muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20965, Karar No: 2015/36842, Tarih: 02.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/20965 E.  ,  2015/36842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/422156

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2014

NUMARASI : 2014/469 (E) ve 2014/661 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan N.. S.. ile katılan D.. S.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,02/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6329, Karar No: 2012/7514, Tarih: 02.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6329 E.  ,  2012/7514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 01.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 04.01.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0041Esas, 2012/729 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde "ticareti terk eden tacir" ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44.maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C.Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile, Dairemizin 01.11.2011 tarih ve 2011/5799 Esas, 2011/6854 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın borçlu şirketin yetkilisi olup olmadığı kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan sorulmadan ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yapılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4120, Karar No: 2017/13376, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4120 E.  ,  2017/13376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5551, Karar No: 2007/9176, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/5551 E.  ,  2007/9176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Menfi tespit davasının reddine ilişkin olarak verilen yerel mahkeme kararı davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 24.02.2006 gün 2005/ 4555 Esas, 2006/ 1814 Karar sayılı ilamı ile davacı yararına bozulmuş ve bozma ilamında "Mahkemece, makbuz arkasındaki bu yazının senet bedelinin ödendiği anlamına gelmediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa söz konusu yazı, bononun iadesinden ( 15.09.2001) sonraki tarihi taşıdığı gibi belgenin düzenlendiği 07.11.2001 tarihi tapunun verildiği tarihtir. Bir kimsenin satış bedelinin bakiyesine karşılık aldığı, günü geçen senet bedelini almadan, taşınmazın tapusunu alıcıya devir etmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi, satıcının tapuyu devir ettikten sonra böyle bir belge düzenlemesinin, alacağı tahsil ettiğini göstermesi dışında mantıklı bir açıklaması da yapılamamıştır. Kaldı ki, ..... ceza dosyasındaki delillerle birlikte değerlendirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir. " hususlarına değinilerek yerel mahkeme hükmü bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma ilamı içeriği yanlış değerlendirilerek, 30.07.2001 tarihli para makbuzundaki yazının 31.07.2001 tarihli daire içi dekorasyonu başlıklı sözleşmedeki edimlerin yerine getirildiği anlamında yorumlanabileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yapılacak iş tapudaki satış akit tablosuna göre bedelin bakiye kısmının ödenip ödenmediği saptanarak bozma ilamında belirtilen hususlar ve ceza dosyasındaki deliller de birlikte değerlendirilerek uygun sonuç dairesinde bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18712, Karar No: 2007/7917, Tarih: 10.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/18712 E.  ,  2007/7917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2006

Davacılar murisinin meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

Dava, davacıların murisinin meslek hastalığı sonucu ölümü nedeniyle maddi ve  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sağlık Bakanlığı Z. U. M. Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 18.11.2005 gün ve 308 sayılı Tıbbi Konsey kararına göre dava  kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalılar tarafından, davacının murisinin ölüm nedeninin meslek hastalığı olduğunu belirleyen adı geçen Tıbbi Konsey Kararına itiraz edildiğine göre, davacılar murisinin ölüm nedeninin meslek hastalığı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

Öte yandan,mahkemece hükme esas alınan Ankara 4.İş Mahkemesinin 1995/549 esas,1996/987 karar sayılı dosyasında davalılardan Y.Ç.K. ve M. A. taraf olmadığından,sözü edilen dosyada alınan kusur raporu davada taraf olmayan Y.Ç.K.ve M.  A.’yi bağlamayacağı için yeniden kusur raporu alınması gerekirken davalının taraf olmadığı davada alınan kusur raporu ile yetinilerek sonuca gidilmesi de doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olugular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine,  10.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23071, Karar No: 2015/28294, Tarih: 05.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/23071 E.  ,  2015/28294 K.**

**"İçtihat Metni"**

V.. B.. vekili avukat Ö.. K.. ile T.. Z.. vekili avukat P.. G.. aralarındaki dava hakkında Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 30.04.2015 gün ve 2014/453 2015/292 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Dava, 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 70. maddesi gereğince Tüketici Hakem Heyeti tarafından verilen kararın iptali isteğine ilişkindir. Anılan Yasanın 68/1.maddesine göre; “Değeri iki bin Türk Lirasının altında bulunan uyuşmazlıklarda ilçe tüketici hakem heyetlerine, üç bin Türk Lirasının altında bulunan uyuşmazlıklarda il tüketici hakem heyetlerine, büyükşehir statüsünde bulunan illerde ise iki bin Türk Lirası ile üç bin Türk Lirası arasındaki uyuşmazlıklarda il tüketici hakem heyetlerine başvuru zorunludur. Bu değerlerin üzerindeki uyuşmazlıklar için tüketici hakem heyetlerine başvuru yapılamaz.” Aynı Yasanın 70/5.maddesine göre; “Tüketici hakem heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir.” Mahkemece yasanın 70/4. maddesi gereğince yapılan inceleme sonucu verilen karar kesin olup bu karara karşı davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle davacının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin REDDİNE,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5550, Karar No: 2015/1084, Tarih: 16.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5550 E.  ,  2015/1084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7456, Karar No: 2012/9413, Tarih: 11.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7456 E.  ,  2012/9413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2010

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalılardan H., Z. ve M. vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 11.09.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı H. Ü.vekili Avukat A.T. ile diğer temyiz eden Hazine vekili Avukat G.T. geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı M. Ü. vekili Avukat, davalı Z. Ü.vekili Avukat ve davalı N.K. gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacı Hazine, 13700 m2 yüzölçümlü 1574 sayılı kadastral parsel malikleri aleyhine daha önce açılan dava sonunda Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/321 esas 1974/32 Karar sayılı ilamı ile 4700 m2 lik miktar fazlasının iptali ile Hazine adına tesciline karar verildiğini, anılan tescil ilamı tapuya yansıtılmadan imar uygulaması gördüğünü, 6 ve 11 sayılı imar parsellerinde davalılar adına oluşan kaydın yolsuz olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştırBilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin;  6100 sayılı HMK.'nın 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu öngörülen biçimde tefhim etmesi  asıldır.  Ne varki, uygulamada 1086 sayılı HUMY.'nın 381.maddesinin son fıkrasına 6100 sayılı HMY.'nın 294. maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.İşte bu gibi hallerde tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz. Somut olaya gelince, yukarıda değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda davalılardan M. Ü. hakkında hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda hüküm kurulmayarak  kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Davacı ve bir kısım davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şilmdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraf vekilleri için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, 11.09.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10399, Karar No: 2015/22703, Tarih: 02.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/10399 E.  ,  2015/22703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/102186

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2010

NUMARASI : 2010/82 (E) ve 2010/743 (K)

SUÇLAR : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar S.. T.. ile S.. T.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10073, Karar No: 2014/8408, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10073 E.  ,  2014/8408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/209168

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03.03.2011

NUMARASI : 2010/521 Esas 2011/189 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda akıl hastalığı kusur yeteneğini etkileyen sebeplerden birisi olarak düzenlenmiş bulunmaktadır. Buna göre kişide tespit edilen akıl hastalığının, bu kişinin işlediği fiille ilgili olarak algılama ve irade yeteneği üzerine etkisinin ne olduğunun belirlenmesi ve buna göre mahkeme tarafından yapılan değerlendirme sonucunda, suç işlediği sırada akıl hastası olan kişinin akıl hastalığı nedeniyle; işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış bulunan kişiye ceza verilmeyecektir. Dolayısıyla, 5237 sayılı TCK.nın 32/1. maddesi gereğince bu durumdaki sanığa ceza tayin edilmesi mümkün bulunmadığından, 5271 sayılı CMK.nın 223/3-a maddesi uyarınca ''Ceza verilmesine yer olmadığı'' hükmünün verilmesi gerekir. Ancak, sanığa ceza verilemiyor olması, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 57. maddesi uyarınca güvenlik tedbiri uygulanmasına engel değildir.

Suç işlediği sırada akıl hastası olan kişinin, akıl hastalığı nedeniyle; işlediği fiilin hukuki anlamı ve sonuçlarını algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derece azaldığı tespit edilmesi durumuunda yapılacak uygulamanın sınırlarının belirleme açısından, işlenen fiilin bir suçu oluşturup oluşturmadığı, eğer işlenen fiil bir suç oluşturuyorsa suç vasfının belirlenmesi ve gerekse vasfa ilişkin gerekçeli değerlendirmenin hükme dercedilmesi gerekmektedir.

Tüm bu değerlendirmelere göre; sanığın hukuki durumunun, suçun sübutunu ve vasfını belirlemeye yönelik araştırmalar eksiksiz olarak yapılarak, dosya bütün yönleriyle tekemmül ettirildikten sonra değerlendirilmek suretiyle 5271 sayılı CMK.nın 223/3-a maddesi uyarınca ceza verilemesine yer olmadığına ve 5237 sayılı TCK.nın 57. maddesi uyarınca akıl hastalığına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.