muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3145, Karar No: 2020/5903, Tarih: 07.10.2020

Ayrıca, Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, TMK'nin 713/2. maddesine dayalı uyuşmazlıklarda davanın başarıya ulaşması halinde kayıt malikinin mirasçıları olan davalı gerçek kişiler yargılama giderlerinden sorumlu tutulamazlar. Mahkemece bu hususun gözden kaçırılarak tüm yargılama giderinin davalılardan alınmasına ve davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olması da isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda bir kısım davalılar vekilinin (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 07.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7430, Karar No: 2014/5878, Tarih: 30.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7430 E.  ,  2014/5878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/162842

MAHKEMESİ : İnebolu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03.02.2011

NUMARASI : 2010/68 Esas, 2011/2 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

Mahalli mahkemece sanıklar haklarında atılı suçtan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen 03.02.2011 gün ve 2010/68 Esas, 2011/2 Karar sayılı ilama yönelik olarak katılanlar vekilince yapılan temyiz istemiyle ilgili olarak aynı mahkemece verilen 04.02.2011 gün ve 2010/68 Esas, 2011/2 Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair Ek Kararın incelenmesinde;

Mahkemece, sanıkların atılı suçla ilgili olarak eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişmemiş olması nedeniyle, kusur yeteneklerinin bulunmadığından bahisle haklarında ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın 5271 sayılı CMK.nın 223/3a. maddesi kapsamında hüküm niteliğinde olmasından dolayı temyiz kanun yoluna tâbi olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde anılan kararın itiraza tâbi olduğu gerekçesiyle vâki temyiz isteminin reddine ilişkin verilen 04.02.2011 gün ve 2010/68 Esas, 2011/2 Karar sayılı Ek Kararın hatalı olduğu anlaşıldığından, kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık Soner hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık Soner hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun birinci kitabının ikinci kısmının ikinci bölümünde “ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler”in sayıldığı, bunlar arasında çocukların kusur yeteneği ve yaş küçüklüğünün ceza sorumluluğuna etkisinin 31. maddede tanzim edildiği, anılan maddede çocukların yaşlarına göre üç gruba ayrıldığı buna göre fiili işlediği sırada 12 (oniki) yaşını doldurmamış olanların birinci grup, 12 yaşını tamamlamakla birlikte 15 (onbeş) yaşını doldurmayanların ikinci grup ve 15 yaşını tamamlamakla beraber 18 (onsekiz) yaşını doldurmayanların ise üçüncü grup kabul edildiği, TCK.nın 31/1. maddesinde fiili işlediği sırada 12 yaşını doldurmayan çocukların ceza bakımından kusur yeteneğine mutlak surette sahip olmamalarından dolayı haklarında ceza kovuşturma yapılamayacağı ancak çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceğinin düzenlendiği, buna karşılık 31/2. maddede 12 yaşını tamamlamakla birlikte 15 yaşını doldurmayan çocuklar açısından her somut olay yönünden işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğinin tespit edilerek varılacak sonuca ceza sorumluluğunun bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve şayet ceza sorumluluğu yoksa 31/1. madde gereğince işlem yapılıp aksi halde 31/2. maddeye göre verilecek cezalarda indirim yapılması gerektiğinin belirtildiği ve izleyen 31/3. maddesinde ise fiili işlediği tarihte 15 yaşını tamamlamakla birlikte 18 yaşını doldurmayan çocukların ceza sorumluluklarının bulunduğu kabul edilerek haklarında tayin edilecek cezalarda indirim yapılacağının kabul edildiği madde metninden anlaşılmaktadır.

Açıklanan kanuni düzenleme nazara alınarak değerlendirme yapıldığında sanık Soner'in kayden 20.09.1998 doğumlu olduğu, ceza uygulaması yönünden yaşın nüfus kayıtlarına göre hesaplanması gerekmekte ise de, sanığın belirli bir yaşı doldurmuş sayılabilmesi için ay, gün ve saat hesabıyla o kadar yaşı tam olarak yaşaması zorunlu olduğundan suç tarihi kabul edilen 20.09.2010 tarihinde 12 yaşında olmakla birlikte henüz 12 yaşını doldurmayan sanık Soner'in bu haliyle hukuki durumunun birinci grup çocuklar kapsamında bulunması nedeniyle TCK.nın 31/1. maddesi uyarınca ceza sorumluluğunun bulunmadığı sabit olduğundan, hakkında ceza kovuşturması yapılamayıp sadece çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği gözetilmeden, hakkında açılan kamu davasına devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanıklar Onur ile Fatih haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine

gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar Onur ile Fatih haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine

gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklardan Onur'un suç tarihinde 12 yıl 7 ay 19 günlük ve Fatih'in ise 13 yıl 4 ay 15 günlük olmasına karşılık gerek soruşturma evresinde ruh ve sinir hastalıkları uzmanı doktor tarafından düzenlenen 22.09.2010 tarihli, 151-152 sayılı doktor raporlarında, gerekse yargılama sırasında mahkemece görevlendirilen sosyal hizmet uzmanınca 03.02.2011 günlü duruşmada tutanağa geçirilen beyanda atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneklerinin olmadığı bildirilen sanıklarla ilgili olarak mahkemece benimsenen bu görüşlerde nazara alınarak TCK.nın 31/2. maddesi yollamasıyla CMK.nın 223/3-a. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmesinin ardından eylemlerinin sabit olması nedeniyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 36. maddesi uyarınca denetim altına alınmalarına karar verilmesine karşılık aynı Kanunun 40. maddesinin açık düzenlemesi karşısında uygulanacak denetim süresinin de hükümde gösterilmesi gerektiği nazara alınmadan yazılı şekilde süre belirlenmeksizin denetim altına alma kararı verilmesi suretiyle anılan maddeye muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3559, Karar No: 2024/20983, Tarih: 24.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3559 E.  ,  2024/20983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 11.12.2023

EK KARAR TARİHİ : 16.01.2024

EK KARAR SAYISI : 2023/2967 E., 2023/3471 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 16.01.2024 tarihli ve 2023/2967 Esas, 2023/3471 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. madddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne dair karar kaldırılarak davanın reddine karar verilmesine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizinde hukukî manfaatinin bulunmadığının anlaşılması ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.01.2024 tarihli ve 2023/2967 Esas, 2023/3471 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5933, Karar No: 2020/364, Tarih: 23.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/5933 E.  ,  2020/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ... 2. İcra Müdürlüğünün 2014/8758 E. sayılı dosyasından dava dışı borçlu adına kayıtlı aracın satışının yapıldığını, düzenlenen sıra ve derece kararında, motorlu taşıtlar vergisinin rüçhanlı alacak olmadığı, satış bedelinin muhafaza masraflarını dahi karşılamadığı, artan para bulunmadığından MTV alacağına ödeme yapılmasına yer olmadığına dair verilen kararın hatalı olduğunu, müvekkili alacağının öncelikli olduğunu, yediemin ücretine Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanması gerektiğini ileri sürerek sıra cetveline yapılan itirazın kabulü ile müvekkilin alacağının rüçhanlı alacak olduğunun tespiti ile yediemin ücretinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yediemin ücretinin rüçhanlı alacak olduğunu, özel yediemin depolarında Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının alacağının rehinli alacak olması nedeni ile davacının alacağına göre rüçhanlı olduğu bu nedenle sıraya ilişkin itirazın yerinde olmadığı, alacağın miktarına ilişkin itirazın değerlendrmesinde ise Adalet Bakanlığına Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar Hakkında Tebliğ Hükümleri dikkate alınarak yapılan hesaplama sonucu davalı alacağının 2.400,00 TL olduğu tespiti ile sıra cetvelinin bu yönde hesaplama yapılarak yeniden sıra cetveli tanzimine ve paraların paylaştırılmasına karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 492 Sayılı Yasa'nın 13/j maddesi uyarınca davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6805, Karar No: 2012/12155, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6805 E.  ,  2012/12155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalılardan Rabia Ceren'in anne ve babasının gerçeğine uygun olarak değiştirilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4064, Karar No: 2023/4636, Tarih: 05.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/4064 E.  ,  2023/4636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki şirketin ihyası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili tarafından...İnşaat Tekstil Deri Mamülleri ve Matbaa San. ve Tic. Ltd. Şti.'de çalışan sigortalıya iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik geliri bağlandığını, bu alacağının hüküm altına alınması talebi ile adı geçen şirket aleyhinde rücuen tazminat davası açıldığını, yargılama aşamasında 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) geçici 7 nci maddesine istinaden şirketin sicil kaydının resen silindiğinin öğrenildiğini, mahkeme tarafından dava konusu şirketin ihyası amacı ile dava açılması için süre verildiğini, davalı tarafından tasfiye işlemlerinin hukuka uygun olup olmadığı dikkate alınmadan söz konusu şirket kaydının hukuka aykırı şekilde terkin edildiğini ileri sürerek...İnşaat Tekstil Deri Mamülleri ve Matbaa San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin ihyasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 6102 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi ve Ticaret Sicili Yönetmeliğinin 34 üncü maddesi çerçevesinde işlem yaptığını, resen terkin işleminin 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi ve ilgili yasal mevzuat kapsamında yapıldığını, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığını, müvekkilinin davanın açılmasına sebep olmadığından yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihyası istenilen şirkete ilişkin terkin işlemi yapıldıktan sonra şirket hakkında rücuen tazminat davası açıldığından dolayı ihyası istenilen şirket hakkında görülen bu davaya ilişkin şirket hakkında verilecek karar doğrultusunda yapılacak işlemlerin ek tasfiye niteliğinde olduğu, ihyası talep edilen şirket aleyhine açılan davanın varlığına rağmen şirketin 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesine göre re'sen terkin edildiği, aynı maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca sicil kayıtlarına göre şirkete ve şirketi temsile yetkili kişilere ayrıca tebligat yapılmadığı, buna ilişkin tebliğ mazbatalarının dosyaya sunulmadığı, usulüne uygun yapılmayan terkin işlemi nedeni ile davalı kurumun yargılama giderlerinden sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile İstanbul Ticaret Sicili Müdürlüğünün 397228-0 sicil numarasında kayıtlı iken 18.02.2015 tarihinde 6102 sayılı Kanun' un geçici 7 nci maddesi uyarınca resen sicilden terkin edilmiş olan Sıla İnşaat Tekstil Deri Mamulleri ve Matbaa Sanayii ve Ticaret Ltd. Şti. unvanlı şirketin sicildeki terkin kaydının Sakarya 3. İş Mahkemesi'nin 2021/274 E. sayılı dava dosyasının görülmesi ve mahkemece verilecek kararın infazı işlemleriyle sınırlı olarak iptali ile aynı unvanla ticaret siciline tescili sureti ile ihyasına, ihya kararının sicilde tescil ve ilanına, ihyasına karar verilen şirketin son yetkili temsilcisi olan Mahmut Erdal Özgül'ün 6102 sayılı Kanun' un 547 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince tasfiye memuru olarak atanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkil aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, tebligat ve ilan prosedürlerinin yerine getirilmesinin ardından resen terkin işlemi yapıldığını, mevzuat gereğince gönderilen şirket yetkilisine ve şirketin sicil kayıtlarındaki adreslerine gönderilen ihtar yazılarının adreste tanınmamaları gerekçesi ile iade edildiğini, bu tebligatlara ek olarak, ayrıca dava konusu şirketin terkin edileceği hususunun Ticaret Sicili Gazetesinde ilan edildiğini, bu nedenlerle ilk derece mahkemesinin istinafa konu kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını ve davanın reddi ile yargılama ve vekalet ücretinin davacı üzerine bırakılmasına, karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerinde olmakla birlikte, ihya kararıyla birlikte tasfiye memuru atanmasının usul ve Yasa'ya aykırı olduğu, şirketin tasfiyesiz terkin edildiği, varsa terkin öncesi organlarıyla temsil edileceği, yöneticilerin süresi dolmuşsa şirketin kendi organlarını seçebileceği gibi, bunun gerçekleşmemesi hâlinde, şirket aleyhine açılan dava içinde bir temsil kayyımı atanması suretiyle yargılamaya devam olunabileceği, şirketin veya bir mal varlığının tasfiyesi söz konusu olmadığından, tasfiye memuru atanmasının söz konusu olmadığı, bu nedenlerle ilk derece mahkemesinin istinafa konu kararının resen düzeltilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekili tarafından ileri sürülen istinaf nedenleri yerinde görülmemekle birlikte, kararın re'sen düzeltilmesi gerektiğinden İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulü ile İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünün 397228-0 sicil numarasında kayıtlı iken18.02.2015 tarihinde 6102 sayılı Kanun' un geçici 7 nci maddesi uyarınca resen sicilden terkin edilmiş olan Sıla İnşaat Tekstil Deri Mamulleri ve Matbaa Sanayii ve Ticaret Ltd. Şti. unvanlı şirketin, Sakarya 3. İş Mahkemesi'nin 2021/274 E. sayılı dava dosyasının görülmesi ve mahkemece verilecek kararın infazı işlemleriyle sınırlı olarak ticaret sicil kaydının ihyasına, şirketin sicil kaydı 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi uyarınca terkin edilmiş olduğundan tasfiye memuru atanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle temyiz başvurusunda bulunmuştur. istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi uyarınca sicilden resen terkin edilmiş olan şirketin ihyası istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun' un geçici 7 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.09.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Dava, 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrası gereğince limited şirketin ihyası istemine ilişkindir.

6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrasında, ticaret sicilinden kaydı silinen şirket veya kooperatifin alacaklıları ile hukuki menfaatleri bulunanların haklı sebeplere dayanarak silinme tarihinden itibaren beş yıl içinde mahkemeye başvurarak şirket veya kooperatifin ihyasını isteyebilecekleri düzenlenmiştir.

6102 sayılı Kanun ile fiilen sona ermiş ancak şeklen devam eden ortaklıkların ortadan kaldırılması düşünülmüş olup bu amaçla geçici 7 nci madde ile özel bir düzenleme getirilmiştir. Ayrıca bu hükme dayanılarak "Münfesih Olmasına veya Sayılmasına Rağmen Tasfiye Edilmemiş Anonim ve Limited Şirketler ile Kooperatiflerin Tasfiyelerine ve Sicil Kayıtlarının Silinmesine İlişkin Tebliğ" de çıkarılmıştır.

Kanun koyucu, 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrasında "ihya" terimini kullanmakla birlikte, hüküm aynı Kanun'un 547 nci maddesine paralel "ek tasfiye" niteliğindedir.

6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi, ihyaya (ek tasfiyeye) karar verilmesi durumunda tasfiye memuru atanması yönünde bir hüküm içermemekle birlikte aynı Kanun'un 547 nci maddesinde olduğu gibi mahkemece sınırlı olarak ihyaya karar verilmeli ve aynı zamanda tasfiye memuru da atanmalıdır. Zira geçici 7 nci maddenin amacı, kapsamına giren ortaklıkların bir an önce ticaret sicilinden silinmesi ve ihtilafların azaltılmasına yönelik bulunduğundan aksi yöndeki uygulama yasanın amacına aykırıdır.

Bölge Adliye Mahkemesince, terkin edilen şirketin derdest davanın takibi ile sınırlı olmak üzere verilen ihya kararı ek tasfiye niteliğinde bulunduğundan şirkete TTK 547/2 maddesi gereğince tasfiye memuru da atanması gerekirken yazılı gerekçe ile tasfiye memuru atanmasına yer olmadığına karar verilmesi, davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması doğru değildir.

Açıklanan nedenle sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.