muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1057, Karar No: 2019/372, Tarih: 02.05.2019

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

01.04.2010 tarihinde saat 16.00 sıralarında Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğüne müracaat eden açık kimlik bilgileri saklı muhbir ile yapılan görüşmede inceleme dışı sanık ...'ın, Caferağa Mahallesindeki Milli Piyango civarında esrar sattığı bilgisinin elde edildiği, muhbir ile birlikte aynı gün saat 20.40 sıralarında bahsi geçen yere gidildiğinde sanık ...'ın şüpheli şekilde etrafına baktığının görülerek takibe alındığı, saat 21.00 sıralarında Sakızgülü Sokak istikametinden gelen inceleme dışı sanık ...'ın, sanık ... ile tokalaştığı, birlikte Halit Efendi Sokak içerisine doğru yürüdükleri sırada inceleme dışı sanık ... ile sanık ...'ın aralarında bir şeyler alıp verdiklerinin görüldüğü, şahısların farklı istikametlere doğru ayrılmalarının ardından görevlilerce yakalandıkları, yapılan kaba üst aramalarında inceleme dışı sanık ...'ın çorapları içerisinde ve montunun iç ceplerinde (6), Şıvan'ın pantolon sağ ön cebinde ise (2) paket kilitli poşet halinde suç konusu esrarın ele geçirildiği olayda;

2559 sayılı PVSK'nın Ek 5. maddesi uyarınca, uyuşturucu madde suçlarıyla daha etkin mücadele etmek amacıyla olayları takip etmekle görevlendirilen kolluk görevlilerinin, muhbirden elde edilen bilginin doğruluğunu araştırmak için uyuşturucu satışının yapıldığı ileri sürülen söz konusu yere gittiklerinde, sanık ...'ın şüpheli şekilde etrafa baktığını, bir süre sonra adı geçenin yanına inceleme dışı sanık ...'ın geldiğini, tokalaşan şahısların sokak içerisinde yürüdükleri sırada aralarında bir şeyler alıp verdiklerini, ardından farklı istikametlere doğru ayrıldıklarını görmeleri üzerine, mesleki tecrübelerinden ve içinde bulundukları durumdan çıkardıkları izlenimden kaynaklanan makul sebebe dayalı olarak adı geçenleri durdurma, sanık ile inceleme dışı sanık ...'a müdahalede bulunma hak ve gerekliliğinin ortaya çıktığı, işlendiği iddia edilen suça ilişkin yeterli bilgiye sahip olmayan kolluk tarafından yapılan çalışmaların geldiği aşama da dikkate alındığında, soyut nitelikte olan ve başkaca herhangi bir somut emare ile desteklenmeyen, sanığın açık kimlik bilgilerini içermeyip genel nitelikte olan muhbirden alınan bilginin adli aramayı gerektirecek boyuta ulaşmadığı, sanık ...'ın inceleme dışı sanık ile buluşup aralarında bir şeyler alıp verdiklerinin görüldüğü ana kadar suçla ilgisi olduğuna dair görevlilerde herhangi bir bilgi bulunmadığı gibi yakalandığı ana kadar da açık kimlik bilgilerinin bilinmediği, bu nedenle sanık ... yönünden de CMK'nın 116 ve devamı maddeleri uyarınca adli arama kararı ya da yazılı arama emri talep edilmesini gerektirir şartların bulunmadığı, konu hakkında araştırma yapan kolluk görevlilerinin, henüz işlenmiş olan fiil ile fiilin işlenmesinden hemen sonra takip edilerek yakalanan kimsenin işlediği bir suçla diğer bir anlatımla “suçüstü” hâli ile karşılaşmaları nedeniyle, CMK'nın 90/4. maddesi ile PVSK'nın 13/1-A ve Ek 6. maddelerinin verdiği yetkiye dayanarak, suç delillerinin kaybolmaması için derhâl gerekli tedbirleri alıp, sanık ...'ın üzerinde yaptıkları arama sonucunda suç konusu uyuşturucu maddeleri ele geçirdikleri, haklı bir sebepten kaynaklanarak görevlilerce gerçekleştirilen işlemlerinin ölçülü olduğu, ardından uygulanan tedbirler ile somut olay hakkında Cumhuriyet savcısına bilgi verildiği ve müteakiben emirleri doğrultusunda soruşturma işlemlerinin sürdürüldüğü, yine PVSK'nın Ek 6. maddesini açıklayıcı nitelikte olan Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 8. maddesinin (f) bendindeki düzenlemeye göre de; suçüstü hâlinde arama emri ya da karar alınmasına gerek bulunmadığı, dolayısıyla suçun delili ve konusunu oluşturan uyuşturucu ve uyarıcı maddelerin ele geçirilip muhafaza altına alınmasının hukuka uygun olduğu ve hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, Özel Daire bozma kararında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 25.04.2016 tarihli ve 1028-2417 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.05.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5010, Karar No: 2013/9696, Tarih: 25.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/5010 E.  ,  2013/9696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 25.05.2010 gün ve 2009/406 Esas, 2010/923 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece, sanık hakkında eylemine uyan TCK.nın 105/1. maddesi uyarınca ceza belirlenirken adli para cezası tercih edildikten sonra aynı Kanunun 61/8. maddesi düzenlemesi gereğince gün para cezası tayin edilip, bunun üzerinden artırım, indirim işlemlerinin yapılması gerekirken, ay olarak temel cezanın belirlenip izleyen işlemlerin ay üstünden yapılması suretiyle anılan maddeye muhalefet edilmesi,

Kısa hüküm ile gerekçeli hükümde sanık hakkında TCK.nın 105/1. maddesine göre tayin edilen 4 ay adli para cezasının, aynı Kanunun 43/1. maddesi gereğince teşdiden 1/2 oranında artırılarak 6 aya çıkartılmasının ardından TCK.nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'dan paraya çevrilerek neticeten sanığın 3.600 TL adli para cezasıyla cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde sanığa verilen adli para cezasının 3.600 TL olarak infazına karar verilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, gerekçeli hükmün birinci fıkrasında yer alan “...4 AY ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,” ibaresi çıkartılarak, yerine “...120 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” , ikinci fıkrada düzenlenen “...6 AY ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,” kısmı çıkartılarak,

yerine “...180 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ve dördüncü fıkrada bulunan “...3.600 TL olarak İNFAZINA” bölümü çıkartılıp, yerine “... 3.600 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12296, Karar No: 2015/7762, Tarih: 15.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/12296 E.  ,  2015/7762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/61494

MAHKEMESİ : Ödemiş(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2012/1248 (E) ve 2013/96 (K)

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik, katılan S.. S..'in temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4747, Karar No: 2011/6430, Tarih: 02.11.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/4747 E.  ,  2011/6430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kesin kabulün yapılmasından sonra ortaya çıkan gizli ayıpların giderilme bedeline ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda mevcut ayıpların gizli ayıp olduğu bildirilmiş ve giderilme bedeli davanın açıldığı 2007 yılı mahalli rayiçleriyle saptanmıştır. Dosya kapsamından işin geçici kabulünün 31.12.1998 tarihi itibar edilerek 14.05.1999 tarihinde, kesin kabulünün de 14.08.2000 tarihinde yapıldığı, imalâttaki gizli ayıpların kesin kabulün yapılmasından sonra 2004 yılı Haziran-Temmuz aylarında ortaya çıktığı, idare nezdinde oluşturulan bir komisyon tarafından düzenlenen 09.07.2004 tarihli teknik raporla imalâttaki ayıpların neler olduğunun ve ne şekilde giderileceğinin belirlendiği, daha sonra davalı yükleniciye 29.07.2004 tarihli ihtar keşide edilerek ayıpların bildirildiği ve idarece onaylanacak program çerçevesinde giderilmesinin istendiği, davalı yüklenicinin 12.08.2004 tarihli cevabi ihtarında bildirilen ayıpların davacı idarenin hatalı ve kusurlu kullanımından kaynaklandığını ve fiili teslim tarihinden itibaren 5 yıllık süre geçtiğinden bir sorumluluğunun bulunmadığını belirterek isteme karşı çıktığı, ihtarın sonuçsuz kalması üzerine davacı idarenin 07.03.2005 tarihinde mahkemeye başvurarak ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/12 Değişik İş sayılı dosyası ile delil tespiti yaptırdığı, tespit bilirkişilerince düzenlenen 21.04.2005 tarihli asıl ve 26.06.2005 tarihli ek raporlarda imalâttaki ayıpların belirlendiği, ancak zarar miktarı konusunda bir belirleme yapılmadığı,delil tespitinden sonra davacı idarenin 21.10.2005 tarihinde ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/447 Esas sayılı dosyası ile dava açarak ve fazla haklarını saklı tutarak eserdeki ayıpların onarılarak giderilmesi nedeniyle uğranılan 100.000,00 TL + KDV zararın tahsilinin istendiği, mahkemenin 14.06.2006 tarih 2005/447 Esas 2006/275 Karar sayılı kararıyla davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği ve davalının temyizi üzerine kararın Dairemizin 31.10.2006 tarih 2006/5646 Esas-2006/6132 Karar sayılı ilâmıyla onanarak kesinleştiği, eldeki davanın ise aynı nitelikte olup 19.04.2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Eserin gizli ayıplı olduğu 2005 yılında yaptırılan delil tespiti ile anlaşıldığından ve aynı yıl içinde dava konusu yapıldığından gizli ayıpların giderilme bedelinin tespitine ilişkin hesaplamanın en geç 2005/447 Esas sayılı ilk davanın açıldığı 21.10.2005 tarihindeki mahalli rayiçlere göre yapılması gerekir. Eldeki davanın geç açılmasında davalı yüklenicinin bir kusuru bulunmadığından BK'nın 98/II. maddesinin yollamasıyla aynı Kanun'un 44. maddesi uyarınca artan zarardan davalı sorumlu tutulamaz. 2005-2007 yılları arasındaki maliyet farkına (artan zarara) davacı idare katlanmalıdır. Mahkemece yapılacak iş; bilirkişi kurulundan ek rapor alarak gizli ayıpların giderilme bedelini 21.10.2005 tarihini geçmemek üzere 2005 yılı mahalli rayiçleriyle saptamak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir

. Eldeki davanın geç açılmasında davalı yüklenicinin bir kusuru bulunmadığından BK'nın 98/II. maddesinin yollamasıyla aynı Kanun'un 44. maddesi uyarınca artan zarardan davalı sorumlu tutulamaz. 2005-2007 yılları arasındaki maliyet farkına (artan zarara) davacı idare katlanmalıdır. Mahkemece yapılacak iş; bilirkişi kurulundan ek rapor alarak gizli ayıpların giderilme bedelini 21.10.2005 tarihini geçmemek üzere 2005 yılı mahalli rayiçleriyle saptamak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Mahkemece, davanın açıldığı 2007 yılı rayiçleriyle hesaplanan bedele hükmedilmesi doğru olmamış, bu yönden kararın davalı yüklenici yararına bozulması gerekmiştir.

3-Mahkemece dış cephe cam mozaik kaplama imalâtındaki gizli ayıpların giderilme bedelinden davacı iş sahibi idarenin kusuru nedeniyle %30 oranında indirim yapılmıştır. Bilirkişilerce iş sahibinin kusuru teknik şartnamenin yetersiz oluşuna dayandırılmıştır. Bilirkişi kurulu raporunda, sıcaklık farklılıklarından dolayı geniş yüzeyli alanlarda yapışma ve genleşmeye karşı ilave ek tedbirler alınması, özel katkılı yapıştırıcılar kullanılması ve ilave genleşme derzleri açılması gerektiği, bu yönlerden teknik şartnamedeki tarifin yetersiz olduğu belirtilerek davacı idare hasarın oluşumunda %30 oranında kusurlu bulunmuştur. Davalı yüklenicinin BK'nın 357/III. maddesi uyarınca genel, sözleşme eki Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi'nin (BİGŞ) 13. maddesi uyarınca özel ihbar yükümlülüğü vardır. BK'nın 357/III. maddesine göre yüklenici imalâtın noktası noktasına muntazaman icrasını tehlikeye koyacak bir hal hadis olursa iş sahibini bundan derhal haberdar etmeye mecburdur. Aksi takdirde bunların neticelerini tahammül etmekle mükelleftir. Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi'nin 13. maddesine göre de yüklenici kendisine verilen projelerin, teknik belgelerin, teslim edilen iş yerinin, malzemenin veya talimatın sözleşme ve eklerinde bulunan hükümlere aykırı olduğunu veya teknik ve sanat kurallarına uymadığını ileri sürerse bu husustaki karşı görüşlerini teslim ediliş veya talimat alış tarihinden başlayarak 15 gün içinde hem kontrol teşkilatına, hem de idareye yazı ile bildirmek zorundadır. Bu süre aşılınca müteahhidin itiraz hakkı kalmaz. Müteahhidin iddia ve itirazlarına rağmen idare işi kendi istediği gibi yaptırdığı takdirde müteahhit bu uygulamanın sonunda doğabilecek sorumluluktan kurtulur. Somut olayda davalı yüklenici teknik şartnamedeki tarifin yetersiz olduğu teknik şartnamede belirtilen malzemenin ve yapım usulünün aksine imalâtta özel

katkılı yapıştırıcılar kullanılması ve ilave genleşme derzleri açılması gerektiği yönünde idareyi uyardığını ispatlayamamıştır. Bu nedenle idareye kusur atfı mümkün değildir. Mahkemece davacı idareye %30 oranında kusur verilerek ve hesaplanan miktardan bu oranda indirim yapılarak sonuca gidilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de davacı idare yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, temyiz olunan kararın 2. bent uyarınca davalı yüklenicinin, 3. bent uyarınca davacı iş sahibi idare yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 02.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7879, Karar No: 2014/8734, Tarih: 02.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/7879 E.  ,  2014/8734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tefenni Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2012

NUMARASI : 2012/81-2012/137

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, davalıya ait araç ile kendisinin içinde (yolcu olarak) bulunduğu aracın karıştığı trafik kazasında yaralanarak %76 oranında maluliyete uğradığını ileri sürerek, geçici ve sürekli iş göremezlik zararları yönünden 10.000,00 TL. maddi tazminat ile 20.000,00 TL. manevi tazminatın faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi ile ilgili sigorta şirketine ihbarını savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, maddi tazminat talebinin 4.757,13 TL. yönünden kısmen kabulüne, ihbar edilen sigorta şirketinde davadan önce davacıya ödenen 11.000,00 TL. nın mahsubuna, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 5/8 kusura isabet eden 10.000,00 TL maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda davalı tarafın 2/8, davacı tarafın ise 6/8 oranında kusurlu bulunduğu, aktüerya raporunda davacının yaralanmadan dolayı geçici ve sürekli maluliyet tazminatının toplam 18.228,56 TL olup %25 kusur oranına isabet eden miktar ise 4.557,13 TL hesaplanarak mahkemece bu miktara karar verilmiştir. Ancak davalı tarafın sigortacısı olan dava dışı A.. Ş.. dava açılmadan önce 9.7.2008 tarihinde davacıya 11.000,00 TL maddi tazminat ödemiş olup, bu ödemeyi davacı tarafta kabul etmektedir.

Bu durumda mahkemece dava dışı sigorta dava açılmadan önce hükmedilecek tazminattan fazla ödeme yaptığına göre maddi tazminat davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı ve davalı vekillerinin maddi tazminata ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacının manevi tazminata yönelit temyiz itirazlarına gelince;

Bu durumda mahkemece dava dışı sigorta dava açılmadan önce hükmedilecek tazminattan fazla ödeme yaptığına göre maddi tazminat davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı ve davalı vekillerinin maddi tazminata ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacının manevi tazminata yönelit temyiz itirazlarına gelince;

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında dava konusu kazada davacının ağır derecede yaralandığı, vücudunda kemik kırıkları oluştuğu, sinir doku sisteminin zarar gördüğü ve yüksek oranda maluliyete uğradığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, yukarıdaki bentte açıklandığı gibi davacı davalıya ait aracın çarpıştığı araç içinde yolcu konumunda olmasına karşın hükmün gerekçesinde davacının yolcu olarak bulunduğu araç sürücüsünün kusuru davacının kusuru gibi değerlendirilerek manevi tazminat talebinin tümden reddine karar verilmesinin de isabetli olmadığı açıktır.

O halde, davacının olayda üzülüp acı ve elem duyması kaçınılmaz olduğundan, manevi tazminat talebi yönünden olayın oluş şekli ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte değerlendirilerek olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşecek şekilde hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacı lehine uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken talebinin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

O halde, davacının olayda üzülüp acı ve elem duyması kaçınılmaz olduğundan, manevi tazminat talebi yönünden olayın oluş şekli ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte değerlendirilerek olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşecek şekilde hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacı lehine uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken talebinin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle ve bozma şekline göre taraf vekillerinin maddi tazminata ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 2.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.