muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4708, Karar No: 2024/8364, Tarih: 24.06.2024

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 inci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören, fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında, örgütün sözde meşruiyet vitrini olarak kullanılan katlarla irtibatlı olduğu anlaşılan ve fakat örgütün nihai amacını bildiği yönünde hakkında yeterli delil bulunmayan, oluş, iddia, mahkeme kabulü, sanığın dosya kapsamına yansıyan eylemleri ve tanık beyanları nazara alındığında; suç tarihi itibariyle örgütsel bağını ortaya koyan herhangi bir kod adı kullandığı veya örgütsel iletişim ağına dahil olduğu saptanamayan, soruşturmanın en başından itibaren aksi kanıtlanamayan savunmalarında da görüleceği üzere örgütle iltisaklı olduğu kabul edilen İhsan Eğitim ve Kültür Vakfının mütevelli üyesi olan , üyesi olduğu VİSİAD isimli dernekten 08.11.2014 tarihinde istifa eden, rutin olduğunu ve ticari amaçla kullandığını beyan ettiği bankasya hesap hareketleri dışında hakkında delil bulunmayan sanığın bu haliyle dosya kapsamına yansıyan eylemleri hiyerarşik yapıya girip organik ilişki içinde olduğunu gösterir çeşitlilik, yoğunluluk ve süreklilik göstermediğinden, eylemlerinin sempati düzeyinde kaldığı anlaşılmakla, ayrıca sanığın banka hesap kayıtları incelendiğinde, aksi kanıtlanamayan savunmalarının aksine, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütsel amaçla ve örgüte yarar sağlamak saikiyle örgütle iltisaklı Bank Asyaya para yatırdığı ve katılım hesabı açtığına yönelik her türlü kuşkudan uzak mahkumiyetlerine yeterli ve kuvvetli delil elde edilemediğinden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.12.2023 tarihli ve 2023/427 Esas, 2023/1394 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası a bendi uyarınca İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9465, Karar No: 2014/6796, Tarih: 15.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9465 E.  ,  2014/6796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7757, Karar No: 2014/7961, Tarih: 23.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/7757 E.  ,  2014/7961 K.**

**"İçtihat Metni"**

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukukî niteliğe göre uyuşmazlık, Hazine ile gerçek kişiler arasındaki kadastro tesbitine ilişkin olup; Hazine, Haziran 312 Daimi tarih 1 sıra, Nisan 329 tarih 15 sıra, Eylül 1952 tarih 191 ve 192 sıra numaralı tapu kayıtlarına dayanmıştır. 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24/01/2014 gün ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 16. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 23/09/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/835, Karar No: 2016/5104, Tarih: 03.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/835 E.  ,  2016/5104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece yapılan araştırma ve uygulamanın hüküm kurmaya elverişli olmadığı belirtilerek, çifte tapunun önlenmesi bakımından dava konusu taşınmazın tapulu yerlerden olup olmadığının sorulması, imar planı kapsamında kalıp kalmadığının araştırılması, zilyetlik durumunun usulünce belirlenmesi, dere yatağında kalıp kalmadığı hususunda jeolog bilirkişiden rapor alınması ve dava tarihinden 20-30 yıl önceki döneme ilişkin temin edilecek hava fotoğrafları üzerinden yöntemince inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak ve aynı davacının, başlangıçta davaya konu ettiği yerin sınırında bulunan bir kısım taşınmaz bölümlerini de dava konusu ettiği ek dava dosyası ile eldeki dosyanın birleştirilmesi suretiyle yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 2745,91 metrekarelik bölüm ile (B) harfi ile gösterilen 11171,10 metrekarelik bölümün davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 03.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18586, Karar No: 2014/29578, Tarih: 30.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18586 E.  ,  2014/29578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2012/199-2013/178

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, M.. B..na bağlı İzmit G.. Mahallesinde bulunan İ.. İlköğretim Okulu'nda 06.10.2005 ile 15.06.2012 tarihleri arasında işyerinde yaz tatilleri dahil 12 ay boyunca genel temizlik, kalorifer yakma ve temizliği, boya badana, tamirat bakım işlerinde kesintisiz çalıştığını; davalı Bakanlığın asıl işveren konumunda olduğunu, iş sözleşmesinin 15.06.2012 tarihinde herhangi bir sebep gösterilmeksizin işverence feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının ayrıca fazla mesai yapmasına, genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılğının ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını belirterek alacaklarının hükem altına alınmasını istemiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili kurum bünyesinde okul aile birliği tarafından ücretli olarak çalıştırıldığını, idare ile herhangi bir şekilde sözleşmeye dayalı iş ilişkisinin olmadığını, 06.10.2005 tarihinde hiçbir mazeret gösterilmeksizin kendi isteğiyle işten ayrıldığını, 16.06.2012 tarihine kadar her yıl okulun kapalı olduğu yaz tatilleri hariç kısmi süreli olarak her yıl 10 ay süresince yardımcı hizmetler personeli olarak çalıştığını, izinsiz ve mazeretsiz işe gelmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu 25/II-g. maddesi gereğince haklı olarak feshedildiğini, davacının alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki bilgi belgelerden davacı işçinin davalı Bakanlığa bağlı İ.. İlköğretim Okulu'nda çalıştığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacakları belirlenirken, Temmuz 2012 ayındaki asgari ücret artışından davacı yararlandırılmış ise de, davacı işçinin sözleşmesi ihbar süresi kullandırılmadan sona erdiği kabul edilmekle davacının bu artıştan yararlanamayacağı açıktır. Asgari ücrette meydana gelen artışa göre belirtilen alacakların hesaplanması hatalı olmuştur.

2-Diğer yandan, davalı Bakanlığa bağlı okulda çalışan davacı yaz ayları dahil çalıştığını belirterek alacaklarının hüküm altına alınmasını istemişse de, davacı yaz aylarında çalıştığı hususunu yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlayamamıştır. Davacının çalışma süresinin bu durum gözetilerek yeniden hesaplanması gerekmektedir. Mahkemece belirtilen hususlar dikkate alınmadan, eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Diğer yandan, davalı Bakanlığa bağlı okulda çalışan davacı yaz ayları dahil çalıştığını belirterek alacaklarının hüküm altına alınmasını istemişse de, davacı yaz aylarında çalıştığı hususunu yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlayamamıştır. Davacının çalışma süresinin bu durum gözetilerek yeniden hesaplanması gerekmektedir. Mahkemece belirtilen hususlar dikkate alınmadan, eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1698, Karar No: 2022/3261, Tarih: 05.04.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/1698 E.  ,  2022/3261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Soybağının Reddi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, soybağının reddi istemine ilişkindir. Davacı, nüfusta kayden çocuğu olarak görünen kişinin babası olmadığını ileri sürerek soybağının reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İstinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Geniş anlamda soybağı bir kimsenin üst soyu ile olan kan bağını; dar anlamda soybağı ise, bir kimsenin sadece ana-babasıyla arasındaki biyolojik bağını ifade etmektedir. Bir kişi (çocuk) ile kendilerinden biyolojik (genetik) olarak türemiş olduğu kişiler arasındaki bağa doğal soybağı (biyolojik nesep), hukuk düzeni tarafından aranan bazı koşulların gerçekleşmesiyle, bir çocuğun hukuki olarak bir ana-babaya bağlanması sonucunda, ana-baba ile çocuk arasında kurulan bu hukuki ilişkiye ise hukuki soybağı (hukuki nesep) denir. Buna göre soybağı, bir kimseyle ana-babası arasındaki doğal ve/veya hukuki bağ olarak tanımlanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’na göre, çocuk ile anne arasındaki hukuki soybağı doğumla; çocuk ile baba arasındaki hukuki soybağı ise anneyle evlilik, tanıma, babalık davasında verilen hüküm veya evlat edinmeyle kurulmaktadır. Baba ile çocuk arasında evlilik içinde doğmaya, babalık karinesine (TMK mad. 285), dayalı olarak hukuken kurulmuş bulunan soybağı ilişkisinin ortadan kalkması ancak soybağının reddi ile söz konusu olabilmektedir. Soybağının reddi davasının başarıya ulaşarak çocuk ile babası arasındaki soybağının ortadan kalkması sonucunda çocuk, baba yönünden soybağı bulunmayan çocuk statüsüne girer. Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2009 tarihli ve 2008/30 Esas, 2009/96 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, kişinin genetik-biyolojik kökeni kendisine ait olmayan çocuğu reddetme hakkı en temel haklarından birisidir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 286. maddesinde, kocanın, çocuk ve anne aleyhine açacağı soybağının reddi davası ile babalık karinesini çürütebileceği; 289. maddesinde ise kocanın soybağının reddi davasını doğumu ve baba olmadığını veya ananın gebe kaldığı sırada başka bir erkek ile cinsel ilişkide bulunduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yıllık süre içinde açması gerektiği, gecikmeyi haklı kılan sebepler varsa bir yıllık sürenin bu sebebin ortadan kalkmasından sonra başlayacağı hükme bağlanmıştır.

Soybağının reddi davasında, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılıp açılmadığı hususunda ve davanın temellendirilmesinde belirleyici olan “öğrenmenin”, ne zaman gerçekleştiği noktasında şüphenin öğrenme açısından yeterli olup olmadığı üzerinde durulmalıdır. Yerleşik Yargıtay uygulamalarında, yargılama dışında elde edilmiş babalık raporlarına özellikle hak düşürücü süre niteliğindeki dava açma süresinin öğrenme tarihinden itibaren başlaması bakımından dikkate alındığı görülmekte yani öğrenmenin yargılama dışı babalık testi ile gerçekleşmesi anında hak düşürücü sürenin başlayacağı kabul edilmektedir. Sonuç olarak, bir çocuğun kendisinden olmadığı yönündeki şüphe öğrenme açısından yeterli kabul edilemeyecektir.

Somut olayda; mahkemece, çocuğun annesi tarafından açılan soybağının reddi davasında, dava dilekçesin iş bu davanın davacısına tebliğ edildiği tarihte öğrendiği kabul edilmişse de, yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere şüphe öğrenme anlamına gelmeyeceğinden, anne tarafından açılan davada DNA incelemesi yapılmadığından ve sadece annenin çocuğun babasının davacı olmadığını ileri sürmesi ile davacı ile çocuk arasında kurulan soybağının kesin ve inandırıcı delille çürütülmesi de söz konusu olamayacağından, soybağının reddi davası yönünden hak düşürücü süreyi düzenleyen 289. maddedeki sürenin başlangıcı mahiyetindeki "öğrenme" olgusunun henüz gerçekleşmediği anlaşılmakla, mahkemece davanın süresi içinde açıldığı kabul edilerek işin esasına girilip, DNA testi yapılıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın hak düşürücü süreden reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derce mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 05.04.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/13663, Karar No: 2014/230, Tarih: 28.01.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/13663 E.  ,  2014/230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu 392 ada 162 parsel sayılı taşınmazın dayanağı olan ....05.1931 tarih 33, 34, 35, 37 sıra, l.....1931 tarih 27 sıra, ........1980 tarih ... sıra tapu kaydının bilgisayar ya da daktiloda yazılmış şekilde ilk oluşumundan itibaren tüm tedavülleri ile ilgili tapuların malik hanesi başka bir tapuya atıf yapmışsa bu tapu kayıtları ile birlikte getirilmesi, ayrıca revizyon görüp görmediği sorularak, revizyon görmüşse revizyon gördüğü parsel kadastro tutanakları da getirtilerek dosya arasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13183, Karar No: 2019/1519, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/13183 E.  ,  2019/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Davanın Reddi

Sanığın sahibi olduğu iş yerinin, ruhsatsız olarak faaliyet gösterdiği gerekçesiyle 10/07/2009 tarihinde mühürlendiği, 30/12/2009 tarihinde yapılan kontrolde mührün bozularak ticari faaliyete devam edildiğinin tespit edildiği iddiası ile “mühür bozma” suçundan açılan kamu davasında;

Bu davanın suç tarihinin, sanık hakkında aynı işyeri ile ilgili olarak;

a) 13.07.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 13/01/2010 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/85 esas ve 2010/1496 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasına ilişkin 18.10.2010 kesinleşme tarihli,

b) 25.09.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 10/05/2010 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/360 esas ve 2010/988 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 6 ay hapis cezasına ilişkin 01.04.2011 kesinleşme tarihli,

c) 15.10.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 23/10/2009 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/1523 esas ve 2010/1326 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasına ilişkin 25.03.2011 kesinleşme tarihli,

d) 16.10.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 13/05/2010 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/386 esas ve 2010/1133 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 6 ay hapis cezasına ilişkin 13.04.2011 kesinleşme tarihli,

e) 03.11.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 30/03/2010 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/438 esas ve 2011/319 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasına ilişkin 22.07.2011 kesinleşme tarihli,

f) 18.11.2009 tarihinde meydana gelen mühür bozma eylemi ile ilgili olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 12/03/2010 tarihli iddianamesiyle “mühür bozma” suçundan açılan ve Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/335 esas ve 2010/1321 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hükmedilen 6 ay 7 gün hapis cezasına ilişkin 08.03.2013 kesinleşme tarihli,