muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8881, Karar No: 2020/6713, Tarih: 02.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8881 E.  ,  2020/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 53/1, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin alt sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın idaresindeki kamyonet ile gece vakti, meskun mahalde, saat 20:30 sıralarında, aydınlatma olmayan 5.50 metre genişliğindeki iki yönlü yolda seyir halinde iken, yolun toprak banket kısmında araç ile aynı yönde yürüyen yayaya fren izi olmadan çarptığı, çarpmadan sonra 26 metre lastik izi ile yolun sol tarafına yönelerek yol dışında kaldığı olayda; sanığın olaydan 2 saat 12 dakika sonra, saat 22:42'de alınan raporda, 85,62 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Dairesi uygulamalarına göre her saat başı alkol miktarının 0,15 promil düştüğü dikkate alındığında, kaza saatinde yaklaşık 118, 62 promil alkollü araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu ve bu nedenle cezasında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşmak suretiyle 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi;

3-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 02.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16438, Karar No: 2017/10118, Tarih: 05.07.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/16438 E.  ,  2017/10118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

A) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdura karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik mağdur vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur ...'in 15.11.2011 tarihli celsede, olay günü kendisini bıçakla yaralayanın suça sürüklenen çocuk ... olduğunu, suça sürüklenen çocuk ...'in ise kendisine yönelik bir eylemi olduğunu hatırlamadığını, bu nedenle ...'den şikayetçi olmadığını beyan ettiği, mağdurun suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikayetçi olup, kamu davasına katılmasına karar verildiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ... hakkında yargılama sırasında şikayetçi olmayan mağdurun, bu suça sürüklenen çocuk yönünden hükmü temyiz hakkı bulunmadığından, mağdur vekilinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

B) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiin ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Anayasa'nın 141/3, CMK'nun 34. ve 230. maddelerine göre, Yargıtay'ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm delillerin, bu deliller sonucunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile katılan ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi anlatımın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak kurulacak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda suça sürüklenen çocuğun hangi eylemlerinin suç sayıldığı açıklandıktan sonra, kabul edilen bu eylemlerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeyerek, gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Olaya ilişkin doğrudan görgüye dayalı bilgi sahibi oldukları anlaşılan ve soruşturma aşamasında beyanlarına başvurulan tanıklar ..., ... ve ... tanık sıfatı ile dinlenilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3) Katılan hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen ve hükme esas alınan 30.03.2012 tarihli raporda, katılanın sağ kalça bölgesinde tarif edilen ve peroneal sinir lezyonuna neden olan yaralanmasının, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu belirtilmesine rağmen, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi yerine TCK'nin 86/2. maddesi gereğince hüküm kurulması,

4) Olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektiren bir hususun bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

4) Olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektiren bir hususun bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

5) Hakkında lehe olan tüm hükümlerin uygulanması talebi bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

6) Adli sicil kaydı itibariyle sabıkasız olan suça sürüklenen çocuk hakkında, diğer koşulların da değerlendirilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

7) Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

8) Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

9) Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı silahla basit yaralama suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

10) 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen, aynı yasanın 50/2. maddesine aykırı olarak bu cezanın adli para cezasına çevrilmesi, TCK'nin 50/3. maddesi gereğince, adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

11) Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, TCK'nin 50/1-a maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmemesi,

12) Suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesi sırasında, taksit aralıklarının gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/841, Karar No: 2017/746, Tarih: 12.04.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2017/841 E.  ,  2017/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki "menfi tespit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.04.2015 gün ve 2015/21 E- 2015/280 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 20.01.2016 gün ve 2015/9203 E.- 2016/400 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "Usul ve yasaya uygun olmayan Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 20/01/2016 tarih, 2015/9203 esas, 2016/400 karar sayılı bozma ilamına direnilmesine karar verildiğinden dolayı Mahkememiz tarafından 02/04/2015 tarihinde verilen kararda DİRENİLMESİNE," denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 12.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8013, Karar No: 2010/12425, Tarih: 09.11.2010

6. Hukuk Dairesi 2010/8013 E., 2010/12425 K.

**6. Hukuk Dairesi 2010/8013 E., 2010/12425 K.**

**- AKTİN FESHİ VE TAHLİYE

- YEMİN TEKLİFİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 285 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 288 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 8 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira süresinin bitmesi sebebine dayalı aktin feshi ve tahliye istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalılardan M…

….. A…

….., H…

…. A…

….. ve H…

…. A…

….. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen önceki karar Dairemizin 15.12.2009 gün ve 9050-11070 esas ve karar sayılı ilamı ile taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası niteliğinde olduğu ve dava da B.K.'nun 285.maddesine dayalı aktin feshi ve tahliye istemli olarak açıldığından HUMK.nun 8.maddesine göre sulh mahkemesinin görevli olup, mahkemece davaya bakılıp sonucu hakkında bir hüküm kurulması gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm için yeterli değildir. Borçlar Kanununun 287.maddesi hükmü uyarınca hasılat kirasında süre bittiği halde kiralayanın açık veya örtülü rızasıyla kiracının kiralananı kullanmaya devam etmesi veya kira sözleşmesinde kararlaştırılan feshi ihbarı iki taraftan birinin yapmamış olması durumunda sözleşme yıldan yıla yenilenmiş sayılır.

Sözleşmenin bu şekilde yenilenmiş olması halinde bir senelik bir müddetin hitamından altı (6) ay önce kiracıya feshi ihbar tebliğ edilmek suretiyle ancak o senenin sonunda tahliye davası açılabilir.

Bu durumda tahliyeye karar verilebilmesi için başka bir sebep aramaya gerek yoktur. Bu itibarla feshi ihbar dava süresinin tespiti ve denetimi açısından kira başlangıç tarihiyle kira süresi önem arz etmektedir. Dava dilekçesinde ve yargılama sırasında davacı kira başlangıç tarihi ve süresi hakkında beyanda bulunmamıştır. Mahkemece öncelikle davacı tarafa, davalı ile aralarındaki kira sözleşmesinin başlangıç tarihi ve süresinde açıklattırılmalı, bu tarih ve süreye davalı tarafça karşı çıkılması halinde ise, bildirilen kira başlangıç tarihi ve süresinin davacı tarafça kanıtlanması gerektiği üzerinde durulmalıdır. HUMK.'nun 288. maddesi gereğince davacı kira başlangıç tarihini ve süresini tanık dahil her türlü delil ile kanıtlayabilir.

Bu durumda davacının tüm delilleri toplanmalı, davacı dava dilekçesinin deliller bölümünde vs.delil ibaresi ile yemin deliline de dayandığına göre gerektiğinde yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ve sonucuna göre kira başlangıç tarihi ve süresi tespit edilerek davanın süresinde açılıp açılmadığı belirlendikten sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 9.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1846, Karar No: 2010/3392, Tarih: 26.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1846 E.  ,  2010/3392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.10.2007 gün ve 2006/342-2007/361 sayılı kararı onayan Daire’nin 03.11.2009 gün ve 2008/1441-2009/11383 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Setur A.Ş.' den devraldığı tanınmış ve maruf (Divan) markasını davalının bu tanınmışlık ve ticari itibardan yararlanmak maksadıyla haksız ve hukuka aykırı olarak kullandığını, bu yönde ihtarname keşide edilmesine rağmen tecavüze son vermediğini iddia ederek davalının (Divan) marka ve unvanını kullanmasının önlenmesine, bu markayı taşıyan emtia ve basılı evrakların toplatılarak imhasını ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, (Divan Pastanesi) ismini müvekkilinin 1983 yılından bu yana kullandığını beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltmme talep etmiştir.

Dava, davacı şirket adına tescilli tanınmış (Divan) ibareli markaların davalı tarafından marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturacak şekilde kullanıldığı iddiasıyla açılan kullanmanın önlenmesine ilişkin olup mahkemece bilirkişi raporuna dayanılarak davalı kullanımının iltibas oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltmme talep etmiştir.

Dava, davacı şirket adına tescilli tanınmış (Divan) ibareli markaların davalı tarafından marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturacak şekilde kullanıldığı iddiasıyla açılan kullanmanın önlenmesine ilişkin olup mahkemece bilirkişi raporuna dayanılarak davalı kullanımının iltibas oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ne var ki, davalı cevap layihasında ve yargılamanın tüm aşamalarında (Divan Pastanesi) ismini 1983 yılından beri kesintisiz olarak kullandığını, 23 yıldan sonra açılan iş bu davanın TMK'nun 2 nci maddesin de gösterilen hakkın kötüye kullanılması mahiyetinde bulunduğunu savunmuş ve mahkemece de, davalının cevap layihası kapsamına göre ilk celse Divan Pastanesi'nin kimin adına kayıtlı olduğu ve hangi tarihten itibaren faaliyette bulunduğu sorulmasına ve cevaben gelen yazı yetersiz olmasına rağmen dosya bilirkişiye gönderilmiş, davalı vekili, bilirkişi raporuna itirazlarını bildirdiği 24.07.2007 tarihli dilekçesinde ilgili belediyeden gelen cevabi mahiyetteki yazının yetersiz olduğunu belirterek hem belediyeden hemde vergi dairesinden ilgili kayıtların getirtilmesi gerektiğini, eksik inceleme ile rapor düzenlendiğini bildirmiş ise de mahkemece bu husus üzerinde durulmamıştır. Esasen, davalının delillerini ibrazla savunmasını ispatlaması gerekir ise de mahkemece, delillerin bildirilmesi için taraf vekillerine mehil verildiği ilk celse aynı zamanda belediyeye yazı yazılarak Divan Pastanesinin hangi tarihten itibaren faaliyette bulunduğu sorulduğuna göre yazı cevabının eksik olması nedeniyle aynı konuda yeniden yazı yazılması gerektiği gibi davalı vekiline delilerini hasretmesi için kesin mehil de verilmemesi nedeniyle 24.07.2007 tarihli dilekçesinde bu hususun belediye ve vergi dairesinden tahkik edilmesini talep ettiği gözönüne alındığında bu eksikliğin giderilmemesi doğru olmamıştır.

Bu durumda, davalının işlettiği Divan Pastanesinin bu isim altında Çorum'da hangi tarihten bu yana faaliyette bulunduğu ilgili vergi dairesi ve belediyeden araştırılarak davalının savunduğu gibi 1983 yılından bu yana bu isimle faaliyette bulunuyor ise bu kullanıma uzunca bir süre sessiz kalan davacının işbu davayı açmasının TMK'nun 2 nci maddesine aykırılık oluşturup oluşturmadığı üzerinde durularak oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerektiğinden davalının karar düzeltme itirazlarının kabulüyle Dairemizin 2008/1441 E, 2009/11383 K sayılı 03.11.2009 tarihli onama ilamının kaldırılarak yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı vekilinin HUMK'nun 440 ncı maddesine uygun bulunan karar düzeltme itirazının kabulüyle, Dairemizin 2008/1441 E – 2009/11383 K sayılı 03.11.2009 tarihli, onama ilamının kaldırılarak yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istek halinde temyiz eden ve karar düzeltme isteyene iadesine, 26.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8461, Karar No: 2006/8477, Tarih: 02.11.2006

18. Hukuk Dairesi 2006/8461 E., 2006/8477 K.

**18. Hukuk Dairesi 2006/8461 E., 2006/8477 K.**

**- TAPULU TAŞINMAZ MALLARDA TESCİL**- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 17 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 17. maddesi gereğince tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava kamulaştırma yoluyla taşınmaz mal üzerinde kurulan irtifak hakkının 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 17. maddesi uyarınca tapuya tescili istemine ilişkindir.

2942 Sayılı Yasanın 17. maddesine göre tapulu taşınmaz mallarda tescile karar verilebilmesi için öncelikle kamulaştırma işleminin (kamulaştırma kararı ve diğer ilgili belgelerin) taşınmaz mal sahibine yöntemince tebliğ edilmiş olması, tebliğ edilen kamulaştırma işlemine karşı idari ve adli yargıya süresinde başvurulmamış veya bu konuda açılan davaların kesin olarak sonuçlanmış bulunmasına karşın taşınmaz mal sahibinin ferağ vermemiş olması ve takdir edilen kamulaştırma bedelinin tamamının milli bankalardan birine kayıtsız ve koşulsuz yatırılarak makbuzu ilgili belge örnekleri ile birlikte mahkemeye verilmiş bulunması gerekir. Belirtilen bu koşulların varlığının saptanması durumunda, başka bir anlatımla kamulaştırmanın yöntemine uygun biçimde tamamlanmış olması halinde taşınmaz malın ya da taşınmaz mal üzerinde kurulmuş bulunan irtifak hakkının kamulaştırmayı yapan idare adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Somut olayda davacı idarenin irtifak hakkı kurulması amacıyla davalının tapuda kayıtlı taşınmazının kamulaştırılmış olduğunda bir çekişme yoktur.

Ancak dosyada toplanan bilgi ve belgelerden ve geri çevirme kararı üzerine davacı idare ve ilgili noterlikten gelen yazı cevaplarından özellikle tebligat tutanakları içeriğinden kamulaştırma belgelerinin taşınmaz mal sihibine bu dava açılmadan önce yöntemince tebliğ edilmemiş olduğu anlaşılmaktadır.

Daha açık bir anlatımla davacı idarece kamulaştırma evrakının davalı taşınmaz mal sahibine 21. madde hükmüne göre tebliği ile ilgili tebligat mazbatasında bu muhatabın belirtilen adreste bulunmaması üzerine nerede olduğu açıklanmamış, keyfiyetin kendisine haber verilmesi için bildirilen komşusunun adının ve imzasının tebligatta açıkça yazılmamış olduğu buna göre tebligatın geçersiz bulunduğu görülmektedir. Saptanan bu durum karşısında yukarıda değinilen yasa maddesinde öngörülen koşul gerçekleşmediği gözetilmeden davanın kabulü ile tescile karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 2.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.