muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13875, Karar No: 2019/3263, Tarih: 11.04.2019

İlk derece mahkemesince; davacıların vasiyetnamenin iptali yönündeki talebin reddine, davacıların tenkis talebinin kısmen kabulü ile her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere 19.840,50 TL'nin ıslah tarihi olan 22/03/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; vasiyetnamenin iptali talebinin mahkemece reddi kararına yönelik olarak, davacı yanca her hangi bir istinaf talebi bulunmadığı belirtilerek, tenkisine yönelik olarak ileri sürülen istinaf itirazlarının incelenmesinde; tenkis davalarının belirsiz alacak davası niteliğinde olduğu, tenkis bilirkişisinden temin olunan 20/06/2016 tarihli ek rapor akabinde celse arasında 84.502,35 TL üzerinden eksik nispi harcın tamamlamasını yönelik işlemin ikinci ıslah olarak nitelendirilerek fazlaya ilişkin talebin reddedilmesi ve reddedilen tutar yönünden davalılar lehine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmediği, faiz isteğinin TMK'nun 571. maddesi gereğince hak düşürücü süre içerisinde ileri sürülmediği, bu şekilde taleple bağlı kalınarak 79.362,00.-TL üzerinden davanın tam kabulüne, faiz isteğinin ise reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsiz olduğu, davada husumet yönetilmeyen ve yargılamada da davaya dahil edilmeyen diğer bir kısım mirasçıların davalı olarak karar başlığında gösterilmesi hatalı bulunduğu belirtilerek, davacılar vekili ile davalılar vekilinin istinaf başvurularının, HMK'nun 353/1-b.2 uyarınca aynı ayrı kabulü ile; ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 22/02/2017 tarih, 2012/421 Esas ve 2017/81 Karar sayılı kararının kaldırılmasına ve Esas Hakkında Yeniden Karar Verilmesine, bu itibarla, a)-Davacıların vasiyetnamenin iptali yönündeki talebin reddine, b)-Davacıların tenkis hususundaki talebinin kabulü ile; her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere 19.840,50 TL'nin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, faiz yönünden istemin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Tarafların murisi tarafından düzenlenen 07/09/2011 tarihli vasiyetname ile sahibi olduğu taşınmazları ½ oranında davalı çocuklarına vasiyet ettiği, taşınmazların kamulaştırması halinde de bedellerinin ½ oranında davalılara vasiyet ettiği, davacılar tarafından saklı paylarının ihlal edildiği belirtilerek tenkis talep edildiği görülmektedir.

1- Tarafların murisi tarafından düzenlenen 07/09/2011 tarihli vasiyetname ile sahibi olduğu taşınmazları ½ oranında davalı çocuklarına vasiyet ettiği, taşınmazların kamulaştırması halinde de bedellerinin ½ oranında davalılara vasiyet ettiği, davacılar tarafından saklı paylarının ihlal edildiği belirtilerek tenkis talep edildiği görülmektedir.

Bilirkişi tarafından hazırlanan 11/05/2016 tarihli raporda davacıların saklı payları toplamının 79.942,45 TL olduğu, her bir davacı için 19.985,61 TL ödenmesi gerektiği, davalıların itirazı üzerine verilen 18/01/2016 tarihli ek raporda davacıların saklı pay toplamlarının 78.012,49 TL olarak belirlendiği, 23/03/2016 tarihli dilekçe ile 79.362,00 TL üzerinden hüküm kurulmasının talep edildiği, 20/06/2016 tarihli ek raporda ise dosyaya sunulan yeni belgeler doğrultusunda davacıların saklı pay toplamının 84.502,35 TL olduğunun hesaplandığı, bu miktar üzerinden harcın tamamlandığı görülmektedir.

Tenkis davalarında tereke mevcudunun (temlik içi-temlik dışı) mahkemece resen araştırılması zorunludur. Vasiyetnameye konu taşınmazlara yönelik yeterli araştırma yapılmadığı, dosyalarda ödeme miktarlarının sadece banka kayıtlarına göre belirlendiği, tüm taşınmazlara yönelik mirasçılara yapılan ödemelerin net olarak tespit edilmediği görülmekle tereke mevcudu belirlenmeden karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde; mahkemece öncelikle tereke kapsamındaki mal varlığı hakkındaki bilgi, belge ve kayıtlar dosyaya celbedilmesi, kamulaştırma kapsamında tarafların çektikleri tüm bedellerin dikkate alınması, bu kapsamda bilirkişiden alınacak tenkis hesabı raporu doğrultusunda karar verilmesi gerekirken; bu yön gözardı edilerek, eksik inceleme ile tenkis talebi hakkında yazılı şekilde hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- Bilindiği üzere, tenkis davaları ihlâl edilen saklı payın temin edilmesi amacını taşımaktadır. Tenkis hesabı uzmanlık gerektiren bir iş olup, davacıdan davanın başında saklı payının ihlal edilip edilmediğini, ihlâl edilmiş ise bunun miktarını bilmesini beklemek hayatın olağan akışına aykırıdır. Dava dilekçesinde gösterilen miktar; harca esas alınan tahmini değerdir. Bu bakımdan tenkis davalarında, davacının dava dilekçesinde gösterdiği dava değeri ile talebini sınırladığını söyleyebilme olanağı yoktur ve bu tür davalar 6100 s. HMK'nun 107. maddesinde düzenlenen belirsiz alacak davalarının örneğini teşkil eder.

Somut olayda, davacılar vekilinin tarihinde mahkemeye verdiği dilekçe ile, bilirkişi tarafından belirlenen 84.502,35 TL üzerinden eksik nispi harcın tamamlamasını yönelik işlemin ikinci ıslah olarak nitelendirilerek fazlaya ilişkin talebin reddedilmesi doğru görülmemiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesinde de aynı şekilde “ikinci ıslah nitelendirilmesinin doğru görülmediği” belirtilmekle birlikte devamında “hal böyle olunca taleple bağlı kalınarak 79.362,00.-TL üzerinden davanın tam kabulüne, faiz isteğinin ise reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.” şeklinde çelişki oluşturacak şekilde gerekçe oluşturulduğu, verilen hükümde de ikinci artırımın dikkate alınmadığı görülmektedir.

O halde; mahkemece, birinci bentte açıklanan hususlara ilişkin araştırma yapılmasının ardından oluşacak sonuca göre, tenkis davasının belirsiz alacak davası niteliğine sahip olduğu belirlenmekle talep artırımının ikinci ıslah olarak değerlendirilemeyeceği dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde gerekçede ve gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturacak şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 11/04/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7449, Karar No: 2006/10216, Tarih: 09.05.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7449 E.  ,  2006/10216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi 3. kişi .............................San. Tic. AŞ. taraf olmadığı takip dosyasında borçlunun taşınmazı üzerine konulan haczin kaldırılmasını talep  edemeyeceğinden ve haciz  hakkı sahibi olarak sıra cetvelinin düzenlenmesi sırasında iddialarını ileri sürebileceğinden başvurunun aktif husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, şikayetin esasının incelenmesi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru Mahkeme kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ :Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru olan mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20.YTL. onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 09.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28325, Karar No: 2015/5881, Tarih: 25.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28325 E.  ,  2015/5881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak ;

Dava konusu taşınmazın kamulaştırılmadan önceki konumu ile kamulaştırma sonrası konumu arasındaki uyumsuzluğun yani üç tarafının dere, bir tarafının da dağa cepheli olmasının yapılan kamulaştırma işlemi ile herhangi bir değişikliğe uğramadığı gözetildiğinde ulaşımda zorluk oluşturduğundan bahisle kamulaştırmadan arta kalan kısımdaki değer düşüklüğünün en fazla yüzde 10 olacağı düşünülmeden fazla kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12415, Karar No: 2014/19179, Tarih: 30.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12415 E.  ,  2014/19179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2012/469-2014/206

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazasına uğrayan sigortalının manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının 15.000,00 TL manevi tazminat alacağının, olay tarihi olan 26.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davaya konu zararlandırıcı olayın SGK tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, davacının yaralanması nedeniyle SGK'ca tespit olunmuş bir maluliyetin dosyada bulunmadığı, SGK'nın 07.12.2011 tarihli iç yazışmasında; davacının sürekli iş göremezlik geliri bağlanması için başvurduğunun ve bu nedenle denetmen görevlendirildiğinin belirtildiği, SGK tarafından mahkemeye davacının iş gücü kaybı tespit edildiğinde ve sürekli iş göremezlik geliri bağlandığında tekrar bilgi verileceğini bildirdiği, ancak daha sonra bir bildirim olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu tür davalarda sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının tazminat miktarını doğrudan etkileyeceği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre; iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurum'ca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurum'ca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulu'nca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesine göre; bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbi belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurum'ca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurum'un birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa'ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği'nin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulu'nca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulu'nca inccleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulu'nca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumu'nu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulu'nca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumu'nu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, davacıda oluşan zararı meydana getiren olayın SGK tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, mahkemece davacının sürekli işgöremezlik oranı tespit edilmeden davacı yararına manevi tazminat ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda sigortalı yararına hükmedilecek manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle işçide oluşan sürekli işgöremezlik oranının 5510 sayılı Yasa'daki düzenlemeye uygun olarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerekmektedir.

Yapılacak iş; sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranını yukarıda açıklandığı şekilde yöntemince araştırıp sonucuna göre dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek manevi tazminat miktarını belirlemekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Belediye vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3581, Karar No: 2018/4337, Tarih: 07.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3581 E.  ,  2018/4337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.11.2017 gün ve 2017/388 Esas, 2017/415 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen ikinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10929, Karar No: 2014/15157, Tarih: 15.10.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/10929 E.  ,  2014/15157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mudurnu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2013

NUMARASI : 2011/340-2013/8

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı mirasçıları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

HMK 297/2 madde hükmüne göre "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve hakların sıra numarası altında açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." Mahkemece kısa kararda "davanın kısmen kabul kısmen reddine" denilmiş olup, bu durum yukarıda belirtilen HMK 297/2 hükmüne aykırılık teşkil ettiğinden hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde iadesine,15.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2155, Karar No: 2014/9141, Tarih: 05.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/2155 E.  ,  2014/9141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARATAŞ SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/19-2013/162

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının kayden maliki olduğu 220 ada 2 parsel, 222 ada 6 ve 9 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında 'Arap Z...' olan baba adının 'Arap' yazıldığı iddiasıyla baba adının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesi isteği ile eldeki davayı açtığı, mahkemece tapu kayıtlarındaki 'Arap' adının 'Süleyman oğlu 108....... TC kimlik numaralı Arap Z... H....' olarak düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, bu tür davalarda amaç, tapu kaydında yazılı malike ait kimlik bilgilerinin nüfus kayıt bilgilerine uygun hale getirilmesidir. Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme neticesinde davacı iddiasını kanıtlamış olduğuna göre, davacının 'Arap' yazılan baba adının "Arap Z... " olarak düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, taşınmazlar davacının murisine aitmiş gibi düzeltme yapılması ve tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan TC kimlik numarasının da kayıtlara eklenmesi sonucunu doğuracak şekilde düzeltme kararı verilmesi doğru değildir.

6100 sayılı HMK.'nun 26. maddesinde düzenlendiği üzere; ''Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.''

Hal böyle olunca, HMK'nun 26. maddesi hükmü de gözetilerek tapu kayıtlarında, kayıt maliki olan davacıya ait kimlik bilgilerinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/611, Karar No: 2013/23156, Tarih: 18.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/611 E.  ,  2013/23156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.04.2012 tarih ve 2011/27-2012/85 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili ; zincir mağazacılık sektöründe faaliyette bulunan ve “DİM” ,”DİM DOWN” ve” TİM DOWN” ibareli 35.sınıf hizmetleri içeren markaların sahibi olan müvekkilinin 14.11.2008 tarihinde "d!m down devamlı indirim mağazaları şekil" ibare ve biçimli 35. sınıftaki hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davalı şirketin başvurunun reddi istemiyle “BİM” ibareli markalarına dayanarak itirazda bulunduğunu, yapılan itirazın YİDK kararı ile kabul edildiğini ve müvekkilinin başvurusunun reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, zira başvuru konusu işareti ile redde mesnet alınan markalar arasında görsel, sesçil ve anlamsal olarak bıraktıkları umumi intiba itibariyle 556 sayılı KHK'nin 8/b maddesi kapsamına girebilecek iltibas doğurmaya elverişli bir benzerlik bulunmadığını ifade ederek, başvurularının reddine dair YİDK kararının iptaline ve başvurunun devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili ; müvekkilinin “BİM” ibareli 1-45. Sınıf mal ve hizmetleri içeren tanınmış markalar ile “DİM, SİM, MİM, YİM, VİM, FİM, CİM” ibareli markaların sahibi olduğunu, ülkenin dört bir yanında “BİM” tanıtıcı işaretini taşıyan işletmelerinin bulunduğunu, ticaret unvanının ayırıcı unsurunun da “BİM” ibaresinden oluştuğunu, yaygın kullanım, kuvvetli tanıtım ve reklâm ile geniş halk kesimlerine ulaşması sebebiyle “BİM” ibareli markalarının toplumun geniş bir kesimin hitap edecek şekilde tanınmışlık kazandığını, büyük rakamlara ulaşan cirolar elde ettiğini, müvekkili ile aynı sektörde faaliyette bulunan davalının müvekkilinin markaları ile iltibas yaratacak başvuru markasının itiraz sonucunda reddine dair kararın hukuka uygun bulunduğunu ifade ederek davanın reddini istemiştir.