muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2612, Karar No: 2021/1682, Tarih: 14.12.2021

16. Açıklanan düzenlemeye göre, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilmiş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar HUMK’nın 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ila 444. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı açıkça anlaşılmaktadır.

17. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434. maddesinin 3. fıkrasında ise temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceği, bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hâkim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiği, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir.

18. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK’nın 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 tarihli ve 1984/5 E., 1984/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı (YİBK) gereğince, temyiz isteği dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması hâlinde, kararı veren hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi hâlde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi hâlinde HUMK’nın 432. maddesinin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır. Yani verilen kesin süreye rağmen temyiz harç ve giderlerinin verilen süre içinde tamamlanmaması durumunda mahkemece temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılacağına dair bir karar verilmesi gerekir. 05.01.1949 tarihli ve 1944/32 E., 1949/1 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince bu konuda karar verme yetkisi de Yargıtay'a değil, yerel mahkemeye aittir.

19. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 16.05.2018 tarihli ve 2017/17-2698 tarihli ve 2018/1096 K.; 15.12.2020 tarihli ve 2017/12-342 E., 2020/1030 K. ve 16.03.2021 tarihli ve 2020/(22)9-442 E., 2021/271 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

20. Somut olayda, dosya içeriğinden, mahkemece davalı-birleşen davada davacı vekiline 27.02.2017 tarihli muhtıra ile temyiz harç ve giderlerini yatırması için bir haftalık kesin süre verildiği, muhtıranın davalı-birleşen davada davacı vekiline 07.03.2017 tarihinde tebliğ edildiği, ancak davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından 24.03.2017 tarihinde maktu temyiz harcının yatırıldığı ve mahkemece HUMK’nın 434. maddesi uyarınca bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

20. Somut olayda, dosya içeriğinden, mahkemece davalı-birleşen davada davacı vekiline 27.02.2017 tarihli muhtıra ile temyiz harç ve giderlerini yatırması için bir haftalık kesin süre verildiği, muhtıranın davalı-birleşen davada davacı vekiline 07.03.2017 tarihinde tebliğ edildiği, ancak davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından 24.03.2017 tarihinde maktu temyiz harcının yatırıldığı ve mahkemece HUMK’nın 434. maddesi uyarınca bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

21. O hâlde, mahkemece davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz istemi hakkında HMK’nın Geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK’nın 434. maddesi uyarınca bir karar verilmesi, kararın temyiz edene usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi, bu kararın temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz istemi hakkında HMK’nın Geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK’nın 434. maddesi uyarınca bir karar verilmesi, kararın temyiz edene usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi, bu kararın temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9091, Karar No: 2011/14618, Tarih: 27.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/9091 E.  ,  2011/14618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/02/2009 gün ve 2007/875-2009/48 sayılı kararı bozan Daire’nin 08.02.2011 gün ve 2009/7298 - 2011/1323 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili ...’in dava dışı Göksel Denizcilik ve Ticaret A.Ş.’deki hisselerini devretmesi nedeniyle, bu hisse devrinden önceki döneme ait bilinmeyen bir şirket borcunun ortaya çıkması halinde alıcıların hisse devir bedeline ilaveten fazladan yapacakları ödemeden kaynaklanabilecek zararlarının teminatı olmak üzere bir senet düzenlenmesine karar verildiğini, müvekkili şirket tarafından teminat olarak kullanılmak ve bu hususun hisse devir sözleşmesine yazılması koşuluyla lehtarı davacı ..., kefili diğer davacı ... olan teminat senedinin düzenlendiğini, bu ilişkiyi açıklayan bir de sözleşme imzalandığını, davalı şirketin bu senede dayanarak müvekkilleri aleyhine icra takibi yaptığını, davalı şirket yetkilileri hakkında bedelsiz senedi takibe koymak suçundan yaptıkları suç duyurusuna ilişkin soruşturma dosyasında, şirket yetkililerinin Göksel Denizcilik aleyhine yapılan takip dolayısıyla zararlarının meydana geldiğini, bu nedenle senedi takibe koyduklarını beyan ettiklerini, ancak bu dosyanın İİK’nun 78. maddesi gereğince işlemden kaldırıldığını, teminat için verilen senedin takip konusu yapılamayacağını ileri sürerek borçlu olmadıklarının tespitine, teminat senedi ile buna dayalı takiplerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu edilen senede dayalı olarak yapılan icra takibinin kesinleştiğini, davacı ...’e ait taşınmaz üzerine haciz konulduğunu, bu taşınmazlar üzerindeki tasarrufların iptali için açılan davada, İstanbul Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2005/762 Esas, 2006/553 Karar sayılı ilamı ile tasarrufların iptaline karar verildiğini, bu kararın davacı şirket ve Çiğdem yönünden kesin hüküm teşkil ettiğini, 01.12.2000 tarihli pay devir sözleşmesinin 10. maddesinin dava konusu senedin dayanağı olduğunu, söz konusu senedin kambiyo senedi vasfında olduğunun İstanbul 3. icra Mahkemesi’nce hüküm altına alındığını, davanın kötü niyetli olarak açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, dava dışı Göksel Denizcilik AŞ.’ndeki hisselerin devrine dair 01.12.2000 tarihli sözleşmenin 10. maddesi uyarınca, satıcıların anılan sözleşmedeki taahhütlerinin teminatını oluşturmak üzere davalıya verilen ve davacı şirket tarafından davacı ... lehine keşide edilip, diğer davacı ...’in kefil sıfatıyla imzaladığı, 01.12.2000 keşide tarihli, 29.01.2001 vadeli ve (250.000) TL. bedelli bonoya dayalı olarak, davalı şirketçe davacılar aleyhine girişilen 23.07.2003 tarihli icra takibi dolayısıyla borçlu bulunulmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Dava konusu bononun davacılarca 01.12.2000 tarihli hisse devir sözleşmesinin teminatını oluşturmak üzere düzenlenip davalıya verildiği dosyaya sunulan belgelerden anlaşılmaktadır. Nitekim davacılar vekilince de bononun bu teminat vasfı nedeniyle icra takibine konu edilemeyeceği iddia edilmiş, davalı vekilince sunulan cevap dilekçesinde ise senedin paraya çevirme koşullarının oluştuğu savunmasında bulunulmuştur. Dolayısıyla işbu davada dava konusu teminat senedinin paraya çevirme koşullarının bulunup bulunmadığı, diğer bir deyişle teminat riskinin oluşup oluşmadığı incelenip değerlendirilmelidir. Burada öncelikle Dairemiz bozma ilamında da açıklandığı üzere, hisse devir sözleşmesinde yer alan taşınmazların üzerinde tesis edilecek ipoteğin de teminat amaçlı olduğu ve bu ipoteğin tesis edilmemiş bulunmasının zarar olarak nitelendirilemeyeceği belirtilmelidir. Mahkeme kararında belirtilen diğer nedenler de teminat riskinin gerçekleştiği anlamına gelmez ve dava konusu senedi borç senedine dönüştürmez. Ancak davalı vekilince sunulan cevap dilekçesinde, diğer nedenlerin yanında, zararlarının hisseleri devralınan Göksel Denizcilik AŞ.’nce 27.11.2000 tarihinde noterde düzenlenen ve hisse devir sözleşmesinin imzası sırasında kendilerinden gizlenen tahliye taahhütnamesinden kaynaklandığı, hatta bu konuda İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2004/867 E. sayılı dosyasında ayrı bir tazminat davası açtıkları bildirilmiştir. Anılan davada ise davacılar Netel A.Ş. ve Loytaş A.Ş. tarafından, kendilerinden gizlenen bu tahliye taahhütnamesi nedeniyle, gerçekte Göksel Denizcilik AŞ.’nin içinin boşaltılarak kendilerine satıldığı, zira anılan taahhütnamenin konusu olan otelin Loytaş A.Ş.’nce yapıldığı ve Türk Hava Kurumu’nca 16.05.1985 tarihli sözleşme ile 22 yıl süreyle Göksel Denizcilik AŞ.’ne kiraya verildiği, otelin Göksel Denizcilik AŞ.’nin tek malvarlığı olup fiilen kiracısının Loytaş A.Ş., işleteninin de Merit Otel A.Ş. olduğu, Türk Hava Kurumu’nca kira süresinin 16.05.2020 tarihine kadar uzatıldığı, ancak tahliye taahhütnamesi nedeniyle oteli kira sözleşmesinin sona ermesinden önce, 06.09.2004 tarihinde tahliye etmek zorunda kaldıkları bildirilerek, bu nedenle uğradıkları zararın tazmini istenmiştir.

Gerçekten de davacı ... ve arkadaşları tarafından, Göksel Denizcilik AŞ.’nin toplam (8.000.000.000) TL. nominal bedelli hissesinden (6.595.130.000) TL. tutarındaki kısmının, 01.12.2000 tarihli sözleşme ile davalı Netel Otelcilik A.Ş. ile üçüncü kişilere devredildiği, anılan sözleşmenin 10. maddesinde, satıcıların işbu sözleşmedeki beyan ve taahhütlerine herhangi bir aykırılığın veya işbu pay devrinden dolayı alıcıların herhangi bir zararının ortaya çıkması veya ileride şirketin bir borç veya yükümlülüğünün doğması halinde, alıcıların bu nedenle uğrayacağı her türlü zararı derhal ödemeyi kabul ve taahhüt ettiklerinin ve satıcıların bu taahhütlerinin teminatını oluşturmak üzere anılan bononun verileceğinin belirtildiği ve sözleşmeye uygun olarak dava konusu bononun davacılarca düzenlenerek davalı şirkete verildiği anlaşılmaktadır.

Ancak bu sözleşmenin imzalanmasından birkaç gün önce, 27.11.2000 tarihinde, noterden düzenlenen tahliye taahhütnamesi ile devre konu Göksel A.Ş.’ni temsil eden ve aynı zamanda 01.12.2000 tarihli sözleşme ile hissesini devreden ortaklardan birisi olan Çetin Saraç tarafından, dava konusu otelin 16.05.2003 tarihinde herhangi bir şart ileri sürülmeden tahliye edileceği taahhüt edilmiş, Türk Hava Kurumu tarafından da bu taahhütnameye dayanılarak, Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesi’nde açılan dava sonucunda 06.09.2004 tarihinde otelin tahliyesi sağlanmıştır.

Bu durumda Çetin Saraç tarafından imzalanan tahliye taahhütnamesinden, aralarında davacı ...’in de bulunduğu hissesini devreden diğer ortakların haberdar olmadıkları söylenemez. Hisseleri devredilen Göksel Denizcilik AŞ.’nin kira süresinin sona ermesinden önce kiracısı bulunduğu oteli tahliye etmesine neden olan bu taahhütnamenin devredenlerce imzalanmasının ise, hisse devir sözleşmesinin 10. maddesinde belirtilen, “satıcıların işbu sözleşmedeki beyan ve taahhütlerine herhangi bir aykırılığın veya işbu pay devrinden dolayı alıcıların herhangi bir zararının ortaya çıkması veya ileride şirketin bir borç veya yükümlülüğünün doğması” anlamına geleceği, dolayısıyla davalı devralan şirketin bu otelin tahliyesi nedeniyle bir zarara uğraması halinde, dava konusu bononun bu zararın miktarı kadar teminat senedi olma vasfının sona erip, borç senedi niteliğine dönüşeceği ve tahsil edilebilir hale geleceği açıktır.

Bu durum karşısında mahkemece, davalı devralan şirketin dava konusu otelin tahliyesi dolayısıyla bir zarara uğrayıp uğramadığının, uğramışsa miktarının ne olduğunun incelenmesi, yine bu konuda görülmekte olan İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2004/867 E. sayılı dava dosyası da getirtilerek, anılan davanın sonucunun beklenmesinin veya işbu davanın anılan dava ile birleştirilmesinin gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından, kararın bu nedenle bozulması gerekmektedir. Ancak Dairemiz bozma ilamında anılan şirketin tek malvarlığı olduğu savunulan otelin tahliyesi devir tarihinden önce gerçekleşmediğinden, bu olaydan kaynaklanan zararın da teminat kapsamında olduğunun kabul edilemeyeceğinin ve dava konusu senedin paraya çevrilmesini gerektirir teminat altına alınmış somut bir zararın varlığının ispat edilemediği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğinin belirtilmesi de doğru olmadığından, Dairemizin 08.02.2011 tarih ve 2009/7298 E.-2011/1323 K. sayılı kararının kaldırılarak, mahkeme kararının yukarda açıklanan gerekçelerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 08.02.2011 gün ve 2009/7298 E.-2011/1323 K. sayılı bozma kararının kaldırılarak mahkeme kararının yukarda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin temyiz ilam ve karar düzeltme harçlarının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 28.10.2011 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu bono hisse devir tarihinden önce herhangi bir borç veya yükümlülüğün çıkması halinde teminat teşkil etmek üzere verilmiştir. Tarafların amacı geçmişte doğan bir borç veya yükümlülük nedeniyle şirketin ödeme yapması halinde bunun karşılanmasıdır. Oysa tahliye taahhüdü nedeniyle şirketin bir ödeme yapması söz konusu olmadığı gibi tahliye taahhüdü nedeniyle şirketin zarara uğraması bir başka davaya konu olabilir ve şirket zararının buna neden olan yöneticilerden tahsili yoluna gidebilir. Oysa davacılar arasında yönetici olmayan ortaklar da bulunmakta olup, onların tahliye taahhüdünü bildiği bir varsayımdan ibaret olduğu gibi yönetici olmayan hisse devreden ortakların devirden çok sonra gerçekleşmesi dahi belli olmayan bir zarardan sorumlu olmaları mümkün değildir. Kaldı ki tahliye taahhüdünün mutlak olarak zarara uğratacağı da bir varsayımdan ibaret olacaktır.

Açıklanan bu nedenler ve temyiz bozma ilamında yazılı nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme talebinin reddi gerektiğinden sayın çoğunluk kararına karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2021/23081, Karar No: 2022/888, Tarih: 31.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23081 E.  ,  2022/888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 09/03/2016 tarihi itibariyle duran zaman aşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21/01/2018 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 116/1, 119/1-c ve 31/3. maddelerinde belirtilen konut dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 17/08/2009 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 31/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3871, Karar No: 2020/5978, Tarih: 21.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3871 E.  ,  2020/5978 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... ile 1-..., 2- ... ... Özel Sağlık Hizmetleri Ltd.Şti.

aralarındaki tazminat davası hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12/01/2016 tarih ve 2012/478-2016/4 sayılı hükmün Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 06/11/2018 tarih ve 2016/29361 E. 201//10305 K. sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, müşterek kızları ...'un davalı hastanede, davalı doktor ... tarafından 20.05.2009 tarihinde sol gözünden ameliyat edildiğini, doktorun kusuru nedeni ile sol gözünün görme yeteneğini kaybettiğini ileri sürerek; küçük ... için 150.000 TL maddi, 200000 TL manevi tazminat ile diğer davacılar ... ve ... için 75.000'er TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemişler, yargılama sırasında maddi tazminat taleplerini ıslah ile 172.341,27 ye yükseltmişlerdir.

Davalılar, yapılan operasyonda atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını savunarak; davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, maddi tazminat talebinin kabulü ile 172.341,27 TL'nin, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile toplam 40.000,00 TL'nin tahsiline yönelik verilen karar, taraflarca temyiz edilmiş; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin (kapatılan) 06.11.2018 tarih 2016/29361 e., 2018/10305 k. sayılı ilamı ile hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğu saptaması yapılıp, yeniden belirtilen ilkeler çerçevesinde değerlendirme yapılarak manevi tazminatın takdiri gerektiği hususuna değinilerek bozulmuş; davalılar bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuşlardır.

Taraflar arasındaki ilişki vekalet sözleşmesidir. (BK. md.386, 390 – TBK. 502-506 md.) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken, yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değilse de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. O nedenle, doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip, uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmalı, onun risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmalı, en emin yol seçilmelidir. (Bkz.Tandoğan,Borçlar Hukuku Özel Borç ilişkileri cilt, Ank.l982 Sh.236 vd.)Gerçekte de, müvekkil, mesleki bir işgören; doktor olan vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, (B.K.nun 394/1.) TBK'nun 510. maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Uyuşmazlığa uygulanması gereken bu yasal kurallara göre, vekilin en hafif kusurundan dahi hukuken sorumluluk altında olduğu gözetildiğinde, alınacak bilirkişi raporu önem kazanmakta ve taraf, hakim ve Yargıtay denetimine elverişli bulunması gerekmektedir. Bilirkişi; doktorun uygulanacak tedavi yöntemi ve aşamalarda gerekli titizliği gösterip göstermediğini, uygulanması gereken tedavinin ne olması gerektiğini, doktor tarafından uygulanan tedavinin ne olduğunu, ayrıntılı ve gerekçeli açıklamalı ve sonuca ulaşmalıdır. Bu bağlamda salt yapılan işlemin ne olduğunu açıklamak yeterli kabul edilemez. Kaldı ki, bilirkişi raporu da tarafların itirazlarını mutlaka karşılamalı ve aydınlatıcı olmalıdır. Hakim’in de bilirkişinin somut olayda görüşünün dosya kapsamına uygun olup olmadığını da denetlemesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan olgulara göre eldeki davada, davalı hastanede yapılan teşhis ve tedavinin tıbbın gereklerine uygun yapılıp yapılmadığı ile, olayda doktor hatası olup olmadığının tespiti gerekmektedir. Eş deyişle davadaki iddia ve istek, davalı hastane ve onun personelinin, vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırı davranışına dayandırılmıştır.

Açıklanan bu ilkeler ışığında somut olay ele alınacak olursa, davalı doktor hakkında ... 6. Asliye Ceza Mahkemesi'ne açılan ceza dava dosyasında ve soruşturma aşamasında aldırılan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'na ait 25.04.2012 ve 26.07.2013 tarihli raporlarda " bu tür akıntılı göz iltihaplarında tedbir olarak yaklaşık 1 hafta 10 gün lokal damla şeklinde ve gerekirse sistematik olarak antibiyotik tedavi yapılması gerektiği tıbben bilindiğinden, bu tedaviyi yapmayan ve hastaya ilk gördüğü gün göz yaşı kesesi tıkanıklığı açmak için sondaj – lavaj işlemi yapan hekimin eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığı.." hususlarına yer verildiği, her ne kadar ceza dosyasında sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, verilen ceza hükmünün CMK 231/5 maddesince ertelenmesine karar verildiği, verilen bu kararın hukuk davası için bağlayıcılığının bulunmadığı, diğer yandan eldeki dava dosyasında aldırılan 11.08.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'na ait raporda da, önceki raporlardaki görüş benimsenerek, raporun sonuç kısmının 2. maddesinde aynı ifadelere yer verildiği, 22.12.2014 tarihli ... Ünivirsetisi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı'na ait 22.12.2014 tarihli raporun sonuç kısmında ...'a ait tıbbi evrakın incelenmesinde " Şahsın mesleği ve olay tarihi yaşa (1) göre hesaplandığında Genel beden gücünden kayıp oranının %32,3 ve kalıcı olduğu... " bildirilmiştir. Davalılar 26.12.2012 havale tarihli dilekçelerinde, davacı küçüğün ameliyat için hastaneye başvurduğunu, daha önce Park Hastanesi çocuk polikinliğine 10.11.2008 tarihinde, Yeni Hayat Hastanesi Çocuk polikinliğine 01.12.2008 tarihinde, Özel Yeni Hayat Hastanesi Göz polikinliğine 10.03.2009 tarihinde müracaat edip damla, antibiyotik ve masaj tedavisi gördüğünü , yine Özel İbni Sina Hastanesi göz doktoru ...'e muayene olarak ilaç kullandığını, bunun SGK kayıtlarında mevcut olduğunu bildirmiştir. Hükme esas alınan raporlarda, bu hususlara yer verilmeksizin, 1 hafta 10 gün lokal damla şeklinde ve gerekirse sistematik olarak antibiyotik tedavi yapılması gerektiği halde bunları yapmadan müdahalede bulunan doktorun hatalı olduğu bildirilmiştir. Bu haliyle, alınan adli tıp raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar, ... Ünivirsetisi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı'na hasta sevk edilmiş ve rapor alınmış ise de, yukarıda açıklandığı üzere, raporda bu yönler ve doktor hatası bakımından bir değerlendirme yapılmadığı görülmektedir