muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1648, Karar No: 2016/3314, Tarih: 09.06.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/1648 E.  ,  2016/3314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-birleşen dosya davacısı...vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-birleşen dosya davalısı vekili Avukat ... ile davalı-birleşen dosya davacısı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İş sahibi tarafından yüklenici şirket ve temsilcisi aleyhine açılan asıl davada ıslahla birlikte fazla ödeme tutarı 156.303,00 TL, eksik iş bedeli 95.000,00 TL gecikme tazminatı 278.500,00 TL ile ruhsat masrafları olarak 2.000,00 TL olmak üzere toplam 532.703,00 TL'nin tahsili istenmiş, davalılar davanın reddini savunmuş, yüklenici şirket tarafından açılan ve birleştirilen davada ise fazlaya ilişkin talep hakları saklı tutularak şimdilik 100.000,00 TL'nin tahsili talep edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu asıl dava yönünden davalı ... hakkındaki davanın pasif husumet yönünden reddine, davalı şirket yönünden ise fazla ödeme tutarı 156.303,00 TL, eksik iş tutarı 95.000,00 TL ve gecikme tazminatı 278.500,00 TL olmak üzere toplam 529.803,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle tahsiline, ruhsat masrafları ile ilgili talebin vazgeçme nedeniyle reddine, yüklenici şirket tarafından açılan ve birleştirilen davanın ise tümden reddine karar verilmiş, karar davalı ve birleşen dava davacısı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ve birleşen dava davacısı yüklenicinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı ve birleşen dava davacısı yüklenici şirket 02.05.2008 tarihli sözleşme ile davacı birleşen dava davalısı iş sahibine ait 269 ada 419 parsel sayılı taşınmaz üzerine 1 bodrum, 1 zemin, 3 normal kat ve 1 çatı arası kattan oluşan toplam 400 m² inşaatın yapımını 475.000,00 TL götürü bedelle üstlenmiş, sözleşmede işin ifa süresi sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren 8 ay olarak kararlaştırılmış ve gecikme halinde aylık 20.000,00 TL gecikme

./..

s.2

15.H.D.

2016/1648

2016/3314

2-Davalı ve birleşen dava davacısı yüklenici şirket 02.05.2008 tarihli sözleşme ile davacı birleşen dava davalısı iş sahibine ait 269 ada 419 parsel sayılı taşınmaz üzerine 1 bodrum, 1 zemin, 3 normal kat ve 1 çatı arası kattan oluşan toplam 400 m² inşaatın yapımını 475.000,00 TL götürü bedelle üstlenmiş, sözleşmede işin ifa süresi sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren 8 ay olarak kararlaştırılmış ve gecikme halinde aylık 20.000,00 TL gecikme

./..

s.2

15.H.D.

2016/1648

2016/3314

tazminatı ödeneceği öngörülmüştür. Davacı iş sahibi, sözleşmeye konu iş karşılığı götürü bedelin tamamen ödendiğini, bunun dışında yüklenicinin temsilcisi olan diğer davalı ...'a 156.303,00 TL ödeme yapıldığını böylece toplam ödeme tutarı 631.303,00 TL olup fazla ödemeye rağmen işin eksik bırakıldığını ve geç teslim edildiğini ileri sürmüştür. Öncelikle sözleşme konusu işte fazla ödeme olup olmadığının saptanması gerekir. Davalı yüklenici gerek davaya cevap dilekçesinde, gerekse Kartal 5. Noterliği'nin 05.11.2010 gün ve 23711 yevmiye sayılı ihtarında 475.000,00 TL götürü bedelin tamamen ödenmiş olmadığını, iş bedeline karşılık aynı binadaki 4 nolu dairenin kendisi tarafından satışının yapıldığını, dairenin satış yaptığı Derya Yakut'a devredilmesi gerekirken devredilmediğini, yapı ruhsatının da davacının projede yaptığı değişiklikler nedeniyle ancak 02.01.2009 tarihinde alınabildiğini, inşaatta sözleşme dışı işler de yapıldığını ileri sürmüş, mahkemece savunma doğrultusunda yeterli bir inceleme yapılmamıştır. Öncelikle sözleşmede kararlaştırılan götürü bedelin davalı yükleniciye tamamen ödenmiş olup olmadığı, götürü bedele karşılık 1 daire tapusunun devredilip edilmediği ve yüklenicinin sözleşme dışı iş yapıp yapmadığı mahallinde keşif yapılmak ve sözleşme hükümleri ile onaylı proje de nazara alınmak suretiyle kesin olarak belirlenmeli ve sonucunda yapılan iş bedeline göre yükleniciye fazla ödeme yapılıp yapılmadığı Yargıtay denetimine elverişli şekilde belirlenerek asıl davadaki fazla ödeme ve birleşen davadaki bakiye iş bedeli talepleri değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Karar tüm bu yönlerden eksik incelemeye dayalı olup bozulmalıdır.

Kaldı ki, dava konusu inşaata 12.11.2010 tarihinde iskan ruhsatı alınmış, davacı 26.11.2010 tarihinde tespit için mahkemeye başvurmuş, Pendik 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/112 D. iş tespit dosyasında alınan 30.11.2011 tarihli tespit raporunda 34 kalem halinde 95.400,00 TL tutarında eksik iş bulunduğu belirtilmiştir. Tespitten sonra 13.12.2010 tarihinde düzenlenen ve Sulh Anlaşması başlığını taşıyan belgeyle davacı iş sahibi, Maltepe'de davalı yüklenici Uygun Hafriyat ile kendisi arasındaki inşaat yapım sözleşmesinden doğan karşılıklı yükümlülüklerin yerine getirilmesi suretiyle sona erdiğini, bu çerçevede Derya Yakut'a satılan dairenin tapusunun verileceğini, arda kalan ödeme tutarı olan 22.000 euro'nun Hasan Timur (Derya Yakut'un babası) tarafından ...'a ödeneceğini kabul etmiştir. Bu anlaşma kapsamından da sözleşmede kararlaştırılan götürü bedelin bir bölümünün yüklenici şirkete daire tapusu verilmek suretiyle ödeneceği anlaşılmaktadır. Tespitin 26.11.2010 tarihinde yaptırılmış olması daha sonra 13.12.2010 tarihinde düzenlenen sulh anlaşmasında davacının karşılıklı yükümlülüklerin yerine getirilmesiyle sözleşmenin sona erdiğinin belirtilmiş olması karşısında, tespitte belirlenen eksik işlerin yüklenici şirket tarafından ikmâl edildiğinin kabulü gerekir. Bu nedenle eksik iş bedeli olarak 95.000,00 TL'nin hüküm altına alınması da doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece sözleşmeye göre işin 02.01.2009 tarihinde teslim edileceği oysa teslimin 12.11.2010 iskan alımı ile gerçekleştiği kabul edilerek 22 ay 10 günlük süre için ve sözleşmede kararlaştırılan aylık gecikme tazminatı tutarının sadece ilk yıl için bağlayıcı olduğu belirtilerek ilk 1 yıllık süre için aylık 20.000,00 TL'den kalan süre için rayiç bedel üzerinden 278.500,00 TL gecikme tazminatına hükmedilmiştir. Davacı iş sahibinin projede yaptırdığı değişiklikler nedeniyle sözleşme konusu inşaat için inşaat ruhsatının 02.01.2009 tarihinde alındığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ruhsat alınmadan inşaatın yapımına başlanamayacağından ve sözleşme gereğince ruhsat alma yükümlülüğünün de davacı iş

./..

s.3

15.H.D.

2016/1648

2016/3314

sahibine ait olduğu nazara alındığında sözleşmede kararlaştırılan 8 aylık ifa süresinin 02.01.2009 tarihinden başlatılması ve buna göre inşaattaki gecikme süresinin belirlenmesi, ayrıca yukarıda sözü edilen sözleşme dışı işlerin yapılıp yapılmadığı da belirlenerek sözleşme dışı iş yapılmış ise bu işlerin süreye etkisi de nazara alınarak gecikme tazminatına hükmedilmesi gerekirken tüm bu yönler gözetilmeyerek 22 ay 10 gün için yazılı şekilde 278.500,00 TL gecikme cezasına hükmedilmiş olması da doğru olmamıştır.

4-Davacı iş sahibi asıl davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 22.000,00 TL'nin tahsilini istemiş 05.02.2013 tarihinde davasını ıslah etmek suretiyle talebini 511.703,00 TL artırmıştır. Dava tarihinden önce iş sahibi tarafından keşide edilen Kartal 3. Noterliği'nin 27.10.2010 gün ve 48920 yevmiyeli ihtarında gecikme cezası, eksik iş ve fazla ödemeden sözedilmişse de miktar belirtilmek suretiyle talep edilmediğinden temerrüde esas alınması mümkün olmayıp, dava tarihinden önce temerrüt söz konusu olmadığından asıl davada talep edilen 22.000,00 TL'ye davanın açıldığı 18.01.2011 tarihinden, ıslahla artılan miktara ise, 05.02.2013 ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken hüküm altına alınan miktarın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması da bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı şirketin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2, 3 ve 4. bentlerde yazılı nedenlerle davalı şirket yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı şirkete verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısı Uygun Hafrıyat İnş.Tah. San. Tic.'e geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10428, Karar No: 2013/4819, Tarih: 22.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10428 E.  ,  2013/4819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.02.2009 gün ve 2008/323 Esas, 2009/22 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdura ait onaylı nüfus kayıt örneğinin getirtilmemesi Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8520, Karar No: 2012/16410, Tarih: 13.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8520 E.  ,  2012/16410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

...İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13914, Karar No: 2012/12104, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/13914 E.  ,  2012/12104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 19/01/2008-19/02/2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının davalı doktorlar yanında 19.01.2008 – 19.02.2010 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının 01.02.2008 – 19.02.2010 tarihleri arasında davalı doktorlar yanında asgari ücret ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı doktorlar tarafından davacı adına düzenlenmiş işe giriş bildirgesi ve talep edilen dönemde davacının Kurum kayıtlarına geçen çalışmasının bulunmadığı, davalı doktorlara ait işyerinin Yasa kapsamına alınmadığı ve dönem bordroları ile ücret bordrolarının olmadığı, davalı doktorların ... ile 15.01.2008 tarihinde ayrı ayrı Aile Hekimliği Hizmet Sözleşmesi imzaladıkları, davacının davalı doktorların ortak olarak kullandıkları sağlık ocağına getirilerek teslim edilen tıbbi malzemeleri teslim aldığına dair değişik tarihli malzeme listeleri bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacının, davalı doktorlara ait işyerinde hafta içi mesai saatleri içerisinde sağlık ocağının temizliğini yaptığını, bu nedenle aralarında 506 sayılı Yasa kapsamında hizmet ilişkisi bulunduğunu iddia etmesi karşısında davalı doktorların, davacının çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, sağlık ocağının temizliğinin günde ortalama bir saat sürdüğünü, bunun dışında davacının istediği saatte gelip gittiğini, sağlık ocağının kirlendiğini gördükleri zamanlarda da davacıyı telefonla rarayarak çağırdıklarını, bu nedenle aralarındaki hukuki ilişkinin eser sözleşmesi olduğunu iddia ettikleri anlaşılmakla; öncelikle davacı ile davalılar arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akti olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğinin saptanması gerekmektedir.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir. Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır. Somut olayda davacının çalışması bakımından zaman ve bağımlılık unsurunun gerçekleştiği ortadadır.

Sigortalılığın ikinci koşulu, 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul, eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren emir ve direktifleri altında, bilfiil, gösterilen işi yapması zorunludur. Çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin nitelik ve kapsamına göre devamlı sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren emir ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasa'nın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasa'nın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

“Sigortalı olmak”, kişi bakımından salt bir hak değil, aynı zamanda bir yükümlülüktür ve bu nedenle, kişinin isteğine, ediminin toplumsal etik niteliğine bırakılmamıştır. Bir başka anlatımla, kişi, yasanın sigortalı sayılmak için belirlediği duruma dahil olmakla kendiliğinden sigortalı olacaktır.

Öte yandan, davanın 5510 sayılı Yasa'nın geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. maddesi gereğince eldeki uyuşmazlığın çözümünde 506 sayılı yasa hükümlerinin uygulanacağı açıktır.

Somut olayda; dosya içerisinde bulunan davacı ve davalı tanıklarının davacının haftanın 2-3 günü sağlık ocağına gittiği ve 1-2 saat kalıp temizlik yaptığı yönündeki beyanları ile tüm dosya kapsamından davacının dava konusu dönemde davalı işyerinde çalışmakla birlikte bu çalışmasının günün tamamını kapsamadığı, yapılan işin niteliğine göre, büro temizliği ve servis hizmetlerinde kısmi bir çalışmanın mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Hizmet akdinin unsurlarının oluşması için çalışmanın; sürekli ve aynı işverenin işyerinde geçmesinin gerekmediği dava konusu olayda olduğu gibi (Part-Time) biçiminde geçmesinin de mümkün olduğu 506 Sayılı Yasanın 2. maddesinin açık hükmü gereğidir.

Yapılacak iş, davalı işyerinde geçen çalışmanın part time çalışma olduğunun kabulü ile davalılara ait işyerine komşu işyerlerinde çalışan kişiler ile davacının çalışması hususunda bilgi sahibi olabilecek diğer kişileri tespit ederek tanık olarak dinlemek ve davalı doktorlara ait işyerinin büyüklüğü belirlenerek temizlik hizmetlerinin görülmesi için gerekli günlük çalışma saatinin bilirkişi aracılığıyla tespiti ile varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 25/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1102, Karar No: 2018/9108, Tarih: 10.12.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/1102 E.  ,  2018/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalı ......inden ...... ...... alırken, babasından dolayı bağlanan ...... kesen davalı ...... işleminin iptaliyle ......a borçlu olmadığının tespitine durdurulan ......n yeniden bağlanmasına, maaşından yapılan kesintilerin faiziyle iadesine, karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinl......en ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28963, Karar No: 2024/7776, Tarih: 30.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/28963 E.  ,  2024/7776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2015/297 E., 2016/225 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkemece verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemenin yukarıda sayısı belirtilen 03.03.2016 tarihli kararıyla sanığın hakaret suçundan beraatine hükmedilmiştir.

2. Yerel Mahkemenin 13.04.2016 tarihli ek kararıyla katılan vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, ek kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanın yokluğunda kurulup 24.03.2016 tarihinde usulünce tebliğ edilen asıl hükme karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 06.04.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna ... yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.05.2024 tarihinde karar verildi.