muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/751, Karar No: 2018/25, Tarih: 23.01.2018

Tebligat Kanununun 21. maddesinin uygulanmasında, tebliğ memuru tebligat adresine gittiğinde, o adresin muhatabın adresi olduğunu anlarsa; örneğin, kapının üstünde açık ve seçik bir biçimde muhatabın adının yazılı olması veya yazılı olmamasına rağmen, komşudan, yöneticiden veya diğer kişilerden edindiği bilgiden o adresin muhatabın adresi olduğunu tespit etmesi hâlinde, muhatabın veya onun adına tebligatı kabule yetkili kişilerin neden o anda adreste bulunmadıklarını araştıracaktır. Tebligat memurunun, muhatabın adresten devamlı olarak ayrıldığını veya öldüğünü tespit etmesi hâlinde Tebligat Tüzüğünün 28. maddesine göre işlem yapması ve tebligat evrakını çıkaran merciye iade etmesi gerekir. Buna karşılık tebligat memuru, adreste o anda kimse yoksa da kısa bir süre sonra muhatabın veya onun adına tebligatı almaya yetkili kişilerin adrese geleceğini öğrenirse, Tebligat Kanununun 21. maddesine göre işlem yapacaktır. (Ejder Yılmaz-Tacar Çağlar, Tebligat Hukuku, Yetkin Yayınevi, s.577)

Muhatap veya onun adına tebligatı alabilecek kimselerin o adreste ikamet etmekle birlikte yalnızca tebliğ saatinde adreste bulunmamaları hâlinde, adrese geldiklerinde durumdan haberdar olmaları amaçlandığından, olanaklı olduğu durumlarda komşuya haber verme söz konusu olacaktır. Fakat belirtildiği üzere en yakın komşuya durumu bildirme, ancak imkân dâhilinde ise söz konusu olabilir. Geniş bir arazi içerisinde tek bir evin olması ve komşunun bulunmaması durumunda tebliğ memuru tarafından tebliğ mazbatasına yazılan beyanda söz konusu durum açıkça belirtilmelidir. Bu bakımdan, Tebligat Kanununun 21. maddesindeki komşuya ve varsa yönetici veya kapıcıya haber verme, adreste kimse bulunmaması hâline özgüdür. Adreste bulunanların tebligatı almaktan imtina etmeleri hâlinde ise komşu, yönetici veya kapıcıya haber vermeye gerek yoktur. Zira, haber verme koşulunun amacı, muhatabın veya onun adına tebligatı alabilecek kimselerin adrese geldiği zaman durumdan haberdar edilmesidir. (Yılmaz-Çağlar, a.g.e., s.547)

Sonuç olarak en yakın komşularından birine, varsa yöneticiye veya kapıcıya haber verme sadece tebliğ imkânsızlığı hâlinde söz konusudur. Yani muhatap belirtilen adreste oturmakta olup dağıtım saatinde muhatap veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kimselerden birinin adreste bulunmadığı hâlde ve muhatabın dağıtım saatinden sonra adrese dönecek olması durumunda mevzu bahis olacaktır. Bununla birlikte, belirtilen hukuki düzenlemeler karşısında, tebliğ memuru tarafından kendisine haber verilen komşu, yönetici veya kapıcının isim verme ve imza atma zorunluluğu ile tebliğ memurunun bu hâlde başka bir komşuya, varsa yöneticiye veya kapıcıya haber verme görevinin bulunmadığı anlaşıldığından, isim ve imzadan imtina edildiğinin tebliğ mazbatasına yazılmasının yeterli olduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmayan, sanığın duruşmada bildirdiği ve bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın, tebligatta gösterilen adresten sorulduğunda muhatabın işe gittiğinin öğrenildiği, tebliğ imkansızlığı nedeniyle Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca tebligatın mahalle muhtarlığına teslim edildiği, 2 nolu haber kağıdının düzenlenerek adresin kapısına yapıştırıldığı, durumdan haberdar edilen yakın komşusunun isim ve imzadan imtina ettiği şerhi konularak tebliğ edildiği olayda; sanığın bilinen en son adresi ile temyiz dilekçesinde bildirdiği adresin aynı olduğu, bu bağlamda sanığın tebliğ tarihinde söz konusu adreste oturduğu, ancak sanık veya onun adına tebligat yapılabilecek kimselerin tebliğ saatinde adreste geçici olarak bulunmadıkları anlaşıldığından, kendisine haber verilen, ancak isim ve imzadan imtina eden komşunun, sanığın adreste geçici olarak bulunmadığına ilişkin beyanının Tebligat Kanununun 21 ve tebliğ tarihinde yürürlükte olan Tebligat Tüzüğünün 28 ve 30. maddelerinde düzenlenen "tebliğ imkânsızlığı" hükümlerine uygun olarak tebliğ mazbatasında belirtilmesinin yeterli olması, en yakın komşuya haber verilmesinin ancak mümkün ise mevzubahis olması, kendisine haber verilen komşu, yönetici veya kapıcının isim verme ve imza atma zorunluluğu ile tebliğ memurunun bu hâlde başka bir komşuya, varsa yöneticiye veya kapıcıya haber verme görevinin bulunmaması ve sanığın temyiz dilekçesinde ya da sonraki aşamalarda tebligatın usulsüz olduğuna dair bir itirazının da bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığa yapılan tebligat işleminin, Tebligat Kanununa ve tebliğ tarihinde yürürlükte olan Tebligat Tüzüğüne uygun olarak gerçekleştirdiği, buna bağlı olarak temyiz isteminin süresinde yapılmadığı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde yer alan adil yargılanma, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen hak arama hürriyetinin ve 40. maddesinde tanzim edilen temel hak ve hürriyetlerin korunması haklarının ihlâl edilmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla; Özel Dairenin temyiz isteğinin reddine dair kararında bir isabetsizlik bulunmadığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"I- Giriş

Yargıtay 4. CD üyesi iken yazdığım ve yukarıda yer alan karşı oyumda dile getirdiğim görüşlerimi savunmanın yanında; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri, Yüksek Genel Kurulda dile getirilen görüşler ile aradan geçen süre dikkate alınarak, Genel Kurul çoğunluğunun oluşan görüşüne niçin katılmadığıma ilişkin görüşümü yeniden ortaya koymak zorunluluğu doğmuştur. Bu karşı oyum aslında benzeri yanlış uygulamaların tümüne dikkat çekmeyi amaçlamaktadır.

II- Etkili Başvuru Yolu

Yargıtay 4. CD üyesi iken yazdığım ve yukarıda yer alan karşı oyumda dile getirdiğim görüşlerimi savunmanın yanında; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri, Yüksek Genel Kurulda dile getirilen görüşler ile aradan geçen süre dikkate alınarak, Genel Kurul çoğunluğunun oluşan görüşüne niçin katılmadığıma ilişkin görüşümü yeniden ortaya koymak zorunluluğu doğmuştur. Bu karşı oyum aslında benzeri yanlış uygulamaların tümüne dikkat çekmeyi amaçlamaktadır.

II- Etkili Başvuru Yolu

Etkili başvurunun başlangıcı, hak arama yoluna başvurulabilmesi için tebligatın usulüne uygun yapılmasıdır. Çünkü, tebligat konusu mahkeme hükmü olup, mahkeme hükmünde başvuru yolu, süresi, yöntemi gibi temel hususlar yer almaktadır.

Bir başka deyişle; Anayasanın 40/1 nci maddesinde, 'Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir' ve 40/2 nci maddesinde, 'Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır'; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34/2 nci maddesinde, 'Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir'; 40/2 nci maddesinde, 'Kanun yoluna başvuru hakkı kendisine bildirilmemesi halinde de, kişi kusursuz sayılır' düzenlemeleri bulunmaktadır.

AİHS’nin 'Etkili başvuru hakkı' başlıklı 13 ncü maddesindeki düzenlemeye göre; 'Bu Sözleşme’de tanınmış olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, söz konusu ihlal resmi bir hizmetin ifası için davranan kişiler tarafından gerçekleştirilmiş olsa dahi, ulusal bir merci önünde etkili bir yola başvurma hakkına sahiptir'.

Yine AİHS’nin 1 nci maddesinde, 'Yüksek Sözleşmeci Taraflar kendi yetki alanları içinde bulunan herkesin, bu Sözleşme’nin birinci bölümünde açıklanan hak ve özgürlüklerden yararlanmalarını sağlarlar' düzenlemesi yer almaktadır.

Temel hakların anayasa, sözleşme ve yasalarla tanınması yetmez; önemli olan, temel haktan yararlanmanın sağlanması ve bu yararlanmanın ilk ve en önemli adımı olan tebligatın usulüne uygun yapılmasının sağlanmasıdır.

Avukatı olmayan bir kimsenin tebligatla ilgili yasaya aykırılıkları tümüyle bilmesi beklenemez. Hukuk devletinde, vatandaşın hukuku bilmemesinden kaynaklanan olumsuzlukların aleyhine yorumlanmaması gerekir. Çünkü Anayasa Mahkemesinin kararına göre; 'Anayasanın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adil bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasaya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir' (AMK., 2013/44, 2013/59, 02.05.2013).

III- 7201 sayılı Tebligat Kanunundaki Düzenlemeler

III- 7201 sayılı Tebligat Kanunundaki Düzenlemeler

A- 7201 sayılı Yasanın 10 ncu maddesindeki düzenlemeye göre; 'Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır'.

B- Muhatabın muvakkaten başka yere gitmesi: 7201 sayılı Yasanın 20 nci maddesindeki düzenlemeye göre; 7201 sayılı Yasanın 13, 14, 16, 17 ve 18 inci maddelerde yazılı şahıslar, kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğini belirtirlerse; keyfiyet ve beyanda bulunanın adı ve soyadı tebliğ mazbatasına yazılarak altı beyan yapan tarafından imzalanır ve tebliğ memuru tebliğ evrakını bu kişilere verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka bir yere gittiğini belirten kimse, beyanını imzadan imtina ederse, tebliğ eden bu beyanı şerh ve imza eder. Bu durumda ve tebliğ evrakının kabulden çekinme halinde tebligat, 21 inci maddeye göre yapılır. Bu maddeye göre yapılacak tebligatlarda tebliğ, tebliğ evrakının 13, 14, 16, 17 ve 18 inci maddelerde yazılı kişilere verildiği tarihte veya ihbarname kapıya yapıştırılmışsa bu tarihten itibaren onbeş gün sonra yapılmış sayılır.

Görüldüğü gibi; hükmi şahısların memur ve müstahdemlerine tebligat (m.13); askeri şahıslara tebligat (m.14); sefer hali (m.15); aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat (m.16); belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icrası (m.17); otel, hastane, fabrika ve mektep gibi yerlerde tebligat (m.18) konularında yasa koyucu, diğerlerinden farklı olarak tebligatın yapılmış sayılma tarihini, tebligat parçasının kapıya yapıştırılma tarihinden onbeş gün sonra yapılmış saymaktadır.

Bu maddedeki düzenleme, tebligat muhatabının muvakkaten/geçici olarak başka bir yere gitmesi haliyle ilgilidir. Somut olayımızda, tebligat parçası üzerindeki yazıya göre muhatabın, 'işine gittiğinden' tebligatın yapılamadığı; tebliğnamenin tebliği işleminde de aynı muhatabın, 'geçici olarak çarşıya çıktığı' gerekçesiyle tebligatın yapılamadığı ifade edilmektedir. Burada yer alan, 'işine gittiği' veya 'geçici olarak çarşıya çıktığı' kavramları, 7201 sayılı Yasanın 20 nci maddesinin başlığında yer alan 'muvakkaten başka bir yere gitmeyi ifade etmektedir.

Bu durumda; dosyamız sanığının durumu 7201 sayılı Yasanın 20 nci maddesinde belirtilen aynı Yasanın ilgili maddeleri kapsamında değerlendirilerek, tebligat parçasının kapıya yapıştırıldığı tarihten onbeş gün sonra yapılmış sayılması kabul edilebilirdi.

Bu durumda; dosyamız sanığının durumu 7201 sayılı Yasanın 20 nci maddesinde belirtilen aynı Yasanın ilgili maddeleri kapsamında değerlendirilerek, tebligat parçasının kapıya yapıştırıldığı tarihten onbeş gün sonra yapılmış sayılması kabul edilebilirdi.

Eğer sanığımızın durumu 7201 sayılı Yasanın 20 nci maddesinde sayılan kişiler arasında değerlendirilmezse, sanık yönünden uygulanması yapılan 21 nci madde, Anayasanın eşitlik ilkesine aykırıdır. Eşitlikten ayrılmayı haklı kılan bir nedenden de söz edilemez. Çünkü, örneğin, hükmü şahısların memur ve müstahdemlerine tebligatta; aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligatta, diğer vatandaşlardan farklılık olmadığına göre, bunlara yapılan tebligatta tebligat parçasının kapıya yapıştırıldığı tarihten onbeş gün sonra yapılmış sayıldığı halde; diğerlerine yapılan tebligatın kapıya yapıştırıldığı tarihte yapılmış sayılmasının hiçbir haklı nedeni olamaz. Tebligattaki böyle bir farklılığın, haktan yararlanma bakımından sonuçları, hakkın kaybına yol açmaktadır. Haktan yararlanma bakımından eşitliğe aykırı uygulama, ancak, örneğin cezaevinde bulunan kimseyle ilgili (CMK'nun 35/3. maddesi) veya askerliğini yapmakta olan yahut savaş alanında bulunanlar gibi, kimseler için düşünülebilir; ama, bu tür olumsuz koşulları olmayanlar için ayrıcalık getirilmemesi uygun olur. Çünkü hukuk devletinde herkesin, haklı nedenler hariç, eşitlikten yararlanmaları gerekir. Eşitlik sağlanmadıkça adalete ulaşılamaz.

Özetle, 20 nci maddede sayılan kimselerin bir kısmı bakımından eşitlikten ayrılmayı gerektiren haklı neden olabilirse de (askeri şahıslara tebligat; 7201 sayılı Kanunun, 14. maddesi; sefer hali, m.15); diğerleri için haklı bir nedenden söz etmek mümkün değildir. Kaldı ki, somut dosyamızda muhataba iletmeyeceğini açıkça söylemiş olan komşuya durumun bildirilmiş olması, sanığın hakkını peşinen kullanmasının engellendiği anlamına gelir.

20 ve 21 nci maddelerdeki düzenlemelerden yorum yoluyla eşitliği sağlayıcı sonuca ulaşmak mümkün değilse, bu durumda somut norm denetimi yoluyla, yasanın hükümleri arasındaki farklılıkların haklı ve kabul edilebilirliği olmadığından, Anayasanın 152 nci maddesi gereğince konuyla ilgili anayasaya uygunluk denetimi yapması için dosyanın Anayasa Mahkemesine gönderilmek üzere davanın geri bırakılması gerekir. Çünkü, Yargıtayın yerleşik içtihatlarında kabul edildiği üzere, temyiz de bir davadır.

Anayasanın 40/1 nci maddesindeki, 'Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir' ve 40/2 nci maddesinde yer alan, 'Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır' hükümlerinin gereğinin yapılabilmesi için önce tebligatın, anayasal ve yasal hakların kullanımı sağlamaya elverişli biçimde yapılması gerekir.

Anayasanın 40/1 nci maddesindeki, 'Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir' ve 40/2 nci maddesinde yer alan, 'Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır' hükümlerinin gereğinin yapılabilmesi için önce tebligatın, anayasal ve yasal hakların kullanımı sağlamaya elverişli biçimde yapılması gerekir.

Diğer yandan, tebligatın yasaya aykırı yapılmış olması karşısında, Anayasanın 36/1 nci maddesinde yer alan, 'Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir' hükmünün gereğinin yapılabildiğinden söz edilemeyecektir.

Anayasanın 138/1 nci maddesindeki, 'Hakimler, (…); Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler' düzenlemesi, yargıçların tebligat memurunun hatalı uygulaması üzerine hüküm veremeyeceği ve yargıçlara hatalı tebligatı kabul etmeyip, hakkın kullanımının yanında yer alma olanağı vermektedir.

Tüm bu düzenlemeler karşısında, 7201 sayılı Yasanın 21/1 nci maddesinin Yüksek Ceza Genel Kurulu çoğunluğunun yaklaşımı gibi yorumlanması halinde, aynı Yasanın 20 nci maddesindeki düzenlemeyle birlikte değerlendirildiğinde; hem 20 nci maddede belirtilen kişilere tebligatta farklı ve muhatabın lehine düzenleme getirilmesi, hem de 21/1 nci maddedeki düzenlemenin eşitliğe aykırı uygulama içermesi karşısında, 21/1 nci maddenin Anayasanın 2, 10, 13, 36/1 ve 40/1-2 nci maddelerine aykırılıktan somut norm denetimi yapılması için, dosyanın, Anayasa Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir.

C- Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina: 7201 sayılı Yasanın 21 nci maddesindeki düzenlemeye göre; 'kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Muhtar, ihtiyar heyeti azaları, zabıta amir ve memurları yukarıdaki fıkralar uyarınca kendilerine teslim edilen evrakı kabule mecburdurlar'.

İncelenen dava dosyasına konu tebligatın bu maddedeki düzenlemeye uygun olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılmıştır.

Maddedeki düzenlemeyi tek tek değerlendirdiğimizde, aşağıdaki sonuçlara ulaşılmaktadır:

a- Farklı görüşe sahip olunmasına sebebiyet veren husus, yasa maddesinde yer alan (7201, m.21/2), 'Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır' şeklindeki düzenlemeyle ilgilidir.

Yukarıda açıkladığımız gibi muhatap bu adresten; ilk tebligat parçasındaki yazıya göre, 'işine gittiğinden'; tebliğnamenin tebliği ile ilgili tebligat parçasındaki yazıya göre ise, 'geçici olarak çarşıya çıktığından' tebligatın yapılamadığına işaret edilmiştir. Bu somut tespit, sanığın o adresten geçici olarak, işine gittiğini göstermektedir. Bu çağda hemen herkes mevcut adresinde yirmi dört saat aralıksız durmaz. Herkesin işi gücü var. O zaman, tebligat işlemi yapacak kimsenin bunu dikkate alması; değilse Devletin buna çözüm üretmesi gerekir.

Yargının görevi temel hak ve özgürlüklerden herkesin eşit ve etkili biçimde yararlanmasını sağlayacak kararlar vermesidir. Yasa hükmünün yorumu yoluyla, ortaya çıkabilecek hatalı uygulamaların sonlandırılmasına katkı vermektir. Adresi meçhule gitmediği anlaşılan sanığın bu durumu karşısında, tebligatın gerekli özen gösterilerek yapılmadığı, aşağıdaki açıklamalarımdan da anlaşıldığı üzere, açıktır. Çünkü maddedeki düzenlemede, sanığımızın konumunda olanlar için böyle kısa süreliğine adresten ayrılmayla ilgili açık hükme yer verilmemiştir.

b- Diğer bir husus; 'tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır'.

Görüldüğü gibi tebligat memurunun, 'adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır'.

Somut olayımızda tebligat memuru, kim olduğu açıkça belli olmayan ve komşusu olduğu belirtilip ismini vermeyen birini haberdar ettiğini şerh düşmüştür. Şerhte, 'komşusu isim ve imzadan imtina etti' yazdığı, bu kişinin kaç numarada ikamet ettiğinin belirtilmediği, imza ve isminin olmadığı, hatta onsekiz yaşından büyük veya küçük olup olmadığı yazılmadığı gibi; 7201 sayılı Yasa’nın 22 nci maddesinde yer alan 'Muhatap yerine kendisine tebliğ yapılacak kimsenin görünüşüne nazaran onsekiz yaşından aşağı olmaması ve bariz bir surette ehliyetsiz bulunmaması lazımdır' düzenlemesine uygun kimse olup olmadığının da açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Zaten, posta dağıtıcısının, tebligat muhatabının komşusu olduğunu belirttiği kişinin ismini ve imzasını vermek istememesi, tebligat muhatabının yakın komşusu olup olmadığına ilişkin kapı numarasına yer verilmemesi birlikte dikkate alındığında; tebligat muhatabının komşusu olduğu bildirilen kişinin sanığı tebligattan haberdar etmeyeceğini açıkça söylemiş olması karşısında, bu tebligatın hak aramada hiçbir işleve sahip olmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirttiğimiz etkili başvuru yolundan (burada temyizden) yararlanılmasının önüne büyük bir bariyer tebligat memurunun uygulamasıyla konmuş olmaktadır. Çünkü tebligat memurunun tebligatla ilgili olarak 21/1 nci madde gereğince keyfiyetin/durumun muhataba haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirmesi amaçlandığından, muhataba haber vermeyeceğini isim ve imzasını vermeyerek ortaya koymuş kimseye bu şekilde bildirimin kabul edilmesi hukuk devletinin hakların güvence oluşturduğuna ilişkin ilkesine uygun değildir. Yapılması gereken husus; bu komşu imza ve isim vermekten imtina ettiğine göre, durumu muhataba iletebilecek bir başka komşunun bulunması ve durumun ona bildirilmesiydi. Aksi takdirde, kapıya yapıştırılan tebligat parçasının alınıp yırtılıp atılması veya rüzgar tarafından bir yerlere götürülmesi söz konusu olacaktır.