muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28860, Karar No: 2014/19612, Tarih: 13.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28860 E.  ,  2014/19612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/293930

Mahkemesi : Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/10/2012

Numarası : 2012/359 - 2012/389

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan kamu davasının şikayet yokluğu nedeni ile düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İncelenen dosya kapsamına göre; mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olaydan yarım saat sonra yapılan ölçümde 149 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, idaresindeki otomobille meskun mahaldeki aydınlatması bulunan çift yönlü yolda seyri sırasında şerit ihlali yaparak karşı yönden gelen mağdurların içinde bulunduğu araca çarpması sonucu mağdur A.. D..'nın sağ ayak bileğinde bimalleolar fraktür şekilde, mağdur R.. Ç..'nın ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmaları ile sonuçlanan olayda, soruşturma aşamasında şikayetçi olan mağdurların kovuşturma aşamasında sanıktan şikayetçi olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesinde, bilinçli taksir ile dahi olsa TCK'nın 89/1 maddesindeki yaralanmaların şikayete tabi olduğunun belirtildiği, bu kapsamda sanığın sadece A.. D..'nın yaralanmasından sorumlu tutulup, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3. maddeleri gereğince cezalandırılması yerine, şikayet yokluğu nedeni ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32198, Karar No: 2013/9907, Tarih: 27.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/32198 E.  ,  2013/9907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy boşluğuna tecavüz suçundan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan İl Özel İdaresinin, bu suçtan açılan davaya katılma hakkı bulunmadığından ve katılma kararı verilmiş olması da temyiz hakkı vermeyeceğinden, İl Özel İdaresi vekilinin kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2977, Karar No: 2018/410, Tarih: 07.02.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/2977 E.  ,  2018/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme, Göçmen kaçakçılığı

Hüküm : I- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında; 1- Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan; CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat 2- Göçmen kaçakçılığı suçundan; CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat II- Sanık ... hakkında; 1- Göçmen kaçakçılığı suçundan; CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat 2- Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan; TCK’nın 314/3, 220/7, 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK’nın 220/7, 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi içeriğinde “usul ve yasaya aykırı hususlar içermesi nedeniyle kararın bozulması için” temyiz yoluna gidildiğinin belirtilmiş olması karşısında, Cumhuriyet savcısının temyizinin hangi hükümlere yönelik olduğu hususunda tereddüde düşüldüğünden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin hangi hükümlere yönelik olduğunun 5271 sayılı CMK'nın 265 ve 295. maddelerine uygun şekilde açıklattırılması ile gerektiğinde ek tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2585, Karar No: 2012/10498, Tarih: 18.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/2585 E.  ,  2012/10498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 18/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3051, Karar No: 2020/4517, Tarih: 15.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/3051 E.  ,  2020/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

... Plastik ... ve Ayakkabı Kalıp İthalat İhracat San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin ortağı ve müdürü olan sanığın, şirket karar defterinde yer alan kararlara ait belgeleri şirketin diğer ortağı olan müşteki ... adına imzalayıp kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında;

1- Karar defterinin mahkemece incelenmediği, aldatma niteliği bulunup bulunmadığı hususunda bir tespitin yapılmadığı yalnızca 2008/1 sayılı adres değişikliğine ilişkin kararın gerekçeli kararda tartışıldığı anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; öncelikle belgede sahtecilik suçlarında aldatma niteliği bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan, şirket karar defterinin ilgili sayfasında bulunan suça konu kararların yeniden incelenmesi ve denetime olanak verecek şekilde belge aslının dosya içerisine konulması, aldatma niteliğinin bulunup bulunmadığının tartışılması,

2- Sanığın katılanın isteği uyarınca müdür olarak atandığı, önce ve sonra şirket ile ilgili işler yaptığına dair beyanı ve buna ilişkin belgeler sunması karşısında, katılanın önceki ve sonraki dönemlerde şirketle ilgili faaliyetinin olup olmadığı, şirket karar defteri kayıtları ve diğer belgelerden araştırılarak, suça konu karar defterindeki tüm kararlar yönünden sanığın sahtecilik kastı ile hareket edip etmediğinin tartışılması, söz konusu kararların alınması ile değişikliklerin kimin menfaatine veya zararına olduğunun araştırılması,

Sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3931, Karar No: 2023/37, Tarih: 09.01.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/3931 E.  ,  2023/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 17.05.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 17.05.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 4.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 17.05.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14218, Karar No: 2020/8591, Tarih: 03.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/14218 E.  ,  2020/8591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

01.08.2012 tarihli yakalama tutanağına göre; ihbar üzerine uygulama noktasında durdurulan araçta, sanığa ait 94 adet küçükbaş hayvanın sağlık raporu ve nakil belgesi olmaksızın nakledilirken yakalandığı olayda, ele geçen hayvanların küpesiz olduğundan bahisle sanık hakkında kaçakçılık suçundan kamu davası açıldığı; ancak hiç bir aşamada ele geçen hayvanların kaçak olup olmadığına dair veteriner hekim raporu yada bilirkişi incelemesi yapılmadığı ve Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02.08.2012 tarihli değişik iş kararıyla da ele geçen küçükbaş hayvanların tasfiyesine karar verildiği; bu haliyle hayvanların küpesiz olmasının tek başına sanığın kaçakçılık suçu işlediğine yeterli delil olamayacağı cihetle; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi;

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8898, Karar No: 2011/10416, Tarih: 17.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8898 E.  ,  2011/10416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TORTUM ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/09/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 106 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit ve tescil edildiğini, taşınmazın dere yatağı niteliğinde olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve tescil  isteminde bulunmuştur. Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik  Hakimi  .... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkindir.  Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 106 ada 2 nolu parselin kadastro tespitinin 22.09.2008 tarihinde yapıldığı,  eldeki davanın ise, 14.08.2009 tarihinde açıldığı, ancak tespitin kesinleşmeyerek Kadastro Mahkemesinde davalı olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, iptal ve tescil davalarının kayıt malikleri aleyhine açılması zorunludur. Somut olayda kadastro tespitine itiraz olduğundan kayıt maliki henüz belli değildir.

Hal böyle olunca, kadastro tespitine itiraz davasının sonucunun beklenmesi belirlenecek mülkiyet durumuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü, (6100 Sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi  uyarınca) 1086 Sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9088, Karar No: 2012/13026, Tarih: 19.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/9088 E.  ,  2012/13026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. Mat. ve Yay. San. ve Tic. AŞ. aleyhine 26/07/2010 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 21.15 TL'sinin davacıya, 208.00 TL'sinin de davalıya yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 19/09/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davanın konusu 23/07/2009 günü Milliyet Gazetesinde ... ... imzasıyla yayımlanan "Evet Oydu" başlıklı köşe yazısının, 24/07/2009 tarihli ... Gazetesinin "MEDYA-POLİTİK" başlıklı 6. sayfasında aynen yayımlanmasıdır.

Dava konusu köşe yazısında, yayın tarihini içine alan dönemde, adı sıkça gündeme gelen davacının geçen 10 yıldaki yükselişi irdelenmiş; ayrıca kamuoyunda sabancı suikastı olarak bilinen cinayetin tutuklu sanığı ... ...'la ceza ve tutukevinde röpörtaj için Adalet Bakanının izin vermesine rağmen o dönemde Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürü olan davacının görüşmeyi engellediği belirtilmiştir.

Davacı, daha sonraki dönemde görüşmeyi kendisinin engellediğini basın toplantısıyla doğrulandığına göre yazıda belirtilen açıklamalar görünür gerçekliğe uygundur.

Gazetenin ve köşe yazarlarının bir görevi de, toplumda dikkat çekici, ironi oluşturan süreçleri ve olayları kamuoyu bilgisine sunmak, tartışılmasını sağlamaktır. Hiç şüphesiz bunda kamu yararı vardır. Ele alınan konular ve davacının yayın tarihinde gündeme sık gelişi nazara alındığında güncellik unsuru da gerçekleşmiştir.

Yazının içeriğinde, davacının kişilik haklarını ihlal edici, haksız fiil teşkil edecek, hakaret, iftira, tehdit veya küfür içerikli ifade de yoktur.

Açıklanan nedenlerle davanın tümden reddi gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 19/09/2012
Yargıtay — Esas No: 2013/8301, Karar No: 2015/20976, Tarih: 19.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8301 E.  ,  2015/20976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, tanık ...’ya ait ... Mah. Pafta 360, Ada 5702, Parsel 3 de kayıtlı bulunan 5 ve 8 nolu iki daireyi ...’dan satın alarak katılana devretmek üzere aracılık yaptığı, söz konusu daireler üzerinde ipotek bulunduğundan ipoteğin kaldırılması için bankaya para yatırılması gerektiği ve bu paranın eksik yatırıldığından ipoteğin kaldırılamadığı böylece sanığın katılandan parasını almasına rağmen tapularını devretmeyerek atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Katılanın yurtdışında yaşayan kardeşlerinin ev almak istemesi üzerine yeğeni aracılığıyla tanıştığı emlakçı sanık ...’nin yanına giderek daire aradıkları tanık ... adına tapuda kayıtlı 5 ve 8 nolu daireleri 172.500 Euro karşılığında satın alma konusunda anlaştıkları, anlaşmayı da vekaleten emlakçı olan sanığın yaptığı anlaşma gereğince tapuda söz konusu dairelerin devrinin 16.09.2009 tarihinde katılan adına devredildiği, ancak söz konusu tapuda daireler üzerinde ipotek şerhi bulunması nedeniyle bu şerhin kaldırılması konusunda katılanın iddiasına göre sanığa 120.000 TL verip ilk etapta banka tarafından ipoteğin kaldırılması yönünde yazı verilmesine rağmen, daha sonradan ipoteğin kaldırılmaması yönünde önceki yazının geçersizliğini içerir yazının tapuya gönderildiği, bu nedenle tapudaki ipotek şerhinin kaldırılmadığı, söz konusu tapuların adına kayıtlı olan önceki

malikleri tarafından ipoteğin kaldırılması gerekip bu şahısların iddiasına göre paranın kendilerine ödenmemesi nedeniyle ipoteğin kaldırılmaması talimatını kendilerinin verdiği yönündeki beyanları da dikkate alındığında sanığın hileli bir hareketinin bulunmadığı bu nedenle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, ipoteğin kaldırılması karşılığında 120.000 TL parayı aldığı kabul edilse bile, bu paranın karşılığında ipoteğin kaldırılmamasının veya paranın geri iade edilmemesinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğundan bahisle sanığın beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.02.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Kararına Uygundur.

Yazı İşl.Müd.Y.

AE/d
Yargıtay — Esas No: 2016/273, Karar No: 2019/224, Tarih: 19.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2016/273 E.  ,  2019/224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 20. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 154-6

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın, TCK'nın 188/3, 52/2-4, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis ve 30.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba ilişkin Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.01.2015 tarihli ve 154-6 sayılı hükümlerin, sanık ...'in müdafisi ve sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 20. Ceza Dairesince 16.11.2015 tarih ve 13944-4681 sayı ile;

"...1- Doğu illerinden uyuşturucu madde getirileceği istihbari bilgisinin edinilmesi üzerine kontrol noktaları oluşturularak sanıkların içinde bulunduğu aracın beklenilmeye başlanıldığı, daha sonra takibe alındığı ve park esnasında yanına gidildiği, şoför yanındaki koltukta oturan şahsın önünde paspasın üzerinde bulunan esrar kokusu gelen poşetin görüldüğü, 01.04.2014 tarihli savcı imzası bulunmayan görüşme tutanağına göre kolluk görevlisi tarafından nöbetçi Cumhuriyet savcısının arandığı, telefonla şifahi arama ve el koyma kararı verilmesi üzerine poşetin muhafaza altına alındığı anlaşılmakla CMK'nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde arama ve el koyma öncesinde yazılı ‘adli arama kararı’ alınmadan arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi karşısında; isnat olunan suçun maddi konusu olan uyuşturucu maddenin hukuka aykırı yöntemle elde edilmesi nedeniyle hükme esas alınamayacağı ve buna bağlı olarak suçun unsurunun oluşmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre;

Sanıklarda ele geçirilen suç konusu net 383.2 gram esrarın miktarına bağlı olarak önem ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, TCK’nın 3/1 ve 61. maddelerinde öngörülen fiilin ağırlığı ve diğer ölçütlerle orantısız şekilde, temel hapis cezasının alt sınır aşılmak suretiyle belirlenmesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 31.12.2015 tarih ve 146711 sayı ile;

"...5237 sayılı TCK'nın 1. maddesinde, kanunun amacı ortaya konulmuştur. Hükümde, kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletinin, adalet ve güvenliğin sağlandığı bir toplumda yaşama hakkının gereği olarak, kamu düzeni ve güvenliğinin korunması ile suç işlenmesinin önlenmesi, ceza kanunun temel amaçları arasında sayılmaktadır.

‘Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi’ başlığını taşıyan 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinin 1. fıkrasına göre, suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.

Hukuk kurallarının temel amaç ve işlevleri, bireylerin yaşamlarını güven ortamı içerisinde sürdürmelerini teminle, toplumsal düzeni sağlamaktır.

‘Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi’ başlığını taşıyan 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinin 1. fıkrasına göre, suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.

Hukuk kurallarının temel amaç ve işlevleri, bireylerin yaşamlarını güven ortamı içerisinde sürdürmelerini teminle, toplumsal düzeni sağlamaktır.

Ceza muhakemesi hukuku, hâkimlerin ceza kanununu gereği gibi uygulayabilmeleri için sanıklar hakkında lüzumlu bilgileri toplarken, sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurmak suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılması amacını güder.

Suçluların meydana çıkarılarak süratle ve mutlaka cezalandırılmalarını sağlarken, toplum menfaatini; masumların gereksiz yere kovuşturulmaması ve haksız cezaya çarptırılmamalarını teminen de ferdin menfaatini gözetir.

Ceza muhakemesi tedbirlerinden biri olan arama ile A.İ.H. Sözleşmesi’nin 8, Anayasa’nın 20 ve 21. maddeleri ile koruma altına alınan kişinin temel hak ve özgürlüklerine müdahale edildiğinden, yasa koyucu, Sözleşme’ye, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatlarına ve Anayasa’nın 20 ve 21. maddelerine uygun olarak kişinin temel hak ve özgürlüklerine müdahale etme hakkı olan arama koruma tedbiri, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 116 ve devamı maddeleri ile Adlî ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’nin 5 ve devamı maddelerinde yer almaktadır.

Arama suçların önlenmesine yönelik olarak, önleme araması (PVSK m.9, 4 Arama Yönetmeliğinin 18 vd. m. 9), suç işlendikten sonra da yakalama, delili elde etme ve müsadereye tabi eşyayı bulma amacına yönelik olarak adli arama (CMK m. 116-122 ) düzenlenmiştir.

Arama kararı verme yetkisi kural olarak hâkime aittir. (A.Y. md 20, 21, CMK md. 119, f.1) Gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak konutta, iş yerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir.

Kaldı ki, kolluğun bir arama emri veya kararı gerekmeden arama yapabileceği hallerde bulunmaktadır. Bunlar, Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’nin karar alınmadan yapılacak arama başlıklı 8, 9, 25 ve 27. maddelerinde sayılmıştır.