muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/806, Karar No: 2015/167, Tarih: 26.05.2015

Şunu da ayrıca belirtelim ki, yapının maliki olmadıkları hâlde imar kirliliğine engel olmak suçunun faili olan yani daha önce açıkladığımız üzere tek başına kendi iradeleriyle etkin pişmanlık kurallarından yararlanabilme imkânı bulunmayan sanıklar hakkında diğer şartları varsa zararın giderilip giderilmediği gözetilmeksizin hükmün açıklanmasının ertelenmesine ilişkin kurallar uygulanabilmelidir.(Aynı yönde bkz. İpek Ali İhsan: Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması, Adalet Yayınevi, Ankara 2010.s. 57.) Bu itibarla, inşaat ustaları, teknik elemanlar, taşeron vb. kişiler ile ruhsatsız veya ruhsata aykırı binalara elektrik, su, telefon aboneliği tesis eden veya sınaî faaliyet yapılmasına izin veren görevliler hakkında zararın giderilmesi şartı aranmamalıdır. Diğer taraftan, yapının maliki olmadıkları hâlde atılı suçu işleyenler hakkında da hükmün açıklanmasının ertelenmesine karar verilmesi durumunda, denetim dönemi içinde, TCK’nın 184/5. maddedeki şartların gerçekleşmesi durumunda, dava derhâl ele alınarak düşme kararı verilmelidir. (Belirtilen görüş, daha önce değindiğimiz üzere, failin yapı maliki olup olmadığı ayrımına gidilmeksizin ifade edilmektedir. Bkz. Kumbasar, s. 146.)

TCK’nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık kuralı ile hükmün açıklanmasının ertelenmesine dair norm arasındaki ilişkinin hukuki niteliğine işaret etmiştik.

Yüksek Ceza Genel Kurulu’nın 25.11.2014 tarih ve 2014/4-94 E, 2014/525 K. Sayılı kararının dayanağını; 'CMK'nun 231. maddesinin uygulanma şartları ile TCK'nun 184/5. maddesi karşılaştırıldığında, imar kirliliğine neden olma suçuna özgü olarak düzenlenen 184/5. maddesi ile fail açısından daha lehe sonuçlar öngörülmüştür.….

Bu nedenle, imar kirliliğine neden olma suçunda ruhsatsız ya da ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirerek TCK'nun 184/5. maddesindeki özel düzenlemeden yararlanma imkânı bulunan fail hakkında CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma imkânı bulunmamaktadır.' düşüncesi oluşturmaktadır.

Bu nedenle, imar kirliliğine neden olma suçunda ruhsatsız ya da ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirerek TCK'nun 184/5. maddesindeki özel düzenlemeden yararlanma imkânı bulunan fail hakkında CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma imkânı bulunmamaktadır.' düşüncesi oluşturmaktadır.

Ceza Genel Kurulu’nun anılan kararında belirtilen gerekçelere katılma imkanı bulunmamaktadır. Şöyle ki, öncelikle inceleme konusu her iki normun farklı hukuki amaçlara yönelmiş, farklı uygulama alanları olan kurumlar olduğu tartışmadan uzaktır. TCK'nun 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık normu suçun bir özel görünüş biçimi olup, bununla amaçlanan şey suç yolunda ilerleyen faili bu yoldan döndürmek için ona fırsatlar sunarak suç işleme kararından vazgeçirmek veya suçun ortaya çıkardığı neticeleri gidermesini ödüllendirmek suretiyle suçlulukla mücadele etmektir. Bilindiği üzere hükmün açıklanmasının ertelenmesi kurumu ise ilk defa veya tesadüfen suç işleyenleri damgalanmaksızın adeta onlara bir fırsat tanıyan erteleme kurumunun bir türevi olup cezanın bireyselleştirilmesi aracıdır. Bu kurum bir suç siyaseti aracıdır. Nitekim bu anlamda kanun koyucu 2005 yılında ilk defa çocuklar yönünden kabul ettiği bu kurumun kapsamını 2008 yılında 5728 sayılı Kanun değişikliği ile genişletmiş olup daha da genişletme eğilimindedir. Bu itibarla amaçları, tarihi gelişimi, uygulanma şartları ve hukuki niteliği farklı olan bu iki kurumdan etkin pişmanlığın hükmün açıklanmasının ertelenmesi kurumunun uygulanmasına engel olduğunu kabul etmek bu amaçları ve kurumların hukuki niteliği ve çağdaş ceza hukukunun vardığı noktayı adeta yok saymak anlamına gelebilecektir.

Son olarak kanun koyucunun hükmün açıklanmasının ertelenmesi kurumunun uygulanması mümkün olmayan suçları 5728 sayılı Kanun’un 562. maddesi ile değişik CMK’nın 231/14. maddesinde açıkça ifade etmiştir. Sayın çoğunluğun görüşünün kabulü halinde CMK’nın 231/14. maddesinde belirtilemeyen imar kirliliğine neden olma suçunu 'adeta kanun koyucunun yerine geçerek' buraya eklemekle eş anlamlı olma tehlikesi doğabilecektir. Kanun koyucu tabii ki TCK’nın 184/5. Maddesinin varlığından haberdardır ve isteseydi bu suçlarda hükümn açıklanmasının ertelenmesine ilişkin normun uygulanmayacağı normunu kabul edebilirdi, ama böyle yapmamıştır. Diğer taraftan kanun koyucu benzer şekilde sanığın lehine olan uzlaşma kurumunun uygulanmasına ilişkin kurallarda hükmün açıklanmasının ertelenmesi normunun uygulanışında özel ilkeler getirmiş bu her iki kurum arasındaki ilişkiyi somut normlara bağlamıştır (CMK md. 254/2). Oysa TCK’nın 184/5. Maddesi yönünden de benzer düzenlemeyi yapma imkanı varken yapmamıştır. Sonuç olarak TCK’nın 184/5. Maddesinin uygulanma imkanı bulunan durumlarda hükmün açıklanmasının ertelenmesi kurallarının uygulanamayacağına ilişkin sayın Çoğunluğun görüşü belirttiğimiz üzere kanun koyucunun yerine geçmek gibi bir tehlike taşıyabileceği gibi sanığın lehine olan bireyselleştirmeye ve toplum içinde iyileştirmeye ilişkin, köklerini onarıcı adalet anlayışında bulan bir kurumu bu suçlar yönünden yok saymak olacaktır. Böyle bir düşünce ise açıkça sanık aleyhine bir yorum oluşturacak bu durum ise adil yargılanma ilkesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun gerekçesinde açıkça ifade edilen ve Türk Ceza Adalet Sistemi’ne hakim olan 'kusur ilkesi, hümanizma ilkesi ve hukuk devleti ilkesi' ilkesine aykırılık oluşturacaktır.

Bu itibarla Yerel Mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle bozulması kanaatinde olup, Sayın Çoğunluğun görüşüne katılamıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer bir Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle direnme hükmünün bozulması gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sonucu itibariyle isabetli olan Bakırköy 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.06.2013 gün ve 177-746 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14047, Karar No: 2017/3966, Tarih: 09.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/14047 E.  ,  2017/3966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, aksine Kurum işleminin iptali ile maluliyet aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmelidir.

2-Mahkemece yapılan yargılamada davanın kabulüne dair yaklaşım isabetli ise de; davacının davalı Kuruma yaptığı 19.09.2012 tarihli tahsis isteminin reddedilmesi nedeniyle 26.07.2013 tarihinde davasını açtığı ve talebin reddine dair Kurum işleminin iptali ile 19.09.2012 tarihli talebine göre malüliyet aylığı bağlanmasını istediği, ne var ki mahkemece davacıya 01.05.2016 tarihinden itibaren aylığın bağlanmasına karar verildiği, bu bakımdan davanın kısmen reddedildiği, bu duruma göre davacının istemine göre verilen hükmün kısmen kabul niteliğinde olmasına ve avukatla temsil edilen davalı Kurum lehine maktu vekâlet ücreti verilmesinin gerekmesine, aynı şekilde davada, kısmen kabule karar verildiğine göre 6100 sayılı HMK.'nun 312 ve 323. maddelerine uygun şekilde, tarafların haklı çıktıkları oranda yargılama giderlerinin paylaştırılarak karar verilmesi gerekirken mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının tamamının silinerek yerine;

1- Davanın kısmen kabulü ile davacıya, prim ödemesinin yapıldığı 26.04.2016 tarihini izleyen 01.05.2016 tarihinden itibaren malüliyet aylığı bağlanması gereğinin tespitine,

2- Davalı Kurum harçtan bağışık olduğundan harç takdirine yer olmadığına,

3-Davacı adına C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu tarafından yatırılan avanstan kullanılan toplam 786,25 TL yargılama giderinin kısmen kabule göre takdiren 400,00 TL’sinin davalıdan alınarak C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu hesabına aktarılmasına;

4-Kısmen kabule göre, AAÜT. uyarınca 1.800,00 TL ücreti vekâletin davacıdan tahsili ile kendisini vekille temsil ettiren davalı Kuruma verilmesine,

2- Davalı Kurum harçtan bağışık olduğundan harç takdirine yer olmadığına,

3-Davacı adına C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu tarafından yatırılan avanstan kullanılan toplam 786,25 TL yargılama giderinin kısmen kabule göre takdiren 400,00 TL’sinin davalıdan alınarak C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu hesabına aktarılmasına;

4-Kısmen kabule göre, AAÜT. uyarınca 1.800,00 TL ücreti vekâletin davacıdan tahsili ile kendisini vekille temsil ettiren davalı Kuruma verilmesine,

5-Davacı adına C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu tarafından yatırılan gider avansının kullanılmayan kısmının, HMK 333. maddesi uyarınca karar kesinleştiğinde C. Başsavcılığı Adli Yardım Bürosu'na iadesi ile kararın bir örneğinin Adli yardım bürosuna gönderilmesine,” hükmünün yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.05.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2414, Karar No: 2015/44046, Tarih: 22.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/2414 E.  ,  2015/44046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Nüfus kayıtlarına göre suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönden inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

2-) Kabule göre de;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234, 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmesi ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin, yaşı küçük olan sanıktan alınmasına hükmedilmeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözeltilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer cihetleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6761, Karar No: 2019/805, Tarih: 11.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/6761 E.  ,  2019/805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekilleri ve bir kısım davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; davacı kooperatif ile davalıların bulunduğu sitenin ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde kain imarın 10829 ada ... parselini teşkil eden taşınmazın maliki oldukları, parselde davacı kooperatifin 126, davalıların bulunduğu sitenin ise 18 adet dubleks konutunun bulunduğu, davalıların maliki oldukları konutu, davacı kooperatife haber vermeksizin ve muvafakat almaksızın duvar ile çevirerek konutlarını bir bütün olarak parselden fiilen ayırdıkları, işlemi yaparken kendilerine ait sınırları da aşarak davacıya ait arsa payına tecavüz ettikleri, duvarın inşasında fen ve teknik kuralların ihlal edildiği, belediyeden gerekli izin dahi alınmadığı, eylemlerinin kurallara uygun olmadığının tespiti için yapılan müracaat neticesinde ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/56 D.İş sayılı dosyası ile mevcut durumun tespit edildiği, alınan rapor ile de sabit olduğu üzere davacıya ait taşınmaza 364 m2 tecavüz bulunduğu ve halen bu yeri kullandıklarının belirlendiği belirtilerek davalıların haksız tecavüzünün meni ile duvarın kali ve eski haline getirilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; davalılar tarafından davacılara ait taşınmaza davalılar tarafından yapılan müdahalenin sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde kain tapunun 18129 ada ... parselini teşkil eden 42376 m2 yüzölçümlü taşınmazda davalıların duvar yapmak suretiyle oluşturdukları haksız müdahalenin menine, duvarın kal'ine ve eski hale getirilmesine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekilleri ve bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, müdahalenin men'i, kal ve eski haline getirme istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; özellikle dosyada mevcut tapu kaydının incelenmesinde davalıların bir kısmının yargılama devam ederken bağımsız bölümlerini dava dışı 3. kişilere devrettiği anlaşılmıştır. Ayrıca gerekçeli kararda davalı sıfatından yer alan bir kısım maliklerinde dosyada mevcut tapu kaydında malik olmadıkları tespit edilmiştir.

Bu tür davalarda yargılama sonucu verilecek karar malikin de hukukunu yakından ilgilendirdiğinden mahkemece usul ekonomisi de gözetilerek yapılması gereken dava konusu anataşınmaza ait en son tapu kaydı getirtilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek tüm deliller toplanarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan, eksik araştırma ve inceleme sonucu işin esası hakkında yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Mahkemece, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalılar tarafına Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü uyarınca uygun süre verilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 11/02/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19660, Karar No: 2006/22977, Tarih: 05.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/19660 E.  ,  2006/22977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5411 sayılı Bankacılık Kanununun  138/son maddesi uyarınca “Fonun alacaklısı olduğu icra dosyalarında Fona ödenmesi gereken satış bedelleri sıra cetvelinin kesinleşmesi beklenmeksizin teminatsız olarak ödenir.” Somut olayda araçların, alacaklı TMSF’ ye alacağına mahsuben ihale olunduğu ve ihalelerin kesinleştiği anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen yasal düzenleme ışığında, fonun alacaklı olması halinde satış bedelinin sıra cetvelinin kesinleşmesi beklenmeksizin teminatsız olarak ödeneceği kabul edildiğine göre, alacağa mahsuben fona yapılan ihalede de ihale konusu aracın, sıra cetveli kesinleşmeden alacaklı fon adına trafik tescilinin yapılması için teminat istenemeyeceğinin kabulü gerekir.  Aynı kanunun 140/3.maddesine göre ise fon alacağından borçlu tarafından ödenmesi gereken tahsil harcı ve vergiler mahsup edilemez. O halde Mahkemece şikayetin kabulü yerine reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8604, Karar No: 2017/1724, Tarih: 06.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/8604 E.  ,  2017/1724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu olayda, davacıya, aleyhine tahakkuk ettirilen idari para cezalarının tahsili amacı ile düzenlenen ödeme emrinin tebliğ edildiği, davacının, anılan borçlardan sorumlu olmadığı gerekçesi ile ödeme emrinin iptali istemi ile dava açtığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 140. Maddesi olup gerek anılan maddede, gerekse 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinde, işverenin kanunla düzenlenen yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde idari para cezası ile sorumlu olacağı düzenlenmiştir.

“Kurumca verilecek idari para cezaları” başlığını taşıyan 140’ıncı madde, idari para cezaları, cezayı uygulayacak makam, cezaya itiraz ve itirazı inceleyecek merci ile itiraz üzerine verilen karara karşı ilgililerce başvurulacak yargı yolu ve zamanaşımı konusunda düzenleme içermektedir. İdari para cezasına karşı fiilin işlendiği tarihteki yasal düzenlemeye göre süresi içinde Kuruma itiraz edilmemesi veya itirazın reddine karar verilmesi halinde yine süresi içinde ilgili Mahkemeye dava açılmaması ya da ilgili Mahkemece itirazın reddine karar verilmesi hallerinde idari

para cezası kesinleşir ve Kurum alacağına dönüşür. Kesinleşen idari para cezasına karşı İş Mahkemesinde menfi tespit ve itiraz davası açılamaz. Burada söz konusu olan idari para cezasının kendisinin iptali olup, tahsili nedeniyle tanzim edilen ödeme emrinin iptali ya da borçlu olmadığının tespiti talepleri iş mahkemesinin görev alanındadır.

Mahkemece, davacıya yönelik düzenlenen idari para cezası kararına karşı, yukarıda açıklanan prosedür çerçevesinde, 506 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca başlatılmış prosedürün bulunup bulunmadığı araştırılmalı, varlığı saptandığında idari para cezasının kesinleşmesi olgusu bekletici sorun yapılarak idari para cezalarının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5104, Karar No: 2011/7662, Tarih: 12.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2008/5104 E.  ,  2011/7662 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/52551

MAHKEMESİ :SEYDİŞEHİR Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :05/12/2007 - 07/173

SUÇ :kasten öldürmeye teşebbüs

S.. Ş.. ile Ö.. G..'i kasten öldürmeye teşebbüsten sanık Ç.. S..'un yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (SEYDİŞEHİR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05/12/2007 gün ve 07/173 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Mağdur sanık Ç.. S.. hakkında mağdur sanık S.. Ş..'u av tüfeği ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, suç vasfına, eksik soruşturma sonucunda karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a)Sanığın otomatik av tüfeği ile olay yerinden kaçmakta olan mağdura ateş ederek omuz ve boyun kısmında basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda, teşebbüs nedeniyle 9-15 yıl arasında ceza öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zararın ağırlığı ve daha ağır sonuçlar oluşturabilecek davranışlar dikkate alınarak, alt sınıra yakın bir ceza tayin edilmesi gerekirken 15 yıl hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

b)Mağdur Sabri'nin diğer mağdur Özber'in sanık Çağrı tarafından silahla yaralandığını öğrenince av tüfeğini yanına alıp aracı ile sanığın işlettiği büfenin önüne gelerek av tüfeğini sanığa doğrultarak “neredesin o... çocuğu” diye seslenmesi üzerine sanığın elinde bulunan av tüfeği ile mağdura doğru hedef alarak ateş ettiği olayda; mağdurlardan kaynaklanan haksız eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında, tahrik nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde, cezanın dörtte üçünden dörtte birine kadar indirim öngören, TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında makul oranda bir indirim yapılması yerine 1/4 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA),

2)Mağdur sanık Ç.. S.. hakkında mağdur sanık Ö.. G..'i av tüfeği ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)Mağdur sanık Ç.. S.. hakkında mağdur sanık Ö.. G..'i av tüfeği ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 12/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.