muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9717, Karar No: 2024/12778, Tarih: 11.12.2024

D) (Değişik: 11.8.1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde Kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanunların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanun'larda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, İş Kanun'ları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır.

Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekâna yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, Ankara, 2004, s. 179).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, Ankara, 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb. evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir ((N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, İstanbul, 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, İstanbul, Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karaca N, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları Eskişehir 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, İstanbul 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, Ankara 2008, s. 285; ... E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, ... Yayınları, Ankara 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, İstanbul 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, Ankara 1994, ... Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, İstanbul 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş” ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş” ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

3.Eldeki incelemeye konu dosyada, davacının davalı ... ve eşi ...'a hasta bakıcı olarak baktığı konusundaki Mahkemenin kabulüne yönelik olgu doğru ise de, fiili çalışmanın hangi tarihte başladığı konusunda yapılan araştırma yapılan araştırma yetersiz olup, Mahkemece beyanı alınan komşu tanıklara, hizmet tespitine konu olan çalışma süresinin uzun bir zaman dilimine karşılık gelmesine rağmen, davacının davalıya ait evde çalışmaya başladığı tarihi nasıl hatırladıkları sorulmadığı gibi, Mahkemenin kabulüne konu hizmet başlangıç tarihinin başkaca delillerle desteklenmediği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda, tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle, davacının davalı ...'a ait evde hasta bakıcı olarak çalıştığına yönelik iddiası kapsamında, davalı ...'ın ve eşinin bakım ihtiyacının hangi tarihte başladığı konusunda ayrıntılı beyanları alınmalı, varsa buna ilişkin tedavi kayıtları celp edilmeli, davacının hasta bakım görevini yerine getirirken, alışveriş yaptığı market, manav, fırın gibi komşu iş yeri sahipleri ve çalışanları tespit edilerek davacının çalışma süresi konusunda ifadelerine başvurulmalı, varsa ifadeler arasındaki çelişkiler giderilmelidir.

Diğer yandan, davalı ...'ın mirasçılarından davalı ... ile ilgili olarak ceza dosyası kapsamında, 2014 yılında davacının , davalı ... 'ın annesine baktığına yönelik ifadeler yine davacının anılan dosya kapsamında verdiği ifadede ... ve ...'ın anne ve babasına baktığı yönündeki beyanları da dikkate alınmak suretiyle, Mahkemece davacının 2014 yılından önce hangi tarihte davalı ... yanında çalışmaya başladığı hususu açıklığa kavuşturulmalı, uyuşmazlık konusu husus hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8290, Karar No: 2013/8922, Tarih: 02.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8290 E.  ,  2013/8922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 50. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.12.2011 tarih ve 2011/39-2011/75 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi ile fer'i müdahil vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucu ortaklarından olup, 14/80 oranında pay sahibi olduğunu, ortaklardan muris anne ...'nın ölümünün ardından davalı şirketin 31/12/2007 tarihinde bir genel kurul toplantısı yaptığının öğrenildiğini, TTK 370. madde uyarınca merasimsiz toplanan söz konusu genel kurul toplantı tutanağı ve hazirun cetvelinin gerçek pay ve paydaş durumunu yansıtmadığı gibi, bunlarda yer alan müvekkili imzalarının tamamının sahte olduğunu ileri sürerek 31/12/2007 tarihli genel kurul kararı ile bu genel kurul toplantısında belirlenen yönetim kurulu üyelerince alınan 01/01/2008 tarihli yönetim kurulu kararlarının yokluğu ile müvekkilinin paylarının tespitine, pay defterindeki usulsüz kayıtların terkinine, ikinci pay defterinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Asli müdahil vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucu paydaşlarından olduğunu, ... tarafından yasaya aykırı olarak düzenlenen sahte pay defterinde kurucu pay miktarının ve oranının azaltıldığını ileri sürerek ... 19 Noterliği'nin 06/01/2009 tarih ve 217 yevmiye numarası ile tasdik ettirilen sahte pay defterinin iptaline, orjinal pay defterindeki usulsüz ve gerçek dışı kayıtların terkinine, davalı şirketin gerçek pay sahipleri ile pay oranlarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, davaya cevap vermemiştir. Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, TTK 370 maddesine göre yapılan toplantıya katıldığı iddia edilen davacının toplantıya katılmadığı, davacıya atfen atılan imzanın davacının eli ürünü olmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle 31/12/2007 tarihli olağan genel kurul ve 01/01/2008 tarihli yönetim kurulu kararları yoklukla malül olduğunun tespiti ile hükümsüzlüğüne, söz konusu olağan genel kurul toplantısının yok hükmünde olduğu tespit edildiğinden bu toplantıda alınan kararların geçerliliği de ortadan kalkmış sayılacağından pay devirlerinin gerçek olup olmadığının ve sayfaları dolmamış eski pay defterine, yeni seçilecek yönetim kurulu tarafından devirler değişiklikler ve miras sebebiyle hissedarlara intikal eden paylar işleneceğinden, pay defterine göre hissedarların şirketteki pay durumları belirleneceğinden ortakların pay durumlarının tespiti ile ilgili taleplerin hukuki yarar bulunmadığından reddine karar verilmiştir.Kararı davalı temsilcisi ve fer'i müdahil vekili temyiz etmiştir

.Kararı davalı temsilcisi ve fer'i müdahil vekili temyiz etmiştir.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı temsilcisi ile fer'i müdahil vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı temsilcisi ile fer'i müdahil vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4375, Karar No: 2018/2872, Tarih: 16.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4375 E.  ,  2018/2872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden önce 21.10.2014 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/574, Karar No: 2013/1362, Tarih: 30.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/574 E.  ,  2013/1362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/01/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davalı ... Genel Müdürlüğü bir kamu tüzel kişiliği olup; kural olarak, işlem ve eylemleri kamusal nitelik taşır. Somut olayda, davalıya ait binanın kanalizasyon logarının yapılması sırasında davacıya ait kablolara zarar verildiği ileri sürülmüştür. Görevin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesi hizmet kusuru niteliğindedir. İdare’nin hizmet kusurundan doğan zararlardan dolayı; İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Görev sorunu, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden (re’sen) dikkate alınır. Mahkemece, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasının çözümlenmesi usul ve yasaya mutlak aykırılık oluşturmaktır. Karar açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle taraflar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istek halinde geri verilmesine 30/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9680, Karar No: 2016/2267, Tarih: 23.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9680 E.  ,  2016/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, cezanın türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın 16.12.2010 tarihli dilekçesinde ve aşamalardaki savunmasında, mağdur,.....................ile birlikte suç tarihinde alkol alıp eğlenmeyi kararlaştırdıklarını ve mağdurun kendisine bir adet koyunu alması için izin verdiğini belirtmesi karşısında, adı geçen kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak dinlenmeleri ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre,

a-Sanığın, otlakta bulunan mağdura ait 1 adet koyunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde, TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı halde, çalınan malın değeri az kabul edilerek yazılı biçimde indirim yapılması ve TCK'nın 61/5. maddesindeki sıra gözetildiğinde, aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapıldıktan sonra, 35. maddesinde düzenlenen teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Sanık hakkında sonuç olarak adli para cezasına hükmolunması nedeniyle, TCK'nın 53. ve 58. maddelerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

c-Adli emanette bulunan, suçun işlenmesinde kullanılan deri kemerin müsaderesi hususunda herhangi bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 23.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7213, Karar No: 2015/8156, Tarih: 11.03.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/7213 E.  ,  2015/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/169713

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2010

NUMARASI : 2009/325 Esas, 2010/1152 Karar

SUÇ : Tefecilik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tefecilik suçundan kamu davası açıldığı, Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek; hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığı anlaşılmakla; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün Hazineye tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15962, Karar No: 2012/9745, Tarih: 16.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/15962 E.  ,  2012/9745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çameli Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :5.5.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/18504, Karar No: 2017/1543, Tarih: 16.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/18504 E.  ,  2017/1543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalıların sürücüsü, işleteni ve ZMMS'si olduğu aracın müvekkillerin murisi ...’a çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini belirterek davacı anne .... ve baba .... için 7.500,00'er TL maddi; 35.000,00'er TL manevi ve kardeşler ... ve ... için 2.500,00'er TL maddi ve 15.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve .... İnş. Gıd. Nak. Pt. Ür. Oto. San.Dış.Tic.Ltd.Şti vekili, kusuru kabul etmediklerini, talebin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... şirketi vekili, davacılara 19.584,30 TL ödendiğini, davanın konusuz kaldığını savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı anne ... ve baba ....'nın destek tazminatı talebinin ödeme ile konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına; davacı kardeşler ... ve ... yönünden desteklik koşulları oluşmadığından maddi tazminat talebinin reddine; manevi tazminat talebinin kısmen kabulü

ile davacı anne .... ve baba .... için 15.000,00'er TL; davacı kardeşler .. ve ... için 4.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma tazminatı hususunda aktüerya alanında uzman bilirkişiden alınacak raporda, davacıların her biri için destekten yoksun kalacakları sürenin, çocuklar için, yaşları, okuldaki eğitim durumları, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşullar değerlendirilerek ayrı ayrı belirlenmesi, yetiştirme giderlerinin destek tazminatından indirilmesi, raporun düzenlendiği en yakın tarih, bilinen dönem kabul edilerek, ölenin bilinen gelirine göre davacıların gerçekleşen zararının ve sonraki bilinmeyen dönem için gelirin her yıl %10 oranında artıp, %10 oranında iskonto uygulanmak suretiyle hesaplanarak bilinmeyen dönem zararının hesaplanması suretiyle destekten yoksun kalma tazminatının hesaplanması gerekir.

Somut Olayda; davacı anne .... ve baba ...., kazada 17 yaşındaki oğulları ...'ı kaybetmişlerdir. Hükme esas alınan 31.01.2014 tarihli aktüer bilirkişi raporunda, muris küçük ....'ın yasasaydı 20 yaşını ikmal ettikten sonra davacı annesi ve babasına destek olmaya başlayacağı ve davacı anne ve babanın 20 yaşını ikmal edinceye kadar ölen oğuları yaşasaydı ona eşit oranda yetiştirme gideri yapacakları kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak dosya kapsamına göre kaza tarihi olan 16.01.2010 tarihinde 17 yaşında olan muris ...'ın kazadan önce Meslek Lisesi 9. sınıf öğrencisi iken 2007-2008 öğretim yılında okuldan tasdikname alarak ayrıldığı anlaşılmaktadır. Öte yandan dosyada dinlenen tanık beyanlarına göre murisin bir oto tamircisinin yanında çalıştığı, haftalık aldığı beyan edilmiştir. O halde; muris ...'ın okumadığı ve sanayide çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle, murisin öldüğü tarihte davacı anne ve babasına destek olduğu kabul edilerek davacı anne ve baba için hesaplama yapılması gerekirken 20 yaşı ikmaline kadar davacı anne ve babasına destek olamayacağının kabul edilerek yapılan hesaplamaya göre karar verilmesi hatalı olmuştur. Öte yandan; öldüğü tarihte okumayıp çalışan muris ... için 20 yaş ikmaline kadar davacı anne ve babanın yetiştirme gideri yapacakları kabul edilerek yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması da doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.