muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10068, Karar No: 2019/4045, Tarih: 03.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/10068 E.  ,  2019/4045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların ZMSS'si, maliki, sürücüsü olduğu aracın 02.12.2008 tarihinde müvekkillerinin yaya geçidi ve hız sınırı 50 levhası bulunan yerde karşıdan karşıya geçtiği sırada, müvekkillerine çarptığını ve kaza neticesinde müvekkilleri ... ve ...'ın yaralandığını belirterek,... için 1.000,00 TL Maddi(kalıcı işgöremezlik) tazminatın tüm davalılardan, her bir davacı için 20.000,00 TL olmak üzere 80.000,00 TL manevi tazminatın ise davalılar Adalet ve ...'ten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak davacı ...'ün maddi manevi, davacı ...'in manevi, davacı anne...'nin manevi tazminat taleplerinin reddine, davacı ...'ın manevi tazminat talebinin kabulü ile 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Akif ve Adalet'ten alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesinde düzenlenen “Hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara düçar olan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölünün ailesine manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir” hükmünden de anlaşılacağı üzere cismani zarara uğrayan kimseye manevi tazminat verilebilecektir. BK'nın 47. maddesinin anlatım ve amacı itibariyle zarar görenin ancak ölümü halinde yakınlarına manevi tazminat ödenmesi öngörülmektedir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesinde düzenlenen “Hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara düçar olan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölünün ailesine manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir” hükmünden de anlaşılacağı üzere cismani zarara uğrayan kimseye manevi tazminat verilebilecektir. BK'nın 47. maddesinin anlatım ve amacı itibariyle zarar görenin ancak ölümü halinde yakınlarına manevi tazminat ödenmesi öngörülmektedir.

Bununla birlikte genel bir nitelik taşıyan BK'nın 49. maddesi kişilik haklarına saldırı halinde manevi tazminat hükmedilmesini hüküm altına almıştır. BK 49. maddesinde “Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir”. Maddede belirtilen kişilik haklarına, kişinin yaşamı, sağlığı, beden ve ruhsal bütünlüğü gibi varlıkların tümü girmektedir. Kişilik hakları, kişinin yaşamı, sağlığı, vücut ve ruh bütünlüğü ile toplum içindeki yerini koruyan haklar olduğu ve bunların fiziki, duygusal ve sosyal kişilik değerleri içerdiği gözetildiğinde, yakınların yaralanmasının, duygusal değerlere saldırı kapsamı içine girip girmediği konusu üzerinde durulmak gerekir. Duygusal kişilik değerler, kişinin toplum içindeki yeri, birlikte yaşadığı ailesi ve yakınlarının değer alanı içine giren haklardır. Bu haklar, kişinin bizzat şahsına bağlı olmayıp özellikle aile hukuku içinde yer alan değerlerdir. Bu bağlamda BK'nın 49. maddesindeki düzenleme itibariyle, kişinin bizzat değil de, yakınlarının (karı-koca, ana-baba ve çocukları) ağır yaralanması gibi somut olayın kendisine özgü ağırlığının ve özelliğinin zorunlu kıldığı olguların ortaya çıkıp kanıtlanması halinde duygusal değerlerin ihlal edildiği ve bozulduğu böylece Aile Birliği içinde korunması gereken gönül bağlılığının zarar gördüğünün kabulü gerekir.

Doktrinde ve yerleşik içtihatlarda da belirtildiği gibi cismani zarar kavramına ruhi bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin de girdiği, bir kimsenin cismani zarara maruz kalması sonucunda onun eşi, ana-babası veya çocukları gibi çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhi ve asabi sağlık bütünlüğü ağır bir şekilde haleldar olmuşsa bu durumda yansıma yolu ile değil doğrudan doğruya zarara maruz kalmasının söz konusu olduğu ve manevi tazminat isteyebileceği kabul edilmiştir (YHGK., 2010/4-77 Esas, 2010/82 Karar; YHGK., 26.04.1995 tarih, 1995/11-122 Esas, 1995/430 Karar).

Somut olaya gelince, dosya kapsamında yer alan 25.03.2015 tarihli ATK raporunda davacılardan ...'ün sürekli maluliyetine yer olmadığı ancak iyileşme süresinin 4 aya kadar uzayacağının belirtildiği anlaşılmaktadır. Yine taraflarca maddi tazminata ilişkin açılmış olan Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/149 esas, 2012/13 karar sayılı dosyasında alınan özürlü sağlık kurulu raporunda davacı ...'ın vücut fonksiyon kayıp oranının %7 olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince, dosya kapsamında yer alan 25.03.2015 tarihli ATK raporunda davacılardan ...'ün sürekli maluliyetine yer olmadığı ancak iyileşme süresinin 4 aya kadar uzayacağının belirtildiği anlaşılmaktadır. Yine taraflarca maddi tazminata ilişkin açılmış olan Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/149 esas, 2012/13 karar sayılı dosyasında alınan özürlü sağlık kurulu raporunda davacı ...'ın vücut fonksiyon kayıp oranının %7 olduğu anlaşılmaktadır.

Gerek BK 47. maddedeki cismani zarar kavramından, gerekse BK 49. maddedeki kişilik hakları kavramından yola çıkıldığında çocukların yaralanmasının hem kendileri hem de anne babaları için manevi zarar doğuracağı açık olduğundan kendisinin yaralanmasından dolayı davacı ...'ün ve iki çocuğunun yaralanmasından dolayı davacı anne babanın da bir miktar manevi tazminata hak kazanacağının kabulü gerekir. Bu nedenle davacılardan ... ile ... ve ...'ın yaralanmasından dolayı baba Mehmet'in ve anne Rahime'nin manevi tazminat istemlerinin reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 03/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7553, Karar No: 2022/401, Tarih: 19.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7553 E.  ,  2022/401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01.10.2020 tarih ve 2020/223 E. - 2020/269 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2011/72272, 2012/06289, 2012/06288, 2011/27749, 2011/27750, 2011/27747, 2011/27748, 2010/38444 sayılı “MİNİKA” esas unsurlu markaların sahibi olduğunu, “minika” markasının televizyon kanalı olarak faaliyette bulunduğunu ve yurdun her kesimi tarafından çeşitli yollarla izlenebildiğini, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “MİNİGO” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPMK’na başvuruda bulunduğunu, 2013/06762 kod numarasını alan başvurunun, ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, davalıya ait marka ile müvekkili adına tescilli markalar arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca iltibas tehlikesi oluştuğunu, dava konusu “minigo” ibaresinin tescilli “minika” ve “minika go” markalarına benzediğini, söz konusu markanın müvekkiline ait markalar ile tüketici nezdinde seri marka izlenimi yaratacağını, tescili istenen 25. sınıfın kendi markaları kapsamında olduğunu, kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, TPMK YİDK'nin 27.08.2014 tarihli ve 2014/M-12293 sayılı kararının iptaline, tescili halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin markasının küçük harflerle yazılan “minigo” kelimesinden oluşmasına karşın davacı markasının büyük harflerle “MİNİKA” kelimesinden oluştuğunu ve görsel anlamda birbirinden ayrıştığını, tarafların hitap ettikleri sektörlerin birbiri ile bağlantısız olduğunu ve markalar arasında tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin söz konusu olmadığını, “minigo” markası ile çocuk ve bebek ürünleri imalatı yaptığından iltibas ihtimalinin doğmayacağını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak ve tüm dosya kapsamına göre yapılan yargılama sonucunda; dava konusu başvurunun "MİNİGO" ibaresinden oluştuğu, kapsamında 25. sınıftaki "Koruyucu amaçlı olanlar hariç her türlü malzemeden yapılmış iç-dış giysiler, çoraplar. Baş giysileri. Ayak giysileri" mal ve hizmetlerin bulunduğu, itiraza dayanak markaların ise "minika go", "minika çocuk", "minikajr", "minikajrtv", "minikajunior", "minikajuniortv", "minik a şekil", "minika" meydana geldiği ve koruma kapsamlarında 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 30, 32, 35, 38, 41.sınıflardaki mal ve hizmetlerin yer aldığı, başvuru kapsamındaki 25.sınıftaki "Koruyucu amaçlı olanlar hariç her türlü malzemeden yapılmış iç-dış giysiler, çoraplar. Baş giysileri. Ayak giysileri" malları ile davacının itiraza mesnet markalarından 2010/38444 tescil numaralı ve "MİNİKA" ibareli markasının kapsamında bulunan mallar/hizmetler arasında aynılık/benzerlik olduğu, ayrıca taraf markalarında MİNİ ibaresi ortak olmakla birlikte, ortalama tüketici kitlesinin genel ve bütüncül bakış açısı itibariyle markalar arasında karıştırılma ihtimali ile birlikte iltibasa neden olacak şekilde benzerliğin bulunduğu gerekçesi ile, davanın kabulü ile TPMK YİDK'nin 27.08.2014 tarihli ve 2014/M-12293 sayılı kararının iptaline, 2013/06762 sayılı markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalılar vekilleri tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istekleri halinde aşağıda yazılı 28,10 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 19/01/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1089, Karar No: 2014/22066, Tarih: 15.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/1089 E.  ,  2014/22066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre görüldü savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.12.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Şüphelinin muavin olarak çalıştığı yolcu otobüsünde yapılan aramada, sanığa ait 70 karton kaçak sigara bulunmuş, yapılan yargılama sonunda sanığın mahkumiyetine karar verilirken “Resmi Gazetenin 27.10.2011 tarihli 28097 mükerrer sayısında yayınlanan Tütün ve Tütün Mamulleri Kaçakçılığı ile Mücadele Eylem Planın da “Tütün ve tütün mamulleri kaçakçılığının, kamu düzenini doğrudan etkilediği, devletin vergi gelirlerinde de ciddi anlamda kayba sebep olduğu, kaçakçılığın kamu düzenini etkileyen boyutu içinde; organize suç örgütlerinin bu vasıtayla finansman sağladığı, kaçak yollarla yurda sokulan tütün ve tütün mamullerinin toplum sağlığını tehdit ettiği ve sektörde rekabet eşitsizliğine sebep olduğu, kaçakçılığın devlet gelirlerini azaltıcı boyutunda ise özel tüketim ve katma değer vergileri başta olmak üzere ciddi manada vergi kaybı ortaya çıkardığı tespit edilmiştir. Söz konusu planı hazırlayan Maliye Bakanlığınca yapılan basın açıklamasında; eylem planının sadece kamu sağlığını koruma ve vergi kayıp ve kaçağını önleme amaçlı olarak hazırlanmadığı, emniyet birimlerinin operasyonları neticesinde elde etmiş olduğu sonuçların, söz konusu kaçakçılığın terör örgütüyle bağlantılı olduğu dolayısıyla eylem planını terör örgütünün finansman kaynağının kurutulması ve terörle mücadelenin bir parçası olarak değerlendirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. Yapılan bu tespitlerden sanığın eylemi ile salt devletin vergi kaybına neden olmadığı, dolaylı yoldan bu kaynaktan beslenen terör örgütünün finansmanına alet olduğu, bunun da ele geçen sigara miktarıyla doğru orantılı olarak bu zarar ve tehlikenin artmasında etkili olduğu mahkemece tespit ve kabul edilmekle; ele geçen bandrolsüz sigaraların ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamının suç tarihindeki değeri gözetilerek, Türk Ceza Kanunu'nun 61/c-e maddeler uyarınca suçun işlendiği yer ve zamana göre yukarıda açıklandığı biçimde meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilip sanık hakkındaki hapis ve adli para cezası yasal asgari sınırdan uzaklaşılarak belirlenmiştir.” şeklindeki gerekçeye dayalı olarak asgari hadden uzaklaşılarak mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

Sanığın taşıdığı sigara miktarına nazaran suç konusunun önem ve değeri itibariyle asgari haddin üzerinde ceza tayini mümkün ise de, yukarıda belirtildiği biçimde, yürütme organı tarafından belirlenen hususların olduğu gibi mahkeme kararının gerekçeleri arasında sayılması, Yargının bağımsızlığı ilkesi ile çeliştiği gibi, sanığın herhangi bir biçimde terör örgütü ile doğrudan ya da dolaylı ilişkisi saptanmadan yazılı biçimde terör örgütünün finansmanına dolaylı yoldan alet olduğu, bununda zarar ve tehlikenin artmasına neden olduğu ibarelerine yer verilerek bölgesel faklılıklara dayanan, sanığın olumsuz duygulara kapılmasına ve zan altında kalmasına neden olabilecek gerekçelere yer verilmesi yasaya aykırıdır.

Gerekçenin bu bölümünün hükümden çıkarılması suretiyle kararın onanması düşüncesindeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2014/4101, Karar No: 2014/3912, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4101 E.  ,  2014/3912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Karayolları Genel Müdürlüğü avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2 maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 05.05.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/353, Karar No: 2008/8383, Tarih: 13.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/353 E.  ,  2008/8383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı ... İlçesi ... Köyü Şehitler İlk Öğretim Okulunda kaçak su kullanıldığının saptandığını tarifeler yönetmeliği 59. maddesi gereğince tahakkuk ettirilen ancak ödenmeyen 6.737.900.000 TL kaçak su bedelinin olay tarihinden faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 222 Sayılı Yasa gereği husumetin İl Özel İdaresine yöneltilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, ilköğretim okullarının ihtiyaçlarının giderilmesinde sorumluluğun valilik ve Özel İdare Müdürlüklerinde olduğu, husumetin İl Özel idaresine yöneltilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Davacı ile ... Köyü Şehitler İlköğretim Okulu arasında 14.2.2002 tarihinde abone sözleşmesi yapıldığı, sözleşmenin aboneyi temsilen ... Dimen tarafından imzalandığı, ayrıca ... Şehitler İlköğretim Okulu Müdürlüğünün İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne yazdığı 6.9.2004 tarihli yazısında okul ile ASKİ arasında su aboneliği ilişkisinin mevcut olduğunu kabul ettiği, ilköğretim okulunda kaçak su kullanıldığına dair 11.4.2004 tarihli tutanağın tanzim edildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

5302 Sayılı İl özel İdaresi Kanunun 6. maddesi; İl Özel İdaresinin Görev ve Sorumluluklar, başlığı altında "İlk ve Orta Öğretim Kurumlarının arsa temini, binalarınn 2008/353-8383

yapım, bakım ve onarımı ile diğer ihtiyaçlarının karşılanmasına ilişkin hizmetleri il sınırları içinde yapmakla görevli ve yetkilidir." hükmünü getirmiştir. Buna karşılık 222 Sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu; ilköğretim gelir, giderleri ve Planlama başlığını taşıyan 76. maddesinde ilköğretime ait gelir kaynakları sayılırken Özel idare Bütçelerine konulacak ödenekler belirtilmiştir. Aynı yasanın 78/b maddesinde ise 76 maddede belirtilen gelirlerin nerelerde harcanacağı belirtilmiş ve okulların genel giderleride bu kapsama dahil edilmiştir.

Öte yandan davacı ile davalı arasındaki abone sözleşmesi akit serbestisi kuralları içinde yapılmış özel hukuk sözleşme ilişkisidir. Yukarıda açıklandığı üzere Şehitler Köyü İlköğretim Okulunun 6.9.2004 tarihli yazısında vurgulandığı üzere sözleşme Milli Eğitim Bakanlığını temsilen imzalanmış olup, B.K. hükümleri gereğince sözleşme taraflar için hak ve yükümlülükler doğurur. Şehitler Köyü İlköğretim Okulunun ayrı bir tüzel kişiliği olmadığına göre sözleşmeden doğan hak ve yükümlülüklerde İlköğretim Okulunun bağlı olduğu Milli Eğitim Bakanlığına ait olur.