muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14559, Karar No: 2023/5030, Tarih: 13.06.2023

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçu kabul etmemiştir.

3. Katılan aşamalarda; "beni cep telefonumdan arayan bir erkek şahıs kendisini başkomiser olarak tanıtarak, ismimin terör olayına karıştığını, bu nedenle bankadaki hesabıma el konulduğunu söyledi, savcı bey ile sizi görüştüreceğim diyerek aynı telefonda bir başka erkek şahsı verdi, savcı olduğunu söyleyen şahıs da kimseye birşey söylemeyeceksiniz verdiğimiz numaralara para yatıracaksınız böylece çeteyi yakalayacağız diyerek bende ... oluşturdular, sürekli telefonumu aradılar, telefonumu sürekli açık tutmamı istediler, ben bu nedenle başkası ile irtibat kuramadım, hesaplarımdan çektiğim paraları onların bildirdiği hesaplara yatırdım, parayı bana geriye iade edeceklerini, çeteyi yakalamak için bu şekilde yaptıklarını, benim bir zararım olmayacağını söylemişlerdi, ben de inanmıştım, ben durumu oğlum ...'e anlattığımda o da bana baba seni dolandırıyorlar diyerek beni savcılığa ve emniyete götürdü, emniyette ifademi verdim, paraların hepsi çekilmiş olduğundan bankalardan geri alamadık, daha sonraki süreçte de bana herhangi bir şekilde sanıklar tarafından ödeme yapılmadı, zararım giderilmedi, sanıklardan şikayetçiyim " şeklinde beyanda bulunmuştur.

4. Tanık ... beyanında; "şikâyetçi babam olur, ben olay tarihinde ...'da idim, babamı cep telefonundan sürekli aradığım halde hep meşgul çalıyordu, saatler sonra kendisine telefonla ulaştım, hayırdır, birşey mi oldu, niye telefonun sürekli meşgul diye sorduğumda, önemli birşey olmadığını, telefonu açık unutmuş olduğunu söyledi, ertesi gün Tekirdağ'a geldiğimde babamın iş yerine gittim, iş yerinde sürekli tedirgin hareketler içinde olduğunu gördüm, telefonunu işaret ediyordu, telefonun dinlendiğini söylüyordu, karşı taraftan sürekli bağırıp çağırıp kiminle konuşuyorsun, sana kimseyle konuşma demedik mi şeklinde sözler duyuluyordu, daha sonra babam iş yerinden eve gidince ben de eve gittim, halen benden kaçıyordu, elinden telefonu alarak dinlediğimde karşı taraf bağırıyordu, benim telefonu aldığımı anlayınca telefonu kapattılar, babama ısrarla ne olduğunu sordum, o da bana olayı anlattı, kendisini kandırdıklarını babama söyledim, para yatırdın mı dedim, o da bana yatırdığını söyledi, adliyeye gittik, öyle bir savcı olmadığını öğrendik, babamın dolandırıldığını anladık, adliyedeki sivil polisler ile bağlantı kurarak telefonla arayan şahsın yakalanması için telefon görüşmelerine devam etmemizi söylediler ancak karşı taraf telefonları kapattığından bağlantı kuramadık, banka şubelerine gittiğimizde ise paraların çekilmiş olduğunu anladık." şeklinde söylemiştir.

5. Mahkemece sanığın savunması, katılan ve tanık beyanları, banka yazıları ve dekontları, kamera kaydı ile tüm dosya kapsamına göre sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

5. Mahkemece sanığın savunması, katılan ve tanık beyanları, banka yazıları ve dekontları, kamera kaydı ile tüm dosya kapsamına göre sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.10.2018 tarihli ve 2018/95 Esas, 2018/246 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11572, Karar No: 2019/5424, Tarih: 22.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/11572 E.  ,  2019/5424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı, 28.09.2015 tarihinde borçluya ait fındığın haczedildiğini, haciz esnasında borçlunun eşinin hazır olduğunu, borçlunun kardeşi olan üçüncü kişi tarafından öne sürülen istihkak iddiasının gerçeği yansıtmadığını açıklayarak davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı üçüncü kişi, haczedilen fındıkların kendisine ait olduğunu, fındıkların harman yerinde, borçlunun eşi tarafından temizlendiği sırada haczedildiğini, ayaklarındaki rahatsızlık nedeniyle borçlunun eşinden yardım istediğini öne sürerek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, mahcuzların kardeşi üçüncü kişiye ait olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece, fındıkların haczedildiği harmanın borçluya ait olmadığı, haciz sırasında borçlunun hazır olmadığı, borçlu ile üçüncü kişi kardeşinin aynı yerde ikamet ettikleri, davalı üçüncü kişinin borçlunun eşinin fındık kurutma işlemleri için yardım amacıyla harmanda bulunduğunu savunduğu, bu savunmanın hayatın olağan akışına uygun olduğu, mülkiyet karinesinin üçüncü kişi yararına olduğu, davacı alacaklının mahcuzların borçluya ait olduğuna dair kanaat uyandırabilecek nitelikte yeterli ve güçlü delil ibraz edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre; ödeme emrinin “... Köyü...” adresinde borçlunun bizzat kendisine tebliğ edildiği, dava konusu olmayan 08.06.2011 tarihli haciz zaptı içeriğine göre borçlunun ev adresinin “....” olduğu, dava konusu 28.09.2015 tarihli haczin ise “....” adresinde gerçekleştirildiği, borçlunun evinde 20.02.2009 tarihinde yapılan haciz esnasında ev eşyaları yönünden dava dışı oğlunun istihkak iddiasında bulunduğu, 25.09.2009 tarihli haciz esnasında ise hazır olan borçlunun evinin arka kısmında bulunan fındığın dava dışı kardeşi ... ait olduğunu beyan ettiği, dava konusu haciz esnasında borçlunun eşinin mahcuz fındıkları kurutma işini yaptığı, davalı üçüncü kişinin duruşmada alınan beyanında ayaklarındaki rahatsızlık nedeniyle borçlunun eşinden yardım istediğini beyan ettiği, haciz tutanağı içeriğine göre de borçlu ağabeyinin... Merkezde oturduğunu, en son bayramda görüştüklerini, nerede olduğunu bilmediğini beyan ettiği, haciz esnasında çıkan olaylara ilişkin olarak kolluk tarafından beyanına başvurulan borçlunun eşinin adres olarak üçüncü kişinin haciz tutanağına geçen beyanının aksine, haciz adresi köyü bildirdiği, bunun yanı sıra üçüncü kişinin duruşmada alınan beyanının aksine üçüncü kişinin kendisini arayarak kendi eşi çalıştığı için fındıkları kurutmasını istediğini, icra memuruna fındıkların üçüncü kişiye ait olduğunu söylediğini, alacaklı aksini iddia edince üçüncü kişiyi çağırarak “fındık senin değil mi” diye sorduğunu, bunun üzerine üçüncü kişinin istihkak iddiasında bulunduğunu beyan ettiği, tüm bunlardan ayrı olarak borçlu ile üçüncü kişi arasında kardeşlik gibi yakın akrabalık bağının olduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, İİK'nin 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. Bu yasal karinenin aksinin davalı üçüncü kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir.

Davalı üçüncü kişi ise yasal süresi içerisinde cevap dilekçesi ibraz etmediği gibi delillerini de bildirmemiştir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, ispat yükü üzerine düşen davalı üçüncü kişinin delil bildirmediği, süresi içinde cevap dilekçesi de vermediği gözetilerek davanın kabulü yerine, ispat külfetinin alacaklıya olduğu kabul edilerek, yazılı şekilde oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile reddine yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 22.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/234, Karar No: 2013/439, Tarih: 05.11.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/10-234 E.  ,  2013/439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :2012/302701

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Sanık T. B. hakkında kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince 28.04.2008 gün ve 329-193 sayı ile; 5237 sayılı TCK'nun 191/2, 4, 6. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmiş,

İnfaz edilmek üzere Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğüne gönderilen tedbir kararı, sanığın çağrı bildiriminin tebliğine rağmen Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğüne gelmemesi nedeniyle yeniden karar verilmek üzere Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesine geri gönderilmiştir.

Dosyayı yeniden ele alan Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince 18.12.2008 gün ve 473-480 sayı ile; sanığın kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı TCK’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş,

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 17.04.2012 gün ve 363-7867 sayı ile;

“Kesinleşen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında Denetimli Serbestlik ve Yardım Şube Müdürlüğü'nce sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasında bildirdiği adrese çıkarılan tebligatın tanınmadığı gerekçesiyle iade edilmesi üzerine, daha önce tebligat çıkarılmamış olan ve sanığa ait olduğu da belli olmayan ‘..... Cad. İstasyon Karşısı ..... İş Merkezi K:1’ adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olmadığı dikkate alınarak, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının sürdürülmesine karar verilmesi yerine yazılı gerekçe ile cezaya hükmedilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 12.11.2012 gün ve 246-365 sayı ile;

Yerel mahkeme ise 12.11.2012 gün ve 246-365 sayı ile;

“Sanığın mahkememizce 2007/329 esas 2008/193 karar sayılı 28.04.2008 tarihli karar ile verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle dosya iade edilmekle 2008/385 esasa kaydedilmiş, dosya diğer sanık D.U. ile ilgili 2008/473 esas sayılı dosya ile birleştirilmiştir. 2008/473-480 esas ve karar sayılı 18.12.2008 tarihli karar ile sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığından 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafiinin temyizi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 2011/363-2012/7867 esas ve karar sayılı ilamı ile kesinleşen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında denetimli serbestlik ve yardım merkezi şube müdürlüğünce sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasında bildirdiği adrese çıkartılan tebligatın tanınmadığı gerekçesiyle iade edilmesi üzerine daha önce tebligat çıkarılmamış olan ve sanığa ait olduğu belli olmayan ....Cad. İstasyon Karşısı ....İş Merkezi K:1 adresine doğrudan tebligat kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olmadığı dikkate alınarak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının sürdürülmesi gereği nedeniyle bozularak iade edilmiş ise de, belirtilen . Cad. İstasyon Karşısı ...İş Merkezi K:1 adresinin Mersin C.Başsavcılığı Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünün adresi olduğu, sanığın 27.11.2007 tarihli celsede vermiş olduğu İhsaniye Mh. 4931 Sokak NO:17 Merkez Mersin adresine usulüne uygun olarak çıkartılan tebligatın iade edilmesi üzerine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat çıkartıldığı ve tebligatın usule uygun olduğu, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine riayet etmediği anlaşılmakla, 2008/473-480 esas ve karar sayılı 18.12.2008 tarihli karar ile sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığından 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararda direnilmesi gerektiği kanaati ile aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C. Başsavcılığının 21.02.2013 gün 302701 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yerel mahkeme tarafından verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce sanığa yapılan tebligatın usulüne uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Uyuşturucu madde ticaretinden dava açılan sanık hakkında yerel mahkemece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği,

İncelenen dosya kapsamından;

Uyuşturucu madde ticaretinden dava açılan sanık hakkında yerel mahkemece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği,

Sanığın kollukta, tutuklanması amacıyla sevk edildiği sulh ceza mahkemesinde ve yargılamasının yapıldığı Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinde ikamet adresi olarak; “.... mahallesi, ...Sokak No.17, Merkez, Mersin” adresini verdiği, tedbir kararında da aynı adresin yazılı olduğu,

Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen ve itiraz edilmemesi nedeniyle kesinleşen tedbir kararının infaz edilmek üzere Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğüne gönderildiği, şube müdürlüğünce “çağrı bildiriminin" sanığa tebliği için, sanığın aşamalarda verdiği ve tedbir kararında yazılı bulunan “.... mahallesi, .... Sokak No.17, Merkez, Mersin” adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi üzerine, aynı adrese Tebligat Kanunu 35. maddesi gereğince tebliğ edildiği, sanığın müracaat etmemesi üzerine, infaz için gönderilen tedbir evraklarının mahkemesine geri gönderildiği,

Anlaşılmaktadır.

Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 3. fıkrası; “Bu Yönetmeliğin uygulanması ile ilgili olarak hakkında tedbir uygulanan şüpheli, sanık veya hükümlü herhangi bir sebeple yerleşim yeri adresini değiştirir ise yeni adresini şube müdürlüğü veya büroya bildirmekle yükümlüdür. Bildirilmemesi halinde, hükümde veya kararda gösterilen adrese yapılan tebligat geçerli sayılır” şeklinde düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İnceleme konusu olayda, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce sanığın aşamalarda verdiği ve tedbir kararında da yazılı olan adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi üzerine, aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince tebligat çıkarılması ve Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenleme karşısında Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce sanığa yapılan tebligatın usulüne uygun olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, yerel mahkeme kararındaki direnme gerekçesi isabetli olduğundan, dosyanın hükmün esasının incelenmesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1-Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2012 gün ve 246-365 sayılı kararındaki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/699, Karar No: 2018/94, Tarih: 13.03.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/699 E.  ,  2018/94 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin Kadıköy 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 16.06.2011 gün ve 1433-405 sayılı hükmün, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 20.09.2013 gün ve 981-20898 sayı ile;

"Sanığın gündüz vakti sevk ve idaresindeki minibüs ile araç ve yaya trafiği yoğun olan, minibüslerin toplanma duraklarının giriş ve çıkış yolu niteliğinde olan caddeye paralel yan yol üzerinde seyir halinde iken, ışıklı yaya geçidini 7 metre geçtikten sonra, istikametine göre sol taraftaki caddede duraklayan plakası ve sürücüsü bilinmeyen halk otobüsünden inen yaya ...'a çarpması sonucu yayanın ölümü ile sonuçlanan olayda; yargılama aşamasında çelişkili beyanlarda bulunan tanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan 26.03.2009 tarihli ilk beyanında; halk otobüsünden aşağı inen şahsın aşağıya inmesiyle birlikte dengesini kaybettiğini, otobüsün yoluna devam ettiğini, o sırada çok süratli bir şekilde gelen minibüsün durağa girdiğini, minibüs sürücüsünün arka sol tekeriyle yayanın üzerinden geçtikten sonra Pendik durağına minibüsünü park ettiğini, merak edip olay yerine gittiğinde 60 yaşlarında, üzerinde kaşe mont olan bir erkek şahsın kaldırımın yanında uzunlamasına yerde yattığını gördüğünü, biraz önce görmüş olduğu ve hızlı bir şekilde giden minibüsün kaza yaparak kaçtığını anladığını, bu minibüsün sağ ön aynasının çatlak olduğunu fark ettiğini beyan ettiği; minibüs durağında kahyalık yapan tanık Ömer Faruk Kubilay'ın da soruşturma aşamasında alınan 26.03.2009 tarihli beyanında; olay günü minibüslerden birisinin kaza yaptığını duyduğunu, sanığın olay günü 34 M 1000 plakalı minibüsün şoförlüğünü yaptığını, hatta sanığın olaydan sonra duraktaki 5-6 arabalık sıranın en son sırasında bulunduğunu, kaza akabinde minibüslerin giriş ve çıkışları tamamen durdurulduğunu, durağa en son sanığın aracının girdiğini beyan ettiği; mevcut beyanlardan sanığın aracından sonra minibüs duraklarına başka araç girmediğinin anlaşıldığı, Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen otopsi raporuna göre ölende meydana gelen kırıkların kafa üzerinden bir araç geçmesi sonucu meydana getirilmiş nitelikte olduğunun belirtildiği; yargılama aşamalarında alınan beyanlarında; durağa geldiğinde durakta 20 kadar minibüsün sırada beklediğini, Ömer isimli kahyanın minibüsün yanına gelerek etrafını kontrol ettiğini ve kendisine sorduğunda minibüsün bir şahsa çarptığını duyduğunu söylemesi üzerine kendisine öyle bir şey olmadığını söylediğini, durağa en son giren aracın kendisinin aracı olduğunu hatırladığını beyan eden sanık, her ne kadar, ölene çarpmadığını iddia etse de; minibüs duraklarının toplanma yeri olan park alanına giden yolun üzerinde seyreden sanığın araç ve yaya trafiğinin yoğun olduğu böyle bir mahalde minibüs kullanırken daha dikkatli olmasının kendisinden bekleneceği, sanığın sevk ve idare hatası ile olaya sebebiyet verdiği ve bu oluşa göre sanığın asgari düzeyde tali kusurlu olduğunun kabulü gerekirken delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu takdirde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tayini" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesi ise 02.04.2014 gün ve 471-209 sayı ile sanığın önceki hükümdeki gibi beraatine karar vermiştir.

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2014 gün ve 168262 sayılı “onama” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 826-803 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 19.04.2017 gün ve 62-3341 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; bir kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda, sanığın kusurunun bulunup bulunmadığının tespitine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, aleyhe olan bozma kararına karşı sanığın beyanı alınmadan direnme hükmü verilip verilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece, bozmadan sonra yapılan yargılamada, sanık ve müdafii ile katılanlar vekiline bozma ilamı ve duruşma gününün tebliğ edildiği, duruşmaya gelmesine rağmen sanıktan aleyhe bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan, müdafiin dinlenilmesiyle yetinilip önceki hükümde direnilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/2. maddesine göre, hükmün aleyhe bozulması halinde davaya yeniden bakacak mahkemece, sanıktan bozmaya karşı diyeceğinin sorulması zorunlu olup aynı kurala 5271 sayılı CMK'nun 307/2. maddesinde de yer verilmiştir. Anılan bu kanun hükümleri uyarınca sanığa, bozmada belirtilen ve aleyhinde sonuç doğurabilecek olan hususlarda beyanda bulunma, kendisini savunma ve bu konudaki delillerini sunma imkânı tanınmalıdır. Bu düzenleme, savunma hakkının sınırlanamayacağı ilkesine dayandığından, uyulmasında zorunluluk bulunan emredici kurallardandır.

Bu zorunluluk beraat hükmünde direnilmesi halinde de geçerlidir. Zira Ceza Genel Kurulunca yapılacak inceleme sonucunda Özel Dairenin aleyhe bozması isabetli bulunup yerel mahkeme hükmünün bozulması mümkündür. 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/3. maddesi uyarınca ısrar üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir. Bu durumda sanıktan aleyhe bozmaya karşı diyeceği sorulmadan beraat hükmünde direnilebileceğinin kabulü savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurabilecektir. Savunma hakkı sanığın vazgeçilmez ve en önemli hakkı olup bu hakkın sınırlanması 1412 sayılı CMUK'nun 308/8 maddesi uyarınca mutlak bozma nedenidir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun duraksamasız uygulamalarda ısrar edilen önceki hüküm beraat dahi olsa sanıktan aleyhe bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan direnme kararı verilemeyeceği yönünde bulunmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün, aleyhe olan bozmaya karşı sanığın beyanı alınmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2014 gün ve 471-209 sayılı direnme hükmünün, aleyhe olan bozmaya karşı sanığın beyanı alınmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.