muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22086, Karar No: 2013/7359, Tarih: 05.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/22086 E.  ,  2013/7359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında köy boşluğuna tecavüz suçundan açılan davaya köy halkından olan ...'nın katılma yetkisi bulunmayıp, katılma kararı veril- miş olmasının temyiz hakkı kazandırmayacağı, bu nedenle kararı temyiz yetkisi bulunmayan katılanın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 05.03.2013 günün- de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2399, Karar No: 2021/2421, Tarih: 01.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2399 E.  ,  2021/2421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/231 E. - 2017/323 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddi kararı kaldırıldıktan sonra ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/231-2017/323 E/K sayılı kararının incelenmesinde;Mahallinde yapılan keşif sonucu, ... ilçesi, ... mahallesi 1314 ada 1 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;Arsa niteliğindeki taşınmazların getirebileceği ecrimisil miktarı hesaplanırken, dava konusu taşınmazın ve bölgede benzer taşınmazların el atmadan önce ne şekilde kullanıldığı, ayrıca civar taşınmazların ecrimisil istenilen dönemdeki kullanma biçimleri araştırılarak, bu kullanma şekillerine uygun kira sözleşmelerinin taraflardan ibrazı istenmeli, ayrıca bilirkişilerin re'sen bulacakları emsaller de dikkate alınmak suretiyle, taşınmazın ilk dönem getirebileceği ecrimisil miktarı bulunduktan sonra, takip eden dönemler için, ÜFE'deki artış oranları dikkate alınmak suretiyle alacak miktarı hesaplanmalıdır. Mahkemece bu hususlara dikkat edilmeden benzer nitelikteki davaya konu taşınmaza biçilen değere dayalı bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,Doğru görülmemiştir.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 01/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5074, Karar No: 2019/9816, Tarih: 12.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/5074 E.  ,  2019/9816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamında “Dosya içeriğinden, 28.08.2013 - 31.08.2013 tarihleri arasında yurt içinde 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılığı bulunan, Fransa'da ev kadınlığı süresini 3201 sayılı Kanun kapsamında 03.12.2014, 11.09.2014 ve 17.09.2013 tarihlerinde borçlanma istemine istinaden 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında 8746 gün karşılığı tahakkuk ettirilen borçlanma bedelini tamamını ödeyen, 10.10.1969 doğumlu davacının, 12.12.2014 tarihli tahsis talebine istinaden 3201 sayılı yasanın 5. maddesi kapsamında Türkiye'de çalışma tarihinden geriye doğru borçlanılan 8746 gün götürüldüğünde sigorta başlangıcının 12.05.1989 tarihi ve 506 geçici 81/B-f maddesi gereğince 20 yıl 45 yaş 5300 güne tabi olduğu tahsis tarihi itibariyle davacının 45 yaş 25 yıl hizmet ve 8750 prim gün sayısının bulunduğu ve tahsis talep tarihi itibariyle aylık koşullarını sağladığı anlaşıldığı, yaşlılık koşularına haiz olmakla birlikte kesin dönüş koşullarının da incelenerek karar verilmesi gerektiği” belirtilmiştir.

Davacı, 01.01.2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini talep ettiği, Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davacının adresinin Fransa’da olduğu kesin dönüş yapmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılankoşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Bu bağlamda, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmekte olup; Mahkemece, tahsis talep tarihi olan 12.12.2014 tarihi ve sonrası süre yönünden davacı için kesin dönüş şartının belirlenmesiyle ilgili olarak yurtdışından aylık alıp-almadığı veya yurtdışında çalışıp-çalışmadığı veyahut da çalışmaya dayalı olarak yardım alıp-almadığı resmi belgeler, Fransa ülkesine ait yurtdışı çalışma belgesi ile kesin dönüş şartı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 12/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8046, Karar No: 2017/228, Tarih: 12.01.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/8046 E.  ,  2017/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda, mühür bozma suçundan CMK 223/2-e gereğince sanığın beraatine karar verildiği halde, gerekçeli kararda aynı suçtan mahkumiyetine karar verilmek suretiyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8428, Karar No: 2017/2072, Tarih: 14.07.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/8428 E.  ,  2017/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1-Davacılar vekili, kararı süresinde temyiz ettikten sonra davadan feragat etmiştir. Dosyaya ibraz edilen vekaletname kapsamından davacılar vekilinin feragat yetkisinin olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davadan feragat nedeniyle mahkemece bir karar verilmesi gerektiğinden, bunun sağlanabilmesi için hükmün öncelikle bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6474, Karar No: 2017/14919, Tarih: 31.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/6474 E.  ,  2017/14919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalılardan ... ile dava konusu dükkana yarı yarıya ortak olduklarını, davalıların kendi imzasını taklit ederek 18/05/2012 tarihli kira sözleşmesini düzenlediklerini ve mülkiyet hakkını kullanmasını engellediklerini dava konusu taşınmazda davalıların kiracı olmasına rızasının bulunmadığını belirterek davalıların haksız müdahalelerinin önlenmesini ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 150 TL haksız kullanma bedelinin davalılardan tahsilini istemiştir. Davalılar, husumetin yanlış yönlendirildiğini, taşınmazda şirketin kiracı olduğunu, kendilerinin şirket ortağı olduklarını, sözleşme geçerli olmasa bile taşınmazın yarı payına sahip olduklarından fuzuli işgal nedeniyle tahliye davası açılmasının mümkün olmadığını, davacının haksız kullanım bedeli isteyemeyeceğini belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 21/10/2014 tarihli karar ile, davanın kira sözleşmesinden kaynaklandığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiş, davalıların temyizi üzerine Yargıtay 6.Hukuk Dairesinin 27/05/2015 tarih, 2013/334 Esas, 2014/237 Karar sayılı ilamı ile, dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi davası olarak açıldığına göre uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu, davalılar kiracı olduklarını savunarak buna ilişkin delillerini sunduklarına göre taraf delilleri toplanıp sonucuna göre uyuşmazlığın kira ilişkisinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı tespit edilmesi şayet uyuşmazlık kira ilişkisinden kaynaklanıyorsa davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, taraflar arasındaki uyuşmazlığın kira ilişkisinden kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Hükme esas alınan 18/05/2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesindeki imza davacı tarafından inkar edilmiştir. Mahkemece, kira sözleşmesindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmiş olup kira sözleşmesinin aslının sunulması için davalılar vekiline süre verilmiştir. Davalılar vekili, sözleşmenin aslı temin edemediklerini beyanla oluşan sonuca göre işlem yapılmasını talep etmiştir. Mahkemece, davalı vekilince bir haftalık kesin sürede kira sözleşmesinin aslını sunulmadığından taraflar arasındaki ilişkinin kira ilişkisi olduğu kanaatine varıldığı, davalının kira sözleşmesinin aslını sunmamakla bunu zimnen kabul etmiş olduğu, taraflar arasındaki uyuşmazlığın kira ilişkisinden kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de kira sözleşmesi davacı tarafından inkar edildiği ve belge aslı sunulmadığından fotokopi üzerinde imza incelemesi yapılamayacağına göre davalılar kira ilişkisini ispatlayamamıştır. Bu durumda, Mahkemece, davacının talebi yönünden işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3329, Karar No: 2012/6864, Tarih: 18.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/3329 E.  ,  2012/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece bozma verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğudan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA 18/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4296, Karar No: 2017/9662, Tarih: 19.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4296 E.  ,  2017/9662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunun m 27-HMK m.297/l-b). Mahkemece; hükümde tarafların doğum yeri ve tarihi ile baba ve ana adları île kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgilerine yer verilmemiştir. İnfazda duraksamaya yol açacak şekilde, Nüfus Hizmetleri Kanununun 27. maddesi hükmüne aykırı hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, diğer bölümlerinin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.09.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/32352, Karar No: 2012/41732, Tarih: 06.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/32352 E.  ,  2012/41732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükümlünün 765 sayılı TCK'nin hükümlerine göre mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5252 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince ağır para cezalarının 'adli para cezasına dönüşürülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 5335 sayılı Kanunun 22. maddesi ile 5083 sayılı Kanunun 2. maddesine eklenen 'adli ve idari para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Türk Lirasının altında kalan tutarlar dikkate alınmaz' düzenlemesi karşısında, sanığa para cezası tayin edilirken her aşamada bir Türk Lirası küsurunun atılması zorunluluğu gözetilmeden sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş hükümlünün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün hapis cezasının para cezasına çevrilmesine dair 3. fıkrasının 'sanığa hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmek suretiyle neticeten 2100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına' şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7112, Karar No: 2019/10407, Tarih: 12.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7112 E.  ,  2019/10407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren, 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın Samsun Asliye Ceza Mahkemesince alınan 15/12/2014 tarihli savunmasında, olay günü ... Tesislerinde çalıştığını, tesiste müdür olarak görev yapın... ve şef olarak görev yapan ...'ın o gün iş yerinde bulunduğuna dair tanıklık yapacaklarının söylediğinin anlaşılması karşısında; sanığın savunmasında adı geçen şirketin nerede bulunduğu, suçun işlendiği 23.00-08.00 saatleri arasında sanığın işte bulunup bulunmadığı, bulunmuyor ise suç yerine gitme imkanının bulunup bulunmadığı hakkında araştırma yapılıp, bu kişiler tanık sıfatıyla dinlenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Katılanın soruşturma aşamasındaki beyanından eylemin 28/10/20113 günü saat 23.00 ile 29/10/2013 günü saat 08.00 arasında tespit edilemeyen bir zaman diliminde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 12/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.