muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/26281, Karar No: 2024/5964, Tarih: 29.04.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/26281 E.  ,  2024/5964 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1266 E., 2022/995 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

verilen kararın niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 30.09.2021 tarih ve 2020/4 Esas, 2021/249 sayılı Karar ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.09.2022 tarihli ve 2021/1266 Esas, 2022/995 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.11.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

1.Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2.Sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine,

3.Temyiz talebinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.09.2022 tarihli ve 2021/1266 Esas, 2022/995 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7710, Karar No: 2019/4362, Tarih: 21.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/7710 E.  ,  2019/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçlu ... hakkında ... İcra Müdürlüğünün 2006/1758 esas sayılı dosyasından yaptıkları icra takibi sonucunda haczedilen ... İli, ... İlçesi, ... Köyü 177 ve 559 parsel sayılı taşınmazların 23.03.2012 tarihinde satışının yapıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde birinci sırada yer alan ... İcra Müdürlüğünün 2007/497 esas sayılı dosyasının alacaklısı davalı ...'ın borçlu ...'da alacağının olmadığını, senet ve takibin muvazaalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline ve davalı ...'a isabet eden hissenin taraflarına tevdiine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi rapouru ve tüm dosya kapsamına göre incelenen tapu kayıtlarından davalı ...'in birden çok kişiye borçlandığının anlaşıldığı, davalılar arasındaki borç ilişkisinin muvazaalı olmadığı kanaatine varıldığı, davacı tarafından yürütülen 2006/1758 esas sayılı takip dosyasında ilk haciz işlemlerinin 2007/497 esas sayılı dosyasından önce yapıldığı ancak hacizlerin süresinin dolmasından sonra 2007/497 esas sayılı dosya üzerinden yenileme işlemlerinde daha önce davranıldığı ve bu haliyle hacizde ilk sırayı aldığı ve sıra cetvelinin doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 21.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12298, Karar No: 2019/9450, Tarih: 08.10.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/12298 E.  ,  2019/9450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunupta katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 08/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27599, Karar No: 2013/2409, Tarih: 18.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/27599 E.  ,  2013/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12724, Karar No: 2014/8709, Tarih: 07.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12724 E.  ,  2014/8709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2011

NUMARASI : 2007/433-2011/171

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/05/2011 tarih ve 2007/433-2011/171 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılar N.. Ü.., A.. Y.. ve S.. G.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin 20.02.2007 tarihinde yapılan 2002-2005 yıllarına ait olağan genel kurul toplantısında gündem maddesi gereği yapılan görüşmeler ve denetim kurulu raporunun incelenmesi sonucunda, şirketi zarara uğratan davalılar hakkında mali sorumluluk davası açılmasına ve bu konuda denetim kuruluna yetki verilmesine karar verildiğini, şirket kasa hesabında muhasebe kayıtlarında gözükmekle birlikte fiilen mevcut olmayan 435,04 TL nakit paranın takip edilmeyerek zarara dönüşmesi ve 27.06.2003 tarihli yönetim kurulu kararı ile dava dışı Adabank A.Ş'ye ait her biri 100.000 TL nominal değerinde olan 80.000.000 adet hissenin nominal bedelleri üzerinden ve borçları ile birlikte, 8.000.000.00 TL bedelle dava dışı Kemal Uzan'dan alınmasına karar verildiğini, bedelin 27.06.2003 tarihinde adı geçene ödendiğini, bu ödemenin kendi kaynağı bulunmayan şirket ile aynı grup firması olan dava dışı B.. Hidroelektrik Santrali İşletmecilik A.Ş'den nakit olarak tahsil edilen 8.000.000,00 TL bedelle ödendiğini, işlem ile davacı şirket borçlandırılarak dava dışı . nakit fon sağlandığını, B.. A.Ş'ye olan borcun ise büyük ölçüde ödenemediğini, Adabank A.Ş'nin borsada işlem görmediğini, temettü gelriri bulunmadığını, Temmuz 2003 'de TMSF tarafından yönetim ve denetimine el konulduğunu, bu şekilde firmanın sağladığı yabancı kaynakları kendi işletme sermayesi için ve daha rantabl kullanmak yerine Adabank A.Ş. hissesi alımında kullanarak şirketin zarara uğratıldığını, ayrıca muhtemel kazançlardan da mahrum edildiğini, belirtilen yönetim kurulu kararındaki imzaların B.. U.., A.. Y.. ve S.. G..'ya ait olduğunu, şirket varlığının kasten azaltılmasına yönelik işlemlerin yapıldığı tarihlerde davalıların yönetim ve denetim kurulu üyesi olduklarını ve sorumluluklarının bulunduğunu, ibra edilmediklerini ileri sürerek, 10.000.00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, 16.03.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 8.000,435,04 TL'ye yükseltmiş ve bu tutarda ortaklık zararının en yüksek avans ile davalıalrdan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekilleri davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı nazara alınarak, 435,04 TL kasa farkına ilişkin talep yönünden yapılan değerlendirmede, 13.12.2004 tarihinde firma yetkilisi tarafından kasanın tek taraflı olarak teslim alındığına ilişkin kasa sayım tutanağı düzenlendiği, bu tutanakta şirket muhasebe yetkilisinin olmadığının beyan edildiği, kasadaki bu açığın ne zaman ve nasıl meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gerekçesi ile davalıalrın bu zarardan sorumlu tutulamayacakları; Adabank A.Ş'nin hisselerinin alımına ilişkin yapılan değerlendirmede ise, değeri olmayan, borsada işlem görmeyen, temettü alma olasılığı bulunmayan 2003 yılı Temmuz ayında TMSF tarafından yönetim ve denetimine el konulan Adabank A.Ş'ye iştirak yatırımı yapılarak, davacı şirketin kendi kaynaklarının işletme sermayesi olarak kullanmak yerine böyle bir yatırımda bulunmak suretiyle şirketin zarara uğratıldığı, bu zarardan yönetim kurulu üyesi olarak kararda imzaları bulunan davalılar B.. U.., A.. Y.. ve S.. G..'nın sorumlu oldukları, diğer yönetim kurulu üyesi olan davalı S.. B..'ın zararlandırıcı işlemle ilgisinin bulunmaması sebebiyle sorumlu tutulamayacağı, şirket denetçileri olan diğer davalılar N.. Ü.. ve P.. K..'nın TTK'nın 359. maddesi kapsamında sorumlu tutulabilecekleri ancak somut olayda denetçilere yüklenebilecek kusurlu bir davranışları bulunmadığı gerekçesi ile, davalılardan S.. B.., N.. Ü.., P.. K.. hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılar hakkındaki davanın kısmen kabulü ile 4.323.814,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalılar B.. U.., A.. Y.. ve S.. G..'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalılar N.. Ü.., A.. Y.. ve S.. G.. vekili temyiz etmiştir.

(1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, mümeyyiz davalıların tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

(2) Ancak davada, davalı şirket Yönetim Kurulu arasında 6762 sayılı TTK'nın 319. maddesi anlamında bir vazife taksimi bulunduğu iddia ve ispat edilmediğinden, davalılardan da zarardan sorumlu tutulması gerekirken, bu davalı hakkında davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, Yönetim Kurulu'nun işlemlerini denetlemeyen murakıpların da 6762 sayılı TTK'nın 359. maddesi uyarınca kusursuzluklarını ispat etmedikçe zarardan sorumlu olacakları düşünülmeden, şirket murakıbı olan davalılar N.. Ü.. ve P.. K.. hakkında davanın reddine karar verilmesi de doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

(3) Ayrıca davalıların eylemi haksız eylem mahiyetinde olduğundan, zararın gerçekleştiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

(3) Ayrıca davalıların eylemi haksız eylem mahiyetinde olduğundan, zararın gerçekleştiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, mümeyyiz davalıların tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, alınmadığı anlaşılan 103,00 TL temyiz başvuru harcı ile 25,20 TL temyiz ilam harcının davalı N.. Ü..'dan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 295.334,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar A.. Y.. ve S.. G..'dan alınmasına, 07/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10297, Karar No: 2010/3580, Tarih: 09.03.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/10297 E.  ,  2010/3580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında tayin olunan temel adli para cezasından yaş küçüklüğü ve takdiri indirim nedeniyle indirim yapılırken para cezasının gün karşılığı olarak belirlenip bunun üzerinden indirim yapılmak suretiyle eksik adli para cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanıklar hakkında hükmolunan, hapis cezasından çevrilen adli para cezası ile doğrudan tayin edilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı görüldüğünden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden adli para cezalarının içtimaına ilişkin fıkranın çıkartılması suretiyle hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 9.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21110, Karar No: 2019/19525, Tarih: 21.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/21110 E.  ,  2019/19525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bır kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, davacının ihale alınan şirket çalışanı olduğunu, 11.05.2015 tarihli yazısında şoför olarak görev yaptrıldığını, kış saatlerinde 07.00-16.00 arası, yaz saati uygulamasında 07.00-18.00 saatleri çalıştığını, haftada bir gün izinli olduğunu, puantajlarda belirtilen günlerde sömestr ve yaz tatili hariç çalıştığını, maaşına ek ödeme yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda; davacı ... İlçesi Suluçam Köyü Yatılı Bölge Orta Okulu'nda çalıştığını, tatil dönemlerinde her yılın Temmuz ve Ağustos aylarında çıkışının verildiğini, akabinde tekrar işe girişinin yapıldığını sadece yaz tatili döneminde iki ay okula gitmediğini, iş olduğu zamanda çağrıldığını, bu iki aylık süre içerisinde başka bir iş yapmadığını ve bağımlılık ilişkisinin devam ettiğini, sabah 07:00'de işe başladığını, akşam 16:30-17:00'da işten döndüğünü iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının tanık beyanları ve yaptığı iş dikkate alınarak, 06.00-19.00 arası çalıştığı 1.5 saat ara dinlenme düşülerek haftalık 24 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek yapılan hesaplamanın mahkemece hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Halbuki 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesinde "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir." hükmüne yer verilmiştir. Söz konusu maddeye göre, hakimin tarafların talep sonuçları ile bağlı olduğu, talep edilenden fazla veya başka bir şeye hükmedemeyeceği açıkça belirtilmiştir. Davacının beyanı, davalı kurum yazı cevabı, tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; davacının kışın 07.00-16.00 saatleri arası, yazın ise 07.00-17.00 saatleri arası çalıştığı, eğitim dönemleri dışında kalan yaz ve sömestr tatillerinde davacının fazla mesai yapmadığı kabul edilerek, davalı kurumdan okulun yaz ve sömestr tatili dönem ve tarihleri sorularak bu tarihler dışlanmak suretiyle fazla çalışma ücreti hesaplanması gerekir iken yazılı gerekçe ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.