muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1274, Karar No: 2023/2273, Tarih: 08.06.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı yüklenici vekili temyiz dilekçesinde özetle; asıl alacak üzerinden hesaplanan icra inkar tazminatının usul ve yasaya aykırı olduğunu, takip öncesi işlemiş faizinde icra inkar tazminatı hesabında dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek hükmün düzeltilerek onanmasını talep etmiştir.

Davalı iş sahibi vekili temyizi dilekçesinde özetle; itirazın iptali olan iş bu davada davacının 15.000,00 TL üzerinden dava açtığını, ancak mahiyeti gereği bu davanın kısmi dava olarak açılamayacağını, bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde davacının davasını ıslah etmediğini, davanın harcını bir yıl geçtikten sonra tamamladığını, davacı ile arasındaki 07/06/2012 tarihli sözleşmenin 4.2, 4.3, 8.3 numaralı maddeleri gereğince davaya konu edilen araç gereç ve ekipmanların temininin yüklenicinin sorumluluğunda olduğunu, yüklenicinin sözleşmeden doğan borçlarının hakedişlerinden kesileceğini, davacının endeksör cihazlarını kendisinden kira bedelini ödemek suretiyle tedarik etmeyi tercih ettiğini, davacının icra takibi ile talep ettiği bedellerin sözleşme ile temin etmeyi yüklendiği cihaz ve sarf malzemelerinin kendisinden kiralanması nedeniyle ödediği kira bedelinin iadesine ilişkin olduğunu, sözleşme imzalamadan önce davacı firmaya gönderdiği 15/03/2012 tarihli elektronik postada endeks okuma hizmet alım işinde endeksör cihazlarının aylık 120,00 TL bedel ile kiralanacağı hususunda bilgilendirme yaptığını, davacının buna itiraz etmediğini, ihaleyi alarak sözleşmeyi ihtirazi kayıtsız imzaladığını, davacıya kiralanan endeksör cihazlarının mülkiyeti kendisine ait olduğu için bu cihazların kullanımından dolayı davacıdan kira talep edebileceğini, ihale ile üstlendiği işin karşılığı hakedişlerini aldığını, hakediş belgelerini ihtirazi kayıtsız imzaladığını belirterek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 07.06.2012 tarihli hizmet sözleşmesi gereğince davalı iş sahibince davacının hakediş bedeli alacağından yapılan kesintinin tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67/I maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı yüklenici vekilinin tüm, davalı iş sahibi vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı yüklenici vekilinin tüm, davalı iş sahibi vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2. Davacı yüklenici tarafından 23/10/2015 tarihli takip talebi ile 101.527,20 TL asıl alacak ve 11.065,13 TL işlemiş faiz olmak üzere toplamda 112.592,33 TL üzerinden takibe geçilmesine ve davalı iş sahibince 06/11/2015 tarihli itiraz dilekçesi ile borcun tamamına itiraz edilmesine rağmen huzurdaki itirazın iptali davası - görevsiz mahkemeye - 25/12/2015 tarihinde 15.000,00 TL üzerinden kısmi dava şeklinde açılmıştır. Her ne kadar davalı borçlunun itirazı davacı alacaklıya 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67/I gereğince tebliğ edilmemişse de, davacı alacaklı işbu itirazın iptali davasını 25/12/2015 tarihinde açtığından kanunda öngörülen 1 yıllık hak düşürücü sürenin de 25/12/2015 tarihinden itibaren işlemeye başlayacağının kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Davacı alacaklı vekili yargılama sırasında takibe giren ve davada talep edilmeyen bakiye alacağa ilişkin olarak 02/01/2017 tarihinde ıslah harcı yatırmak suretiyle harç ikmalinde bulunmuşsa da, işbu harç ikmalinin 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra yapıldığı anlaşılmıştır. Hak düşürücü süre, itiraz niteliğinde olup hakim tarafından re'sen dikkate alınması gerektiği gibi davalı yanca da bu itirazın istinaf ve temyiz sebebi olarak ileri sürüldüğü görüldüğünden, mahkemece ıslah harcı ile artırılan kısım dikkate alınmadan dava dilekçesi ile 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde talep edilip de harçlandırılan dava değeri olan 15.000,00 TL üzerinden davanın kabulüne ve kabul edilen 15.000,00 TL'lik dava değeri üzerinden davacı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğundan hükmün davalı iş sahibi yararına bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08/06/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29632, Karar No: 2017/18498, Tarih: 16.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/29632 E.  ,  2017/18498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının 07.09.2004 - 04.03.2015 tarihleri arasında yönetmen olarak işe başlayıp daha sonra müdür olarak çalıştığını, 04.03.2015 tarihli yazı ile organizasyonda yapılan değişiklik gerekçe gösterilerek iş akdinin feshedildiğini, fesih sebebinin açık ve kesin şekilde belirtilmediğini, başka bir işte değerlendirilme olanağı olup olmadığının araştırılmadığını, iddia ederek; iş akdinin feshinin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekilinin özetle; davacının iş akdinin işletmesel ve ekonomik nedenlerden dolayı tazminatları ödenmek suretiyle feshedildiğini, geçerli nedenle feshedildiğinden işe iade davası açılamayacağını, ekonomik durum ve işletmesel gerekler gereği küçülme kararı alınmasının şirketin organizasyon yapısında değişikliği zorunlu kıldığını, feshi önleyecek tedbirlerin alındığını, işletme faaliyetinde önemli ve devamlı düşüş, ciro ve siparişlerde azalma, finansmar, bütçe veya üretim açığı, müşteri çevresi kaybı, ekonomik kriz vb. güçlüklerin feshi geçerli kılan işletme gereklerinden sayıldığını, 2015 yılı itibariyle elde edilen gelirin önceki yıllara oranla düştüğünü savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davalı işverenlik tarafından davacı işçinin iş sözleşmesinin 04/03/2015 tarihinde banka organizasyon yapısında yapılan değişiklik nedeniyle sona erdirildiği, Aralık 2014 - Haziran 2015 aylarına ait 7 aylık dönemde 82 kişinin işe girişinin yapıldığı 150 kişinin işten çıkartıldığı, şirketin 2013 yılında kar etmesine rağmen 2014 yılında zarar ettiği, davalı işverenliğin işten çıkartılacak personel sayısının ve ünvanlarının belirlenmesinde bir norm kadro çalışması yapmadığı, fesihte keyfi davrandığı ve feshin son çare olması ilkesine uymadığı gerekçeleriyle ; davanın kabulü ile; Davalı işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, Davacının yasal süresinde başvurusu halinde işveren tarafından işe başlatılmaması durumunda somut olayın özelliğine göre takdiren (5) aylık ücreti tutarında davalı tarafça davacıya tazminat ödenmesi gerektiğinin tespitine, Davacının kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için en çok (4) aya kadar dolmuş bulunan ücret ve diğer haklarının davalı tarafça davacıya ödenmesi gerektiğine, karar verilmiştir

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Mahkemece Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu’nca (BDDK) 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 71’inci maddesinin 1. fıkrasının b bendi hükmü uyarınca 29.05.2015 tarihi itibarıyla  ..... ye devredilen .... Katılım Bankası A.Ş. nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’ nun 140.maddesi gereği harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının harca ilişkin 6 numaralı bendinin çıkartılarak, yerine;

“6-....ye devredilen davalı ...Ş. 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’ nun 140.maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan harca hükmedilmesine yer olmadığına,

- Davacının yatırdığı başvuru harcı ve peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,“ bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15438, Karar No: 2012/35923, Tarih: 27.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15438 E.  ,  2012/35923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Keşifte tecavüzün sürmesi nedeniyle iddianame tarihi olan “28.11.2006” tarihinin suç tarihi olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “2004-2006 yılları arası” olarak yanlış gösterilmesi,

2- Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin olduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

3- Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezalarına esas alınan birim gün sayısı, adli para cezasına çevrilirken uygulanan yasa madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

4- Adli para cezası 5237 sayılı TCK.nun 52/4. madde ve fıkrası uyarınca taksitlendirilirken, infazı sınırlar biçimde hükmün kesinleşme tarihini takip eden ilk ayın on beşinde ilk taksitin ödenmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlığında suç tarihi bölümünde “2004-2006 yılları arası” ibaresinin çıkartılarak yerine “28.11.2006” ibaresinin yazılması ve hükümde adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının, adli para cezasına çevrildiği bölüme, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının, 5237 sayılı TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrildiği ibaresinin ilavesi ve hükümde sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 154/2. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 180 günün 5 güne, TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak hükmolunan 150 günün 4 güne, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi ve adli para cezasının taksitlendirildiği bölümde “hükmün kesinleşme tarihini takip eden ilk ayın on beşinde ilk taksidi ödenmek üzere” ibaresinin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17363, Karar No: 2022/2405, Tarih: 02.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/17363 E.  ,  2022/2405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/224 esas, 2018/52 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 06/07/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 16/12/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 24/04/2017 tarihli ve 2016/177310 soruşturma, 2017/14829 esas, 2017/12530 sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/1, 53, 54 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede, şüpheli hakkında daha önce aynı nev’iden suç nedeniyle 29/06/2015 tarihinde İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesine 2015/363 esas sayılı kamu davasının açıldığı hususunun belirtildiği,

2- İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 23/01/2018 tarihli ve 2017/224 esas, 2018/52 sayılı kararı ile, “….kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, ancak yapılan yargılama sonucunda bu mahkemenin 24/11/2016 tarih 2015/363 esas 2016/436 sayılı kararı ile sanık hakkındaki denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği, bu kararın 08/04/2017 tarihinde kesinleştiği, bu durumda sanığın erteleme süresi içinde iş bu davaya konu eylemi 16/12/2016 tarihinde işlediği belirlenmekle bu eylemin TCK’nın 191/5 maddesinde belirtilen ihlal niteliğinde olduğu kabul edilerek sanık hakkında 16/12/2016 tarihli eyleminden dolayı ceza verilmesine yer olmadığına, kararın kesinleşmesinden sonra sanık hakkında 14/11/2014 tarihli eyleminden dolayı gereğinin takdir ve ifası için İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'na müzekkere yazılmasına” karar verildiği, kararın 16/09/2020 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- Dosya arasında bulunan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas, 2016/436 sayılı kararının incelenmesinde;

a-) Sanığın 14/11/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 08/12/2014 tarihli ve 2014/171206 soruşturma, 2014/1647 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, karar verildiği,

3- Dosya arasında bulunan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas, 2016/436 sayılı kararının incelenmesinde;

a-) Sanığın 14/11/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 08/12/2014 tarihli ve 2014/171206 soruşturma, 2014/1647 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, karar verildiği,

b-) Denetimli serbestlik tedbirine uymadığının bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2015 tarihli ve 2014/171206 soruşturma,2015/29937 esas, 2015/25444 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

c-) Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2016 tarihli ve 2015/363 esas, 2016/436 sayılı kararı ile ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle “kamu davasının durmasına, denetimli serbestlik tedbirinin devamına” karar verildiği, kararın 08/04/2017 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/224 esas, 2018/52 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın 16/12/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiası ile yapılan soruşturma sonucunda, sanığın evvelce işlediği uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda ise doğrudan dava açılmasına dayanak oluşturan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında muhakemenin durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış ise de,

Sanık hakkında daha önce 14/11/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar verilmesi sonrasında, adı geçen sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle bu suçtan dolayı kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda muhakemenin durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına dair İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2016 tarihli ve 2015/363 esas, 2016/436 sayılı kararının istinaf edilmeden 08/04/2017 tarihinde kesinleştiği,

İnceleme konusu dosyada 16/12/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla aynı sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda ise, sanığın evvelce işlediği uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 24/04/2017 tarihli iddianameyle doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda da doğrudan dava açılmasına dayanak oluşturan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında muhakemenin durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği, hükmün kanun yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, 4. fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumlar sayılarak, maddenin 6. fıkrasında ise “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” hükmüne yer verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmünün yer aldığı,

Somut dosya kapsamında sanık hakkında 14/11/2014 tarihinde işlediği iddia olunan önceki kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle daha önce açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, denetimli serbestlik müdürlüğünce sanık adına çıkartılan meşruhatlı davetiyenin adres değişikliği sebebiyle sanığa ulaşmadığından bahisle yargılamanın durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği,

Somut dosya kapsamında sanık hakkında 14/11/2014 tarihinde işlediği iddia olunan önceki kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle daha önce açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, denetimli serbestlik müdürlüğünce sanık adına çıkartılan meşruhatlı davetiyenin adres değişikliği sebebiyle sanığa ulaşmadığından bahisle yargılamanın durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği,

Bu durumda, evvelce açılan kamu davası yukarıda değinildiği üzere usulüne uygun olarak açılmadığı için sanık hakkında daha sonra 16/12/2016 tarihinde işlemiş olduğu aynı suç nedeniyle 5237 sayılı kanun'un 191/6. maddesine göre doğrudan kamu davası açılmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla birlikte, Mahkemesince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilemeyeceği, kamu davasının açılmasının şarta bağlanmış olduğu, bu halde, koşulların gerçekleşmemesine karşın dava açılmış olduğu gözetilerek, mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/224 esas, 2018/52 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 16/12/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/224 esas, 2018/52 sayılı kararı ile “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, sanığın 16/12/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, sanığın daha önce işlediği uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığı gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda doğrudan dava açılmasına dayanak oluşturan İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/363 esas sayılı dosyasında davanın durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verildiği gerekçesiyle “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmiş olup,