muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1962, Karar No: 2022/6615, Tarih: 04.10.2022

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 6762 sayılı TTK'nın 556. maddesi yollamasıyla 336. maddesine göre, idare meclisi azalarının gerek kanunun gerek esas mukavelelerinin kendilerine yüklediği sair vazifelerin kasten veya ihmal neticesi olarak yapılmaması hallerinde gerek şirkete gerek münferit pay sahiplerine ve şirket alacaklılarına karşı müteselsilen sorumlu oldukları, davalılarca her ne kadar dava dışı Chapman Freeborn Ltd. Şti''nin eski müdürü olan davacının usulsüz işlemleri nedeniyle azledildiği ve şirkete zarar verdiği ve ACB Havacılık Şirketi'nin borçlanma yoluyla aldığı Chapman Freeborn Ltd. hissesini satmak zorunda olduğunu savunulmuş ise de, öncelikle ACB şirketinin tek faaliyet alanı sahibi olduğu Chapman Freeborn Ltd Şti hissesi olup, bunun dışında başkaca faaliyetinin bulunmadığı, ACB Havacılık Şirketi'nin işletmesel değerini oluşturan Chapman Freeborn Ltd. hissesinin tamamının satışının şirketin tasfiyesi mahiyetinde olup, işletmesel karar niteliğinde değerlendirilemeyeceği, aksi düşünülse dahi anılı kararın TMK'nun 2. maddesi ve 6762 sayılı Yasa'nın 336. maddesi çerçevesinde yasal yükümlülüklere uyularak alınıp alınmadığının ve dolayısıyla şirkete zarara uğratıp uğratmadığının tespitinin yerindelik denetimi mahiyetinde olmadığı, bu kapsamda her ne kadar davaya konu ACB'nin sahibi olduğu Chapman Freeborn hisselerini borçlanma yoluyla satın almış ve anılı satın almadan kaynaklı borçlanma devam etmekte ise de, anılı borcun herhangi bir vadeye bağlanmadığı ve bu anlamda borcun ödenmesi için devreden alacaklı tarafından şirkete çekilmiş herhangi bir ihtarın bulunmadığı, ayrıca şirketin taahhüt edilen sermayesinin tahsili yada bunun yetersiz kalması halinde sermaye artışına giderek borçlanmasını ortadan kaldırabilme imkanının bulunduğu, buna rağmen davalıların bu yönde davranmayarak şirketin tamamen tasfiyesi anlamına gelecek nitelikte 04.01.2010 tarihinde 318.500-TL nominal bedelle satın alınan Chapman Freeborn hissesinin yaklaşık 1,5 yıl sonra 22.09.2011 tarihinde yine aynı nominal bedelle dava dışı Chepmen Freeborn firmasına devredilmesinin bir zorunluluk ve gereklilik olmayıp, günün ekonomik koşulları, paranın satın alma gücü, ticari hayatın işleyişi ve mübrez raporda da belirlendiği üzere Chapman Freeborn Ltd'nin devir tarihinde değeri de nazara alındığında basiretli bir yöneticiden beklenen özen yükümlülüğü kapsamında bir işlem olarak değerlendirilemeyeceği, dolayısıyla davalıların anılan satış işleminde TTK'nın 309 ve TMK'nın 2. maddesine aykırı davrandıkları ve kusurlu oldukları, dolayısıyla meydana gelen zarardan sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davalılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 512,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 04/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4877, Karar No: 2017/176, Tarih: 17.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/4877 E.  ,  2017/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:İş Mahkemesi

Dava, Kurumca resen tahakkuk ettirilen fark işçilik prim borcunun iptali istemine ilişkindir.Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.Hükmün ve 18.02.2016 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "davadan feragat" başlıklı 307. maddesinde; "Feragat, davacının, talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesidir." şeklinde tanımlanmaktadır. Aynı Kanun'un 309/1.maddesinde; "Feragat ve kabul, dilekçeyle veya yargılama sırasında sözlü olarak yapılır." 311/1.maddesinde ise: "Feragat ve kabul, kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. İrade bozukluğu hâllerinde, feragat ve kabulün iptali istenebilir." düzenlemesine yer verilmiştir.Davacı vekilinin Mahkemeye süresinde sunulan temyiz dilekçesi ile 2015/451 Esas sayılı dosyadan verilen Mahkeme hükmünü temyiz ettiği, gerekçeli karar tebliğ edilmeden, bu kez 18.02.2016 havale tarihli dilekçesi ile 2015/451 Esas sayılı dosyasında 22.01.2016 tarih 2016/39 Karar numarası ile karara bağlanan davada temyizden feragat ettiğini bildirdiği, 18.02.2016 tarihli ek kararla davacının temyiz talebinin feragat nedeniyle reddine karar verildiği, ek karar henüz tebliğ edilmeden 23.02.2016 havale tarihli dilekçesi ile 2015/450 Esas sayılı dosya yerine yanlışlıkla 2015/451 Esas sayılı dosyada temyizden feragat edildiğini, temyiz talebinin devam ettiğini bildirdiği, Mahkemece, davacıya, ek karara karşı yasa yolunun açık olduğu,yapılacak başka bir işlem bulunmadığının açıklandığı, davacı tarafça bu kez 18.02.2016 tarihli ek kararın da temyiz edildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, davacı vekili temyizden feragatin geçersiz olduğunu iddia ettiğinden, 6100 sayılı HMK'nun 311. maddesi kapsamında incelenip, araştırılarak, temyizden feragat beyanının hukuki sonuç doğurup doğurmayacağı tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.Bozma nedenine göre, 22.01.2016 tarihli asıl hükme yönelik davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.O halde, davacı vekilinin ek karara yönelik olarak temyiz itirazları kabul edilmeli ve 18.02.2016 tarihli ek karar bozulmalıdır.S O N U Ç : Temyiz edilen 18.02.2016 tarihli ek kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davacıya iadesine, 17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/21189, Karar No: 2015/8713, Tarih: 17.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21189 E.  ,  2015/8713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : ...

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/1-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında 593,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ...Bölge Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 22/02/2012 tarihli ve... sıra nolu idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Sulh Ceza Hakimliğinin 15/05/2015 tarihli ve ... değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/10/2015 gün ve ... sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2015 gün ve... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiillerin işlendiği 22/02/2012 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezasının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği nazara alındığında, muteriz hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Sulh Ceza Hakimliğinin 15/05/2015 tarihli ve ...değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkında verilen idari para cezasının kaldırılmasına, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/572, Karar No: 2017/2868, Tarih: 17.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/572 E.  ,  2017/2868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık ...'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip 30.04.2015 günü usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 04.08.2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından eski hale getirme ile buna bağlı olarak vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Suça konu sahte çeki kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanık ...'ın, birlikte hayvan ticareti yapmayı düşündüğünden dolayı suça konu çeki temyiz dışı sanık ...'dan aldığını, çekin sahte olduğunu bilmediğini savunması, sanık ...'ın savunmasında aralarındaki ticari ilişki sebebiyle suça konu çeki diğer sanık ...'a verdiğini belirtmesi, çekin ön yüzündeki imza ve yazılar ile arka yüzündeki 1 ve 2. ciranta hanelerindeki imza ve yazıların sanık ...'ın eli mahsulü olmadığının tespit edilmesi karşısında; sanık ...'ın sahtecilik suçuna iştirak ettiği hususunda mahkumiyetine yeterli kesin, somut ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği gözetilerek, beraati yerine yetersiz gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11365, Karar No: 2013/10711, Tarih: 25.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11365 E.  ,  2013/10711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Temyiz süre tutum dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini isteyen sanık müdafiine tebligat yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanılmadığından tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz layihasının eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8593, Karar No: 2020/6207, Tarih: 22.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/8593 E.  ,  2020/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 01.03.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27803, Karar No: 2020/12707, Tarih: 21.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/27803 E.  ,  2020/12707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : CMK'nun 223/2-a maddesi uyarınca beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın, suç tarihi itibari ile "Ceren Yufka" isimli iş yerinin sahibi olduğu, suça konu Fortis Bankası Samsun Şubesi hesabına ait, 08.05.2007 keşide tarihli, 7.750 TL bedelli olan ve hamiline düzenlenen çeki, daha önce para alarak borçlandığı katılana, borcuna karşılık olarak verdiği, katılanın da söz konusu çeki kendisinden alacaklı olan tanık ...'ye borcuna karşılık olarak verdiği, tanık ... tarafından HSBC bankası Küçükyalı Şubesine ibraz edilmesi neticesinde çekin sahte olduğunun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın, sahte olduğunu bildiği çeki katılana vermek suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, alınan ekspertiz raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suça konu çeki önceden doğan borcuna karşılık katılana verdiği anlaşılmakla, sanık hakkında verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7312, Karar No: 2015/9044, Tarih: 30.03.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/7312 E.  ,  2015/9044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/128821

MAHKEMESİ : Gündoğmuş Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2010

NUMARASI : 2009/21 Esas, 2010/41 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gündoğmuş Belediye Başkan Vekili olan sanığın görev yaptığı 2006 yılında 5393 sayılı Belediye Kanunun 49. maddesine aykırı olarak belediye bütçesinin personel giderinin bütçe gelirlerinin % 40'ını aşacak şekilde İçişleri Bakanlığının onayı ve izni alınmadan 3 adet işçi aldığı ve bu suretle Belediyeyi zarara uğrattığı gerekçesiyle mahkumiyet kararı verilmiş ise de, alım usulleri kanuna aykırı olsa bile işçilerin çalışması nedeniyle kamu zararı oluşmadığı, ancak bu işçilere menfaat sağlanması nedeniyle TCK'nın 257/1. maddesindeki objektif cezalandırma şartlarından kişilere haksız menfaat sağlama hususunun gerçekleştiği ve yüklenen suçun bu suretle oluştuğu gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan “kazanç” sözcüğünün “menfaat” olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi karşısında, TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Suçun TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmemesi,

Kazanılmış hakka konu teşkil etmeyen ertelemeyle ilgili denetim süresinin ceza süresinden az olarak tayini suretiyle TCK'nın 51/3. maddesine aykırı davranılması,

Suçun TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmemesi,

Kazanılmış hakka konu teşkil etmeyen ertelemeyle ilgili denetim süresinin ceza süresinden az olarak tayini suretiyle TCK'nın 51/3. maddesine aykırı davranılması,

5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da açıklandığı üzere, CMK'nın 231/6-c maddesinde düzenlenen "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu, buna karşın somut olayda dava konusu edilen eylem itibariyle, Belediyenin giderilmesi gereken somut ve maddi bir zararının bulunmadığı gözetilerek, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel sabıkası bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, 231/6. maddedeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, "zararın karşılanmamış olması" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6379, Karar No: 2017/1212, Tarih: 30.03.2017

**5. Ceza Dairesi         2015/6379 E.  ,  2017/1212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : ... (rüşvet alma, görevi kötüye kullanma), ... (rüşvet alma), ..., ..., ... (rüşvet verme)

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ...in zincirleme rüşvet suçundan mahkumiyetlerine, sanık ...'in görevi kötüye kullanma, diğer sanıkların atılı suçlardan beraatlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan "suçtan zarar görme" kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11/04/2000 gün ve 65–69, 22/10/2002 gün ve 234–366, 04/07/2006 gün ve 127–180, 03/05/2011 gün ve 155–80, 21/02/2012 gün ve 279–55 ile 15/04/2014 gün ve 599-190 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25/03/2003 gün ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında; iddianame içeriğine göre atılı suçlardan müdahil sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan ...Denizcilik ve Ticaret A.Ş., ... Liman İşletme A.Ş.,... A.Ş.’nin usulsüz olarak müdahilliklerine karar verilmesi hükümleri temyiz hakkı vermeyeceğinden,

vekilinin temyiz taleplerinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin Maliye Bakanlığı, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı adına Hazine vekili, sanıklar .. ve... müdafiilerin temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;