muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1733, Karar No: 2019/4425, Tarih: 25.09.2019

1)Sanıkların mağdurun cep telefonunu, 1000-TL parasını ve eşyalarının olduğu çantasını yağmaladıktan sonra, 50-TL parayı mağdurun suratına doğru atarak “Gaziantep’e git, bir daha buralara gelme” şeklinde beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, mağdurdan kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği hususu sorulup, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nin 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Türkçe bilmeyen sanıklar için görevlendirilen tercüman giderinin yargılama giderlerinden sayılarak sanıktan tahsiline hükmedilmesi; yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nin 324/5,326/2. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. A.. savunmanının temyiz dilekçesindeki temyiz itirazları ve duruşmada ileri sürdüğü savunmaları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, sanık S.. A.. hakkında duruşmalı incelemesi yapılan ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 04.04.2019 gün, 2019/1187 Esas. 2019/859 Karar sayılı “İstinaf başvurusunun esastan reddine” dair hükmün isteme aykırı olarak 5271 sayılı CMK'nin 302/2. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bozma sonucunun 5271 sayılı CMK.306. maddesi gereğince temyizden vazgeçen sanık Muhammed Hüseyin’e sirayet ettirilmesine, CMK‘nin

7165 sayılı Kanun ile değişik 304. maddesi gereğince, dosyanın Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesi’ne; kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi’ne gönderilmesine ilişkin oybirliğiyle alınan karar, 25.09.2019 gününde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Cihan Kahraman‘ın katıldığı oturumda, sanık savunmanlarının yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/6741, Karar No: 2013/24338, Tarih: 13.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/6741 E.  ,  2013/24338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2012/413-2012/523

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, Özel Mavi Boncuk Eğitim Tic.Ltd.Şti.'nin üç şubesinden bir tanesi olan ve Ağlıboğaz mevkii Kozan adresinde kurulu bulunan “ Özel Yusuf İzzettin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi” isimli şubesini 18.06.2010 tarihinde devraldığını, Kurum tarafından Özel Mavi Boncuk Eğitim Tic.Ltd.Şti.'nin Kuruma olan prim borçları nedeniyle sorumlu tutulmasına dair Kurum işleminin iptali ile Kuruma borçlu olmadığının tespitini istemektedir.

Mahkemece, Türk Borçlar Kanunun 202. maddesine göre, işletmeyi devralan davacının işletmenin tüm borçlarından da sorumluluğunun devam edeceğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu olayda mahkemece, çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davacının Özel Mavi Boncuk Eğitim Tic.Ltd.Şti.'yi bir bütün olarak mı yoksa sadece Kozan adresinde mukim “Özel Yusuf İzzettin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi” isimli şubesini mi devraldığı noktasında toplanmaktadır. Şayet davacının devir işlemi sadece “Özel Yusuf İzzettin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi” isimli şubeye ilişkin ise, bu şube ayrı bir işyeri olup 506 sayılı Kanunun 82. maddesi gereğince davacının devir öncesi ve sonrası sadece bu şubenin Kuruma olan borçlarında dolayı sorumluluğu olup, Özel Mavi Boncuk Eğitim Tic.Ltd.Şti.'nin Kuruma olan tüm prim borçlarından sorumluluğu bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki açıklamalar ışığında mahkemece, davacının yapmış olduğu devir işleminin kapsamı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 13.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/774, Karar No: 2008/1105, Tarih: 29.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/774 E.  ,  2008/1105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Çanakkale İş Mahkemesi

Tarih               :  31.10.2007

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşı olan 1.5.1995 ile  1.5.2006 tescil tarihleri arasında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı yasadan yararlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, sigortalılık tespitine ilişkin olarak, dava açıldıktan sonra, davalı kurum tarafından davacının tescil tarihinin 1.4.1995 tarihine çekilmesi nedeniyle, “Davanın konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 5458 sayılı yasadan yararlanılması gerektiğinin tespitine yönelik taleple ilgili olarak ise, “Davacının 5458 sayılı yasanın ilgili hükümlerinden yararlandırılmasına karar verilmiş ve karar süresinde davalı kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir. Sigortalılık tespitine yönelik taleple ilgili mahkemenin kararı yerindedir. Ancak davacının 5458 sayılı yasadan yararlanma koşullarında mahkemece yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Davacının 05.06.2006 tarihinde davalı kuruma verdiği dilekçe tarım Bağ-Kur sigortalılığının ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşına çekilmesini istediği ve anılan dilekçesinde 5458 sayılı yasadan yararlanma doğrultusunda bir talebinin bulunmadığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık geriye yönelik tescil talebinin 5458 sayılı yasadan yararlanma talebini de kapsayıp kapsamadığı noktasında toplanmaktadır. Yerel mahkemece, davacının 5458 sayılı yasanın öngördüğü 3 aylık süre içerisinde kuruma tescil için başvuruda bulunduğu, ve bu başvurunun anılan 3 aylık sürenin dolmasından sonra reddedildiği ve dava açıldıktan sonra da kurumun tescil tarihin geriye çektiğinden, Sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri ve hakkaniyet gereği davacının 5458 sayılı yasanın hükümlerinden yararlandırılmasının uygun olacağı sonucuna varılmışsa da varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı yasanın 2.maddesinde maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine    kadar    bir   ay   süre   ile   uzatılmasına, ”   karar   verilmiştir.   Bu  duruma   göre

Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Kanundan yararlanmak için anılan yasadan yararlanma istemi de içeren dilekçe ile kuruma başvurulması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca da prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunmayan davacının bu yöne yönelik talebinin reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1319, Karar No: 2015/13559, Tarih: 16.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1319 E.  ,  2015/13559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/213315

Mahkemesi : Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 03/02/2014

Numarası : 2013/275-2014/91

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ile katılan eşi arasında devam eden şiddetli geçimsizlik nedeniyle, katılan tarafından sanık aleyhine açılan boşanma davası bulunduğu, sanık ile katılan eşi arasında geçen olaylar nedeniyle, sanığın, katılanın kendisine yönelik hakaret eylemi nedeniyle, katılanla yaptığı yüz yüze konuşmaları ile bu konuşma sırasında katılanın babasıyla yaptığı telefon görüşmelerini katılanın rıza olmaksızın, gizlice kayda alarak bilahare CD'ye aktarıp boşanma davasına delil olarak sunması şeklinde gerçekleşen olayda,

Sanığın, katılanla yaptığı yüz yüze konuşmalar ile bu konuşma sırasında katılanın babasıyla yaptığı telefon görüşmelerini kaydedip, bu kaydı içeren CD'yi, görülmekte olan dava dosyasına delil olarak vermesi biçimindeki eylemlerinde, sanığın konuşmanın tarafı olması nedeniyle, eylemin kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunu değil, TCK'nın 134/1-2. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir ise de, konuşma ayrıntıları dökümünü üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, boşanma davasındaki iddiasını ispatlama amacını taşıyan eyleminde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle hareket etmediği anlaşılmakla, sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna ve mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18703, Karar No: 2016/4152, Tarih: 24.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/18703 E.  ,  2016/4152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucuan tazminat, istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

27.09.2009 günü gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalı için hak sahiplerine bağlanan ölüm gelirleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren ..... ile şantiye şefi davalı ...'ın müşterek kusurlu oldukları, belirtilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; mahkemece teselsüle ilişkin hesaplama yapılırken, yukarıda bahsedilen ilkeler nazara alınmadan hatalı hesaplama yapılmış ise de, temyiz edenin sıfatına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10130, Karar No: 2021/6265, Tarih: 06.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/10130 E.  ,  2021/6265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davalı ... AŞ. vekili 25.05.2021 tarihli dilekçesinde davacı ile sulh olduklarını bildirdiğinden, mahkemece taraf vekillerinin vekaletnamesinde sulh yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahalline (... Bölge Adliye mahkemesi 17.Hukuk Dairesi) İŞLEMSİZ İADESİNE 06/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10143, Karar No: 2013/12490, Tarih: 13.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10143 E.  ,  2013/12490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10674, Karar No: 2014/14762, Tarih: 23.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/10674 E.  ,  2014/14762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/181415

MAHKEMESİ : Bandırma Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03.04.2013

NUMARASI : 2012/299 Esas, 2013/106 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden, hükümden sonra 09.06.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1710, Karar No: 2025/6657, Tarih: 30.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/1710 E.  ,  2025/6657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/661 E., 2023/1652 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/948 E., 2021/75 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın vekili tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11299, Karar No: 2017/1195, Tarih: 16.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/11299 E.  ,  2017/1195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... ilçesi ... köyü, ... mevkiinde bulunan kuzeyi ... ..., doğusu kuru dere, güneyi ... ve ... tarlası, batısı yol ile çevrili tahminen 986 m2 civarındaki taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek, Medeni Kanununun 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, TMK'nın 713. maddesinde belirtilen şartlar gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Kanununun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 05.07.1971 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ile 1992 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu 1963 yılında yapılmış, taşınmaz taşlık ve çalılık niteliğiyle tapulama harici bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı saptandığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/02/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.