muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/112, Karar No: 2011/153, Tarih: 28.06.2011

5237 sayılı TCY’nın “Adli para cezası” başlıklı 52. maddesinin 1. fıkrası;

“Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” şeklinde düzenlenmiş olup, bu düzenlemeye göre gün adli para cezasının alt sınırı 5 gündür.

19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile TCY’nın 61. maddesine 9. fıkra olarak eklenen düzenlemeye göre ise, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda, bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamayacaktır. Ancak bu düzenleme 19.12.2006 tarihinden itibaren işlenen suçlar için uygulanması olanaklıdır. 5237 sayılı TCY’nın 89/1. maddesinde tanımlanan taksirle yaralamanın basit şeklini işleyen bir kimse, 3 aydan 1 yıla kadar hapis ya da adli para cezası ile cezalandırılacak, bu maddeye göre verilecek para cezasına ilişkin gün biriminin miktarı, 5560 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 19.12.2006 tarihinden önce işlenen suçlarda beş günden yediyüzotuz güne kadar, bu tarihten sonra işlenen suçlarda ise doksan günden üçyüzaltmışbeş güne kadar olacaktır.

İnceleme konusu olayda; sanığın 27.04.2005 günü işlediği taksirle yaralama suçundan kurulan hükümde, “…suçun işleniş biçimi, sanığın şahsi ve sosyal durumu gözönüne alınarak cezasının asgari haddinden ayrılmayı gerektirir sebep görülmediğinden” biçiminde gerekçe gösterilmek suretiyle adli para cezasına ilişkin temel gün birimi “90 gün” olarak belirlenmiştir.

Suç tarihinin 19.12.2006’dan önce olması nedeniyle TCY’nın 61/9. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığından, TCY’nın 89/1. maddesinde öngörülen seçimlik yaptırımlardan adli para cezasının seçilmesi durumunda, para cezasının alt sınırı, anılan Yasanın 52/1. maddesi gereğince 5 gün olacaktır. Buna rağmen yerel mahkemece suç tarihinden sonra yürürlüğe giren TCY’nın 61. maddesinin 9. fıkrası gözetilerek, TCY’nın 89/1. maddesindeki “…3 aydan 1 yıla kadar hapis…” hükmü uyarınca, adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırı, “3 aylık” sürenin karşılığı olacak şekilde “90 gün” olarak tayin edilmiştir.

Somut olayda, hakim, takdire dayalı bir hususla ilgili olarak takdirini ne şekilde kullanacağını açıkça ifade ederek, alt sınırdan uygulama yapacağını belirtmiş, ancak belirttiği takdirin üzerinde ceza tayin etmek suretiyle sanık aleyhine bir durum yaratmıştır.

Somut olayda, hakim, takdire dayalı bir hususla ilgili olarak takdirini ne şekilde kullanacağını açıkça ifade ederek, alt sınırdan uygulama yapacağını belirtmiş, ancak belirttiği takdirin üzerinde ceza tayin etmek suretiyle sanık aleyhine bir durum yaratmıştır.

Sanık hakkında uygulanan 5237 sayılı TCY’nın 89. maddesinde adli para cezasının alt ve üst sınırları gösterilmediğinden, yerel mahkemece alt sınırdan ceza verilmesinin takdir edildiği de dikkate alınarak, gün birimi 5 gün olarak belirlenmelidir. Artırım ve indirimler uygulandığında ki, sırasıyla TCY’nın 89/2-b. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırımla 7 gün, aynı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç olarak 5 gün birimi belirlenmekte olup, bunun 20 TL ile çarpılması sonucunda sanığın 100 TL adli para cezası ile cezalandırılması gerekecektir.

Bu nedenlerle, adli para cezasına ilişkin temel gün birimini, alt sınır olan 5 gün yerine, alt sınırın üzerinde olacak şekilde “90 gün” olarak belirleyen yerel mahkeme hükmü ile bunun onanmasına ilişkin Özel Daire kararında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14.04.2010 gün ve 13092-4340 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Akhisar 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 30.01.2007 gün ve 120-41 Sayılı kararın, adli para cezasına ilişkin temel gün biriminin, alt sınır olan 5 gün yerine, belirtilen takdirin üzerinde olacak şekilde “90 gün” olarak tayin edilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, bozma nedeni yeni bir yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca, halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak ;Sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCY’nın 89/1 maddesi uyarınca adli para cezası ile cezalandırılmasına esas olmak üzere gün biriminin “5 gün” olarak belirlenmesine, anılan Yasanın 89/2-b maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırımla 7 gün, aynı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sonuçta 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 52. maddesi uyarınca gün adli para cezasının 20 TL’den adli para cezasına çevrilerek sanığın sonuç olarak 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.06.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2736, Karar No: 2020/13112, Tarih: 22.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/2736 E.  ,  2020/13112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ... sanıklar hakkında hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

01.03.2013 tarihli olay tutanağına göre, sanık ...'ın sevk ve idaresindeki suça sürüklenen çocuk ...'nin ise yolcu olarak bulunduğu ... plakalı aracın yol uygulaması kapsamında dur ikazına uymayarak kaçması üzerine yapılan araştırmada park halinde terk edilmiş vaziyette bulunan araca dışarıdan bakıldığında battaniyelere sarılmış vaziyette kaçak sigaraların olduğunun görülmesi üzerine usulüne uygun olarak yapılan aramada 1.025 karton kaçak sigara ele geçirildiği ve sanıkların ... plakalı aracı park ettikten sonra sanık ...'ın sürücülüğündeki ... plakalı araca bindiklerinin öğrenilmesi üzerine sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'nin bahse konu araçta yakalandığı, suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında ''sigara kaçakçılığı'' nedeniyle Adana Sulh Ceza Mahkemelerince verilen iletişimin tespiti kararı çerçevesinde gümrük kaçakçılığının önlenmesi maksadıyla, doğu illerinden tedarik ettikleri gümrük kaçağı sigaraları satışa sundukları ve böylece sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın da suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... ile birlikte iştirak iradesiyle 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçunu işledikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın aşamalarda üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri ve sigaralarla ilgilerinin bulunmadığını beyan ettikleri, Mahkeme tarafından ise suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği ne göre sanıklar hakkında dinleme kayıtları ve SMS içerikleri doğrultusunda 4733 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hüküm kurulduğu görülmüştür.

İletişimin tespiti, kayda alınması, dinlenmesi ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesiyle ilgili 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 135. maddesindeki iletişim tespiti karar tarihlerinde yürürlükte olan düzenleme;

İletişimin tespiti, kayda alınması, dinlenmesi ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesiyle ilgili 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 135. maddesindeki iletişim tespiti karar tarihlerinde yürürlükte olan düzenleme;

"Bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkânının bulunmaması durumunda, hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişimi tespit edilebilir, dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Cumhuriyet Savcısı kararını derhâl hâkimin onayına sunar ve hâkim, kararını en geç yirmidört saat içinde verir. Sürenin dolması veya hâkim tarafından aksine karar verilmesi halinde tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhâl kaldırılır." şeklinde olup, yine aynı maddenin 6. fıkrası da, "Bu madde kapsamında dinleme, kayda alma ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ilişkin hükümlerin ancak aşağıda sayılan suçlarla ilgili olarak uygulanabilir,

a)Türk Ceza Kanununda yer alan;

1. Göçmen kaçakçılığı ve insan ticareti (Madde 79, 80),

2. Kasten öldürme (Madde 81, 82, 83),

3. İşkence (Madde 94, 95),

4. Cinsel saldırı (birinci fıkra hariç, Madde 102),

5. Çocukların cinsel istismarı (Madde 103),

6. Uyuşturucu veya uyarıcı Madde imal ve ticareti (Madde 188),

7. Parada sahtecilik (Madde 197),

8. Suç işlemek amacıyla örgüt kurma (iki, yedi ve sekizinci fıkralar hariç, m. 220)

9. Fuhuş (Madde 227, fıkra 3),

10. İhaleye fesat karıştırma (Madde 235),

11. Rüşvet (Madde 252),

12. Suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama (Madde 282),

13. Silahlı örgüt (Madde 314) veya bu örgütlere silah sağlama (Madde 315),

14. Devlet Sırlarını Karşı Suçlar ve Casusluk (Madde 328, 329, 330, 331, 333, 334, 335, 336, 337) suçları,

b) Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanunda tanımlanan silah kaçakçılığı (Madde 12 ) suçları,

c) Bankalar kanunun 22'nci maddesinin (3) ve (4) numaralı fıkralarında tanımlanan zimmet suçu,

d) Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda tanımlanan ve hapis cezasın gerektiren suçlar

e) Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 68 ve 74 üncü Maddelerinde tanımlanan suçlar.

Bu maddede belirlenen esas ve usuller dışında hiç kimse, bir başkasının telekomünikasyon yoluyla iletişimini dinleyemez ve kayda alamaz." biçimindedir.

Anılan yasal düzenlemeler ışığında bir suç soruşturması nedeni ile dinleme kararı alınabilmesi için suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkanının bulunmamasının gerekli olduğu gibi, aynı zamanda soruşturması yapılan suçların da 6. fıkrada düzenlenen suçlardan olması gerekmektedir.

Bu maddede belirlenen esas ve usuller dışında hiç kimse, bir başkasının telekomünikasyon yoluyla iletişimini dinleyemez ve kayda alamaz." biçimindedir.

Anılan yasal düzenlemeler ışığında bir suç soruşturması nedeni ile dinleme kararı alınabilmesi için suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkanının bulunmamasının gerekli olduğu gibi, aynı zamanda soruşturması yapılan suçların da 6. fıkrada düzenlenen suçlardan olması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2013/10-283 Esas 2013/599 Karar ve 10.12.2013 tarihli kararında da, "İfade alma ve sorgunun 5271 sayılı CMK'nun 148. maddesinde sayılan şekillerde yapılması, tanıklıktan çekinme hakkı olan kişiye bu hakkının hatırlatılmaması delil elde etme yasaklarına; duruşmada tanıklıktan çekinen tanığın önceki ifadesinin okunamaması, telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında elde edilen delillerin aynı kanunun 135. maddesinin altıncı fıkrasında sayılanlar dışında bir suçun soruşturma ve kovuşturulmasında kullanılmaması ise delil değerlendirilmesi yasaklarına örnek olarak gösterilebilir." şeklinde belirtilen yasak delil niteliğinde olan kanıtların hükme esas alınamayacağı ifade edilmiştir.

Bu itibarla;

Sanıklara atılı eylemin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesine aykırılık suçunu oluşturduğu ve CMK’nun 135/6. maddesinde 4733 sayılı Yasa kapsamında kalan suçlar ile ilgili olarak dinleme yapılabileceğine ilişkin düzenleme bulunmaması karşısında, iletişimin tespiti tutanaklarının tek başına delil olarak kabul edilemeyeceği nazara alınarak, dava konusu kaçak sigaralar ile yakalanmayan ve aşamalardaki savunmalarında atılı suçu işlemediklerini beyan eden, SMS içeriklerinden de müsnet suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeterli başka bir delil de bulunmayan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında beraat kararı verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III-Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nun 34/2, 231/2. ve 232/6. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak mercii ve başvuru yönteminin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekmekte olup; Hükümde yasa yolu gösterilirken, suça sürüklenen çocuk ...'nin yüzüne karşı verilen kararda 7 günlük temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren başlayacağının belirtilmesi gerekirken, yanıltıcı şekilde "kararın tebliğinden tefhimden itibaren" denilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun yasa yolunda yanıltıldığı anlaşılmakla temyiz istemi süresinde kabul edilerek suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanık ... suça sürüklenen çocuğun eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 Sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık ... suça sürüklenen çocuk lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasa'nın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. madde ve fıkrası uyarınca temel cezanın belirlenmesinden sonra 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması ve yine aynı Yasa'nın 3/22. ile 5/2. maddelerinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanık ... suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 22.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2556, Karar No: 2021/1629, Tarih: 06.04.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/2556 E.  ,  2021/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 06/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19345, Karar No: 2009/22091, Tarih: 21.12.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/19345 E.  ,  2009/22091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ                     :Mihalıççık Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                                :22.07.2009
Yargıtay — Esas No: 2014/38310, Karar No: 2017/7581, Tarih: 12.07.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/38310 E.  ,  2017/7581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Makumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, üç farklı dairede kalan müştekilerin ikamet ettiği apartmana geceleyin girip her birinin kendi dairesi önündeki merdiven boşluğunda bulunan birer çift ayakkabısını çalması şeklinde gerçekleşen olayda, her ne kadar çalınan ayakkabıların farklı daire önünden çalınması nedeniyle ayakkabıların sahibi sayısınca hırsızlık suçu olaşacak ise de ayakkabıların alındığı merdiven boşluklarının ise tek apartmana ait ve farklı kişilere ait olmayıp ortak kullanıma ait bir yer olması nedeniyle konut dokunulmazlığını bozma suçu bakımından tek suç oluşacağı gözetilmeden üç kez cezalandırılmasına karar verilerek fazla ceza tayini,

2-Konut dokunulmazlığını bozma suçunun zarar suçu olmaması ve hırsızlık suçunun ise teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle giderilecek bir zarar bulunmaması karşısında, suç tarihi itibariyle sanığın adli sicil kaydında bulunan ve niteliği gereği mahkumiyet hükmü niteliğinde olmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı nedeniyle sabıkasız sayılan sanık hakkında 5271 sayılı Yasa'nın 231. maddesindeki diğer koşulların tartışılması gerekirken, suç tarihinden önce kesinleşen bir adet hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar ile suç tarihinden sonra kesinleşen mahkumiyet kararları gerekçe gösterilerek 5271 sayılı Yasa'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9509, Karar No: 2015/8729, Tarih: 09.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/9509 E.  ,  2015/8729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2009/1731-2013/2273

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.09.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava konusu 1.. ada 1 parsel, 1.. ada 20 parsel ve 2... ada 6 parsel sayılı taşınmazlar yönünden, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğinde göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

2.. ada 1.. parsel sayılı taşınmazda paydaş olan İ.. Ç..'ın davada davalı olarak yer almadığı anlaşıldığından mahkemece öncelikle bu taşınmaz yönünden taraf teşkili tamamlanarak davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekikren belirtilen bu husus gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 09.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.