muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1356, Karar No: 2014/10737, Tarih: 27.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1356 E.  ,  2014/10737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile ... ile müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... 2. Hukuk Mahkemesi'nden verilen 04.10.2012 gün ve 724/590 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi Bir kısım davalılar vekili Av. ..., bir kısım davalılar vekili Av. ... ile bir kısım davalılar vekili Av. ..., duruşmasız olarak yine bir kısım davalılar vekili Av. ... tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.05.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden ... ve ... vekili Av. ..., ... ve müşterekleri vekili Av. ..., ... ve müşterekleri vekili Av. ... ve karşı taraftan Hazine vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

1-Davalılardan ...’ın ölü olduğu iddia edilmiş olup dosyada tebligat Tebligat Kanunu 35. maddesine göre yapıldığından ve aile nüfus kaydına da Uyap’tan ulaşılamadığından davalı ...’a ait aile nüfus kaydının ilgili Nüfus Müdürlüğünden getirtilmesi, ölü olduğunun tesbiti halinde mirasçılık belgesinin temini için davacı tarafa süre ve imkan verilerek ibraz edilecek mirasçılık belgesinin dosya arasına alınması,

2- Davalılar ... ile ...’un vekillerinin Av.... olduğu ve vekillerine tebligat yapılmadığı iddia edildiğinden bu davalılar tarafından Av....’a vekaletname verilip verilmediği, var ise vekaletnamelerin dosyaya sunulmasının sağlanarak, vekilleri Av....’a karar tebliğinin yapılması, temyiz süresinin beklenmesi, ayrıca dosyada ... isimli kişiye vekaletname verildiği görülmekte olup, ...’ın avukat olup olmadığının araştırılması,

3- Dava konusu ... ada ... parsele (eski ... ada ... parsel) ait kadastro tutanağı ve eklerinin, ... Kadastro Mahkemesi'nin 14.12.1998 tarih 1989/34 esas 1998/38 karar sayılı dava dosyasının, tesbite esas 05.12.1969 tarih 22 sıra numaralı tapu kaydı ile ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1969/662-521 esas ve karar sayılı dava dosyasının bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulmaları, Yerel Mahkeme Hakimi tarafından eksikliğin tam olarak yerine getirilmesi hususunda gerekli denetim de yapıldıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye İADESİNE, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5710, Karar No: 2015/5401, Tarih: 07.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5710 E.  ,  2015/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17964, Karar No: 2022/2095, Tarih: 19.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/17964 E.  ,  2022/2095 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2018 tarih ve 2017/704 - 2018/189 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım

Bölge adliye mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hükmün, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle, sanık hakkındaki suça ilişkin olarak;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık hakkında silahlı terör örgütü üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan verilen 1 yıl 13 ay hapis cezasına yönelik olarak ceza miktarı bakımından yapılan değerlendirmede, 24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Yapılan Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 286'ıncı maddesine eklenen 3'üncü fıkrada, TCK'nın 314'üncü maddede düzenlenen "silahlı örgüt suçu" kapsamında kurulan "beş yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren mahkumiyet hükümlerinin" temyiz kapsamına dahil olduğu anlaşılmakla, söz konusu yasal düzenlemeden önce 07.03.2019 tarihinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından verilen 2018/2609 E.-2019/188 K. sayılı temyiz isteminin reddine dair karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin ve 17-25 Aralık öncesi yapılan sohbet toplantılarına iştirak etmesinin örgüte yardım faaliyeti olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, bölge adliye mahkemesi’nin ve ilk derece mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "05.02.2015" yerine “15.05.2017” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hatalar olarak kabul edilmiştir.

Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, bölge adliye mahkemesi’nin ve ilk derece mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "05.02.2015" yerine “15.05.2017” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hatalar olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükümlere esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5929, Karar No: 2013/628, Tarih: 07.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5929 E.  ,  2013/628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av....gelmiş diğer taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı kooperatif arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, bu sözleşmeye başkaca arsa sahiplerinin de imza attığını, sözleşme gereğince 180 m² arsası olan arsa sahibine 120 m²’lik daire verileceğinin kararlaştırıldığını, davacının 500 m²’lik arsasının bulunduğunu, ilave 40 m²’lik arsa bedelini davalı kooperatifin başkanı, aynı zamanda arsa sahibi olan ...’a ödeyerek satın aldığını, böylece üç adet 120 m²’lik daireyi hak ettiğini, davalının davacıya bir adet daire teslim etse de tapusunu vermediğini ileri sürerek, davacı adına üç dairenin tapusunun tesciline, mümkün olmaması halinde daire bedellerinin tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tapu devrinin gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmenin 500 m² nazara alınarak imzalandığı, dava dışı ve davalının yönetim kurulu başkanı . ... ile davacı arasındaki sözleşmede, davacıya devredilen taşınmaz bilgilerinin yazılı olmadığı, taraflar arasındaki sözleşmeye konu arsaların davalı kooperatife devredilmediği, davacının arsa devri yapmadan tapu iptali ve tescil talebinde bulunduğu, bu nedenle de davalı kooperatif başkanlığının ödemezlik def’inde bulunmasının yerinde olduğu, davacı tarafın yargılama aşamasında da arsa devrini yapmaya hazır olduklarını bildirmediği, öte yandan, davalı kooperatifin henüz ferdileştirme işlemlerine başlamadığı, davacı tarafın arsa devri edimini yerine getirmesi durumunda davacıya daire tahsisinin mümkün olduğu, davacı tarafa tahsis edilebilecek daireler bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu itibarla, TBK’nın 470 ila 486. (BK’nın 355 ila 371) maddelerinin de, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinden dolayı çıkacak uyuşmazlıklarda uygulanması gereklidir.

Somut olayda, yanlar arasındaki sözleşmede arsa sahibinin arsadaki payını hangi aşamada devredeceği açıkça kararlaştırılmış değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu itibarla, TBK’nın 470 ila 486. (BK’nın 355 ila 371) maddelerinin de, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinden dolayı çıkacak uyuşmazlıklarda uygulanması gereklidir.

Somut olayda, yanlar arasındaki sözleşmede arsa sahibinin arsadaki payını hangi aşamada devredeceği açıkça kararlaştırılmış değildir.

Ne var ki, TBK’nın 479. (BK’nın 364) maddesi uyarınca, arsa sahibinin bedel ödeme borcu eserin teslimi anında muaccel hale gelir. Şu halde, öncelikli edim yükümlülüğünün yükleniciye ait olduğunun kabulünde zorunluluk mevcut olup, mahkemece aksi gerekçe ile öncelikle arsa sahibinin payını devretmesi halinde ancak tescil isteyebileceği yönündeki kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

İzah edilen sebeplerle, işin esasına girilerek toplanacak deliller çerçevesinde bir hükme varılması yerine, yazılı şekilde hatalı değerlendirme sonucu karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8598, Karar No: 2023/1939, Tarih: 11.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8598 E.  ,  2023/1939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/159 E., 2016/505 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.03.2015 tarihli ve 2015/3611 Esas, 2015/2790 İddianame numaralı iddianamesi ile sanık hakkında mağdura yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesi gereğince cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2015/159 Esas, 2016/505 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58. maddesi gereğince cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; olay tarihinde suça konu telefonun çalındığı dershanede kantin işletmecisi olduğuna, sınıflara girmesinin yasak olduğuna ve kendisinin de hiçbir sınıfa girmediğine, bu hususun dershane yönetimi ve öğretmenlere sorulması talebinin mahkeme tarafından kabul edilmediğine, kendisinin telefonu aldığı ...'nın resminin mağdura gösterilerek olay tarihinde sınıfta görüp görmediğinin sorulmasını istediğine, bütün öğrencilerin kendisini tanıması nedeniyle kendisini tanıyan bir kişiye ait telefonu kendi kimlik fotokopisi ile satmasının mantıklı olmadığına, olay tarihi sıralarında henüz sanık dershaneye kayıt yaptırmamış olsa da dershaneye gelip kantinde oturup soru çözdüğüne, tanıtım derslerine ve deneme sınavlarına girdiğine, bu hususun da dershane yöneticisi ve öğretmenlerinden sorulmasını talep ettiğine, ancak mahkemenin bu talebini de dikkate almadığına, kantin işletmeciliği yaptığı dönemde suça konu telefondan maddi değeri daha yüksek olan telefonların kantinde unutulduğunu ve kendisi tarafından bu telefonların sahiplerine ya da okul idaresine teslim edildiğine, kendisinin hiçbir zaman hırsızlık vb maddi suça karışmadığına, verilen cezanın haksız olduğuna, geri dönüşü ve telafisi imkansız zararlar doğuracağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdur ...'ın, olay tarihinde kendisine ait ... marka, ... model cep telefonunu eğitim aldığı ... Dershanesinde derslikte unuttuğu, ertesi gün gittiğinde telefonunu bulamadığı ve emniyete giderek şikâyetçi olduğu, mağdura ait cep telefonunun HTS kayıtlarından, telefonun ... tarafından kullanıldığının tespit edildiği, tanık ...'ın bu telefonu, telefon alım - satımı yapan ... isimli kişiden satın aldığını beyan ettiği, ...'ın da telefonu sanıktan satın aldığını beyan ettiği ve sanığın telefonu olay tarihinden sonra 10.11.2014 tarihinde imzalı kimlik fotokopisi ibrazı ile tanık ...'a sattığının anlaşıldığı, sanığın suçlamayı kabul etmediği, telefonu olay tarihinde ... isimli kişiden satın aldığını beyan ettiği, ancak sanığın telefonu ...'tan aldığına dair savunmalarını ispat edemediği belirlenerek mahkûmiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2015/159 Esas, 2016/505 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10552, Karar No: 2023/1304, Tarih: 23.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10552 E.  ,  2023/1304 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı baba vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; incelenmesi gerekli görülen ... Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2021/125 Esas, 2022/52 Karar sayılı dosyasının aslı veya onaylı örneğinin dava dosyası içerisinde bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20198, Karar No: 2016/8158, Tarih: 19.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20198 E.  ,  2016/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2013/243-2015/48

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan E.. S.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan E.. S.. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki binaya ise resmi birim fiyatları esas alınmak suretiyle değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Taşınmazın emsal karşılaştırma yapılmak suretiyle tespit edilen bedeline hükmedilmesi gerekirken, bu bedelden, taşınmazın SİT alanında kaldığı gerekçesiyle %10 indirim yapmak suretiyle bedel tespit eden rapor esas alınmak suretiyle aza hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan E.. S.. vekilinin temyiz itirazı yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3694, Karar No: 2007/3498, Tarih: 03.10.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3694 E.  ,  2007/3498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda hukuka uygunluk sebebiyle sanığa ceza tertibine yer olmadığına dair İstanbul 11. İcra Mahkemesinin 28.12.2006 tarihli ve 2005/2251 esas ve 2006/5454 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, duruşma açılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın İstanbul 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.1.2007 tarihli ve 2007/14 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; İstanbul 11. İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 2.7.2007 gün ve 34796 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 9.8.2007 gün ve K.Y.B.2007/151863 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; İstanbul 11. İcra Mahkemesince borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiyesi çıkartılmadan gıyabında, mali tablosu hakkında detaylı tüm bilgiyi alacaklı bankaya aktardığı, alacaklı tarafından da bu bilgi ve belgelerin icra dosyasına aktarıldığı, sonuç olarak İİK.nun 337. ve 74. maddeleri birlikte yorumlandığında hukuka uygunluk sebepleri oluştuğu gerekçesiyle ceza tertibine yer olmadığına dair verilen karara yönelik itiraza bakan İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, İstanbul 11. İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 271/2. maddesi gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın İstanbul 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu’nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.