muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2077, Karar No: 2020/18496, Tarih: 09.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/2077 E.  ,  2020/18496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.01.2007 tarih, 2007/3-9 Esas ve 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nin 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesine göre kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde; karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tefhim edilen hükümde temyiz dilekçesini ceza idaresine başvuru aracılığıyla da gönderebileceği belirtilmediğinden; sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Müşteki hakkında ... Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 21.03.2014 ve 25.04.2014 tarihli raporlarda kemik kırığı olduğunun belirtildiği ancak kemik kırığının hafif, orta, ağır şeklinde derecelendirilmesinin yapılmadığı, yüz sınırları içerisinde gerçekleşen yaralanma bakımından yüzde sabit iz oluşup oluşmadığına dair değerlendirilme yapılmadığı, bu haliyle raporların adli tıp kriterlerine uygun ve hüküm kurmaya elverişli olmadığının anlaşıldığından, müştekinin tüm doktor raporları ve tedavi evraklarının varsa grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilip, kemik kırığının derecesinin ne olduğu, yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı ve 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere göre yaralanmasının niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 09.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3988, Karar No: 2006/7419, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3988 E.  ,  2006/7419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İlçe Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İlçe Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesi “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup, belediye başkanı, mal müdürü, ilçe milli eğitim müdürü, sağlık bakanlığının ilçe üst görevlisi, varsa ilçe tarım müdürü ve ilçe müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde düzenlenmesi gerekirken; bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 9.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25692, Karar No: 2013/9154, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/25692 E.  ,  2013/9154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeni ile Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçinin, 24.04.2007 tarihinde istinabe usulü ile Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesince alınan ifadesinde, davaya katılma talebinin olduğunu beyan etmesine rağmen, kamu davasına katılma istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeyen şikayetçinin, 5271 sayılı kanunun 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılana ait şirkette pazarlama görevlisi olarak çalışan sanığın bayilere teslim edilmek üzere kendisine verilen sigaralardan 30 kg'lık kısmını mal edindiğinin iddia edildiği somut olayda üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesi ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12637, Karar No: 2007/898, Tarih: 31.01.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/12637 E.  ,  2007/898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Elazığ Aile Mahkemesi

TARİHİ        :25.05.2006

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* ziynet eşyaları konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 ,  II. Cilt,  Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/24883, Karar No: 2013/4536, Tarih: 07.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/24883 E.  ,  2013/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemedeki savunmasında ve temyiz dilekçesinde, suça konu ruhsatsız silahı taşırken yakalanan kardeşi ... ...'in, adli işlemler sırasında kendisine ait kimliği ibrazı sonrasında hakkında dava açıldığını beyan eden sanığın, mukayeseye esas nitelikte imza ve yazı örnekleri temin edilerek dosyada mevcut belgelerdeki imza ve yazılarla karşılaştırılması ve varsa soruşturma aşamasında alınan parmak izi ve fotoğrafların temini ve ayrıca sanığın amcasının oğlu olan ... ...'in tanık sıfatıyla ifadesine başvurularak sanığın, kardeşi ... ile araçta olup olmadığı hususunun tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekinken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1853, Karar No: 2008/2984, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1853 E.  ,  2008/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan % 12,30 oranında sürekli iş göremezlik nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 11.09.2007 gün ve 2038 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, Meslek hastalığına neden olabilecek çalışması 12.02.1990 tarihinde sona erdiği anlaşılan davacının sürekli iş göremezlik oranının % 12,30’e ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1854, Karar No: 2008/2934, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1854 E.  ,  2008/2934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan % 11,30 oranında sürekli iş göremezlik nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 18.06.2003 gün ve 176 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, Meslek hastalığına neden olabilecek çalışması 14.03.2003 tarihinde sona erdiği anlaşılan davacının sürekli iş göremezlik oranının % 11,30’ye ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7269, Karar No: 2019/11714, Tarih: 25.06.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/7269 E.  ,  2019/11714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, sanığın eşi olan tanık ...'ın sanığın beyanlarını doğrular nitelikte beyanda bulunması, katılan ve katılanın oğulları olan tanık ... ve ...'in beyanlarını doğrular şekilde kolluk görevlilerinin incelemelerinde aracın şoför mahallinin bulunduğu yerin üst tarafında çadır üzerinde saçma izi olabileceği değerlendirilen izlerin mevcut olduğunu tespit etmeleri, katılan ile sanığın aralarında daha önceden bir husumetin bulunmaması, katılanın sanığa ya da meskenine doğru bir eyleminin olduğuna ilişkin sanık ya da eşi olan tanık tarafından ileri sürülen bir iddia olmaması, katılanın aracının lastiklerinde bulunan zincirleri değiştirmek amacıyla durduğuna ilişkin iddiasının, çocukları olan tanıklar ... ve ... tarafından doğrulanması ve katılanın bu iddiasının aksine bir delil bulunmaması, sanığın iki el ateş etmesinden sonra bir el daha ateş ettiğinin soruşturma beyanından anlaşılması karşısında, sanığın daha önceden hasımlı olduğu kişilerin olması, katılanın aracı ile ikametine 100 metre mesafede durması, sanığın seslenmesine rağmen cevap gelmemesi nedeniyle aracın bulunduğu yere doğru ateş etmesi nedeniyle gerekli dikkat ve özeni sağlamaması ve orantısız güç kullanması nedenleriyle sanığın ceza sorumluluğunu azaltan veya kaldıran nedenlere ait koşulların gerçekleştiği hususunda kaçınılmaz bir hataya düştüğünden söz edilemeyeceği, meşru savunma şartlarının gerçekleştiğine yönelik kaçılınılmaz bir hatanın gerçekleşmediği somut olayla ilgili olarak, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında, üzerine atılı silahla tehdit suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kabule göre de; hükmün gerekçe kısmında sanığın tüfekle ateş etme eyleminin meşru savunma kapsamında sınırın aşılması olarak değerlendirilmesine rağmen hüküm kısmında sanığın eylemini kusurluluğu ortadan kaldıran hataya düşülmesi sonucu işlediği belirtilip CMK'nın 223/3-d maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilerek gerekçe ve hüküm kısımları arasında çelişki yaratılması,

Kanuna aykırı ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22586, Karar No: 2015/1484, Tarih: 29.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/22586 E.  ,  2015/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2013/759-2013/874

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 270, 505 ve 1615 parsel sayılı taşınmazlar, mirasbırakanı İbrahim oğlu, ............'e ait olduğu halde, tapulama tespiti sırasında hatalı olarak "............ oğlu, ............" olarak tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek tapu kayıtlarının nüfus kaydına uygun olarak İbrahim oğlu, ............olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında da 270 parsel sayılı taşınmazdan feragat ettiğini bildirmiştir.

Davalı Tapu Müdürlüğü; iddiaların kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesince verilen kararın temyizi üzerine ............. Hukuk Dairesince bu tür davaların ............Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle bozulması üzerine görevli mahkemede yapılan yargılama sonucunda; 270 parsel sayılı taşınmaz bakımından feragat beyanı gözetilerek davanın reddine, 505 parsel ve 1615 parselde 2/10 pay bakımından iddiaların sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı Tapu Müdürlüğü tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi............ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına 29.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19114, Karar No: 2016/3296, Tarih: 25.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/19114 E.  ,  2016/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Dava ve ıslah dilekçesinde, yaz okulu nedeniyle fazla tahsil edilen 4.200 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlardaki ticari faizi ile birlikte tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

..... Başkanlığının 19.06.2012 tarihli toplantısında yıllık ve yarıyıllık sınav takvimi uygulayan tüm yükseköğretim kurumlarında 2011-2012 eğitim-öğretim yılından itibaren geçerli olmak üzere bütünleme sınav hakkı tanınmasına karar verildiği de gözetilerek bu karar uyarınca belirtilen karar tarihinden sonra ve öncesinde davalı Üniversite tarafından davacının yaz okuluna katıldığı tarihler itibariyle bütünleme sınav hakkı tanınıp tanınmadığına ilişkin bilgi ve belgelerin davalı üniversiteden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11630, Karar No: 2013/16839, Tarih: 08.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/11630 E.  ,  2013/16839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01.03.2005 tarihinde işyerinde çalışıyor olmasına rağmen TİS'in ekinde bulunan Ek 1/B tablosuna göre ücretlerinin ödendiğini, oysa TİS'e göre davacının sürekli kadroya geçmeden önceki kıdemi nazara alınarak TİS ekindeki EK 1/A tablosuna göre ücretinin ödenmesi gerektiğini, davacının ücretinin Türkiye Yol-İş Sendikası ile davalı idare adına TÜHİS arasında imzalanan 01.03.2009-28.02.2011 tarihli 2. dönem TİS'nin Ek 1/A cetveline göre belirlenmesinin tespitine karar verilmesini, bunun yanında ücret farkı ve ikramiye farkı alacağına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı kararı ile Sivas İl Özel İdaresinin işkolunun inşaat olarak tespit edildiğini, bu tespitten sonra aralarında davacının da bulunduğu çalışanların Yol-İş Sendikasına üye olduklarını, Koop-İş Sendikasının açtığı tespit kararının iptali davasında mahkemenin davanın açılmamış sayılmasına karar verdiğini, davacının müvekkili idarenin TÜHİS ile Türkiye Yol-İş Sendikası arasında imzalanan 01.03.2009-28.02.2011 tarihli 2. Dönem TİS'deki mali ve sosyal haklardan yararlandığını, davacının ücret bordrolarına ve ücret listelerine görede anlaşılacağı üzere ücretinin Ek 1/A skala cetvelindeki lehine olan yevmiyeye göre ödendiğini,davacının tespit davası açmakta hukuki yararının bulunmadığını, davacının belirtiği dönemde Ek 1/A cetveline göre ücretini aldığını, sosyal hakların tamamından yararlandırıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, her ne kadar davacı derece ve kademesinin tespitini de talep etmişse de eda davası açılabilecek ise tespit davası açılabilmesi için hukuki yararın bulunmadığının kabul edilmesi gerektiğini, bu nedenlerle davacının derece ve kademesinin tespitine ilişkin talebinin reddine karar verildiğini, davacının fark alacak talepleri bakımından mütaalasına başvurulan bilirkişinin düzenlediği rapora itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının çalıştığı Sivas İl Özel İdaresinin iş kolunun değişmesi üzerine Türkiye Yol İş Sendikasına üye olması sonrası daha önceki çalışmalarının kademe ve derece ilerlemesinde dikkate alınıp alınmayacağı ve buna bağlı olarak ücret ve ikramiye alacağı farkı bulunup bulunmadığı noktasındadır.