muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2190, Karar No: 2019/11665, Tarih: 02.07.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/2190 E.  ,  2019/11665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında atılı suçlardan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından sonra, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi sebebiyle yeniden ele alınan yargılama dosyasında, sanığa usulüne uygun duruşma gününü bildirir tebligat yapılmaması sebebi ile sanığın duruşmalardan haberi olmadan hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

2-Sanığın umuma açık olan ve açık bir rızaya gerek duyulmaksızın gündüzleyin ve çalışma saatleri içerisinde işyerine girerek hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanık hakkında atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 02.07.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5845, Karar No: 2014/9736, Tarih: 10.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/5845 E.  ,  2014/9736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/77444

MAHKEMESİ : Sivas Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 29.01.2013

NUMARASI : 2011/432 Esas, 2013/38 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, kasten yaralama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra, temyiz aşamasında sanığın 26.05.2013 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, mahkemece adı geçen sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21657, Karar No: 2016/11137, Tarih: 02.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/21657 E.  ,  2016/11137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;

Davalı idare vekili dava konusu taşınmazın 11.12.1974 tarihli ve 1974/27-29 kararı ile zilyedlik durumuna göre hüküm altına alındığı, hak sahibi olanlara ise kamulaştırma bedellerinin ödendiğini beyan etmiştir.

Bu durumda;

Dosyada mevcut kamulaştırma işlemine ait kamulaştırma krokisi ve zilyedlik tutanağı belgelerinden taşınmazda 157 m² pilon yeri ve (3-8) pilonlar arasında kalan 48303m² irtifak hakkı tesis edildiği anlaşıldığından, bu belgeler ve bilgiler çerçevesinde mahallinde yeniden keşif yapılıp 16.06.1969 tarihli kamu yararı kararı ile kamulaştırılan alana ait kamulaştırma krokisi taşınmaza uygulandıktan sonra kamulaştırılan alan dışında enerji nakil hattı geçirilmek ve pilon dikilmek suretiyle elatmanın varlığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile kamulaştırmasız el atma bedeline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle sair hususlar incelenmeksizin H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.E
Yargıtay — Esas No: 2010/684, Karar No: 2011/2020, Tarih: 09.02.2011

2. Hukuk Dairesi 2010/684 E., 2011/2020 K.

**2. Hukuk Dairesi 2010/684 E., 2011/2020 K.**

**- ORTAK KONUTUN BELİRLENMESİ

- TERK EDEN EŞİN DAVET EDİLDİĞİ KONUT**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 164 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 186 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 195 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Eşler oturacakları konutu birlikte seçerler (TMK m. 186/1). Türk Medeni Kanunu'nun 188. maddesindeki koşulların oluşması halinde eşlerden biri konutun seçimine hakim tarafından yetkili kılınabileceği gibi; ortak konut Türk Medeni Kanunu'nun 195. madde gereğince başvuru üzerine bizzat hakim tarafından da belirlenebilir. Türk Medeni Kanunu'nun 164/1. madde gereğince terk ihtarında eşin davet edildiği konutun eşlerin birlikte seçmiş oldukları veya açıklanan hakim müdahalesiyle seci I m iş/belirlenmiş konut olması gerekir. Davacı kocanın terk ihtarında davalıyı davet ettiği Adana'da bulunan konutun yasanın aradığı bu niteliklere sahip ve ortak konut niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle terk ihtarı biçimsel olarak yasaya uygunsa da; davalı kadın ortak konut niteliğinde olmayan eve dönmemekte, ihtar kararına uymamakta haklıdır. Mahkemenin taraflar arasında mevcut tedbir nafakasının arıtırımı davası sırasında eve dön ihtarının yapılmasının samimi olmadığı gerekçesi isabetli değilse de; davanın reddine karar verilmiş olması sonucu itibariyle doğru olduğundan; hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (ONANMASINA), işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5909, Karar No: 2021/4322, Tarih: 05.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/5909 E.  ,  2021/4322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28/04/2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; alıcı görevli tarafından sanıktan birden fazla kez esrar satın alınmasının, ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım-satım" söz konusu olmadığı gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanığın cezasının TCK'nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunmas

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15312, Karar No: 2012/23775, Tarih: 26.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/15312 E.  ,  2012/23775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca göl mutlak koruma alanında kalan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacılar üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Fen bilirkişi raporuna göre; el atılan kısmın 12919,13 m2 olduğu ve bu kısımda muris Makbule Küçük payının tapu kaydının iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde; el altılan kısımdan muris payına isabet edecek olan 4306,38 m2 kısmın tapu kaydının iptaline karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinden (alandaki 1/3 payına tekabül eden 4306,38 m2'nin tapu kaydının) kelime ve rakamlarının çıkartılmasına, yerine (alandaki muris payının) kelimelerinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6833, Karar No: 2012/23199, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/6833 E.  ,  2012/23199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu yerin göl sularının çekilmesiyle oluşan boşluk içinde kaldığı bu nedenle hazinenin katılma hakkının bulunduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Cumhuriyet Savcısı ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67057, Karar No: 2013/10454, Tarih: 05.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67057 E.  ,  2013/10454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, ... ismini kullanarak katılan ...'tan satın aldığı ... plakalı araç karşılığında, Türkiye Finans Katılım Bankası Tarsus şubesine ait 15.10.2008 keşide tarihli 5.500 TL bedelli sahte çeki vermesi şeklindeki eyleminin resmi belgede sahtecilik ve bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile Değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan, elde olunan haksız yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Tekerrüre esas alınan Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2007 gün ve 2008/10 E, 2008/15 K sayılı ilamının, inceleme konusu suçların işlenmesinden sonra 25.03.2010 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığa verilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

2- Tekerrüre esas alınan Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2007 gün ve 2008/10 E, 2008/15 K sayılı ilamının, inceleme konusu suçların işlenmesinden sonra 25.03.2010 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığa verilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "11.000 TL”, “9.266 TL” adli para cezası terimlerinin çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "550 gün" ve "458 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 458 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 9.160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ve TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bentlerin tamamen çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9445, Karar No: 2015/8832, Tarih: 13.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/9445 E.  ,  2015/8832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Anamur 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/03/2015

NUMARASI : 2014/313-2015/240

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.12.2013 gününde verilen dilekçe ile önalım nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 13.10.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. M..K.. ile karşı taraftan davacı vekilleri Av. H.. O.. ve Av. A.. B.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL Yargıtay vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6470, Karar No: 2022/5427, Tarih: 31.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/6470 E.  ,  2022/5427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun soruşturmaya başlanmadan önce şahsına zarar dokunmaksızın güvenli bir yerde serbest bırakılması gerektiği halde somut olayda mağdureyi, kendi ablasının evine getiren sanığın, mağdurenin kaçmasına engel olmak için ayaklarını bağladığı ve yanından ayrılmayarak kendiliğinden serbest bırakmadığı, mağdureyi üçüncü kişi olan dayısının kurtardığı anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 110. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu birden fazla kişiyle birlikte ve suç tarihinde 18 yaşından küçük çocuğa karşı işlemesi karşısında, sanık hakkında hükmolunan cezada 5237 sayılı TCK'nın 109/3-b-f maddesindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği dikkate alınarak temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile atılı suçun cinsel saikle işlenmesine karşın, sanık hakkında TCK'nın 109/5. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafinin, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, sanığın suç işleme kastı olmadığına, 5237 sayılı TCK'nın 110. maddesi

uyarınca cezada indirim yapılması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9701, Karar No: 2015/3707, Tarih: 14.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9701 E.  ,  2015/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davaya ilişkin olarak verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiş ise de, mahkemece davacının temyiz harcını yatırmadığından bahisle HUMK'nın 434. maddesi gereğince davacı vekilinin temyiz talebinin reddine dair 17.06.2014 tarihli ek karar verilmiştir.

Ek karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Hükmün temyiz edilmemiş sayılmasına dair mahkemece verilen 17.06.2014 tarihli ek karar, usul ve yasaya uygun bulunduğundan, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle 17.06.2014 tarih ve 2013/482 E., 2014/180 K. sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin reddine dair 17.06.2014 tarih ve 2013/482 E., 2014/180 K. sayılı ek kararın ONANMASINA, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.