muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/218, Karar No: 2011/50, Tarih: 12.04.2011

Yine Anayasanın “Temel Haklar ve Ödevler” başlıklı ikinci kısmın ikinci bölümünde “Kişinin Hakları ve Ödevleri” düzenlenmektedir. Bu bölümde yer alan “Hak Arama Hürriyeti” başlıklı 36. maddenin 1. fıkrasında “Herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma (3.10.2001 gün, 4709/14 sy.kn. ek ibare) ile adil yargılanma hakkına sahiptir.” hükmü yer almaktadır.

Yine aynı bölümde “Temel hak ve hürriyetlerin korunması” başlıklı 40. maddenin 1. fıkrasında ise “Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkânının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir.” şeklinde bir kural bulunmaktadır.

Anayasamızın Temel hak ve ödevleri düzenleyen ikinci kısmın ikinci bölümünün “Genel Hükümler” ana başlığı altında “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması” alt başlıklı 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlandırılır. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

Bu düzenlemelere göre eğer temel hak ve özgürlüklerden birini düzenleyen, ilgili maddede sınırlama sebebi belirtilmemişse o maddede düzenlenen temel hak ve özgürlükler kanunla dahi olsa sınırlandırılamayacaktır. Örneğin olayımıza konu, masumiyet karinesini düzenleyen Anayasanın 38. maddesinde, hak arama hürriyetini düzenleyen 36. maddesinde ve Temel hak ve hürriyetlerin korunmasını (Başvuru hakkını) düzenleyen 40. maddesinde bu hakların sınırlandırılabilme sebeplerine yer verilmemiştir. Başka bir anlatımla bu haklar kanunla dahi hiçbir sebep ve şekilde sınırlandırılamayacaktır.

Temel hak ve hürriyetlerden olan,

19. maddede düzenlenen kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı,

20. maddede düzenlenen özel hayatın gizliliği hakkı,

21. maddede düzenlenen konut dokunulmazlığı hakkı,

22. maddede düzenlenen haberleşme hürriyeti hakkı,

25. maddede, düzenlenen düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti hakkı

28. maddede düzenlenen basın hürriyeti hakkı,

33. maddede düzenlenen dernek kurma hürriyeti hakkı ve

34. maddede düzenlenen toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkı koşulların gerçekleşmesi halinde sınırlandırılabilecek haklardan olup, sınırlandırma sebepleri ve şekli bu maddelerde gösterilmiştir.

Somut olayımıza uygun; Anayasanın 36. ve 40.maddelerinde düzenlenen temel hak ve özgürlüklerin ise, kanunla bile olsa sınırlandırması söz konusu değildir.

Bu durum karşısında CMK. nun kovuşturmaya yer olmadığı kararına itirazı düzenleyen 173/1. maddesi, Anayasanın eşitlik ilkesini düzenleyen 10. ve temel hak ve özgürlükleri düzenleyen 36, 38 ve 40. madde hükümlerine aykırılık oluşturmaktadır.

Somut olayımıza uygun; Anayasanın 36. ve 40.maddelerinde düzenlenen temel hak ve özgürlüklerin ise, kanunla bile olsa sınırlandırması söz konusu değildir.

Bu durum karşısında CMK. nun kovuşturmaya yer olmadığı kararına itirazı düzenleyen 173/1. maddesi, Anayasanın eşitlik ilkesini düzenleyen 10. ve temel hak ve özgürlükleri düzenleyen 36, 38 ve 40. madde hükümlerine aykırılık oluşturmaktadır.

Bilindiği gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulu, Türk Ceza Yargısı sisteminde, uygulamada birliği sağlayan son karar merciidir. Kararları İçtihat niteliğindedir. Maddi ceza hukuku ve Ceza Usul hukuku sorunlarının çözüm yeridir.

Sonuç olarak olayımızda;

A – Öncelikle temel hak ve özgürlükleri genişletici ve koruyucu bir yaklaşımla, bir iç hukuk normu olan AİHS. nin 13. maddesi esas alınmak suretiyle şüpheliye itiraz hakkı tanınması ve bu nedenle; Yargıtay C.Başsavcılığının itirazının kabulü yerine, bu normla çatışan CMK. nun 173/1 maddesi esas alınıp şüphelinin itiraz hakkı bulunmadığı çoğunluk kararı ile benimsenerek itirazın reddine karar verilmesinin hukuka uygun olmadığı,

B – Karşı oyumuzla ve oy çokluğu ile CMK. nın 173/1 maddesinin esas alınması kabul edildiğine göre, bu maddenin yukarıda açıklamaya çalıştığımız gibi, Anayasanın 10., 36., 38. ve 40. maddelerine aykırı görülmesi ve Anayasanın 152/1 maddesi uyarınca, bu husus ileri sürülerek Anayasa Mahkemesinin bu konuda vereceği karara kadar davanın geri bırakılması gerektiği,

Görüşleriyle sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.” görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurul Üyesi ise; benzer düşüncelerle itirazın kabulü yönünde karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2011 günü yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4194, Karar No: 2019/8233, Tarih: 04.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/4194 E.  ,  2019/8233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.01.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, ... ili, Kızılırmak ilçesi, Kahyalı köyü 81, 204, 216, 241, 247, 389, 435, 537, 571, 631, 866, 869, 1005, 1019, 1074, 1233, 1243, 1245, 1246, 1247, 1259, 1469, 1482, 1640, 1702, 1703, 1829, 1285, 1286, 1641, 2012, 2019 parsel sayılı taşınmazların rızaen taksimi hususunda tarafların anlaşamadıklarını, bu nedenle taşınmazların aynen taksimini mümkün olmadığı takdirde satış sureti ile ortaklığın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. 25.04.2012 havale tarihli dilekçesi ile 1285, 1640 ve 2012 parsel sayılı taşınmazlar hakkında açılan davasından vazgeçmiştir.

Bir kısım davalılar, satış suretiyle ortaklığın giderilmesini istemediklerini belirterek davanın reddini savunmuşlar, bir kısım davalılar ise ortaklığın satış suretiyle giderilmesini kabul etmişlerdir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre dava konusu 81, 204, 216, 241, 247, 389, 435, 537, 571, 631, 866, 869, 1005, 1019, 1074, 1233, 1243, 1245, 1246, 1247, 1259, 1469, 1482, 1702, 1703, 1829, 1286, 1641, 2019 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yapılan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu 1285, 1640 ve 2012 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yapılan incelemede ise;

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır. Bu davalarda davalı da davacı gibi aynı haklara sahiptir. Bu nedenle davacının paydaşlığın satış suretiyle giderilmesini istemesi davalıların aynen paylaşma istemesine engel teşkil etmez.

Davacı davasından feragat etse bile davalılardan birinin davaya devam etmek istemesi halinde mahkemece davaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmelidir. Bu nedenle davacının davadan feragat beyanına karşı hazır bulunan davalılardan diyecekleri sorulmalı, davaya devam etmeyi istemeleri halinde yargılamaya devam edilmelidir.

Davacı davasından feragat etse bile davalılardan birinin davaya devam etmek istemesi halinde mahkemece davaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmelidir. Bu nedenle davacının davadan feragat beyanına karşı hazır bulunan davalılardan diyecekleri sorulmalı, davaya devam etmeyi istemeleri halinde yargılamaya devam edilmelidir.

Somut olaya gelince; davacılar vekili 25.04.2012 havale tarihli dilekçesi ile dava konusu 1285, 1640 ve 2012 parsel sayılı taşınmazlarda davacıların hissedar olmadıklarını, dava dilekçesinde sehven belirtildiğini, bu nedenle açılan davadan vazgeçtiklerini beyan etmiş, 02.12.2011 tarihli 10749 yevmiye numaralı vekaletnamesinde feragate yetkili olduğu ve anılan taşınmazlarda davacıların hissedar olmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece bu parseller yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) No'lu bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalıların 81, 204, 216, 241, 247, 389, 435, 537, 571, 631, 866, 869, 1005, 1019, 1074, 1233, 1243, 1245, 1246, 1247, 1259, 1469, 1482, 1702, 1703, 1829, 1286, 1641, 2019 parsel sayılı taşınmazlar yönünden temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA; taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın % 011,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 27,70 TL’nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edene yükletilmesine, (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle 1285, 1640 ve 2012 parsel sayılı taşınmazlara yönelik bir kısım davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15212, Karar No: 2020/7179, Tarih: 10.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/15212 E.  ,  2020/7179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet: Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi, 10/03/2020 - 2019/438 esas ve 2020/118 karar

İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi: Bursa Bölge

Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi, 02/06/2020 - 2020/1050 esas

ve 2020/512 karar

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, sanığın Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nde alınan 06/08/2020 tarihli ifadesindeki “2020/1050 esas 2020/512 sayılı kararı temyiz etmek istemiyorum.” şeklindeki talebinin, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10953, Karar No: 2012/22381, Tarih: 25.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/10953 E.  ,  2012/22381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine dair

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ..., ..., ... ve ...'e yüklenen "dolandırıcılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, adı geçen sanıklar hakkındaki kamu davalarının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Katılan vekilinin "dolandırıcılık" suçu yönünden sanık ... ve memurun resmi belgede sahtecilik suçlarından tüm sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizine gelince:

2-Katılan vekilinin "dolandırıcılık" suçu yönünden sanık ... ve memurun resmi belgede sahtecilik suçlarından tüm sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizine gelince:

Sahte çalışma gücü kaybına ilişkin raporları düzenledikleri iddia olunan doktor sanıklarla bu raporlarla malulen emeklilik hakkına sahip olan sanıklar hakkında açılan davada; doktor sanıklar ile çalışma gücü kaybının belirlenmesi amacıyla sevk edilen kişilere bu hususun belirlenmesi açısından gerekli tetkikler yaptırılıp sonuçlar değerlendirilmek suretiyle çalışma gücü kaybı olup olmadığı, varsa oranının belirlendiği, raporlarda çalışabilir ibaresinin bulunduğu, amacın çalışma gücü kaybına denk işlerde çalıştırılmalarının sağlanması olup düzenlenen bu raporların Maliye Bakanlığı Merkez Sağlık Kurulu tarafından denetlendiğini, bu kurulun raporlarda belirtilen oranlarla bağlı kalmadıklarının da denetleme sonucu verilen oranlardan anlaşılması sanıkların, atılı suçu kabul etmediklerini savunmaları,malulen emeklilik hakkı kazanan diğer sanıkların ise rahatsızlanmaları nedeniyle işyerinin talebi üzerine hastaneye gidip prosedür gereği yapılması zorunlu olan tüm tetkikler sonucu verilen raporlar doğrultusunda malulen emekli olduklarını, tedavi sonucu hastalıklarının gerilemiş olabileceğini bu nedenle sonraki raporlarda oranların düşük veya hastalığın olmadığı şeklinde çıktığını belirtmeleri ve yapılan tetkiklerin sahteliği konusunda bir iddianın bulunmaması karşısında; raporlardaki teşhis konusu hastalıkların şeker ve hipertansiyon hastalıkları olup tedavi edilebilir hastalıklar olmaları nedeniyle, bu tür hastalıkların tedavileri sonucu hastadaki iyileşme oranının, iyileşmenin çalışma gücü kaybındaki oranına etkisinin ve tetkiklerin değerlendirilmesinde meydana gelen farklılığın sebebinin saptanması için sanıkların suça konu rapor tarihlerinden önce bu tür hastalıklar nedeniyle tedavi görüp görmedikleri, suç tarihinden sonra da tedaviye yönelik yapılan işlemler ve ilaç alımlarına ilişkin tüm belgelerin getirtilip bu konuda uzmanlardan oluşan bilirkişi heyetinden görüş alınıp suça konu raporu denetleyerek malulen emekliliğe esas alınan oranları belirleyen ve haklarında dava açılmadığı anlaşılan Maliye Bakanlığı Merkez Sağlık Kurulu doktorlarının da dinlenerek, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeye dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5988, Karar No: 2016/2854, Tarih: 04.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/5988 E.  ,  2016/2854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların belirli aralıklarla davacı kooperatifte yönetim kurulu üyesi olarak çalıştıklarını, 09.05.1999 tarihinde yapılan olağan genel kurulda davalılardan oluşan yönetim ve denetim kurullarının sorumluluğu altındaki ve 1998 ve daha önceki yıllar hesaplarının incelenmesinin kararlaştırıldığını ve bu amaçla bir hesap tetkik komisyonu kurulduğunu, 08.08.1999 tarihli olağan üstü genel kurulda raporda belirtilen hususlar ile tekliflerin aynen benimsenerek sorumlular hakkında ceza davaları ile tazminat ve alacak davalarının açılmasına karar verildiği, davalılar sorumlu oldukları dönemlerde, İnşaat Mühendisi ... mukavele imzalandığını, müvekkil kooperatif kasasından bu mukavele uyarınca çoğu kez mukavele dışındaki sebeplerle ... adına banka hesabına nakit havaleler yapıldığını ve makbuz düzenlendiğini, toplamda 6.517.843.660 TL ödeme yapıldığını, bu nedenlerle şimdilik 15.284.928.698 TL'lik müvekkil kooperatif zararının tespiti ile dava tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi oranındaki temerrüt faizi ile birlikte davalılara mütesilsilen ödettirilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili ve bir kısım davalılar vekili davanın öncelikle dava açmaya yetkili kişiler tarafından açılmadığını, bu nedenle reddinin gerektiğini, kooperatifte yapılan tüm harcamaların belgeye dayandığını, kooperatif kurulduğundan bu yana yıllık olağan ve olağanüstü genel kurul toplantıları ile denetlenmiş, yönetim kurulu ile denetleme kurulları çalışmaları sebebiyle genel kurulca aklandıklarını, yeni yönetimi devralan kişilerin eski yönetimi karalamaya çalıştıklarını, müvekkillerinin tüm mal varlıkları üzerine ihtiyati tedbir konulmasının ticari faaliyetlerini ve bankalarla olan kredilerini olumsuz etkilediğini, bu nedenlerle müvekkillerinin aleyhlerine açılan bu davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre kooperatifçe davalıların ibra edildiği, ibra müessesesinin ceza sorumluluğunun ortadan kaldırmasa dahi hukuk sorumluluğunun ortadan kaldıran bir irade beyanı ve hukuki işlem olduğu, bu nedenle davalı eski yönetici ve denetçilerin hukuki sorumluluğunu gerektiren bir durum ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre kooperatifçe davalıların ibra edildiği, ibra müessesesinin ceza sorumluluğunun ortadan kaldırmasa dahi hukuk sorumluluğunun ortadan kaldıran bir irade beyanı ve hukuki işlem olduğu, bu nedenle davalı eski yönetici ve denetçilerin hukuki sorumluluğunu gerektiren bir durum ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava yönetim kurulu üyeleri ve denetçilerin sorumluluğuna yönelik tazminat istemine ilişkindir. Dosyada alınan bilirkişi raporlarından 1. bilirkişi raporu ile 2. bilirkişi raporlarının birbiriyle çelişkili olduğu, bu çelişkinin 8.04.2002 tarihli ek raporla da giderilemediği tespit edilmiştir. Bu durumda mahkemece konusunda uzman yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak her iki raporun içeriği ile ilgili çelişkinin giderilerek ve tarafların rapora itirazların da karşılayacak şekilde açıklamalı gerekçeli denetime elverişli rapor alınıp oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

Ayrıca 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 98. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 380. maddesi “ Bilançonun tasdikine dair olan umumi heyet kararı, aksine sarahat olmadığı takdirde, idare meclisi azalariyle müdürler ve murakıpların ibrasını tazammun eder. Bununla beraber bilançoda bazı hususlar belirtilmemekte veyahut bilanço şirketin gerçek durumunun görülmesine mani yanlış bir takım hususları ihtiva etmekte ise, idare meclisi azalariyle müdürler ve murakıplar, bilançonun tasdikiyle ibra edilmiş olmazlar.” hükmünü içermektedir. Buna göre ibra, kooperatifin gerçek durumunu yansıtmalıdır. Bilanço ve gelir gider tablosu tüm ayrıntıları ile açıklanıp irdelenmişse, genel kurulca verilen ibra kararı, gerçek anlamda borçtan kurtarma ve aklama niteliğini taşır. İbra, sadece genel kurulun bilgisine sunulan işlemleri içerir. Açıklanmamış, belgeye dayandırılmamış ve vasat yetenekli bir ortağın anlayamayacağı konularda ibra yok sayılır. Dosya kapsamında kooperatif genel kurullarında alınan ibranın hangi konuda olduğunun açık ve seçik olarak belirlenmediği, özel olarak alınmış bir ibra olmadığı halde 1994 yılı faaliyetinin ibrası için 03.06.1995 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında alınan genel ibraya itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10833, Karar No: 2021/9340, Tarih: 27.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/10833 E.  ,  2021/9340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 09.07.2010 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 26.08.2013 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekirken; açıklanan ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.