muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13541, Karar No: 2013/14640, Tarih: 11.07.2013

Mahkemece, davacı tarafça GOP A.Ş.'ye ait 08.07.2008 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısının usulüne uygun olarak yapılmadığı, davacıya iadeli taahhütlü mektup gönderilmediği, denetçinin genel kurulu toplantıya çağırmasının yerinde olmadığı iddia edilerek genel kurulda alınan kararların iptalinin istendiği, öncelikle iptal davasının doğrudan şirket tüzel kişiliğine açılması gerekip diğer yönetim kurulu üyeleri ile denetçiye husumet yöneltilemeyeceği, dosyada mevcut posta alındı listesine göre davacıya toplantı gün ve gündeminin gönderildiğinin ve davacının toplantıya gelip toplantının ertelenmesini talep ettiğinin, bu talebin reddedilip toplantının yapıldığının görüldüğü, bu durumda davet mektubu gönderilmemiş bile olsa toplantıya katılındığı için bu durumun bir iptal sebebi olarak ileri sürülemeyeceğinden davacının bu iddiasının yerinde bulunmadığı; davacı tarafça ...'a yapılan pay devrinin geçersiz olduğunun da ileri sürüldüğü, İstanbul 25. Noterliği'nin 3 Haziran 2008 tarih ve 10391 Y nolu "hisse devir sözleşmesi" ile ...'ın 1 adet hissesini uhdesinde bırakarak 59 adet hissesini 29.500 TL nominal bedelle ...'a devrettiği, bu hususun Beyoğlu 9. Noterliği'nin 3 Haziran 2008 tarih ve 12391 Y nolu ihtarnamesi ile yönetim kurulu üyelerine bildirilmiş ve devrin pay defterine yazımının istenmiş olduğu, bu konuda dosyada yönetim kurulu kararının mevcut bulunmadığı, pay defteri fotokopilerinde de, pay devri ile ilgili işlem yapılmadığının görüldüğü, TTK'nın 416. maddesine göre devrin ciro edilmiş senedin devralana teslimi ile gerçekleşeceği, devrin şirkete karşı ancak pay defterine kayıtla hüküm ifade edeceği, devrin pay defterine kaydedilmemiş olmasına karşılık, hazirun cetvelinde bu devrin görüldüğü ve ...'ın 59 payının kayıtlı olduğu, hazirun cetvelinin yönetim kurulu tarafından şirket kaşesi üzerine atılan iki imza ile tasdik edildiği, şirket esas sözleşmesinin 20. maddesinde "nama yazılı olan hisselerin devri yönetim kurulunun kabulüne bağlıdır" hükmünün mevcut olduğu, yönetim kurulunun devri usulüne uygun olarak onaylaması ve pay defterine geçirmesi gerektiği, bu konuda herhangi bir karar alınmadığı, pay devrinin esas sözleşmeye uygun yapılmadığı ve yönetim kurulu kararı bulunmadığı gibi, pay defterine de kaydedilmediğinin görüldüğü; denetçinin genel kurulu olağanüstü toplantıya çağırmasının doğru olmadığının da davacı tarafça iddia edildiği, denetçi ...'un 11.06.2008 tarihli raporunda, yönetim kurulu üyelerinin karar almak için bir araya gelemedikleri, bu durumun şirketin çalışanları ve üçüncü kişiler bakımından sakıncalar yarattığı, işlerin durma noktasına geldiği, denetçinin, ...'ın şirket aleyhine icra takibi yapması olgusunun görüşülmesi ve yeni yönetim kurulunun yeniden seçimi için genel kurulun toplantıya çağrılmasına karar verip toplantıyı düzenlemiş olduğu, TTK'nın 355

...'un 11.06.2008 tarihli raporunda, yönetim kurulu üyelerinin karar almak için bir araya gelemedikleri, bu durumun şirketin çalışanları ve üçüncü kişiler bakımından sakıncalar yarattığı, işlerin durma noktasına geldiği, denetçinin, ...'ın şirket aleyhine icra takibi yapması olgusunun görüşülmesi ve yeni yönetim kurulunun yeniden seçimi için genel kurulun toplantıya çağrılmasına karar verip toplantıyı düzenlemiş olduğu, TTK'nın 355. maddesine göre "murakıpların zaruri ve müstacel sebepler çıktığı takdirde umumi heyeti fevkalade toplantıya mecbur oldukları" hükme bağlanmış olup yönetim kurulunun toplanamaması, genel kurulun yapılamaması gibi sebeplerin denetçiler bakımından müstacel sebep olarak kabul edileceği, davalı şirketin 08.04.2008 tarihinde olağan genel kurulunu yaptığı, toplantıda divan başkanlığına davacının seçildiği, 2007 yılı hesaplarının tetkiki ile yönetim kurulu ve denetçinin ibra edildiklerinin görüldüğü, bu toplantıda yönetim kurulu ve denetim kurulu üyelerinin seçimi maddesinin bulunmadığı, bu toplantıdan üç ay sonra denetçinin zaruri ve müstacel hallere dayanarak genel kurulu olağanüstü toplantıya çağırmasının normal olmadığı, olağan toplantıda şirket hesaplarının kabul edilip yöneticilerin ibra edildikleri ve herhangi bir sorun ortaya konulmadığı, buna rağmen sırf davacıyı bertaraf etmek amacıyla diğer yönetim kurulu üyeleri ile denetçinin birlikte hareket ederek olağanüstü toplantıyı yaptıklarının anlaşıldığı, yönetim kurulu üye sayısının beşe çıkarılıp davacının yönetim kuruluna alınmadığı, bunun objektif iyi niyet kurallarına uygun olmadığı, yönetim kurulunun toplanmadığı, karar alamadığı ve yönetim kurulunun genel kurulu toplantıya çağıramadığı konusunda aksine bir delil sunulamadığı, toplantıya çağrının kural olarak yönetim kurulu tarafından yapılması gerektiği, 08.07.2008 tarihli olağanüstü genel kurulda, gündemin 4. maddesinde yönetim kurulu üye sayısının beşe çıkarılmasına ve yönetim kurulu üyeliklerine de Levent Baykal, ..., ..., Mehmet Cenk Yılmaz ile Hatice Ceren Yılmaz'ın seçilmesine karar verildiği, davacının bu karara muhalif oy verip muhalefetini zapta geçirttiği, şirket esas sözleşmesinin 7. maddesine göre yönetim kurulunun en az 3, en çok 5 kişi olacağının belirlendiği, buna göre yönetim kurulunun 5 kişiden oluşmasının esas sözleşmeye uygun olduğu, TTK 316. maddesine göre, genel kurulu yönetim kurulunu azledebileceği, yeni yönetim kurulu seçilmesi suretiyle, eski yönetim kurulunun görev süresinin sona erdirildiği, yapılan işlemin kanuna ve esas sözleşmeye uygun olduğu ancak genel kurulun murakıp tarafından olağan toplantıdan 3 ay sonra çağrılmış olmasının müstacel ve zaruri hallerin bulunmaması göz önünde tutulduğunda, yapılan bu çağrının ve alınan kararların amacının davacıyı yönetim kurulundan uzaklaştırmak olduğu ve bunun objektif iyi niyet kurallarına aykırı bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı şirketin 08.07.2008 tarihli olağanüstü genel kurul kararlarının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, anonim şirket olağanüstü genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, 6762 sayılı TTK’nın 355. maddesi gereğince denetçiler, zaruri ve müstacel sebepler çıktığı takdirde umumi heyeti fevkalade toplantıya davete mecburdurlar. Bu sebepleri kendiliğinden veya azınlığın ya da ortakların gerekçeli başvuruları üzerine takdir ederler. Dolayısıyla, ortakların başvurusu üzerine denetçinin genel kurulu olağanüstü toplantıya çağırma yetkisi bulunmaktadır. Bu nedenle, mahkemenin toplantıya çağrının özel amaç taşıdığından bahisle genel kurulda alınan kararların iptaline karar vermesi yerinde olmamıştır. Öte yandan ortak olmayan ...'ın olağanüstü genel kurula katılması bakımından, 31.05.2011 tarihli birlirkişi raporunda da belirtildiği üzere, her ne kadar Günay olağanüstü genel kurul toplantısına iştirake yetkili değilse de, Günay'ın katılımı toplantı nisabını ve kullandığı oy karar nisabını etkilememekte, dolayısıyla ihtilaflı genel kurul kararı kanunda öngörülen toplantı ve karar nisabına aykırı bulunmamaktadır. Anılan iddialar dışında genel kurul toplantısında alınan kararların kanuna, ana sözleşmeye ve afaki iyiniyet kurallarına aykırı olduğu hususu davacı tarafça kanıtlanabilmiş değildir Bu itibarla, anılan gerekçeler ile davanın kabulü doğru görülmemiş, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34531, Karar No: 2020/18023, Tarih: 10.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/34531 E.  ,  2020/18023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş MahkemESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15/09/2011 tarihinden 05/03/2015 tarihine kadar davalı şirketin Tekirdağ Tekira AVM'de bulunan Carrefoursa Market adlı işyerinde reyon elemanı olarak çalıştığını, müvekkilinin son aylık net ücretinin 1.100,00 TL olduğunu, ayrıca ücrete ilave olarak her yıl 3 ayda bir kere bir maaş tutarında ikramiye, her ay 80,00 TL'lik alışveriş çeki, her yıl bir kere 550,00 TL'lik yakacak yardımı, her ay 146,00 TL yol parası, her ay 96,00 TL gıda yardımı, her bayramda 107,00 TL bayram çeki, her gün bir öğün yemek verilmesi konusunda anlaşıldığını, davacının hizmet süresinin başladığı 15/09/2011'den 15/01/2012 tarihleri arasında elektronik bölümünde haftanın 6 gün 12:30-23:00 saatleri arasında çalıştığını, bu sürede 2 kez gece envanter sayımı yapıldığını, bu günlerde akşam 22:00 sabah 12:00 arasında çalıştığını, davacının bundan sonraki çalışmalarının 07:00 ila 20:00 saatleri arasında olduğunu, reyon sayım işlemlerinde fazla çalışmasının bulunduğunu, davacının fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, ayda ortalama 1 kez tatil gününde de eleman azlığı nedeniyle çalıştığını, davacının 14 günlük yıllık izin ücretinin ödenmediğini, davalı şirketin mağaza müdürünce müvekkiline mobbing uygulandığını, bu durumun müvekkilinin psikolojisini bozduğunu, müvekkilinin fazla mesailerinin, asgari geçim indirimi alacaklarının, ikramiye alacaklarının, hafta tatili ücretlerinin ödenmemesi ve uygulanan psikolojik baskı nedeniyle Tekirdağ 2. Noterliğinin 05/03/2015 tarih ve 02165 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile iş akdini haklı nedenle feshettiğini, iddia ederek, kıdem tazminatı alacağının, fazla çalışma ücreti alacağının, yıllık izin alacağı, ikramiye alacağı, mobbing nedeniyle manevi tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, haksız açılan davanın reddi gerektiğini, davacının iş akdini haklı nedenle feshetmediğinden kıdem tazminatı hak kazanamacağını, davacının fazla mesai alacağına hak kazanmasının mümkün olmadığını, davacının müvekkili şirkette her hangi bir yıllık ücreti izin alacağı yada ikramiye alacağının bulunmadığını, bu hususun aylık bordrolarda sabit olduğunu, davacının iddia ettiği rencide edici davranışların şirket içinde gerçekleşmesinin mümkün olmadığı bu nedenle manevi tazminat alacağına hak kazanmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı tarafça yargılama sırasında dosyaya ibraz edilen ve davalı tarafça itiraza uğramayan yıllık izin belgelerinde davacının hizmet süresince 38 gün izin kullandığı, kullanılmayan izin gün sayısının 4 gün olduğu anlaşılmakla, 14 gün üzerinden yıllık izin hesabı hatalıdır.

3-Fazla mesai yapılması halinde serbest zaman kullanıldığına ilişkin izin formları da dosyada bulunmakta olup bu izin formlarının da fazla mesai hesabı yapılırken dikkate alınması gerekir.

4-Kıdem tazminatına davacı tarafından dava tarihinden itibaren faiz talep edilmiş olmakla mahkemece bu talep aşılarak fesih tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14396, Karar No: 2009/13938, Tarih: 02.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/14396 E.  ,  2009/13938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar, 1-... 2-... 3-... Vekilleri Av.... ile davalı, ... Vekili Av.... aralarındaki iptal davası hakkında Giresun 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 19.06.2008 günlü ve 217/403 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

HUMK'nun 427. maddesindeki parasal sınırları değiştiren 5219 sayılı yasanın 2/c maddesi ile 21.7.2004 tarihinden itibaren verilecek kararlarda 40.000.000 TL olan kesinlik sınırı 1.000.000.000 TL’ye (1.000,00-YTL) çıkarılmıştır. Diğer bir deyişle 21.7.2004 tarihinden itibaren verilen kararların temyiz edilebilmesi için hüküm altına alınan miktarın 1.000.000.000.TL (1.000,00-YTL)’yi geçmesi gerekir.

HUMK’na 5236 sayılı yasanın 19.maddesi ile eklenen Ek-4.maddeye göre ise “Görev, kesin hüküm, istinaf, temyiz, Yargıtay’da duruşma, senetle ispata ve sulh mahkemelerindeki taksim davalarında muhakeme usulünün belirlenmesine ilişkin maddelerdeki parasal sınırlar; her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların; o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların on milyon lirayı (10,00-YTL) aşmayan kısımları dikkate alınmaz.”

2007 yılında bu parasal sınır 1.170,00YTL.olarak uygulanmıştır. Öte yandan 17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.250.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

İnceleme konusu karar,19.06.2008 tarihinde verilmiş ve davacı yanın 399,24’YTL lik ödeme emrinden dolayı, davalı Kuruma borçlu olmadıklarının tespitine ilişkin olup, kesin nitelik taşıdığından 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönününde tutularak davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle reddine,02.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16180, Karar No: 2018/5348, Tarih: 05.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16180 E.  ,  2018/5348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

A-Sanıklar hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçunun V.U.K.'nın 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının en aleyhe yorumla suçun işlendiği 31.12.2004 ve 31.12.2005 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu husustata aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

B-Sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Sanık ...'nun, adı geçen şirket ile bir ilgisinin olmadığını, diğer sanık olan Taner'in söz konusu şirkette çalıştığını ve kendisine bu şirkette çalışmayı teklif ettiğini, sigortalı işte çalışacağını düşünerek ona bir takım belgeler verdiğini, kendisinin haberi olmadan vermiş olduğu bu belgelere istinaden kendisini şirkete ortak yaptıklarını savunması; sanık ...'in, herhangi bir şirketle ilgisinin olmadığını, sanık ...'nun dayısı olduğunu, iş başvurusu için şirkete başvurduklarını, kendilerine belgeler imzalattırdıklarını, şirketten haberinin olmadığını savunması karşısında; suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2006 takvim yılında düzenlediği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b)Sanıkların faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

ca)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cb)Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 05.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/530, Karar No: 2021/1995, Tarih: 18.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/530 E.  ,  2021/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.01.1995 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne karar verilerek bu karar 21.07.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Davalı ... vekilinin talebinin reddine dair verilen 17.09.2015 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mustafakemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.06.2001 tarihli, 1995/19 Esas 2001/663 Karar sayılı ilamı ile dava konusu taşınmazlardaki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir. İlam süresi içerisinde temyiz edilmediğinden 21.07.2006 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı ... vekili, 08.05.2015 tarihli talep dilekçesi ile dava konusu taşınmazların satıldığını, satış bedellerinin paydaşlara Mustafakemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/1142 Esas sayılı mirasçılık belgesine göre dağıtıldığını ancak mirasçılık belgesinde payının 3840 olması gerekirken 840 olarak gösterildiğini, bu nedenle tashih talebinde bulunduğunu ve 14.05.2015 tarihli tashih kararı ile mirasçılık belgesindeki payının 3840 olarak düzeltildiğini, paylaştırılan satış bedelinin hak sahiplerinden iadesi istenerek tashih kararı gereği düzeltilen mirasçılık belgesine göre yeniden satış bedelinin dağıtılmasını talep etmiştir.

Mahkemece 17.09.2015 tarihli ek karar ile, satış ve tevzii tarihlerinde geçerli mirasçılık belgesine göre yapılan paylaştırmanın usul ve yasaya uygun olduğu, sonradan vuku bulunan değişikliklerin taraflar arasında sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre çözülmesi gerektiğinden davalı ... vekilinin talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı ... vekili, ek kararı temyiz etmiştir.

Her ne kadar mahkemece 17.09.2015 tarihli ek kararda kanun yolu gösterilmemiş olsa da kararın temyize tabi olduğu anlaşıldığından talepte bulunanın temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilerek dosya incelemeye geçildi;

Somut olayda; davalı ... vekilinin satış bedelinin yeniden paylaştırılmasına ilişkin talebinin mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenle, 17.09.2015 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 18.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3464, Karar No: 2024/3427, Tarih: 16.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/3464 E.  ,  2024/3427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/380 E., 2022/417 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/299 E., 2021/524 K.

Taraflar arasında Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti dava sonucunda verilen hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacılar ... ve arkadaşlarının Gaziantep'de kurulu Mülhak Kamalakzade ... Ağa Bin Mehmed Efendi Vakfı'nın (... Nasır Camii Vakfı) galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmesi istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/291 Esas, 2013/25 Karar sayılı ilamı ile ... ve arkadaşlarının Kamalakzade Elhaç ... Ağa (... Nasır) Vakfının galle fazlasına müstehak evladı olduklarının tespitine karar verildiği ve bu kararın Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2013/5995 Esas, 2013/11785 Karar sayılı ilamı ile onandığı, davacıların da ... ... Mahserecinin çocukları olduğu, 22.04.2021 tarihli bilirkişi raporu da değerlendirildiğinde davacıların davalı vakfın galle fazlasına müstehak evladı olduklarının anlaşıldığı gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile davacıların Gaziantep'te kurulu Mülhak Kamalakzade ... Ağa Bin Mehmed Efendi Vakfının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmiştir.