muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/45, Karar No: 2022/1565, Tarih: 24.02.2022

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Buna göre, yargılama açık olarak yapılır ve HMK'nin 297/2. maddesi hükmü gereğince de yargılama sonunda verilen kararda taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilir. Aynı Kanun'un 298/2. maddesi hükmü ise, sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağını amirdir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim ... İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarihli ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, Mahkemece yapılacak ...; önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

Somut olayda; Mahkemece verilen kısa kararda, davanın esastan reddine denildiği halde, gerekçeli kararda, mahkememiz kararında direnilmesine, davacının davasının reddine denilmiş ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmuştur.

Hüküm, bu nedenle kanuna aykırı olarak tesis edildiğinden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8888, Karar No: 2012/15056, Tarih: 05.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8888 E.  ,  2012/15056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nin 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı ... tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/40027, Karar No: 2014/42186, Tarih: 17.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/40027 E.  ,  2014/42186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2014/367013-Kanun Yararına Bozma

MAHKEMESİ :Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :17/09/2013-2013/18E-2013/38K

SUÇ :Kasten yaralama

Kasten yaralama suçlarından müşteki sanıklar A.. A.., H. B., katılan sanıklar A.. A.., A.. K.., sanıklar O.. B.. ve Ş.. B..'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3-e, 29, 62/1 ve 52/2 (katılan sanıklar A.. A.. ve A.. K.. haklarında), 86/2, 29. 62/1 ve 52/2 (müşteki sanık A.. A.. hakkında), 86/2-3-e, 62/1 ve 52/2. (sanıklar O.. B.. ve Ş.. B.. ile müşteki sanık H. B. haklarında) maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası (katılan sanıklar A.. A.. ve A.. K.. haklarında), 1.000,00 Türk lirası (müşteki sanık A.. A.. hakkında) ve 3.000,00 Türk lirası (sanıklar O.. B.. ve Ş.. B.. ile müşteki sanık H. B. haklarında) adli para cezaları ile cezalandırılmalarına dair, Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2013 tarihli ve 2013/18 esas, 2013/38 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 30.10.2014 tarih ve 2014/18913 – 64494 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13.11.2014 tarih ve 2014/367013 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre suç tarihlerinin 22/02/2006 olması ve hüküm kısmında cezanın alt sınırdan verildiğinin belirtilmesi karşısında; 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesine eklenen ‘‘Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." şeklindeki hükmün suç tarihinde yürürlükte bulunmadığı cihetle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/1. maddesinde yer alan “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki düzenleme gözetilmeden, sanıkların üzerlerine atılı kasten yaralama suçlarına ilişkin adli para cezalarının alt sınırının suç tarihi itibariyle 5 gün olarak belirlenmesi yerine yazılı şekilde belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayininde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2013 tarihli ve 2013/18 esas, 2013/38 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2013 tarihli ve 2013/18 esas, 2013/38 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA,

1) Sanıklar A.. A.. ve A.. K.. hakkındaki hüküm fıkralarının; sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince ½ oranında artırım yapılarak 7 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 29.maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılarak 3 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü takdiren 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 40 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, şeklinde değiştirilmesi,

2) Sanık A.. A.. hakkındaki hüküm fıkrasının; sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 29.maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 1 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü takdiren 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 20 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, şeklinde değiştirilmesi,

3) Sanıklar O.. B.., H. B., Ş.. B.. hakkındaki hüküm fıkralarının; sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince ½ oranında artırım yapılarak 7 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın cezasında TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü takdiren 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 100 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, şeklinde değiştirilmesi, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen korunmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1770, Karar No: 2021/2535, Tarih: 23.12.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/1770 E.  ,  2021/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

- K A R A R -

Dava, sıra cetveline şikayet istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karara karşı şikayet olunan SGK vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesince sıra cetvelinin tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde dava açılmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine miktar itibariyle kesin olarak karar vermiştir.

Kararı şikayetçi vekilinin temyiz etmesi üzerine ilk derece mahkemesince 06.02.2020 tarihli ek karar ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak karar verildiğinden dosyanın 28.11.2019 tarihinde kesinleştiği gerekçesiyle şikayetçi vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir.

Ek kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Temyiz dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi temyiz dilekçesinin reddine karar verir ve 344'üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder (HMK 346/1 ve 366)

Somut olayda ilk derece mahkemesince temyiz dilekçesinin reddine dair verilen ek karar ilk derece mahkemesinin bu konuda karar verme yetkisi olmadığından yok hükmünde kabul edilerek temyiz incelemesine geçilmiştir.

2-Temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtaya gönderilmiş ise 01.06.1990 tarihli 1989/3 Esas, 1990/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından da temyiz talebinin reddine karar verilebilir. Bu İçtihadı Birleştirme Kararı HUMK hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da, HMK’daki benzer düzenlemeler de aynı yorum ve sonucu doğurduğu için HMK hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerektiğinden temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin temyiz isteminin, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi kararının miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15002, Karar No: 2017/6862, Tarih: 26.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/15002 E.  ,  2017/6862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.03.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, kira alacağı ve cezai şart tazminatı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 26.09.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ... İnce ile karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu iptali, tescil ve kira alacağı ve cezai şart tahsili talebine ilişkindir.

Davacı vekili, birleştirilen 2014/524 Esas sayılı dosyada 02.04.2014 tarihli dilekçesi ile davacı alıcı ile davalı satıcı... A.Ş. arasında 01.06.2005 tarihinde 88 parsel üzerinde yapılacak olan... evleri projesine dahil ... daire tipi villalardan... numaralı villanın satış vaadi ve inşaat sözleşmesi yapıldığını, satış bedelinin 210.000 USD olup villanın bedelinin 182.000 USD kısmının davacı tarafından ödendiği, geri kalan bedelin karşılıklı imzalanan Zeyilname ile 28.643 USD'nin villanın tesliminde ödeneceğinin belirlendiğini, Zeyilnamede ödeme planındaki değişiklik sebebiyle bir vade farkı tahsil edilmeyeceğinin kabul edildiğini, imzalanan sözleşme uyarınca teslimde gecikme yaşanması durumunda davalının cezai şart bedeli ödeyeceğinin hükme bağlandığını, halen sözleşme konusu taşınmazın yapımının tamamlanmamış olduğunu ileri sürerek kat irtifakı tesisi suretiyle birleşen dosyanın davalısı ... A.Ş. adına 1756 sayılı parselde 6. blok 12 nolu bağımsız bölümün tapusunun iptali ve davacı adına tescili ve sözleşmede belirtilen teslim tarihinden dava tarihine kadar işlemiş kira alacağının ve sözleşmede yazılı cezai şartın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının talebinin şekil yönünden geçersiz bir sözleşmeye dayandığını, birleştirilen dosyada davalı ... tapu maliki ... A.Ş.'nin sözleşmenin tarafı olmadığından davacıya karşı edim yükümlülüğü bulunmadığını, her iki şirketin hiçbir bağlantısı olmadığını, davacının satıcısı olan ... A.Ş. ile tapu maliki şirketin hiçbir ilgisi bulunmadığını, bina bitirilip teslim edilmediği gibi bakiye kalan bedelin ödenmediğinden 30.09.1988 tarih 2/2 sayılı İBK.nın uygulama yeri bulunmadığını, bu hususun hakim tarafından resen nazara alınması gerektiğini, geçersiz sözleşmede kira tazminatı ve cezai şart istenemeyeceğini, kira alacağı ve cezai şart istemlerinin yasal koşullarının oluşmadığını, tescil imkanı bulunmadığını bilen davacının 10 senedir beklemek suretiyle kötüniyetli davrandığını, asıl davanın ve birleştirilen davanın husumet ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece 07.04.2015 tarihinde yapılan keşif sonucu bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan 10.11.2015 tarihli raporunun incelenmesinde, taşınmazın büyük oranda bitirildiği, kat mülkiyeti kurulduğu; ancak, dava konusu taşınmazın tapusunun devredilmediği, vaat alacaklısı davacının bedeli büyük oranda ödediği anlaşılmıştır.Taraflar arasında yapılan sözleşme göre 28.643 USD bakiye borcun kaldığı dava konusu villanın teslim tarihinin 01.04.2008 olarak kararlaştırıldığı, zamanında teslim edilmemesi halinde cezai şart kararlaştırıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, dava konusu villanın teslim tarihi ile dava tarihi olan 18.03.2014 tarihleri için işlemiş rayiç kira bedelinin tahsiline, davacı tarafından ödenmeyen bakiye satış bedelinin depo ettirilerek tapu iptal ve tescil şartlarının böylece oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 1756 parsel sayılı taşınmazdaki B blok 3. normal kat ve 12 numaralı bağımsız bölümün tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, depo edilen 82.500 TL bedelin davalılara ödenmesine, 129.699,17 TL gecikmiş kira bedelinin davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, cezai şart isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ...Ş. ve birleştirilen dosyanın davalısı tapu maliki ... A.Ş. vekillleri temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına ve davalı taraflar arasında düzenlenmiş, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin varlığını gösteren 01.01.2004 tarihli hizmet sözleşmesine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Hükmü, davalı ...Ş. ve birleştirilen dosyanın davalısı tapu maliki ... A.Ş. vekillleri temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına ve davalı taraflar arasında düzenlenmiş, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin varlığını gösteren 01.01.2004 tarihli hizmet sözleşmesine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.Arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yüklenici TBK'nın 183. maddesine dayanarak üçüncü kişilere temlik edebilir. Temlik alanın sözleşme tarafını ifaya zorlayabilmesi için kendi edimini yerine getirmesi zorunludur. Nitekim TBK'nın 97. maddesinde "Karşılıklı borç yükleyen bir sözleşmenin ifası isteminde bulunan tarafın, sözleşmenin koşullarına ve özelliklerine göre daha sonra ifa etme hakkı olmadıkça, kendi borcunu ifa etmiş ya da ifasını önermiş olması gerekir." hükmü düzenlenmiştir. Bu nedenle, yüklenici ile yükleniciden temlik alan (davacı) arasında düzenlenen temlik sözleşmesi gereğince tarafların borç ve alacaklarının neler olduğu sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardan da bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.Somut uyuşmazlıkta davacı, 01.06.2005 tarihli adi yazılı temlik sözleşmesine dayanarak taşınmazın tescilini, kira alacağı ve cezai şartın tahsilini talep etmiştir. Bu sözleşmede davalı ...Ş. yapmakta olduğu 1756 parseldeki (... ) nolu bağımsız bölümün mülkiyetini nakletme, davacı da sözleşmede belirtilen arsa payı dahil 210.000 USD satış bedelini ödeme yükümlülüğü altındadır. Bu sözleşmeden sonra davalı ...Ş. ile davacı arasında düzenlenen "Zeyilname" başlıklı ve adi yazılı sözleşmede, davacının sözleşme bedeli bakiyesini ödeme şekli olarak bakiye 28.643 USD'nin Gayrımenkul Satış vaadi sözleşmesine konu (villa) dairenin teslim tarihinde ödeneceği belirtilmiştir. Sözleşmede kira alacağı kararlaştırılmamıştır. Bu nedenle davacının sözleşmede belirtilen cezai şart alacağının sözleşmedeki yazılı usule göre hesaplanarak bakiye borcundan indirilerek mahsup edilmesi ve kalan bakiye borç kısmının TBK'nın 97. maddesi uyarınca birlikte ifa kuralı gereğince davacıya depo ettirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar bir yana bırakılarak yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 1.480 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7280, Karar No: 2013/12024, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/7280 E.  ,  2013/12024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Genel Güvenliğin Kasten Tehlikeye sokulması(Mala Zarar Verme)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1, 230 ve 1412 sayılı CMUK'nın 308/7 maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin ortaya konulup tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz karar verilmesi yanında müştekinin 15.03.2009 tarihli polisteki ifadesinde “... kaçanlardan bir tanesinin akrabam olan ... oğlu Mertcan Köylü adlı şahıs olduğunu gördüm...” derken 16.09.2010 tarihinde talimatla alınan beyanında “...arabayı yakanlar ..., ...'nu benzin döküp, tutuşturup kaçarken gördüm...” her ikisinden de şikayetçiyim...” demesi karşısında; anlatımlar arasındaki çelişkiler giderilmeden, suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair sûbut delili gösterilmeden ve Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/3. maddesi amir hükmüne göre Sosyal İnceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7529, Karar No: 2012/8361, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7529 E.  ,  2012/8361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralama ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, aralarında çıkan tartışma sırasında mağdurun ayaklarının önüne doğru, yere ateş etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.