muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14080, Karar No: 2019/224, Tarih: 21.01.2019

Yukarıdaki açıklamalar ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; davalı, sosyal hizmet uzmanı sıfatıyla kendisine verilen görev kapsamında dava dışı ...’ın yardıma muhtaç olduğu hususunda sosyal inceleme raporu tanzim etmiş, raporunda durum tespiti yapmış ve ihtiyaç halindeki kişinin ne tür bir yardımdan faydalandırılmasının uygun olacağı konusunda vardığı kanaatini belirtmiştir. Dava dışı yardım talebinde bulunan kişiye nakdi yardım yapılıp yapılmayacağı hususu ise davalının yetkisinde değildir.

Şu halde, davalının davaya konu nakdi yardım sebebiyle sorumluluğuna gidilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, açıklanan yönler ve yasal düzenlemeler gözetilmeksizin yanılgılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11290, Karar No: 2018/5336, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11290 E.  ,  2018/5336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,davacının Konya İl Telekom Müdürlüğü'nde kapsam dışı personel statüsünde çalışmakta iken 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi uyarınca Konya Çevre ve Orman İl Müdürlüğüne atandığı, nakil sırasında düzenlenen maaş nakil ilmühaberinde yapılması gereken ek ödemelerin ilave edilmediği, maaş nakil ilmühaberinin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi ve 406 sayılı Yasanın ek 29 ve 9. maddelerine uygun düzenlenmediğinin tespiti ile maaşına esas olmak üzere bildirilen ücrete belirlenen ek ödemenin eklenerek yeniden düzenlenmesi ve kuruma bildirilmesi ile davalı kurumda çalışmış olduğu süreler içinde mahrum bırakıldığı denge tazminatı ve ek ödemelerin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 657 sayılı Yasa ve 399 sayılı KHK hükümlerine göre çalışmaya devam ettiği,davacının devlet çalışanı olduğu,maaş tespitinde ve zam oranlarının belirlenmesinde davalının yetki sorumluluğunun bulunmadığından taraf ehliyetinin bulunmadığı, davacının 406 sayılı Yasanın ek 29. ve 4046 sayılı Yasanın 22. maddesine göre Devlet Personel Başkanlığı'na bildirildiği, davacının maaş ilmühaberinin yasaya uygun olarak tanzim edildiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1379, Karar No: 2020/649, Tarih: 30.01.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/1379 E.  ,  2020/649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nin 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15909, Karar No: 2016/246, Tarih: 13.01.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/15909 E.  ,  2016/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2009/8040 E. , 2012/17349 K. ve 16.10.2012 tarihli bozma ilamı ile sanık hakkında lehe yasanın belirlenmesi sırasında yapılan karşılaştırmada mala zarar verme suçu ile ilgili değerlendirme yapılmamasının sonuçta hükmedilen ceza süresi dikkate alındığında karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmadığının belirtilmesi karşısında, yeniden eleştiri yapılmasına gerek görülmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8903, Karar No: 2006/12038, Tarih: 14.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8903 E.  ,  2006/12038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı (Alacaklı)..... vek.Av. .... ile davalı (Alacaklı) .... vek.Av. .....ra cetveline itiraz davası hakkında Kozan İcra Mahkemesinden verilen 9.6.2006 gün ve 33-72 sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

5311 sayılı yasa ile İcra ve İflas Kanunu’na eklenen Geçici 7 nci maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen aynı yasanın 363 ncü maddesine göre, sıraya dair şikayet ve itirazın red veya kabulüne ilişkin kararlar, sırası itiraza uğrayan alacağın tutarının 01.01.2006 tarihi itibariyle 2.870.000.000.-TL. (2.870,-YTL)’yi geçmemesi halinde, temyiz kabiliyetinden yoksundur.

İcra Mahkemesinin kararı 09.06.2006 tarihli olup, yukarıda açıklanan nedenle verilen karar kesin niteliktedir.

Bu sebeplerle kararı temyiz eden davacı vekilinin temyiz istemi İİK.nun 365/son maddesi hükmü gereğince reddedilmelidir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.12..2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6837, Karar No: 2010/8142, Tarih: 12.07.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6837 E.  ,  2010/8142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KANDIRA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2010
Yargıtay — Esas No: 2011/9064, Karar No: 2012/1080, Tarih: 27.02.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/9064 E.  ,  2012/1080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Yüklenen suçtan mahkümiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14441, Karar No: 2017/9519, Tarih: 16.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14441 E.  ,  2017/9519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesini değiştiren 5304 sayılı Kanunun 3. maddesinde düzenlenen “Çalışma alanındaki ormanların 5304 sayılı Kanunun 3. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında açıklanan şekilde oluşturulan orman kadastro ekibince sınırlandırma ve tespitleri yapılarak otuz günlük kısmî ilâna alınır. Bu alanlarda orman kadastrosu yapılmış sayılır” hükmü gereğince Yiğitbaşı köyünde yapılan ve kısmi olarak askıya çıkartılan orman kadastrosu sırasında 104 ada 2 numaralı orman parseline sınır olan yol ve derelerin orman olarak sınırlandırılarak orman niteliğinde Hazine adına tescili istemi ile dava açmıştır.

Mahkemece, 104 ada 2 parsele bitişik davaya konu 30 ve 32 parseller arasında kalan yol ile yine 104 ada 2 parselle 102 ada 1, 103 ada 1 sayılı parseller arasında kalan yolların yörede yapılan genel arazi kadastrosu sırasında yol ve dere yatağı olarak tespit dışı bırakılıp paftasına işlendiği ve tespit tutanağı düzenlenmediği bu nedenle davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu gerekçesi ile davanın görev nedeniyle reddine, kararın kesinleşmesinden sonra dosyanın görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02/02/2012 gün ve 2011/16180 - 2012/951 sayılı kararı ile bozulmuştur. Bozma kararında özetle; "davacı ... Yönetimi tarafından dava dilekçesi ekinde krokide taralı olarak gösterilen taşınmazın eski tarihli resmi belgelerde orman olarak gözüktüğü ve yörede 5304 sayılı Kanun gereğince orman kadastro çalışmalarının yapılarak kısmi ilana çıkarıldığı ileri sürülerek dava açılmıştır. Yörede 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu sırasında dava konusu taşınmaz orman sınırları dışında bırakıldığına ve Orman Genel Müdürlüğü tarafından temyize konu orman kadastrosuna itiraz davası 3402 sayılı Kanunun 11/1. ve 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddeleri uyarınca, kadastro mahkemesinde askı ilan süresi içinde açılıp taşınmazın orman sınırı içine alınmak suretiyle orman sınırının düzeltilmesi istendiğine göre, yukarıda açıklanan ilkeler gözönünde bulundurularak Orman Yönetiminin davasının esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi usul ve kanuna aykırı” olduğu gereğine değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulü ile 104 ada 2 parsel sayılı Köyaltı Devlet Ormanına sınır olduğu halde orman parseli yüzölçümüne eklenmeyen ve paftasında tespit harici yol ve dere olarak gösterilen orman bilirkişisinin raporuna ekli krokisinde (Y1) yazısıyla tanımlanan yol ile; orman bilirkişisinin raporuna ekli krokisinde (Y2) yazısıyla tanımlanan yol ve orman bilirkişisinin raporuna ekli krokisinde (D) yazısıyla tanımlanan derenin orman vasfı ile 104 ada 2 parsel sayılı Köyaltı Devlet Ormanına eklenmek suretiyle Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 16/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10168, Karar No: 2019/4496, Tarih: 30.04.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/10168 E.  ,  2019/4496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı vekili; davaya konu haciz esnasında davalı üçüncü kişi şirket yetkilisi borçludan sadece bir takım makinaları satın aldığını belirterek istihkak iddiasında bulunmuş ise de, üçüncü kişi tarafından sunulan faturalar incelendiğinde, işyerine ait demirbaşların bir çoğunu kapsadığını, bunun da üçüncü kişi şirketin borçlu şirketin devamı niteliğinde olduğunu gösterdiğini, üçüncü kişi şirketin 2011-2012-2013 yıllarını matrahsız olarak kapattığını, matrahsız bir şirketin bir anda borçlu şirketin 5 milyonluk malını satın almasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, ayrıca üçüncü kişinin borçlu adına tescilli markayı da kullandığını belirterek, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı üçüncü kişi şirket vekili, müvekkili firmanın 2013 yılında aldığı büyüme kararı üzerine borçlu şirketten bütün makinaların fatura karşılığında satın alındığını ve banka kanalı ile ödemenin yapıldığını, makinaların satın alındığı firmadan makinaları tanımaları ve teknik bilgiye sahip olmaları nedeniyle 7-8 işçi ile anlaşarak çalışmasının olağan olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, haciz yapılan adresin borçlunun eski faaliyet adresi olduğu, borçlu ile üçüncü kişi şirketin aynı işkolunda faaliyet gösterdiği, haciz adresinin borcun doğumundan sonra üçüncü kişi şirkete devredildiği, bu durumda İİK’nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu yararına olduğu, davalı üçüncü kişinin karinenin aksini kesin ve güçlü deliller ile kanıtlaması gerektiği, fatura, vergi levhası gibi belgelerin yasal karinenin aksini ispata yeterli olmadığı gerekçesi ile, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.