muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15741, Karar No: 2017/12062, Tarih: 20.01.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17098, Karar No: 2010/163, Tarih: 18.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/17098 E.  ,  2010/163 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Davacı, yurtdışı çalışmaları nedeniyle sigortalılık başlangıç tarihinin 06.12.1981 olduğunun tespiti ile 01.01.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini ve aylıklarının yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, yurtdışı çalışmaları nedeniyle sigortalılık başlangıç tarihinin 06.12.1981 olduğunun tespiti ile 01.01.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini ve aylıklarının yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, kısa kararda “1-Davanın Kabulüne, 2-Davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 06.12.1981 olduğunun tespitine” karar verildiği, gerekçeli kararda ise, aynı şekilde “1-Davanın Kabulüne, 2-Davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 06.12.1981 olduğunun tespitine” şeklinde hüküm kurularak, davacının yaşlılık aylığı tahsisi ve aylıklarının faizi ile tahsili konusunda, kısa kararda davanın kabulüne karar verilmesine ve bu talepler yönünden ret kararı verilmemesine rağmen, gerekçeli kararda bu yöndeki talepler konusunda karar verilmeyerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysaki

./..

son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu yukarıda belirtildiği gibi zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Öte yandan, konuyla ilgili 10.4.1992 günlü ve 991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

..............
Yargıtay — Esas No: 2019/6192, Karar No: 2019/8984, Tarih: 26.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/6192 E.  ,  2019/8984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK’nın 207/1, 53.TCK’nın 157/1, 52, 53.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ile sanığın cep telefonu ile tanışarak arkadaş oldukları, katılanın sanığa 1000 TL para verdiği ve sanığın da tümüyle sahte olarak oluşturulmuş, 15.2.2012 düzenleme tarihli ve 3.800 TL'lik çeki verdiği, çekin bankaya ibrazında sahte olduğunun anlaşıldığı, bilirkişi incelemesi sonucunda, çekin tümden sahte, ön yüzdeki yazı, arka yüzdeki birinci ciranta yazıları ile imzasının sanık el ürünü olduğu ve sahteciliğin aldatma kabiliyetinin bulunduğunun belirlendiği, bu suretle sanığın dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia ancak eylemin dolandırıcılık ve değişen suç vasfıyla özel belgede sahtecilik suçlarını oluşturduğunun kabul edildiği olayda;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 28/12/2004 gün ve 2004/173-228 sayılı kararında açıklandığı üzere; bankanın maddi varlığı olan çekin kullanılması suretiyle eylemin gerçekleştirildiğinin iddia olunması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık ve bunun yanında resmi belgede sahtecilik suçlarını oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 26/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16008, Karar No: 2015/14755, Tarih: 07.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16008 E.  ,  2015/14755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/229868

Mahkemesi : Antalya (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25/04/2014

Numarası : 2014/300 - 2014/528

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 24.05.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 1,16 promil alkollü halde olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15945, Karar No: 2017/12063, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/15945 E.  ,  2017/12063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5595, Karar No: 2018/9486, Tarih: 26.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5595 E.  ,  2018/9486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar; mahkumiyet

Ek karar; temyiz talebinin reddi

Yokluğunda verilen hükmün tebliğinin, sanık ...'ın sorgusunda beyan ettiği adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılması, daha önce adli mercilerce bu adreste usulüne uygun bir tebligat yapılmaması nedeniyle, 21.02.2013 tarihli tebliğ işleminin usulsüz olduğu ve sanığın hükmü öğrenme üzerine yasal süresi içinde temyiz ettiği kabul edilip, 13.07.2015 tarihli, 2011/145 esas ve 2012/2189 karar sayılı temyiz isteminin reddi kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

1- Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanığın sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a) Sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusu fatura olduğundan, suça konu faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

b) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

d) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

e) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suçun oluşacağı dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suçun oluşacağı dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 26.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20301, Karar No: 2012/4775, Tarih: 14.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20301 E.  ,  2012/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu 120 ada 7 parsel yönünden davanın reddine, 105 ada 1 ve 8 parsel ile 120 ada 5 parsel yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz dilekçesi yasal 15 günlük süre geçtikten sonra verildiğinden temyiz talebinin reddine karar verildikten sonra davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazların nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümleri ve enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin; 120 ada 5 parselde binde ikisini, 105 ada 1 parselde yüzde ikisini, 105 ada 8 parselde ise yüzde birini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davacıya aşağıda yazı peşin harcın iadesine, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/112, Karar No: 2011/153, Tarih: 28.06.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/9-112 E.  ,  2011/153 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname: 2011/88943

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Taksirle yaralama suçundan sanık R. E.’nin, 5237 sayılı TCY'nın 89/1-2 (b), 62 ve 52. maddeleri uyarınca 2.240 YTL adli cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Akhisar 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 30.01.2007 gün ve 120-41 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 14.04.2010 gün ve 13092-4340 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 18.04.2011 gün ve 88943 sayı ile;

“ … Hükümlünün üzerine atılı suçu 27.04.2005 tarihinde işlediği ve suç tarihinden sonra 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girdiği, mahkemece ‘765 sayılı TCK'nın ve 5237 sayılı TCK'nın hükümlerinin lehe yasa değerlendirmesi yapılırken’ 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi kapsamında kalan eylem için yasada öngörülen seçimlik cezalardan adli para cezasına hükmedilmiş olması karşısında doğrudan verilen adli para cezasının her halde sanık lehine olduğundan 5237 sayılı TCK hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesinde ‘…üç aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur’ hükmünün yer aldığı ancak seçimlik ceza olan adli para cezasının alt ve üst sınırlarının belirlenmediği,

5237 sayılı TCK’nın 52/1. maddesinde ‘adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir’ hükmünün yer aldığı,

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5560 Sayılı Yasanın 1. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK’nın 61/9. maddesine göre ‘Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz’ hükmü yer almaktadır.

Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralamaya neden olma suçundan hüküm kurulurken ‘… suçun işleniş biçimi, sanığın şahsi ve sosyal durumu, göz önüne alınarak cezanın asgari hadden tayin edileceğinin belirtilmesi, suç tarihinin 27.04.2005 olması, mahkemece cezanın asgari hadden tayin edileceği kabul edilerek seçimlik cezadan adli para cezasının seçilmesi ve adli para cezasının alt sınırının hapis cezasının alt sınırından az olamayacağına ilişkin yasal düzenlemenin 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile düzenlenmesi karşısında, taksirle yaralanmaya neden olma suçundan dolayı sanık lehine olan 5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesi uyarınca adli gün para cezasının alt sınırının TCK’nın 52/1. maddesine göre belirlenecek 5 adli gün karşılığı adli para cezası olması gerekmektedir.

Yukarıda anlatılan nedenlerle sanığın taksirle yaralamaya neden olma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/1-2. maddeleri gereğince alt sınırdan olacak şekilde ceza tayin edilmesi durumunda sonuç cezanın 100 TL adli para cezası olarak belirlenmesi gerekirken sanığın aleyhine olacak şekilde 2.240 TL olarak belirlenmesi nedeniyle Akhisar 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.01.2007 tarih ve 2006/120 esas-2007/41 sayılı kararının Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 14.04.2010 tarih ve 2008/13092 esas-2010/4340 karar sayılı ilamı ile onanmasına ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olduğu” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, 27.04.2005 tarihinde işlenen taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCY’nın 89/1. maddesi uyarınca seçimlik olarak adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, “asgari hadden ayrılmayı gerektirir sebep görülmediği” de belirtilerek, adli para cezasına ilişkin temel gün biriminin “90 gün” olarak tayininin olanaklı olup olmadığı ile TCY’nın 61/9. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Akhisar C. Başsavcılığınca 19.01.2006 gün ve 1577 sayı ile sanık Ramazan Efe hakkında 27.04.2005 tarihinde işlediği taksirle yaralama suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

Yerel mahkemece 765 sayılı TCY ve 5237 sayılı TCY hükümleri karşılaştırılarak lehe yasa değerlendirmesi yapıldığı,

5237 sayılı TCY hükümlerinin lehe olduğunun belirlenmesi sonucunda, aynı Yasanın 89/1. maddesi kapsamında kalan eylem için yasada öngörülen seçimlik yaptırımlardan adli para cezası tercih edilerek uygulama yapıldığı, “… Suçun işleniş biçimi, sanığın şahsi ve sosyal durumu gözönüne alınarak cezasının asgari haddinden ayrılmayı gerektirir sebep görülmediğinden” şeklinde gerekçe gösterilmek suretiyle temel gün biriminin “90 gün” olarak tayin edildiği, sanığın 5237 sayılı TCY'nın 89/1-2(b), 62 ve 52. maddeleri uyarınca sonuç olarak 2.240 YTL adli cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY’nın “taksirle yaralama” başlıklı 89. maddesinin 1. fıkrasında, “Taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır” hükmüne yer verilerek, tanımlanan suç için özgürlüğü bağlayıcı ceza ve adli para cezası seçimlik yaptırım olarak öngörülmüş, ancak adli para cezası yönünden alt ve üst sınırlar gösterilmemiştir.

5237 sayılı TCY’nın “Adli para cezası” başlıklı 52. maddesinin 1. fıkrası;