muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11193, Karar No: 2015/13616, Tarih: 25.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/11193 E.  ,  2015/13616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'un 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'un 381.maddesinin son fıkrasının HMK'nin 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek; kısa kararda “ ........ İli Merkez ........... Mahallesinde kain 26 ada 157 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davalı adına tapuya kayıt ve tesciline,” karar verilmesine karşın gerekçeli kararda “........ İli Merkez ........... Mahallesinde kain 26 ada 157 parsel 1 nolu teras/bağımsız bölüm no 11 sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davalı adına tapuya kayıt ve tesciline,” şeklinde hüküm kurularak kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile 10.4.1992 gün 1992/7-4 sayılı içtihatları birleştirme kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26177, Karar No: 2024/15801, Tarih: 28.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/26177 E.  ,  2024/15801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1171 E. ve 2021/200 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/47 E. ve 2019/306 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2019 tarih 2019/47 E. ve 2019/306 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK 280/2. maddesi uyarınca ortadan kaldırılması suretiyle TCK’nın 314/3, 220/7, 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyete ilişkin karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Mevcut delillere göre sanığın eylemlerinin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturmayacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

1.Temyiz aşamasında gelen Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2021/43780 Soruşturma ve 2021/32677 Karar numaralı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına göre ... (Kod) ... A. nın sanık hakkında beyanda bulunduğu, ancak ne UYAP ortamında ne de fiziki dosyada adı geçenin beyanın bulunduğu anlaşılmakla bahse konu şahsın sanık hakkındaki beyanların getirtilerek duruşmada okunması, gerektiğine adı geçenin tanık olarak dinlenilmesi, UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında herhangi bir bilgi ve beyan olup olmadığının da araştırılarak varsa beyanların aslı veya onaylı suretlerinin dosya kapsamına alınması, olanaklı ise sanık hakkında beyanda bulunan şahısların duruşmada tanık sıfatıyla dinlenilmeleri ile tüm bu delillerin CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2.Kabul ve uygulamaya göre de;

Silahlı terör yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “31.01.2014” yerine "08.07.2018" olarak gösterilmesi, yine suç adının "silahlı terör örgütüne yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6413, Karar No: 2021/3423, Tarih: 23.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/6413 E.  ,  2021/3423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Dosya içeriğinden sanıklara yüklenen eylemin ilk bakışta suç oluşturmadığının anlaşılması halinde beraat kararı verilebilecekken, 5271 sayılı CMK’nın 193/2. maddesine yanlış anlam verilerek, sanıkların savunması alınmadan kanıtlar takdir edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmak sureyle 5271 sayılı CMK’nın 193. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanıkların soruşturma aşamasında suçlamayı kabul etmemeleri ve atılı suçu işlediklerine dair tanık ...’ün beyanı haricinde başkaca tanık bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 210/1. maddesinde yer alan "olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez" şeklindeki düzenleme uyarınca tanık ...’ün bilinen tüm adreslerinden ve adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinden araştırılarak duruşmaya çağrılması, sanıklara yüklenen suçu oluşturan olayların aydınlatılması için tanığın duruşmada dinlenilmesi, tüm araştırmalara rağmen tanığın duruşmada dinlenmesinin mümkün olmaması halinde ise daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanakların duruşmada okunması gerekirken, belirtilen işlemler yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8358, Karar No: 2022/7550, Tarih: 03.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/8358 E.  ,  2022/7550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/184 E., 2021/588 K.

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tavşanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2021 tarihli ve 2021/184 Esas, 2021/588 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 16.09.2021’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 01.07.2022 tarihli ve 2022/3916 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/99480 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/99480 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Tavşanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi gereğince hükmolunan 120 gün adli para cezası üzerinden, anılan Kanun’un 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezasına hükmedildiği, sonrasında anılan Kanun'un 29/1. maddesi gereğince 3/4 oranında indirim yapıldığında 45 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken 90 gün adli para cezasına hükmedildiği, anılan Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 37 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 75 gün adli para cezasına hükmedildiği, sonuç olarak aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından 740,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 1.500,00 Türk lirası adli para cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.İnceleme konusu hükümde, hükümlünün yargılama konusu kasten yaralama eylemi için 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre temel cezanın “120 gün karşılığı adlî para cezası” olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.İnceleme konusu hükümde, hükümlünün yargılama konusu kasten yaralama eylemi için 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre temel cezanın “120 gün karşılığı adlî para cezası” olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

3.Hükümlünün eylemini silahtan sayılan alet ile gerçekleştirdiği, bu itibarla Mahkeme tarafından belirlenen temel ceza miktarı üzerinden, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası (e) bendi uyarınca (1/2) oranında kanunî artırım oranı uygulandığı belirlenmiştir.

4. Hükümlünün eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği kabul edilerek Mahkeme tarafından belirlenen ceza miktarı üzerinden, 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca (3/4) oranında haksız tahrik sebebine dayalı takdiri indirim oranı uygulanmıştır.

5.Hükümlü hakkında hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca belirlenen 180 gün adlî para cezasından, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca (3/4) oranında indirim uygulanırken hesap hatası yapılarak cezanın “45 gün karşılığı adlî para cezası” yerine “90 gün karşılığı adlî para cezası” olarak, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca (1/6) oranında indirim uygulanırken sonuç cezanın “37 gün karşılığı adlî para cezası” yerine “75 gün karşılığı adlî para cezası” olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

6.5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü takdîren 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilen adlî para cezası miktarının, “740,00 TL adlî para cezası” yerine “1.500,00 TL adlî para cezası” olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Tavşanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2021 tarihli ve 2021/184 Esas, 2021/588 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan şişe ile işlemesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan şişe ile işlemesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini haksız tahrik altında işlemesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği (3/4) oranında indirim uygulanarak 45 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 inci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 37 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 740,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10666, Karar No: 2010/18451, Tarih: 26.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10666 E.  ,  2010/18451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstık bahçesi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4080, Karar No: 2020/4767, Tarih: 09.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4080 E.  ,  2020/4767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi (Konya Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 30.06.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19185, Karar No: 2013/2700, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/19185 E.  ,  2013/2700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece ihtarnamelerin şekle uygun bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6570 Sayılı Yasanın 7/e maddesi uyarınca açılacak iki haklı ihtar nedenine dayalı tahliye davasının kiralayan tarafından açılması gerekir. Kiralayan durumunda olmayan malikin bu davayı açabilmesi için daha önce kiracıya ihtar göndererek kira paralarının kendisine ödenmesini istemesi ondan sonra ihtarları göndermesi gerekir. Kiralayanlar birden fazla ise ihtarları birlikte göndermeleri ve yine davayı da birlikte açmaları zorunludur. Bu hususlar dava hakkına ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden nazara alınır.

Olayımıza gelince; taraflar arasında düzenlenen 05.01.2004 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu sözleşme kiraya veren davacı ... ile kiracı davalı ... Çanka arasında imzalanmıştır. Kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 400,00 TL (400.000.000 TL) olduğu ve her ayın beşinci gününde peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı kiralayan 19.08.2011 tarihinde keşide ettiği, 24.08.2011 tebliğ tarihli ihtarname ile yeni kira döneminde aylık kiranın 1.500,00 TL olduğunu, Mart ayı kira bedelinin 1300,00 TL olarak eksik ödendiğini, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos 2011 aylar kirasının ödenmediğini iddia ederek toplam 7.700 TL nin ödenmesini istemiş, davalı kiracı 05.09.2011 tarihli cevabi ihtarında aylık kiranın 1.300,00 TL olduğunu, aylık 1.500,00 TL nin fahiş olduğunu, kira bedellerinin geç yatırılmasının tamamen ekonomik sebeplerden olduğunu, Mart 2011 den başlamak üzere aylık 1.400,00 TL olarak ödeneceğini bildirmiş ancak ödeme belgesi ibraz etmemiştir. Bu hali ile gönderilen ihtarname haklı bir ihtardır.

Davacı kiralayan 20.09.2011 tarihinde davalı hakkında başlattığı haciz ve tahliye istekli icra takibinde Mart 2011 ayına ilişkin kira bedelinin 100,00 TL eksik ödendiğini, aylık 1.400,00TL den Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül ayları kira paralarının ödenmesini istemiştir. Ödeme emri 22.09.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 28.09.2011 tarihli itirazında istek konusu aylardan birinin 1.500,00 TL olarak yazıldığını, aylık kiranın 1.400,00TL olarak dikkate alınması gerektiğini bildirmiş ve davalı tarafından 21.10.2011 tarihinde 10.195,00 TL kira parası ödenmiştir. Kira parası ihtardan sonra ödendiğinden bu ihtarname de haklı bir ihtardır. Bu durumda ihtara konu Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos ayları ile icra takibine konu Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül 2011 ayları kirası yönünden iki haklı ihtar olgusu gerçekleştiğinden, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ret kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8458, Karar No: 2022/17396, Tarih: 24.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/8458 E.  ,  2022/17396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13.05.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 16.09.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.10.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16111, Karar No: 2013/14312, Tarih: 25.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/16111 E.  ,  2013/14312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Malkara Sulh Hukuk ve Çorlu Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, evlilik dışı doğan ve tanıma yoluyla nüfusa tescil edilen ve annesinin de yaşının küçük olması nedeniyle küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olan "Gazibey Mahallesi, Köroğlu Sokak, No:23 Malkara/ Tekirdağ" adresinden 1,2 yıl önce "Koru Mahallesi, Çorlu" adresine taşındığı Malkara Yiğit Polis Merkez Amirliği'nin 22.02.2013 günlü adres araştırma tutanağı ile anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın, Çorlu Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. Maddeleri gereğince Çorlu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.