muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/751, Karar No: 2018/25, Tarih: 23.01.2018

Muhatap, tebliğnamenin tebliğinde de aynı tebligat yöntemi uygulandığından, imza ve isimden imtina edildiğinden haberdar olmadığından, bu konudaki olumsuzlukların neler olduğunu da ifade edememiştir. Yani muhatap, temyiz isteminin süreden reddedildiğine ilişkin tebliğnameden de yanlış tebliğ işlemi nedeniyle haberdar olamadığından, 5271 sayılı Yasanın 40-42 nci maddelerindeki eski hale getirme hakkını da kullanamamıştır.

c- Hükmün tebliğiyle ilgili tebligattan sonra; sanığın hükmü temyiz ederken farklı numaralı adres bildirdiği, tebligat memurunun adres numarasının değişikliğine ilişkin bir tespiti olmadığı gibi, tebliğnamenin tebliğinin, sanığın temyiz dilekçesinde bildirdiği adrese yapılmasında da, soyadı aynı olan ikinci tebligat memurunun da, aynı eksik tebligat işleminde bulunduğu ve bizzat tebligatın yapılamaması nedeniyle sanığın tebliğnamenin temyiz isteminin süresinde olmadığından reddine ilişkin görüşüne karşı da bir diyeceğinin olmaması doğaldır. Çünkü sanık, ilk tebligattan usulünce haberdar edilmemiş, değişen adres numarasını temyiz dilekçesinde bildirmesi üzerine bu adrese yapılan tebligatta da, yine tebligat memurunca, komşusunun isim ve imzadan imtina ettiği ile sanığın 'geçici olarak çarşıya çıktığı' ibaresine yer verildiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla tebligat memurunun bu işlemi usûle aykırı yaptığı açıktır.

Görüldüğü gibi bu iki tebligat da usulüne uygun yapılmadığı için, sanığın kendisine tebligatın usulüne uygun olarak yapılmadığı yönünde bir itirazda bulunma hakkı da, posta dağıtıcısının hatalı uygulamasıyla, elinden alınmış olmaktadır.

Dosya içerisinde bulunan tebligat evraklarında adreslerin farklı olması, tebligat yapan posta dağıtıcısının ikisinin de soyadının aynı ve yapılan işlemlerin içeriklerinin benzer olması kuşkuyu artırmaktadır. Dolayısıyla sanık halen temyiz dilekçesini verdikten sonra kendisine yapılan tebligatların (hüküm ve tebliğnamenin tebliği) usulüne uygun olmadığından haberdar olmadığı için, eski hale getirme hakkını kullanma olanağına da sahip olamamıştır.

d- Diğer yandan; hüküm mahkemesi, 1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte olan 315 nci maddesi gereğince, süresinde olmadığından temyiz isteminin reddine de karar vermemiştir. Anlaşılan o ki, hüküm mahkemesi de tebligatın usulüne uygun yapılmadığı kanısındadır.

Özetle somut olayda tebligat memuru, tebligatın muhatabına bildirilmemesi için gereken her şeyi yapmış olmaktadır. Çünkü, isim ve imzasını esirgeyen, kim olduğu belli olmayan, kapı numarası da belirtilmeyen, meçhul birine kendi kendine tebligat yapılmış gibi bir işlemin, gerçekliği ispat gerektiren ve adına tebligat yapıldı denen uygulama hukuka aykırıdır. Zira tebligatta amaç muhataba iletilmesini sağlayabilecek birinin haberdar edilmesidir.

Özetle somut olayda tebligat memuru, tebligatın muhatabına bildirilmemesi için gereken her şeyi yapmış olmaktadır. Çünkü, isim ve imzasını esirgeyen, kim olduğu belli olmayan, kapı numarası da belirtilmeyen, meçhul birine kendi kendine tebligat yapılmış gibi bir işlemin, gerçekliği ispat gerektiren ve adına tebligat yapıldı denen uygulama hukuka aykırıdır. Zira tebligatta amaç muhataba iletilmesini sağlayabilecek birinin haberdar edilmesidir.

e- Maddedeki düzenlemenin açıklamasını sürdürecek olursak; maddede, 'adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır' denilmektedir. Bu düzenlemede asıl olan husus, baştan savma, şekli bir tebligat olmayıp, tebliğ evrakı veya bilgilerinin sanığa ulaştırılmasının sağlanmasıdır. Yukarıda açıkladığımız gibi tebligatın muhataba ulaştırılmasının sağlanmasıdır. Yasa koyucu bu ulaştırma işleminde en güvenceli yol olarak, tebligatı muhataba ulaştırabilecek birilerinin bulunmasını amaçlamıştır. Bunlar, 'en yakın komşularından biri', 'varsa yönetici' veya 'kapıcı' olarak belirlenmiştir. En yakın komşulardan biri denmesi karşısında posta dağıtıcısının tebligatı, sadece komşuya değil, 'en yakın komşulardan birine' yapacaktır. En yakın komşu yoksa veya somut olayımızda olduğu gibi, kim olduğunu söylemiyor ve imza atmıyorsa veyahut bu kimsenin ev numarası da belirlenip denetimde açıklık sağlanamıyorsa, o zaman diğer kişilerin belirlenmesi cihetine gidilmesi gerekirdi. Bunlar arasında ise; 'varsa yönetici' veya 'kapıcı' yer almaktadır. Tebligat bu sonunculara da bildirilmemiştir.

Somut olayımızda isimsiz ve imzadan çekindiği iddia edilen birine, 'sarı çizmeli Mehmet Ağa' örneği, kendi kendine ben tebligatı yaptım diyerek temyiz yasa yolu hakkını kullanacak bir kimsenin hakkını kullanması engellenmiştir.

Sanığın tebligattan haberdar olmamasına karşın temyiz dilekçesi vermesi karşısında, hak arama iradesini ortaya koyduğu anlaşılmaktadır. Sanığın tebligattan haberdar olduğuna ilişkin hiçbir delil bulunmaması ve aynı tebligat hatasının tebliğnamenin tebliğinde de yapılması karşısında, sanıktan tebligattan haberdar olmadığı veya kendisine geç bildirimde bulunulduğu yönünde bir iddia beklenemez. Sanık temyiz dilekçesinde aynı yerde farklı numaralı adres bildirdiği halde, yapılan tebliğnamenin tebligatında yine aynı hataların yapılması karşısında, temyiz merciinin bu hususu sanığın lehine yorumlayıp, hakkın etkin kullanımını sağlaması gerekirdi.

f- Muhtara bırakılan tebligat evrakından muhatabın haberinin olması halinde yasal haklarını kullanması mümkündür. Muhtara hiçbir yükümlülük getirmeyen bir uygulama, artık şansa bırakılmış demektir. Demokratik hukuk devletlerinde işlemlerden istenen sonucun alınabilmesi şansa bırakılarak değil, kurumsal güvencelerin getirilmesiyle sağlanması mümkündür.

f- Muhtara bırakılan tebligat evrakından muhatabın haberinin olması halinde yasal haklarını kullanması mümkündür. Muhtara hiçbir yükümlülük getirmeyen bir uygulama, artık şansa bırakılmış demektir. Demokratik hukuk devletlerinde işlemlerden istenen sonucun alınabilmesi şansa bırakılarak değil, kurumsal güvencelerin getirilmesiyle sağlanması mümkündür.

g- 7201 sayılı Yasanın 54 ncü maddesindeki düzenlemeye göre; 'Muhatap namına kendilerine tebligat yapılan kimseler tebliğ evrakını muhataplarına en kısa zamanda vermedikleri ve bundan gecikme veya zarar vukua geldiği takdirde bir yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılır. Kendisine yapılması gereken tebligatı almayan muhatap ile muhatap adına tebligatı kabule mecbur olup da tebligatı kabul etmeyenler hakkında da yukarıda belirtilen cezalar uygulanır'.

Görüldüğü gibi; bu cezai düzenleme somut olayımızla ilgili gözükmüyor denilebilse de, bağlantılıdır. Şöyle ki; 'Muhatap namına kendilerine tebligat yapılan kimseler tebliğ evrakını muhataplarına en kısa zamanda vermedikleri ve bundan gecikme veya zarar vukua geldiği takdirde' cezai sorumluluk söz konusu olduğuna göre, 21 nci maddede 'muhatap namına tebligatın' alınmasına işaret edilmese de, yukarıda açıkladığımız üzere, 21 nci maddedeki, 'adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir' şeklindeki düzenleme, aslında tebligatın yapıldığının muhataba bildirilmesini amaçlamaktadır. Tebligatın amacı muhatabının bilgisinin ve yasa yolu hakkının kullanımına olanak sağlanması olduğuna göre, tebligatın muhataba bildirilmesi zorunludur. Yasanın 21 nci maddesindeki düzenleme açıkça bu zorunluluğu kapsamaktadır. Aksi takdirde böyle bir, kapıya yapıştırmakla tebligat yapılmıştır biçimindeki kabul, yasaya uygun tebliğ işlemi yapmaksızın, tebligatı yapacak makamın bulunduğu yerden, muhatap şu kadar süre içerisinde gelip resmi dairede tebliğ yapılacak evrakı/hükmü teslim almazsa yasa yoluna başvurma hakkını kaybeder biçiminde bir hukuk anlayışını kabul etmek olur.

Esasen 7201 sayılı Yasanın 21 nci maddesindeki düzenlemenin, komşuya teslimi ve bunun muhataba ulaştırılıp ulaştırılmadığı konusunda değerlendirme yapılması aranmaksızın veya somut olayımızda olduğu gibi, isim ve imzadan imtina eden komşunun kapı numarası da belirtilmeksizin tebligat belgesine şerh düşülmesinin tebliğ edilmiş sayılması için yeterli görüldüğü biçimindeki yorumlanma şekli, posta dağıtıcısı gibi bir görevliye ihtiyaç olmadığının kabul edilmesi demektir.

Esasen 7201 sayılı Yasanın 21 nci maddesindeki düzenlemenin, komşuya teslimi ve bunun muhataba ulaştırılıp ulaştırılmadığı konusunda değerlendirme yapılması aranmaksızın veya somut olayımızda olduğu gibi, isim ve imzadan imtina eden komşunun kapı numarası da belirtilmeksizin tebligat belgesine şerh düşülmesinin tebliğ edilmiş sayılması için yeterli görüldüğü biçimindeki yorumlanma şekli, posta dağıtıcısı gibi bir görevliye ihtiyaç olmadığının kabul edilmesi demektir.

Bu nedenle 21 ve 54 ncü maddelerdeki düzenlemeleri mezcederek yapılacak bir yorum biçimi bize, tebligatın şeklî değil, hak aramayı sağlayacak biçimde özle ilgili olması gerektiğini göstermektedir. Çünkü, 54 ncü maddede muhatap adına tebligatı alıp muhataba bildirmeyen için ceza öngörülmesi, 21 nci maddede muhataba bildirilmek amacıyla komşuya veya maddede belirtilen kimselere bildirimde bulunulması aynı içeriktedir tebligatın muhatabına bildirilmesinin sağlanması.

Komşu açısından cezai yaptırım öngörülmemesi, 21 nci madde gereğince yapılacak tebligatta hiçbir kurala bağlı olunmaması anlamına gelir. Hukuk devleti böyle bir hak arama yolunu benimseyen sistemi kabul etmez.

O nedenle, hak arama yolu adalete ulaşma yoludur. Adalete ulaşmada şekli olarak tebligat yapılmasıyla yetinilmesi, adaletin şekle feda edilmesi sonucunu doğurur. Hukuk devleti ilkesi, adaletin özde sağlanmasını hedefler. Çünkü hukuk devletinde adalet kutup yıldızıdır.

Buradaki cezai yaptırım, tebligatı aldığı halde sahibine iletmeyen için öngörülmüştür.

IV- Değerlendirme

Tüm bu açıklamalar karşısında; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1 nci maddesinde yer alan, 'tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir' düzenlemesinde, tebligat parçasının kapıya yapıştırılmasından sonra, muhatabın adreste bulunmaması nedeniyle durumun muhataba bildirilmesini temin için komşularından birine bildirme mecburiyeti nedeniyle, muhataba bu durumun bildirilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, isim ve imzadan imtina eden/çekinen komşunun, bu çekinmesinin, zaten durumu muhataba bildirmeyeceği anlamına geleceğinde kuşku bulunmamaktadır. Muhatabın komşusunun bu çekinmesi hangi nedenle olursa olsun, durumun muhataba bildirilmeyeceği açıktır. Yasanın bu maddesindeki düzenlemede, 'keyfiyetin haber verilmesini' sağlamak amacının kabul edilmesine göre, isim ve imzasını vermeyen kimsenin durumu muhataba bildirmeyeceği yüzde yüz olduğu halde, posta dağıtıcısının görevini tam yaptığından söz edilemez. O halde, bu tebligat işleminin yasal bir yönünden de söz edilemez. Yasaya uygun olmayan tebligat işlemiyle yasa yoluna başvurma hakkının engellendiğini kabul etmek gerekir.

Hatta, tebliğle ilgili belgenin muhatabın kapısına yapıştırılmasından sonra, binanın yapısına göre bu parçanın yağmur veya rüzgar yüzünden kaybolması, yahut birileri tarafından çekilip alınması da mümkün olduğu gibi, komşu olarak addedilen kimse tarafından da (isim ve imzadan imtina olduğuna göre) yırtılıp yok edilmesi de mümkündür.

Temyiz üzerine düzenlenen ve temyiz isteminin süresinden sonra olması nedeniyle temyiz isteminin reddini içeren tebliğnamenin tebliğinin de yine yukarıda belirttiğimiz gibi, aynı şekilde gerçekleştirilmesi karşısında, sanığın, eski hale getirme hakkını kullanabilmesinin yolu da kapanmış olmaktadır (CMK'nun, 40-42. maddeleri). Sanığın, tebliğnamenin tebliğine karşın, tebliğnamenin tebliği üzerine de hukuka aykırılıktan söz etmediği yönündeki yaklaşım da bu nedenle hukuki dayanaktan yoksundur. Eğer, tebliğnamenin yasaya uygun olarak tebliği yapılmış olsaydı, buna rağmen sanığın ilk tebligatla ilgili olarak usulsüz tebliğ söz konusu diye bir çekincesi olsaydı, ilk tebliği zımnen kabul ettiğinden hareketle, temyiz hakkının doğumunu sağlayan ilk tebligatın usulüne uygun olduğunu savunmak mümkün olabilirdi.

Geriye, tebliğ olunacak evrakın muhtara imza karşılığı teslimi kalmaktadır. Muhtarın da durumu muhataba bildirmemesine göre, ortada muhtara tebliğ ile yetinilen, tebligat parçasının kapısına yapıştırıldığının muhataba bildirilmesine gerek görülmeyen, posta dağıtıcısının insafına kalmış olan, ben bu işi böyle yaptım demesinden ibaret işlem kalmaktadır. Bu işlemle hak aranamayacağı bilinen açık bir gerçektir. İşte böyle bir tebligatla özde adaletten söz edilemez; bu uygulama şeklî/biçimsel adalette kalır.

Esasen, böyle bir tebligat yapılması yerine; sanığın mahkemeden kendisinin öğrenmesi sistemi söz konusu olsaydı, bundan daha yararlı olabilirdi. Kuşkusuz sanığın kendisine haber verilmesi yerine, durumu mahkemeden kendisinin öğrenmesi sistemi getirilmiş olsaydı, o zaman davaların keyfiliğe bırakılması ve zamanaşımına uğratılması söz konusu olurdu. O halde; tebligat yapma/yaptırma görevi olan Devletin, hakkın etkin kullanımını sağlayacak biçimde tebligat yapılmasını sağlayacak mekanizma getirmesi zorunludur. Bu durumda, posta dağıtıcısının hatalı uygulamasının olumsuz faturasının sanığa yükletilmemesi gerekir.

Dosyada sanığın durumu haricen öğrendiğini gösteren bir delile rastlanmadığı gibi; temyiz isteminin süresinde olmadığına ilişkin mahkemesince verilmiş bir kararın da olmaması karşısında, sanığa yüklenecek bir kusur da söz konusu değildir.

V- Adalete Erişim Hakkı

Adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison: 'Le Droit D’Accès à la Justice', Sous La Direction de Rémy Cabrillac/Marie-Anne Frison-Roche ve Thierry Revet, Les Libertés et Droits Fondamentaux, Dalloz, Paris 2001, s.437 vd.). Adalete erişim konusundaki bir çalışmada, yeni yasa, yeni yargıç ve yeni yargı etiğine dikkat çekilmektedir (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.438, dipnot:1’de, E.Michelet: Nouveau Code, Nouveau Juge, Nouvelle Éthique, in Mélanges R.Perrot, Dalloz, 1996, pp.277-297). Adalete erişim bir hak olduğu için, bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanılabilirliği sağlanmakta, içtihatlar bu şekilde oluşmaktadır. Böylece yorum, adalete katkıda bulunma anlamını taşımaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.440-441). Hakların sadece tanınması yetmez, devlet hakları tanımanın yanında bunlardan etkin yararlanma olanaklarını da sağlamak zorundadır. Hukuk devleti bunun için vardır. Erişim hakkı, haklara kavuşabilmenin en başta gelen yollarından biridir. Ancak erişim hakkı sayesinde haklardan etkili biçimde yararlanma olanağı bulunabilir. Erişim hakkı, yargıçtan yorum yoluyla hakkını istemedir. Çünkü yargıç kararıyla, soyut olarak düzenlenmiş hakkın somutlaştırılması ve yararlanılabilir hale getirilmesine katkı vermek zorundadır.

Bireyler, devlet dahil herkes her konuda kendilerini haklı görebilirler. Ancak aralarında çıkan anlaşmazlıkları yargıya taşıyarak, subjektif değer yargılarının somutlaşmasını sağlarlar.

Yargı organlarının adalet dağıtmaktan kaçınma yetkileri yoktur. Anayasamız bunu, 'hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz' biçiminde düzenlemiştir (m.36/2). Adalet dağıtımından kaçınılması, hakkı teslim etmekten de kaçınma demektir (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.443). Adalete erişim hakkı, yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararının uygulanmasının sağlanmasını isteme haklarını güvenceye almaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.446-449). Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adli yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır.

VI- Sonuç

Yukarıdaki açıklamalarım karşısında, hakkın etkin kullanımını sağlamak için, tebligat memurunun tebligatının yasaya açıkça aykırı olması nedeniyle, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir.

Eğer yasa hükmünün doğru yorumlandığı ve tebligatın yasaya uygun gerçekleştirildiği düşüncesi öne çıkıyorsa bu durumda;

VI- Sonuç

Yukarıdaki açıklamalarım karşısında, hakkın etkin kullanımını sağlamak için, tebligat memurunun tebligatının yasaya açıkça aykırı olması nedeniyle, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir.

Eğer yasa hükmünün doğru yorumlandığı ve tebligatın yasaya uygun gerçekleştirildiği düşüncesi öne çıkıyorsa bu durumda;

Muhataba tebliğ, dolayısıyla yasa yoluna başvurma hakkını elde etme amacı taşıyan tebligat evrakının, komşusu tarafından muhataba ulaştırılmayacağının bilinmesine rağmen komşuya bilgi verilmesi ve bu şekilde tebligatın yapıldığının kabul edilmesi açıkça anayasal hak arama özgürlüğü ile yasaya aykırı olduğundan;

7201 sayılı Yasanın 21/1 nci maddesinin tebligat memurunun keyfi uygulama yapmasına olanak vermesi karşısında; AİHM’nin kararlarından anlaşıldığı üzere, yasaların suistimalleri/kötüye kullanımları önleyecek nitelikte ve açıklıkta olmasının sağlaması için, 21 nci maddenin hukuk devleti ilkesine, eşitliğe, hak arama özgürlüğüne aykırılığı nedeniyle somut norm denetimi yoluyla Anayasa Mahkemesinin önüne götürülmesi gerektiğinden;

Yüksek çoğunluğun temyiz isteminin reddine ilişkin görüşüne iştirak edilmemiştir' düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşünceyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2018 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32205, Karar No: 2017/584, Tarih: 18.01.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/32205 E.  ,  2017/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 31.05.2016 tarih ve 2016/2879-15375 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte borçlunun, senet bedelinde tahrifat yapıldığı iddiası ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin reddine ilişkin kararın Dairemizce, alınan bilirkişi raporuna göre senet metninde yazı ile “bin” ibaresinin sonradan yazıldığı tespit edildiğinden, 24 TL ve fer’ilerini aşan kısım yönünden takibin durdurulması gerektiği yönünde bozulduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda alacaklı tarafından ileri sürülen .... Cumhuriyet Başsavcılığı Hazırlık Bürosu’nun 2015/4192 Soruşturma nolu dosyanın incelenmesinde, 03.03.2015 tarihinde borçlu ...’in şüpheli sıfatı ile ifadesinin alındığı, bu ifade kapsamında adı geçen borçlunun, alacaklı ...’a 24.000 TL bedelli senedi imzalayarak verdiği, ancak ödeyemediği hususunu kabul ettiği görülmektedir.

Bu durumda, borçlunun borcu kabulü nedeni ile istemin reddi yönünde mahkeme kararının onanması gerekirken, Dairemizce bozulduğu anlaşılmakla karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 31/05/2016 tarih ve 2016/2879 Esas – 2016/15375 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18.01.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

Borçlu, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takipte, takip dayanağı bononun yazı ile olan "yirmidört" ibaresinin arkasına sonradan "bin" yazısının eklendiğini, bono niteliğini kaybettiğini, borcu bulunmadığını iddia ederek takibin iptali ve tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu verilen 31.08.2015 tarihli raporda "bin" kelimesi ile "10 Temmuz 2014", "...", "...", "..." ve "..." ibarelerinin sonradan senede ilave edildiği tespit edilmiş olup, bu rapora göre senette rakamla yazılan "24000" ibaresinde bir tahrifat ve sonradan ekleme bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, 6102 sayılı TTK'nun 778/2-c maddesi göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı Kanun'un 676/7. maddesi hükmüne göre, poliçe bedeli hem yazı hem de rakamla gösterilip de, iki bedel arasında fark bulunur ise yazı ile gösterilen bedel üstün tutulur. Ancak bu kural senette tahrifat olmama koşulu ile uygulanır. Bononun düzenlenme tarihindeki Türk Lirası değeri gözönüne alındığında 275,00 TL için bono düzenlenmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğundan senedin tahrifat öncesi miktar için geçerli olduğu sonucuna varılamaz.

Bono miktarının yazı ile bono metnine yazılırken "bin" kelimesinin maddi hataya dayalı olarak yazılmadığının kabulü gerekir. Aksi hal aşırı şekilcilik olup, ağır hak kaybına neden olur.

Borçlunun .... Cumhuriyet Başsavcılığı'nda şüpheli sıfatı ile 03.03.2015 tarihinde alınan ifadesinde, alacaklı ...'a 24.000 TL bedelli senedi imzalayarak verdiği, ancak ödeyemediği şeklindeki beyanı, harici ikrar niteliğinde olup, icra mahkemesinde delil olarak dikkate alınamaz.

Mahkemece yukarıda belirtilen nedenlerle istemin reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi isabetsiz ise de, verilen karar sonucu itibariyle doğru olup onanmalıdır.

Alacaklının karar düzeltme isteminin bu gerekçe ile kabul edilerek Dairemizin borca itirazın 24 TL ve fer'ileri aşan kısım yönünden takibin durdurulması yönündeki bozma kararının kaldırılarak mahkeme kararının onanması gerektiği görüşündeyim.

Borçlunun Cumhuriyet Başsavcılığındaki harici ikrar niteliğindeki ifadesine itibar edilerek borçlunun borcu kabul etmesi nedeniyle mahkeme kararının onanması yönündeki Dairemizin sayın çoğunluğunun görüşüne katılamıyorum. 18.01.2017
Yargıtay — Esas No: 2020/3244, Karar No: 2020/8514, Tarih: 08.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3244 E.  ,  2020/8514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 06/02/2020 gün ve 2020/4136 Esas - 2020/1723 Karar sayılı ilama karşı davalı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin asıl ve birleştirilen davada, mahkemece uyulan bozma kararı üzerine davanın kabulüne dair verilen hüküm davalı idare vekilinin temyizi üzerine onanmış; bu karara karşı, davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.Dosya içindeki bilgi ve belgelere Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre davalı vekilinin sair karar düzeltme istekleri HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;