muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13637, Karar No: 2015/15850, Tarih: 06.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13637 E.  ,  2015/15850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 18.11.2014

No : 2013/1535-2014/1141

Sandık tazminatı alacağının tahsili davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesini tarafların avukatlarının istemesi ve davalıların avukatlarının duruşma talep etmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.10.2015 günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü temyiz eden davalılar adlarına Av. C. Ş. ile karşı taraf adına Av. S.. G.. geldiler. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunanların açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

29/06/1956 tarih ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun “Müstahdem ve işçiler lehine yardım akçesi” başlıklı 468. maddesi hükmü uyarınca; “Esas mukavelede şirketin müstahdem ve işçileri için yardım sandıkları ve sair yardım teşkilatı kurulması ve idamesi maksadiyle akçe ayrılması derpiş olunabilir. Yardım maksadına tahsis olunan para ve diğer mallar, şirket mallarından ayrılarak bunlarla Medeni Kanun hükümleri dairesinde bir tesis (vakıf) meydana getirilir.”

13/07/1967 tarih ve 903 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne eklenen “İstihdam Edilenlere ve İşçilere Yardım Vakıfları” başlıklı 77/A maddesi ile getirilen düzenleme uyarınca; “Türk Ticaret Kanununun 468 inci maddesi gereğince kurulan istihdam edilenler ve işçilere yardım vakıfları ayrıca aşağıdaki hükümlere tabidirler.” denmekte olup, maddenin son fıkrasında “Faydalananlar vakfa aidat ödedikleri veya vakfı düzenleyen hükümler onlara edayı talep hususunda bir hak bahşettiği takdirde, vakfın edalarını dava yoliyle…” talep edebilecekleri hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup; “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

17.07.1964 tarih ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun yürürlüğe girmesi üzerine “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren “…bu personelin, iş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlıyacak, birer tesis (vakıf) haline getirildikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli 506 sayılı Kanun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları belirtilmektedir.

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı) gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık - vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık - vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip - girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca imkan bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı sandığın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen imkandan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali imkanlar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı/vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 Sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliğ ekindeki “506 Sayılı Kanunun Geçici 20. maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı Sandığın adının geçmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 Esas, 810 Karar, 29.09.2010 gün 2010/10-382 Esas, 441 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı sandığın 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi bulunmadığı, Türk Kanunu Medenisi hükümlerine göre kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, sandık tüzüğünün uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, tarafların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, davalılar avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3844, Karar No: 2011/6134, Tarih: 04.05.2011

**4. Ceza Dairesi         2011/3844 E.  ,  2011/6134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanık ... müdafiinin temyiz davasını geri aldığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre hükümde 5271 sayılı CYY.nın 34/2, 232/6.maddelerine aykırı biçimde temyiz süresinin açıkça gösterilmemesi karşısında katılan Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı vekilinin temyizi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara ve zamanaşımına yönelik katılan Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı vekili ile katılan ...O'lığı Genel Müdürlüğü vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyizde;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Sanık ...'nun soruşturmaya izin kararına itiraz ettiği anlaşılmakla; Ankara Bölge İdare Mahkemesinin kararı denetime olanak verecek biçimde dosya arasına konulmadan hüküm kurulması,

2- Sanık ... hakkında; müfettişlere soruşturma için onay verildiği 27.06.2006 tarihinden yargılamanın gerekliliği kararının Ankara Bölge İdare Mahkemesi tarafından onandığı 19.04.2007 tarihine kadar zamanaşımının durduğu, bu nedenle de hüküm tarihinde 7 yıl 6 aylık zamanaşımının dolmadığı gözetilmeden, davanın zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı vekili ile katılan ...O'lığı Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2913, Karar No: 2019/5872, Tarih: 26.03.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/2913 E.  ,  2019/5872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı yapma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin süresinden sonra olması nedeniyle reddine karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın aşamalardaki beyanlarında atılı suçlamayı kabul etmeyerek soruşturma aşamasında dosyası tefrik edilen ...’yı tanımadığını ve kendi adına kayıtlı hattı uzun süredir kullanmadığını belirtmesi, ...’nın 31/08/2011 tarihinde kollukta alınan ifadesinde; göçmenleri taşıma konusunda ... ve ... isimli şahıslarla 2.000 USD karşılığında anlaştığını, kamera görüntülerindeki ... ve ...’den şikayetçi olduğunu belirttiği, 31/08/2011 tarihli teşhis tutanağı ile görüntülerdeki iki şahsın göçmenleri götürmesi konusunda anlaştığı şahıslar olduğunu, Söke Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından alınan beyanında ... isimli şahsın, ... olduğunu, Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza 2011/415 esas 2012/122 karar sayılı dosyasındaki savunmasında ise üzerine atılı suçlamayı kabul ederek, ... ile buluşarak göçmenleri İstanbul’dan aldıklarını, ismini ... olarak söyleyen şahsın da ... olduğunu belirtmesi ve bu yargılamada ... , ... ve ...’nin mahkumiyetlerine karar verilmesi karşısında, ...’nın beyanlarında belirtiği iki şahıstan birinin ... diğerinin ise ... olduğunun anlaşılması ve sanık ... adına kayıtlı hattın ...’nın telefonunda ... olarak kayıtlı olması dikkate alındığında hükme esas alınan ...’nın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmemesi, yine ...’nın kullandığı otobüste yakalanan ..., ..., ...’ın ve suça iştirak eden ...’nin sanık ...’u tanımadıklarını ve adını duymadıklarını belirtmeleri, sanığın adına kayıtlı olan ve suç tarihinde ... ile görüşmeler yaptığı tespit edilen ... numaralı hattın suç tarihinden kısa bir süre önce 23/08/2011 tarihinde taşındığının hat taşıma sözleşmesinden anlaşılması, sanığın kullandığını belirttiği ... numaralı hattın suç tarihindeki baz bilgisinin İstanbul olduğunun tespit edilmesi ile tanıklar ... ve ...’in suç tarihinde sanığın ve ailesinin bayram vesilesiyle İstanbul’da kendilerini ziyaret ettiğini belirtmeleri karşısında; sanık adına kayıtlı olan ... numaralı hattı suç tarihinden önceki ve sonraki dönemlerde telefonlarında kullananların IMEI bilgilerinden tespiti ile beyanlarının alınmasından, hat taşıma tarihi olan 23/08/2011 tarihinden önceki ve sonraki dönemleri kapsayacak şekilde baz istasyonlarını gösterir arama-aranma kayıtları getirtilerek, aranılan ya da bu numaraya gelen aramalara ait numaraların sahiplerinin hat sahibini tanıyıp tanımadıkları hususunun hat taşıma tarihi de gözetilerek araştırılıp anılan hattı fiilen kimin kullandığının tespit edilmesinden, abonelik sözleşmesindeki imza ile sanığın örnek imzalarının mukayeseli incelemesinin yaptırılmasından, sözleşmenin cihaz bilgileri bölümünde yer alan ... IMEI numaralı telefona takılan hatların tespiti ile hat sahiplerinin beyanlarının alınmasından, sanık müdafiinin temyiz aşamasındaki dilekçesi ekinde ibraz ettiği HSYK Başmüfettişliği’nin 11/11/2014 tarihli yazısında sanığa 15/08/2011-15/09/2011 tarihleri arasında ... numaralı hattı ... isimli şahsa verip vermediğinin sorulmasının istenmesi ve bu hattın ...’ın telefonunda ..

... IMEI numaralı telefona takılan hatların tespiti ile hat sahiplerinin beyanlarının alınmasından, sanık müdafiinin temyiz aşamasındaki dilekçesi ekinde ibraz ettiği HSYK Başmüfettişliği’nin 11/11/2014 tarihli yazısında sanığa 15/08/2011-15/09/2011 tarihleri arasında ... numaralı hattı ... isimli şahsa verip vermediğinin sorulmasının istenmesi ve bu hattın ...’ın telefonunda ... olarak kayıtlı olması nedeniyle söz konusu yazıya dayanak teftişin araştırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Suça iştirak eden ...’nın 5271 sayılı CMK'nin 50/1-c maddesine aykırı olarak yeminli dinlenmesi,

b- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26947, Karar No: 2014/39945, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/26947 E.  ,  2014/39945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/743-2014/174

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.795,53 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 21.4.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.795,53 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 21.4.2014 tarih ve 2013/743 esas 2014/174 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki 16.5.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de; Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır. Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 21.4.2014 tarih ve 2013/743 esas 2014/174 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4076, Karar No: 2010/4931, Tarih: 21.10.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/4076 E.  ,  2010/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ve müşterekleri ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 31.03.2009 gün ve 519/433 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, miras yolu ile intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedeniyle 313 parsel sayılı taşınmazın davalı Hazine üzerindeki tapu kaydının iptali ile vekil edenleri Kadir Kaçmar mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 313 parselin tapu kaydının iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın kabulüne ilişkin ilk hüküm davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 24.10.2002 gün ve 2002/6511 Esas ve 2002/7681 Karar sayılı ilamı ile özetle “....davalı taşınmazın 253 parselin kayıt miktar fazlası olarak Hazine adına tesbit edildiği, 253 parsele ait dayanak tapu kaydına göre uyuşmazlık konusu taşınmazın niteliğinin belirlenerek buna göre davacıları bağlayan yön olup olmadığının araştırılması...” hususuna değinilmek suretiyle bozma sevk edilmiştir.

Dava konusu parsel, 2896 m2 yüzölçümüyle ve tarla vasfıyla davacılar ve müşterekleri adına tesbit edilen 253 parselin kayıt miktar fazlası olduğu belirtilmek suretiyle 27.7.1987 tarihinde Hazine adına tesbitle, 15.7.1991 tarihinde sicil oluşmuştur. Dava dışı 253 parsel ise 18.8.1973 tarih, 2 sıra numaralı tapu kaydı ve Denizgüneyi mevkii 46 tahrir nolu vergi kaydına istinaden ölü kayıt maliki Kadir Kaçmar mirasçıları ile Mehmet Karakoç adına tesbit edilmiş olup, dayanak tapu kaydının ilk oluşumu 27.6.1959 tarih 16 sıra numaralı ve 20850 m2 yüzölçümlü tapu kaydıdır. Dayanak tapu kaydı Alanya Asliye Hukuk Mahkemesinin 1958/58 Esas, 1959/25 Karar sayılı ve 3.2.1959 tarihli ilamıyla oluşmuştur. Temyiz incelemesine konu dosya davacılarının dedeleri olan Mustafa Kaçmar’ın açtığı tescil davasının kabulü ile dayanak tapu kaydı hükmen oluşmuş ve sınırları krokiye bağlanmıştır.

Buna göre dayanak tapu kaydı malikine 46 tahrir nolu vergi kaydının miktarı olan 36 ar 72 m2 den de fazlası taşınmazın sabit sınırlar içerdiği gerekçesiyle tescil edilmiş bulunmaktadır. Bilahare taşınmazın 7650 m2'lik bölümü karayolu geçmekle terkin edilmiş, geriye kalan miktar kadastro çalışmalarında 13200 m2 olarak dava dışı 253 parsele revizyon görmüştür.

Buna göre dayanak tapu kaydı malikine 46 tahrir nolu vergi kaydının miktarı olan 36 ar 72 m2 den de fazlası taşınmazın sabit sınırlar içerdiği gerekçesiyle tescil edilmiş bulunmaktadır. Bilahare taşınmazın 7650 m2'lik bölümü karayolu geçmekle terkin edilmiş, geriye kalan miktar kadastro çalışmalarında 13200 m2 olarak dava dışı 253 parsele revizyon görmüştür.

Davalı parsel, dava dışı 253 parsele uygulanan ve ilk tesisi Alanya Asliye Hukuk Mahkemesinin 1958/58 Esas, 1959/25 Karar sayılı ve 3.2.1959 tarihli hüküm dosyası ile oluşan 27.6.1959 tarih ve 16 sıra numaralı tapu kaydının deniz ve kumluk hududunu içermesi ve zeminde de güneyinde Akdeniz yer alması nedeniyle miktar fazlası olarak sınırlandırılmıştır. Kumluk sınırı değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlardandır. Bu nitelikteki sınır ihtiva eden kayıtlar 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesine göre kural olarak miktarı ile geçerlidir. Miktar fazlası olan kısmın revizyon gören kaydın tesis tarihinde mevcut bulunan kumluktan genişletilmek suretiyle elde edildiğinin kabulü gerekir. Taşınmazın öncesinin kumluk olmadığına dair iddia aynı derecede kuvvetli bir delille kanıtlanmalıdır. Dava dışı komşu 252 parselin tesbitine dayanak 31.7.1969 tarih 12 sıra numaralı tapu kaydı ve 36 tahrir nolu vergi kaydı da güney sınırını deniz ve kumluk okumaktadır. Gerek davalı parselin kayıt fazlası olduğu 253, gerekse komşu parsellere revizyon gören kayıt ve belgelerle çelişen tanık ve bilirkişi sözlerine itibar edilemez. Davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken hatalı nitelendirme ve değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.