muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9168, Karar No: 2023/1477, Tarih: 14.03.2023

4. Bakırköy 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2021 tarihli 2020/16 Esas, 2021/621 Karar sayılı kararı ile uzlaşmanın sağlanamaması sonucu yapılan yargılamada sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 nci maddesinin birinci fıkrası 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Bakırköy 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2021 tarihli ve 2019/16 Esas, 2019/621 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2020/3064 Esas, 2022/10481 Karar sayılı kararı ile "atılı suçun basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması.." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma üzerine; Bakırköy 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2021 tarihli 2020/599 Esas, 2021/370 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 nci maddesinin birinci fıkrası gereği 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereği cezasının 1/4 oranda indirilerek 4 ay 15 gün hapis ve 60 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Bakırköy 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2021 tarihli ve 2020/599 Esas, 2021/370 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 07.03.2022 tarihli ve 2021/41702 Esas, 2022/3696 Karar sayılı kararı "sanık hakkında, basit yargılama usulü ugulanmak suretiyle verilen mahkumiyet hükmünün CMK'nın 252/1. maddesi gereğince itiraz tabi olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin itiraz olarak kabulü ile gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine" karar verilmiştir.

8. Bakırköy 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2022 tarihli ve 2022/290 Esas, 2022/490 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 nci maddesinin birinci fıkrası gereği 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; şikayet süresinin dolduğuna, güveni kötüye kullanma suçunun mülkiyet hakkının korunmasından kaynaklandığını, katılanın dava konusu aracın sahibi olmadığı gibi zilyetide, olmadığına, taraflar arasında sözleşmeye bağlı hukuki bir ilişki bulunmadığından suçun yasal unsurlarının da oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

III. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1. Sanık savunması, katılanın beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mahkûmiyetine karar veren mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 42.Asliye Ceza Mahkemesi 05.07.2022 tarihli ve 2022/290 Esas, 2022/490 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25680, Karar No: 2017/16309, Tarih: 27.12.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/25680 E.  ,  2017/16309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibine karşı borçlunun icra mahkemesine yaptığı başvuruda, takip konusu bonodaki imzaya itiraz ettiği, mahkemece, İİK'nun 68/a-5. maddesinde yazılı meşruhatı taşıyan davetiyenin borçluya tebliğine rağmen duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği görülmektedir.

Kambiyo senetlerine dayalı olarak haciz yolu ile başlatılan takiplerde imzaya itiraz, İİK.’nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı Kanun'un 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir. İİK.’nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında; “İmza tatbikında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri (şimdi ise HMK madde 211/b, 208/2, 217) hükümleri uygulanır” düzenlemesi öngörülmüştür. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447/2. maddesinde ise; “Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'na yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır” hükmüne yer verilmiştir.Görüldüğü üzere, İİK’nun 68/a-4 maddesinde, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 309/1. (6100 sayılı HMK’nun 211/1-a) maddesine atıfta bulunulmadığından, icra mahkemesince, öncelikle borçlunun isticvabına ve duruşmada imzalarının alınması yoluna gidilemeyeceğinin kabulü gerekir.İİK'nun 68a/4. maddesi göndermesiyle ve HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca uygulanması gereken 6100 sayılı HMK’nun 211/b maddesinde; imza incelemesinin yöntemi gösterilmiş olup, buna göre, hakim, bilirkişi incelemesine karar verir ise; ''....önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzalar, ilgili yerlerden getirtilir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir'' hükmü gereğince işlem yapar. Somut olayda, borçlu, itiraz dilekçesinde, senet üzerindeki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürmüş,yargılama aşamasında ibraz ettiği 07.04.2016 tarihli dilekçe ile imza incelemesine esas olacak imza örneklerinin bulunduğu resmi ve özel mercileri beyan etmiş, bunun üzerine, mahkemece, alacaklının ve borçlunun bildirdiği ilgili yerlerden borçlunun karşılaştırma yapmaya elverişli imzalarının getirtilmesine yönelik işlem tesis edilmiştir.O halde, mahkemece, yukarıda değinilen yasal düzenleme ve ilkeler gözetilerek, öncelikle, ilgili yerlerden getirtilen ve dosya kapsamına bulunan borçluya ait karşılaştırma yapmaya elverişli imzaların esas alınması suretiyle usulünce bilirkişi incelemesi yaptırılması, bilirkişi tarafından dosyaya celbedilen imza örneklerinin rapor tanzimine yeterli görülmediğinin belirtilmesi durumunda ise; borçluya İİK’nun 68a/5. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek, geldiğinde, imza ve yazı örnekleri alınıp bilirkişi incelemesi yaptırılmak sureti ile sonuca gidilmesi gerekirken, mahkemece yasanın öngördüğü bu usule uyulmadan doğrudan borçluya meşruhatlı davetiye gönderilerek gelmediğinden bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir

. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek, geldiğinde, imza ve yazı örnekleri alınıp bilirkişi incelemesi yaptırılmak sureti ile sonuca gidilmesi gerekirken, mahkemece yasanın öngördüğü bu usule uyulmadan doğrudan borçluya meşruhatlı davetiye gönderilerek gelmediğinden bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7054, Karar No: 2016/3997, Tarih: 16.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7054 E.  ,  2016/3997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; 10 yıl önce geçirdiği yüz germesi ve burun ameliyatının revizyonu nedeniyle davalıya müracaat ettiğini, alın, alt göz kapağı ve üst dudağına yapılan müdahalelerin, davacının istemi dışında olduğunu, alında fazla doku kesilip çıkartıldığından gergin kapatılan hem alın bölgesi, hem de saçlı deride ileri derecede dolaşım bozukluğu ve doku ölümü meydana gelerek kalıcı kelliğe neden olduğunu, alındaki bu izlerin düzelmesine ve eski hale dönmesine imkan olmadığını, burun bölgesinde üst dudağa yapılan müdahalenin de aşırı iz bırakmaya meyilli şekilde planlandığı ve hiçbir şekilde tam olarak düzeltilemez durumda olduğunu, alt göz kapaklarındaki müdahalelerin yanlış planlanması sonucu ağır hasarlar meydana geldiğini, yüzdeki hasarın kalıcı olduğunu belirterek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, ameliyat ve ameliyata bağlı masraflar için 15.000TL maddi ve yaşadığı manevi çöküntü nedeniyle 120.000TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacının geçirdiği daha önceki ameliyat nedeniyle burun sırtında çökme, burun ucunda sivrilik, kanatlarında asimetri ve deformasyonlar, göz çevresi altı ve üst kapaklarda yağ torbalanmaları, sol alt göz kapağında fazla deri çıkartıldığından göz akının belirgin görünlmesi, göz kapaklarında asimetri, kulak memelerine eski kesi hattının aşağıya doğru çekilmesi nedeniyle yuvarlaklığının kaybolması, alında yatay çizgilerle iki kaş arasında dikey çizgilerde derinleşme, tüm yüzde deformasyonlar tespit edildiği, davacının muvafakatının alındığını, kusurunun bulunmadığını, ameliyat sonrası davacının muayene ve tedavilerini aksattığını, operasyonun sonucuna etkisi hakkında uyarıldığı halde sigara içmeye devam ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; maddi tazminat talebi yönünden, davalının, Yüksek Sağlık Şurası' nın 02.10.2009 tarihli kararı ile 8/8 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, mahkemece yargılama esnasında aldırılan heyet raporuyla davacıya yapılan estetik operasyonun sonucunun amacına ulaşmadığının belirlendiği, davacının düzenli gelir ve olay nedeniyle psikolojik tedavi gördüğünü ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 6.973,70TL maddi tazminat; manevi tazminat yönünden ise, olay tarihindeki paranın alım gücü, tarafların sosyal ekonomik durumu, davacının olay nedenilyle yaşadığı üzüntü gerekçesiyle 3.500 TL manevi tazminatın operasyon tarihi olan 11/05/2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava konusu uyuşmazlık, estetik amaçlı yapılan ameliyat neticesinde, yüklenicinin hatasına dayalı olarak işin sözleşmeye uygun yapılmaması nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosyada mevcut 17.02.2006 tarihli Adli Tıp Kurumu raporunun incelenmesinde; "30.12.2005 tarihli muayenede, alında saçlı deride 12cm uzunluğunda en dar yeri 0,5 cm, en geniş yeri 3 cm olan ve ortada arkaya doğru olan 2 cm uzanan deriden daha çökük ve daha açık renkte nedbe alanı, sağ burun kanalı lateralinden sol burun kanadı lateraline kadar burun tabanında seyrederek uzanan bazı alanların düzgün olmayan 1-2 mm genişliğinde deriden açık renkte ve yeryer deriden daha kabarık nedbe, saçlı deri içinde koronal insizyona ait bir kulak üstünden diğer kulak üstüne kadar uzanan yer yer 2-3 mm genişliğinde nedbe, iki kulak önü ve kulak memelerinden dolaşarak arkada saçlı deri sınırında da devam eden yüz germe insizyon nedbesi, her iki alt ve üst göz kapaklarında blefaroplasti insizyon nedbesi" saptandığı anlaşılmaktadır.

Kural olarak hükmedilecek manevi tazminatın miktarının belirlenmesi hakimin takdirindedir. Kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hakim bu hakkını Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde açıklanan hakkaniyet ilkesine uygun olarak kullanmalıdır.

Manevi tazminatın miktarı belirlenirken kişilik hakkına saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranı, sıfatı, iştigal ettikleri makam ile diğer sosyal ve ekonomik durumları dikkate alınmalı, her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşullar bulunabileceği gözetilerek, takdir hakkını etkileyebilecek nedenler karar yerinde denetime elverişli biçimde ve objektif olarak gösterilmelidir.

Manevi tazminatın miktarı belirlenirken kişilik hakkına saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranı, sıfatı, iştigal ettikleri makam ile diğer sosyal ve ekonomik durumları dikkate alınmalı, her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşullar bulunabileceği gözetilerek, takdir hakkını etkileyebilecek nedenler karar yerinde denetime elverişli biçimde ve objektif olarak gösterilmelidir.

Manevi tazminat davaları sonucunda hükmedilecek para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirebilecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bu para bir ceza olmadığı gibi hükmedilecek manevi tazminatla bu malvarlığı zararlarının karşılanması da amaçlandığından tazminat miktarının onun amacına göre belirlenmesi gerekir. Bu nedenle, takdir edilecek miktar elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; davalı tarafından gerçekleştirilen estetik operasyon sonrasında, davacının ATK raporuyla tespit edilen zararının oluştuğu ve bu zararın oluşumunda davalının Yüksek Sağlık Şurası kararı ile 8/8 oranında kusurlu bulunduğu nazara alındığında, takdir edilen manevi tazminat miktarının, meydana gelen zararın ağırlığı karşısında, manevi huzuru gerçekleştirmeye yeterli bulunmadığı, yaşanan olayın özellikleri, davacının tespit olunan maluliyet oranı ve olayın oluş şekli nazara alındığında, takdir edilen manevi tazminat miktarının az olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, daha yüksek oranda bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19023, Karar No: 2014/63, Tarih: 06.01.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19023 E.  ,  2014/63 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 25.06.2013 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 05.07.2013 günü temyiz eden sanığın vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 06.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10249, Karar No: 2016/7529, Tarih: 14.12.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/10249 E.  ,  2016/7529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, erken tahliye nedeniyle mahrum kalınan kira tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 01.02.2002 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, davalının haber vermeden ve anahtarları kapıcıya bırakarak 01.09.2013 tarihinde kiralananı terk ettiğini, kiralananın 01.04.2014 tarihine kadar kiraya verilemediğini ve müvekkilinin zarar ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 3 aylık kira bedeli toplam 3.900 TL'nin tahsilini istemiştir. Davalı ise bir borcunun olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulü ile makul süre kirası olarak 3.900 TL'nin tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik olmamasına göre temyiz eden davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin hüküm altına alınan makul süre kirasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Taraflar arasında düzenlenen 01.02.2002 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 13. maddesinde "Kiracının kira sözleşmesini tek taraflı olarak bir ay önceden haber vermek kaydıyla her zaman feshedebileceği" hükmüne yer verilmiştir. Tarafların serbest iradeleriyle kararlaştırılan bu koşul geçerlidir ve tarafları bağlar. Kira sözleşmesinde kiralananın kira süresinin bitiminden önce tek taraflı bildirimde bulunmak suretiyle feshedilebileceğinin kararlaştırılması halinde, bu bildirimin sözleşmede belirtilen fesih süresine uygun olarak yapılması zorunludur. Kiracının bu ihbar şartına uymadan taşınmazı 01.09.2013 tarihinde tahliye ettiği anlaşılmaktadır. TBK.nın 325. maddesinde; "Kiracı, sözleşme süresine veya fesih dönemine uymaksızın kiralananı geri verdiği taktirde, kira sözleşmesinden doğan borçları kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul bir süre için devam eder. Kiracının bu sürenin geçmesinden önce kiraya verenden kabul etmesi beklenebilecek, ödeme gücüne sahip ve kira ilişkisini devralmaya hazır yeni bir kiracı bulunması halinde, kiracının kira sözleşmesinden doğan borçları sona erer" düzenlemesine yer verilmiştir. Taraflar sözleşmenin özel 13. maddesinde makul süreyi “bir ay” olarak kararlaştırmışlardır.

Mahkemece tahliye tarihinden itibaren sözleşmede kararlaştırılan bir aylık feshi ihbar süresinin yeniden kiraya vermek için gereken makul süre kabul edilerek davalı kiracının bir aylık makul süre kirasından sorumlu tutulması gerekirken, yazılı şekilde bilirkişi raporu ile makul sürenin belirlenerek hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda (2) No'lu bentde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 14.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2370, Karar No: 2014/24516, Tarih: 03.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2370 E.  ,  2014/24516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/283113

Mahkemesi : Gebze (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02.05.2013

Numarası : 2011/169-2013/237

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın 04.11.2014 tarihinde temyiz aşamasında öldüğünün tespit edilmiş olması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının TCK’nın 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16918, Karar No: 2012/20655, Tarih: 31.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16918 E.  ,  2012/20655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

DSİ Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.