muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6778, Karar No: 2024/7991, Tarih: 18.11.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, ... 2. İdare Mahkemesinin 2018/1152 esasına kayden davacı ... ve ... Özel Sağlık Hiz. İşl. Tic. İnş. ve Tur. AŞ.tarafından ... Valiliği ve TC. ... aleyhine özel hastane ön izin belgesinin iptali ve iadesine yönelik işlemin iptali talebi ile açılan davada, ...-Osmangazi-Kırcaali Mahallesi-Fevzi Çakmak Caddesi, No:76 adresinde yapılması planlanan özel hastane için davalı şirkete 08.12.2011 tarihli ön izin verildiği, davalı şirket ile davacı ...Ş. arasında anılan ön izin belgesinin davacıya devrine dair 04.03.2015 tarihli devir sözleşmesi akdedildiği, devir sözleşmesine istinaden davacı tarafından ... Valiliği'ne hitaben 09.06.2016 tarihli dilekçe ile ...-Osmangazi- Doğanbey Mahallesi-Haşimişçan Caddesi, No:1 adresinde bulunan hastanenin 76 no.lu yukarıda belirtilen adreste yapılması planlanan hastane binasına taşınması için ön izin verilmek üzere talepte bulunulması üzerine davacı adına 01.08.2016 tarihli Taşınma Ön İzin Belgesi düzenlendiği, Özel Hastaneler Yönetmeliği'nin geçici 1. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 11.07.2018 tarihine kadar ruhsatlandırma işlemlerini tamamlamadığından bahisle davalı şirketin ön izin belgesinin iadesinin istenildiği, Bakanlıkça iadesi istenilen belgenin eldeki davaya konu devir sözleşmesinin dayanağı olduğu, ... 2. İdare Mahkemesi'nin 27.06.2019 tarihli ve 2018/1152 E., 2019/739 K. sayılı kararında belirtildiği üzere dava konusu işlem tesis edildiği tarihten sonra 31.05.2019 tarihli ve 30790 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Özel Hastaneler Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 11. maddesi ile 27.03.2002 tarihli ve 24708 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliği'nin geçici 1. maddesinin mülga dördüncü fıkrası, "Bu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten önce bu madde kapsamında Bakanlıktan ön izin almış özel hastanelerden beş yıllık ruhsatlandırma süresi sonunda ruhsat işlemlerini tamamlayamayanlara, bir kereye mahsus olmak üzere 11/7/2024 tarihine kadar ruhsatlandırma işlemlerini tamamlamak amacıyla ek süre verilebilir." şeklinde değiştirildiğinden, davalı şirket tarafından mezkûr düzenlemeye istinaden ruhsat işlemlerini tamamlamak üzere ek süre verilmesi talebiyle ihbar olunan idareye yeni bir başvuru yapılabileceğinin belirtildiği, davalı şirketçe ruhsat işlemlerini tamamlamak üzere ihbar olunan ...'na yeni başvuru yapabileceği ve bu başvuru sonucunda sürecin idare nezdinde tamamlanabileceği, davacı tarafından dava konusu sözleşmenin halen ayakta ve hukuken geçerli olduğunun tespiti kararı almasına ihtiyaç bulunmadığından bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinde düzenlenen tespit davasının bir hakkın veya bir hukuki ilişkinin var olup olmadığının yahut bir belgenin sahte olup olmadığının belirlenmesi için açılan bir dava türü olduğu, eda davasının öncüsü durumunda olup eda davası açılması mümkün olan hâllerde davacının tespit davası açmakta hukuken korunmaya değer güncel bir yararının bulunması gerektiği, eldeki tespit davasında davacının ... tarafından düzenlenen 08.02.2011 tarihli yazı ile hastane açılmasına ilişkin ön iznin davacıya devrini öngören devir sözleşmesinin ayakta ve hukuken geçerli olduğunun tespitini talep ettiği, davalı ile arasındaki sözleşmenin geçerli olduğunun ileride açılabilecek eda davalarında değerlendirilebileceği, davacının amacının değiştirilen yönetmelik hükmü uyarınca ruhsat işlemlerini tamamlamak için davalıya tanınan ek süre kapsamında taraflar arasında düzenlenen devir sözleşmesi kapsamında hastane açma ön izninden yararlanmak için gerekli mahkeme kararının temini olduğu, söz konusu sözleşme hükümlerinin geçerliliğinin ya da davalı tarafça sözleşme edimlerinin yerine getirilmemesi eda davası konusu olabileceğinden tespit kararı ile eda davası sonucuna ulaşılamayacağı, bu nedenlerle davacının tespit davası açmakta hukuki bir yararının bulunmadığı; davalının istinaf talebine gelince, hukuki yararın, dava konusuna ilişkin dava şartlarından olup davanın esası hakkında inceleme yapılabilmesi ve esas hakkında hüküm verilebilmesi için davanın her aşamasında mevcut olması gerektiği, ilk derce mahkemesince, davacının işbu tespit davasını açmasında hukuki yararın olmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verildiği, hukuki yararın 6100 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca dava şartı olduğu gözetildiğinde, öncelikle dava şartlarının bulunup bulunmadığının usulen değerlendirilip karara bağlanması gerektiğinden, eldeki tespit davasının usulden reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı tarafça davalıya devrilen özel hastane ön iznine dair sözleşmenin halen geçerli olduğunun tespiti talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 114, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı tarafça davalıya devrilen özel hastane ön iznine dair sözleşmenin halen geçerli olduğunun tespiti talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 114, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı ve davacıya ayrı ayrı yükletilmesine, 18.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11121, Karar No: 2008/13053, Tarih: 10.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/11121 E.  ,  2008/13053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Kayyımlık Kararının Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA oybirliğiyle karar verildi. 10.10.2008
Yargıtay — Esas No: 2016/2969, Karar No: 2017/9106, Tarih: 21.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2969 E.  ,  2017/9106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında; TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a-

4, 52/2-4, 50/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında; TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a-4

52/2-4, 50/6, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

UYAP ortamında yapılan sorgulamada, sanık ...’nın 08.12.2004 tarihinden itibaren B sınıfı sürücü belgesi sahibi olduğu, suç tarihi itibariyle ve halen geçerli olduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin aracı ...’in kullanmadığına, tanık ifadelerinin çelişkili olduğuna; sanık ... müdafiinin ise aracı ...’nun kullandığına, tanık ifadelerinin çelişkili olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık ...’nun özel halk otobüsü şoförü olduğu, diğer sanık ...’in ise otobüste muavin olarak görev yaptığı ve B sınıfı sürücü belgesinin olduğu, sanık ...’nun ifadelerinde otobüsün sahibinin oğlu olan ...’in zaman zaman halk otobüsünü kullanmasına izin verdiğinin anlaşıldığı, halk otobüsünün sanık ...’in idaresinde iken önünden geçen yayaya çarptığı olayda; sanık ...’in araç kullanmayı bilmediğine ilişkin herhangi bir tespit bulunmadığı, gerçekleşen neticenin ...’in hatalı araç sevkinden kaynaklandığı, ...’nun aracı kullandırtması eylemi ile meydana gelen netice arasında illiyet bağı bulunmadığı, neticenin tamamen ...’in hatalı kullanımı ile meydana geldiği anlaşılmakla, sanık ...’nun beraati yerine, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanık ... hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken, TCK'nın 53/6. maddesinde, 3 aydan az ve 3 yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınabileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında, en üst hadden 3 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Tali kusurlu olan ve şoförlük ile geçimini sağlayan sanık ...’nın UYAP kayıtlarından yapılan sorgulamada 10.06.1998 tarihinde D sınıfı sürücü belgesi olduğu halde hükümde“sanığın sürücü belgesi bulunmadığından TCK’nın 53/6.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ” gerekçesi ile sürücü belgesinin alınmamasına karar verilmesi

Kabule göre de;

3-Tali kusurlu olan ve şoförlük ile geçimini sağlayan sanık ...’nın UYAP kayıtlarından yapılan sorgulamada 10.06.1998 tarihinde D sınıfı sürücü belgesi olduğu halde hükümde“sanığın sürücü belgesi bulunmadığından TCK’nın 53/6.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ” gerekçesi ile sürücü belgesinin alınmamasına karar verilmesi

4- Sanıklar hakkında hükmedilen adli para cezasının, ödenmemesi halinde hapse çevrileceği hususundaki ihtaratın TCK'nın 52/4. maddesi yerine hükmün kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında nazara alınması gereken TCK'nın 50/6. maddesine göre yapılması,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11909, Karar No: 2024/18971, Tarih: 21.05.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/11909 E.  ,  2024/18971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/12 E., 2016/482 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, herhangi bir emare olmadan cezalandırıldığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, pişman olduğuna, artık kullanmayacağına, kararın bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargıtayın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü ve 230 uncu maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan hüküm kurulması, 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında Kanuna muhalefet hâli olarak saptanmıştır.

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

2. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3. Sanık hakkında, 17.10.2014 tarihli eyleme ilişkin, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın

bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 12.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, ihlal sayılan 15.12.2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği, dolayısıyla sanık hakkında kovuşturma şartının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, diğer yönleri incelenmeksizin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/913, Karar No: 2018/9066, Tarih: 05.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/913 E.  ,  2018/9066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08/09/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ettikleri bu suretle sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanıkların savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamına göre, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen, bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eksik inceleme sonucu verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4981, Karar No: 2018/4003, Tarih: 24.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4981 E.  ,  2018/4003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda kurulan gerekçeli hükümde mahkeme başkanı...’in ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı gerekçesiyle anılan imza eksikliğinin giderilmesi için Dairemizce 08.02.2018 gün ve 2017/9215 Esas, 2018/862 sayılı tevdi kararının verilmesinin ardından adı geçen hakimin meslekle ilişiğinin kesildiği belirtilerek dosyanın iade edildiği anlaşıldığından, yetkili makamca görevlendirilecek başka bir hakim tarafından anılan imza eksikliği giderildikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.