muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4471, Karar No: 2021/11278, Tarih: 27.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2019/4471 E.  ,  2021/11278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin temyizinin nakil aracının müsaderesi gerektiği ve vekalet ücreti ile sınırlı olduğu gözetilerek katılan kurum vekili ile sanığın temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede;

1. Olay tutanağına göre, sanığın muavini olduğu ... adına kayıtlı yolcu otobüsünde yapılan usulüne uygun aramada, aracın koltukları arasında orjinalinde bulunmayan kapağın vidaları sökülmek suretiyle açıldığında yakıt deposunun iki ayrı bölme haline getirildiği ve içerisinde 503 karton gümrük kaçağı sigara ele geçirildiği olayda; suçta kullanılan nakil aracında bulunan zula yerin kim tarafından yapıldığı araştırılarak ilgisine göre yolcu otobüsünün maliki, otobüs sürücüsü ve ilgili kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulup, dava açılması halinde dosyaların birleştirilmesi, dava açılmaması halinde ise soruşturma evrakının getirtilip incelenmesi, ilgili belge örneklerinin onaylı suretlerinin dosya içerisine alınması ve delilleri hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2. Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63 maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3. Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi yerine TCK'nun 62. maddesi yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

4. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan ... İdaresi lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

4. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan ... İdaresi lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

6. Dava konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken imha edilerek tasfiyesi sureti ile müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24075, Karar No: 2013/26993, Tarih: 12.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/24075 E.  ,  2013/26993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralama ve tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- "Kasten yaralama" ve "tehdit" suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan, yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçların sabit olmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA),

II- "6136 sayılı Yasaya muhalefet" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanıktan ses ve gaz fişeklerini istimal etmek üzere imal edilmiş olan tabanca ile beraber sadece ses fişeği ele geçirilmiş olması ve özel nitelikli fişek ele geçmemiş olması, sanığın ifadesinde silahı kuru-sıkı olarak aldığını, tadil edilmiş olduğunu bilmediğini belirtmiş olması, ayrıca dosyada mevcut ekspertiz raporunda, dava konusu tabancanın "Namlusunun içerisinde saçma v.b. maddelerin geçişi için boşluk olduğu, ancak bu boşluğun tabancanın imali aşamasında mı yoksa sonradan mı yapıldığının tespit edilemediği” belirtilmiş olmakla; tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.11.2013 güftünde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2787, Karar No: 2022/1769, Tarih: 08.03.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/2787 E.  ,  2022/1769 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

...

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 05/03/2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/07/2016 günlü karara karşı davacı tarafından tavzih talebinde bulunulması üzerine, tavzih talebinin kabulüne dair verilen 20/10/2020 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, geçit hakkı tesisi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 14.07.2016 tarihli hükme karşı, geçit bedelinin hükümde 2.648 TL olarak yazılması gerekirken 356 TL şeklinde yazıldığı gerekçesiyle davalılar vekili tarafından tavzih talebinde bulunulmuş ve mahkemece 23.06.2017 tarihli ek karar ile tavzih talebi kabul edilerek geçit bedelinin 2.648 TL olarak hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

Davacı tarafından da 18.09.2020 tarihli dilekçe ile lehine geçit kurulacak taşınmaz 56 sayılı parsel olduğu halde hükümde sehven 50 sayılı parsel olarak yazıldığını belirterek hükmün bu yönüyle tavzihini talep etmiş ve mahkemece 20.10.2020 tarihli ek kararla tavzih talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece verilen 20.10.2020 tarihli ek kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 305.maddesi incelendiğinde; hükmün tavzihi ancak hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflarca hükmün açıklanması, tereddüt ya da aykırılığın giderilmesi için istenebilir. Madde metninden açıkça anlaşılacağı üzere, taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamayacak, genişletilemeyecek ve değiştirilemeyecektir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; mahkemece tavzih talebinin kabulüne dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 20.10.2020 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre tavzih talebinde bulunan bir kısım davalılar vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Balıkesir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.10.2020 tarih 2014/98 Esas ve 2016/427 Karar sayılı ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 08.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/10825, Karar No: 2011/13536, Tarih: 12.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/10825 E.  ,  2011/13536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazlardan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazlardan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazların baraj maksimum su seviyesinden itibaren 300 metrelik "baraj mutlak koruma alanı" içerisinde kaldığı ve Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca taşınmazlarda hiçbir inşaat ve tarımsal faaliyetin yapılamayacağı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmıştır. Bu itibarla taşınmazlardan yararlanma olanağı mevcut düzenlemeye göre ortadan kalkmış olduğundan bedeli hesaplanarak davacıya ödenmesine dair hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7032, Karar No: 2010/4952, Tarih: 30.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/7032 E.  ,  2010/4952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : ...: 765 Sayılı TCK.nun 240/1, 59/2, 647 S.Y.nın 4 ve TCK.nun 72. mad.ce neticeten 1.980 YTL A.P.C.nın 647 S.Y.nın 6. mad.ce ertelenmesine, ...: 213 S.Y.nın 359/b-1 ve 765 Sayılı TCK.nun 59/2 mad.ce 15 ay H.C.nın 647 S.Y.nın 6. mad.ce ertelenmesine

2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde “Ceza Dairelerinin görevlerinin tayininde davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davaların en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir.” hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamedeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.

Isparta Ağır Ceza Mahkemesi’ne düzenlenen 14.6.2002 gün ve 2002/90 sayılı iddianame ile DSİ Isparta Bölge Müdürlüğü’nde Şube Müdürü olan sanık ...’un, Eğirdir Meyve Üreticileri Birliği’ne ait aracın trafik kazasında meydana gelen hasarlarının kazaya sebep olan birlik çalışanları yerine birlik bütçesinden karşılanması amacıyla birliğe kanalet ve kanalet yapımında kullanılan malzeme alınmadığı halde alınmış gibi fatura temin ederek, odun-kömür ve inşaat malzemesi alım satımıyla uğraşan sanık ...’ın da aynı amaç doğrultusunda birliğe çimento satmadığı halde çimento faturası düzenleyerek bedelinin birlik bütçesinden karşılanmasını sağladıkları ve bu suretle birlik çalışanı sanıkların zimmet suçuna iştirak ettiklerinden bahisle sanıkların 765 sayılı TCK.nun 202/2, 80, 219/son maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açıldığı,anılan mahkemenin 05.04.2005 gün ve 2005/101 esas, 2005/73 sayılı kararı ile sanıklara yüklenen fiilin zimmet suçunu oluşturmayıp 213 sayılı V.U.K. nun 359/b-1.maddesi kapsamında sahte fatura düzenlemek suçunu oluşturduğu ve bu suçun yargılamasının anılan yasanın 367.maddesi gereği mütalaa şartına bağlandığından bahisle durma kararı verildiği,Isparta C.Başsavcılığı’nın 10.05.2005 tarih ve 2005/2005 hazırlık numaralı yazısı üzerine Isparta Defterdarlığı’nca inceleme yapılıp mütalaa ekinde iştirak suçu raporu düzenlenerek C.Başsavcılığı’na gönderildiği, yetkisizlik kararı üzerine Eğirdir C.Başsavcılığı’nın

01.03.2006 tarih ve 2006/12 sayılı iddianamesi ile aynı vakıalara dayanarak gerek olmamasına rağmen 213 sayılı VUK.na muhalefet suçlamasıyla mütalaa alınması yeterli olduğu halde dava açıldığı, Eğirdir Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27.09.2006 gün ve 2006/39 esas, 2006/172 sayılı kararı ile durma kararlarının nihai nitelikte kararlardan olmadığı, derdest dava bulunduğu ve davaya durma kararını veren Isparta Ağır Ceza Mahkemesi’nce bakılması gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği,Isparta Ağır Ceza Mahkemesi’nce de yargılama sonunda deliller tartışılıp zimmet suçunun unsurlarının bulunmadığı,sanık ...’in eyleminin 213 sayılı yasa kapsamında sahte fatura kullanmak,sanık ...’in eylemin de TCK.nu kapsamında görevi kötüye kullanmak suçlarını oluşturacağı kabul edilip mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmakla,

Isparta Ağır Ceza Mahkemesi’ne düzenlenen iddianamedeki anlatıma, adı geçen mahkemenin durma kararındaki ve Eğirdir Asliye Ceza Mahkemesi’nin görevsizlik kararındaki gerekçelere, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre,zimmet suçunun temyiz inceleme görevinin Yüksek 5. Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/04/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4099, Karar No: 2014/3910, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4099 E.  ,  2014/3910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Karayolları Genel Müdürlüğü avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2 maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 05.05.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22881, Karar No: 2019/18770, Tarih: 03.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/22881 E.  ,  2019/18770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Şantaj, hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlâl

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar Alev Semerci ve ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14568, Karar No: 2015/11797, Tarih: 21.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14568 E.  ,  2015/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2012/346-2014/440

Davacı O.. M.. vekili Avukat Ceren tarafından, davalı E.. M.. aleyhine 09/07/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.