muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2908, Karar No: 2025/2209, Tarih: 16.04.2025

2. Bozmaya uyan Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma doğrultusunda üniversite öğretim üyelerinden oluşan en az doçent unvanlı olacak şekilde 1 estetik, 1 plastik cerrah, 1 genel cerrah, 1 enfeksiyon hastalıkları ve 1 de mikrobiyoloji uzmanı bilirkişiden oluşan heyet tarafından bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, bilirkişi heyetince yapılan inceleme neticesinde hekim hatasının bulunmadığı, plastik cerrahi ve ortopedi açısından yanlış ve eksik tedavinin bulunmadığının tespit edildiğinden asıl davanın reddi gerektiği, karşı dava yönünden ise daha önce verilen ret kararının bozma ilamı ile kesinleştiği gözetilerek reddi gerektiği gerekçesiyle, asıl ve karşı davanın ayrı ayrı reddine karar verilmiş; karara karşı taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı vekili; hükme esas alınan kök ve ek raporun eksik ve hatalı olduğunu, Mahkemece itirazlarının dikkate alınmadığını, müvekkilinin geçirdiği ameliyat ve sonrasında yaşadığı komplikasyonlar neticesinde dosyaya müvekkilinin kırık ayağının son halinin fotoğraflarının sunulduğunu, söz konusu fotoğrafların dahi durumun vahameti ve müvekkilinin mağduriyetini gösterdiğini, ek raporda bu fotoğraflara dahi değinilmeden kök raporun tekrar edildiğini, bilirkişi heyetince müvekkiline ait hasta evraklarının tam olarak incelenmediğini, müvekkilinin yaşadığı sıkıntının basit bir komplikasyon olarak nitelendirilemeyeceğini, fizik tedavi esnasında müvekkilin dikişlerinin açılmasının ya dikişlerin yanlış atıldığını yahut fizik tedavinin yanlış uygulandığını gösterdiğini, bunun üzerine yapılan ikinci ameliyatta yamanın tutmamasının da ya ameliyatın yanlış yapıldığını ya da ameliyat kararının yanlış bir karar olduğunu gösterdiğini, bu yöndeki itirazlarının bilirkişi heyetince dikkate alınmadığını, hükme esas alınan raporun bozma ilamına aykırı olduğunu, bilirkişi raporunda her ne kadar müvekkilinin davalı hastaneye nakline ilişkin dosyada evrak bulunmadığı belirtilmiş ise de dinlenen tanığın davalı hastaneye nakil esnasında hemşire ve hekimin ambulansta olmadığını açıkça beyan ettiğini, bilirkişi ek raporunda tanık beyanlarına yer verilmediğini, bu konudaki itirazlarının değerlendirilmediğini, dosya üzerinden inceleme ile bilirkişi raporu sunulduğunu, müvekkilinin muayene edilip dinlenmediğini, yine hüküm kısmında "3" nolu bendin 2 nolu paragrafında davalının açtığı karşı dava reddedilmiş iken, son cümlede 4.500,00 TL vekalet ücretinin davacı- karşı davalı müvekkilinden alınarak davalı- karşı davacıya verilmesine karar verildiğini, bu hali ile davalı tarafın açtığı ve reddedilen davada müvekkili aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı-karşı davacı vekili; Mahkemenin 16.09.2014 tarihli ara kararı gereği davacının müvekkili hastanedeki tedavisine dair detaylı faturalar ve epikriz raporunun dosyaya sunulduğunu, davacının tedavi süresince müvekkili hastaneden her türlü maddi ve manevi destek gördüğünü, rahatsızlığı boyunca müvekkili hastane personeli olduğu için devamlı olarak hastane ambulansı ve hizmet araçları ile taşındığını, yapılan tıbbi tedaviler için 4.500,00 TL ödemesi gerekirken yine müvekkili hastane personeli olduğu için borcunun tahsil edilmediğini, karşı davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; karşı dava yönünden kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ilişkisinden kaynaklanan hekim hatası iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat, karşı davada ise ilave tedavi ücreti alacağı istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamında belirtilen hukuki esaslar gereğince inceleme yapılarak karar verildiği, bozma sonrasında alanında uzman bilirkişi heyetinden alınan bilirkişi raporu ile plastik cerrahi ve ortopedi açısından yanlış ve eksik tedavi yöntemleri ve cerrahi müdahale uygulandığına dair herhangi bir durum tespit edilmediği, hekim ya da hizmet hatası olmadığı, hastanın fotoğrafları incelendiğinde yara iyileşmesinin tamamlandığının açıkça belirtilmesine, davacı-karşı davalı yönünden vekalet ücreti yönünden ileri sürülen temyiz nedeninin Mahkemenin 06.03.2024 tarihli tavzih kararı ile düzeltilmesine, davalı-karşı davacının temyiz itirazları yönünden ise, 05.12.2019 tarihli bozma ilamı ile davalının tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmekle, karşı davaya yönelik bozma ilamı ile kesinleşen ret kararı yönünden yeniden inceleme yapılmasının mümkün bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen ve karşı taraf yararına usuli kazanılmış hak durumunu oluşturan kısımlar hakkında yeniden inceleme yapılarak karar verilemeyeceğinin anlaşılmasına göre, taraf vekillerinin vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Hükmü temyiz eden davacı adli yardım kararı almış olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11761, Karar No: 2006/2062, Tarih: 02.03.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11761 E.  ,  2006/2062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 1.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçlunun üçüncü kişideki istihkak alacağına müvekkili tarafından haciz konulduğunu, mahcuz paranın paylaştırılması ile ilgili olarak düzenlenen sıra cetvelinde davalı alacaklıya garamaten pay ayrıldığını, müvekkilinin işçi alacağının önceliği bulunduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince davacının alacağının iş kazasından kaynaklanan tazminat alacağı niteliğinde olduğu, İİK.nun 206.maddesinde 1.sırada öngörülen işçi alacaklarından bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı alacaklı, borçlu şirket aleyhine 22.2.2005 tarihinde takibe geçmiş olup, takip borçlusunun üçüncü kişideki alacağına 23.2.2005 tarihinde uyguladığı ihtiyati haciz 10.3.2005 tarihinde kesin hacze dönüşmüştür. Aynı alacak üzerine davacı alacaklı da 31.3.2005 tarihinde haciz uygulamıştır.

Davacının alacağı ilama dayanmakta olup ilama esas davanın açılış tarihi (8.9.2003) davalının takip tarihinden (22.2.2005) önce olduğundan 31.3.2005 tarihli haciz önceki hacze İİK.nun 100/2.maddesi uyarınca iştirak eder.

Davacı alacaklının alacağı İİK.nun 206.maddesinde birinci sırada öngörülen alacaklardan olmadığından davalı alacaklıya karşı önceliği bulunmamaktadır.Düzenlenen sıra cetveli ve icra mahkemesinin şikayetin reddine ilişkin kararında isabetsizlik bulunmamaktadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın ONANMASINA, aşağıdaki yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 2.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8132, Karar No: 2019/12385, Tarih: 03.07.2019

**4. Ceza Dairesi         2018/8132 E.  ,  2019/12385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Davanın reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara karşı yapılan itirazın mercii tarafından değerlendirildiği anlaşılarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve katılan ... Ak'ın yargılama aşamasında adli yardım talebinde bulunması üzerine kendisine vekil atandığının, bu suretle vekil ataması usul ve yasaya uygun olduğundan vekilin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin vekalet ücretine yönelik olduğu, sanık hakkında yargılandığı aynı davada tehdit ve hakaret suçlarından davanın reddi, özel işaret ve kıyafetlerin usulsüz kullanılması suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olması karşısında, sanık müdafii tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından, davanın reddi kararı nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesinde kanuna aykırılık bulunmadığından sanık ... müdafinin temyiz istekleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 223.maddesinin 7. fıkrasında "Aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir" hükmü yer almaktadır. Mükerrer davadan bahsedilebilmesi için, sanık hakkında açılan her bir davanın tarafları, suç tarihleri ve olayının aynı olması gerekmektedir.

Somut olayda, Ankara 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/638 esas sayılı dosyası ile yargılama yapılıp karar verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, bahse konu dava dosyasında, sanık hakkında 06.04.2014 tarihi ve öncesindeki eylemleri nedeniyle 14.04.2014 tarihinde iddianame düzenlenerek yargılamasının yapıldığı, yapılan yargılamada suça konu mesajların 10.03.2014 -31.03.2014 tarihleri arasında gönderildiği tespit edilerek ./..

-2-

hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, tehdit suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; incelemeye konu dosyada ise, sanığın 07.03.2014 katılanı silahla tehdit ,08.03.2014 tarihinde ise mesaj göndermek suretiyle hakaret ve tehdit ettiğinin iddia edilerek 12.06.2014 tarihinde iddianame düzenlendiğinin ve eylemlerin farklı nitelikte olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

-2-

hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, tehdit suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; incelemeye konu dosyada ise, sanığın 07.03.2014 katılanı silahla tehdit ,08.03.2014 tarihinde ise mesaj göndermek suretiyle hakaret ve tehdit ettiğinin iddia edilerek 12.06.2014 tarihinde iddianame düzenlendiğinin ve eylemlerin farklı nitelikte olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı katılan ... Ak vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12618, Karar No: 2017/367, Tarih: 18.01.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/12618 E.  ,  2017/367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Karar başlığında birleşen dosyaların suç tarihleri olan 25/09/2009 ve 04/08/2009 yazılmamış ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilir nitelikte maddi hata kabul edilerek bozma yapılmamıştır.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda her ne kadar 25/09/2009, 04/08/2009 ve 22/05/2009 tarihlerinde yapılan aramalarda CMK'nın 119/4. maddesi uyarınca o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de; sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 18/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8714, Karar No: 2017/5117, Tarih: 13.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8714 E.  ,  2017/5117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince 3000 TL adli para cezası

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın 243 promil alkollü olarak kullandığı araçla trafik kazasına da sebebiyet vererek alkolün etkisiyle emniyetli bir biçimde araç sevk ve idare edemeyecek halde olmasına rağmen araç kullandığı kabul edildiği halde sanığın 179/2. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilerek kanun maddesinin yanlış gösterilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3- Hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğine dair ihtaratın yapılmayarak TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması, taksitlerin hangi aralıkla ödeneceğinin belirtilmeyerek infazda tereddüte neden olunması ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmemesi,

3- Hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğine dair ihtaratın yapılmayarak TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması, taksitlerin hangi aralıkla ödeneceğinin belirtilmeyerek infazda tereddüte neden olunması ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden (1) olarak numaralandırılan hüküm fıkrasında bulunan “TCK'nın 179/2. maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine “TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2 maddesi” ibaresinin eklenmesine , hükmün 1 numaralı bendinin 3. ve 4. bendinin çıkarılarak yerine “sanığa verilen 5 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, neticede sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine ve hükmedilen adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince aylık 20 eşit taksitte tahsiline, taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33990, Karar No: 2016/2186, Tarih: 27.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/33990 E.  ,  2016/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin bildirimsiz ve haksız olarak feshedildiğini belirterek, kıdem tazminatının, ihbar tazminatının, fazla mesai ücretinin, yıllık ücretli izin alacağının, ulusal bayram ve hafta tatili alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 26, 27, 28, 29. maddelerinde ... Bakanlığına bağlı kuruluşlar düzenlenmiştir. Buna göre bakanlığa bağlı kuruluşlar olan ... Kurumu, ... Kurumu ... Genel Müdürlüğü, ... Kurumu kurulmuştur.

... Kurumunun görevleri arasında, birinci basamak ... hizmetlerini yürütmek, bu hususta gerekli düzenlemeleri yapmak yer almaktadır.

659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname 6. maddesinde; “İdareler, kendi iş ve işlemleriyle ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ile tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını haizdir” hükmüne yer verilmiş, 2. maddesinde de idare teriminin 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen kamu idarelerini ifade ettiği belirtilmiştir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... Kurumu'nun yer aldığı görülmektedir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... Kurumu'nun yer aldığı görülmektedir.

Somut olayda; dava doğrudan ... İl ... Müdürlüğüne yöneltilerek açılmış, karar başlığında da davalı olarak ... İl ... Müdürlüğü gösterilmiştir. Davanın; yukarıda yer alan bağlı kuruluşlara ilişkin düzenlemeler çerçevesinde, ihaleleri gerçekleştiren müdürlüğün bağlı bulunduğu dava takip ehliyeti olan ... Kurumuna karşı görülmesi gerekirken ... İl ... Müdürlüğüne karşı sonuçlandırılması hatalıdır. Ancak bu durum temsilcide yanılma oluşturmakta olup, davanın ... Kurumuna yöneltilmesi için davacı tarafa mehil verilmeli, usulüne uygun bir şekilde taraf teşkili sağlanarak tarafların gösterdiği deliller toplanmalı ve dosya yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi usule aykırı olup hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.