muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2198, Karar No: 2024/8342, Tarih: 10.09.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Mahkemece olayın özelliği ve delil durumuna uygun olarak çelişkiyi gideren bilirkişi raporuna itibar edilerek kusurun tespiti yerindedir. Somut olayda, davacının 2002-2007 yılları arasında pudralama işçisi olarak davalı nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. 15.04.2008 tarihinde pnömokonyoz ve orta dereceli obstrüktif SFT bozukluğu meslek hastalığına yakalandığının ve %67,60 sürekli iş göremezlik oranının Ankara Meslek Hastalığı Hastanesi tarafından belirlendiği, iki yıl sonra kontrol muayenesi önerildiği, Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından pnömokonyoz meslek hastalığı olduğu ve sürekli iş göremezlik oranının %50 olduğu tespit edilmiş, itiraz üzerine Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu tarafından aynı oran belirlenmiştir. Davalı tarafından bu oranın iptali için ayrı dava açılmış, bu davada ise Yargıtay 21. Hukuk Dairesi tarafından onanan karara göre Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu tarafından alınan raporda sürekli iş göremezlik oranının %55 olduğu tespit edilmiş, çelişki nedeniyle Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınmış ve çelişki iş göremezlik oranının %55 olduğu belirtilerek giderilmiştir. Mahkemece verilen karar Yargıtay tarafından onanarak kesinleşmiştir. Buna göre davacının sürekli iş göremezlik oranının %55 olarak kabulü ile taleplerin bu oran üzerinden değerlendirilmesi yerinedir. Öte yandan kaza tarihi ve olayın oluş şekli ile iş kazasının oluşumundaki kusur durumları, gözetilerek, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, paranın satın alma gücü, özellikle 26.06.1966 gün ve 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının içeriği ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimi, hak ve nesafet kuralları dikkate alındığında davacıya verilen 20.000,00 TL manevi tazminat tutarı az belirlenmiş ise de aleyhe istinaf olmadığından düzeltme yoluna gidilmemiştir. Nihayet hesap bilirkişisi tarafından sürekli iş göremezlik oranı olan %50 üzerinden belirlenen ilk peşin sermaye değeri %55 sürekli iş göremezlik oranına göre yeniden belirlemiş ve gerçek zarar hesaplanırken işverenin kusuru kaçınılmazlığın %40 indirime tabi tutulması neticesinde %83 olarak tespit edilerek belirlenmiş, ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir kısmında kaçınılmazlık dikkate alınmamış, ücret bordrodaki ücret olarak dikkate alınmış Yargıtay kararlarında olduğu gibi hesap döneminde gözetilmiştir. Mahkemece de faiz başlangıç tarihleri maluliyeti tespit eden rapor tarihinden itibaren belirlenmiştir. Bilirkişi hesabı ve Mahkeme uygulaması yerindedir." gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 md.si gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı sigortalının müvekkili işyeri haricindeki çalışmalarının gerekçesiz olarak kusur değerlendirmesinde dikkate alınmamış olduğunu, müvekkili nezdinde yapmış olduğu cam pudralama işinin davacıdaki meslek hastalığının sebebini oluşturmayacağını, toz ölçümünde, kişisel toz maruziyet ölçüm değerleri, 0.375-0,022 mg/metreküp olarak belirlenmiştir. ILO sınır değerinin, 5 mg/metreküp olduğu dikkate alındığında, pudralama bölümündeki kişisel toz maruziyetinin, çok düşük seviyede olduğunu, davacının asgari ücretin 1.1821 katı gelir elde ettiği kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Asgari ücret düzeyinde gelir elde eden davacı için belirlenen zarar miktarı, gerçeğin çok üzerinde olduğunu, ilk peşin sermaye değerinin güncel değeri belirlenmeden, 2007 yılı verileri üzerinden hazırlanan ilk peşin sermaye değerinin dikkate alınmasının hatalı olduğunu, davacının, 5 yıl boyunca günde en az 1 paket sigara içerek, solunum yollarında kalıcı hasara sebebiyet verdiğinin kusur raporunda gözetilmediğini, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğunu, ıslahın zamanaşımına uğradığını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığından sürekli iş göremezliğe uğramaktan kaynaklı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371 inci maddeleri, "Tazminat miktarının tayin ve tespiti" açısından meslek hastalığının tespiti tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 ve 98 inci maddeleri ile giderek aynı Kanun'un 41, 42, 43, 44, 45 ve 47 nci maddeleri, öte yandan 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 2 ve 7 nci maddeleri gereğince uygulanma imkanı bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 55 ve 420 nci maddesi hükümleri, "Olayın meslek hastalığı olarak tespiti, sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile SGK yönünden sonuçları" için 506 sayılı Kanun'un 506 sayılı Kanun'un 11, 12, 22, 23 ve 26 ıncı maddeleri ile 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği maddeleridir.

3. Değerlendirme

a) Davalı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazları yönünden;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

3. Değerlendirme

a) Davalı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazları yönünden;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 28.04.2021 karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan kesinlik sınırının 78.630,00 TL olup, manevi tazminat hükmünün, maddi tazminat hükmünden bağımsız bir dava olarak değerlendirildiğinde, kısmen kabul edilen manevi tazminat miktarının kesinlik sınırı altında kaldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin bu hükme yönelik temyiz itirazlarının miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

b) Davalı vekilinin maddi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazları yönünden;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerin incelenmesi kapsamında özellikle kusur oran ve aidiyetine dair alınan kusur raporunda diğer iş yerlerindeki çalışmanın meslek hastalığının gelişimi üzerinde etkisinin tespitini mümkün kılan delil durumun göre o iş yerlerinde geçen çalışmaların davacıda gelişen meslek hastalığı üzerinde etkisinin olmadığının tespit edilmiş olması, kaçınılmazlığa dair tespitin açıkça itiraz ve temyiz konusu yapılmaması için bu hususun inceleme konusu yapılamayacağı, davacının kendi kusur oranının da dosya içeriğine uygun belirlendiği, maddi tazminat hesabı yönünden kazanç unsurunun doğru belirlendiği, gelirin doğru miktarının rücuya kabil kısmının tenzil edilmiş olduğu, zamanaşımı def'i yönünden ise davacının maddi tazminat istemini ıslahının dairemizce kabul edilen ilkeler kapsamında sürekli iş göremezlik oranın kesin olarak belirlendiği tarih başlangıç dikkate alındığında ıslahın zamanaşımına uğramadığı gibi temyiz eden tarafın bu hususu açıkça istinaf ettiğinin tespit edilememiş olması karşısında Bölge Adliye Mahkemesi kararında inceleme konusu yapılmamasının yerinde olduğu gözetilerek, temyiz sebeplerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiş olması nedenleriyle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1-Davalı vekilinin, manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının miktardan REDDİNE,

2-Davalı vekilinin maddi tazminat hükmüne yönelik tüm temyiz itirazlarının temyiz kapsam ve nedenleri gözetilerek reddiyle maddi tazminata ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

3-Aşağıda yazılı temyiz giderinin davalıya yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15219, Karar No: 2014/12492, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15219 E.  ,  2014/12492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2009/427-2013/281

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalılarca sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10972, Karar No: 2017/23984, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/10972 E.  ,  2017/23984 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1638, Karar No: 2020/596, Tarih: 16.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/1638 E.  ,  2020/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52, 52/4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin ve katılanlar müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay tarihinde saat 12:50 sıralarında, gündüz vakti, sanık, idaresindeki kamyonet ile çift yönlü caddede, Sarp’tan Hopa istikametine seyri sırasında, geldiği olay mahallinde karşıya geçmek için seyrine göre sağından çalılıklar arasından yola giren yayaya çarpması sonucu yayanın öldüğü, sanığın 27.05.2014 tarihli kolluk ifadesinde 70-80 km hızla ilerlediğini belirttiği, kaza tespit tutanağı ve Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden alınan bilirkişi raporu ile sanığın tali kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda; 30 km/saat hız sınırı uygulaması olan yolda, idaresindeki kamyoneti kaza mahalli için belirlenen yasal hız sınırının yaklaşık iki katını aşacak bir hızla sevk ve idare ettiği dosya kapsamından anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesinde belirtilen bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, tali kusurlu sanığın sürücü belgesinin asgari hadden fazla uzaklaşılarak 2 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 16.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8296, Karar No: 2024/4274, Tarih: 02.04.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/8296 E.  ,  2024/4274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3851 E., 2021/6 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2019 tarihli iddianamesi ile; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2019 tarihli ve 2019/178 Esas, 2019/356 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de; sanığa yüklenen suç açısından kasıt unsurunun bulunmadığı anlaşılmakla sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 14.01.2021 tarihli ve 2019/3851 Esas, 2021/6 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

D. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 05.09.2022 tarihli ve 6-2021/20165 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

Mağdurun olayın sıcaklığıyla alınan beyanları karşısında; yağma suçunun unsurları itibariyle oluştuğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

D. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 05.09.2022 tarihli ve 6-2021/20165 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

Mağdurun olayın sıcaklığıyla alınan beyanları karşısında; yağma suçunun unsurları itibariyle oluştuğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın olay günü alkollü olduğu, taksi ile geçerken mağdurun imam olarak görevli olduğu camiye hediye ettiği bayraklardan birisinin asılı olmadığını görmesi üzerine caminin önünde durduğu, lojman kapısının açık olması nedeniyle içeri girip beklediği, devamında mağdurun cep telefonunu alıp olay yerinden uzaklaştığı, sonrasında jandarmalara telefonu teslim ettiği sabit ise de; mahkeme dosyasına sanık müdafiinin sunduğu fotoğraflardan da anlaşıldığı üzere sanık ile mağdurun telefonlarının renk, şekil ve boy olarak benzerlik gösterdiği, karıştırılma ihtimali olduğu, sanığın olay yerine geliş amacının bayrağı sormak olduğu, mağdurun parasını ya da masanın üzerindeki eşyalarını alabilecekken almayıp mağdurun banyodan çıkmasını beklediği, mağdurun mahkemedeki beyanında olay günü sanıktan telefonunu geri istemediğini beyan ettiği hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın mağdurun telefonunu yağma kastı ile almadığının sabit olduğu, sanığın üzerine yüklenen nitelikli yağma suçunun manevi unsuru olan kasıt unsurunun somut olayda oluşmadığı kanaatine varılmakla, sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kurulan hükümde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 14.01.2021 tarihli ve 2019/3851 Esas, 2021/6 Karar sayılı kararında İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y