muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16912, Karar No: 2017/12069, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/16912 E.  ,  2017/12069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4483, Karar No: 2012/5526, Tarih: 27.09.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4483 E.  ,  2012/5526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde şikayetçi vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin müflis ... Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti'nin iflasından önceki dönemde vekilliğini yaptığını, takip edilen davalara ilişkin mahkeme ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi çerçevesinde müvekkiline ödenmesi gereken 23.631,79 TL tutarındaki ücreti vekalet alacağı için iflas masasına kayıt talebinde bulunulduğunu, iflas idaresince alacağın 4. sıraya kabul edildiğini ancak alacağın 1136 Sayılı Kanun'un 166/2. madesine göre rüçhanlı alacak niteliğinde olduğunu ileri sürerek, alacağın 4. sıraya kabulüne ilişkin kararın iptali ile rüçhanlı alacak olarak sıra cetvelinin 3. sırasına kaydını talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçi tarafın iflas masasına Avukatlık Kanunu'nun 166/2. maddesi gereğince kazandırdığı bir mal ya da para bulunmadığından vekalet ücretinden kaynaklanan alacağın rüçhanlı alacak olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yerolmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15267, Karar No: 2020/162, Tarih: 15.01.2020

**10. Hukuk Dairesi         2016/15267 E.  ,  2020/162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirlerin rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ...Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir. Anılan maddede; "İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22'nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (...) 1 Kurumca işverene ödettirilir. (Ek cümle:29/7/2003-4958/28 md.) İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

İş kazası veya meslek hastalığı, 3'üncü bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3'üncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir ..." hükmü düzenlenmiştir.

İnceleme konusu dosyada; 02.03.1998 tarihinde meslek hastalığına yakalanan sigortalıya ödenen gelir ve yapılan masrafların tahsili talep edilmiş, Mahkemece hükme esas alınan 24.04.2015 tarihli kusur raporunda % 13 oranında malüliyet oranına göre ...'ün çalıştığı işverenler maluliyetin 3,625 kısmından % 100 sorumlu olduklarını, % 13 oranındaki maluliyetten sigortalının çalıştığı tozlu işyerlerinin % 27,88 oranında sorumlu olduğunu, geriye kalan % 72,12 sorumluluğun ise kaçınılmazlık olduğunu, % 27,88'lik maluliyetten TTK Genel Müdürlüğünün Sorumluluğunun % 1,86, dava dışı EÜAŞ Genel Müdürlüğünün Sorumluluğunun % 8,83 olduğunu, Kuzey Anadolu Madencilik A.Ş.'nin sorumluluğunun % 17,19 olduğunu, sigortalı işçi ...'e atfedilecek bir kusurun bulunmadığı kabul edilerek, %13 sürekli iş göremezlik derecesine göre bağlanan ilk peşin değerli gelirin davalıların ve dava dışı EÜAŞ'ın sorumlu olduğu toplam kusur oranları olan %19.05'e, %72.12 oranında olan kaçınılmazlığın yarısı eklenmek suretiyle hesapladığı %55.13 kusur karşılığı üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece aldırılan ATK 3. İhtisas Kurulunun 17.11.2014 tarihli raporunda ise hastalığın meslek hastalığı olduğu ve meslekte kazanma gücünü %13 oranında yitirmiş olup, meslekte kazanma gücü kayıp başlangıç tarihinin 02.03.1998 olduğu belirtilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden sigortalının hizmet cetvelinin yer almadığı, 04.07.1997 tarihli Tahsiler Dairesi Başkanlığı yazısında davacının davalı ... Madencilik Ltd.Şti.'nde 01.02.1966-01.01.1967 tarihleri arasında 234 gün çalışmasının olduğu, 26.07.1967-31.03.1969 tarihleri arasında 288 gün E.K.İ. Üzülmez Bölüm'de, 02.10.1972-30.10.1989 tarihleri arasında 4485 gün davalı ... Madencilik Ltd. Şti. nezdinde çalıştığı bilgisi yer almakta ise de; dosya kapsamından sigortalının davalılara ait iş yerlerinde hangi tarih aralıklarında ne kadar süre ile çalıştığı anlaşılamamakla birlikte, davalı işverenler arasındaki ilişkinin niteliği, bu kapsamda asıl-alt işverenlik ilişkisinin bulunup bulunmadığı hususları da anlaşılamamaktadır.

Bu kapsamda Mahkemece, kurum kayıtlarından sigortalının çalışmış olduğu iş yerleri tespit edilmeli, davalılara ait iş yerindeki çalışmalarının varlığı, hangi iş yerinde ne kadar süre ile çalışmış olduğu husuları araştırılarak, bu çalışmaların meslek hastalığına etkisi ve davalı işverenler arasında asıl-alt işverenlik ilişkisinin bulunup bulunmadığı, davalı işverenlerin sigortalının meslek hastalığına yakalanmasında kusurlarının olup olmadığı hususları irdelenerek tespit edilmeli, yine sigortalının meslek hastalığına yakalanmasında etkili olduğu anlaşılan başka işyerleri varsa (dava dışı EÜAŞ gibi) buna göre ilgili işverene de kusur verilmesi gerektiği gözetilmeli ve elde edilecek sonuç değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulmalıdır.

2-Kabule göre de; Mahkemece, sigortalının %13 sürekli iş göremezlik derecesine göre bağlanan ilk peşin değerli gelirin davalıların ve dava dışı EÜAŞ'ın sorumlu olduğu toplam kusur oranları olan %19.05'e, %72.12 oranında olan kaçınılmazlığın yarısı eklemek suretiyle hesapladığı %55.13 kusur oranına isabet eden tutardan teselsülen sorumlu oldukları kabul edilmiş olup, meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat davalarında teselsül hükümlerine dayanılamayacağı gözetilip, her işverenin, sadece kendi kusuru oranındaki maddi zarar miktarından sorumlu tutulması gerektiği göz önünde bulundurulmaksızın aynı nitelikte başka işyerlerinde çalışma halinde, davalıların rücu alacağından sorumluluklarının kusur paylarına göre belirlenmesi gerekirken, teselsüle dayalı olarak sorumlu tutulmaları isabetsiz bulunmuştur.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalı ...Genel Müdürlüğü vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...Genel Müdürlüğü'ne iadesine, 15.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3818, Karar No: 2019/5971, Tarih: 10.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3818 E.  ,  2019/5971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 374 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. İBK 23.05.1956 gün ve 8/9 sayılı Kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

İlk derece mahkemesince yargılamanın iadesi talebinin reddine ilişkin kararının, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Dava dosyasında 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesinin ve bu meyanda anılan maddenin 2. fıkrasının uygulanmasını gerektirir nitelikte bir kararın temyiz incelemesinin yapıldığını gösterir bilgi-belgeye rastlanılmadığı, diğer bir ifadeyle, söz konusu hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı anlaşılmakla, iş bu karara karşı yapılacak kanun yolu başvurusu, istinaf yoludur.

Bu nedenle karar tarihi itibarı ile temyize tabi olmayıp, istinaf denetimine tabi olan karara karşı yapılan kanun yolu başvurusunun değerlendirilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine İADESİNE, 10.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30356, Karar No: 2013/27805, Tarih: 04.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30356 E.  ,  2013/27805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Uygulama : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada;

21/08/2008 günü saat 03:25 sıralarında, uygulama yapan trafik polisinin sanığın yönetimindeki aracı durdurmak istemesi ancak şüphelinin ikazlara uymayıp yoluna devam etmesi üzerine aracın 100 metre kadar ileride durdurularak alkolmetre ile yapılan ölçümde sanığın olay anında 2,09 promil allkollü olduğunun tesbit edilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup ,

Mahalli Cumhuriyet savcısının, sanık hakkında sabit olan suçu nedeniyle mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 4/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1676, Karar No: 2024/3539, Tarih: 17.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1676 E.  ,  2024/3539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2164 E., 2024/334 K.

HÜKÜM : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/1260 E., 2019/921 K.

1- İlk Derece Mahkemesince, kayıt kabul istemli davada, davacının davalı müflisten antrepo hizmetine ilişkin alacağı bulunduğundan bahisle eşyaların depoya giriş tarihinden, iflas tarihine kadar olan alacağın iflas sıra cetvelinin 4. sıraya kaydına, iflas tarihinden, malların iflas masasına teslim edildiği tarihe kadar olan alacak yönünden ise masa alacağı olarak davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı iflas idaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisine, alacağın eşyaların depoya giriş tarihinden, iflas tarihine kadar iflas sıra cetvelinin 4. sıraya kaydına, bakiye masa alacağı yönünden ise iflastan sonra ödenmiş olduğundan bahisle talebin reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davalı iflas idaresi vekili tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşıldığından davalı iflas idaresi vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı iflas idaresi vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, temyiz harcı davalı tarafından peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.10.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19855, Karar No: 2012/40097, Tarih: 27.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19855 E.  ,  2012/40097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan 17.04.2008 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 25.04.2008 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 27.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/18775, Karar No: 2021/6916, Tarih: 25.05.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/18775 E.  ,  2021/6916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların ortağı olduğu ... Deri Tekstil Ltd. Şti. isimli iş yerinde usulüne uygun olarak yapılan aramada pars kedisine ait olduğu tespit edilen 5 adet kürk ceketin ele geçirildiği olayda; TUBİTAK analiz raporuna göre suça konu kürklerin CITES kapsamında izin belgesi beyan edilmediği takdirde yasa dışı ticaret ürünü olarak kabul edilip cezai işlem görmesi gerektiğinin bildirildiği, sanıkların aşamalarda tavşan derisi kürk ceket ithal ettiklerini, pars kedisi olduğunu bilmediklerini savundukları ve 20/02/2013 tarih ve 0107355 sayılı Gümrük Beyannamesinde tavşan kürk ceket ithalatına ilişkin beyanda bulunulduğu halde pars kedisi derisinin ithal edildiği anlaşılmakla, sanıkların müsnet suçtan mahkumiyeti yerine suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilerek beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2845, Karar No: 2018/8777, Tarih: 05.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/2845 E.  ,  2018/8777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/674 Esas sayılı dosyasında almış oldukları yetki belgesi ile; dava konusu 30 parsel sayılı maliki olan ...'in baba isminin tapu kayıtlarında yer almadığını belirterek, kayıt malikinin baba isminin tespitini ve tapu kaydına tescilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, idareye başvuru ön şartı yerine getirilmeden dava açıldığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.20.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3810, Karar No: 2019/5963, Tarih: 10.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3810 E.  ,  2019/5963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 374 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. İBK 23.05.1956 gün ve 8/9 sayılı kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

İlk derece mahkemesince yargılamanın iadesi talebinin reddine ilişkin kararının, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Dava dosyasında 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesinin ve bu meyanda anılan maddenin 2. fıkrasının uygulanmasını gerektirir nitelikte bir kararın temyiz incelemesinin yapıldığını gösterir bilgi-belgeye rastlanılmadığı, diğer bir ifadeyle, söz konusu hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı anlaşılmakla, iş bu karara karşı yapılacak kanun yolu başvurusu, istinaf yoludur.

Bu nedenle karar tarihi itibarı ile temyize tabi olmayıp, istinaf denetimine tabi olan karara karşı yapılan kanun yolu başvurusunun değerlendirilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine İADESİNE, 10.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.