muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19971, Karar No: 2013/23656, Tarih: 28.10.2013

Olay günü sanığa ait iki katlı inşaatın 2. kat tavanına beton dökümü esnasında, sıva ve şap ustası olup aynı zamanda sanıkla komşu olan ölenin, tavana dökülen betonun düzeltmesinde kullanılan 3,2 metre uzunluğundaki alüminyum mastarın, binaya 135 cm mesafede bulunan enerji nakil hattına teması sonucu elektrik akımına kapılarak 13.10.2009 tarihinde hastanede gördüğü tedavi esnasında, elektrik akımı sonucu oluşan yanık ve komplikasyonlar nedeniyle yaşamını kaybetmesiyle sonuçlanan olayda; oluşa ve dosya kapsamındaki delillerle uyumlu inşaat mühendisleri ve makine mühendisi tarafından düzenlenen 22.04.2010 tarihli bilirkişi raporu ile soruşturma aşamasında alınan ve anılan raporla paralellik arz eden 04.03.2010 ve 17.03.2010 tarihli bilirkişi raporlarına göre, bahçesindeki ağacı elektrik tellerine temas etmeyecek şekilde budamayan, binasında yapılan çalışmalara başlamadan önce, gerilim altındaki iletkenlere yaklaşması gereken kimselerin korunmasını sağlayacak tedbirlerin alınmasını sağlamayan, bu nedenle meydana gelen olayda tali derecede kusurlu olduğu anlaşılan bina sahibi sanığın, atılı suçtan mahkûmiyeti yerine; olayın görgü tanığı ...'nun, soruşturma aşamasında kolluk görevlilerince alınan 08.10.2009 tarihli ifadesinde ''...çalışmış olduğumuz ikamet iki katlı idi ve bizde bu ikametin damında çalışıyorduk, dama şap atma işlemini bitirdikten sonra benim elimde bulunan mastarı damın kenarına bırakmıştım, akabinde işimiz bittiği için toplanıyorduk, dayım benim dam kenarına bırakmış olduğum mastarı almak için mastara elini uzattı, bu esnada da dayımı elektrik çarptı, çarpmanın etkisi ile bende etkilendim, titredim elimde makina vardı, dayıma o esnada da yardım etmek istedim, ama beni de elektrik çarptığı için yardımcı olamadım.“ şeklinde beyanda bulunması karşısında, oluşu, ''ölenin teras kat şap dökülmesi işini tamamladıktan sonra işin yapılmasında kullanıldığı 3,2 mt uzunluğundaki iletken aliminyüm metal mastarı eline alarak ENH iletkenine dikkatsizlikle veya bilinmeyen diğer nedenlerle tamamen kendi iradesiyle temas ettirmesi“ şeklinde ve dosya kapsamındaki delilerle örtüşmeyecek şekilde kabul eden bilirkişi raporuna itibarla ve olayın tek görgü tanığı olması sebebiyle CMK'nın 210/1. maddesi gereğince duruşmada dinlenmesi gereken ...'nun soruşturma aşamasındaki beyanıyla yetinilerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3317, Karar No: 2021/7491, Tarih: 29.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/3317 E.  ,  2021/7491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 29/06/2021 tarihinde davacı vekili Av..... ile davalı vekili Av.....geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 2.920,50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9427, Karar No: 2013/3442, Tarih: 27.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9427 E.  ,  2013/3442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan (2 kez) sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Tokat Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.11.2008 gün ve 2006/345 Esas, 2008/259 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi Katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

10 yaşında bulunan mağdur ...'nın birden çok kez tuvalette pipisine ve anüsüne baktığının babası olan katılanın dikkatini çekmesi, kendisine ne olduğunun sorulması üzerine yüzünün kızararak yok birşey demesi ayrıca diğer mağdur ...'in ''Sefa'nın ve kendisinin sanık tarafından ırzına geçildiğinin söylenmesi ve bu hususu oğlu mağdur ...'nın doğrulaması üzerine baba ...'ın Muhtara şikâyetçi olduğu, mağdur ...'nın hazırlıktaki beyanında sanığa ait evde 29.10.2006 tarihinde cinsel aletini poposuna dayayarak ırzına geçtiğini yargılama aşamasında sanığın ahırda ırzına geçtiğini yine sosyal hizmet uzmanı gözetiminde yargılama devresinde ikinci beyanında sanığın cinsel organını poposuna soktuğunu belirtmiş olup sosyal hizmet uzmanınca beyanlarının samimi ve itibar edilebilir olduğunun belirtilmesi, hazırlık ifadesi öncesi, diğer katılan mağdur ... 2005 yılının yaz ayları olan en sonu 03.11.2006 tarihi olan 3-4 kez cinsel aletiyle poposuna sürtünmede bulunduğu, yargılama aşamasında ahırda sanığın pipisini poposuna soktuğunu, yargılama aşamasındaki sosyal hizmet uzmanı eşliğinde alınmış ikinci ifadesinde sanığın arkadan kendisine organ soktuğunu belirtmesi, beyanının sosyal hizmet uzmanınca muteber bulunup samimi olduğunun belirtilmesi kendisine yapılan en son 03.11.2006 günlü eylemi evine geç gelmesi üzerine babasının sorması karşısında anlatması üzerine suçun ortaya çıktığı ayrıca aldırılan adli tıp raporunda anüste saat kadranı ile 6 hizasında içeri doğru uzanan oblik 1 cm boyunda beyaz renkte skr (nedbe) görüldüğünün tespit edilmesi karşısında sanığın mağdur ...'ya karşı TCK.nın 103/1-4-6 ve diğer mağdur ...'e yönelik 103/2-4-6. maddelerinde açıklanan fiilleri gerçekleştirdiği sabit olmasına rağmen, mahkûmiyet yerine beraat kararı verildiğini düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/6790, Karar No: 2018/7034, Tarih: 25.09.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6790 E.  ,  2018/7034 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 22.04.2011 tarihli iş kazası sonucu 23.05.2011 tarihinde vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddeleri uyarınca rücuan tahsilini talep etmiştir.

1-5510 sayılı Yasa'nın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

Diğer taraftan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır.

Eldeki dosyada, ceza davasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı ve dava dışı .......kusurlu bulunarak haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden kesinleştiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davalı %90, sigortalı %10 kusurlu olup, dava dışı .......inşaat işinde, işyeri açılışı ve kayıtlarda herhangi bir bağı bulunmadığından sorumluluğu olmadığı kanaatinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, ceza dosyasında kusurlu bulunanların da sorumluluğunu irdeleyen, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçları değerlendiren, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle belirleyen, kusur raporları arasındaki çelişkiyi gideren denetime elverişli kusur raporu alınarak sonucuna göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- Davanın 5510 sayılı Kanunun 21 ve 23'üncü maddelerine dayanılarak açılması halinde Mahkemece her iki maddede öngörülen koşulların oluşup oluşmadığının araştırılıp saptanması gerekmektedir. Her iki madde koşullarının oluştuğunun tespiti halinde ise, Dairemizin yerleşmiş görüşüne göre 23'üncü maddenin uygulanma önceliği vardır.

5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün; yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde, ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar; Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde, işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmeleri gerekir.

5510 sayılı Kanunun “Süresinde Bildirilmeyen Sigortalılıktan Doğan Sorumluluk” başlıklı 23’üncü maddesinin 1 ve 2’nci fıkralarındaki düzenlemeye göre; işverenin rücu alacağından sorumluluğu için, çalıştırılan sigortalının işe giriş bildirgesinin süresi içinde Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmemiş olması gerekir. Başka bir deyişle; sigortalının bildirimi kanunda belirtilen sürelerden sonra yapılsa bile, zararlandırıcı sigorta olayı işe giriş bildirgesinin verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez.

Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir. Öte yandan; Anılan maddeye göre, işverenin sorumluluğu kusursuzluk ilkesine dayanmakta olup, zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe giriş bildirgesi yasal süre içerisinde Kuruma verilmemişse ve zararlandırıcı sigorta olayı bu yasal süreden sonra meydana gelmişse, Kurumca yapılan sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması, bu durumda tarafların kusur oranı gözetilmeksizin ve gerçek zararı hesabı yapılmaksızın belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak Kurum zararının belirlenmesi gerekmektedir.

Eldeki dosyada, iş kazasının 1146169 sicil sayılı dosyada işlem gören, 28.04.2011 tarihinde kapsama alınan, inşaat işyerinde meydana geldiği, sigortalının hizmet bildiriminin ise 1141571 sicil sayılı dosyada işlem gören, 07.01.2011 tarihinde kapsama alınan inşaat işyerinden bildirildiği, 22.04.2011 işe giriş tarihli bildirgenin 23.04.2011 tarihinde Kuruma verildiği, Kurum müfettiş raporu ile 1146169 sicil sayılı dosyada işlem gören işyerinin kapsam tarihinin 22.04.2011 olarak düzeltilmesi, sigortalının bildirimlerinin de bu sicil numaralı dosyaya aktarılması gerektiği kanaatinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı adına tescilli inşaat işyerlerine ait işyeri dosyaları ile sigortalının sigorta sicil dosyası getirtilmeli, sigortalının hangi tarihte hangi işyerinde çalışmaya başladığı, inşaat işyerlerin yasa kapsamına alınış tarihleri, sigortalının kazanın meydana geldiği inşaat işyerinde çalışmaya başladığı işe giriş tarihi yöntemince araştırılıp açıklığa kavuşturularak, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında 5510 sayılı Kanunun 23. madde koşullarının somut olayda oluşup oluşmadığı değerlendirildikten sonra varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2020/317, Karar No: 2022/71, Tarih: 08.02.2022

**Ceza Genel Kurulu         2020/317 E.  ,  2022/71 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in beraatine ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.09.2011 tarihli ve 167-263 sayılı hükmün katılan mağdure vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 05.11.2014 tarih ve 1401-12199 sayı ile;

"Mağdurenin soruşturma aşamasındaki samimi beyanları, bu beyanları doğrulayıp mağdurenin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığına ilişkin ... Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalından alınan 04.03.2009 tarihli raporu, mağdurenin eşi ...ın çadıra geldiğinde mağdurenin ağladığına ilişkin anlatımları, olayın ortaya çıkış şekli ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın çadırda tek başına bulunduğu sırada mağdurenin direncini cebir kullanmak suretiyle kırdıktan sonra ırzına geçtiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eylemlerinin ...nın 102/2, 102/3-a-d, 102/5. maddelerinde tanımlanan nitelikli cinsel saldırı ve ...nın 102/4. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 86/1. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçlarını oluşturduğu gözetilip, buna göre de hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de dikkate alınarak lehe kanun değerlendirmesi yapıldıktan sonra mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine hükmedilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

... 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 23.06.2015 tarih ve 12-175 sayı ile;

"Mağdurenin aşamalardaki çelişkili anlatımları özellikle 08/12/2009 tarihli celsedeki 'sanığın kendisine hiçbirşey yapmadığına' dair beyanı ile iddia konusu olaya mütaakiben çamaşırlarını yıkayıp duş aldığını ifade etmesi ve alınan örneklerde cinsel saldırının sanık tarafından gerçekleştiğine dair hiçbir bulguya rastlanılmaması, ATK raporunda belirtildiği üzere mağdurede zeka geriliği olduğu dosya kapsamında dinlenen tanık anlatımlarının da sanığın savunmalarını teyit etmesi, mağdureye ait adli raporun da tek başına mahkumiyet kararı vermeye yeterli olamayacağı, kaldı ki; mukavemete muktedirliği, beyanlarına itibar edilebilirliği gibi tıbbi tespitlere göre duruşmadaki hür anlatımlarının daha öncelikli olduğu cihetle; sanığın atılı suçu işlediğine dair mağdurenin çelişkili ve soyut iddiası dışında, mahkumiyetine yetecek ölçüde, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden önceki kararda ısrar edilmesi gerekir." şeklindeki gerekçe ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2015 tarihli ve 291724 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 1175-1676 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 14.03.2017 tarih ve 389-1302 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 27.11.2018 tarih ve 403-570 sayı ile; katılan vekillerinin istifa dilekçelerinin katılana tebliğ edildiğini gösterir tebliğ mazbatasının temin edilmesi durumunda gerekçeli kararın, temin edilememesi hâlinde ise gerekçeli karar ile birlikte vekillikten istifa dilekçesinin katılana tebliğinin sağlanması için tevdi kararı verilmesi amacıyla Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş, Yargıtay ( Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 05.02.2019 tarihli ve 1262-652 sayılı, 17.12.2019 tarihli ve 4237-13359 sayılı kararlar ile; mağdure vekilinin istifa dilekçesi ile gerekçeli kararın tebliğ edilerek, tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçesinin eklenip hükmün temyizi hâlinde bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra Daireye iade edilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş, anılan eksikliğin giderilmesinden sonra kararın temyiz edilmemesi nedeniyle nedeniyle Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 07.07.2020 tarih ve 2371-3127 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı nitelikli cinsel saldırı suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın olay tarihinde evli, iki çocuklu ve 36 yaşında olduğu, çiftçilik yaparak geçimini sağladığı, katılan mağdurenin olay tarihinde evli, 26 yaşında ve 8,5 aylık hamile olduğu, geçimini eşiyle birlikte hayvancılık yaparak sağladığı (Kararın devam eden kısımlarında katılan mağdure'den "mağdure" şeklinde bahsedilecektir.),

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın olay tarihinde evli, iki çocuklu ve 36 yaşında olduğu, çiftçilik yaparak geçimini sağladığı, katılan mağdurenin olay tarihinde evli, 26 yaşında ve 8,5 aylık hamile olduğu, geçimini eşiyle birlikte hayvancılık yaparak sağladığı (Kararın devam eden kısımlarında katılan mağdure'den "mağdure" şeklinde bahsedilecektir.),

02.03.2009 tarihinde ...Devlet Hastanesinde görevli doktor tarafından mağdure hakkında düzenlenen raporda; olay öyküsünde; 01.03.2009 tarihinde saat 10.00 sıralarında darpla birlikte tacize uğradığı, kolunda ve bacaklarında ağrı olduğu yönünde şikâyetinin bulunduğunun, yapılan incelemede; sol göz üstünde hematom, ensede saçlı deride kopmaya bağlı ekimoz, sol scapula bölgesinde darba bağlı siyanoz ve hematom, her iki sağ ve sol gluteus maximusta darba bağlı yaygın siyanoz ve hematom, sağ ve sol femoral bölge posteriorda yaygın hematom, sağ ve sol femoral bölge anteriorda siyanoz ve hematom, sağ ve sol ön bacakta darba bağlı hematom mevcut olduğunun, darba maruz kalan mağdurenin cinsel tacize uğrayıp uğramadığının değerlendirilmesi için kadın doğum polikliniğine sevkinin uygun olduğunun belirtildiği,