muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6403, Karar No: 2020/2533, Tarih: 07.07.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/6403 E.  ,  2020/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava ve birleştirilen dava dilekçelerinde, ortak yerlere davalıların haksız müdahalesinin önlenmesine ve ortak yerin eski hale getirilmesine karar verilmesini istemiş; mahkemece davacının bu davayı açmasının dürüstlük kuralı ile bağdaşmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün temyizi üzerine, kapatılan Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 30.11.2015 gün ve 2015/18879 E. - 2015/17427 K. sayılı ilamı ile, “Ortak yerlerin kiraya verilmesi ile ilgili 18.01.2004 tarihinde kat malikleri genel kurulunda karar alındığı davacının toplantıya katıldığı ve muhalefet şerhi koymadığı, yine 04.01.2010, 24.01.2010 ve 06.07.2010 tarihlerinde bir kısım ortak yerlerin kiraya verilmesi ile ilgili kat malikleri genel kurulunda karar alındığı ve ilgili toplantıların iptali ile ilgili iptal davası açıldığına dair davacı tarafça bilgi veya belge sunulmadığı anlaşılmaktadır.

Dairemizin geri çevirme kararı gereğince, ortak yerlerin kiraya verilmesi ile ilgili kira sözleşmelerinin değerlendirmesi açısından mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak davalıların kira sözleşmeleri kapsamı dışında kullandıkları alan olup olmadığının tespiti ile bu hususta bilirkişiden ek rapor alınması, dava konusu taşınmazın mimari projesine aykırılıklar bulunduğunun tespiti halinde sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hüküm kurmaya yetersiz bilirkişi raporlarına göre ve davacının dava açmasının dürüstlük kuralı ile bağdaşmayacağı gerekçesi ile karar verilmiş olması doğru görülmemiştir” bozulmasına karar verilmiştir. Kararın düzeltilmesi isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, “1) Mahkememizin 2010/2126 Esası üzerinden yürütülen ve Atrium AVM yönetimi ile Garanti Bankası aleyhine açılan asıl davanın reddine, 2) Mahkememizin işbu esas sayılı dosyası ile birleştirmeye konu 2011/103 esas sayılı dosyada davalı olan; a)..... A.Ş ve ... aleyhine açılan davanın reddine, b) ... Lokantacılık ve ... aleyhine açılan davanın kabulü ile, ... Lokantacılık'a kiraya verilen 162 m²'lik alan dışında kalan ve masa, sandalye konularak cafe olarak kullanıldığı tespit edilen ve 21/12/2018 tarihli ek rapor eki krokide (B) harfi ile gösterilen kısım dışında (C) harfi ile gösterilen kalan 44 m²'lik ortak alan olan kısma vaki tecavüzün menine, bu kısmın eski hale getirilmesine, davalılara bu kısmı eski hale getirmek üzere 2 günlük süre verilmesine, c) Davalı ....Hizmetleri ve Tic. Ltd. ile .... Yönetimi aleyhine açılan davanın kabulüne,

21/12/2018 tarihli ek rapor eki krokide 7,56 m² olarak gösterilen ortak alana vaki tecavüzün men'ine, bu kısmın eski hale getirilmesi için davalılara 7 günlük süre verilmesine” karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak,

Kat malikleri toplantılarında belirlenmeyen özel amaca tahsisli 85 m²'lik ortak yerin, 06.07.2010 tarihli yönetim kurulu kararı ile kiraya verildiği, kiracı tarafından bu yerin projesine aykırı olarak tavanından giriş yeri açılarak merdiven kurulduğu, içerisine mutfak ve wc yapıldığı ve bir kısım odalar oluşturulduğu bilirkişi raporu ile tespit edildiğine göre, davalıların müdahalesinin önlenmesi ile eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, projeye aykırı değişikliklerin yapının statiğine zararı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 07/07/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13611, Karar No: 2011/5987, Tarih: 16.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13611 E.  ,  2011/5987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/12/2008 tarih ve 2006/277-2008/509 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı Numil Gıda A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl ve birleşen davada, müvekili şirketlerin “Bebelac” ve “Milupa” marka metabolik ürünlerin üretim, dağıtım ve pazarlamasını yaptığını, bu mamalardan “PKU 1”, “PKU 2”, “PKU 3” ve “PKU mix” isimli Fenilketonüri hastalığının tedavisinde kullanılan ürünleri halka arzettiğini, davalının aynı ürünleri Comidamed isimli şirkete aitmiş gibi pazarlama ve tanıtımını yaptığını, davalıya ait ürünlerle müvekkiline ait ürünlerin içerik, ambalaj ve isimlerinin aynı olduğunu, müvekkiline ait ürünlerin tanınmışlığından yararlanılarak haksız rekabet oluşturulduğunu ileri sürerek, müvekkili şirketin marka hakkına tecavüz oluşturan fiillerin durdurulmasını, anılan internet sitesinin kapatılmasını, davalı şirkete ait ürünlere el konulmasını, imhasını, gerekirse ambalajlarının değiştirilmesini ve hükmün ilanını, birleşen dosyada ise bu taleplere ilaveten fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 3.000 TL maddi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin üretim yapmadığını, Almanya'da üretim yapan Comidamed isimli şirketin ürettiği ürünleri Mayıs 2006 tarihinden ititbaren Türkiye'de satış ve pazarlamasını yaptığını, ithalatın resmi işlemlerle yapıldığını, davacı Milupa GmbH şirketinin Almanya'da açtığı dava sonucu amlajların üretici şirket tarafından değiştirildiğini, PKU kısaltmasının fenilketonüri hastalığının kısaltması olduğunu, reçete ile satılabilen ürün olduğunu, müvekkili tarafından satılan ürünlerin üzerinde Comidamed PKU A, Comidamed PKU B, Comidamed PKU C yazdığını, davacının ürünlerde patent, marka ve tasarım hakkı bulunmadığını, haksız rekabet oluşturan bir durum olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, PKU ibaresinin kalıtsal bir hastalık olan ve tıp literatüründe kullanılan fenilketonüri hastalığının kısaltılmış şekli olduğu, bu ibarenin yanında kullanılan 1, 2, 3 ve mix ibarelerinin kullanılmasının haksız rekabet teşkil etmeyeceği, davacılara ait ambalajda Milupa ibaresi davalıya ait ambalajda Comida ibaresinin bulunduğu, 1, 2, 3 numaralarının ilacın hangi yaş grubunda kullanılacağını gösterdiği için iltibasa neden olmayacağı, ambalajların da farklı olduğu, haksız rekabet oluşmadığı, ayrıca Almanya'da üretici firmalar arasındaki dava sonucunda üretici firma Comidamed'in ilaç üzerindeki ibareleri PKU A, PKU B, PKU C olarak değiştirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı Numil Gıda A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı Numil Gıda A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı Numil Gıda A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6688, Karar No: 2012/8924, Tarih: 08.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6688 E.  ,  2012/8924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 01/11/2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 27/12/2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/07/2012 tarih ve 2011/820 Esas, 2012/616 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44.maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 01/11/2011 tarih ve 2011/5235 Esas, 2011/6866 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, dosya içinde bulunan şikayete dayanak yapılan ... 12.İcra Müdürlüğünün 2009/5989 Esas sayılı takip dosyasının onaysız örneğinde ödeme emrinin borçlu şirkete tebliğ edildiğine ilişkin tebligat parçasının bulunmaması nedeniyle takibin kesinleşip kesinleşmediği denetlenmeden ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla borçlu şirketin mükellefiyetinin devam edip etmediği kayıtlı olduğu vergi dairesinden sorularak, ticareti resen terk ettirildiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13177, Karar No: 2011/14164, Tarih: 22.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/13177 E.  ,  2011/14164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı tarafından, davalı aleyhine 24.11.2010 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu ... kasabası 379, 2209, 3413, 3624, 3922 ve 783 parsel numaralı taşınmazların tapu kayıtlarında murisi “... kızı, ...”ün “...” yazılı ismi ile “...” yazılı soyadının ve ayrıca 783 parselin kaydında “...” yazılı baba adının düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı idare vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazlardan 3413 parsel numaralı taşınmazın tapulama tutanağında özetle “…... oğlu, ... ...’a ait iken 1949 yılında vefatı ile evlatları ..., ... ve ...’yi terk ettiği, bu kişilerinde 1952 yılında aralarında yaptıkları rızai taksim ile taşınmazın “... kızı, ... ...”’e düştüğü…” yazılıdır. Dava konusu 2209 parsel numaralı taşınmazın tapulama tutanağında ise, senetsizden 1/2’şer olarak “... kızı, ... ...” ile “... oğlu, ... ...” adına tespit gördüğü ve taşınmazın 1/2 payının 02.09.2010 tarih ve 6065 yevmiye numaralı işlemle davacı adına intikal ettiği belirtilmektedir.

Bu tespitlerden sonra somut olaya gelince, davacının murisi ... kızı, ... ile davacının murisinin eşi olup 26.04.1970 tarihinde vefat ettiği anlaşılan ... oğlu, ... ...’ün anne-baba ve tüm kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıtları ile ... kızı, ...’ün evlatlığı olduğu anlaşılan davacının babası görünen “...”un anne-baba ve tüm kardeşlerini gösterir nüfus aile kaydı getirtilip, getirtilen bu nüfus kayıtları ile tapulama tutanakları arasında bağ kurulmadan ayrıca 2209 parselin tapu kaydına dayanak 02.09.2010 tarih ve 6065 yevmiye numaralı resmi senet getirtilmeden hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Eksik inceleme ve araştırma sonucu ve özellikle çelişkiye yol açan tanık beyanları ile mülkiyet nakline sebep olacak şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 22.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16835, Karar No: 2013/25103, Tarih: 10.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/16835 E.  ,  2013/25103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Uyarlama duruşmasında, hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden 765 ve 5237 sayılı TCK hükümleri ile değerlendirme yapılıp sonuçlarının karşılaştırılması, 5237 sayılı Yasanın lehe olması halinde yeniden inşai hüküm kurulması, aleyhe çıkması halinde ise red kararı ile önceki ilamın infazına karar verilmesi gerekirken, yeniden önceki yasayla hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında hükümlü hakkındaki usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, istem gibi ONANMASINA, 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31054, Karar No: 2015/35724, Tarih: 24.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/31054 E.  ,  2015/35724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı ile davalı arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesince verilen kararın taraflar vekillerince temyizi üzerine Dairemizce hükmün onanmasına karar verilmiş, davalı vekili onama kararının maddi hataya dayandığını ileri sürerek onama kararının ortadan kaldırılmasını istemiştir.

Maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarihli ve 1987/2-520 esas, 1988/89 sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtay'ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata nedeni olarak açıklanmıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, ve 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Dairemizce, ilk temyiz incelemesi sırasında, davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilerek, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlendikten sonra; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmühaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmadığı hususunun gözden kaçtığı anlaşıldığından, Dairemizin kararının maddi hataya dayanması nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya yeniden ele alınıp gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye tabi sözleşmeli statüsünde çalışmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atandığını, maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenerek, çalıştığı süre içeresinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığını, kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, kanuni süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda toplu iş sözleşmesi 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır”.