muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1370, Karar No: 2020/2447, Tarih: 01.06.2020

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, tarafların Adana 4. Aile Mahkemesinin 2015/787 esas-2016/103 karar sayılı ilamı ile boşandıkları, bu kararın 18.03.2016 tarihinde kesinleştiği, davacı babanın Adana ilinde, davalı annenin ise boşandıktan sonra Aydın ilinde yaşamaya başladığı, davalı annenin ortak çocuğu kurulan kişisel ilişki nedeniyle 15.07.2016 tarihinde aldığı, 31/07/2016 tarihinde davacı babaya teslim etmesi gerekirken teslim etmeyerek sakladığı, bunun üzerine davacı babanın birçok kez ortak çocuğu teslim almak için icra memurları ile birlikte davalının yaşadığı eve gittiği ancak ortak çocuğu teslim alamadığı, sonrasında idari ve adli makamlara başvurduğu, maddi ve manevi çaba sarfettiği, son olarak dava devam ederken 01.08.2017 tarihinde yeniden birden fazla polis

nezaretinde icra memurları ile birlikte davalı kadının yaşadığı mahalleye girebildikleri, ortak çocuğu komşunun evinde davalı kadının kız kardeşi tarafından gizlenmiş olarak buldukları, davalı kadının bu eylemleri nedeni ile Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/947 esas - 2017/283 karar sayılı dosyasında çocuğu alıkoyma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve denetimli serbestlik kararının 27/04/2017 tarihinde kesinleştiği, davalı anne yanında alıkonulduğu bir yıllık süre zarfında o tarihte henüz beş yaşında olan ortak çocuğun terör örgütü sempatizanlığını çağrıştırır şekildeki fotoğraflarının uygunsuz ifadelerle sosyal medyaya davalı anne ve yakınları tarafından yüklenildiği, ortak çocuğun davacı baba yanına geldikten sonra ilk derece mahkemesince aldırılan sosyal inceleme raporunda da belirtildiği gibi, korkmuş olduğu, sürekli ağladığı, kapının arkasına saklandığı, bu nedenlerle davalı annenin velayetin değiştirilmesi davası açma hakkını kullanmak yerine kişisel ilişkiden kaynaklanan haklarını amacına ve yükümlülüklerine aykırı olarak kullandığı, bu durumun tanık beyanları ve ceza mahkemesi kararı ile sabit olduğu, yine davalı anne yanında bulunduğu süre zarfında ortak çocuğu gizlemek için dışarı çıkarmadıkları, tüm bu yaşananlar sonucu ortak çocuğun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin tehlikeye girdiği anlaşılmıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında, ortak çocuk ile anne arasında kişisel ilişki kurulmasının değişen koşullara göre her zaman yeniden değerlendirilebileceği de dikkate alınarak ortak çocuk ile davalı anne arasındaki kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararı doğrultusunda şu aşamada kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeplerle temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, Adana 7. Aile Mahkemesi'nin 12.02.2019 tarih 2017/382 esas, 2019/88 karar sayılı kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/12603, Karar No: 2023/596, Tarih: 22.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12603 E.  ,  2023/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/6907 Esas, 2022/7495 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2022 tarihli ve KD-2020/85667 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında kurulan hükümde suç vasfının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası ve 35 inci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında yer alan kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilamının kaldırılmasına ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık ile katılanın daha önce bir süre gönül ilişkisi yaşadıkları, ancak katılanın ilişkiyi sonlandırdığı, ilişkiye devam konusunda ısrarcı olan sanığın olay tarihinden önce de katılana bu hususta baskı yaptığı, katılanın sanık hakkında şikayetçi olması üzerine sanık aleyhine tedbir kararı verildiği, olay tarihinde saat 20:30-21:00 sıralarında katılanın annesi ....,. ve kardeşi.....,. ile birlikte misafirlikten dönüp yürüyerek evlerine gittikleri sırada sanığın yanlarına gelerek durdurduğu ve katılanın annesi ....,.'ye katılan ...'i kastederek "Kızını alıp götüreceğim" dediği, .....,'nin "Kız istemiyor" demesi üzerine sanığın, katılana dönerek "Benimle geleceksin" dediği, katılanın istemediğini ve gitmeyeceğini söylemesi üzerine sanığın sinirlenerek belinden çıkardığı tabanca ile katılanın bacaklarına doğru birkaç el ateş ettiği ve motosiklete binerek olay yerinden uzaklaştığı, katılanın ikisi sağ bacağına, ikisi sol bacağına olmak üzere toplam dört isabet aldığı, katılanın yaralanmasına ilişkin Isparta Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 03.12.2019 tarihli raporda belirtildiği üzere hayati tehlike geçirecek ve hayati fonksiyonları ağır (4.) derecede etkiler nitelikte vücutta kemik kırıkları oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

Sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, eyleme devam etme imkanı varken kendiliğinden sonlandırılmış olması ve katılanın aşamalardaki beyanlarının kısmi çelişkiler içermesi göz önüne alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun anlaşılması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

Sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, eyleme devam etme imkanı varken kendiliğinden sonlandırılmış olması ve katılanın aşamalardaki beyanlarının kısmi çelişkiler içermesi göz önüne alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun anlaşılması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/6907 Esas, 2022/7495 Karar sayılı temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı oy)

K A R Ş I O Y

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2022/12603 Esas, 2023/596 Karar sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ...’un mağdur ...’ye karşı gerçekleştirdiği eylemin kasten öldürme suçuna teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerektiği, bu nedenle itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiğinden katılmamaktayım.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin uyumlu içtihadına göre, gerçekleştirilen eylem kasten öldürme&kasten yaralama olarak vasıflandırılırken, failin olay öncesi ve sonrasındaki söz ve davranışları, suçta kullanılan alet ve kullanılış şekli, mağdurun vücudundaki isabet yerleri, sayısı ve harabiyetleri, eyleme son veriliş şekli birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin uyumlu içtihadına göre, gerçekleştirilen eylem kasten öldürme&kasten yaralama olarak vasıflandırılırken, failin olay öncesi ve sonrasındaki söz ve davranışları, suçta kullanılan alet ve kullanılış şekli, mağdurun vücudundaki isabet yerleri, sayısı ve harabiyetleri, eyleme son veriliş şekli birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır.

Dosya içeriğine, mağdur ...’in soruşturma ve kovuşturma evresindeki beyanlarına, tanık ...’ın uyumlu anlatımlarına, doktor raporlarına ve tutanaklara göre; mağdur ... ile sanık ... arasında olay tarihinden önce bir gönül ilişkisi yaşandığı, ilişkinin mağdur tarafından sonlandırıldığı, mağdurun kendisinden ayrılmasını ve evlenme teklifini kabul etmemesini hazmedemeyen sanığın olaydan yaklaşık bir yıl önceden olay gününe kadarki süreçte tehditkâr tavır takındığı, tehditler nedeniyle mağdurun şikâyetçi olduğu, gerek 2012 yılında gerekse 2013 yılında sanık ... hakkında 6284 sayılı Kanun hükümleri gereğince tedbir kararları verildiği, olay günü mağdurun yanında annesi ...ve tanık ...olduğu halde sanık ...’un silahlı bir şekilde yollarını kestiği, evlenme isteğini yinelediği, teklifin kabul edilmemesi üzerine diz üstü ve diz bölgesini hedef alarak silahını birkaç kez ateşlediği, mağdurun yere düşmesi üzerine silahı başına dayayarak tetiği düşürdüğü ancak silahın ateş almayarak merminin boşa attığı, bu kez diğer ayağının diz bölgesini hedef gözeterek atış etmek istediği, bu sırada çıkan merminin bir kez daha mağdurun dizine isabet ettiği, silahın tutukluk yapması üzerine olay yerinden uzaklaştığı, olay yerinde olan akrabaları tarafından acil hastaneye kaldırılan ve hayati tehlike geçiren mağdura genel anestezi altında operasyon yapılarak hasar gören sağ bacağındaki tibia açık parçalı kırığının (ağır 5 derecede), sol bacağındaki atar ve toplardamarlar ile sinirlerin onarıldığı, operasyon sırasında ortopedi hekimlerinin yanı sıra kalp damar cerrahlarının da müdahale ederek tam kat ayrıldığı tespit edilen sol poplietal arterin ve iki adet tam kat kesik olduğu tespit edilen sol poplietalveninsütüre edildiği, 13 ünite kan ve kan ürünü verilen mağdurun yaşama döndürüldüğü olayda;sanık ...’un mağdur ...’e yönelen kastı öldürme olarak vasıflandırılmalıdır.

... Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin “soruşturma aşamasında .....,’in kafasına ateş ettiğinden bahsetmemesi ve özellikle olay yerinde 3 adet boş kovan ele geçirilmiş olması birlikte değerlendirildiğinde” mağdur ...’in beyanına itibar edilmediğine ilişkin gerekçesi oluşa ve dosya içerisindeki deliller ile uyuşmamaktadır. Şöyleki; tedavi evrakına ve doktor raporlarına göre 01.07.2013 tarihinde hastaneden taburcu olan mağdurun olaydan bir gün sonra karakolda giderek birkaç cümleden ibaret yazılı şekilde ifade vermesi mümkün değildir. Kanaatimizce bu ifade polis memurlarının mağdurun ölümünden şüphelenerek ölmeden önce ifadesini evraka eklemek, şüphelinin kimliğini belirlemek ve şikâyet bulunup bulunmadığını saptamak amacıyla hastaneye giderek aldıkları bir beyandır. Mağdur ..., detaylı bir şekilde ilk ifadesini kovuşturma evresinde vermiş ve olayı anlatmıştır. Mağdurun mahkeme huzurundaki anlatımı tek tanık olan ...’ın ve olay yeri incelemede ele geçirilen deliller ile uyumludur. Sanık ..., 9 mm çaplı ruhsatsız silahı ile mağdurun vücudunda 8 adet giriş çıkışlı (toplam 4 isabet ile) yara oluşturmuş, başına ateş etmek istemesine rağmen silah ateş almamıştır. Olay yeri inceleme raporuna göre olay yerindeki kan birikintisinin çevresinde 3 adet 9 mm boş kovanın yanı sıra 4 adet ateş almamış 9 mm mermi çekirdeği bulunmuştur. Sanık ...’un silahı tutukluk yaptığından baş bölgesine yapmak istediği atış isabet bulmamıştır. Baş bölgesine yapılmak istenen atışın yanında diz bölgesinin tamamen harap olarak kan kaybı oluşması amacıyla atılan en az 4 merminin yanı sıra 3 adet mermi tabanca ateş almadığından boşa atılmıştır. Mağdur ...’in dava konusu olan eylem nedeniyle ölmemesi kanaatimizce şansından kaynaklanmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, sanık ... ve mağdur ... arasında husumet bulunması, olaydan önce mağdurun sürekli sanık tarafından tehdit edilmesi, sanık ...’un olaydan önceki davranışları, suçta kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, hedef alınan vücut bölgeleri ve vücutta oluşan harabiyet, sanığın baş bölgesine ateş etmek istemesine rağmen elinde olmayan nedenle atışın gerçekleşmemesi dikkate alındığında öldürme kastı içinde hareket ettiği kanaatine varılan sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından kasten öldürmeye teşebbüsten kurulan hükme yönelen istinaf başvurularının reddedilmesi gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılarak eylemin kasten yaralama olarak vasıflandırılmasının hukuka aykırı olduğu düşüncesindeyim. Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken itirazın reddine ilişkin karar veren çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2024/1677, Karar No: 2024/7823, Tarih: 23.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1677 E.  ,  2024/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 56. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/154 E., 2023/16 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/988 E., 2019/318 K.

Taraflar arasındaki aile konutu şerhi konulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ve davalının 2010 yılında evlendiklerini, evliliklerini 7 yıl boyunca Tekirdağ ili, Ergene ilçesi, ... mah, 923 ada, 23 parselde kayıtlı taşınmazda sürdürdüklerini, taşınmazın 1/2 hissesinin davalı adına kayıtlı olduğunu, davalının kumar bağımlılığı nedeniyle çok yüksek miktarda borçlarının bulunduğunu ve ortak konutu terk edip gittiğini, davalının borçları nedeni ile taşınmazdaki hissesini kaybetme ihtimalinin bulunduğunu iddia ederek Tekirdağ ili, Ergene ilçesi, ... mah, 923 ada, 23 parselde kayıtlı, kayıtlı taşınmaza aile konutu şerhi konulmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Dava dilekçesi davalıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davaya dosyaya cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 194 üncü maddesinin üçüncü fıkrasına göre aile konutu olarak özgülenen taşınmaz malın maliki olmayan eşin tapu kütüğüne konutla ilgili gerekli şerhin verilmesini tapu müdürlüğünden isteyebileceği, davacının tapu müdürlüğüne başvurarak elde edebileceği sonuç için dava açmakta hukuki yararının olmadığı davacı kadının taşınmaza aile konutu şerhi verilmesi için ilgili tapu müdürlüğüne yapılan başvurunun tapu müdürlüğü tarafından yerine getirilmediği belgelendirilemediği gerekçesi ile; kadının aile konutu şerhi konulması davasının hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; reddedilen dava yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; reddedilen dava yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, Ergene Tapu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 14.12.2017 tarihli başvuru belgesinde, davacının işlemi iptal ettiğine ilişkin bildiriminin olduğu, bildirimin imza ile doğrulandığı ve aile konutu şerhi konulmasına ilişkin başvuru sonucunda tapudan olumsuz yanıt alındığı usulüne uyun şekilde belgelendirilmediğinden hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; tapu müdürlüğüne başvuru yaptıklarını fakat müvekkilinden kaynaklanmayan sebeplerle (davalının mernis kaydının silinmesi ve Tapu Müdürlüğünün uygulaması sonucunda ret cevabı yerine evrakların iade edilmesi) başvurunun sonuçlanmadığını, davayı açmakta hukuki yararının bulunduğunu, adli yardım kabul edilmesine rağmen istinaf talebinin reddedilmesi ile yargılama giderlerinin kendisinden talep edilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek, reddedilen dava yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, aile konutu şerhi konulması talebinin reddedilmesinin usul ve kanuna uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 6 ncı ve 194 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, aile konutu şerhi konulması talebinin reddedilmesinin usul ve kanuna uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 6 ncı ve 194 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Somut uyuşmazlıkta, eşler arasında taşınmazın tapu kaydına Aile Konutu Şerhi konulması hususunda uyuşmazlığın bulunduğu, davacı kadının, Tekirdağ ili, Ergene ilçesi, ... mah, 923 ada, 23 parselde kayıtlı taşınmazın aile konutu olduğunu, davalının kumar bağımlılığı nedeniyle çok yüksek miktarda borçlarının bulunduğunu ve ortak konutu terk edip gittiğini, davalının borçları nedeni ile taşınmazdaki hissesini kaybetme ihtimalinin bulunduğunu iddia ederek taşınmazın üzerine aile konutu şerhi konulması için Ergene Tapu Müdürlüğüne müracaat ettiğini, Ergene Tapu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 14.12.2017 tarihli başvuru belgesinde, davacı kadının işlemi iptal ettiğine ilişkin bildiriminin olduğu, bildirimin imza ile doğrulandığı ve aile konutu şerhi konulmasına ilişkin başvuru sonucunda tapudan olumsuz yanıt alındığı usulüne uyun şekilde belgelendirilmediği gerekçesi ile hukuki yarar yokluğundan reddine karar verildiği anlaşmıştır.

Ancak, davacı kadının tapuya başvurarak Aile Konutu şerhi konulması işlemini gerçekleştiremediğinden Mahkemeden taşınmazın üzerine Aile Konutu şerhi konulmasını istemekte hukuki yararının bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece uyuşmazlığın çözülmesi için işin esasına girerek toplanan delillere göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamış, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18321, Karar No: 2013/1302, Tarih: 24.01.2013

**15. Ceza Dairesi         2012/18321 E.  ,  2013/1302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan 22.12.2009 tarihli beraat hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 05.01.2010 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 24.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34936, Karar No: 2013/38334, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/34936 E.  ,  2013/38334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde "kurumun zararını giderdiği takdirde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden ve yasanın öngördüğü 6 aylık süre beklenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.