muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23067, Karar No: 2015/27942, Tarih: 08.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/23067 E.  ,  2015/27942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve sonuçlarına karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekil, davalı şirket yönetim kurulunun 16.06.2014 tarihli kararı ile şirket bünyesindeki bir kısım işletmelerin kira bedeli alınarak kullanım hakkının devredilerek özelleştirilmesi uygulamasına başlandığını, bu kapsamda şirket bünyesindeki davacı ve diğer arkadaşlarının çalışmış oldukları bazı işletmelerin özelleştirildiğini, bu özelleştirilen işletmelerde çalışan kişilerin görev ve unvanlarına uygun çalıştırılabilecekleri müvekkil şirket bünyesinde başka bir işletme ve birim bulunmadığından diğer işletme ve birimlerde bu kişilerin unvan ve görevlerine uygun eleman ihtiyacı olmadığından davacı ve diğer arkadaşlarının şirket bünyesindeki diğer işletmelerde çalıştırılmaya devam ettirilmedikleri, özelleştirilen işletmelerde çalışanlardan sadece üçünün çalışabileceği kadro açığının bulunduğunu, diğer çalışanların çalıştırılabilecekleri herhangi bir yer bulunamadığından iş akitlerinin haklı ve geçerli bir sebeple feshedildiğini, feshin haklı ve geçerli olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, iş aktinin davalı şirketin .... Belediyesi'nden kiralamış olduğu ve cafe olarak işletmiş olduğu işletmelerin bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı alınarak bu kararın uygulanması sonucu meydana gelen istihdam fazlalığı gerekçesiyle davacının iş aktinin feshedilmiş olduğu, davalı şirketin almış olduğu karar ile İş Kanunu'nun 29. Maddesinde düzenlenen "ekonomik, teknolojik, yapısal ve benzeri işletme, işyeri veya işin gerekleri sonucu" toplu işten çıkartma yapmış olduğu, davacının ve diğer seri dosyalarımızda davacı olan diğer çalışanların çalıştığı veya çalışabileceği öngörülen kadrolara fesihten 6 ay öncesinde toplam 63 kişi istihdam edildiği, fesih döneminde 61 kişi istihdam edildiği, fesihten sonra dava sırasında yapılan keşif ve inceleme sırasında 13.11.2014 tarihi itibariyle 37 kişinin istihdam edildiği, davalı şirketin fesih tarihinde ve inceleme tarihi itibari ile davacının çalıştığı ve çalışabileceği kadrolara ve tüm şirket bünyesine yeni eleman almadığı, fesih sonrasında davalı şirketin toplam işgücü ihtiyacının bir önceki yıla göre %19 oranında azalma gösterdiği, davacının işgücüne uygun kadrolarda istihdam ihtiyacının var olmadığı, davacının park bahçe ve yeşil alanlar daire başkanlığı müteahhit işlerinde kendisine önerilen çalışma teklifini kabul etmediği, davacının iş sözleşmesinin feshinin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığı ve geçerli nedene dayandığı, fesih sürecinde davalı işverenin tutarlı davrandığı, feshin son çare olma ilkesine uymuş olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız). İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. Ancak işçinin çalışma olanağının olup olmadığı somut olarak ortaya konmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “.....” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davalı şirket, dava dışı .... Belediye Başkanlığı’na ait ve kiraladığı bir çok kafe işletmesinden bir kaçının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı almış ve devir ve demirbaşların satışı kararı alınan kafelerde çalışan işçilerden Belediye Başkanlığı’nın diğer alt işverenlerine geçişi kabul etmeyenlerin iş sözleşmelerini bu nedenle feshetmiştir. Dosya içeriğine göre davalının daha bir çok kafe işletmeye devam ettiği sabit olduğu gibi fesihten sonra bu işlettiği kafelerde çalışan personelin fazla çalışmalarının yoğun bir şekilde arttığı ve bu fazla çalışmaların bir çok personel ile normal mesai olarak yapılabileceği, kısaca istihdam edilecek personel gerekliliği bilirkişi raporunda tespit edilmiştir. Ayrıca bu işletmelerde işlerin yoğun olduğu zaman gündelikçi tabir edilen kişilerinde ayrıca çalıştırıldığı beyan etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalının kiraladığı kafelerden bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı, işyerinin bir bölümün devridir. Zira işyerini kiralayacak kişi işletmeye devam etmektedir. Devir ise kural olarak fesih hakkı vermez. Diğer taraftan bir an için devir nedeni ile işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiği kabul edilse dahi, dosyaya göre işveren fesih dışındaki çözüm yollarına başvurmamış, örneğin fazla mesailerin veya gündelikçi işçilerin istihdamına son verilmesi gibi, feshin son çare olması ilkesine aykırı davranmıştır. Fesih geçerli nedene dayanmamaktadır. Davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 194.00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 08/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2272, Karar No: 2011/18391, Tarih: 29.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/2272 E.  ,  2011/18391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hazırlık aşamasındaki ifadesinde göçmenlerle yüz- leştirildiğini, ancak tamamının kendisini tanımadıklarını beyan ettiği halde, dosyada herhangi bir yüzleştirme tutanağına rastlanmadığı, ayrıca Bodrum C.Başsavcılığınca GSM şirketlerine hitaben yazılan 15.05.2005 tarihli sanık ...'e ait olduğu tespit edilen telefon hatlarına ilişkin, 01-15 Mayıs 2005 tarihleri arasındaki telefon görüşme tutanaklarının celbine ilişkin yazı cevabının da dosya arasında bulunmadığının anlaşılması karşısında, tutanak ve yazı cevapları getirtilip dosyaya konulduktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1667, Karar No: 2014/5337, Tarih: 21.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/1667 E.  ,  2014/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/243343

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22.12.2009

NUMARASI : 2008/253 Esas, 2009/906 Karar

SUÇ : Müstehcenlik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın işletmekte olduğu barda “H. tv” isimli müstehcen yayın yapan kanalın şifresini kırarak müşterilere izletmesi, (başkalarının kullanımına sunması) şeklindeki eyleminin TCK.nın 226/4. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kabule göre de;

TCK.nın 226/2 ve 62. maddelerine göre, sanığa 5 ay hapis ve 150 gün adli para cezası verilip, kısa süreli hapis cezasının da TCK.nın 50. maddesine göre para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesinden sonra, 5237 sayılı TCK.nunda cezaların içtima edilmesine dair herhangi bir hüküm bulunmadığından, her iki para cezasına ayrı ayrı hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde para cezalarının içtima ettirilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5329 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek sanığın ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6257, Karar No: 2020/1943, Tarih: 25.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6257 E.  ,  2020/1943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK’nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı kararı

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar mağdur zorunlu vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkı bulunan mağdur ...’un yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü ve hükmü zorunlu müdafii aracılığıyla temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşıldığından mağdurun CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ile müştekinin boşandıkları, olay tarihinde 2 yaşında olan mağdur ...’nın ise tarafların müşterek çocukları olduğu, sanığın velayeti müştekide olan mağdureyi, 23.11.2014 tarihinde müştekiye teslim ettikten sonra, müştekinin mağdurenin kolunda yanık izi olduğunu görüp, mağdura sorduğunda annesinin sıcak kaşıkla yaktığını söylemesi nedeni ile müştekinin sanıktan şikayetçi olduğu olayda, sanığın savunmalarında, mağdurenin ayağının takılması sonucu elinin sobaya değerek yandığına ilişkin beyanları doğrultusunda, mağdurun sanığın öz kızı olması, bilinçli taksir koşullarının bulunmaması gerekçeleriyle ceza vermeyi gereksiz kılacak derecede mağdur olduğu anlaşılan sanık hakkında mahkemenin ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8604, Karar No: 2019/11869, Tarih: 16.12.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/8604 E.  ,  2019/11869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi kötüye kullanma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 257/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 18/01/2019 tarihli ve 2017/128 esas, 2019/16 sayılı kararına yönelik sanık müdafi tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin bila tarihli ve 2019/820 değişik iş sayılı kararı ile O yer Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin merci ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/07/2019 tarihli ve 2019/972 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, suç tarihi itibarıyla ... İl Jandarma ve Garnizon Komutanı olarak görev yapan sanık hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 24/05/2017 tarihli ve 2017/3780 soruşturma, 2017/888 esas ve 2017/61 sayılı iddianamesi ile FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyesi olmak suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanunun 314/2. maddesi atfı ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5/1. maddesi gereğince cezalandırılması talebi ile kamu davası açıldığı, anılan iddianamede sanığın üzerine atılı bulunan eylemlerin ayrıntılı olarak anlatıldığı ve 17/07/2016 tarihi itibarıyla FETÖ/PDY üyesi olduğu yönünde kuvvetli şüpheler bulunduğu gerekçesi ile görevden uzaklaştırıldığı, 669 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile FETÖ/PDY terör örgütüne irtibat ve iltisakı bulunduğu gerekçesi ile 31/07/2016 tarihinde kamu görevinden çıkartıldığı, dosyada mevcut İçişleri Bakanlığı Mülkiye Müfettişliği tarafından hazırlanan 26/04/2017 tarihli ve A.A.O. 14/08-R.Y. 13/18 sayılı tevdi raporunda da ayrıntıları belirtildiği üzere, 15/07/2016 tarihinde 2. Komando Tugay Komutanı olan Tuğgeneral ...'in, 23:00 sıralarında ve devamında sanığı defalarca arayarak kendisinin sıkıyönetim komutanı olarak atandığını ve Hakkari ilinden yola çıkarak ... iline geleceğini, Vali ve belediye başkanına işten el çektirileceğini, gerektiği takdirde bu görevliler için gözaltı işlemini uygulamasını istediğini belirttiği görüşmeleri de Vali ve Cumhuriyet Başsavcısı ile paylaşmadığı, ... ilinden Ankara iline takviye ekip göndermemek, darbeci askeri komutanlarla sorun yaşamamak için pasifize ve kararsız tutumlar sergilemek, kendisine ulaşan kanunsuz emirlerin yerine getirilmesinin engellenmesine yönelik olarak yazılı veya sözlü nitelikte herhangi bir talimatı personeline vermemek gibi ayrıntıları bahse konu rapor ve iddianamede belirtilen şekilde benzer nitelikte davranışlar sergilediği, yine ... valisi ... tarafından ... Ağır Ceza Mahkemesine sunulmak üzere bizzat düzenlenen 26/10/2017 tarihli yazı ile de belirtildiği üzere, sanığın darbe teşebbüsünü engellenmek maksadıyla kendisine verilen birtakım emirleri yerine getirmediği gibi makamına iletilen bilgileri de valilik makamı ile paylaşmadığı, dolayısıyla sanığın 15/07/2016 günü ve devamında görevde kaldığı süre içerisinde gerçekleştirdiği eylemlerinin görevi kötüye kullanma suçuna dair kastı fazlasıyla aştığı, aksine FETÖ/PDY silahlı terör örgütü lehine olacak şekilde tasarruflarda bulunduğu, hatta bu kapsamda insiyatifler alması karşısında anılan terör örgütüne üye olmak suçunu işlediği anlaşılmakla birlikte,

5271 sayılı Kanunun 225/1. maddesinde yer alan, “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, hakkında açılmış dava bulunmayan ve iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilmeyen görevi kötüye kullanma suçu yönünden mahkumiyet kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 31/10/2019 gün ve 94660652-105-14-13594-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma isteminin kapsamına, iddianamedeki sevke, kanun yararına bozma isteminin konusuna ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre; inceleme yapma görevinin Yüksek 16. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine 16/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12701, Karar No: 2017/13959, Tarih: 07.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12701 E.  ,  2017/13959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hapis cezası yanında belirlenen adli para cezasından TCK.nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 20 gün yerine 21 gün olarak fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki adli para cezalarına ilişkin "21 GÜN ADLİ PARA CEZASI" ve ''420 TL ADLİ PARA CEZASI" terimlerinin çıkartılarak yerine, sırasıyla "20 GÜN ADLİ PARA CEZASI'' ve ''400 TL ADLİ PARA CEZASI" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18187, Karar No: 2011/22405, Tarih: 29.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/18187 E.  ,  2011/22405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM :Sanıkların beraatlerine

Suç tarihinde İller Bankası 8. Bölge (Adana) Müdürlüğünde İnşaat Baş Mühendisi olarak görevli olup, söz konusu kanalizasyon inşaatının kontrol mühendisi olan sanık ...'in, Samandağ kanalizasyon inşaatı faaliyetlerini yürüten Eray Teknik Müh. İnş. Tic. San. Ltd. Şti.'nin yetkili temsilcileri olan sanıklar ... ve ... ile anlaşarak, hiç yapılmayan inşaat işlemlerini yapılmış gibi gösterip 09/01/2001 onay tarihli 35 nolu ve 09/02/2001 onay tarihli 36 nolu istihkak raporlarını hazırladıkları ve bu raporlara göre düzenlenen tahakkuk evraklarına istinaden, 02/01/2001 tarihli fatura ile 35 nolu hak ediş karşılığı 84.218.227.473 TL, 15/02/2001 tarihli fatura ile 36 nolu hak ediş karşılığı 258.010.999.885 TL istihkak bedelinin Eray Teknik Müh. İnş. Tic. San. Ltd. Şti'ne ödendiği, sanıkların tevillli ikrarları, 31/05/2002 tarihli İller Bankası Genel Müdürlüğü Teftiş Kurulu Başkanlığı Fezlekesi, İller Bankası 8. Bölge (Adana) Müdür Yardımcısı Mustafa Kaşgöz ve Şube Müdürü Hasan Erkan tarafından 01/06/2001 tarihinde düzenlenen tutanak, 30.03.2007 tarihli keşif zaptı ve tüm dosya evrakından anlaşılmasına göre; sanıkların sübut bulan memurun zincirleme şekilde "resmi belgede sahtecilik ve bu suça iştirak" suçlarından mahkumiyetleri yerine, suçun unsuru sayılmayan zarar hususunun gerçekleşmediği şeklinde, yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.