muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12897, Karar No: 2013/24968, Tarih: 19.12.2013

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.…

211 sayılı Türk Silâhlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun, bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasa koyucu, kamu çalışanlarının 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası kapsamına alınması yönünden bir devir süreci öngörmüştür. 31.12.2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Kamu Personelinin Sağlık Hizmetlerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna Devrine İlişkin Tebliğ; yine, 09.10.2010 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Türk Silahlı Kuvvetlerinde Görev Yapan Askeri Ve Sivil Personelin Genel Sağlık Sigortası Kapsamına Alınması Hakkındaki Tebliğ hükümleri gözetildiğinde, (5510 sayılı Yasanın geçici 12. maddesinin dokuzuncu fıkrası kapsamına girenler hariç) kamu personelinin 15.01.2010 tarihinden itibaren; Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan (ilgili tebliğin 5. maddesinde belirtilenler hariç) asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin 15.10.2010 tarihinden itibaren Sosyal Güvenlik Kurumu’na devredildikleri ve 5510 sayılı Yasa hükümlerine göre genel sağlık sigortalısı sayılacağı belirtilmiştir. Devir öncesinde kamu çalışanı olup, aktif çalışması devam edenler ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin sağlık yardımlarının, devir öncesi dönem için, yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre çalıştıkları Kurum tarafından karşılanırken, devir sonrasında Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı; pasif sigortalılar ile bunların hak sahiplerinin sağlık yardımlarının ise Emekli Sandığı tarafından karşılandığı gözetildiğinde, devir hükümlerinin, aktif kamu çalışanlarını kapsadığı kanaatine varılmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe ilişkin hükümleri düzenleyen 108. maddesinde, anılan Yasanın geçici 4. maddesinin, 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Burada, aybaşından neyin anlaşılması gerektiği üzerinde durulması gerekir. 10.09.1987 tarihli Resmi Gazetede yayınlandığı gün yürürlüğe giren Devlet Memurları ile Diğer Kamu Görevlilerinin Aylıklarının Ödenmesi Zamanının Değiştirilmesine Dair 289 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 1. maddesinde, “Aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu ile 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu hükümlerine göre almakta bulunan Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerinin (sözleşmeli statüdeki personel dahil) aylık veya sözleşme ücretleri, ilki 15 Ekim 1987 tarihinde olmak üzere her ayın 15’inde ödenir….  Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerine ilişkin kanunlarda yer alan “ay başı” ibareleri “ayın 15’i” olarak uygulanır.“ denilmiş; Yine, 5510 sayılı Yasanın tanımlara ilişkin 3. maddesinde, “Ay: Ücretleri; her ayın 15”inde ödenen 4 üncü maddenin birinci

fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılar için, ayın 15’inden ertesi ayın 15’ine kadar geçen, diğer sigortalılar için ise ayın 1’i ile sonu arasında geçen ve otuz gün olarak değerlendirilen süreyi …. ifade eder.” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu yöndeki düzenlemeler gözetildiğinde, kamuda aktif çalışan veya buradan gelir-aylık alanlar yönünden, aybaşı olarak, ayın 15’inin esas alınması gerektiği, 5510 sayılı Yasanın geçici 12.maddesi gereğince yapılan devirlerin de bu husus gözetilerek, ayın 15’i itibariyle yapıldığı; pasif sigortalılar yönünden de, 2008 yılı Ekim ayı başından, 15.10.2008 tarihinin anlaşılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetildiğinde; Emekli Sandığı iştirakçileri açısından görevli mahkemenin belirlenmesinde, tedavinin başladığı tarih esas alınarak; pasif sigortalılar için tedavisi 15.10.2008 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların hak sahipleri yönünden idari yargının, tedavisi anılan tarihten sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu; aktif olarak çalışmasına devam edenler yönünden ise, sağlık sigortası açısından Sosyal Güvenlik Kurumu’na devir tarihlerine göre, Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerden tedavisi 15.10.2010 tarihinden, diğer kamu görevlileri ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden tedavisi 15.01.2010 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden idari yargının, tedavisi anılan devir tarihlerinden sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Somut olaya gelince; davacının, tedavinin başlayıp, faturanın düzenlendiği 27.11.2008 tarihini de kapsar şekilde memur olarak çalıştığı; buna göre, uyuşmazlığın çözümünün idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek, davanın, yargı yolu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13201, Karar No: 2016/18208, Tarih: 26.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/13201 E.  ,  2016/18208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13940, Karar No: 2019/18332, Tarih: 14.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/13940 E.  ,  2019/18332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2019 tarihli ve 2019/475 Esas, 2019/290 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 05.09.2019 tarihli ve 2019/13421 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.09.2019 tarihli ve 2019/86813 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, somut olayda, sanık hakkında yaralama suçundan dolayı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2 ve 86/3-e maddelerinin uygulanması neticesinde bulunan 180 gün adlî para cezasından, anılan Kanun'un 35. maddesi gereğince 1/2 oranında yapılan indirim neticesinde 90 gün adlî para cezası yerine, 150 gün adlî para cezasına, devamında da anılan Kanun'un 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası yerine, 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası tayin olunmak suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Erzurum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2019 tarihli ve 2019/475 Esas, 2019/290 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (½) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nin 35. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31093, Karar No: 2020/2079, Tarih: 13.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2016/31093 E.  ,  2020/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, ...'nin öğretmen olduğunu, kendisi gibi öğretmen olan eşi ...'nin üçüncü çocuğuna hamile kaldığında hamilelik dönemindeki kontrollerini ... ... Özel Tıp Hizmetleri Merkezi A.Ş.'nin işlettiği ... Tıp Merkezinde kadın doğum uzmanı olarak görev yapan davalı ...'ya yaptırdığını, hamileliğin sonunda davalı doktorun ... Tıp Merkezinde sezeryan ameliyatı ile doğum yaptırdığını, bu ameliyat sebebiyle de ...'nin 21/05/2007 tarihinde vefat ettiğini, muris ...'nin ölümü ile geriye mirasçıları eşi ..., çocukları ... ..., ... ve ...'nin kaldığını, davalı ... hakkında taksirle ölüme neden olma suçu ile kamu davası açıldığını, ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/504 Esas sayılı dosyası ile yapılan yargılamada davalının kusurlu olduğuna hükmedildiğini ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, davalının ...'nin ölmesi olayında kusurlu olduğunu, davalının maktulün hamilelik dönemindeki muayenelerinde kendisine ve eşine “bir hamilelikte başa gelebilecek ne kadar kötü şey varsa sizin başınızda o var doğum riskli tehlike var” tarzında sözler söylediğini, buna rağmen eşinin daha donanımlı bir hastaneye sevk etmeden ... Tıp Merkezinde doğum için ameliyata aldığını ve ölümle sonuçlanan olayın meydana geldiğini, davalının hamilelik sırasındaki olumsuzlukları dikkate almadığını, eşinin plasenta previa tanısının bulunduğunu, maktulün risklerini bile bile donanımlı olmayan bu tür riskli ameliyatların yapılmasına hem hukuken hem de tıbben olanak olmayan bir tıp merkezinde ameliyat yaptığını, üstelik bu tıp merkezinde ameliyat yapabilmesi hukuken mümkün olmadığını, tıp merkezlerinin ancak acil durumlarda ameliyat yapabileceğini, maktulün durumu aciliyet gerektirmediği halde davanın sırf bu tıp merkezinde ameliyat yapabilmek için evraka acil ibaresi koyduğunu ve bu ameliyatı yaptığını, bu ameliyatın ... Tıp Merkezinde yaparak bu ameliyat karşılığında ücret alabilmek için eşinin daha donanımlı bir hastaneye sevk etmediğini ve maktulün ölümüne sebep olduğunu, davalı doktorun ameliyat sırasında yanlış uygulamalar yaptığını, bu hatasını telafi etmek için ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın ve Doğum bölümünden bir profesörü ameliyata çağırdığını, bunda dahi davalının geç kaldığını, üç çocuğu ile baş başa kaldığını, yaşları küçük olan bu çocukların bütün sorunları ile tek tek ilgilenmeye çalıştığını, hem annelik hem de babalık yapmaya çalıştığını, çocuklarının annelerini kaybetmelerinden dolayı yaşadığı sıkıntıları unutturmaya çalıştığını, çocukların büyük acılar içinde olduğunu, çocukların annelerinin ölmesini kabul edemediklerini, çocukların ağlama nöbetlerine girdiklerini, annelerini bir daha göremeyeceklerini, çocukları teselli etmenin mümkün olamadığını, çocuklarından Yağız'ın annesini hiç tanımayacağını, bunların aslında bir maddi karşılığının olmadığını belirterek fazlaya dair haklarının saklı tutarak davacılardan ... için 5.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, ... Berk için 2.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, ... için 2

... için 5.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, ... Berk için 2.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, ... için 2.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi, Yağız için 1.000,00-TL maddi, 100.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, ayrı ayrı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacıların maddi tazminat istemlerinin reddine, davacıların manevi tazminat istemlerinin reddine, karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davalı hastane ve davalı doktorun özen yükümlülüğüne aykırı davranması iddiası nedeniyle istenilen maddi - manevi tazminata ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle hemşire ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı ... kuruluşları için de geçerlidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; yargılama sırasında alınan Yüksek ... Şurası raporu, Adli Tıp Kurumu İhtisas kurulundan alınan rapor ve Hacettepe Üniversitesi’nden alınan bilirkişi raporunun sonuç kısmında gebelikte plasenta previa tanısı olan hastada olabilecek komplikasyonları öngörmesine rağmen ameliyatı tıp merkezinde yapmasının doğru olmadığı belirtilmesine rağmen ameliyat sırasında tıp bilimine uygun işlemler yaptığı ve tam teşekküllü hastaneye sevk edilse bile komplikasyonun gelişebileceği tespiti bildirilmiştir. Ancak bilirkişi raporlarında yer alan ikinci kısım varsayıma dayalı olduğundan davalıların tam teşekküllü hastane yerine tıp merkezinde ameliyat yapılmasının doğru olmadığı, plasenta previa tanısı olan hastada bu durumları öngörüp sevk etmesi beklenebileceği anlaşılmaktadır. O halde, Mahkemece, davalı doktorun vekil olarak en hafif kusurundan dahi sorumlu olacağı değerlendirilerek sonuca uygun makul maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12353, Karar No: 2013/15314, Tarih: 09.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/12353 E.  ,  2013/15314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Apartman yöneticisi olan sanığın, olay günü tartıştığı katılana ait saksıları merdiven boşluğundaki pencereden atıp kırmaktan ibaret eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş, sanığın apartman yöneticisi olması ve yönetim faaliyetleri sırasında katılan sanıklar ile problemlerinin olduğunun anlaşılması karşısında, katılanın yukarıdan kendisine tükürdüğü iddiasının katılan sanıklar tarafından ve olaydan haberdar olan tanıklar tarafından doğrulanmaması nedeniyle şikayet hakkını kullanması gereken sanığın doğrudan kapı önünde bulunan saksıları merdiven boşluğuna atması eyleminde tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10615, Karar No: 2022/2113, Tarih: 10.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10615 E.  ,  2022/2113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

6100 sayılı HMK'nın 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... 08/12/2021 tarihli dilekçesi ile, davalı tarafla uzlaştıklarını, davadan ve temyizden feragat ettiklerini beyan etmiş olmakla; İtiraz Hakem Heyetince bu hususta ek karar verilmesi için dosyanın hakem kararını saklayan İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5427, Karar No: 2012/10021, Tarih: 27.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/5427 E.  ,  2012/10021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Çiftlik Mahallesi çalışma alanında bulunan 1551 ada 16 parsel sayılı 618,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazın ve üzerindeki 1 katlı kargir evin 14 yıldan beri ... kızı ...'un kullanımında olduğu, taşınmazın 3,04 metrekarelik kısmının göl mutlak koruma alanında kaldığı şerhi verilerek, bahçe niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... oğlu ..., zilyedi olduğu dava konusu taşınmazın beyanlar hanesindeki şerhin "... oğlu ..." olarak düzeltilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece taraf teşkilinin sağlanmasına ilişkin Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın Hazine adına tespit gibi tesciline, beyanlar hanesinde yazılı olan "kızı" kelimesinin çıkarılarak yerine "oğlu" kelimesinin yazılmasına, Kadastro Genel Müdürlüğünün pasif husumet ehliyeti olmadığından Kadastro Genel Müdürlüğüne karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 27.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3919, Karar No: 2018/9920, Tarih: 20.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/3919 E.  ,  2018/9920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 08.02.2018 günü yüze karşı verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 26/02/2018 tarihinde temyiz ettiğinden, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 20/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6846, Karar No: 2010/14487, Tarih: 14.12.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/6846 E.  ,  2010/14487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa atılan imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : 5237 S TCK.nun 209/1,62,50/1-a, 52 mad göre 1.500.00 YTL apc

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.09.2006 gün ve 197/192 sayılı kararında da açıklandığı üzere sanık hakkında “açığa atılan imzanın kötüye kullanılması” suçundan 5237 sayılı TCK.nun 209/1, 62/1, 50/1-a ve 52, maddeleri uyarınca hükmolunan (1.500 TL) sonuç adli para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 50/5. maddesindeki "uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükmüne göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir" hükmü ve karar tarihindeki yasal düzenlemeye göre miktar ve nevi itibariyle 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 21.07.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunla değişik 1412 sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi hükmü uyarınca kesin nitelikte olduğundan sanık müdafiinin suç vasfına yönelik olmayan vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 14.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.