muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6341, Karar No: 2012/8193, Tarih: 18.10.2012

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ... Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile, Dairemizin 15.11.2011 tarih ve 2011/5876 Esas, 2011/7175 sayılı kararımızın kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın borçlu şirketin yetkilisi olup olmadığı kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan öğrenilmeden ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 18.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7395, Karar No: 2009/9403, Tarih: 02.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/7395 E.  ,  2009/9403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan raporlar ve ek rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas alınır ve Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında taşınmazın bulunduğu yörede mümkün ve mutat olan münavebe sisteminin hangi ürünlerden oluştuğu da İlçe Tarım Müdürlüğünden sorularak, bu ürünlerin salt dava konusu taşınmazın bulunduğu köye özgü lokal verilerine göre değil, dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarına göre değerlendirme yapılması gerekir.

Buna göre, tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın Bigadiç İlçe Tarım Müdürlüğünün bildireceği mümkün ve mutad olan ürünlerin münavebesi ve ilçe geneline ait 2008 yılı resmi verilerine göre değerlendirilmesi gerekirken, 2008 yılı resmi verilerinin henüz oluşmadığı gerekçesi ile 2007 yılına ait lokal verilerin dava tarihine endekslenmesi yoluyla değerlendirme yapılmış olması,

2-Hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmaza %5 oranında kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle değer biçilmiştir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim şartları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı v.b.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan, ülkemizin değişik yörelerindeki kuru tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) kapitalizasyon faiz oranı %6 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %6 yerine %5 oranı uygulanmak suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

3-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcına ve davalılardan tahsiline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 02.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3795, Karar No: 2014/11638, Tarih: 17.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3795 E.  ,  2014/11638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2013

NUMARASI : 2013/171-2013/248

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2013 tarih ve 2013/171-2013/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/90377 sayılı "K. ALUMİNİUM+şekil" ibareli marka başvurusunun, TPE-YİDK'nın 2013-M-1592 sayılı kararıyla, 3.kişiye ait 2000/07631 sayılı ve “K. DAYANIKLI TÜKETİM MALLARI TİCARET VE SANAYİ LİMİTED ŞİRKETİ” ibareli markaya ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu gerekçe gösterilerek 556 sayılı KHK'nın 7/1 (b) maddesi uyarınca reddedildiğini, oysa müvekkil şirket tarafından uzun yıllardan bugüne kadar nizasız ve fasılasız yoğun bir şekilde kullanılmakta olduğunu, bu kullanım sonucu ayırt edici nitelik kazandığını, müvekkil şirket ile bütünleştiğini, müvekkil şirket markası ile davalı şirketin markası arasında davalılardan TPE’nin haksız ve hukuka aykırı olarak ileri sürdüğü gibi 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında incelemeden anlaşılabilecek kadar kuvvetli bir iltibas, ayniyet bulunmadığını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline ve müvekkiline ait marka başvurusunun ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu başvuru ile redde mesnet markanın 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, her ne kadar, başvurudan çıkartılan hizmetler marka kapsamındaki hizmetler aynı tür ise de, başvuru markasının beyaz zemin üzerine “K.” ve “ALUMİNİUM” ibareleri ile “K” unsurlu logoyu kapsayan karma marka niteliğinde, dava dışı şirkete ait redde gerekçe markanın ise bir şirketin ticaret unvanı niteliğindeki “K. DAYANIKLI TÜKETİM MALLARI TİCARET VE SANAYİ LİMİTED ŞİRKETİ” ibaresini taşıyan yazı markası olduğu, markalar arasındaki tek benzerliğin “K.” ibaresi olduğu, oysa her iki taraf markasının da ilave ve farklı ibareler de taşıdıkları, özellikle davacı markasındaki “ALUMİNİUM” ibaresinin ve “K” unsurlu logonun da ayırt ediciliği bulunan ibare ve şekiller oldukları, bu anlamda markalar arasında KHK’nın 7/1 (b) m. kapsamında benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile; TPE YİDK’nın 2013– M - 1592 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TPE-YİDK kararının iptali ve davacı marka başvurusunun tescili istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda açıklanan gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Dava konusu davacı başvurusu K+Kurtoğlu asli unsurundan oluşmaktadır. Redde dayanak olan dava dışı şirket adına tescilli markanın esaslı unsuru “K.” ibaresidir. Her iki marka da kelime markası niteliğinde olup, “K.” ibaresi markaların asli unsurunu oluşturmakta ve başvuruda yer alan “K” harfli logonun davacı marka başvurusunu 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında ayırt edilemeyecek derecede benzer olmaktan çıkartmayacağı düşünülmeksizin anılan “K” unsurlu logonun varlığından bahisle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davalı yararına kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6040, Karar No: 2014/18903, Tarih: 29.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/6040 E.  ,  2014/18903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık...in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3. maddesi delaleti ile 179/2. maddesi gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince bir gün karşılığı 25 TL den olmak üzere 1875 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/4 maddesi gereğince ödenmeyen para cezasının her gününün 20 TL den hapse çevrileceğine dair İstanbul Anadolu 21.Sulh Ceza Mahkemesinin 25/06/2013 tarihli ve 2011/1481 esas, 2013/874 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Adlî para cezası hesaplanırken, öncelikle 5237 sayılı Kanun’un 52/1. maddesi uyarınca tam gün sayısının belirlenmesini müteakip, 52. maddenin 2. fıkrası uyarınca belirlenen miktar ile gün sayısının çarpılması suretiyle para cezasının tespit edileceği, somut olayda 1 günü 25 Türk lirasından hesaplama ile 1.875 Türk lirası adlî para cezasına hükmedildiği ancak adlî para cezasının ödenmemesi halinde bu kez günlüğü 20 Türk lirasından hesapla ödenmeyen adlî para cezasının hapis cezasına çevrilmesi şeklinde ve sanık aleyhine olacak ve infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 04.02.2014 gün ve 94660652-105-34-0773-2014/2708/8277 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.02.2014 gün ve 2014/51515 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezası TCK'nın 52/2 maddesi gereğince bir günü 25 TL kabul edilerek adli para cezasına çevrilmesine karar verildikten sonra, TCK'nın 52/4 maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilirken her günün 20 TL hesabı ile hapse çevrileceğine karar verilmesi suretiyle sanık aleyhine karar verilmesinde isabet görülmediğinden;

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 25.06.2013 tarihli ve 2011/1481 esas, 2013/874 sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA; hükmün adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin 1.fıkrasının 7. bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine "Sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu ile verilen para cezasının miktarı göz önüne alınarak hükmedilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesine göre 10 eşit taksitte ödenmesine,

5237 sayılı TCK'nın. 52/4 maddesi gereğince taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geriye kalan kısmımın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" bentlerinin eklenmesi suretiyle, diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3028, Karar No: 2014/5510, Tarih: 13.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/3028 E.  ,  2014/5510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESPİT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının "...", olarak yer aldığını gerçekte nüfus kaydında baba adının "..." olduğu, çekişmeli taşınmazda kayden paydaş olan "... oğlu ..." ile "10.02.1956 doğumlu, ... ve ...'dan oğlu ..."'nın aynı kişi olduğunu ileri sürerek, aynı kişi olduğunun tespitine kararı verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

13.3.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7376, Karar No: 2020/845, Tarih: 11.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/7376 E.  ,  2020/845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin dava dışı borçludan olan alacağını tahsil amacıyla taşınmazına haciz koydurduğunu, taşınmazın satılarak bedelinin paylaşıma konu edildiğini, icra müdürlüğü tarafından düzenlenen sıra cetvelinde kendi icra dosyalarına 3.sırada yer verildiğini ancak ilk 2.sırada yer alan şikayet olunanun haczinin geçerli olmadığını zira borçlu ile şikayet olunan arasında ödeme taahhüdü anlaşması bulunduğunu ve bu süre boyunca takip işlemlerinin durması gerektiğini öne sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; ödeme taahhüdünün haciz işlemlerinin devamına yönelik anlaşmayı da kapsadığı, şikayet olunanın haczinin sıhhatini koruduğu ve sıra cetvelinin hukuka uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ödeme taahhüdünün İİK 111/2.maddesindeki şartları taşımaması nedeniyle icra muamelelerini durdurmayacağının tabii bulunmasına göre taraf vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden taraflardan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/302, Karar No: 2021/553, Tarih: 11.11.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/302 E.  ,  2021/553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 260 - 346

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık Abdülkadir Kaydı’nın TCK’nın 103/2, 103/6, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK'nın 109/2, 109/3-f, 109-5, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'in TCK’nın 103/1-b, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK’nın 109/2, 109/3-f, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl; hapis cezaları ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, sanık ... yönünden ayrıca mahsuba ilişkin Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.10.2012 tarihli ve 122-282 sayılı hükümlerin sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 04.06.2013 tarih ve 3192-7027 sayı ile;

"...Mağdure soruşturma aşamasındaki 26.04.2012 tarihli beyanında; sanık ...'in zorla pantolonunu indirerek cinsel organına baktığını, bu sırada diğer sanığın telefonu ile görüntülerinin kaydedilmiş olduğunu, üç gün sonra sanık ...'nın telefonla arayarak kendisini çağırdığını, yanına gittiğinde sanığın zorla elbiselerini çıkarıp kendisini oral yoldan boşaltmaya zorladığını ifade ettiği halde, bu olayın hemen akabinde olayları anlattığı anlaşılan arkadaşı tanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan 26.04.2012 tarihli beyanında; mağdurenin olayı kendisine anlatırken sanık ...'in cinsel organına baktığı takdirde bakire olup olmadığını anlayacağını ve o zaman kendisine inanacağını söylemesi üzerine kendisinin kabul ederek cinsel organını sanığa gösterdiğini, sanık ...'in ise telefondaki görüntülerle tehdit etmek suretiyle kendisini ilişkiye zorladığını beyan etmesi ve mağdurenin soruşturmadaki anlatımları ile olayı arkadaşına anlatışı arasında çelişkiler bulunması, mağdurenin bilahare dosyaya ibraz ettiği 01.10.2012 tarihli dilekçesinde kendisine hiç bir şekilde şiddet kullanılmadığını belirterek sanıklar haklarındaki şikâyetlerinden vazgeçmesi, tanıklar ..., ... ve ...'nin Cumhuriyet Savcılığı ve duruşmadaki beyanlarında, mağdurenin tanık ...'nın erkek arkadaşı olan sanık ...'den hoşlanması ve bu sanık ile tanık ...'nın birlikteliklerini kıskanması nedeniyle mağdure ile ... arasında tartışma olduğunu ifade etmeleri, sanık ...'in cep telefonu üzerinde yapılan incelemede, mağdurenin iddia ettiği şekilde cinsel içerikli bir görüntüye rastlanmamış olması, mağdurenin cinsel organınına sanık ... tarafından bakıldığı ilk olayda kendisi evden ayrılırken sanık ...'in kanepenin üzerine bir telefon attığı, bu telefonun sanık ...'e ait olduğu ve kendisinin hemen aşağı indiğinde ...'in aşağıda beklediği ve aynı telefonunun bu kez onun elinde olduğuna dair beyanlarının hayatın olağan akışına uygun olmaması ve sanıkların aşamalardaki savunmalarında suçları kabul etmemeleri karşısında; sanıkların mağdureye karşı eylemlerini kendisinin rızası hilafına cebir, tehdit veya hile ile gerçekleştirdiklerine dair her türlü şüpheden uzak mahkûmiyetlerine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüpheden sanıkların yararlanacağı gözetilerek atılı suçlardan beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 03.12.2013 tarih ve 260-346 sayı ile;