muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29910, Karar No: 2020/2147, Tarih: 11.02.2020

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT Genel Müdürlüğü bünyesinde şoför olarak kadrolu işçi statüsünde çalıştığını, çocuklarının sağlık durumu mazereti nedeniyle davalılar ..., ... ve ... Belediye Başkanlığına naklen atanma isteminde bulunduğunu, talebinin reddedildiğini, işlemin iptali için idare mahkemesine açtığı davanın görev yönünden reddine karar verildiğini, davacının halen ... Büyükşehir Belediyesi İETT Genel Müdürlüğü'nde şoför olarak çalışmaya devam ettiğini, çocuklarının engelli olmasından dolayı eşi ve çocuklarının ... ilinde ikamet ettiğini, çocuklarından sürekli akıl hastalıkları bulunmakta olup her üçünün çalışamaz olduklarını, kanunda açıkça naklen geçemez diye bir hukuki dayanak olmamasına rağmen naklen atanmasının yapılmadığını, İçişleri Bakanlığı Hukuk Müşavirliğince 28/07/2006 tarih ve 7598 sayı ile verilen görüşte, mevcut mevzuatımızda işçilerin naklen atanması ile ilgili düzenleme olmadığından bir mahalli idareye bağlı olan bir işçinin başka bir mahalli idareye geçmesinin yeni bir düzenleme yapılıncaya kadar mümkün olamayacağının değerlendirildiğini, Bu görüşün talebine ilişkin Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü'nün 24/06/2006 tarih ve B.050.MAH.0.71.00.01/6723 sayılı yazısında ise, Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü konuyla ilgili olarak; " Devir işlemleri sonunda mahalli idare personeli olan işçilerin başka bir mahalli idareye naklinin bütçe imkanları ve iki kurumun kıdem tazminatının üstlenilmesine ilişkin karşılıklı mavufakatı dahilinde yapılabileceğini belirtmiştir ki davacı müvekkilinin mağduriyetinin değerlendirilerek davalı kurumlardan birine naklen geçişinin yapılmasının istendiğini, her ne kadar iş sözleşmesinin devri direkt olarak iş kanununda düzenlenmemiş olsa da bu durumun birçok Yargıtay kararlarında görüldüğü gibi iş sözleşmesinin devrine engel oluşturmadığını, kamuda iş sözleşmesinin devri veya işçi nakillerinin söz konusu olabilmesi için öncelikle hukuken geçerli iş sözleşmelerinin olmasının gerektiğini, davacının iş sözleşmesinin bulunduğunu, geçerli olan iş sözleşmesinin yasal çerçevede ve legal bir sözleşme olması gerektiğini, iş sözleşmesinin kanun ve ahlaka aykırı olmaması, konusunun imkansız olmaması gerekir ki bu hususta bir sorun olmadığını, iş sözleşmesinin kanunun aradığı şekil şartlarına uygun olduğunu, davacının kamuda kadrolu işçi statüsünde çalıştığını, ayrıca istihdam edebilecekleri başkaca kadroların da bulunduğunu, daimi işçilerin işe alınma yöntemlerinin tüm kurumlarda kamu kurum ve kuruluşlarına işçi alınmasında uygulanacak usul ve esaslar hakkında yönetmelik hükümlerinin çerçevesinde aynı esaslara tabi olduğunu, yasal düzenlemeler ve yargıtay kararlarının açık bir şekilde naklin olabileceği halde davacının mağdur edilmesinin kanun ve Anayasa'ya aykırı olduğunu belirterek davacının tayin veya naklen atanmaya ilişkin talebinin kabulü ile davalıların talebin reddine ilişkin işlemlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri İş Kanunu’nun 1. maddesinin yasanın kimler bakımından uygulanabileceğini açıkça düzenlendiğini, bu Kanunun amacının işverenler ile bir iş sözleşmesine dayanarak çalıştırılan işçilerin çalışma şartları ve çalışma ortamına ilişkin hak ve sorumluluklarını düzenlemek olduğunu, davacı ...'nun, müvekkili Belediye ile herhangi bir iş sözleşmesi çerçevesinde çalıştırılmadığı gibi, aralarında başkaca bir iş ilişkisinin de mevcut olmadığını, İş Mahkemelerinin yetki ve görev tanımlarında, idareler tarafından iş ilişkisi ile bağlantılı olmayan gerçekleştirilen işlemlerin iptaline karar vermek olmadığı gibi idarelerin yerine geçerek nakil ve atama işlemleri tesis etmek de bulunmadığını bu nedenlerle, idarenin işlemlerinin iptalini talep eden işbu davanın İş Mahkemesi nezdinde görülemeyeceğinin tespiti ile öncelikle görev yönünden davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Mahalli İdarelerde çalışan isçilerin, kurumlar arası geçişine izin veren bir düzenlemenin mevcut olmadığı, işçinin sözleşmesini düzenleyen birkaç hususun, ancak taraflar serbest iradeleri ile bir anlaşma sağladığında ve işçinin de buna muvafakat vermesi halinde uygulanabileceği, ancak ne İstanbul Büyüksehir Belediyesi ne de ..., ... ile Battalgazi Belediyesinin böyle bir iradelerinin olmadığı, yasal mevzuatta, ne özel hukuk kişilerini ne de kamu tüzel kişilerini başvuran her işçiyi işe almaya veya nakil etmeye zorlayan bir düzenleme olmadığından, kamu kurumlarının özel statüsü gereği ancak kadro imkanları ve mali durumları el verdiği ölçüde istihdamı sağlamaları mümkün olduğu kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

Karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre; İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur. 5521 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen İş Kanunu, şu an yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunu’dur. Keza 4857 sayılı İş Kanunu'nun 1'inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4'üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanun'un uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıkları, iş mahkemelerinde çözülecektir. İş mahkemesinin diğer kanunlardaki ayrık düzenlemeler hariç görevli olması için taraflar arasında iş ilişkisi bulunması gerekir. Taraflar arasındaki ilişkinin iş ilişkisi dışında diğer iş görme edimi içeren özel sözleşmeler (vekalet, eser, ortaklık gibi) veya iş ilişkisi olmakla birlikte Yasa'nın 4. maddesinde sayılan işler ve iş ilişkilerinde çalışan işçi olması halinde genel Hukuk Mahkemelerinin (görev uyuşmazlığı), statü hukuku kapsamında olması halinde ise idari yargının görevli olması (yargı yolu uyuşmazlığı) sözkonusudur.

Davalı idareler ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisi yoktur. Sırf davacının işçi olması diğer kurumlar ile arasındaki işlemleri işçi-işveren uyuşmazlığı haline de getirmez.

Davalı idareler ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisi yoktur. Sırf davacının işçi olması diğer kurumlar ile arasındaki işlemleri işçi-işveren uyuşmazlığı haline de getirmez.

Dosya içeriğine göre, İçişleri Bakanlığı Hukuk Müşavirliğince 28.07.2006 tarih ve 7598 sayı ile verilen görüşte; "mevcut mevzuatımızda, işçilerin naklen atanması ile ilgili düzenleme olmadığından; bir mahalli idareye bağlı olan bir işçinin, başka bir mahalli idareye geçmesinin yeni bir düzenleme yapılıncaya kadar mümkün olamayacağının" değerlendirildiğini, Mahalli İdareler Genel Müdürlüğünün 24.06.2006 tarih ve B.050.MAH.0.71.00.01/6723 sayılı yazısında ise Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü konuyla ilgili olarak; Devir İşlemleri sonunda mahalli idare personeli olan işçilerin başka bir mahalli idareye naklinin bütçe imkanları ve iki kurumun kıdem tazminatının üstlenilmesine ilişkin karşılıklı muvafakati dahilinde yapılabileceğininin belirtildiğinin"anlaşılması karşısında davacının mazereti nedeniyle tayin isteğinin davalılarca reddine yönelik işlemin iptalinin işçi ile işveren arasında iş sözleşmesinden kaynaklı bir uyuşmazlık olmadığı ve iş mahkemesinin görevli olmadığı ortadadır. Bu durumda davacının hukuka aykırı olduğunu iddia ettiği işlem ve dayanağı düzenleyici işlemin iptalini ancak idari yargı mercilerinden talep edebileceği de açıktır.

Netice itibariyle yukarıdaki yer verilen mer’i mevzuat hükümleri ve açıklamalar dikkate alındığında, taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı olup, Mahkemece “dava dilekçesinin yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile usulden reddine” karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1505, Karar No: 2010/3658, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/1505 E.  ,  2010/3658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tespitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz edenlerden ... vekili Avukat ..., davalılardan ... ve Hazine vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1) Dosya içinde hükmün davaya müdahale talebinde bulunan ... ... Işık'a tebliğine ilişkin belge bulunmamaktadır. Hüküm adı geçene tebliğ edilmişse buna ilişkin evrakın dosya arasına konulması, edilmemişse usulen tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

2) Müdahil ... ve ...'nun tutundukları ve Temmuz 1289 tarih 1345 ila 1350 sıra numaralı tapu kayıtlarından gelen Mart 1960 tarih 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 sıra numaralı tapu kayıtlarının varsa tüm tedavüleri ile birlikte bulundukları yerlerden getirtilmesi,

3) Müdahillerin tutundukları Mart 1960 tarih 8, 9, 10, 11, 12 ve 13 sıra numaralı tapu kayıtları ile varsa tedavüllerinin, davacı tarafın tutunduğu Ağustos 1961 tarih 2 sıra numaralı tapu kaydının ve Hazine'nin tutunduğu Temmuz 1289 tarih 1351, 1352 ve 1353 sıra numaralı tapu kayıtlarının kadastro sırasında başka parsellere revizyon görüp görmediklerinin ilgili Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden sorulması, revizyon gördükleri başka parseller varsa bunlara ilişkin kadastro tutanak örneklerinin getirtilmesi,

4) Dosya arasında Mardin Tapulama Mahkemesi'nin 1971/17 Esas sayılı dosyasına ilişkin dilekçeler bulunduğu (dosya ekine konulan kırmızı dosya içine alınmıştır) halde sözü edilen 1971/17 Esas sayılı dosya, temyize gelen dosya evrakı arasında yer almamaktadır. 1971/17 Esas sayılı dosyanın işbu dosya ile birleşen davalardan olup olmadığının, bu dosya ile ilgisi bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, bu dosya ile birleşen dosyalardan olması halinde mahallinde unutulan başka ek dosyaların da bulunup bulunmadığının araştırılması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1439, Karar No: 2015/2454, Tarih: 19.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1439 E.  ,  2015/2454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TATVAN SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2013

NUMARASI : 2013/63-2013/185

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu dava konusu 23, 29, 32, 52, 56, 57 ve 78 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında baba adının Sevdın olduğu halde “Seydo” olarak yazıldığını ileri sürerek tapu kayıtlarının nüfus kaydına uygun şekilde düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Hazineye ait olan 23 parsel dışındaki taşınmazlarda davacının baba adının tapu kayıtlarına yanlış yazıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı T.. M..nden harç alınmasına yer olmadığına,

19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16690, Karar No: 2022/12930, Tarih: 07.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16690 E.  ,  2022/12930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 17/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

2- Denetimli serbestlik tedbiri kararının infazına başlanması için Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan çağrı yazısını alan sanığın denetime başladığı, 03/07/2015 tarihli vaka sorumlusu ile görüşmeye katılmaması nedeniyle uyarılmasının ardından tekrar görüşmelere katıldığı 07/10/2015 tarihinde vaka sorumlusu ile görüşmeye katılmadığından bahisle ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla, olayda ısrar şartı gerçekleşmediğinden denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

3- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanunla ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4- Suç tarihi olan 21/05/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

5- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin

19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7091, Karar No: 2012/29416, Tarih: 03.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/7091 E.  ,  2012/29416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın 29.06.2009 tarihli sorgusunda müdafii talep etmediği gözetildiğinde, soruşturma aşamasında sanık müdafii olarak görev alan ancak, kovuşturma aşamasında sanık müdafii olarak atanmayan, Avukat Ceren Karamustafaoğlu'nun 29.06.2009 günü verilen kararı süresinde temyiz ettiği, fakat temyiz dilekçesinin sanığa tebliğ edildiğine dair dosyada bir tebliğ parçası bulunmadığı, bu nedenle yapılmamaş ise temyiz dilekçesinin sanığa tebliğ edilerek tebligat parçası eklendikten sonra dosyanın iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 03.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.