muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11384, Karar No: 2023/2455, Tarih: 18.05.2023

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; kadının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, kadının erkeğin yaşadığı sıkıntılı süreçte evinden uzaklaşarak evi terk ettiğini, asabi ve geçimsiz bir yapıda olduğunu, anne ve babasının evliliğe müdahil olduklarını, cezaevinde bulunan kardeşini ziyarete gitmesini istemediklerini, çevreye karşı ... düşürdüklerini, maddî anlamda yetersiz ve güçsüz hissettirdiklerini, kadının erkeği sürekli aşağılayıp eleştirdiğini, ailesine karşı da aynı tutumları sergilediğini, çocukla görüşmelerini engellediğini, kayınvalidesinin üzerine yürüyerek ona hakaret ettiğini, kız kardeşine hakaretvari konuştuğunu, erkeğin kadının ailesiyle görüşmek istemediğini belirterek davacı kadının kusurları nedeniyle tarafların boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, çocuk yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile erkek yararına 100.000,00 TL maddî ve 200.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin kadını tehdit ettiği, evi terk ettiği ve eşine ilgisiz olduğu, davacı kadının ise erkeğin kardeşine hakaret ettiği bu nedenle davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu davacı kadının ise az kusurlu olduğu, kadın yararına tazminat verilmesi şartlarının oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, çocuk yararına tahsilde tekerrür olmamak şartı ile dava tarihinden itibaren aylık 400,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, hükmedilen bu nafakaya her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına tahsilde tekerrür olmamak şartı ile dava tarihinden itibaren aylık 400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, hükmedilen bu nafakaya her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin çocuk yararına nafaka, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili; kusur belirlemesi, iştirak nafakası, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı erkek vekili; kusur belirlemesi, velâyet düzenlemesi, kişisel ilişkisinin şekli ve süreleri, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminatın usul, esas ve miktarları, reddine karar verilen iştirak nafakası ile tazminat talepleri yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı erkek vekili; kusur belirlemesi, velâyet düzenlemesi, kişisel ilişkisinin şekli ve süreleri, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminatın usul, esas ve miktarları, reddine karar verilen iştirak nafakası ile tazminat talepleri yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesi, kusurların nitelendirilmesi ile kusur derecesinin tayininde usul ve esas yönlerinden bir isabetsizlik görülmediği, taraflarca öne sürülen ve ispat edilmeyen vakıaların ise mahkemece kusur belirlemesinde nazara alınmamasının yerinde olduğunu, ancak kadın yararına hükmedilen tazminat miktarları ve çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarının az olduğu gerekçesi ile davacı kadının çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası ile kadın yararına hükmedilen maddî-manevî tazminat miktarlarına yönelik istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile ilgili bentlerin kaldırılmasına, davacı kadın yararına 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminat, çocuk yararına, aylık 700,00 TL iştirak nafakasına, çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakasının gelecek yıllar için kararın kesinleşme tarihi esas alınarak TÜİK tarafından açıklanacak ÜFE oranında artırılmasına, kadının diğer yönlere ilişkin istinaf taleplerinin davalı erkeğin ise İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin tüm istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı tarafın soyut tanık beyanları ile kusur yüklenmesinin hatalı olduğunu, hükmü tümüyle temyiz ettiklerini, davacı kadının çabuk sinirlenen, sinirlerine hakim olamayan bir yapısının olduğunu, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesi gerektiğini, çocukla kurulan kişisel ilişkide babalar günü milli bayramlar gibi özel günlerin unutulduğunu, kadın yararına nafakaya hükmedilmesinin hatalı olduğu kadının çalışmaya başladığı yine ÜFE artış oranında artışın kira oranlarına dahi uygulanmadığını, davalının mesleğinden ihraç edildiğini geliri bulunmadığını, hükmolunan tazminatların fahiş olduğu, boşanmanın istinafa getirildiği halde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından boşanmanın kesinleştiğinin belirtilmesinin hatalı olduğunu belirterek; hükmün tümü yönünden temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanmaya sebep olan olaylarda kusurun kimden kaynaklandığı, velâyet ve kişisel ilişki düzenlemesinin ortak çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı, istinaf edilmeyerek karşı taraf yararına usuli kazanılmış haklara uygun karar verilip verilmediği kadın yararına hükmedilen tazminat ve nafaka verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 182 ..., 330 uncu 336 ncı maddeleri; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 ... maddeleri; Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 12 nci maddeleri; Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 6 ncı maddeleri 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi;

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin boşanma davasının kabulüne yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davalı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15935, Karar No: 2025/13, Tarih: 06.01.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/15935 E.  ,  2025/13 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/180 E., 2020/145 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Manisa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 21.01.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1.maddesi uyarınca, 18.07.2023 tarihli ve 2023/7910 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86829 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86829 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 16.06.2021 tarihli ve 2020/18965 esas, 2021/7640 karar sayılı ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 21.06.2021 tarihli ve 2020/21397 esas, 2021/7865 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06.03.2015 tarihli ve 2015/6 soruşturma, 2015/46 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın şüpheliye herhangi bir tebliğ işlemi yapılmaksızın infazına başlanıldığı ve şüphelinin yeniden aynı nev'iden suç işlemesi nedeniyle hakkındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak kamu davası açılarak sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de; itiraz hakkı bulunduğu bildirilmeyen sanık hakkında açılan kamu davasında mahkemesince durma kararı verilerek, geçerli tebligat işlemleri yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 01.01.2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 06.03.2015 tarihli ve 2015/6 Soruşturma, 2015/46 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı TCK'nın 191/2.maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3.maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, itiraz süresi ve merciinin doğru şekilde gösterildiği, kararın şüpheliye tebliğ edildiğine dair dosya arasında bir bilgi ve belgenin bulunmadığı, 09.04.2015 tarihinde tedbirin infazı için Tavşanlı Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, yükümlülüklerine uygun davranması nedeniyle dosyanın infazen kapatıldığı,

B. Şüphelinin, 04.03.2020 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2020 tarihli ve 2015/6 Soruşturma, 2020/2975 Esas, 2020/2024 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. Manisa 10.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.11.2020 tarihli ve 2020/180 Esas, 2020/145 Karar sayılı kararı ile; sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Manisa 10.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.11.2020 tarihli ve 2020/180 Esas, 2020/145 Karar sayılı kararı ile; sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca verilen, "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, şüpheli hakkında Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararda, her ne kadar itiraz kanun yolu, süresi ve itiraz mercii doğru şekilde gösterilmiş ise de, kararın şüpheliye tebliğ edildiğine dair dosya arasında bir bilgi ve

belge bulunmadığı, kararın tebliğ edilmemiş olması nedeniyle, şüpheliye karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, kararın kesinleşmemesi nedeniyle erteleme süresi başlamadığından ihlâl kabul edilen 04.03.2020 tarihli eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, dolayısıyla 5237 sayılı TCK'nın 191/4.maddesinin (c) bendindeki kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından, mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren, 5271 sayılı CMK'nın 173.maddesinin 7499 sayılı Kanun ile değişik haline göre "iki hafta" içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Manisa 10.Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2020 tarihli ve 2020/180 Esas, 2020/145 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3.maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13407, Karar No: 2018/2705, Tarih: 20.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/13407 E.  ,  2018/2705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi taraflarca istenilmekle; daha önceden belirlenen, 20.03.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... geldi. Diğer temyiz eden davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3209, Karar No: 2020/5186, Tarih: 13.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/3209 E.  ,  2020/5186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Edimin ifasına fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında edimin ifasına fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 13/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/925, Karar No: 2018/9289, Tarih: 25.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/925 E.  ,  2018/9289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan ...'nün evinin bahçesinde yer alan evin eklentisi niteliğindeki depodan bakır kazan ve buğday çuvallarının çalınması olayının akabinde benzer bir konu ile ilgili yapılan ihbar üzerine olay yerine giden polis ekiplerinin suça sürüklenen çocukları taşla bakır kazan ezerken gördükleri, yapılan kovalamaca sonucu yakalandıkları, fakat suça sürüklenen çocukların aşamalarda alınan beyanlarına göre, aynı gün müşteki ....'e ait aynı nitelikte bir başka bakır kazanın çalındığı ve suça sürüklenen çocukların iddiasına göre dere kenarında taşla ezdikleri bakır kazanın müşteki ....'e ait bakır kazan olduğu yönündeki ikrarlarını içeren savunmaları karşısında, bu konu ile ilgili Kozan Asliye Ceza Mahkemesinde 2014/3 Esas sayılı dosya üzerinden yapılan yargılamaya ilişkin mahkeme dosyası getirtilip incelenerek gerektiğinde dosyalar birleştirilip sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde üzerlerine atılı hırsızlık ve konut dokununlmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile katılan ...'nün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25/06/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6630, Karar No: 2015/11092, Tarih: 27.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6630 E.  ,  2015/11092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2015

NUMARASI : 2014/445-2015/47

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/01/2015 tarih ve 2014/445-2015/47 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Bochum Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından I-8 O 617/08 numaralı dosyasında verilen 27.10.2011 ve 30.04.2012 tarihli masraf tespit kararlarının kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararların tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, MÖHUK'un 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 186. maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı yasanın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HMK'nın 294/4. maddesi hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun biçimde gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine de yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzenine ilişkin olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.