muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16491, Karar No: 2023/2003, Tarih: 05.04.2023

3.Tevdi kararı sonrası vasi ... tarafından 18.11.2022 tarihli dilekçe ile katılan vekilinin temyizine muvafakat ettiğini belirten dilekçe verdiği anlaşılmıştır.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.07.2017 tarihli ve 9-2022/156238 numaralı, Düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında müsnet suçlardan verilen ceza miktarlarının düşük olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

2. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemleri

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, soyut iddia ve beyan dışında yeterli, kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak delil olmadığına, katılanın talebi ve onayı ile olayın geliştiğine, .... isimli kişinin tanık olarak dinlenmesi gerektiğine, katılan hakkında yeniden rapor aldırılması gerektiğine, suçun yasal unsurunun oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin nazara alınması gerektiğine, isnatların iftira niteliğinde olduğuna, katılanın beyanlarında çelişkiler olduğuna, cebir ve tehdit kullanıldığına dair soyut iddia dışında delil bulunmadığına, cezanın yüksek olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

1. Katılanın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığına, olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamacağına, fiile ruhsal yönden mukamevette muktedir olamayacağına, yakın çevresinde yaşayanlarca mevcut zeka geriliğinin anlaşılabileceğine dair Adli Tıp Kurumu (ATK) 6 ncı Adli Tıp İhtisas Kurulunun 30.04.2014 tarihli 1974 karar nolu heyet raporunun ulaşılan kanaat sonucunun gerekçeleriyle birlikte açıklayıcı olması, konusunda yeterli düzeyde liyakat ve teknik bilgiye dayalı uzmanlar tarafından oluşmuş ilgili kanuna uygun heyetçe usulünce yapılan muayene, inceleme ve değerlendirme sonucunda hazırlanmış olması nedeniyle bu rapora delil olarak itibar edilmiş ve rapor hükme esas alınmıştır.

2. Katılanın olay sırasında üzerinde bulunan giysilerindeki bazı leke örneklerinin sanıktan elde edilen örneklere ait DNA profili ile uyumlu olduğuna dair ATK Biyoloji İhtisas Dairesinin 13.03.2013 tarihli raporunun, usulünce elde edilen numuneler üzerinde labaratuar ortamında yapılan inceleme sonucunda, konusunda uzman kişilerden müteşekkil heyet tarafından hazırlanmış olması rapora itibar etmemeyi gerektirecek bir neden görülmemesi, bu rapora delil olarak itibar edilmiş ve rapor delil olarak hükme esas alınmıştır.

3. Katılanının kendisine yönelik eylemle ilgili olarak aşamalardaki beyanlarının tutarlı ve istikrarlı olması, katılanın beyanlarının maddi delil niteliğindeki bulguyu içeren ATK Biyoloji İhtisas Dairesinin 13.03.2013 tarihli raporu ile uyumlu ve doğrulanır nitelikte olması, Katılanın olaya ilişkin anlatımlarının soyut iftira ve iddiadan öte yaşanmış bir hayat kesitinden anlatılan olaylar olduğunun diğer maddi delillerle de desteklenmiş olması dikkate alınarak katılanın beyanlarına delil olarak itibar edilmiştir.

4. Her ne kadar sanık savunmalarında suçlamaları red etmiş, katılanın kendisine iftira attığını savunmuş ise de, sanık aleyhinde maddi delil niteliğinde olan ve DNA incelemesi sonucunda katılanın olay sırasında üzerinde bulunan eşyalarında görülen (sanığa) kendisine ait vücut kalıntılarının, sanığın savunmalarının aksine ortaya koyması, katılanın beyanlarını doğrulaması, sanığın yukarıda açıklanan aleyhindeki delillere itibar etmemeyi gerektirecek somut bir neden ileri sürememesi, suçlamaları soyut inkar boyutunda red etmesi karşısında, savunmalarının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu sonucuna varılmakla sanık savunmalarına itibar edilmemiştir.

5. Yapılan yargılama sonucunda elde edilen ve yukarıda hükme esas alınma gerekçeleri açıklanan, dökümü yapılan deliller ışığında; 11.09.2012 tarihinde (...) İlçesine bağlı (...) köyünde ikamet eden, yakın çevresinde yaşayanlarca ve kendisini tanıyanlarca anlaşılabilecek durumda zeka geriliği olan katılanın köyde yalnız başına yolda yürüdüğü sırada kendisini tanıyan ve uzaktan akrabası olan sanığın, kendisini takip edip yanına yaklaşarak kendisine cinsel ilişkiye girme teklifinde bulunduğu, katılanın bunu kabul etmemesi üzerine sanığın katılanı kolundan tutarak ve zor kullanarak o civarda bulunan boş bir eve götürerek, katılanı bağırmaması ve karşı koymaması için tehditle korkuttuğu ve yüz üstü yere yatırarak üzerindeki çamaşırlarını kısmen çıkardığı ve katılanın vücuduna organ sokmak suretiyle zorla cinsel saldırıda bulunduğu akabinde katılanı orada bırakıp olay yerinden ayrılarak eylemine son verdiği sonucuna varılmakla; sanığın sübut bulan, katılana yönelik zorla kolundan tutup cinsel amaçlı boş bir binaya götürüp bir süre orada korkutarak ve zor kullanarak tutması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin 2 nci fıkrası, 3 üncü fıkrasının (f) bendi ve 5 inci fıkralarına mümas kendisini ruh bakamından savunmayacak kişiye karşı cinsel amaçlı cebir ve tehditle hürriyeti tahdit suçunu oluşturduğu sonucuna varılmakla eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince suçun işleniş şekli ve özellikleri nazara alınarak takdiren 2 sene hapis cezası ile tecziyesine, eylemini ruh bakımından kendisini savunamayacak kişiye karşı gerçekleştirmesi nedeniyle cezasına aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin 3 üncü fıkrasının (f) bendi gereğince bir kat artırım yapılarak 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, fiili cinsel amaçla işlemesi nedeni ile cezasına aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin 5 inci fıkrası gereğince takdiren 1/2 oranında artırımı ile 6 sene hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasından aynı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince, dosya kapsamına yansıyan duruşmadaki tutum ve davranışları ile kişiliği dikkate alınarak cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak beş yıl hapis cezası ile tecziyesine karar verildiği anlaşılmıştır.

6. Sanığın, boş bir bina içerisinde tehditle ve zor kullanılarak, ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan katılanın vücuduna cinsel organını sokmak suretiyle sübut bulan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 3 üncü fıkrasının (a) bendine mümas nitelikli cinsel saldırı suçunu oluşturduğu sonucuna varılmakla eylemine uyan aynı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince suçun işleniş şekli ve suret hususiyetleri, dikkate alınarak takdiren 7 yıl hapis cezası ile tecziyesine, eylemini ruh bakımından kendisini savunamayacak kişiye karşı gerçekleştirmesi nedeniyle cezasına aynı Kanun'un 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendi gereğince yarı oranında artırım yapılarak 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasından aynı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince, dosya kapsamına yansıyan duruşmadaki tutum ve davranışları ile kişiliği dikkate alınarak cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sekiz yıl dokuz ay hapis cezası ile tecziyesine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde;

1. Hükümden sonra 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

2. Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, sanık ve müdafii ile katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde;

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde;

1. Tüm dosya kapsamına göre olay tarihinde sanığın cinsel ilişki teklifinde bulunduğu beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan katılanın bu teklifi kabul etmemesi üzerine kolundan tutup civardaki boş eve götürmesi şeklinde gerçekleştirdiği hürriyeti tahdit eylemindeki, kolundan tutma fiilinin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen cebir unsuru mahiyetinde kabul edilemeyeceği gibi sanığın katılanı bu aşamada tehdit ettiğine yönelik ise her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmamakla birlikte mahkemenin kabulüne göre söz konusu tehdit fiilinin cinsel saldırı eylemini kolaylaştırmak amacına yönelik olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 3 üncü fıkrasının (f) bendi ve 5 inci fıkrası uyarınca mahkumiyet hükmü verilmesi gerektiği gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma nedenine göre Tebliğnamede düzeltilerek onama isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.09.2014 tarihli ve 2014/42 Esas, 2014/129 Karar sayılı kararında katılan vekili ile sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ile sanık ve müdafii tarafından temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla üyeler ... ve ...'nın karşı oyları ve oy çokluğuyla ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.09.2014 tarihli ve 2014/42 Esas, 2014/129 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ile sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinden görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin 1 inci maddesi gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.

Karşı Oy

Zeka geriliği bulunan mağdureyi 11.09.2012 günü yaşadığı köyde tek başına yolda yürüdüğü sırada uzaktan akrabası ve tanıdığı sanık, kolundan tutup boş bir eve götürerek cinsel davranışlarda bulunup boşalmıştır. Sanığın DNA'sı penisin sildiği mağdurun etek ile kilotuna bulaşmış, bu lekelerin sanığa ait olduğu raporla tespit edilmiştir. Sanık, önce suç işlemediğini savunurken sonradan olayın mağdurun rızasıyla gerçekleştiğini savunmuştur.

05.04.2023 tarihinde karar verildi.

Karşı Oy

Zeka geriliği bulunan mağdureyi 11.09.2012 günü yaşadığı köyde tek başına yolda yürüdüğü sırada uzaktan akrabası ve tanıdığı sanık, kolundan tutup boş bir eve götürerek cinsel davranışlarda bulunup boşalmıştır. Sanığın DNA'sı penisin sildiği mağdurun etek ile kilotuna bulaşmış, bu lekelerin sanığa ait olduğu raporla tespit edilmiştir. Sanık, önce suç işlemediğini savunurken sonradan olayın mağdurun rızasıyla gerçekleştiğini savunmuştur.

Yerel Mahkeme, ruh veya beden bakımından kendisini savunamayacak halde bulunan kişiye karşı organ sokarak nitelikli cinsel saldırı suçundan sanığa TCK'nun 102/2, 102/3-a, 62 maddelerini uygulayarak sekiz yıl dokuz ay hapis cezası vermiştir. Temyiz edilen bu hüküm onanmıştır.

Sayın çoğunluk ile ihtilafa düştüğümüz konu, mağdureye sanığın organ sokarak nitelikli cinsel saldırı suçunda gerekçenin dava dosyasına ve delillere uygunluğudur.

Mağduredeki zekâ geriliğinin fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasına mani derecede olduğu, işlenen suça karşı kendisini savunamayacağı, yakın çevresinde yaşayanların hastalığı anlayabileceği, beyanlarına ana hatlarıyla itibar edileceği ATK raporunda bildirilmiştir.

Mağdure mahkemede ve kollukta beyanlarında olayı ayrıntılı anlatamamıştır. Cinsel ilişkinin anüs veya vajinada koit şeklinde gerçekleştiğini ifade edememiştir. Anüs ve vajinada cinsel ilişkinin belirtileri veya sanığa ait sperm tespit edilememiştir. Mağdurenin anüs veya vajinasına sanığın penisini ithal ederek boşaldığı bu delillere göre kesin kabul edilemez.

Mağdure beyanlarında açık bir şekilde cinsel ilişkiyi tarif etmemiştir. Arkadan gerçekleştiği iddia edilen cinsel ilişkinin şekli belli değildir. Yerel mahkeme sanığın organının mağdurenin hangi bölgesine girdiğini belirlemeden mahkûmiyet hükmü kurmuştur. Ayrıca sanığın cinsel organının vajina veya anüse girip girmediği de kuvvetli deliller ile tespit edilmediği için ana hatlarıyla itibar edilmesi gereken mağdur beyanı bu hususları tek başına ispata yeterli değildir. Mağdurenin giysilerinde sanığa ait DNA çıkması, cinsel organ sokulduğunu tek başına ispatlamaz. Organ sokmadan sürtünerek sanığın boşalması mümkündür. Temyiz incelemesi aşamasında sanık, her şeyin mağdurun rızasıyla olduğuna dair dilekçe vermiştir. Sanığa en azından rızasıyla hangi cinselliği yaşadığı sorulup organ sokup sokmadığı belirlendikten sonra oluşan vicdani kanaate göre hüküm kurulmalıdır.

Mağdure ve sanık tekrar dinlenerek cinsel ilişkinin olup olmadığı, olmuşsa hangi bölgeden gerçekleştiği, boşalmanın cinsel ilişki sonucu mu yoksa sürtünme ile mi oluştuğunun açıklığa kavuşturulması, sanığın rızasıyla işlediğini söylediği suç oluşturan fiilin tarif ettirilmesi, sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Akıl hastası olup beyanına ana hatlarıyla itibar edilmesi gereken mağdurun anlattığı ile yetinilip olayın nasıl gerçekleştiği ve buna uygun suç niteliği tespit edilmeden, olayın işleniş biçimindeki şüphe giderilmeden gerekçesiz verilmiş mahkûmiyet hükmünün onanmasına dair sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2020/3041, Karar No: 2020/3281, Tarih: 14.07.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/3041 E.  ,  2020/3281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 30.01.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4681, Karar No: 2013/4043, Tarih: 19.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/4681 E.  ,  2013/4043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içerisinde bulunan TAPDK'nın 05.08.2008 tarihli cevabi yazısına göre sanığın yetkilisi olduğu ... Gıda Pazarlama Ticaret ve Sanayi Limited Şirketinin, TAPDK'na 03.12.2007, 26.12.2007 ve 15.01.2008 tarihlerinde alkollü içki üretim izin belgesi almak maksadıyla müracaatta bulunduğu, suç tarihinden 11 gün sonra 03.03.2008 tarihinde söz konusu firmaya TAPDK tarafından "üretim izin belgesinin" verildiği, yine söz konusu firmaya Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Tekirdağ İl Müdürlüğü tarafından 06.02.2005 tarihli belge ile maydağ marka kırmızı şarap üretimi yönünden "gıda üretim izin belgesi" verildiği, Şarköy Belediye Başkanlığı tarafından 24.08.2005 tarihinde "şarap üretim ve şişeleme" amaçlı işyeri açma ruhsatı verildiği, yine TAPDK tarafından söz konusu firmaya 06.02.2008 tarihli alkollü içki ve tütün mamüllerinin satışını yapabileceğine dair ruhsat verildiği görülmekle sanığın kastı da dikkate alınarak atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 19.02.2013 günü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın, suç tarihinde yetkili kurumdan izin almadan şarap ürettiği sabit olduğundan mahkumiyet hükmünün onanması gerektiği düşüncesi ile çoğunluğun bozma kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/2038, Karar No: 2019/11182, Tarih: 24.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/2038 E.  ,  2019/11182 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a aykırılık suçundan sanıklar ... ve ...'un, aynı Kanun’un 15/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası ve 80,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmalarına dair Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/248 esas, 2018/491 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Sanıklar hakkında 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a aykırılık suçundan aynı Kanun’un 15/1. maddesi gereğince belirlenen 25 gün adlî para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilmesi sonucu 20 gün adlî para cezası olarak belirlenmesini takiben, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonucunda 400,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 80,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.01.2019 gün ve 2018/17111 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.01.2019 gün ve KYB/2019-9498 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlüler hakkında 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 15. maddesine aykırılık suçundan hapis cezası yanında tayin edilen 25 gün adlî para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilmesi sonucu 20 gün adlî para cezası olarak belirlenmesini takiben, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk Lirası ile çarpılması sonucunda 400,00 Türk Lirası adlî para cezasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 80,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Sandıklı Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2018 gün, 2018/248 esas, 2018/491 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek ve yeniden yargılama yapılmamak koşuluyla BOZULMASINA, hükümlerin 4. fıkralarının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 20 gün adli para cezasının, sanığın kişiliği ve sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak, TCK.nın 52/2. maddesi hükümleri de dikkate alınarak günlüğü takdiren 20 TL' den paraya çevrilerek 400,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA", hükümlerin sair hususlarının aynen korunmasına ancak infazın “3000 TL ve 80 TL adli para cezası” üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10602, Karar No: 2014/9785, Tarih: 31.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10602 E.  ,  2014/9785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 03/01/2014

NUMARASI : 2013/566-2014/6

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.365,40 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 25.02.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davalı bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını,taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır.Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.365,40 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 25.02.2014 tarih ve 2013/ 566 esas 2014/ 6 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalılar arasında düzenlenen 13.02.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan en düşük olanı esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 25.02.2014 tarih ve 2013/ 566 esas 2014/ 6 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25.20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.