muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/82, Karar No: 2008/181, Tarih: 24.06.2008

¬mesi gerektiğinin ileri sürülmesi üzerine, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca bu konunun ön sorun olarak ele alınması kararlaştırılmıştır.

Bu konuyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

22.12.2000 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve daha sonra 4758 sayılı Yasa ile değişikliğe uğrayan 4616 sayılı Yasa; 23 Nisan 1999 tarihine kadar işlenmiş bir kısım suçlarda bulundukları aşamalara göre kamu davasının açılmasını, açılanların kesin hükme bağlanmasının ertelenmesini ve bu suçlara ilişkin mahkûmiyet sürelerinden indirim yapılmasını öngörmüş, 1. maddenin 5. fıkrasında ise kapsam dışı bırakılan ve bu yasanın uygulanması olanağı bulunmayan suçlara yer vermiştir.

Görüldüğü gibi 4616 sayılı Yasa, o süreçte yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nda yer almayan, soruşturma aşamasına ilişkin olarak “

“kamu davasının açılmasının ertelenmesi”

” kovuşturma aşamasına ilişkin olarak ise “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” gibi iki yeni kuruma yer vermiştir. Anılan Yasa ile getirilen bu iki yeni kurum, kendine özgü olup usul yasasındaki kurumlarla doğrudan benzerliği bulunmamaktadır.

Nitekim, 4616 sayılı Yasanın bu özelliği ve kendine özgü hali, bilahare, kimi hükümlerinin iptali istemi ile açılan dava sonucunda Anayasa Mahkemesince verilen 18.07.2001 gün ve 4-230 sayılı kararda; “

“kendine özgü bir müessese”

”, “

“belirli bir süreyle suç işlememe bozucu koşuluna bağlanmış özel af niteliği”

”, “

“şartlı af niteliği ağır basan kendine özgü düzenleme”

”, “

“farklı kurallar getiren, yasaların eşitlik ilkesi yönünden karşılaştırılarak sonuca varılması olanaksız düzenleme”

” tanımlamalarına konu olmuştur.

Anılan müesseseyi, sathi bir değerlendirme ile “

“karar mahiyetinde ve usüle ilişkin”

” saymak olası ise de, yarattığı netice ve yargılanana tanıdığı özel atifetler dolayısıyla hükme yakın olduğu, “

“hüküm”

”lerin sağladığı sonuçları daha ziyade oluşturduğu açıktır. Ceza yargılamasında temel hedef, suçluluğu sabit olanın yakalanması, yargılanması ve yasada tanımlanan cezai yaptırımla hükümlendirilmesi iken, anılan 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi ile bazı suç türlerinde belli ceza tür ve süresiyle sınırlı olarak getirilen “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” temel amacın istisnasını teşkil etmekte, kişinin takibi, yakalanması, yargılanması ve cezalandırılması belli bir süre ötelenmekte, bu sürenin de yasada tanımlanan biçimde yeni bir suç işlenmeden geçirilmesi halinde sanığının ceza takibinden ve yaptırımından kurtulması söz konusu olmaktadır. Bu sonucun, ancak ve sadece “

“hüküm”

” ile sağlanması olanaklıdır.

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararlarının bazı durumlarda itiraz yasa yoluna tabi olduğunu, bu halin ise “

“karar”

” niteliğini ortaya çıkardığını iddia etmek de yetersiz ve eksik bir yorumdur.

Bilindiği üzere, “

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

“hüküm”

” ile sağlanması olanaklıdır.

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararlarının bazı durumlarda itiraz yasa yoluna tabi olduğunu, bu halin ise “

“karar”

” niteliğini ortaya çıkardığını iddia etmek de yetersiz ve eksik bir yorumdur.

Bilindiği üzere, “

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” hallerinde yasa yoluna başvuru hakkı olanların, yargılamaya konu suçun 4616 sayılı Yasa kapsamına dahil olmadığını, hatalı değerlendirme ve vasıflandırma ile karar verildiğini, ya da kişinin beraat etmesi gerektiğini bildirerek yasayoluna başvurmaları halinde, yasa yolunun “

“temyiz”

” olacağı, temyiz yasa yolunun ise sadece hükümler için geçerli bulunduğu Yargıtay Ceza Genel Kurulunun İçtihatları ile sabittir. Bu nedenle kendine özgü ve karma nitelikli bu müesseseye “

“karar”

” vasfını vermek, bu hatalı vasıflandırmayı dayanak tutarak sonuç yaratmak ve bu cümleden olarak “

“kararlarda, sonradan çıkan lehe yasanın uyarlama yargılaması yoluyla tatbik edilemeye¬

¬ceği”

” ni savunmak hukuki değildir.

Bu nedenledir ki; “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi kararı”

”nı gerek 1412 sayılı eski CYUY’nın 253., gerekse 5271 sayılı yeni CYY’nın 223. maddesinde sayılan hüküm çeşitleri arasında aramak veya anılan maddelerde sıralanmış hüküm çeşitlerinden biriyle arasında doğrudan benzerlik kurmaya çalışmak isabetli olmayacaktır. Kabul edilmelidir ki 4616 sayılı Yasa ile getirilen “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi kararı”

” kendine özgü niteliktedir, o ana kadar yasalarda tanımı yapılmamıştır, uygulaması, bünyesinde yer aldığı yasayla sınırlıdır, ancak ne var ki yarattığı sonuçlar itibariyle “

“hüküm”

” mahiyetindedir.

Bu özellik, CGK’nun 17.09.2002 gün ve 206-310 ile 27.02.2001 gün ve 25-33 sayılı kararlarında da irdelenmiş, 4616 sayılı Yasa uyarınca verilen “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

”ne ilişkin kararlara karşı yapılan başvuru, ceza miktarı, suç tarihi veya vasıflandırma gibi yargılama konusu suçu 4616 sayılı Yasa’da öngörülen erteleme kapsamı dışına çıkaracak hususlara yönelik ise “

“temyiz”

” olarak değerlendirilmesi gerektiği, aksi halde “

“itiraz”

” başvurusu olarak kabul edilmesi icap ettiği sonucuna varılarak anılan karar türlerinin yasa yolu başvuru sebebine göre hüküm de sayılabileceği saptanmıştır.

Somut olayda Yerel C. Savcısının “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

“temyiz”

” olarak değerlendirilmesi gerektiği, aksi halde “

“itiraz”

” başvurusu olarak kabul edilmesi icap ettiği sonucuna varılarak anılan karar türlerinin yasa yolu başvuru sebebine göre hüküm de sayılabileceği saptanmıştır.

Somut olayda Yerel C. Savcısının “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararına karşı bir yönden suç tarihine ilişkin olarak diğer yönden 4616 sayılı Yasanın kapsamı dışında kalan bir başka suç türünü oluşturduğu iddiasıyla yaptığı başvuru temyiz mahiyetinde ise de, bu tarihte yürürlükte olan ve 1412 sayılı CYUY’nın 293. maddesinin, C.Savcılarının yanılgılı yasa yolu başvuruları hakkında uygulanamayacağına işaret eden 22.01.1962 gün ve 2/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince anılan kararın, vaki itirazların merciince reddi üzerine kesinleştiği açıktır. Nitekim bu yön, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazın da da benimsen¬

¬miştir.

Anılan “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi kararının”

” kesinleşmesi;

1-Sanığın iddianameye konu suç türünün 3713 sayılı Yasanın 1. maddesi yollamasıyla 7/1. maddesine uygun bulunduğunu,

2-Bir başka suç türüne uygun düşmeyeceğini,

3-Suça ilişkin temadinin, kişinin yurt dışına çıkış tarihi olan 21.03.1999’ da sona erdiğini,

4-Bu yönleriyle suçlamanın 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi kapsamına girdiğini ve bu nedenle 5 yıl süreyle aynı suç veya daha ağır türden suç işlenmediğinde süre sonunda kamu davasının ortadan kaldırılması zımmında kesin hükme bağlanmasının ertelendiğini,

5-4616 sayılı Yasanın 4758 sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi hükmünce 3 aylık yasal sürenin dolduğu 23 Ağustos 2002 gününe dek sanık veya müdafilerince beraat yargılaması yönünde bir istemde bulunulmadığından yargılamaya devamla beraate ilişkin inceleme ve hüküm kurmak gerekmediğini tartışılmaz hale sokmuş bulunmaktadır.

“Yasa yararına bozma”

” olağan üstü yasa yoluna başvurulup bu hüküm kaldırılmadıkça, kesinlik kazanan bu hususların yeniden ve bir başka olağan yasa yolu ile geçersiz sayılması olanaksızdır.

Sıralanan sonuçlar, yargılanan yararına hak oluşturmuş ve öngördüğü özel atıfet hükümleri ile, kişiyi ceza yaptırımından belli koşullarda masun kılan özel bir erteleme süresini de başlatmıştır. Bu süreci, herhangi bir nedenle yok saymak ve konu yargılamada olduğu üzere kamu davasının düşürülmesi koşullarının gerçekleştiği bir zamanda, aleyhe öneriler içeren bir itirazla aleyhe sonuç doğuracak mahiyete dönüştürmek hukuken olanaklı değildir.

Açıklanan sonuçları yarattığında kuşku ve duraksama bulunmayan “

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyanın tekrar ele alınması üç halde söz konusu olabilecektir.

1- Birinci hal;

Açıklanan sonuçları yarattığında kuşku ve duraksama bulunmayan “

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyanın tekrar ele alınması üç halde söz konusu olabilecektir.

1- Birinci hal;

4616 sayılı Yasanın 1. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, erteleme konusu suçun erteleme süresi içinde bu suç ile aynı cins veya daha ağır şahsî hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektiren bir suç işlendiğinde yargılama yeniden başlatılıp davaya devam edilerek toplanan kanıtlara göre CYY. nda sayılan hükümlerden birinin verilebilme koşulunun gerçekleşmesidir.

2- İkinci hal;

4758 sayılı Yasa ile getirilmiştir. Buna göre Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç ay içinde dosyanın işlem gördüğü yargı merciine başvurmak suretiyle beraat doğrultusunda yargılamanın tamamlanmasını talep edenler hakkında davaya devam olunması, beraat koşulları varsa beraate, değilse yeniden kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi kararının devamına hükmedilmesi durumudur.

3- Üçüncü hal ise;

Ceza hukukunun genel kurallarına göre sonradan yürürlüğe giren ve getirdiği lehe hükümler nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 2. ve 5237 sayılı TCY’nın ise 7/2. maddesinde öngörüldüğü üzere yargılanan veya hükümlendirilenin hukukunda lehde düzenleme getiren yasa değişikliği nedeniyle “

“uyarlama yargılaması”

” nın olanaklı hale gelmesidir. Ancak “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararının özelliği gereği, sonraki yasanın sadece ceza miktarı açısından sanık lehine değişiklik getirmesi halinde, kesinleşen kararda ceza mahkûmiyeti söz konusu olmadığından dosyanın tekrar ele alınmasında ve daha az cezayı gerektiren değişiklik nedeniyle benzer bir erteleme kararının yeniden hükme bağlanmasında hukuki yarar bulunmamaktadır. 4616 sayılı Yasa hükümlerine göre, “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” ne karar verildiği hallerde sonradan yürürlüğe giren lehe yasanın uygulanması talebinin dikkate alınabilmesi için, eylemin sonraki yasayla ya suç olmaktan çıkartılması veya suçun unsurlarında beraat kararı verilmesini gerektirebilecek nitelikte değişikliğin gerçekleşmesi durumudur.

Bu nitelikteki lehe yasa değişikliği nedeniyle beraata hükmolunması istemi üzerine yapılacak yargılamanın, tipik bir “

“lehe yasa uygulaması”

” olduğunda, bir başka tanımlama ile “

“uyarlama yargılaması”

” niteliği taşıdığında duraksama bulunmamalıdır.

Uyarlama yargılamasında hangi esaslara uyulacağı, özellikle 5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesinden sonra Ceza Genel Kurulunun birçok kararına konu olmuştur. Bu kararlarda temel dayanak sayılan 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ; “

“Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması halinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan somut olaya ayrı ayrı uygulanıp her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte sonuç vereni uygulanmalıdır”

“Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması halinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan somut olaya ayrı ayrı uygulanıp her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte sonuç vereni uygulanmalıdır”

” şeklinde lehe yasanın tespitinde başvurulacak yöntem ilkelere bağlanmıştır.

Doğrudan uygulanması söz konusu olmasa da, 5252 sayılı Yasanın “

“Lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul”

” başlıklı 9. maddesinin üçüncü fıkrası da; “

“Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.”

” şeklindedir.

Kesinleşmiş bir hükümde değişiklik yargılaması, önceki hükümde çerçevesi belirlenen olaya her iki yasanın ilgili tüm hükümleri birbirine karıştırılmaksızın uygulanmak suretiyle ayrı ayrı sonuçlar belirlenmesini ve bunların karşılaştırılmasını zorunlu kılmaktadır. Bu yargılama türünde değerlendirme ve önceki hükümde değişiklik yapabilme yetkisi sınırlıdır. Bu sınırlı değerlendirme sonucunda da mahkemenin önünde iki seçenek bulunmaktadır;

1- Ya, koşulları oluşmuşsa istem kabul edilerek lehe yasa sanık hakkında uygulanır bu durumda eski hüküm geçerliliğini kaybeder, yeni hüküm tek geçerli hüküm haline dönüşür.

2- Ya da, değişikliğin sanık lehine sonuç yaratmayacağı anlaşılırsa istem reddedilir. Bunun sonucu olarak da kesinleşmiş olan eski hüküm geçerliliğini devam ettirir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

“Kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararının kesinleşmesinden ve böylece; “

“suçun 3713 sayılı Yasanın 1. maddesi sevkiyle 7/1-1. maddesi kapsamında olduğunun, 765 sayılı TCY.nın 313/2. maddesi kapsamına girmediğinin, iddiana¬

¬meye konu suç açısından teselsülün sona eriş tarihinin sanığın yasal yolla yurt dışına çıktığı 21.03.1999 günü olduğunun, isnat edilen suçun 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi kapsamında kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi icap eden suçlar kapsamında bulunduğunun ve sanığın 3 aylık yasal sürede beraat yargılaması için başvurmaması nedeni ile yasanın 4758 sayılı Yasayla değişik 4/3. maddesi kapsamından yararlanamayacağının”

” kesinlik kazanmasından sonra, 3713 sayılı Yasada 4928 sayılı Yasa ile yapılan lehe değişikliğe dayanılarak sanık müdafiinin talebi ile Yerel Mahkemece duruşma açılmak suretiyle yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, Yasa değişikliğinin beraat kararı verilmesini gerektirecek nitelikte olduğu kabul edilerek “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararı kaldırılmış ve sanığın “

“…sübut bulmayan ve unsurları oluşmayan atılı suçtan beraatına...”

” hükmolunmuş, temyiz üzerine Özel Dairece Yerel Mahkeme tarafından verilen beraat kararı onanmıştır.

Bu aşamada Yargıtay C.Başsavcılığının, “

“uyarlama yargılaması”

” nın açıklanan yasal disiplinini gözetme¬

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi”

” kararı kaldırılmış ve sanığın “

“…sübut bulmayan ve unsurları oluşmayan atılı suçtan beraatına...”

” hükmolunmuş, temyiz üzerine Özel Dairece Yerel Mahkeme tarafından verilen beraat kararı onanmıştır.

Bu aşamada Yargıtay C.Başsavcılığının, “

“uyarlama yargılaması”

” nın açıklanan yasal disiplinini gözetme¬

¬yecek biçimde, kesinleşen kararla kabul edilen suç vasfını değiştirecek ve saptanan suç tarihinde de değişiklik yaparak eylemi 4616 sayılı Yasa kapsamının dışına çıkartacak mahiyette bir taleple itiraz yasayoluna başvurmaya, 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi kapsamında kamu davasının düşürülmesi koşulunun oluştuğu bir zaman diliminde özel yasadan yararlanılamayacağını ileri sürmek suretiyle sanık için kazanılan statüyü geçersiz saymaya ve böylece lehe sonuç yaratmak amacıyla açılan uyarlama davasında aleyhte sonuç yaratmaya yetkili olduğunu kabul etmeye olanak bulunmamaktadır.

Gözardı edilmemesi gerekir ki;

Kesinleşen ve geçerliliği sürdüğünde kuşku bulunmayan “

“kamu davasının kesin hükmü bağlanmasının ertelenmesi kararı”

” isnat edilen suçun türünü suçun başlangıç ve bitiş tarihlerini, eylemin 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi kapsamında olduğunu, vaki erteleme ile kişinin gerek soruşturma ve gerekse kovuşturma takibatından belli koşullar altında masun kılındığını, belirlenen sürenin yeni bir suç işlenmeden geçirildiğinde ertelenen kamu davasında düşme kararı verileceğini hükme bağlamış, yargılanan yararına hak oluşturmuştur.

Önceki yasalar bütünlüğü ile oluşan bu hakkın, sonradan çıkan ve lehe hükümler içeren yasa nedeniyle ortadan kaldırılması, zaafiyete uğratılması, aleyhe sonuç doğurur şekle dönüştürülerek suç vasfını ve tarihini 4616 sayılı Yasa kapsamından çıkarılmaya neden olacak biçimde değiştirmesi, anılan yasanın getirdiği soruşturma ve kovuşturma masuniyetini kaldırarak 4616 sayılı Yasanın sağladığı atıfetin kapsamı dışında kalan bir başka suç türüne dönüştürmesi olanaklı değildir. “

“Uyarlama yargılaması”

” statüsü böyle bir yoruma ve bu doğrultuda bir uygulamaya elverişli bulunmamaktadır.

Aksi halde, sanığın, lehe yasanın uygulanması istemiyle yaptığı başvuru sonunda kesinleşen önceki hükümdeki hukuki durumundan daha ağır ve daha aleyhte bir sonuç doğmuş olur ki bunun ceza yargılamasında hukuki dayanağı bulunmamaktadır.

Açıklanan gerekçelerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, “

“uyarlama yargılaması”

” statü ve kuralları itibariyle usulen kabulüne olanak bulunmadığından, vaki itirazın ve konu hükmün sair yönleri incelenmeksizin itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi Celal Aras;

“İncelememizin konusunu oluşturan dava dosyasının geçirdiği safahat kısaca şöyledir:

I-Ankara C.Başsavcılığının 31.8.2000 tarihli iddianamesinde sanığın 3713 sayılı Yasanın 1.maddesinde tarifi yapılan örgütleri kurduğu ve yönettiği iddiasıyla aynı Yasanın 7/1.maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi Celal Aras;

“İncelememizin konusunu oluşturan dava dosyasının geçirdiği safahat kısaca şöyledir:

I-Ankara C.Başsavcılığının 31.8.2000 tarihli iddianamesinde sanığın 3713 sayılı Yasanın 1.maddesinde tarifi yapılan örgütleri kurduğu ve yönettiği iddiasıyla aynı Yasanın 7/1.maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

II- Yargılama sonunda Ankara 2 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi 10.3.2002 tarihinde sanığa isnad edilen suçun 3713 sayılı Yasanın 7/1 maddesinde tanımlanan suç olduğu ve suç tarihinin de iddianamede gösterilen 21.3.1999 tarihi ile iddianamenin düzenlendiği 31.8.2000 tarihleri olmayıp sanığın yurt dışına çıktığı 19.3.1999 tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği yolunda bir belirleme ile eylemin 4616 sayılı yasanın 1.maddesinin 4.fıkrası kapsamında kaldığı gerekçesiyle sanık hakkındaki kamu davasının 5 yıl süre ile kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine karar vermiştir.

Bu karara karşı sanık müdafii sanığın beraatı gerektiği; Cumhuriyet Savcısı ise suçun 4616 sayılı yasa kapsamında kalmadığı yolundaki itirazları Ankara 1.No.lu DGM’ce 3.4.2003 tarihinde reddedilmiş ve bu karar şekli anlamda kesinleşmiştir.

III- Daha sonra sanık müdafii 7.3.2006 tarihli dilekçesi ile 19.7.2003 tarih ve 4928 sayılı yasa ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Yasasının 1.maddesinde tarifi yapılan terör örgütünün tanımının değiştirildiği ve sanığa atılı eylemin suç olmaktan çıkarıldığı, bu lehe düzenleme gereğince sanığın beraatına karar verilmesi yolundaki talebi üzerine dosyayı ele alan Ankara 11.Ağır Ceza Mahkemesi 5.5.2006 gün ve 124-20 E.K. sayılı kararı ile Ankara 2.Nolu DGM.nin 10.3.2002 tarihli “

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine”

” ilişkin kararını kaldırarak, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatına karar vermiş, C.Savcısının temyizi üzerine bu hüküm Yargıtay 9.Ceza Dairesince 5.3.2008 tarihinde onanmıştır.

“kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine”

” ilişkin kararını kaldırarak, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatına karar vermiş, C.Savcısının temyizi üzerine bu hüküm Yargıtay 9.Ceza Dairesince 5.3.2008 tarihinde onanmıştır.

IV- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay 9.Ceza Dairesinin onama kararına karşı 4.4.2008 tarihinde itiraz yasa yoluna başvurarak; Ankara 2.Nolu DGM’nin 10.3.2002 tarihli kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine ilişkin kararındaki eylemin niteliği ile suç tarihine ilişkin belirlenmesinin doğru olmadığını, sanığa atılı eylemin 3713 sayılı Yasanın 7.maddesinde yazılı suçu değil 765 sayılı TCK.nun 313/2,4 maddesinde yazılı suçun unsurlarını oluşturduğu ve suç tarihinin iddianamenin düzenlendiği, 31.8.2001 tarihi olduğunu, temadinin bu tarihte kesildiğini ve bu belirlemelere göre sanığın savunmasının alındığı 28.11.2001 tarihinden itibaren 5 yıllık asli zamanaşımının 28.11.2006 tarihinde dolduğunu, hükmün temyiz incelemesinin yapıldığı tarihte zamanaşımının gerçekleşmiş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken beraata ilişkin hükmün onanmasına karar verildiğini, bu nedenle Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 5.3.2008 tarihli onama kararının kaldırılarak 11. Ağır Ceza Mahkemesinin beraat kararının bozulmasını ve kamu davasının düşürülmesine karar verilmesini talep etmiştir.

V- Yargıtay CGK.nun 24.6.2008 tarihinde Yargıtay C.Başsavcılığının Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı CMK.nun 308.maddesinde belirtilen usul ve sürede Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilmesi olanaklı ise de, sanık hakkında daha önce Ankara 2.No.lu DGM’ce verilen 10.3.2002 tarihli kamu davasının ertelenmesine ilişkin kararda suçun vasfı ve suç tarihi tartışılıp gerekçelendirilmek suretiyle kesin olarak hükme bağlandığı, kesinleşen ve kesin hüküm otoritesini sürdüren bu hüküm olağanüstü yasa yolu ile ortadan kaldırılmadıkça esastan incelenemeyeceği ve bu kesin hüküm tüm sonuçlarıyla birlikte bağlayıcılığını koruduğu gerekçesiyle, dosya esastan incelenmeksizin C.Başsavcılığının itirazının usul yönünden reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun vermiş olduğu bu kararın aşağıda arz ettiğim gerekçelerle usul ve yasaya uygun olmadığı kanaatindeyim.

Şöyle ki;

- Yargıtay C.Başsavcılığının Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı gerek CMK.289.maddesinde gösterilen hukuka kesin aykırılık sebeplerinden birisiyle ve gerekse diğer hukuka aykırılık sebepleriyle itiraz yasa yoluna başvurma hak ve yetkisinin olduğu Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış uygulamaları ile sabittir.