muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/555, Karar No: 2022/3002, Tarih: 31.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/555 E.  ,  2022/3002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 7. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; göğüs ağrısı şikayeti ile 28.07.2011 tarihinde Kocaeli Devlet Hastanesine başvurduğunu ve burada kardiyoloji servisine yatışının yapıldığını, yapılan tetkikler sonrasında anjiyo yaptırması önerilerek 29.07.2011 tarihinde taburcu edildiğini, 01.08.2011 tarihinde davalıya ait Akademi Hastanesine giderek anjiyo yaptırdığını, anjiyo neticesinde kendisine ana damarının tıkalı olduğu ve acilen operasyon geçirmesi gerektiği, kalp krizi riskinin bulunduğunun söylendiğini, operasyon ile ilgili tüm tetkiklerin yapıldığını, 03.08.2011 tarihinde bypass operasyonu geçirdiğini, operasyondan normal süresi içinde çıkarıldığını, ancak operasyon esnasında aldığı anestezinin etkisinden çıkamadığını ve normal süresi içinde uyandırılamadığını, hipoksik iskemik ensefalopati tanısı ile hiç uyanmadan 14 gün makinelere bağlı olarak yoğun bakımda kaldığını, 20.08.2011 tarihinde yoğun bakımdan çıkarılarak servise alındığını, 22.08.2011 tarihinde taburcu edildiğini, taburcu edildikten sonra hafıza kaybı sorunu yaşamaya başladığını, sonradan yapılan tetkikler sonucunda beynine bir süre oksijen gitmemesi nedeniyle hafıza kaybı oluştuğunun tespit edildiğini, operasyon tarihinden önceki 4-5 yıllık dönem ile ayrıca yaşadığı, daha önce bulunduğu yerleri, mekanları da hatırlamadığını, sık sık gittiği yerlerde kaybolduğunu, operasyon öncesinde market işlettiğini ancak rahasızlığı sebebiyle çalışamadığını, daha önce ailesi hariç yaşlı anne ve babasına bakmasına rağmen şu anda bakıma muhtaç durumda olduğunu, kaybolma korkusuyla evden çıkamadığını, bu duruma aneztezi sırasında yaşanan teknik sorunlar nedeniyle beyninin oksijensiz kalmasının sebebiyet verdiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminat ile 50.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin yargı yeri belirlemesinden sonra yargılama yapılarak, davanın reddine, karar verilmiş; hükme karşı davacı taraf istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin yargı yeri belirlemesinden sonra yargılama yapılarak, davanın reddine, karar verilmiş; hükme karşı davacı taraf istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hakimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK 76 mad., 6100 sayılı HMK 33. mad.) Davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmaktadır. Dava, davalı hastane ve doktorların vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır. (Dava konusu olay tarihi olan 03.08.2011 tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı TBK 386, 390. mad.) Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. (TBK 390/II. mad.) Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur. (TBK 321/1 mad.) O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafif de olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir. (Prof. Dr. Haluk, Tandoğan: Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Cilt 2, Ankara 1982, s. 236 vd.) Gerçekten de mesleki bir iş gören; doktor olan vekilden ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, TBK’nın 394/1. maddesi uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece, adli tıp raporunda davalının kusurlu olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu 7. İhtisas Dairesinden alınan raporda, davacıya yapılan operasyon sırasında verilen anestezik ilaçların ve ilaç dozlarının uygun olduğu, davacıda operasyon sonrası gelişen nörolojik klinik tablonun epileptik nöbet ile ortaya çıktığı ve kognitif yetersizlik ile sonuçlandığının anlaşıldığı, davacıda gelişen bu klinik tablonun nedenine yönelik yorum yapılamamakla birlikte, bypass operasyonu sonrası nörolojik komplikasyonlar gelişebildiğinin tıbben bilindiği ve kişide gelişen bu nörolojik tablonun bypass operasyonuna bağlı olması halinde dahi bir komplikasyon olarak değerlendirileceği, Özel Akademi Hastanesinde kişinin tedavisini yürüten hekimlerin uygulamalarının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, sağlık hizmetinin yürütülmesinde idarenin organizasyon hatasının tespit edilmediği belirtilmiştir. Mahkemece davacının rapora karşı itirazlarını karşılamak üzere, Adli Tıp Kurumu Üst Kurulundan rapor alınmasına karar verilmiş, Adli Tıp Kurumu tarafından, talebin Üst Kurulca değerlendirmeyi gerektirecek ölçütlerin hiçbirini karşılamadığı, çelişkiye neden olan başka bir bilirkişi görüşü bulunmadığı gerekçesiyle dosya işlemsiz olarak iade edilmiş, böylece davacının adli tıp raporuna karşı itirazları karşılanmamıştır. O halde mahkemece, üniversite öğretim üyelerinden oluşturulacak, özellikle nöroloji, kardiyoloji ve anestezi ve reanimasyon uzmanının da bulunduğu akademik kariyere sahip bilirkişi kurulundan, davacının diğer itirazları ile birlikte,

özellikle ameliyat öncesi kontrol edilmesi gereken değerlerinin kontrol edilip edilmediği, ameliyat sırasında teknik bir hata yapılıp yapılmadığına ilişkin itirazlarını da karşılar nitelikte, davacıda meydana gelen hafıza kaybının nedenine ilişkin somut tespit yapılarak, olayda davalıya ve ameliyat sırasında görev yapan doktorlara ve sağlık personeline atfı kabil bir kusur bulunup bulunmadığı konusunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece, bu yönler göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun reddine dair Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 27.10.2021 gün 2021/234 Esas, 2021/1834 Karar sayılı kararının kaldırılarak, Kocaeli 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/147 Esas, 2020/338 Karar sayılı kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 31/03/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/598, Karar No: 2008/4551, Tarih: 17.04.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/598 E.  ,  2008/4551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, taşınmaz mal ortaklığının giderilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece; üzerinde bina bulunan taşınmazdaki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Ancak;

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen 29.12.2004 günlü raporda, dava konusu taşınmazın tapu kaydına göre zeminde pay sahibi olanların herbirinin arsa bedelinde; binanın müteahhit tarafından yapılıp satıldığı haline göre belirlenen bina bedelinde ve ayrıca toplam 12 daireyi müteahhitten satın aldıktan sonra yaptıkları değer artırıcı giderlerin bunu yapan ve daireleri fiilen kullanan paydaşların bu katkılarının belirlenen bedellerdeki yüzde oranları ve her üç husus da gözönünde bulundurularak herbirinin toplam satış bedeli üzerindeki yüzde oranları gösterilmiş olmasına karşın; satış bedelinin tapudaki paylar oranında davalılara paylaştırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda açıklanan şekilde anataşınmazın satış bedelinin paylaştırılmasında tüm paydaşlara zemin bedeli ile binanın müteahhitçe yapılan hali için tespit edilen bedelinin tapudaki müşterek mülkiyet paylarının esas alındığı oranda; daireler içerisinde yapılan değer artırıcı giderlerin bu giderleri yapmış olan ve daireleri fiilen kullanan paydaşlara toplam satış bedeli üzerinden belirlenen oranda ödenmesine karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14627, Karar No: 2013/3381, Tarih: 07.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/14627 E.  ,  2013/3381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2011

Yanlar arasında birleştirilerek görülen elatmanın önlenmesi, tahliye ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davalılar A. S. ve ....Hırdavat Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden ecrimisil isteğinin kabulüne, davalı E..yönünden ise husumet yokluğundan davaların reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi   raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Asıl dava, elatmanın önlenmesi, tahliye ve ecrimisil isteklerine, birleşen dava ise yalnızca ecrimisil  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalılar A. S. ve .....Hırdavat Paz. San. ve Ticaret Limited Şirketi yönünden ecrimisil isteğinin kabulüne, davalı E..yönünden husumet yokluğundan davaların reddine karar verilmiştir.

Asıl davanın belirtilen niteliğine göre taşınmaz malın aynına ilişkin olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu açıktır.  Bu tür harca tabi davanın açıldığının kabul edilebilmesi için Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 178. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 118 ve 120. maddeleri)  gereğince  başvurma  harcı  ile  nisbi  karar  ve  ilam  harcının peşin alınmasının  yanı sıra, davaya  devam  edilip,  karara  bağlanarak  çekişmenin  giderilebilmesi  açısından HUMK'nin 413. maddesi (6100 sayılı HMK'nin 120. maddesi  ve 492 sayılı Harçlar Kanununun 26, 27, 28, 30 ve 32. maddelerinin öngördüğü işlemin yerine getirilmesi ve harcın alınması zorunludur.

Hemen belirtilmelidir ki, Harçlar Kanunu harç alınmasını veya tamamlanmasını yanların isteklerine bırakmamış, değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (res'en) gözetilmesini hükme bağlamıştır. 492 Sayılı Kanunun 32. maddesinde de yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe takip eden işlemlerin yapılamayacağı ifade edilmiştir.

Öte yandan, Vakıflar İdaresi 5018 sayılı yasa uyarınca hususi bütçeye tabi olup, 5737 sayılı Vakıflar Kanunun 77. maddesindeki “... Tüm iş ve işlemleri, her türlü vergi, resim,harç ve katılım payından istisnadır.” Hükmünün yargı harçlarını kapsamadığı, dolayısıyla Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün harçtan muaf olmadığı Hukuk Genel Kurulu'nun 24.12.2008 tarih 18-777 esas ve 2008/788 sayılı kararı ile benimsenmiştir.

Bu durumda, asıl davada davacı Vakıflar İdaresi harç yatırmaksızın dava açtığı ve yargılama sırasında harç ikmal edilmediği halde, yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, asıl dava bakımından davacı idareye harç ikmali yaptırılması, ondan sonra yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken değinilen husus gözardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda, asıl davada davacı Vakıflar İdaresi harç yatırmaksızın dava açtığı ve yargılama sırasında harç ikmal edilmediği halde, yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, asıl dava bakımından davacı idareye harç ikmali yaptırılması, ondan sonra yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken değinilen husus gözardı edilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Kabule göre de;  asıl davada  elatma ve tahliye istekleri bakımından  olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması da isabetsizdir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  07.03.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27176, Karar No: 2016/1774, Tarih: 28.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/27176 E.  ,  2016/1774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, ödenmeyen fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmış, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin ilamı ile, “b- Dairemiz tarafından aynı işyeri ile ilgili olarak geçen emsal nitelikteki 2013/17125 E ve 2013/17126 E. sayılı dosyalarda haftalık fazla çalışma süresi 21 saat olarak kabul edilmiştir. Dosyada dinlenilen davacı tanıklarının davaları bulunmakta olup davacı ile menfaat birliği içerisinde hareket ettikleri anlaşılmakla davacının haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

c-Davacı hafta tatili kullandığına ilişkin günlük izin pusulaları imzalamıştır. Bilirkişinin alternatifli hesaplama yaptığı, pusulalara itibar edilmesi halinde davacının bazı hafta tatillerine hak kazanamayacağını tespit ettiği görülmüştür. Tanık beyanları irade sakatlığını ispata yeterli değildir. Mahkemece davacının bazı hafta tatillerini pusulalar doğrultusunda kullandığını kabul ederek sonuca varılması gerekirken yazılı belgeye itibar edilmemesi hatalı olmuştur. ” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Davacı işçilik alacakları için dava açması nedeniyle baskı yapıldığını, bu nedenle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsili için 13.11.2013 günü yeni bir dava açmış ve söz konusu dava bu dava ile birleştirilmiştir.

Birleştirilen dava dosyasında davalı vekili davalı şirketin 30.03.2004 de kurulduğunu, davacının taşeron şirket işçisi olduğunu, alt işverenin kendi ürettikleri malzemenin taşıma işini yaptığını savunmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulmuş ve her iki dosya yönünden inceleme yapılarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı yanındaki hizmet süresinin ne kadar olduğu noktasındadır.

Davacı davalının alt işvereni yanında 01.06.2003 tarihinden beri çalıştığını ileri sürmüş, davalı şirket 30.03.2004 tarihinde kurulduğunu, bu tarihten önce taşeron çalıştırmalarının mümkün olmadığını savunarak ticaret sicil kayıtlarına dayanmıştır.

Mahkemece bozma kararına uyulmuş ve her iki dosya yönünden inceleme yapılarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı yanındaki hizmet süresinin ne kadar olduğu noktasındadır.

Davacı davalının alt işvereni yanında 01.06.2003 tarihinden beri çalıştığını ileri sürmüş, davalı şirket 30.03.2004 tarihinde kurulduğunu, bu tarihten önce taşeron çalıştırmalarının mümkün olmadığını savunarak ticaret sicil kayıtlarına dayanmıştır.

Davacının hizmet döküm cetveli incelendiğinde 01.06.2003 -24.04.2012 tarihleri arası........... yanında çalışmasının SGK ye bildirildiği görülmektedir. Ayrıca davalı ile Serka şirketi arasında yapılan “ .... Betona ait Barkal- Şambayadı, Misis, AÇS Fabrika İçi … ...... Hazır Beton Tesislerinden Müşteriler İçin Gönderilen Hazır Betonun Taşınarak Beton Kalıbına Tahliyesi ve Tesislerin Temizliği İşi” ne ait ilk sözleşmenin 01.6.2004-31.12.2004 tarihleri arası için düzenlendiği dosya içindeki belgelerden anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacı her ne kadar 01.06.2003 günü davalının alt işvereni ............. yanında işe başlamışsa da, davalı şirketin kuruluş ve tescil tarihinin 30.03.2004 olması ve taşeron ile ilk sözleşmenin 01.06.2004 de yapılmış olması dikkate alındığında; davacının bu tarihlerden önceki çalışmasının nerede ve davalı ile ilişkili olan bir işyerinde geçip geçmediğinin araştırılarak davacının davalı yanındaki çalışma süresi kesin olarak tespit edilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1776, Karar No: 2012/6348, Tarih: 29.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1776 E.  ,  2012/6348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa tayin olunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevril- mesi sırasında hesap hatası sonucu eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; hapis cezasının para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama madde- lerinin gerekçeli kararda gösterilmesi nedeniyle tebliğnamedeki (1) nolu; sanığın sabıkalı geçmişinine göre hakkında CMK.nun 231. maddenin uygulanmaması yönünde değerlen- dirme yapan mahkemenin takdirinde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Bozmadan önce sanığa verilen adli para cezasının TCK.nun 52/4 maddesi gereğince 15 eşit aylık taksitte tahsiline karar verildiği ve hüküm yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edildiği halde sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirmesine karar verilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK.nda cezaların toplanmasına dair bir düzenleme bulun- madığı gözetilmeden, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı .

CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasından sonra gelmek üzere “sanığa verilen adli para cezasının TCK.nun 52/4 maddesi gereğince cezanın miktarı, sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak birbirini takip eden 15 eşit aylık taksitlerle tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğine" ibaresinin eklenmesi ve “sanığa verilen aynı neviden cezaların toplanarak sanığın neticeten 3375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 29.02.2012 günün- de oybirliğiyle karar verildi.