muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/620, Karar No: 2019/704, Tarih: 10.12.2019

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2010/159 K. sayılı ilamında;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının dayanağını oluşturan mahkûmiyet hükmü; hükmün açıklanması, düşme kararının verilmesi veya yeni bir mahkûmiyet hükmünün tesisinden sonra temyiz incelemesine konu olabilecek ve ancak bu aşamadan sonra temyiz yasa yoluna başvurulmadan kesinleşmesi hâlinde, koşulları bulunduğu takdirde yasa yararına bozma yasa yolu ile denetlenebilecektir.

Görüldüğü gibi hükmün içeriğindeki hukuka aykırılıklar ancak hükmün hukuken varlık kazanması hâlinde olağan ve olağanüstü yasa yolları denetimine konu olabileceğinden, henüz hukuken varlık kazanmayan bir hükmün ne olağan ne de olağanüstü yasa yolu denetimine konu edilmesi mümkün değildir. Bu nedenle, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verildiği ahvalde hükmün içeriğine dahil bulunan hukuka aykırılıkların, yasa yararına bozma yasa yoluyla denetlenmesi olanağı bulunmamaktadır. Yasa koyucu, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının üzerine inşa edildiği mahkûmiyet hükmünün olağan yasayolu olan temyizen incelenmesini dahi yasaklamışken, henüz doğmamış bu hükümdeki hukuka aykırılıkların olağan denetim süreci sonlanmadan, olağanüstü bir yasa yolu olan 'yasa yararına bozma' yasa yoluyla denetlenebileceğini kabul etmek yasa yollarında hâkim olan temel ilkelere açıkça aykırılık oluşturacağı gibi, temyiz ve yasa yararına bozma yasa yolunun gerek başvuru koşulları, gerekse sonuçlarındaki farklılıklar ile olağanüstü bir yasayolu olan yasa yararına bozma kurumunun konuluş amacı nazara alındığında ileride telafisi mümkün olmayan sorunlara da yol açabilecektir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yapılan itirazlar ve bunların incelenmesi usulüne ilişkin olarak Ceza Genel Kurulunca 03.02.2010 gün ve 13-12 sayı ile; 'itiraz merciince, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, 231. maddenin 6. fıkrasında yer alan suça ve sanığa ilişkin objektif uygulama koşullarının var olup olmadığı ile sınırlı olarak yapılması gerektiği' kabul edilmiş ve bu uygulama Özel Dairelerce istikrarlı olarak sürdürülegelmiştir. Ancak bu süreç içerisinde; deliler toplanmadan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların esastan incelenmemesi nedeniyle yaşanan hak kayıplarından dolayı, içtihat değişikliğine gidilerek aşağıda ki içtihatta açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara itiraz edilmesi hâlinde esastan inceleme yapılabileceği hükme bağlanmıştır.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2013/15 K. sayılı ilamı;

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2013/15 K. sayılı ilamı;

İtiraz mercii, o yer Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik aleyhe başvurusu üzerine incelemesini sadece şekli olarak değil, hem maddi olay hem de hukuki yönden yapmalı, gerekli gördüğünde cevap vermesi için itirazı sanık müdafiine tebliğ etmeli ve Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiini dinlemeli, yine ihtiyaç duyduğu konular varsa gerekli araştırma ve incelemeyi yapmalı ya da bunların yapılmasını sağlamalı ve bunun sonucunda da TCK'nun 191/2. maddesi gereğince verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının isabetli olup olmadığına karar vermelidir.

Yargıtay’ın, HAGB kararlarının kanun yolu denetiminin kapsamına ilişkin kararlarını ve özellikle 2013 yılına kadar olan dönemde emsal niteliğindeki Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (YCGK)’nun 03.02.2009 tarihli, E.2009/4-13, K.2009/12 sayılı kararını incelediğimizde; itiraz kanun yolunda yapılacak incelemenin, suç ve sanığa ilişkin objektif uygulama koşullarının var olup olmadığı ile sınırlı olduğu, mahkûmiyet kararının bünyesine dâhil olan hususların itiraz kanun yolunda incelenemeyeceği, aksi durumda, temyiz merciin görevinin itiraz merci tarafından yerine getirilmesine neden olunacağının belirtildiği görülecektir. İtiraza tabi kararın mahkûmiyet hükmü değil, HAGB kararı olduğu, bu nedenle itiraz üzerine kararı veren mahkemenin ve itiraz merciinin yetkisinin bu karar ile sınırlı olması gerektiği, HAGB kararı verilmesini müteakip, denetim süresi içinde veya sonunda CMK’nın 231. maddesinin 10 ve 11. fıkralarında belirtilen koşulların gerçekleşmesi durumuna göre hükmün açıklanması veya yeni bir mahkûmiyet hükmü kurulması ya da düşme kararı verilmesi hâlinde, bu kararların hüküm niteliğinde olması nedeniyle temyize tabi olacağı tereddütsüzce kabul edilirken, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.01.2013 tarih ve 2012/10-534 E. 2013/15 K. sayılı kararı ile önceki (YCGK’nun 03.02.2009 tarihli, E.2009/4- 13, K.2009/12 sayılı kararındaki) görüşünden tamamen vazgeçtiği görülmektedir. Bu ve bundan sonra verilen birçok Yargıtay kararında; itiraz incelemesinin sadece m.231/6’daki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ile sınırlı olmayacağı, bu inceleme kapsamında sübuta ilişkin değerlendirme de yapılabileceği vurgulanmıştır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükmün Anayasaya aykırı olduğundan bahisle, anılan hükmünün iptalinin talep edilmesi üzerine, Anayasa Mahkemesi aşağıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere, iptal isteminin reddine karar verirken, deneme süresi içerisinde verilen mahkûmiyet kararı ile deneme süresinin sonunda verilen düşme kararının temyizen incelenmesinin mümkün olması gerekçe olarak gösterilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin 11/12/2014 gün, (2013/6763 Başvuru numarası) ve 26/03/2013 gün, (2012/833 Başvuru numaralı) kararları;

Anayasa Mahkemesinin 11/12/2014 gün, (2013/6763 Başvuru numarası) ve 26/03/2013 gün, (2012/833 Başvuru numaralı) kararları;

Aynı maddenin (12) numaralı fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz kanun yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir. Bununla birlikte, ancak denetim süresi içinde kasıtlı yeni bir suç işlenmesi hâlinde hükmün açıklanmasıyla veya bu süre içinde kasıtlı yeni bir suç işlenmemesi hâlinde düşme kararıyla yargılama nihai olarak sona erdiğinde, hüküm niteliği olan bu kararlara karşı kanun yoluna başvurulabilir ve esasa ilişkin itirazlar bu aşamada ileri sürülebilir

Anayasa Mahkemesi’nin konuya ilişkin kararlarında; HAGB kararlarına itiraz edilebileceği belirtilmekle birlikte, temyiz yolunun kapatılmadığı, itiraz yolunun da verilen kararın bir üst merci tarafından yeniden gözden geçirilmesini sağlayan ve kararın sağlığı bakımından güvence oluşturan kanun yollarından biri olduğu ifade edilmiş, HAGB kararlarının sanık hakkında hukuki sonuç doğuran kesin hüküm niteliğinde olmadığı, deneme süresi sonunda verilecek düşme veya geri bırakma koşullarına uyulmaması halinde verilecek kararla birlikte temyiz denetiminin mümkün olduğuna vurgu yapılmış, söz konusu düzenlemede Anayasaya aykırılık bulunmadığına karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun somut olayımızdaki görüşünü destekleyen Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2018/190 K. sayılı ilamında; hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin sanık ile devlet arasında anlaşma olduğu vurgulanırken, mağdur ya da suçtan zarar görenin haklarının itiraz yolunda yapılacak olan inceleme ile aranacağı dolaylı bir şekilde ifade edilmiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun bu yöndeki son içtihatlarının aşağıda özetlenen sakıncalardan dolayı evrensel hukuk normlarına aykırı olacağı gibi yaşanacak hak kayıplarından dolayı hukuk güvenliğinin de zedeleneceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

1-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, CMK'nın 231/10. maddesindeki düşme kararının CMK'nın 223. maddesindeki düşme kararından farklı olması nedeniyle sınırlı temyiz incelemesinin kanunun amacına daha uygun olacağı şeklindeki gerekçesine de iştirak edilmesi mümkün değildir. Örneğin dava ve cezayı düşüren nedenler arasında sayılan 'failin ölümü, af, zamanaşımı, şikâyet, uzlaşma ve önödeme' gibi müesseselerin CMK'nın 223. maddesi anlamında hüküm niteliğinde olduğuna dair herhangi bir ibareye yer verilmemesine karşın, anılan düşme nedenlerinin hüküm niteliğinde olduğu hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama yaşanmamıştır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından CMK'nın 231/10. maddesindeki düşme nedeninin CMK'nın 223. maddesindeki düşme kararından farklı olacağına hükmedilirken yasal bir gerekçeye yer verilmemiştir. Zaten böyle bir kabulün yasal dayanağı da bulunmamaktadır. Genel hükümlerinden ayrılmayı gerektirecek hiç bir kanuni düzenleme yokken, hem de sanık aleyhine olacak şekilde yorum yapılmasının kanunilik ilkesine aykırı olacağı da açıktır. Zira kanun koyucu şayet hükmün açıklanmasının geri bırakılması sonucunda verilen düşme kararının temyizen incelenmesini istemeseydi, anılan kararların itiraz yoluna tabi olduğunu özellikle belirtmesi gerekirdi. Böyle bir düzenleme yapmaksızın, içtihat yoluyla kanunda bulunmayan bir hususta suçun maddi unsurlarından olan fail ya da mağdur aleyhine çok büyük hak kayıplarına yol açacak şekilde kanun koyucunun yasayla açıkladığı gerçek iradesine aykırı sonuçlara varılması, bir başka deyişle kanunların yorumlanması suretiyle oluşturulan içtihatların, kanunların yerine geçmesi anlamına gelir ki çağdaş hiç bir hukuk sisteminin buna izin vermesi asla beklenemez.

2-) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz incelemesinin şekli yönden yapılacağına dair kararların zaman içerisinde hak kayıplarına neden olacağı kaygısıyla esastan inceleme yapılması doğrultusunda görüş değişikliğine gidilirken, sınırsız inceleme yetkisini içeren temyizin genel kuraldan ayrılarak sınırlı incelemeye indirgenmesinin çok daha büyük hak kayıplarına yol açılacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zaten böyle bir uygulama ceza muhakemesi hukukunun ruhuna da aykırı olacaktır. Zira itirazı inceleyen yerel mahkemeye sınırsız inceleme yetkisi tanınırken, temyiz incelemesi yapan yüksek mahkemeye böyle bir yetkinin tanınmamasının yıllardır tereddütsüz bir şekilde uygulanan 'delillerin takdir ve münakaşasının üst derecede görevli mahkemeye ait olacağı bir başka deyişle çoğu yapmaya yetkisi bulunanın azı yapmaya da yetkili olacağı' hususundaki genel kabul gören yerleşik içtihatlara da aykırı olacağı açıktır.

3-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, düşme kararının temyiz incelemesinin sınırlı yapılacağına dair yukarıda açıklanan kararında; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının Devletle, sanık arasında yapılan bir anlaşma olduğu kabul edilerek bu anlaşmanın dışına çıkılmasının yasa koyucusunun iradesine aykırı olacağı şeklindeki görüşüne de iştirak edilmesi mümkün değildir. Zira suçun en önemli süjelerinden birisi olan ve suçtan doğrudan doğruya zarar gördüğü için davaya katılan olarak kabul edilen mağdurun, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, gerek itiraz üzerine gerekse itiraz edilmeksizin kesinleşmesinden sonra, düşme kararı verilmesi hâlinde temyiz kabiliyeti kazanmasına karşın, suç vasfının hatalı tayin edilmesi sonucunda mağdurun uğradığı hak kaybının itirazda esastan inceleme yapıldığından bahisle görmezlikten gelinmesine hukuk devleti seyirci kalabilir mi? Böyle bir kabul, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına itirazen inceleme yetkisi bulunan ve ülkedeki sayısı binleri bulan ceza mahkemelerinin tamamını dolaylı olarak yüksek mahkemeye dönüştürmez mi? İtiraz üzerine verilen kesin kararlardaki hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma yolu ile giderilmesi mümkün ise de; çok istisnai bir yargı yolu olan kanun yararına bozma yolunun da sanıklar hele hele mağdurlar açısından yeterli güvenceyi oluşturamayacağı dolayısıyla hukuki güvenliği sağlayamayacağı ve buna bağlı olarak ceza hukukunun olmazsa olmazı olan hakkaniyet ve adalet ilkelerinin zedeleneceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

4-) Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun düşme kararının sınırlı bir şekilde inceleneceği yönündeki kararında; düşme kararının şekli yönden incelenmesinin katılana nasıl bir yarar sağlayacağı hiç bir şekilde açıklanmamıştır. Çok yoğun iş yükü altında olan yüksek mahkemenin, sonucu adeta tek olan ve katılanın haklarını yeterince güvence altına almayan temyiz incelemesinin hukuki menfaatle izahı mümkün değildir.

5-) Ceza Muhakemesi Kanunumuz incelendiğinde, yukarıdaki içtihatta varılan sonuca ulaşan herhangi bir temyiz incelemesinin bulunmadığı çok net bir şekilde görülecektir. Temyiz ya vardır, ya da yoktur. Temyizin olmazsa olmaz iki koşulundan birisi istek, diğeri de süre koşuludur. Ayrıca yasada istisna olarak belirtilen bazı hükümlerin temyiz incelemesinin yapılamayacağı net bir şekilde belirtilmiştir. Kısacası temyizi kabil bir karar için istek ve süre koşulu gerçekleşmişse temyiz incelemesinin sınırsız yapılacağı konusunda gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. İstinafa tabi hükümler için ayrı sınırlamalar mevcuttur. Ancak unutulmamalıdır ki getirilmek istenen sınırlamaların ya da koşulların tamamı yasada çok net bir şekilde düzenlenmiştir. İçtihat yoluyla herhangi bir sınırlamaya gidilemez. Zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararlarında dahi eylemin niteliği belirlenerek zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edilmektedir.

Yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargı kararları ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Cumhuriyet savcısı olarak görev sanık hakkında rüşvet almak suçundan kamu davası açılmış olduğundan, katılanlar vekillerinin nihai hüküm niteliğindeki kamu davasının düşürülmesine dair kararına yönelik temyiz itirazlarının, esasa yönelik itirazların itiraz mercii tarafından incelendiğinden bahisle temyiz aşamasında esasa yönelik inceleme yapılamayacağının kabul edilmesinin, temyiz yetkisinin, itiraz merciine devredilmesi anlamına gelir ki böyle bir kabulün temyiz talebinde bulunan tarafın hukuki güvenliğini zedeleyeceği açıktır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından, bir taraftan katılanların temyiz hakkının bulunduğu kabul edilirken, diğer taraftan sadece şekli yönden temyiz incelemesinin yapılacağının kabul edilmesinin katılanlara nasıl bir hukuki yarar sağlayacağı açıklanmamıştır. Düşme kararına yönelik temyiz incelemesinin şekli yönden yapılması hâlinde çok büyük hak kayıplarının olacağı da kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yukarıda ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere, Yargıtay Yüksek 5. Ceza Dairesi tarafından deneme süresi içerisinde suç işlemediği için hakkında düşme kararı verilen sanığın temyiz incelemesinin esastan yapılması gerekirken sadece düşme kararınındaki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğini belirlemek açısından temyiz incelemesinin sınırlı olarak yapılması gerektiğine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi de; temyiz incelemesinin dosyanın esasına ilişkin olarak yapılması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 22.03.2017 tarihli ve 7-4 sayılı düşme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.11.2019 tarihinde yapılan ilk müzakerede ikinci uyuşmazlık yönünden yeterli çoğunluk sağlanamadığından 10.12.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla, 26.11.2019 tarihli müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden ve 10.12.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede Özel Dairenin düşme hükmünün onanması yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28837, Karar No: 2014/5365, Tarih: 13.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/28837 E.  ,  2014/5365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 10.01.2011 gün ve 2010/121 Esas, 2011/9 Karar sayılı kararda katılan lehine vekalet ücretine hükmedildiği halde, sanığın deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanması sırasında mükerrer vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi uyarınca hükmün vekalet ücretine ilişkin 10. bendinin hükümden çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19657, Karar No: 2014/17206, Tarih: 25.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19657 E.  ,  2014/17206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çayeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2013/67-2013/155

A.. Ş.. ile M.. K.. ve müşterekleri aralarındaki mirasçılık belgesinin iptali davasının kabulüne dair Çayeli Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.07.2013 gün ve 67/155 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı M.. K.. tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 27.03.2012 tarihinde vefat eden mirasbırakan N. K.'nin mirasçılarının Çayeli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/96 Esas ve 2012/130 sayılı kararıyla tespit edildiğini, ancak yapılan tespitin hatalı olduğunu, gerçekte mirasçı olan davacının bu kararda mirasçı gösterilmediğini açıklayarak Çayeli Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.05.2012 tarih, 2012/96 Esas ve 2012/130 sayılı kararıyla verilen mirasçılık belgesinin iptaliyle yeni mirasçılık belgesi verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ''Çayeli Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilmiş olan 2012/96 Esas, 2012/130 Karar, 08/05/2012 tarihli Mirasçılık Belgesinin İPTALİNE, Rize İli, Ç. İlçesi, Ç. Mahallesi, Cilt No: ..., Hane no: ...., Bsn No: ....' de nüfusa kayıtlı Memiş ve Zeliha oğlu, 03/04/1943 Çayeli doğumlu, ..... T.C.K Numaralı N. K.'nin 27/03/2012 tarihinde vefat ettiği anlaşılmakla TEREKESİNİN SÜBUTUNA, mirası (240) pay kabul edilerek;

40 Payın Memiş ve Zeliha oğlu, 02/02/1933 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. K..'ye,

40 Payın Memiş ve Zeliha oğlu, 25/03/1935 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. K..'ye,

40 Payın Memiş ve Zeliha kızı, 03/07/1939 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı H.. Ş.. (K.)'ye,

Murisin 27/02/2009 tarihinde (kendisinden önce) vefat eden kardeşi M. K.'ye düşen 40 paydan;

5 Payın Mehmet ve Rukiye oğlu, 05/02/1964 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı A.. K..'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye oğlu, 06/03/1965 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. K..'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye oğlu, 02/06/1966 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı F.. K..'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye kızı, 05/08/1969 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı H. K.'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye kızı, 22/10/1971 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı Z.. B.. (K.)'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye oğlu, 02/02/1974 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı T.. K..'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye oğlu, 01/06/1977 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı F.. K..'ye,

5 Payın Mehmet ve Rukiye kızı, 12/10/1981 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı G.. K.. (K.)'ye,

Murisin 02/12/2006 tarihinde (kendisinden önce) vefat eden kardeşi H. K.'ye düşen 40 paydan;

8 Payın Hüseyin ve Havva kızı, 25/01/1966 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı H.. K.. (K.)'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva oğlu, 04/02/1972 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı Y.. K..'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva kızı, 16/06/1971 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. K..'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva oğlu, 29/03/1975 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı O.. K..'ye,

Murisin 02/12/2006 tarihinde (kendisinden önce) vefat eden kardeşi H. K.'ye düşen 40 paydan;

8 Payın Hüseyin ve Havva kızı, 25/01/1966 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı H.. K.. (K.)'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva oğlu, 04/02/1972 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı Y.. K..'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva kızı, 16/06/1971 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. K..'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva oğlu, 29/03/1975 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı O.. K..'ye,

8 Payın Hüseyin ve Havva kızı, 15/08/1983 Çayeli d.'lu, ..... T.C.K Numaralı M.. U.. (K.)'ye,

Murisin 02.02.1998 tarihinde (kendisinden önce) vefat eden kardeşi Z. K.'ye düşen 40 payın Fehmi ve Zekiye oğlu, 03/04/1947 Çayeli doğumlu ..... TC nolu A.. Ş..'na isabet ve aidiyetine'' karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı M.. K.. tarafından mirasçılardan M. K. ile A.. Ş..'nun diğer mirasçılarla aynı paya sahip olamayacağı gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Mirasbırakan N. K. 27.03.2012 tarihinde vefat etmiş, mirasçı M.. K..'nin talebi üzerine Çayeli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 08.05.2012 tarih, 2012/96 Esas ve 2012/130 sayılı kararıyla mirasçıları tespit edilmiştir. Ancak kararda mirasçı sayısının eksik gösterilmesi nedeniyle yapılan tespit hatalı olmuştur. Mahkemece, bu nedenle anılan mirasçılık belgesinin iptaline karar verilmiş ve mirasçılar yeniden tespit edilmiştir. Ancak miras payları belirlenirken hatalı değerlendirme sonucunda miras payları yanlış hesaplanmıştır. Şöyle ki; mirasbırakan N. K. 27.03.2012 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak vefat etmiş, babası Memiş kendisinden önce 1964 yılında vefat etmiş, annesi Zeliha kendisinden önce 1979 yılında vefat etmiş, anne baba bir kardeşi Hüseyin kendisinden önce 2006 yılında vefat etmiş, baba bir anne ayrı kardeşi Zekiye kendisinden önce 1998 yılında vefat etmiş, baba bir anne ayrı kardeşi Mehmet kendisinden önce 2009 yılında vefat etmiştir. Geriye mirasçı olarak anne baba bir kardeşleri M.. K.., H.. Ş.., M.. K.. ve muristen önce ölen kardeşi H. K.'nin çocukları ile muristen önce ölen baba bir anne ayrı kardeşleri Z. K.'nin çocukları ile M. K.'nin çocukları kalmıştır.

Mirasbırakanın anne baba bir kardeşleri hem annelerinden hem de babalarından gelen miras paylarını alacaklarından miras payları baba bir anne ayrı olan kardeşlerden fazla olacaktır. Mahkemece bu durum gözetilerek uzman bilirkişi aracılığıyla miras paylarının belirlenmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle murisin tüm kardeşlerine eşit pay verilmek suretiyle miras paylarının belirlenmesi doğru olmamıştır.

Davalı M.. K..'nin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/III-2. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.