muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20655, Karar No: 2016/771, Tarih: 20.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/20655 E.  ,  2016/771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Şikayetçinin ifadesinde, aracı çalındığında ruhsatın aracın güneşliğinde olduğunu beyan etmesi ve araç bulunduktan sonra emniyet güçlerince hazırlanan evraklar arasında araç ruhsat fotokopisinin bulunduğunun tespit edildiği, soruşturma aşamasında dinlenen tanık ifadesinde aracı isimli kişinin getirdiğini ve bu aracı sanık ağabeyi olan başka bir araçla takas karşılığı verdiğini, 23.10.2009 tarihli oto satış sözleşmesinde adı geçen kendisi olmadığını beyan etmesi, sanık ...’in ifadesinde de suça konu aracı satın aldığını ve yanlarında tanık olarak olduğunu ve daha sonra bu aracı sanık sattığını beyan etmesi, sanık Cumhuriyet savcılığındaki ifadesinde ise aracı satın alırken oto satış sözleşmesi düzenledikleri sırada araç sahibi olan ...’nın da yanlarında olduğunu belirtmesi karşısında, ifadesinde adı geçen isimli kişinin tespiti ile isimli kişilerin tanık sıfatıyla ifadelerinin alınarak, 23.10.2009 tarihli oto satış sözleşmesinde ...’nın isminin altındaki imzanın ...’ya ait olup olmadığı ve yine bu sözleşmede isminin altındaki imzanın ait olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de,

a- Sanık hakkında iddianamede hırsızlık suçundan dava açılmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 165/1 maddesinden ek savunma hakkı verilmeden suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesine aykırı davranılması,

b-Sanığın olayda kullandığı ve sahte olduğu kabul edilen oto satış sözleşmelerinde farklı tarihler yazılmış ise de, bunların farklı tarihlerde düzenlendiğinin belirlenmesi mümkün olmadığından özel evrakta sahtecilik suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1274, Karar No: 2012/6606, Tarih: 21.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/1274 E.  ,  2012/6606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.12.2006 günü ve 2006/8-317 esas, 2006/319 sayılı kararı ile hükümden sonra 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesindeki yeni düzenleme karşısında; tebliğnamedeki müdafi atanması bulundurulması gerektiği yönünde bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Onaysız fotokopiden oluşan bir kısım hazırlık soruşturması evrakı hükme dayanak yapılarak, kovuşturma aşamasında üzerlerine atılı suçları işlemediklerini savunan sanıkların 1412 Sayılı CMUK'nun 264. (5271 Sayılı CMK'nın 219.) maddesine aykırı davranılmak suretiyle yazılı şekilde cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Sanıkların müşteki ...'ya yönelik eylemleri ile ilgili olarak kollukça alınan savunmalarında, başka yerlerden sigara çaldıklarını beyan etmeleri ve müşteki beyanına göre, kendisine ait işyerinden çalınan malzemelerden isteği dışında 5 adet sigara paketinin soruşturma aşamasında kollukça teslim edildiği yönündeki beyanı ve aşamalarda yüklenen suçu kabul etmeyen sanıkların savunmalarının aksine, mahkûmiyetlerine yeterli, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar karar yerinde gösterilip tartışılmadan, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde cezalandırılmalarına hükmolunması,

3-5237 Sayılı TCK’nın 141. ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 Sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olaylarda üç müştekiye yönelik sanıkların eylemlerinin, TCK'nın 142/1-b, 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddesine uyan birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarının ve şikayet bulunduğu için TCK'nın 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarının suç tarihi itibarıyle uzlaşma kapsamında

olduğu, taraflara uzlaşma teklif edilmesi ile 5252 Sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanıp ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarını oluşturan eylemler nedeniyle yukarıda gösterilen uygulama maddeleri ile 765 Sayılı TCK'nın 493/1, 522. maddelerinin ayrı ayrı uygulanması ve sonucuna göre lehe olan yasanın denetime olanak verecek şekilde belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde, 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum olduğu cezaların infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması,

5-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 08.04.2008 gün ve 2008/1-157 Esas, 2008/74 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; sonraki suç tarihinin 01.06.2005 tarihinden önce olması halinde, 5237 Sayılı TCK'nın lehe olduğunun kabulü ile yapılan uygulamalarda, sanık hakkında 5237 Sayılı TCK’nın 7/3. maddesi dikkate alınarak, aynı Kanunun 58. maddesinde yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre,

6-Müşteki ...'nın işyerinden çalınan malzemelerin tespit edilen 400 TL olan değerinin az olmamasına ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın TCK'nın 145/1. maddesi uyarınca sanıkların cezasından indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, sanıkların ceza süresi yönünden kazanılmış haklarının korunmasına, 21/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8065, Karar No: 2010/1471, Tarih: 18.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/8065 E.  ,  2010/1471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava mirasçılık belgesi verilmesine ilişkindir.

Mahkemece miras bırakan ...'nin kayıtlarına ulaşılamadığı, davacı ile nesep ilişkisinin tam olarak kurulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; varılan sonuç toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun 30.maddesi hükmünde doğum ve ölümün nüfus sicilindeki kayıtlarla ispat edilebileceği, nüfus kütüklerinde kayıt bulunmaması halinde gerçek durumun her türlü delille kanıtlanabileceği açıklanmıştır.

Somut olaya gelince, miras bırakan ...'nin nüfusta kaydının bulunmadığı anlaşılmakta ise de; davacının babası ...'in eş ve çocuklarının, ...'in babası .... ile ana baba bir kardeşi ...'in eşi ile çocuklarının kayıtlarının bulunduğu nüfus kayıtlarına göre .... ve ... 'in baba adlarının ..., ana adlarının ... olduğu anlaşılmaktadır. Dinlenen davacı tanığı .... ve ...'in babası olan ...'in baba adının ... ..., ana adının ... olduğunu, ...'nin ... dışında 3 çocuğu daha bulunduğunu beyan etmiş ise de, bunların sağ olup olmadıklarını, mirasçılarının bulunup bulunmadığını açıklayamamıştır. Dosyaya sunulan muhtar ilmuhaberi de davacı ile ... arasındaki nesep bağını doğruladığından davacı mevcut delillerle ...'nin kök miras bırakanı olduğunu kanıtlamıştır. Miras bırakanın torunlarının dahi Medeni Kanun yürürlüğe girdikten kısa süre sonra öldükleri gözetildiğinde miras bırakanın Medeni Kanunun yürürlük gününden önce öldüğünün kabulü gerekir. Davacının ayrıca miras bırakan ...'nin başka çocuklarının da bulunup bulunmadığını, bunların sağ olup olmadığını kanıtlama gibi bir zorunluluğu bulunmamaktadır. Miras bırakan ...'nin başka çocukları ve dolayısıyla başka mirasçılar bulunması halinde, bunların ileride mirasçılık belgesinin iptalini dava edebilecekleri ve mirastan pay almalarını sağlayabilecekleri kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca miras bırakanın Medeni Kanun'dan önce öldüğü, mirasın da ölüm tarihinde yürürlükte bulunan Feraiz ve İntikal Kanunu hükümleri uyarınca dağıtılması gerektiği kabul edilerek mirasçılık belgesinin verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 18.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16119, Karar No: 2015/14754, Tarih: 19.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/16119 E.  ,  2015/14754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 59.400,31 TL üst yönetim alacağının 04.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davacı üst yönetimden ayrılan davalı yönetimin ayrıldığı tarihe kadar üst yönetime biriken borcunun tahsili istenilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; davacı site yönetimi tarafından, kendi yönetimlerinin bünyesinden ayrılarak yeni bir yönetim oluşturan davalı .... Yönetimine ihtarname yoluyla gönderilen 20.10.2011 tarihli devir teslim sözleşmesinin cari hesap sözleşmesi niteliğinde olduğu ve davalı site yönetimince imzalanmadığı, sonrasında da 19.09.2012 tarihli ihtarname ile söz konusu devir teslim sözleşmesinde belirtilen alacağı kabul etmediklerini davacı yönetime bildirdikleri, 20.10.2011 tarihli devir teslim sözleşmesinde borcun kabulü yönünde bir mutabakata da varılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda dava konusu yönetim giderlerinin davalı yönetimin ayrıldığı tarihe kadar toplanması işinin üst yönetimce yapıldığı ileri sürülerek eldeki davanın açıldığı, davacı üst yönetimin aktif husumet ehliyetinin bulunduğu gözetilerek mahkemece işin esasına girilerek Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 28. maddesine göre, yönetim tarzını kullanma maksat ve şekillerini düzenleyen ve bütün kat maliklerini bağlayan bir sözleşme hükmünde olan yönetim planı ve bu doğrultuda hazırlanan tüm defter ve kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17088, Karar No: 2012/15845, Tarih: 04.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/17088 E.  ,  2012/15845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 24.07.2009 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 04.08.2009 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 04.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3687, Karar No: 2010/6806, Tarih: 19.04.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/3687 E.  ,  2010/6806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kiralananın tahliyesiyle 1.000 TL alacağın, ıslah ile de 56.119,11 TL kira alacağının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kira alacağı yönünden kabulü, tahliye istemi yönünden ise konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde, davalı kiracının 2007 yılı Şubat, Mart ve Nisan ayı kira bedellerini ödemediği, sözleşmenin özel şartlar 4.maddesinde aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay ödenmemesi halinde ödenmeyen aydan dönem kirasının sonuna kadar ki kiraların muaccel hale geleceği ve bu halin taşınmazın tahliyesi nedeni olacağının kararlaştırıldığı ileri sürülerek, bu şart nedeniyle tahliye koşulu oluştuğundan kiralananın tahliyesiyle birlikte fazlaya ilişkin hakların saklı tutularak muaccel hale gelen kira alacağından 1.000 TL'nin, ıslah ile de 56.119,11 TL alacağın tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece tahliye istemi konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, alacak isteminin ise ıslah edilmiş şekliyle kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Ancak, yanlar arasındaki kira sözleşmesi 1.1.2003 başlangıç tarihli olup, 8 yıl sürelidir. Mahkemece ödenmeyen aylar kirası nedeniyle sözleşme süresinin sonuna kadar ki yani 31.12.2011 tarihine kadar ki kira bedellerinin muaccel hale geleceği kabul edilip, sözleşmediki artış koşulu da dikkate alınarak kalan aylar kira bedeli hesaplanıp toplam 56.119,11 TL alacağın tahsiline karar verilmiştir.

Ancak, yanlar arasındaki kira sözleşmesi 1.1.2003 başlangıç tarihli olup, 8 yıl sürelidir. Mahkemece ödenmeyen aylar kirası nedeniyle sözleşme süresinin sonuna kadar ki yani 31.12.2011 tarihine kadar ki kira bedellerinin muaccel hale geleceği kabul edilip, sözleşmediki artış koşulu da dikkate alınarak kalan aylar kira bedeli hesaplanıp toplam 56.119,11 TL alacağın tahsiline karar verilmiştir.

Sözleşmenin 4.maddesinde "aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay ödenmemesi halinde ödenmeyen aydan, dönem kirasının sonuna kadar olan kira bedelleri muacelliyet kesbedeceği" kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 7. maddesinde ise "yıllık kira artış oranı DİE olarak artırılacak" hükmü yer almaktadır. O halde sözleşme hükmünden anlaşılması gereken ödenmeyen ayların ait olduğu yıl sonuna kadar ki dönemdir. Kaldı ki; kiralananın tahliye edildiği mahkemece de kabul edilmiş olup, kiralananı süresinden önce boşaltan kiracı taşınmazı kullanmadığı ayların kirasından muaccelliyet şartı nedeniyle sorumlu tutulamaz. Zira sözleşmede muaccel olması öngörülen alacak kira bedelidir. Kira bedeli ise kiralananın kullanılmasının karşılığıdır. Bu nedenle kiralananı boşaltan kiracının tahliye ettiği tarihe kadar ki kira borcu ile, tahliyeden sonra kiralananın yeniden kiraya verilebileceği süre içerisindeki zarardan (daha fazla bir zarar ispat edilmedği takdirde o sürenin kira parası kadar olan zarardan) sorumlu olacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11597, Karar No: 2015/30055, Tarih: 29.05.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/11597 E.  ,  2015/30055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/131027

MAHKEMESİ : Kurşunlu Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/49 (E) ve 2013/72 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mağdur S.. U..'un 03.07.2013 tarihli duruşmada şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan etmesi karşısında, temyiz edenin buna yetkisi bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdur S.. U..'un tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 29/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/399, Karar No: 2023/8520, Tarih: 09.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/399 E.  ,  2023/8520 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 18.12.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 01.04.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2015 tarihli ve 2015/221 Esas, 2015/550 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası, hak yoksunluğuna ve mükerrerliğe hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın da içerisinde bulunduğu 01 CFN 85 plakalı araçta İskenderun Sulh Ceza Hakimliğinin 2014/1312 D. İş sayılı arama neticesinde poşet içerisinde uyuşturucu madde ele geçirildiği sanık hakkında 18.12.2014 tarihinde kamu davası açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve 29.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği, bu tebliğ ile 5 yıllık erteleme süresinin ve taktiren 1 yıl olarak ön görülen denetim süresinin başladığı, Adana Denetimli Serbestlik Müdürlüğü görevlilerince usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmeyerek ve denetime uymayarak kamu davası açılmasının ertelenmesi kararına aykırı davrandığı anlaşılmış ve böylelikle açılan kamu davsında yapılan yargılama sonucu sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanığın 23.10.2014 tarihli eylemi nedeniyle 18.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmesi suretiyle usulüne uygun kanun yolu bildirimi yapıldığı ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 29.12.2015 tarihinde sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği, erteleme kararının 14.01.2015 tarihinde kesinleşmesinin ardından, tedbirin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının 29.12.2014 tarihinde tebliği üzerine sanığın kuruma başvuruda bulunmadığından bahisle ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı, kovuşturma şartı olan ısrar koşulu da sağlanmadığının anlaşılmakla,

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) ve (c) bentlerinde yer verilen koşulların oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi, dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü kapsamında ihlal nedeni sayılacak eylem bulunup bulunmadığı hususunun tespiti için, sanık hakkında incelemeye konu 23.10.2014 tarihli suç tarihinden sonra, ancak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleştiği 14.01.2015 tarihinden itibaren erteleme süresi olan 5 yıl içinde işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen herhangi bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ya da 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereği doğrudan açılan davaların bulunup bulunmadığının araştırılarak,

a) Var ise; Cumhuriyet başsavcılığı ve/veya mahkemelerden ilgili dosyaların getirtilip dosya arasına alınıp; derdest ise temyize konu dava dosyası ile birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, gerektiğinde kanun yararına bozma yoluna gidilmesi için bildirimlerde bulunulup sonucuna göre, tüm deliller birlikte gözetilmek suretiyle ihlal niteliğinde eylem olup olmadığı ya da eylemlerin tek suç, ayrı suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra sanığın hukukî durumunun belirlenmesi,

b) Yok ise; kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun sağlanmadığı dikkate alınarak kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının (2) nci