muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2409, Karar No: 2008/3355, Tarih: 20.03.2008

6. Hukuk Dairesi 2007/2409 E., 2008/3355 K.

**6. Hukuk Dairesi 2007/2409 E., 2008/3355 K.**

**- KISMİ İTİRAZ

- MUACCELİYET**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 269 ]

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacılar-davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklılar tarafından davalı borçlu hakkında 6125.-YTL kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine davacı alacaklılar icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuşlar, mahkemece takibin 2025.-YTL üzerinden devamına, kabul ve ret edilen alacak üzerinden davacı ve davalı yararına icra inkar tazminatı verilmesine ve tahliyeye karar verilmiştir. Karar davacı alacaklılar ve davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2)Davacının alacağa hasren temyiz itirazlarına gelince; Takipde dayanılan ve kararda esas alınan 01.11.2002 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı bu kira sözleşmesine dayanarak 09.02.2007 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 325.-YTL Nisan 2005 kirası, aylık 350.-YTL'den Ocak, Temmuz, Ağustos, Eylül 2006 kiraları, aylık 400.-YTL'den Aralık 2006, Ocak, Şubat 2007 kiraları, aylık 400.-YTL'den Mart-Ekim 2007 dönemi kiraları toplamı 6125.-YTL kira istenmiştir. Ödeme emri tebliği üzerine davalı icra tutanağına sözlü olarak yapmış olduğu tutanağa geçen itirazında, dosya borcunun 1900.-YTL'sini kabul ettiğini bunun dışındaki borca itiraz ettiğini bildirmiştir. Davalının bu itirazı, kısmi itiraz niteliğinde olup aylık kira miktarına muacceliyet koşuluna ve kiralananı tahliye ettiğine ilişkin bulunmamaktadır. Başka bir deyişle aylık kira miktarına itiraz edilmeyerek bakiye 4225.-YTL borcun bulunduğu sonucuna varmak gerekir. Zira davalı bakiye borcu ödediğine ilişkin İ.İ.K.'nun 269/c maddesinde belirtilen bir belge sunamamıştır. Ankara 18. İcra Mahkemesi'nin 2004/290 Esas ve 2004/335 Karar sayılı Mahkeme kararındaki tahliye kararına dayanılarak akdin feshedildiği kabul edilemez. Zira tahliye kararının infaza konulmadığı, davalının kiralananda oturmaya devam ettiği anlaşılmaktadır.

Nitekim davalı itirazında kiralananı tahliye ettiğini bu sebeple muaccel borcu bulunmadığını ileri sürmediği gibi yargılama aşamasında ve temyiz dilekçesinde dahi kiralananı tahliye ettiğine dair bir itirazı bulunmamıştır. Bunun sonucu olarak daha önce alınan ve infaz edilmeyen tahliye kararına rağmen davalının kiralananda oturduğunun kabulü gerekir. Davalı bakiye 4225.-YTL kira borcu için ödeme belgesi sunamadığına göre bu miktar üzerinden itirazın kaldırılarak takibin devamına temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacağa hasren BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.03.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23062, Karar No: 2014/6308, Tarih: 19.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23062 E.  ,  2014/6308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 30/05/2013

Numarası : 2012/218-2013/452

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, 2009 yılında dünyayı saran ekonomik kriz yüzünden müvekkil firmanın kısa çalışma ödeneğinden faydalanmak istediğini, müvekkil firmanın bu uygulamadan faydalanırken kesinlikle işçi çıkarmadığını, herhangi bir maddi kısıtlama getirmediğini, her ayın 20 ve 30'u arasında işçileri çalıştırmayacak şekilde düzenleme yaptığını, ayrıca kısa çalışmada bulunan işçilere mağdur olmaması açısından ücretlerinin avans olarak davacı tarafından ödendiğini, davalı kurum tarafından müvekkil şirkette kısa çalışma uygulamasının yapılmadığının tespit edildiğini, bu nedenle müvekkil firmanın kusuru ile davalı kurumun ödediği kısa çalışma ödeneklerinin müvekkil şirketten yasal faizi ile birlikte 15 gün içerisinde tahsilinin talep edildiğini, müvekkil şirketin talep edilen bedeli itirazi kayıt ile 15/05/2012 tarihinde ödediğini, davalı tarafın haksız talebi doğrultusunda ödenen 45.075,31-TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile beraber davacı şirkete ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin kısa çalışma ödeneği şartlarını yerine getirmediğinin anlaşılması üzerine ödenen meblağın geri iadesinin istendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre ise, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre ise, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Somut olayda davacı şirket işveren, davalı ise Türkiye İş Kurumudur. Taraflar arasındaki uyuşmazlık 4857 sayılı İş Kanunu'ndan değil 4447 sayılı Kanundan kaynaklanmaktadır. Yine davanın tarafları arasında işçi işveren ilişkisi de bulunmamaktadır. Bu haliyle davanın iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir. Davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek davanın esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup dava şartı olduğundan bu husus re'sen nazara alınmalı ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/836, Karar No: 2024/3550, Tarih: 17.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/836 E.  ,  2024/3550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2418 E., 2024/118 K.

HÜKÜM/KARAR: Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Nallıhan Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2023/63 E., 2023/208 K.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ...İnşaat Nakl. Yakıt Tarımsal Ürünler San. Tic. Ltd. Şti.'nin davalı kooperatifin üyesi olan ...’nın hissesini devraldığını, devir işleminin Beypazarı Noterliğinin 18.10.2022 tarih ve 10239 yevmiye numaralı ihbarnamesi ile davalı kooperatife bildirildiğini, davacının kendi adına düşen tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini ve ihbarname ile devir işlemini bildirmiş olmasına rağmen davalı kooperatif'in Sincan 6. Noterliğinin 09.11.2022 tarih ve 27094 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile üyeliği kabul etmeyeceklerini ve 2019 yılı Olağan Genel Kurul Toplantısının 8. maddesinde yönetim kuruluna verilen yetkiye göre Kooperatif Ana Sözleşmesinin 10., 11. ve 17 maddeleri gereği yapılan devir işleminin geçersiz olduğunu bildirdiklerini, müvekkilinin devraldığı hisse için gerekli şartları sağladığını, ancak davalının keyfi davrandığını belirterek davacının, davalı kooperatifin üyesi olduğunun tespitine ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif yönetim kurulu üyeleri 15.05.2023 tarihli dilekçelerinde; ilgili şahısların üyelik devirlerini, Beypazarı Noterliğinin 10239 yevmiye numarası ile gerçekleştirdiklerini ve yönetim kuruluna bildirimde bulunduklarını, 2019 yılı olağan genel kurul toplantısında gündemin 8. maddesinde hisse devir işlemlerinin yapılmasında yönetim kuruluna yetki verildiğini, o tarihten sonra üye devir işlemlerinde devralan ve devreden kişinin yönetim kuruluna dilekçe ile müracaat ettiğini, yönetim kurulu olarak bu dilekçeye istinaden 15 günlük araştırma süresi verip, ana sözleşmenin 10, 11, 13 ve 17. maddelerine göre evrak ve bilgilerin alınarak eksiklik olup olmadığını inceledikten sonra devralan kişinin araştırmasının yapıldığını, araştırmaları neticesinde, üyeliği devralan davacı şirket yetkilisi...'dan önceki yıllarda kooperatifin araç sevkiyatı için araç talepleri olduğunu, 2 araç istediklerini, 2 araç plakası verdikleri halde sadece kendi menfaatine gelen bölgeye 1 aracını gönderdiğini, diğer 2. aracını göndermediğini, davacı şirket yetkilisinin bu olumsuz davranışının kooperatifin sevkiyatını sıkıntıya sokarak kooperatifin itibarını zedelediğini, davacı şirketin ana sözleşmenin 10/3 maddesinde yer alan taşıma komisyonculuğu yapmamak şartını ihlal ettiğini, piyasada taşıma komisyonculuğu yaptığını, hem kooperatif üyelerinin hem de piyasada taşımacılık yapan nakliyecilerin teyit ettiğini, 2019 yılı olağan genel kurulundan sonra kooperatif yönetim kurulu olarak, her ne kadar kooperatif ortaklığını noterden devralmış olsa da, ana sözleşmenin 10. maddesine göre ortaklık şartlarını taşıyor olsa da, kooperatif iç huzurunun sağlanması, kooperatif ortakları arasında eşitlik ilkesine uygun olarak yapılacak çalışmalara zarar vereceğinin tespit edilmesi nedeniyle yönetim kurulu olarak ortaklık devrine olumlu bakmadıklarını beyan etmişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince, "davalının inkar savunmasıyla aynı doğrultuda olan, davacı ortaklık şartlarını taşıyor olsa da, iç huzuru bozacağı ve komisyonculuk yapıyor olması nedeniyle taşımadığı yönündeki savunmasına süresinde cevap dilekçesi sunmaması ve komisyonculuk yaptığına dair usulüne uygun delillendirme yapmamış olması ve iç huzuru bozmanın ortaklık şartlarından olmaması nedenleriyle itibar edilememiş ise de; davacının ana sözleşmede yer alan hisse devri ile ortaklığın devredilmesine yönelik usuli işlemleri yerine getirmediği, şöyle ki; Ana Sözleşme 17. maddesine göre ortaklığın 10. maddedeki şartları taşıyan kişilere yönetim kuruluna bildirilmek suretiyle devredilebileceği, 11. maddesine göre de yazılı olarak yapılacak başvuruda ana sözleşmenin tüm hükümlerinin ve getirilen yükümlülüklerinin kabul edildiğinin açıkça belirtilmesi gerektiğinin ve 10. maddesinde de taşımacılık işi ile iştigal edildiğinin sayılan şekilde meslek kuruluşundan ve vergi dairesinden alınacak belge ile kanıtlanması gerektiğinin düzenlendiği, ortaklığı devir sözleşmesiyle devralan davacının ise hisse devri işlemleri ve başvuru sırasında burada yer alan düzenlemelere uygun hareket etmediği, hisse devri yapılmasının tek başına yeterli olmadığı, bu hususta Yönetim kuruluna herhangi bir bildirim yapılmadığı ve ana sözleşmedeki hüküm ve yükümlülükleri kabul ettiğini bildirmeyip ortaklık şartlarını taşıdığına dair ana sözleşme ile aranan belgeleri sunmadığı görülmekle bu aşamada kooperatif ortaklığına kabul edilmemiş olmasının mevcut düzenlemelere uygun olduğu" gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, davacının davalı kooperatife ortak olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun (KK) 1. maddesinde de açıklandığı üzere, kooperatifler; ortaklarının belirli ekonomik menfaatlerini ve ihtiyaçlarını karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak amacıyla, gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulan tüzel kişiliklerdir.

Kooperatif ortağı olmada “açık kapı ilkesi” geçerlidir. Ortak olmak için yöneticilerin istekleri değil, objektif şartların gerçekleşmesi yeterlidir.

Türk hukukunda kooperatif ortaklığı devir edilebilir. Ancak ortaklık sıfatı, payın devralınması ile otomatik kazanılamaz, devralanın giriş isteminde bulunması, yönetim kurulunun da gerekli incelemeyi yapması ve bu kişinin ortak olabilmek için gerekli şartlara sahip bulunması halinde, anılan kişiyi kooperatife kabul etmesi, aksi halde ise, talebi reddetmesi gerekir. 3476 sayılı Kanun ile getirilen değişiklik, yönetim kuruluna "devralan kişinin ortaklık niteliklerini taşıması halinde" o kişiyi kabul etmesi zorunluluğunu yüklemiştir.

Davalı kooperatif anasözleşmesinin 17. maddesinde ortaklığın devri konusu düzenlenmiş olup, yazılı olarak yönetim kuruluna bildirilmek sureti ile ortaklığın, 10. maddede yazılı ortaklık koşulunu taşıyan kişilere devredilebileceği, yönetim kurulunun bu şekilde ortaklığı devralan şahsı ortaklığa kabulden kaçınamayacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, dava dışı ... ile davacı ...İnşaat Nakl. Yakıt Tarımsal Ürünler San. Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan 29.08.2022 tarihli kooperatif hisse devri sözleşmesi ile ...’nın davalı kooperatifte sahip olduğu üyelik hak ve hissesinin davacıya devredilmesine karar verilmiş olup, devir sözleşmesi davacı tarafından 18.10.2022 tarihli noterde düzenlenen ihbarname ile davalı kooperatife bildirilmiştir. Kooperatif ortağı olmada “açık kapı ilkesi” geçerli olduğundan, ortaklığı devralan, kooperatif anasözleşmesindeki ortaklık şartlarını taşıyorsa, devralanın talebi halinde kooperatif tarafından üyeliğe kabulü zorunludur.

Mahkemece, anasözleşmenin 10. maddesi uyarınca "taşımacılık işi ile iştigal edildiğinin meslek kuruluşundan ve vergi dairesinden alınacak belge ile kanıtlanması gerektiği, davacı tarafından bununla ilgili belgelerin sunulmadığı" kararda gerekçe gösterilmişse de, bu husus davalı tarafın savunmaları arasında yer almamaktadır. Davalının kendi davasına gerekçe yapmadığı ve savunmadığı bir hususun mahkemece karara gerekçe olarak gösterilmesi usul hukukuna uygun değildir. Davacının taşımacılık işi ile iştigal etmediği ile ilgili davalının bir savunması bulunmamaktadır. Anasözleşmenin 10. maddesinin 3. bendinde yazılı "taşıma komisyonculuğu yapmamak" şartının ihlal edildiği davalı tarafından savunulmuşsa da, mahkemece, davalı tarafından, "davacının komisyonculuk yaptığına dair usulüne uygun delillendirme yapılmamış olması" nedeniyle bu savunmaya itibar edilmediği gerekçede açıklanmıştır. Davacının ana sözleşmenin 10. maddesindeki diğer şartları taşımadığı hususunda herhangi bir savunma ve tespit yapılmamıştır.

Bu durumda mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, davalının savunmadığı hususlar karara gerekçe yapılarak davanın reddedilmesi ve bölge adliye mahkemesinin, bu karara karşı istinaf isteminin reddine ilişkin kararı usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle HMK'nun 373/1. maddesi gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi kararı KALDIRILARAK; Nallıhan Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.07.2023 tarihli, 2023/63 Esas, 2023/208 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8099, Karar No: 2013/8627, Tarih: 27.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/8099 E.  ,  2013/8627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21156, Karar No: 2015/31521, Tarih: 14.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/21156 E.  ,  2015/31521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yoluyla ilamsız icra takibine başlandığı, borçluya örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliğ edildiği, borçlunun ise tebliğ işlemini usulsüz olduğunu ileri sürerek icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, tebliğ işleminin usulüne uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda borçlu ... adına çıkartılan ödeme emrinin “şirket yetkilisinin tevziat saatlerinde bulunamaması sebebiyle işyerinin daimi çalışan Elif Işık imzasına tebliğ edilmiştir” şerhi ile tebliğ edildiği, ancak o sırada adı geçen muhatabın orada bulunmadığı hususunun tebliğ evrakı üzerine yazılmadığı görülmüştür. Tebliğ işlemi bu hali ile Tebligat Kanunun 17. maddesine göre yapılmıştır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesine göre muhatabın daimi çalışanına tebligat yapılabilmesi için, o sırada geçici olarak orada bulunmadığının tespiti ve bunun tebliğ evrakına yazılması gerekir.

Bu durumda, tebligat, tebliğ anında muhatabın orada bulunmadığı tespit edilmeden doğrudan çalışana yapılmış olduğundan, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi hükmüne aykırı olmakla, usulsüzdür. Zira, tebliğ işleminin muhatabı gerçek kişi olan borçlu ... olup, şirket yetkilisinin bulunmadığı yönündeki tespit, tebliğ işleminin muhatabı olan adı geçen borçlunun bulunmadığının tesbit edildiği sonucunu doğurmaz.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 32. maddesi gereğince tebliğ, usulüne aykırı yapılmış olsa bile muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi olarak kabul edilir.

Öte yandan, Hukuk Genel Kurulunun 5.6.1991 tarih ve 1991/12-258 esas ve 1991/344 karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere “..usulsüz tebliğ işlemini öğrenen muhatabın bu tebliği öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde şikayet yolu ile tebligatın usulsüzlüğünü İcra Mahkemesi önüne getirmesi gereklidir.” . Borçlunun bildirdiği öğrenme tarihi esas olup, bu tarihin aksi karşı tarafça ancak yazılı belge ile ispatlanabilir. Hukuk Genel Kurulunun 12.02.1969 tarih ve 1967/172-107 sayılı kararında da benimsendiği üzere beyan edilen öğrenme tarihinin aksi tanık beyanıyla ispat edilemez.

Buna göre mahkemece, öncelikle yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda öğrenme tarihi tespit edilip, İİK. nun 16/1.maddesine göre şikayetin süresinde olup olmadığı belirlendikten sonra süresinde olduğunun anlaşılması halinde şikayetin kabulü ile borçlunun

Buna göre mahkemece, öncelikle yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda öğrenme tarihi tespit edilip, İİK. nun 16/1.maddesine göre şikayetin süresinde olup olmadığı belirlendikten sonra süresinde olduğunun anlaşılması halinde şikayetin kabulü ile borçlunun

tebligata muttali olduğu tarihin TK.32.maddesi uyarınca tebliğ tarihi olarak kabul edilerek ödeme emri tebliğ tarihinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.