muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2445, Karar No: 2012/4072, Tarih: 11.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2445 E.  ,  2012/4072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak Dairemizin 09.03.2012 gün ve 2012/148 esas 2012/1839 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin ... 1. İcra Müdürlüğü’nün 2010/2881 sayılı dosyasındaki alacağı nedeniyle borçlunun taşınmazlarını haczettiğini, taşınmazların satışı sonrası düzenlenen sıra cetvelinde dağıtıma konu miktarın tamamının şikayet olunana ait ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2006/10527 sayılı dosyasına ödenmesine karar verildiğini, ancak satış tarihi itibariyle şikayet olunanın haciz ve takibinin düştüğünü, takibin yenilenmesi isteminde bulunmadan sadece haciz yenileme isteminde bulunulamayacağını ileri sürerek, şikayet olunanın 2006/10527 Esas sayılı dosyasının sıra cetvelinden çıkarılarak, satış bedelinden müvekkilinin 2010/2881 Esas sayılı dosyasına aktarılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

İcra mahkemesince, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilin temyiz istemi üzerine, Dairemiz 09.03.2012 tarih, 2012/148 E. 1839 K. sayılı ilamıyla, diğer temyiz itirazları reddedilerek, “İcra ve İflâs Kanunu'nun 100 üncü maddesinin 2. bendine göre dava veya takip başlamadan önce açılmış bir dava üzerine alınan ilama dayanan alacaklının, ilk hacze iştirak hakkı bulunmaktadır. Şikayetçinin açtığı dava 04.07.2005 tarihli olup dava ve karar tarihi şikayet olunanın takip tarihi olan 02.11.2006 tarihinden öncedir. İcra Mahkemesi'nce anılan yasal düzenleme kapsamında tarafların hukuki durumunun değerlendirilerek bir karar verilmesi” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bu kez, taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harçlar peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 203,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5, Karar No: 2022/1035, Tarih: 25.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5 E.  ,  2022/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı ... ile davalı ... Bakanlığı arasındaki davada İskenderun 1. İş Mahkemesinin miktar itibariyle kesin olan 17/12/2019 tarih, 2018/741 esas ve 2019/738 sayılı kararının hukuka aykırı olduğu iddiası ile kanun yararına bozulması, Adalet Bakanlığı'nın 28.12.2021 tarih ve 39152028-153.01-1039-2020-E. 2622/38787 sayılı yazısı ile talep edilmiş olmakla,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 363. maddesindeki ;

"(1) (Değişik: 20/7/2017-7035/33 md.) İlk Derece Mahkemelerinin kesin olarak verdikleri kararlar ile istinaf incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlarına ve Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairelerinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla kesin olarak verdikleri kararlar ile yine bu sıfatla verdikleri ve temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlarına karşı, yürürlükteki hukuka aykırı bulunduğu ileri sürülerek Adalet Bakanlığı veya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına temyiz yoluna başvurulur.

(2) Temyiz talebi Yargıtayca yerinde görüldüğü takdirde, karar kanun yararına bozulur. Bu bozma, kararın hukuki sonuçlarını ortadan kaldırmaz.

(3) Bozma kararının bir örneği Adalet Bakanlığına gönderilir ve Bakanlıkça Resmî Gazetede yayımlanır." hükmü gereği dosyadaki tüm belgeler okunup dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı işçinin alacakları ile ilgili İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2013/173 esas dosyasının 18/03/2014 günü karara bağlandığını, dosyada ıslah hakkı bir defa kullanılabildiğinden, bakiye alacakların davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı muhtelif işçi alacakları dolayısıyla İskenderun 1. İş Mahkemesinin 2013/173 esasına kayıtlı dava açtığını, davası kısmen kabul edilen davacının 2014/107 esas sayılı davayı açtığını ve akabinde de aynı gerekçe ile bu kez de eldeki iş bu davayı açtığını, davanın hukuk ve usule uymayan haksız ve mesnetsiz bir dava olduğunu belirtip davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, kanun yararına bozulması için Adalet Bakanlığı temyiz etmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, kanun yararına bozulması için Adalet Bakanlığı temyiz etmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda davalı ... Bakanlığı 5018 sayılı Kamu Maliye Yönetimi ve Kontrol Kanunun (I) sayılı Cetveline göre Genel Bütçe kapsamındaki kamu idaresi olduğu,bu nedenle yukarıda belirtilen 492 sayılı Harçlar Kanununa göre harçtan muaf olmasına rağmen, Mahkemece davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi hatalıdır.Hal böyle olunca Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırı olup, Kanun Yararına bozma isteğinin açıklanan sebeple kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına bozma istemi açıklanan gerekçe ile yerinde görülmekle İskenderun 1.İş Mahkemesi’nin 17/12/2019 tarih, 2018/741 esas ve 2019/738 sayılı kararının sonuca etkili olmamak üzere BOZULMASINA, dosyanın mahkemesine iadesine, bozma kararının bir örneğinin 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 363. maddesinin 3. fıkrası gereğince Resmi Gazete’de yayınlanması için Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü’ne gönderilmesine, 25/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8168, Karar No: 2018/869, Tarih: 08.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8168 E.  ,  2018/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.01.2017 gün ve 2016/270 Esas, 2017/16 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15616, Karar No: 2012/384, Tarih: 17.01.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/15616 E.  ,  2012/384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 26.09.2011 gün ve 2011/8674-10906 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Kayıt maliki davalılar davacının iddiasının daha önce görülen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/146 Esasında kayıtlı dava sırasında değerlendirildiğini, bu davanın da reddi gerekeceğini savunmuştur.

Mahkemece 3457 ada 8 sayılı parsel üzerindeki yapının imar mevzuatına aykırı kaçak bir yapı olduğundan bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiş, karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Belirtildiği üzere dava Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı temliken tescil istemine ilişkindir. Her ne kadar taraflar arasında yukarıda sözü edilen davada davacının elatmasının önlenmesine karar verilmiş ise de o dava Türk Medeni Kanununun 683. maddesine dayanılarak açılmış bir dava olduğundan eldeki dava ise aynı yasanın 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil davası olduğundan dava sebeplerinin farklı olması nedeniyle olayda 6100 sayılı HMK’nun 303 maddesinde sözü edilen kesin hüküm olgusu söz konusu değildir. Diğer taraftan bir yapının ruhsata aykırı ve kaçak yapılmış olması imar mevzuatı hükümlerini uygulayacak belediyenin yaptırımına bağlıdır. Başka bir deyişle yapının imar mevzuatına aykırı yapılmış olması Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanılarak açılan temliken tescil davasının dinlenmesine engel teşkil etmez.

Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu

Gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Mahkemece yapılması gereken iş; yukarıda belirtilen kurallara uygun inceleme ve araştırma yaparak çekişmenin esası hakkında bir hüküm kurmak olmalıdır. Dairemizin davanın reddine dair hükmü onayan kararı yanılgılı değerlendirmeye dayandığından davacının karar düzeltme istemi kabul edilmeli, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklana nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulüne, onamaya ilişkin dairemizin 26.09.2011 tarih 2011/8674-10906 sayılı ilamının kaldırılmasına, davacının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 17.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9869, Karar No: 2023/3915, Tarih: 22.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/9869 E.  ,  2023/3915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/1009 E., 2016/870 K

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2016 tarihli ve 2016/15498 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında, gece vakti Has Turizm isimli firmaya girerek iş yerinde bulunan çekmece gözünden para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 63 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Adana 2 Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/1009 Esas, 2016/870 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 168/2, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun’un 53/1. Maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1-Sanığın, gece vakti, Has Turizm isimli firmaya girerek kendisini muavin olarak tanıttığı, yaklaşık 2 saat kaldıktan sonra bir fırsatını bularak kilitli olmayan çekmece gözünden içinde para bulunan zarfı çaldığı ve zararı kovuşturma aşamasında karşıladığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Olay yeri tutanağı, sanığın suçlamayı ikrar ettiği savunması, görüntü CD ve teşhis tutanağı bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Adana 2 Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/1009 Esas, 2016/870 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4058, Karar No: 2018/6919, Tarih: 17.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4058 E.  ,  2018/6919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında Mahkumiyet

Sanıklardan ... hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Has Sembol Kağıtçılık Hed.Eşya Tan.Hizm.Petr.Ür.İnş.Taah.San. Tic. Ltd. Şti’nin yetkilileri ve ortakları konumunda bulunan sanıklar ..., ... ve ... ile şirket ortak ve yöneticilerinde vekaleti bulunan sanık ...’ın, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri, sanık ...’ın da, kendi üzerine kayıtlı şirketlere fatura temin etmek maksadıyla, sahte fatura düzenleme suçuna iştirak ettiği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıklardan ...’ün savunmasında, okuma ve yazma bilmediğini, ...’ın iş bulma bahanesiyle kendisine noterde birtakım evraklar imzalattığını; sanıklardan ...’ın savunmasında, ...’ın isteği üzerine bahse konu şirkete 3 aylığına ortak olduğunu, sahte fatura düzenleme hususunda herhangi bir bilgisinin olmadığını; sanıklardan ...’ın savunmasında, şirketin sahiplerinin ... ile ... olduğunu, kendisinin sahte fatura düzenlemediğini; sanıklardan ...’ın savunmasında, herhangi bir sahtecilik yapmadıklarını, ortağının ... olduğunu; sanıklardan ...’ın savunmasında ise, yalnızca kendisine ait Örnek Matbaa isimli işyeri için yüklü miktarda mal aldığını, alımlarının gerçek olduğunu, bunun dışında sahte fatura düzenlediği iddia olunan şirket ile herhangi bir ilgisinin bulunmadığını söylemesi nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2006 ve 2007 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıklar ..., ..., ... ve ...’ın durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin, sanıklar ... ile ... müdafilerinin ve sanıklar ... ve ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.