muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2216, Karar No: 2018/27553, Tarih: 17.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/2216 E.  ,  2018/27553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin, Karayazı Kaymakamlığınca 21/07/2005 tarihinde işe alındığını ve değişik kurumlarda hizmetli olarak değişik işlerde çalıştırıldığını, başta temizlik işleri, köylerde kaymakamlık adına yeşil kart alt yapısını hazırlama, gelen ve giden evrakları kayıt, diğer kurumlara dağıtıma ve toplama işlerinde uzun bir süre çalışmış olup, iş sözleşmesi haklı bir neden olmadan 21/09/2007 tarihinde davalı işverence feshedildiğini, müvekkilinin 21/07/2005 - 21/09/2007 tarihler arasında asgari ücret ile çalıştığını, iş sözleşmesi haksız feshedilmesine rağmen ihbar ve kıdem taminatı ödenmediğini, ayrıca son 7 aylık maaşının da ödenmediğini belirtmekle fazlaya dair haklarının saklı kalması kaydıyla davanı işverenden toplam 35,00 TL'nin kıdem tazminatı için fesih tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti için temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile fazla mesai, hafta ve genel tatil ücreti ile maaş alacağı için temerrüt tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile davalıdan tahsili ile yargılama ve vekalet üretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini arz ve talep etmiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davacının idarede belirtilen tarihlere çalışmış olduğu iddialarına dayanmakta olduğunu, davacının idarede çalıştığının kesin olarak ispatlanmamış olduğunu, ispatlandığı kabul edilse dahi 5 yıllık süre hak düşürücü süre olduğunu ve bu süre geçtikten sonra dava yapılmış olması davacı tarafa hak başetmeyeceğini, kanun koyucu davacı ve davacının konumunda bulunan şahıslara işten ayrıldıkları tarihten itibaren 5 yıl içinde dava açarak Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmeyen hizmetlerin kayda geçirilmesini talep edebileceklerini öngördüğünü, davacı aradan geçen süre içerisinde bu hakkını kullanmadığını, davacının bilinçli bir yurttaş olarak üzerine düşen görevi yerine getirmediğini, bu nedenle kimse kendi kusurundan dolayı başkasını suçlayamayacağını beyan etmekle, davanın süre yönünden reddine karar verilmesini talebin kabul edilmemesi halinde usul ve yasaya aykırı olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, dava dilekçesinde davalının ... olarak gösterildiği, yargılama devam ederken davanın İçişleri Baknlığına yöneltiği, sonrasında hizmet tespit davası tefrik edilerek somut davada işçilik alacakları yönünden davaya devam edildiği, bilirkişi raporunun ...’na tebliğ edildiği, bunun üzerine duruşmaya kaymakamlık temsilcisinin katıldığı davanın yanlık hasma yöneltildiğini beyan ettiği, ıslah dilekçesinin de söz konusu duruşmada okunduğu anlaşılmıştır. Davanın davalı ... aleyhine görülmesi gerekirken yargılama aşamasında yapılan usulü hatalar nedeniyle tüzel kişiliği bulunmayan ... aleyhine devam edilmesi, tebligatların kaymakamlığa yapılması, gerekçeli karar başlığında, ...’nın davalı olarak yazılması gerekirken yerine tüzel kişiliği bulunmayan kaymakamlığın davalı olarak yazılması hatalıdır. Davalı Bakanlığa yapılması gereken tebligatlar davalı Bakanlığa yapılmalı sonucuna göre karar verilmelidir.

3-28.12.2006 tarihli ve 26390 sayılı ftesmi Gazete'de yayımlanan Asgari Ücret Tesbit Komisyonu kararına göre (2006/1) 2007 yılı 1. altı aylık dönem için asgari ücret net 403,02 TL olarak tesbit edilmiş ve uygulanmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise 2007 yılının tamamı için 2. altı aylık dönemde tesbit ve yürürlükte olan miktar 419,15 TL/ay olarak tesbit edilerek hesaplama yapılmıştır. Yani 2007 yılı 2. altı aylık dönemde yürürlükte olana asgari ücret miktarı 1. altı aylık dönem içinde uygulanmıştır. 2007 yılı 3.4.5.6. aylar için hesaplama yapılırken her ay için 403,02 TL/ay dikkate alınması gerekirken 419,15 TL/ay miktarına göre hesaplama yapılmıştır. Bu aylar için her ay 16,13 TL fazla hesaplama yapılmış ve bu fazla hesaplanan miktarlara göre karar verilmiştir. Hatalı bilirkişi raporunun hükme esas alınması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Islah tarihinin hüküm kısmında açıkça belirtilmemesi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, 17.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13793, Karar No: 2008/13477, Tarih: 16.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/13793 E.  ,  2008/13477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :19.06.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Müşterek çocukların 1.1.2007 – 10.05.2007 tarihleri arasında davalı baba yanında kaldıkları anlaşılmaktadır. Baba yanında kaldıkları dönemde davalının çocuklar için tedbir nafakası ile sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenle BOZULMASINA; bozma dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda l. bentte açıklanan nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.10.2008 p
Yargıtay — Esas No: 2006/11263, Karar No: 2006/13896, Tarih: 27.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11263 E.  ,  2006/13896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.10.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma talebinin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 908 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek, davalıya ait 907 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 907 parsel üzerinden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Eldeki davada, davacı 908 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek davalıya ait taşınmazdan geçit irtifakı kurulmasını istemektedir. Gerçektende davacı taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı bulunmaktadır. Mahkemece bu ihtiyacı karşılamak ve uygun güzergahı saptamak için keşif yapılmış, ne var ki az yukarıda değinilen ilkeler gözardı edilerek geçit yeri belirlenmiştir. Şöyle ki;

Eldeki davada, davacı 908 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek davalıya ait taşınmazdan geçit irtifakı kurulmasını istemektedir. Gerçektende davacı taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı bulunmaktadır. Mahkemece bu ihtiyacı karşılamak ve uygun güzergahı saptamak için keşif yapılmış, ne var ki az yukarıda değinilen ilkeler gözardı edilerek geçit yeri belirlenmiştir. Şöyle ki;

1-Üzerinde geçit hakkı tesis edilen 907 parsel sayılı taşınmazın üzerinde davacının haksız olarak inşaa ettiği fırını nedeniyle 907 parsel sayılı taşınmazın kullanım bütünlüğü bozularak geçit hakkı tesis edilmiştir.

2-Geçit hakkının genel yola kadar kesintisiz bağlanması gerektiği ilkesi gözetilmeden yola sınırı bulunun davacı parseline kadar bağlantı yapılarak, davacının taşınmazları arasında ulaşımı sağlamak amacıyla geçit hakkı tesisi sonucunu oluşturacak şekilde hüküm kurulmuştur. Bu nedenle de genel yola ulaşmayacak şekilde geçit hakkı tesisi doğru görülmemiştir.

3-Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması ve vekili olsa bile yararına avukatlık ücreti verilmemesi gerekirken bu yönün de gözardı edilmesi ayrıca doğru değildir.

O halde, mahkemece yapılacak iş, taşınmaz başında bilirkişiler aracılığı ile yeniden keşif yapılmalı(HUMK m.363),keşifi izlemeye ve denetime uygun alınacak bilirkişi raporuna göre davacının genel yola ulaşımında en elverişli yol saptanmalı, davacıya ait bir başka taşınmazında geçit güzergahı kapsamında kalması halinde, geçit irtifaklarının taşınmazların leh ve aleyhine tesis edilmesi gerektiği ilkeleri de gözetilerek bu taşınmaz aleyhine de geçit irtifakı kurulacak şekilde sonucu gidilmelidir. Tüm bu yönler üzerinde durulmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler uyarınca davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 27.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8623, Karar No: 2016/1994, Tarih: 18.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/8623 E.  ,  2016/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 50/1 -a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Ev eşyalarının sanıkla aynı evde yaşayan eşinin borcundan dolayı haczedilmiş olmasına göre, evlilik birliği içinde ortak kullanılan eşyaların aynı zamanda sanığa ait olması dolayısıyla, sanık hakkında tayin olunan cezada 5237 sayılı Kanunun 289/1-son cümlesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Seçenek yaptırım olan adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK’nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün birinci paragrafında yazılı TCK'nın 289/1 uygulamasından sonra gelmek üzere "TCK’nın 289/1-son cümlesi uyarınca sanığın cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesine, TCK’nın 62. maddesinin uygulanması ile verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının 1 ay 7 gün hapse, 4 gün adli para cezasının ise 1 gün adli para cezasına, sonuç hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek verilen 1.500.-TL adli para cezasının 740 TL adli para cezasına ve 80.-TL adli para cezasının ise 20 TL adli para cezasına indirilmesi suretiyle" ve hükümdeki “ve ödenmiyen adli para cezasının hapse çevrileceğine” yazılı kısmı ile “Sanık adli para cezasını ödemediği takdirde kalan cezanın 5237 Sayılı Yasanın 52/4. maddesi ve 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasa'nın 106/3. maddesi uyarınca hapse çevrilmesine, (ihtarat yapılamadı)” kısmının çıkarılması ve hükmün diğer kısımlarının aynen kalması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 18.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11990, Karar No: 2014/15839, Tarih: 24.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/11990 E.  ,  2014/15839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine .../.../2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 04/.../2013 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacı tarafından istenilmekle dosya içerisindeki belgeler incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(...) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (...) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (...) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(...) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (...) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (...) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

İlam, temyiz eden tarafa .../.../2013 gününde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise 09/.../2013‘de verilmiştir. HUMK’nun 432/.... maddesi uyarınca temyiz süresi onbeş gündür. Kararın tebliğ tarihi ile temyiz edildiği gün gözetildiğinde onbeş günlük yasal süresinin geçtiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle temyiz dilekçesinin reddine 24/.../2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2244, Karar No: 2020/180, Tarih: 09.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/2244 E.  ,  2020/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 18.08.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11087, Karar No: 2017/24187, Tarih: 02.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/11087 E.  ,  2017/24187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/694, Karar No: 2025/3422, Tarih: 25.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2025/694 E.  ,  2025/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 27.09.2023 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 2024/2699 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11065 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11065 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 16/06/2021 tarihli ve 2020/18965 esas, 2021/7640 karar sayılı ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 21.06.2021 tarihli ve 2020/21397 esas, 2021/7865 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği nazara alıdığında;

Somut olayda, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26/09/2021 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik kararının tebliği için, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi gereğince şüphelinin beyan ettiği ve bilinen son adresi olan "... Mah. ... Cad. No40/1 .../Bursa" adresine çıkartılan tebligatın bilâ tebliğ iade dönmesi üzerine, bu defa "... Mah. ... Sok. No:27 ... Apt Kat:3 .../Bursa" adresine çıkarılan tebligatın da iade olması sonrasında, bu kez de aynı adrese çıkartılan tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca tebliğ edilmiş sayılarak anılan kararın kesinleştirildiği anlaşılmış ise de; 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesinde yer alan, "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. (Değişik fıkra: 11/01/2011-6099

S.K./9.mad.) Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. (Değişik fıkra: 19/03/2003 - 4829 S.K./11. md.) Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır..." şeklindeki hükümler dikkate alındığında, dosya kapsamında sanığın bilinen son adresine daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığı ve bu durumda tebligatın usulsüz olduğu, kamu davasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, bu nedenle infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların da hukukî sonuç doğurmayacağı, bu durumda ise denetim süresinin başladığının da kabul edilemeyeceği cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.