muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15436, Karar No: 2021/19412, Tarih: 22.11.2021

3-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi gereğince hükmolunan temel ceza adlî para cezası olarak belirlendiği halde aynı Kanunun 50/1-a maddesinin uygulanmasında isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 2 no’lu kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi gereğince hükmolunan 4 ay (120 gün) karşılığı adli para cezası üzerinden, aynı Kanun’un 152/2-a maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapıldığında 6 ay (180 gün) karşılığı adli para cezasına hükmedilmesi akabinde TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 5 ay karşılığı (150 gün) adli para cezasına hükmedilmesi sonrası, aynı Kanun’un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL üzerinden 3.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi yerine, hüküm fıkrasının devamında 3 ay 10 gün adli para cezası verildiği belirtilerek sanık hakkında neticeten 2.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, hükmün belirtilen nedenle 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA,

2- 1 ve 3 no’lu kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesinde;

a) 5237 Sayılı TCK’nın adli para cezası başlıklı 52. maddesinin 1. fıkrasında “Adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 61/8. maddesinde yer alan “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” şeklindeki düzenleme uyarınca, sanık hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edildiğine göre temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca 120 gün karşılığı olarak belirlenmesinden sonra, artırma ve indirimlerin de gün üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ay üzerinden temel cezanın belirlenmesi ve sonraki uygulamaların da ay üzerinden yapılması,

b) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edildiği ve buna göre temel ceza adli para cezası olarak belirlendiği halde 5237 sayılı TCK’nın 50/1-a maddesinin uygulandığı belirtilerek yazılı şekilde hüküm kurulması nedenleriyle kanun yararına bozma istemleri yerinde görüldüğünden (ANTALYA) 32. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 10/07/2020 tarihli ve 2019/112 E., 2020/285 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hükmün 1. paragrafında yer alan “4 ay karşılığı”, 2. paragrafında yer alan “6 ay karşılığı” ve 3. paragrafında yer alan “5 ay karşılığı” ibareleri çıkartılarak yerlerine sırasıyla “120 gün”, “180 gün” ve “150 gün” ibarelerinin eklenmesine ve hükmün 5. paragrafında yer alan “ TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince günlüğü takdiren 20,00 TL’den adli para cezasına çevrilmek suretiyle” şeklindeki kısmın çıkartılarak yerine “TCK’nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü takdiren 20,00 TL’den hesaplanarak” ibaresinin eklenmesine, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 22/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15324, Karar No: 2009/15863, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/15324 E.  ,  2009/15863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, ... ve arkadaşları vekilinin duruşmalı temyiz isteminin gider yönünden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 12.05.2004 ... 2003/226-2004/4 sayılı red-bozma kararında özetle; “Dava konusu taşınmazların bulunduğu Pendik İlçesi Kurna Köyünde, 1956 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında tüm taşınmazların o tarihte kimse tarafından kullanılmayan fundalık yer olması nedeniyle tespit ve tescil dışı bırakıldığı, davacı ... mirasçısı ..., davacı ... ve Asuman ... (... mirasçısı) ile katılan davacılar ... ve arkadaşlarının dayandığı tapu kayıtlarının dava konusu taşınmazlara mevki ve sınır olarak uymadığı, mahkemece yapılan uygulama sonucu anlaşıldığından davacılar Şerife Arzumanoğlu mirasçıları ... ve arkadaşları vekili, davacı ... mirasçısı ... vekili, davacı ... ve Asuman ... (... mirasçısı) vekili ile katılan davacılar ... ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazlarının reddine, karar gerektiği, Hazinenin temyiz itirazları yönünden ise kişilerin tutundukları Şubat 1294 ve 735 sıra numaralı tapu kaydının miktarı 25 dönüm ve cinsi çalılık olup, 25 dönüm yüzölçümlü cinsi çalılık olan tapu kaydının toplam yüzölçümleri 250.000 m2’den fazla olan konusu parselleri kapsadığının kabul edilemeyeceği, dava dosyasına getirtilen harita ve kadastro paftalarında, yörede 1956 yılında yapılan genel arazi kadastro sırasında, çekişmeli parsellerin, bitişiğinde bulunan ve 1939 yılında yapılıp 24.10.1942 tarihinde ilan edilerek kesinleşen Mandacı Yatak Devlet Ormanı ile birlikte ve bu ormanlarla hiçbir ayırım yapılmadan, kadastro paftası üzerine “fundalık” yazılmak suretiyle kadastro harici bırakıldığı, öncesi bir bütün olan dava konusu taşınmazların, Mandacı Yatak Devlet Ormanının devamı ve ormanla aynı nitelikte ayrılmaz parçası olduğu, 1957 tarihli memleket haritasında kısmen renkli orman kısmen de beyaz renkli göründüğü ancak beyaz renkli olarak gösterilen bazı bölümlerinin dahi, 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi gereğince orman içi açıklığı niteliğinde olduğu ve bu nedenle özel mülk olamayacağı, keza, 1976 tarihli memleket haritasında çekişmeli parsellerin tamamının ve çevresinin yeşil renkli bitişik ormanların devamı niteliğinde ormanlık alan olarak gözüktüğü, 1997 tarihli memleket haritasında dahi yapraklı ağaç sembolleri bulunan alanda yer aldığı gözlemiş olup, bu nedenle dava konusu parsellerin 1976 yılında dahi kullanılmadığı, bu resmi belgeler karşısında kişiler yararına 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17/2. maddesi hükümleri gereğince imar ihya ve zamanaşımı zilyetliği olan 20 yılın tamamlandığının düşünülemeyeceği, dava tarihine kadar, 4785 Sayılı Yasa gözetilerek dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu Kurna Köyünün tamamını kapsayan orman kadastrosunun yapılmadığı, bu durumda, Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2004 ... ve 2004/8- 242-292 sayılı ilamında da açıklandığı gibi, öncesi orman olan taşınmazlar üzerindeki zilyetliğe Anayasanın 169 ve 3402 Sayılı Yasanın 17/1 ve 18/1

. maddesi hükümleri gereğince imar ihya ve zamanaşımı zilyetliği olan 20 yılın tamamlandığının düşünülemeyeceği, dava tarihine kadar, 4785 Sayılı Yasa gözetilerek dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu Kurna Köyünün tamamını kapsayan orman kadastrosunun yapılmadığı, bu durumda, Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2004 ... ve 2004/8- 242-292 sayılı ilamında da açıklandığı gibi, öncesi orman olan taşınmazlar üzerindeki zilyetliğe Anayasanın 169 ve 3402 Sayılı Yasanın 17/1 ve 18/1. maddeleri gereğince, süresi neye ulaşırsa ulaşsın değer verilemeyeceği, Türkiye genelinde 1981 yılında malik ve zilyetler tarafından tüm araziler için Vergi Beyannamesi verildiği halde, davacılar ya da önce zilyet olduğu iddia edilen kişiler tarafından verilmiş bir vergi kaydı ya da beyannamesinin ibraz edilmemiş olması, çekişmeli parsellere 1981 yılında dahi zilyet edilmediğini ve kullanılmadığını gösterdiği, 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa ve 05.11.2003 ... 4999 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/D, 17/1 ve 30/2. maddeleri gözönünde bulundurulduğunda dava konusu taşınmazların öncesinin orman olduklarının kabulünün zorunlu olduğu ve zilyetliğe konu edilecek yerlerden olmadığı gibi, dava tarihi olan 1992 yılına kadar kazandırıcı zamanaşmı zilyetlik süresinin de dolmadığı gözönünde bulundurularak, davacıların dayandığı çalılık cinsli tapu kaydının çekişmeli parsellere uymadığı ve taşınmazların imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinecek yerlerden olmadığından davacıların davasının reddine ve dava konusu parsellerin tespit tutanaklarının malik hanesi açık olduğundan, 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesine göre yukarıda resmi belgelerde belirlenen nitelikleri göz önünde bulundurularak gerçek hak sahibi Hazine adına orman niteliğiyle tescillerine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyularak dava konusu 1273, 1274, 1275, 1276, 1277, 1278, 1279,1280, 1281, 1282, 1283, 1284, 1285, 1286, 1287, 1288, 1289, 1290, 1291, 1292, 1293, 1294, 1295, 1296, 1297, 1298, 1299, 1300, 1301, 1302, 1303, 1304, 1305, 1306, 1307, 1308, 1309, 1310, 1311, 1312, 1313, 1314, 1315, 1316, 1317 ve 1369 parsel sayılı taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmiş, hüküm davacılardan ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir ... ve arkadaşları vekilinin duruşmalı temyiz istemi gider yönünden red edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 3116 Sayılı Yasaya göre yapılmış ve 24.10.1942 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir. Daha sonra, 1744 Sayılı Yasanın 2. madde uygulamaları yapılarak 25.06.1981 tarihinde ilan edilmiş, itirazlar üzerine yapılan inceleme sonucunda verilen kararlar ise 08.07.1982 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir. 2896 Sayılı Yasaya göre, 15.08.1985 tarihinde ilan edilen 2/B madde uygulaması ve 3302 Sayılı Yasaya göre yapılan ve 27.02.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 2/B uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 27/10/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18820, Karar No: 2016/17319, Tarih: 22.12.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/18820 E.  ,  2016/17319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, kesin mehil içerisinde talep edilen belgeler sunulmadığından HMK'nun 119/2. maddesi uyarınca şikayetin usulden reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmekle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

T.C. Anayasası yargılamanın aleniyeti ilkesini benimsemiştir. Bunun anlamı; yargılama açık olarak yapılacak ve yargılamanın sonunda verilen karar da açıkça belirtilecektir. HMK' nun 298/2. maddesi gereğince, sonradan yazılacak gerekçeli kararın da bu kısa karara uygun olması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına da güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih, 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma nedeni olacağı içtihat edilmiş bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş; bozmadan sonra kısa karar ile bağlı olmaksızın çelişkiyi gidermek kaydıyla vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; şikayete konu ... 17.İcra Müdürlüğü'nün ... sayılı takip dosyasında alacaklı vekili 28.09.2015 tarihinde, borçlunun 3.kişi kiracılardaki kira ve diğer hak ve alacaklarına haciz konularak adı geçen kişilere 89/1.haciz ihbarnamesi gönderilmesini talep ettiği, İcra Müdürlüğü'nce 30.09.2015 tarihinde, ''Belediye Kanun'un 15.maddesi ve kamuya tahsis edilmiş ve kamuya tahsis kararı olan banka hesaplarına, menkullerine, gayrimenkullerine borç muhtırası gönderilmiş olması halinde haciz konulması talebinin kabulüne karar verildi'' şeklinde karar verilmiştir. Bu durumda alacaklının, borçlunun 3.kişilerdeki kira, diğer hak ve alacaklar dışında, banka hesapları ve taşınmazlarına yönelik haciz talebi bulunmadığından bu yönde verilen haciz kararı ve varsa konulan hacizlerin kaldırılması gerekir. İcra Mahkemesi'nce haciz talebi kapsamında kalan 3.kişi kiracılardaki kira ve diğer hak ve alacaklar için gönderilen haciz ihbarnamelerine yönelik haczedilmezlik şikayetinin esasının incelenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi doğru değildir.

-//-

-//-

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

NE
Yargıtay — Esas No: 2019/7834, Karar No: 2021/289, Tarih: 13.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7834 E.  ,  2021/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 8. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A-Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Hükmün sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın gönderdiği 24.11.2020 tarihli dilekçesindeki “temyiz hakkımdan feragat ediyorum, ... ” şeklindeki talebinin, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

1- Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK 'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK 'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve CMK 'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara ve sanığın ikrarına dayandırılmıştır. CMK 'nın 217. maddesine göre sanıklara atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

a)Sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilmeden ve sanıkların beyanları da dikkate alınarak haklarında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan eksik araştırma ile hüküm kurulması,

b)Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, sanık hakkındaki bozma nedenine göre bozmanın temyizden vazgeçen sanık ...'e CMK’nın 306. maddesi gereğince SİRAYETİNE,

13.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8595, Karar No: 2014/8070, Tarih: 10.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/8595 E.  ,  2014/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu 230 ada 34 ve 36 parsel sayılı taşınmazların tespitine esas Aralık 1959 tarih 20 sıra ve Mart 1975 tarih 6 sıra numaralı tapu kayıtlarının oluşum nedenlerini de gösterecek şekilde tesislerinden itibaren (bilgisayar yada daktilo kullanmak suretiyle çıkartılacak) tüm tedavüllerinin Tapu Arşiv Daire Başkanlığı ve Mahalli Tapu Müdürlüğünden,

2- Dava konusu 230 ada 34 ve 36 parsellere komşu taşınmazların (dere ve yoldan sonra gelen taşınmazlar dahil) kesinleşme durumlarını da belirtecek şekilde kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile varsa tespitlerin dayanağı olan belgelerin, tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının, davalı iseler düzenlenecek dosya inceleme tutanaklarının, hükmen kesinleşmiş iseler mahkeme ilamlarının onaylı örneklerinin

3- Tarafların müşterek murisleri (davalı ... oğlu ...'ın dedesi) ... 'in, davalı ...'ın babası ... 'in amcası olan ... (Büyük ... )'in ve davalı ...'ın annesi ... ... 'ın tüm mirasçılarını gösterir şekilde verasete esas açık nüfus kayıtlarının Nüfus Müdürlüğünden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11746, Karar No: 2021/5593, Tarih: 07.07.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11746 E.  ,  2021/5593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 51/1-3-6-7-8. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... ili ... ilçesi ... Mahallesi ... Mevkinde faaliyet gösteren, ... inşaat firmasına ait taş ocağında kamyon şoförü olarak çalışan sanığın sevk ve idaresindeki kamyon ile geri manevra yaptığı esnada kamyonun arka tarafında yaya olarak bulunan, aynı firmada kamyon şoförü olarak çalışan ve olay günü taş yüklemek için kamyonu sırada bekleyen ölen ...’a çarptığı olayda; 16.09.2015 tarihli iki iş güvenliği uzmanı ve bir hukukçu bilirkişiden oluşan üç kişilik bilirkişi heyet raporunda özetle “....şantiye sahası içinde güvenlik tedbirlerine ilişkin uyarıcı ikaz levhalarının olmadığı, yükleme sahasında “hophopcu” olarak tabir edilen kamyonların yüklenici makineye yaklaşması sırasında bulundurulması gereken işçinin bulunmadığı, kamyonda geri manevra esnasında sesli uyarı sisteminin olmadığı, işveren şirketin gerekli eğitimi vermediği, ölen kişinin işinde ehil olduğu gerekçeleri ile ölenin asli kusurlu olduğu, dava dışı taş ocağını işleten Akten inşaat firmasının iş güvenliği önlemleri almaması nedeni ile sanığın da geri manevra esnasında gerekli dikkat ve özeni göstermemesi ve aynaları yeterince kontrol etmemesi nedeni ile tali kusurlu olduğu ...”; soruşturma aşamasında trafik polisinden alınan bilirkişi raporunda ise kamyon sürücüsü sanığın 2918 sayılı Kara Yolları Trafik Kanunu 67. maddesinde yer alan kusurlardan, sürücülerin park yapmış taşıtlar arasından çıkarken, duraklarken ve yönetmelikte belirtilen şartlar dışında geriye dönmeleri veya geriye gitmeleri yasaktır.” hükmünü ihlal ettiğinden asli ve tam kusurlu olduğu; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, kusur durumunun şüpheye yer vermeyecek şekilde tespiti, olay yerinde taş ocağı işleten işverenin de bulunması hususları dikkate alınarak, dosyanın İstanbul Teknik Üniversitesinden seçilen aralarında Trafik Kürsüsü öğretim üyelerinden üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilerek, sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07.07.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.