muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/376, Karar No: 2018/375, Tarih: 25.09.2018

...'nin pantolonunun cebinde jelatine sarılı esrarın ele geçirildiği, sanık Mehmet'in üzerinde ise herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, ardından durdurulan araç kontrol edilmek istendiği sırada arka ve ön yolcu koltuğu arasındaki boşlukta ve sağ ön kapı cebindeki cips paketinde görünür şekilde ve açıkta bulunan, niteliği ve miktarından dolayı da koku ile algılanabilen suç konusu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği, görevlilerce araçta bulunan uyuşturucu maddelere bu şekilde elkonulmasının; “Gizlenmiş bir şeyi bulmaya çalışma ve araştırma” anlamlarına gelen arama işlemi olarak değerlendirilemeyeceği, işlendiği iddia edilen suça ilişkin yeterli bilgiye sahip olmayan kolluk tarafından yapılan çalışmaların geldiği aşama dikkate alındığında, soyut nitelikte olan ve başkaca herhangi bir somut emare ile desteklenmeyen muhbirden alınan bilginin adli arama kararı almayı gerektirecek boyuta ulaşmadığı, dolayısıyla CMK'nın 116 ve devamı maddeleri uyarınca arama kararı ya da yazılı arama emri alınmasını gerektiren bir durumun söz konusu olmadığı, görevlilerce sanık ...'nin üzerinin ve suç konusu uyuşturucu maddenin naklinde kullanılan aracın içerisinin kontrol edilmesinin önleyici nitelikte bulunduğundan adli nitelik taşımadığı ve görevlilerce gerçekleştirilen kontrollerin ölçülü olduğu, bu bağlamda sanıkların üzerlerinde ve araçta arama yapılabilmesi için arama kararı ya da yazılı arama emri bulunup bulunmadığının araştırılmasının gerekmediği, somut emarelere dayanmayan ve tüm sanıkların açık kimlik bilgilerini de içermeyen muhbirden alınan soyut bilgi hakkında araştırma yapan kolluk görevlilerinin, dışarından bakıldığında aracın içinde görünür şekilde duran ve koku ile algılanabilen suç konusu uyuşturucu maddeleri fark etmeleri ile işlenmekte olan bir suçla diğer bir anlatımla “suçüstü” hali ile karşılaştıkları ve buna bağlı olarak da suç işlerken rastlanan sanıkları CMK'nın 90. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ile aynı maddenin 4. fıkrası ve PVSK'nın 13. maddesinin 1. fıkrasının (A) bendi ile Ek 6. maddesi gereğince yakaladıkları, kaldı ki suç şüphesi altında olmayan kişileri kapsayan, amacı da tehlike ile suçun işlenmesini önlemek olan ve kamu düzeninin, başkalarının hak ve hürriyetlerinin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, taşınması veya bulundurulması yasak olan her türlü silâh, patlayıcı madde veya eşyanın tespit edilmesi için Elazığ Sulh Ceza Hâkimliği tarafından verilen önleme araması kararının da dosya içerisinde yer aldığı, bir an için sanık ...'nin üzerindeki uyuşturucu maddenin hukuka aykırı şekilde ele geçirildiği ve suçun konusu ile delili olarak kabul edilemeyeceği düşünülse bile; açıkta ve görünür şekilde aracın arka ve ön yolcu koltuğu arasındaki poşette ve sağ ön kapı cebindeki cips paketinde bulunan uyuşturucu maddenin hukuka uygun ele geçirildiğinin kabul edilmesi karşısında; TCK'nın 54. maddesinin 4

...'nin üzerindeki uyuşturucu maddenin hukuka aykırı şekilde ele geçirildiği ve suçun konusu ile delili olarak kabul edilemeyeceği düşünülse bile; açıkta ve görünür şekilde aracın arka ve ön yolcu koltuğu arasındaki poşette ve sağ ön kapı cebindeki cips paketinde bulunan uyuşturucu maddenin hukuka uygun ele geçirildiğinin kabul edilmesi karşısında; TCK'nın 54. maddesinin 4. fıkrası kapsamında üretilmesi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alınması ve satılması suç oluşturduğundan müsadere edilmesi gereken sanık ...'nin üzerindeki uyuşturucu maddenin, hukuka aykırı şeklide ele geçirilmesinin sonuca etkili olmayacağı, zira yasak delil kapsamında bulunmayan görünür ve açık şekilde araçta ele geçirilen diğer suç konusu uyuşturucu maddelere göre sanıkların hukuki durumlarının Özel Dairece değerlendirilmesinin mümkün olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 21.10.2015 tarihli ve 14019-4304 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.09.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7710, Karar No: 2016/3417, Tarih: 26.04.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/7710 E.  ,  2016/3417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, davacılar kiracı şirket ve kefil tarafından davalı kiralayan aleyhine açılan menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, davalının davacılar hakkında İstanbul Anadolu 3. İcra Müdürlüğünün 2010/645 esas sayılı dosyasıyla 2009 Yılı Kasım ile 2011 yılı Haziran ayları arası kira parası, toplam 30.450 TL'nin tahsili için takip başlattığını ancak, taşınmazın 09.03.2010 tarihinde tahliye edilerek anahtarların icra dosyasına teslim edildiğini ve 4 aylık kira bedelinin de kabul edilerek ödendiğini bu nedenle borçlarının bulunmadıklarını tespitine, davacılar lehine % 20 icra tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, cevap dilekçesinde, taşınmazın tahliyesi sonrasında ancak 15.08.2010 tarihinde yeniden kiraya verilebildiğinden bu tarihe kadar olan kira bedellerinden sorumlu olması gerektiğinden ve ödenmeyen aidatlar olduğundan davanın reddine karar verilmesini savunmuş, mahkemece, davacı kiracının icra takibi sonucu 09.03.2010 tarihine kadar olan kira bedelleri ve aidatlardan sorumlu olduğu gerekçesi ile, tahliye tarihine kadar olan kira bedelleri ve aidatlar hesaplanarak kalan 25.748,70 TL yönünden davacıların sorumlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve sözleşmede açıkça kararlaştırılmadığından kefilin makul süre kirası ile sorumlu olmayacağının anlaşılmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin kiracı şirket yönünden makul süre alacağına ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Davalı ile davacı şirket arasında 01.07.2009 tarihli 2 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı kiracı, temerrüt nedeniyle tahliye talepli icra takibi sonucunda taşınmazı 09.03.2010 tarihinde tahliye etmiş ise de; tahliye, davalı kiracının temerrütü sonucu gerçekleştiğinden kiracı kira dönemi sonuna kadarki kira parasından sorumludur. Ancak TBK'nun 114. maddesi göndermesi ile aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca kiraya verenin de zararın artmasına neden olmaması gerekir. Davalı

./..

./..

kiracının sorumluluğu kiralananın kira sözleşmesindeki bedel ve koşullarda yeniden kiraya verilebileceği süre kadardır. Esasen kanun koyucu bu kuralı 6098 sayılı TBK'nun 325. maddesiyle kanun hükmü haline getirmiştir. Mahkemece, taşınmazın anahtar teslim tarihi olan 09.03.2010 tarihinden sonra aynı şartlarla ne kadar süre içinde kiraya verilebileceği uzman bilirkişi aracılığıyla tespiti ile, tespit edilecek bu makul süre kadar kira parasından ve bu süreye ilişkin aidat bedelinden davalının sorumlu olacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/339, Karar No: 2019/4166, Tarih: 30.10.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/339 E.  ,  2019/4166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-... birleşen 2013/644 Esas sayılı davada davacı ... ile davalılar 1-... 2-... Deri Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. 3-... 4-... 5-... 6-... 7-... 8-... arasındaki davadan dolayı ... 10. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 03.03.2015 gün ve 2012/357-2015/48 sayılı hükmü bozan 23. Hukuk Dairesi'nin 07.06.2018 gün ve 2015/9001-2018/3597 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 315,00 TL para cezası ile bakiye 17,70 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacıya yükletilmesine, 30.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13990, Karar No: 2013/19222, Tarih: 16.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13990 E.  ,  2013/19222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

15.06.2011 tarihinde yüzüne karşı tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 23.06.2011 havale tarihli dilekçesi ile temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 16.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3174, Karar No: 2020/4839, Tarih: 12.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2018/3174 E.  ,  2020/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap suçuna teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında icbar suretiyle irtikap suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile İçişleri Bakanlığının dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin ve ilgili Bakanlığın duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye ve İçişleri Bakanlığına bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 12/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7131, Karar No: 2024/15140, Tarih: 10.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/7131 E.  ,  2024/15140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/418 E., 2023/718 K.

SUÇ : Değişen suç vasfına göre resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.05.2001 tarihli ve 2001/6-70-2001/77 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, imza sahibinin tevdi ettiği kişinin kağıdın zilyetliğinden vazgeçerek bunu başka bir kişiye vermesi halinde, kağıdın yeni zilyedi olan kişi açısından “esasen kendisine tevdi ve teslim olunmayan kağıdı bertakrip (hukuka aykırı) ele geçirme” keyfiyetinin gerçekleşmiş olacağı; somut olayda; sanık ... açısından “esasen kendisine tevdi ve teslim olunmayan kağıdı bertakrip (hukuka aykırı) ele geçirme” keyfiyetinin gerçekleşmiş olduğu, açığa imza atandan aldığı kağıdı faile veren sanık ...'in eyleminin ise “bertakrip ele geçiren failin” fiiline iştirak ettiği ve yüklenen fiilin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 209 uncu maddesinin ikinci fıkrası atfıyla aynı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki “resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturduğu ve dosya kapsamına göre sanık ...'in suç ortağı konumunda bulunan sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmünün, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca sanık ... yönünden olağan zamanaşımını kestiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen suçun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan 17.02.2015 mahkumiyet tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle, ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26905, Karar No: 2013/22481, Tarih: 30.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/26905 E.  ,  2013/22481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yapılan itiraz üzerinde mahallinde inceleme yapılmış olduğundan sadece sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde,

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4134, Karar No: 2017/13287, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4134 E.  ,  2017/13287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14534, Karar No: 2012/10068, Tarih: 18.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/14534 E.  ,  2012/10068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bodrum 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :05.11.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kişisel ilişki, kusur, manevi tazminat ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davalarında vekalet ücretinin davanın kabul veya ret edilmesi durumuna göre takdir edileceğinin, boşanmanın fer'i niteliğinde olan nafaka ve tazminat taleplerinin kabul veya reddi nedeniyle ayrıca vekalet ücretine hükmedilmeyeceğinin tabii olmasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece velayeti anneye bırakılan çocukla davalı baba arasında kişisel ilişki tesis edilirken; aynı şehirde oturmaları halinde müşterek çocuk ile davalı baba arasında kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun babası yanında yatıya kalacağı şekilde kişisel ilişki düzenlenmemesi ve milli bayramların ikinci günü olmadığı halde, milli bayramların ikinci günü kişisel ilişki kurulması doğru olmadığı gibi ayrı şehirlerde oturmaları halinde ise günümüzde ulaşım imkanlarının çok kolaylaşmış olması nazara alındığında senede sadece bir dönem (1-20 Temmuz tarihleri arasında) çocuğun baba yanında kalması suretiyle kişisel ilişki tesisi yetersiz olmuştur. Açıklanan nedenlerle çocuğun yaşı, bedeni ve fikri gelişimi dikkate alınarak, ayın beliri hafta sonları, dini bayramların belirli günleri, çocuğun zorunlu eğitime başlayabileceği göz önüne alınarak sömestr (yarıyıl) tatilinin belirli bir bölümü ile yılın yaz aylarına denk gelecek belirli bir ayı veya bu ayın belirli bir dönemini içerecek şekilde, daha uygun sürelerle kişisel ilişki kurulmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.04.2012 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/6643, Karar No: 2023/122, Tarih: 11.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/6643 E.  ,  2023/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2019 tarihli ve 2018/502 Esas, 2019/598 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 31.01.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.02.2022 tarihli ve 2021/15014 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.03.2022 tarihli ve KYB-2022/20553 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.03.2022 tarihli ve KYB-2022/20553 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 11.07.1991 tarihli kararı kapsamında, tekerrüre esas alınan Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 01.11.1988 tarihli ve 1988/46 esas, 1988/171 sayılı kararına ilişkin suçun işlendiği 05.03.1988 tarihinde, kayden 15.03.1973 doğumlu olan sanığın 18 yaşından küçük olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme gereğince söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağı ve dolayısıyla sanığın mükerrir olduğu sabit olmakla beraber sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 10.10.2016 tarihli ve 2016/9997 soruşturma, 2016/175 sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl süre ile tedaviye tabi tutulmak suretiyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

B. Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiğinin bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2018 tarihli ve 2016/9997 soruşturma, 2018/1861 esas, 2018/1535 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,