muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12614, Karar No: 2011/244, Tarih: 18.01.2011

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

Somut olaya gelince;

222 parsel maliki ... tarafından ... vd. aleyhine açılan elatmanın önlenmesi ve kal davası sonucunda Kahramanmaraş 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/143 Esas, 2007/1213 Karar sayılı ilamı ile; davanın kabulüne, A, B, C harfleri ile gösterilen yapıların eklentileri ile birlikte yıkımına karar verilmiş olup, hüküm Yargıtay 1.Hukuk Dairesi denetiminden geçerek 05.11.2008 tarihinde kesinleşmiştir.

Eldeki dava anılan hükmün kesinleşmesinden sonra 04.02.2009 tarihinde açılmış olup, artık kesinleşen kal kararı gereğince ekonomik değer taşıyan bir yapıdan sözetmek mümkün değildir. Bir başka anlatımla, sübjektif unsurun varlığı kabul edilse dahi objektif unsur açısından varlığı kabul edilebilecek bir bina sözkonusu değildir.

Belirtilen nedenle tescil isteğinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Ancak davacı, ikinci kademedeki istemi ile 222 sayılı parsele diktiği ağaç bedellerinin tahsili isteğinde bulunduğundan mahkemece tescil isteğinin reddi ile kademedeki istemin değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmadığından bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, 18.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5272, Karar No: 2018/14334, Tarih: 11.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/5272 E.  ,  2018/14334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, davalı-karşı davacı kadın lehine hükmedilen tazminatlar ile müşterek çocuk lehine hükmedilen iştirak nafakasının miktarı, velayet ve vekalet ücreti yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, katılma yoluyla 07.05.2018 tarihli tashih kararı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadının tashih istemine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece, Dairemizin 28.09.2017 tarih, 2016/11326 esas, 2017/10229 karar sayılı bozma ilamına uyularak, davalı-karşı davacı kadın lehine asıl ve karşı davada maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir. Buna rağmen, davacı-karşı davalı erkeğin 25.04.2018 tarihli talebi üzerine, mahkemece 07.05.2018 tarihinde verilen tashih kararıyla, kadın lehine kesinleşen asıl ve karşı dava yönünden davacı-karşı davalı erkek lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir. Taraflara mahkeme kararıyla yüklenen yükümlülükler, tashih veya tavzih yoluyla değiştirilemez. Zira tashihte, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile benzeri açık hatalar düzeltilir (HMK m. 304). Uyulan bozma ilamı doğrultusunda erkeğin reddedilen kadının ise kabul olunan davaları yönünden davalı-karşı davacı kadın lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmolunmasında bir yanlışlık ve düzeltilecek maddi bir hata bulunmaması karşısında asıl dava bakımından davacı-karşı davalı erkeğe vekalet ücretine hükmedilmesi ve bu bakımdan tashihle hükmün değiştirilmesi doğru bulunmadığından, tashih talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden Mehmet Sezgin'e yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna 176.60 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Ceren'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.12.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2007/1642, Karar No: 2007/2271, Tarih: 12.06.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/1642 E.  ,  2007/2271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...'ın yargılama sonucunda, icra takibine konu alacak miktarının alım gücüne göre yaşamak için herkeste bulunması zorunlu olan miktarın altında olduğu bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-d maddesi gereğince sanığın eyleminde haksızlık içeriğinin az olduğu ceza verilmesinde toplum yararı olmadığından bahisle sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına dair. Bağcılar İcra Ceza Mahkemesinin 13.07.2006 tarihli ve 2006/1162-1307 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüyle Bağcılar İcra Ceza Mahkemesi kararının kaldırılmasına, suçun diğer unsurlarının oluşup oluşmadığı yönünden gerekli değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2006 tarihli ve 2006/792 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Bağcılar İcra Mahkemesince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmiş olmasına göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 271/2. maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında da bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin suçun diğer unsurlarının oluşup oluşmadığı yönünde gerekli değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 19/03/2007 gün ve 14504 sayılı Kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 04/04/2007 gün ve K.Y.B.2007/62064 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; Bağcılar İcra Mahkemesince takip dosyasındaki alacak miktarı paranın alım gücüne göre herkeste bulunması zorunlu olan miktarın altında kaldığı gerekçesiyle sanık hakkında CMK'nun 223/4-d ve İİK'nun 337/1-son cümlesi gereğince ceza tertibine yer olmadığına karar verilmesi karara karşı yapılan itiraz üzerine Bakırköy 4.Ağır Ceza Mahkemesi Bağcılar İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, dosyanın Bakırköy İcra Tetkik Merciine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmışdır.

Bakırköy 4.Ağır Ceza Mahkemesince, Bağcılar İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, suçun unsurlarıyla oluşup oluşmadığı yönünde gerekli değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi için dosyanın sehven Bağcılar İcra Mahkemesi yerine Bakırköy İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesinin maddi yanılgıya dayalı olduğu, mahallinde düzeltilebileceği düşünülmüştür.

Bakırköy 4.Ağır Ceza Mahkemesince, Bağcılar İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, suçun unsurlarıyla oluşup oluşmadığı yönünde gerekli değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi için dosyanın sehven Bağcılar İcra Mahkemesi yerine Bakırköy İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesinin maddi yanılgıya dayalı olduğu, mahallinde düzeltilebileceği düşünülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu’nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu’ndaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığın nüfus kaydı getirtilmeden verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek Ağır Ceza Mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden Ağır Ceza Mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı nitekim somut olayda borçlu sanığın nüfus kaydı getirtilmediği gözetildiğinde, Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2006 tarih ve 2006/792 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1946, Karar No: 2007/1827, Tarih: 21.05.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/1946 E.  ,  2007/1827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1-Dava konusu taşınmaza uygulanan tapu kaydının geldisi olan 8.9.1944 tarih ve 22 sıra numaralı tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavül kayıtlarının varsa haritaları ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğü ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından getirtilerek dosyasına konulması,

2- 5.10.1970 Tarih ve 2 sıra numaralı tapu kaydının revizyon gördüğü ... Köyünün 138, 139, 140, 141, 142 ve 143 parsel sayılı taşınmazların onaylı kadastro tespit tutanağı suretleri ile söz konusu tapu kaydının başka parsellere revizyon görüp görmediği sorularak revizyon gördüğü başka parseller var ise tutanak suretleri ile kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının, davalı ise dava dosyalarının getirtilerek dosyasına konulması,

3-Tespite dayanak 5.10.1970 Tarih 2 sıra numaralı tapu kaydının ilk tesis kaydı ve tedavülleri 1. bendde belirtildiği gibi dosyaya getirtildikten sonra ilk tesis tapu kaydından ifrazen oluşan tüm tapuların revizyon gördüğü tüm parsellerin onaylı kadastro tutanak suretlerinin getirtilerek dosyasına konulması(Temel tapu kaydının revizyon gördüğü tüm parsellerin tutanak suretleri),

4- 8.9.1944 Tarih ve 22 sıra numaralı tapu kaydının iki kısma ifraz olduğu anlaşıldığından tespit tapusu dışında diğer ifraz tapu kaydı varsa dayanak haritaları ile birlikte istenerek revizyon gördüğü tüm parsellerin onaylı kadastro tespit tutanaklarının istenerek dosyasına konulması,

Komşu ... Köyünün 263, 264, 66, 267, 268, 269, 277, 323, 241, 242, 281, 282, 286, 289 parselleri ile Bozdere Köyünün 582, 583, 584, 585, 591, 623, 624, 598, 445, 444, 443, 442, 441, 440, 439, 438, 435, 434, 431, 430, 429, 428, 427, 400 parseller ile Mağaralı Köyünün 755, 754, 739, 327, parsellerinin onaylı kadastro tespit tutanağı ile tespite dayanak tüm kayıtları ile tesisinden itibaren getirtilerek dosyasına konulması,

6-Taşınmazlara komşu 317 ve 318 parsellere uygulanan 11.3.1967 tarih ve 22 sıra numaralı tapu kaydı ile 1937 Tarih 61 ila 64, 69 tahrir numaralı vergi kayıtlarının dairesinden celbi ile dosyasına konulması,

7-Güneyden komşu Mağaralı Köyünün parsellerine uygulandığı anlaşılan 19.11.1956 tarih 24, 2.9.1957 tarih ve 1, 26.3.1964 tarih 66 sıra numaralı tapu kayıtları ile, 123 tahrir numaralı vergi kaydı, 30.11.1959 tarih ve 62, 24.7.1947 tarih ve 14, Kasım

./..

333 tarih ve 75, 18.1.1946 tarih ve 25 sıra numaralı tapu kayıtları ile 19 ila 45 numaralı vergi kayıtlarının dairesinden celbi ile dosyasına konulması,

8-Komşu parsellere uygulanan 5.10.1970 tarih ve 3 numaralı tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte ve 1937 tarih 45, 2 ila 10, 46, 47, 48, 49, 51 numaralı vergi kayıtlarının dairesinden celbi ile dosyasına konulması,

./..

333 tarih ve 75, 18.1.1946 tarih ve 25 sıra numaralı tapu kayıtları ile 19 ila 45 numaralı vergi kayıtlarının dairesinden celbi ile dosyasına konulması,

8-Komşu parsellere uygulanan 5.10.1970 tarih ve 3 numaralı tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte ve 1937 tarih 45, 2 ila 10, 46, 47, 48, 49, 51 numaralı vergi kayıtlarının dairesinden celbi ile dosyasına konulması,

9-Kök tapu kaydı kapsamında kalan 266, 267, 268, 269, 270, 271, 272, 273, 274, 275, 276, 277 ve 323 parsel sayılı taşınmazların kesinleşip kesinleşmediği sorularak kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının, davalı iseler dava dosyalarının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21.5.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4085, Karar No: 2014/3896, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4085 E.  ,  2014/3896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.