muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13504, Karar No: 2013/9991, Tarih: 29.05.2013

Davalı vekili, davacının rut bölgesi içerisinde olan ... Büfe ye ait hesaplar satış temsilcisi tarafından incelendiğinde 43.660,05 TL bakiyesinin olduğunun tespit edildiği, mevcut borcun tahsili amacıyla İzmir 4. İcra Müdürlüğünün 2011/8982 E sayılı dosyası ile ... hakkında icra takibine geçildiğini, ... hakkında yapılan icra takibinde tebligat parçasının adres bırakmadan taşınmıştır şeklinde iade gelmesi üzerine şirkette satış temsilcisi davacıdan bilgi istendiğinde ... isimli müşterinin ... isimli kişiye büfeyi devrettiğini ve malların ...'e teslim edildiğini beyan ettiğini, şirket fatura kayıtlarında faturaların ... isimli müşteriye fatura edildiği ancak malların kime teslim edildiğine dair irsaliye imzasının alınmadığı görüldüğünden ve bu durum şirket talimatlarına aykırı olduğundan çalışanın yazılı olarak savunması talep edildiğini, davacının yazılı savunmasında da açıkça ...'e teslim edildiği, yapılan kısmi tahsilatlara ilişkin olarak da tahsilat makbuzlarını şirkete teslim ettiğini beyan ettiğini, ancak şirket kayıtlarında ...'ten ödeme alındığına dair de herhangi bir makbuz bulunmadığını, davacının şirket talimatlarına ve çalışma prensiplerine aykırı olarak hareket ettiğini, teslim edildiği bildirilen ve ... adına fatura edilen malların da kime teslim edildiği bilinmediğini, halbuki irsaliyeli faturalarda mal kime teslim edildiği ise ad soyad kaşe ve imza alınması malın teslimini ispat açısından zorunlu olduğunu, bu konuda araştırmalar devam ederken davacıya ait müşteriler ile yapılan mutabakat çalışmasında müşterilerden ... Ltd Şti isimli müşteriye ziyarete gidildiğinde müşterinin çalışanının kendi borçlarının 21.800 TL olmadığını hesaplarında 13.806,25 TL borçlu göründüklerini beyan etmesi üzerine temsilci davacıya hesapta doğan 7993,75 TL farkın nereden doğduğu sorulduğunda ... Ltd Şti den mal alarak ... isimli büfeye götürdüğünü ancak bayi kapalı olduğundan tahsil edemediğini sözlü olarak bildirdiğini, bu durum üzerine şirkette bu konu ile ilgili olarak yazılı savunması istendiğinde ise savunma vermekten imtina ettiği ve bu durumun tutanak altına alındığını, davacının izah edilen iki konuda şirket bilgi ve talimatları dışında hareket ederek kendisine teslim edilen malları teslim yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve müşterilerden borç mal alması sebebi ile iş aktinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-e bendi gereğince tazminatsız olarak derhal haklı sebeple feshedildiğini, şirket tarafından davacı ve ... ve ... hakkında da güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılıktan Savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu, şirketin davacıyı işten çıkarma sebebinin aldığı ödemeleri şirkete teslim etmemesi olmayıp şirkete ait malları şirkette cari kaydı olmayan bir kişiye teslim ettiğini kendisinin açıkça beyan etmesi ve yine müşteriden borç mal alarak yine şirket müşterisi olmayan ...'e teslim etmesi olduğunu savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, dinlenen tanık beyanları, getirtilen ve ibraz olunan belgeler ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının iş aktinin feshine sebep gösterilen satış işlemlerinin rutin bayilere yapılan satış işlemi olduğu, bu şekilde yapılan birçok işlemde faturaların imzalı olmadığı, iş akdinin feshinde haklı ve geçerli sebebin bulunmadığı sonucuna varılmakla davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

İş Kanunu’nun 25’inci maddesinin II’nci bendinin (d) fıkrasına göre, işçinin işverene veya ailesine karşı şeref ve namusuna dokunacak sözler söylemesi veya davranışlarda bulunması ya da işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması veya işçinin işverene veya aile üyelerinden birine sataşması haklı fesih nedeni olarak sayılmıştır. Böyle durumlarda işçi, anayasanın 25 ve 26’ncı maddesi ile güvence altına alınmış düşünceyi açıklama özgürlüğüne dayanamaz. Buna karşılık işçinin bu ağırlıkta olmayan işveren aleyhine sarfettiği sözler çalışma düzenini bozacak nitelikte ise geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Sadece işverene karşı değil, işveren temsilcisine karşı yöneltilen ve haklı feshi gerektirecek ağırlıkta olmayan aleyhe sözler geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Bunun gibi, işçinin, işveren veya aile üyelerinden olmamakla birlikte, işverenin yakını olan veya işverenin yakın ilişkide bulunduğu veya başka bir işte ortağı olan kişilere hakaret ve sövgüde bulunması, bu kişilere asılsız bildirim ve isnatlar yapması özellikle işverenin şahsının önemli olduğu küçük işletmeler bakımından bu durum iş sözleşmesinin feshi için geçerli neden oluşturacaktır. İşçinin, işverenin başka bir işçisine sataşması 25/II, d hükmü uyarınca haklı fesih nedeni sayılmıştır. Sataşma niteliğinde olmadığı sürece, diğer işçilerle devamlı ve gereksiz tartışmaya girişmek, iş arkadaşları ile ciddi geçimsizlik göstermek geçerli fesih nedenidir.

İş Kanunu’nun 25’inci maddesi kapsamında değerlendirilecek ağır sözleri, işçi, işverenin veya vekilinin tahrikleri sonucu söylemesi, geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Yapıcı ve objektif ölçüler içerisinde belirli bir uzmanlık alanı ile ilgili eleştiri ya da işletmedeki bozukluk ya da uygunsuzluklara ilişkin eleştiri söz konusu olduğunda geçerli fesihten bahsedilemez.

Dosya içeriğine göre; davacının, davalı işyerinde 5 yıldan fazla süreyle satış temsilcisi olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-e fıkrasına göre işverenin güvenini kötüye kullanılması, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması gerekçe gösterilerek feshedildiği anlaşılmıştır.

Dosya içeriğine göre; davacının, davalı işyerinde 5 yıldan fazla süreyle satış temsilcisi olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-e fıkrasına göre işverenin güvenini kötüye kullanılması, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması gerekçe gösterilerek feshedildiği anlaşılmıştır.

Fesih gerekçesi olarak gösterilen ... Ltd Şti isimli işyerinden bir kısım mal alınıp ... 'a ait büfeyi işleten ...'e teslim edilmesi nedeni işveren tarafından ispat edilememiş ise de; davacı hakkında yapılan şikayet üzerine hazırlık aşamasında verdiği ifadesinde hatırladığı kadarıyla ... 'a 3 ya da 4 faturalık 52.060,35 TL lik satış yaptığının doğru olduğunu, bu satış karşılığı malları ... 'ın yanında çalışan ...'e dükkanda teslim ettiğini, bu teslimata ait faturaların şirkette mevcut olduğunu, şirket kaşesini bastığı için ...'den imza almadığını, ... ile ...'in ortak çalıştığını, bayinin devrinden haberinin olmadığını, ortak çalışmaları ve ... 'ın kendisine sözlü olarak ...'e malları teslim etmesini söylemesi üzerine malları teslim ettiğini, ... ve ...'in satılan malların parasını ödememesi ile kendisinin alakası olmadığını beyan ettiği; fesih öncesi alınan savunmasında ise bütün müşterilerle çalışıldığı gibi ... Büfe'nin sahibi olarak bildiği ...'e cari hesap açıldığını ve teslimat yapıldığını, ...'in bu teslimatların karşılığı olarak kısmi ödemelerde bulunduğunu, ancak 3 ay kadar sonraki ödemeyi almaya gittiğinde büfenin kapalı olduğunu gördüğünü, durumu şirket yetkilisine bildirdiğini, bir süre ...'e ulaşmaya çalıştığını ancak büfe açılmadığı gibi sahibi kadına ulaşamadıklarını, büfenin sahibi ... isimli kişinin, dükkanın işletmesini ... 'e devrettiğinden teslimatların ...'e yapıldığını, faturaların ise ... isimli kişiye kesildiğini beyan etmiştir.

Söz konusu beyanlardan davacının ...'e cari hesap açtığı ve teslimatlar yaptığını kabul ettiği, ...'in kısmi ödeme yaptığı, daha sonra ödemeyi almaya gittiğinde büfenin kapalı olduğunu gördüğü ve durumu şirkete bildirdiği, bir süre ...'e ulaşılmaya çalıştıklarını ancak büfenin açılmadığı gibi adı geçen kadına da ulaşamadıkları, büfe sahibinin işletmesini kadına bıraktığından teslimatların kadına yapıldığını ancak faturaların büfe sahibi adına kesildiği, ibraz edilen faturalar dikkate alındığında çoğunda aynı şekilde ... kaşesi olduğu, birçoğunda imza dahi bulunmadığı, bu hali ile davacının kusurlu eylemi yani büfenin işletilmesi ile ilgili devirden haberdar olduğu halde bunu zamanında şirkete haber vermemesi, malların teslimine rağmen düzenlenen faturalarda teslim ettiği kişinin adına düzenlememesi ve faturalarda teslime ilişkin imza almamış olması hususları birlikte değerlendirildiğinde karşılıklı yükümlülük ve güven ilişkisine dayanan iş sözleşmesinin devamının işveren tarafından artık beklenemeyeceği, güven ilişkisinin temelinden sarsıldığı ve işverence yapılan feshin haklı nedene dayandığı sonucuna varılmıştır. Bu nedenle işveren feshinin işçinin davranışlarından kaynaklanan haklı nedene dayandığından davanın reddi gerekir. Yazılı gerekçe ile davanın kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan 18,90 TL harcın mahsubu ile kalan 5,90 TL harç giderinin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 74,00 TL yargılama gideri 'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 29.05.2013 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5472, Karar No: 2013/25617, Tarih: 19.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/5472 E.  ,  2013/25617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.02.2011 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü hakkında 16.6.2005 tarih ve 1999/211 esas 2000/32 karar sayılı ek kararla uyarlama yapıldığı, 05.07.2005 tarihli ikinci bir ek kararla hükümlünün 15-18 yaş grubunda olduğundan söz edilerek, hükümlü hakkında hükmolunan kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCY'nın 50. ve 52.maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrildiği, 05.07.2005 tarihli ikinci ek kararın hükümlüye 03.08.2008 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlünün 08.08.2005 tarihli temyiz dilekçesi ile 3740 TL para cezasının ekonomik gücünü aştığından temyiz ettiğini ifade ettiği, bundan sonra dosyanın Dairemize gönderildiği, Dairemizin 13.05.2010 tarihli kararıyla 16.06.2005 tarihli ilk ek kararın hükümlüye tebliği gerektiğinden iade kararı verildiği, bunun üzerine ilk ek kararın hükümlüye tebliğ edildiği, ancak hükümlü tarafından temyiz edilmediğinin anlaşılması karşısında: 16.6.2005 tarihli ilk ek karardan sonra kurulan 05.07.2005 tarihli ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir, ayrıca ilk ek karara yönelik temyiz istemi de bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle; hükümlü hakkında yeniden kurulan 05.07.2005 tarih ve 1999/211 esas -2000/32 karar sayılı ikinci hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5358, Karar No: 2019/11435, Tarih: 07.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/5358 E.  ,  2019/11435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 09.12.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9032, Karar No: 2022/2022, Tarih: 09.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/9032 E.  ,  2022/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle maddi tazminat davasının Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan yargılaması sonucunda; başvurunun kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin başvurusu üzerine yapılan itiraz incelemesinde; İtiraz Hakem Heyetince davalı tarafın itirazının reddine dair verilen 02/05/2019 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurusunda; 01.12.2017 tarihinde davacının sürücüsü olduğu araç ile davalıya sigortalı aracın karıştığı kazada davacının yaralandığını, sürekli işgöremezliğe uğradığını belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL sürekli işgörmezlik tazminatının kaza tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, dava değerini 101.155,25 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; başvurunun reddini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davacının talebinin kabulü ile 101.155,00 TL tazminatın 30.07.2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine davalı vekilinin itirazının reddine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının usulüne uygun şekilde belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden kaza tarihi 11/10/2008 tarihinden önce ise Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği,

01/09/2013-01/06/2015 tarihleri arası Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01/06/2015-20/02/2019 tarihleri arası Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik, 20/02/2019 tarihinden sonra Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Somut olayda, hükme esas alınan İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 05/07/2018 tarihli hükme esas alınan engelli sağlık kurulu raporunda davacının %81 maluliyet tespitinde hangi yönetmeliğin esas alındığı belli değildir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; yaralanmadan kaynaklı maluliyetininin tespiti için kaza tarihi ve sonrasındaki tüm tedavi evrakları da eklenerek, dosyadaki raporu da irdelenmek suretiyle bizzat muayenesi yapılarak kaza ile illiyet bağı kuran (özellikle davranış bozukluğu yönünden belirlenen oranın bakiye ömür boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceği yönünden de ruh ve sinir hastalıkları uzmanının da bulunması gerektiği gözetilerek) davacının kaza nedeniyle maluliyeti oluşup oluşmadığı ve varsa maluliyet oranının, 01/12/2017 olan kaza tarihi itibari ile geçerli olan 30/03/2013 tarihli Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümleri ile ekindeki cetvellere göre belirlenmesi için, Adli Tıp Kurumu veya en yakın Üniversite Hastanesinin Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığından rapor alınıp oluşacak sonuca göre (usuli kazanılmış haklar dikkate alınarak) karar verilmesi gerekirken, hatalı maluliyet raporuna göre karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13. maddesi ve karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 17/2. maddesi gereği, davacı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin, tarifeye göre belirlenen nispi vekalet ücretinin 1/5'i tutarında (maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla) olması gerektiği gözetilmeden, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararını BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22078, Karar No: 2011/6040, Tarih: 05.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22078 E.  ,  2011/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12575, Karar No: 2017/24074, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/12575 E.  ,  2017/24074 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.