muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5135, Karar No: 2020/688, Tarih: 20.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5135 E.  ,  2020/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre; sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri içinde, iki yönlü, parke kaplama yolda, saat 19:50 sıralarında seyir halindeyken dört yönlü kavşağa geldiğinde seyir istikametine göre yolun sağından aniden koşmaya başlayan yayaya çarpması şeklinde meydana gelen ve bir kişinin ölmesi ile neticelenen olayda; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; dosya içeriğinden ve UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, suç tarihi itibariyle sürücü belgesi bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hükmün (7.) paragrafının hükümden çıkarılması ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 20/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5873, Karar No: 2014/12974, Tarih: 08.07.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5873 E.  ,  2014/12974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/12/2013 tarih ve 2013/221-2013/129 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkilleri ile davalıların ... Akaryakıt Gıda İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti'nin hissedarı olduklarını, 12/07/2012 tarih ve 8110 sayılı ticaret sicil gazetesinde yayınlanan ortaklar kurulu kararı gereğince, davalıların şirket müdürü olarak atandıklarını, 2012 yılı Temmuz ayında müvekkilinin müdürlükten ayrıldıktan sonra ... ve ...'ün şirketi fiilen yönetmeye başladıklarını, şirket adına 2.300.000,00 TL kredi çektiklerini ve daha sonra bu krediyi kendi şirketlerine aktardıklarını, davalıların şirket imkanlarını kendi yararlarına kullanmalarının TTK'nın 630. maddesi gereğince yöneticilerin basiretsizliği ve özen yükümlülüğüne aykırılık oluşturduğunu, bu şekilde şirketin zarar görmesine sebebiyet verdiklerini ileri sürerek TTK'nın 630. maddesi gereğince yönetim haklarının ve temsil haklarının kaldırılmasını, şirket adına çekilen kredinin şirkete iadesinin sağlanmasını, şirketin uğradığı zararın tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; müvekkilleri ile davacıların kardeş olduklarını, üç yıl dönüşümlü olarak müdür olarak atandıklarını, şirket üzerinden kredi çekildiğinin doğru olduğunu, ancak bunun için müvekkillerinin kendi taşınmazları ve mal varlıklarını teminat olarak verdiklerini, şirketin bir zararının ve riskinin bulunmadığını, çekilen kredinin 3 katı teminat verildiğini, zarar ihtimalinin dahi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili; müvekkilleri ile davacıların kardeş olduklarını, üç yıl dönüşümlü olarak müdür olarak atandıklarını, şirket üzerinden kredi çekildiğinin doğru olduğunu, ancak bunun için müvekkillerinin kendi taşınmazları ve mal varlıklarını teminat olarak verdiklerini, şirketin bir zararının ve riskinin bulunmadığını, çekilen kredinin 3 katı teminat verildiğini, zarar ihtimalinin dahi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; tarafların müşterek ortak oldukları şirket üzerinden kredi çekilmesi hususunda 15/03/2013 tarihli ortaklar kurulu kararının alındığı ve 11/03/2013 tarihli kredi çekilmesine ilişkin sözleşme yapıldığı ve bu karar ve sözleşmede ... ve ... dışındaki ortakların imzasının bulunduğu, çekilen krediler tamamen ödenerek kapatıldığını, davacının genel kurul kararının iptali için dava açtığını ancak bu davanın bekletici mesele yapılmadan karar verilmesini istemesi karşısında iptal edilememiş mevcut genel kurul kararına dayanarak davalıların kredi çektiği, bu karara göre kredi çekildiğine ve ortaklar da şirketin genel kurulunu oluşturduğundan şirketin zarara uğratılması ve davalıların özensiz yönetimi söz konusu olmayacağı ve davacıların bazı istemlerini atiye bıraktığı gerekçesiyle davacıların davalılara karşı açmış olduğu, çekilen kredinin şirkete iadesi ve bu yüzden şirketin uğradığı zararların davalılardan tazminine ilişkin talebi ile 29/11/2012 tarihli genel kurul toplantı tutanaklarında davacıların katılmadıklarının tespitine ilişkin atiye bırakılan talepleri yönünde dosyanın tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesine, davacıların TTK'nın 630/2 maddesi gereğince, yöneticilerin azli ve temsil yetkilerinin kaldırılmasına yönelik davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TTK'nın 630. maddesi gereğince müdürlerin yönetim haklarının ve temsil haklarının kaldırılması istemine ilişkindir. 6100 sayılı HMK'nın 165/1 maddesi "Bir davada hüküm verilebilmesi, başka bir davaya, idari makamın tespitine yahut dava konusuyla ilgili bir hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığına kısmen veya tamamen bağlı ise mahkemece o davanın sonuçlanmasına veya idari makamın kararına kadar yargılama bekletilebilir." hükmünü içermekte olup, mahkemece davacıların açtığı genel kurul kararının iptali davasının bu davada bekletici mesele yapılıp yapılmayacağı hakkında taraf irade ve beyanlarından bağımsız olarak karar verilmemiş ve davacının bekletici mesele yapılmaması yönündeki beyanı doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş olup bu yönden mahkeme gerekçesi yerinde değil ise de; toplanan deliller ve somut olayın özelliğine göre, ortaklar kuruluna konu kredinin ödenerek borcun kapatılmış olması, şirket zararına bir sonucun doğmamış olması, azli gerektirici sebeplerin de gerçekleşmemiş olmaması nedeniyle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün açıklanan bu gerekçe ile onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08/07/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava (tefrik edilen kesimi dışında), 6102 sayılı TTK’nın 630/2-3. maddesine dayalı olarak açılmış yöneticilerin yönetim ve temsil haklarının kaldırılması talebine ilişkindir.

Davacı yan, tarafların ortak oldukları şirket üzerinden çekilecek kredinin bir kısım ortakların şahsi hesaplarına aktarılması yolunda yapılan iş ve işlemler nedeniyle davalıların yönetim ve temsil görevlerinin kaldırılması talebinde bulunmuşlardır.

Mahkemece, bu yolda alınmış bir genel kurul kararından ve bir zarar oluşmadığından bahisle davalıların özensiz yönetiminden söz edilemeyeceği yolundaki yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

TTK’nın müdürlerin görev, yetki ve yükümlülüklerine ilişkin 626. maddesinde, müdürlerin aynı kanunun 625/1. maddesinde belirtilen görev, yetki ve yükümlülüklerini, şirketin menfaatlerini düşünerek yerine getirmek ve dürüstlük kuralı çerçevesinde gözetmekle yükümlü oldukları belirtilmiştir. Somut olay bakımından, şahsi teminatlar sağlanmış olsa dahi, kimi ortaklar yararına kullanılmak üzere kredi sözleşmesi yapılması olgusu, hiç kuşkusuz şirket menfaatine olmayıp, aksine, dürüstlük kuralı da bertaraf edilerek gerçek kişilerin menfaatleri önde tutulmak suretiyle şirketin zarar görme tehlikesi ile karşı karşı bırakılmasıdır. Bu durumda, davalıların TTK’nın 626. maddesi hükmüne aykırı olarak, müdürlük görevlerinin ifası sırasında şirket menfaati yerine bizatihi kendi çıkarlarını düşünerek hareket ettiklerinin ve bu olgunun, müdürler bakımından yasal yükümlülüklerinin ağır bir ihlali niteliğinde bulunduğunun kabulü gerekir. TTK’nın 630. maddesinde, bu biçimdeki ağır ihlalin varlığı halinde, müdürlerin yönetim ve temsil yetkilerinin geri alınması yahut kaldırılması için, şirketin bir zarara uğraması bir gereklilik olarak yer almamaktadır. Çünkü, vakıa odur ki, müdürler kural olarak vekalet hükümlerine tabidir. Hiç kuşkusuz vekalet ilişkisi, öncelikle, güvene dayalı olmalıdır. Davalıların fiillerinin bu güven ilişkisini zedelediği de çok açıktır. O halde, mahkemenin şirketin bir zarara uğramadığı yolundaki gerekçesi, sözü edilen yasal düzenleme ve açıklamalar karşısında, yerinde değildir.

Öte yandan, mahkemece, ortada bir genel kurul kararının varlığı söz konusu iken müdürlerin temsil ve yönetim yetkilerinin kaldırılamayacağı yolunda bir ret gerekçesine de yer verilmiştir. Söz konusu kararın iptali için mahkemeye başvurulduğu dosya kapsamıyla belirgin olup, bu hususun bir hadise biçiminde ele alınması gerekmekle, HMK’nın 165. maddesi uyarınca mahkemece re’sen gözetilecek bu halin varlığına rağmen, davacı beyanına dayanılarak, bu genel kurul kararının iptali için açılan davanın bekletici mesele yapılmasından sarfınazar edilmemesi gerekirdi. Nitekim, çoğunluğun onama kararında da bu yöne temas edilmiş bulunmaktadır. Keza, ortada bir genel kurul kararının var olması, TTK’nın 625/2. maddesi de gözetildiğinde, müdürlerin sorumluluklarını ortadan kaldıran bir hal olmamakla, mahkemenin genel kurul kararına yönelik gerekçesinde bu yönden de isabet bulunmadığı açıktır.

Tüm bu yasal ve gerektirici nedenler karşısında, yerel mahkeme kararının bozulması kanısında olduğumdan, Dairemizin muhterem çoğunluğunun, yerel mahkeme kararının gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması yolundaki kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/20840, Karar No: 2013/20467, Tarih: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/20840 E.  ,  2013/20467 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, izin parası alacağı, ikramiye alacağı, ücret alacağı ile cezai şart alacaklarının ödetilmesine, davalı ve karşı davacı, 03.06.1999 tarihli sözleşme protokolü diye adlandırılan sözleşmenin temsil noksanlığı sebebi ile mutlak butlan sebebi ile feshine ve sözleşmenin 11.maddesine göre fazlaya ve döviz kuru arasındaki fark ve faizden kaynaklanacak istemlere ilişkin hakları saklı kalmak şartıyla 75 bin ABD doları karşılğı 111.000 ytl tazminatın 2.000 USD karşığı 3.600 ytl'lik kısmının Merkez bankasının dövizlere uygulanan ve reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmeine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen hüküm altına almış, karşı davayı reddetmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davalı ve karşı davacı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin 5.90 TL'sinin davacı ve karşı davalıya arta kalanın davalı ve karşı davacıya yükletilmesine, 04.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5922, Karar No: 2019/8290, Tarih: 09.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/5922 E.  ,  2019/8290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar M.. G.., D.. Y.. hakkında CMK’nın 223/2-c maddesi gereğin beraat

Diğer sanıklar hakkında TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıklar..., ... ve ...’ın mahkumiyetlerine, sanıklar ... ve ...’in ise beraatlerine ilişkin hükümler sanıklar ... ve ... ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

(I)Sanıklar ... ve ... hakkındaki beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin sanıkların kusurlu olduklarına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

(II)Sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... ve ...’ın kusur durumuna, CMK’nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin ise hükmedilen cezaların yetersiz olduğu ile adli para cezasına çevrilmesine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’ın 50/4 maddesinin, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının ve adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının belirlenmesine esas uygulama maddesi olan TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi,

Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’ın 50/4 maddesinin, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının ve adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının belirlenmesine esas uygulama maddesi olan TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar Serkan ve Yalçın ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2 ve 3 ile numaralandırılan bölümünün 5. fıkralarının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle ve yine hükmün 4 ile numaralandırılan bölümünün 5. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak,sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA 09/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4660, Karar No: 2012/9012, Tarih: 04.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/4660 E.  ,  2012/9012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, bu suça azmettirme ve yardım

HÜKÜM : ...; TCK.nun 81,53/1,63,54.maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

Sanıklar ..., ... için: Kasten öldürmeye azmettirme suçlarından ayrı ayrı Beraatlarına

Sanık ... için: Kasten öldürmeye yardım suçundan Beraatına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten insan öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, cezasını azaltıcı bir nedenin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş; sanıklar ... ve ...'in kasten insan öldürmeye azmettirme suçları ile sanık ...'in kasten insan öldürmeye yardım suçundan açılan davalar hakkında elde edilen delillerin hükümlü1üklerine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin sübuta vesaireye; sanık ... müdafiinin sübuta, suç vasfına, yasal savunmaya, eksik kovuşturmaya vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 04.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10420, Karar No: 2014/14855, Tarih: 25.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/10420 E.  ,  2014/14855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPUDA İSİM TASHİHİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı babası "... oğlu ..."'in kayden maliki olduğu 2330 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının "...", soyadının "..." olarak yer aldığını, gerçekte murisinin baba adının "...", soyadının ..." olduğunu ileri sürerek, anılan taşınmazın tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,

25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20068, Karar No: 2017/3529, Tarih: 03.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/20068 E.  ,  2017/3529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafından sağlık sigortası yapılan davacının, poliçe vadesi içindeki rahatsızlığı nedeniyle hastanede 4 gün yatarak tedavi gördüğünü ve sonrasında da tedavisine devam edildiğini, tedavi gideri olarak hastane tarafından 7.014,22 TL. fatura düzenlendiğini, davalı ödeme yapmadığı için davacının faturalı bedeli kendisi ödemek zorunda kaldığını belirterek, davacının ödediği bedelin ödeme tarihi olan 19.12.2011'den işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, poliçe özel şartları gereği "gereksiz yatarak tedavi işlemleri ile belirli şikayet veya hastalığa bağlı olmayan, şikayetle ilgisiz yapılan tanı ve tedavi harcamalarının" teminat dışı olduğunu, davacının talep ettiği bedellerin de yatarak tedavi gerektirmeyen konuya ilişkin olduğunu, davacının hastalık dışı tanı ve teşhisler için, poliçe kapsamında kalması maksadıyla muvazaalı masraflar yaptığını, talebin teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 6.330,04 TL'nin 07.08.2012 tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 409,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 3.4.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12483, Karar No: 2024/3102, Tarih: 15.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12483 E.  ,  2024/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/752 E., 2022/547 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 24.09.2018 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan daha önce kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilerek ihlali ile açılan kamu davasında Ankara Batı 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/519 Esas, 2016/988 Karar sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği belirtilerek 5237 sayılı kanunun 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan açılan davada 5237 sayılı kanunun 192 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 26.05.2022 tarihli, 2019/752 Esas, 2022/547 Karar sayılı kararı ile ilk derece kararının kaldırılmasına ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi AMATEM bölümünde tedavisinin devam ettiğine ve kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;