muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/42909, Karar No: 2017/23378, Tarih: 26.10.2017

Dairemizin 02.06.2016 tarihli bozma ilamı ile davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilerek, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenerek; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği yönünde bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda bozma ilamında yer alan hususlarla ilgili olarak dava dosyasına yeni bir bilgi, belge girmediğinden dosya kapsamına göre daha önce yapılan tespit, değerlendirme ve hesaplama tutarlarını değiştirecek yeni bir husus saptanmadığı belirtilerek bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen veriler esas alınmıştır.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiğinde bozma gereklerinin yerine getirilmesi yasal bir zorunluluktur. Bozma ilamında yapılması gereken işlemler izah edilmiştir. Bu doğrultuda Mahkemece, davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda yapılan tespit ve değerlendirmeler kapsamında, Mahkemece bozma gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Yukarıda yapılan tespit ve değerlendirmeler kapsamında, Mahkemece bozma gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5417, Karar No: 2010/11665, Tarih: 11.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5417 E.  ,  2010/11665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.10.2008 tarih ve 2007/244-2008/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, müvekkilinin 30. sınıfta bulunan ürünleri kapsayan “TOFFİTELLA” ibareli marka tescil başvurusunun resmi marka bülteninde yayınlanması sonrasında davalı şirketin yaptığı itirazın diğer davalı TPE Markalar Dairesince reddedildiğini, bu ret kararına yapılan itirazın ise Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nca kabul edilerek davalı şirketin 30. sınıfta yer alan “Kent Tofita” ve “TOFİTA” markaları mesnet alınarak başvurularının reddedildiğini, markalarının davalı şirket markalarına benzemediğini ileri sürerek markalar arasında benzerlik bulunmadığının taspitine, YİDK kararının iptaline, davacı başvurusunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Ayrı ayrı davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlertir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraf markalarının benzer olduğu, davalı şirket markasının 556 sayılı KHK’nin 7/1-ı ve 8/4 ncü maddeleri anlamında tanınmış marka olduğu, davacının davalı markasının tanınmışlığından istifade etmek suretiyle toplumun dikkatini çekmek ve onun temsil ettiği imaj ve güveni hiçbir masraf ve çaba harcanmadan kendi ürünlerine devrini sağlama olanağını bulacağı, davacının davalı şirketin tanınmış markasının itibarından haksız bir biçimde yararlanacağı, davalı şirket markasının gücünün ve etkileme alanının zayıflamasına neden olacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20644, Karar No: 2013/23654, Tarih: 12.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/20644 E.  ,  2013/23654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı murisi, eşinin almakta olduğu malullük aylığının bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Yasanın 20/3. maddesi uyarınca 01.10.2008 tarihinden geçerli gelir bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda; davacının eşi ... , 18.6.1992 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu %44 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle kendisine sürekli işgöremezlik geliri bağlanmış olup, 31.10.2003 tarihinde vefat etmiştir. Davacı, 5510 sayılı Yasanın 20/3 fıkrasına göre, işkazası ile malûliyet oranının %50'nin altında olan sigortalıların iş kazasına bağlı olmaksızın ölümleri halinde hak sahiplerine gelir bağlama imkanının getirilmesi nedeniyle, kendisine ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

5510 sayılı Yasanın 17.maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililere ödenecek ödenekler ve bağlanacak gelire esas teşkil edecek günlük kazancın hesaplama yöntemini düzenlemiştir. Aynı Yasanın 19.maddesinde ise, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurullarınca meslekte kazanma gücünü en az %10 oranında kaybetmiş olanlara, sürekli işgöremezlik geliri bağlanacağı, sigortalının işgücünü tam kaybetmesi halinde, 17.maddeye göre hesaplanan aylık kazancının %70'i oranında, kısmi kaybetmesi halinde ise, tam aylığının hesap edilerek, bunun işgöremezlik derecesi oranındaki tutarının ödeneceği, başka birinin bakımına muhtaç ise, hesap edilen gelirin %100'nün bağlanacağı düzenlemesi getirilmiş, 20.maddenin birinci ve ikinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu ölen sigortalılarla, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 veya daha fazla oranda kaybetmesi nedeniyle gelir bağlanan sigortalıların ölmesi halinde, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, sigortalının 17.maddeye göre tespit edilen aylık kazancının 55'inci maddenin ikinci fıkrasına göre güncellenerek 34.madde hükümlerine göre aylık bağlanacağı düzenlemesi getirilmiş, davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55 inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34.madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

5510 sayılı Yasanın, Gelir ve aylıkların düzeltilmesi, yükseltilmesi, alt sınırı, ödenmesi ve yoklama işlemleri başlıklı 55.maddenin ikinci fıkrası, Bu Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıklar, her yılın Ocak ve Temmuz ödeme tarihlerinden geçerli olmak üzere, bir önceki altı aylık döneme göre Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan en son temel yıllı tüketici fiyatları genel indeksindeki değişim oranı kadar artırılarak belirlenir, düzenlemesini getirmiş, anılan maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları, bağlanacak gelir ve aylıkların alt sınırlarına ilişkin hükümler getirmiştir.

Bütün bu düzenlemeler ışığında, sigortalı Turgut Köşker'in 18.6.1992 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu %44 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle sürekli işgöremezlik geliri almakta iken,31.10.2003 tarihinde ölmesi nedeniyle, 5510 sayılı Yasanın 20'inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, anılan Yasanın yürürlüğe girdiği tarihi izleyen aybaşından itibaren, aynı Yasanın 55/2 fıkrasındaki güncelleme işlemi yapılmaksızın, ancak üçüncü fıkrasında belirtilen alt sınır gözetilerek, 34.madde hükümlerine göre davacıya 5510 sayılı Yasanın 20/3 fıkrasına göre, aynı Yasanın 55/3 fıkrasındaki alt sınır gözetilerek, 34'üncü madde hükümlerine göre, 01.11.2008 tarihinden itibaren gelir bağlanması gerektiğinin tespitine aksine Kurum işleminin iptaline,karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde, davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6628, Karar No: 2019/15667, Tarih: 09.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6628 E.  ,  2019/15667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Tekirdağ Cezaevi'nde tutuklu olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanığın kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16774, Karar No: 2014/19030, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16774 E.  ,  2014/19030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/08/2012

NUMARASI : 2012/35-2012/441

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra, inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Davacı vekili tarafından verilen 21.03.2014 tarihli dilekçesi ile, Dairemizin 13.06.2013 tarihli, 2012/24029 esas, 2013/14226 karar sayılı bozma kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği ileri sürülerek, anılan kararın düzeltilmesini talep etmiştir. Davacı vekilinin dilekçesi ve ekindeki evrakla birlikte dosya yeniden incelendi.

Davacı vekili, davalının icra takibine yaptığı itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve yüzde 40 oranında inkar tazminatına hükmedilmesini; davalı ise davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile kıdem tazminatının davalı işveren tarafından likit (hesaplanabilir) olduğu ve alacağın tespiti yargılamayı gerektirmediği gerekçesiyle davacı yararına yüzde 40 inkar tazminatına hükmedilmiştir. Dairemizin yukarıda anılın ilamında "talep edilen ile bilirkişi tarafından hesap edilen miktarların farklı çıkması alacağın likit olduğu konusunda tartışma meydana getirtiği gerekçesiyle icra inkar tazminatının reddi gerektiği" belirtilmiş ise de, somut uyuşmazlıkta taraflar arasında davacının ücreti ve hizmet süresi ihtilafsız olup, alacağın likit olduğu anlaşılmakla, davacının itirazı haklı görüldüğünden, anılan kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekmiştir.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 24.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14728, Karar No: 2017/773, Tarih: 06.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/14728 E.  ,  2017/773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 4.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında, ''dava'' yerine ''suç'' yazılması ile ''suç yeri'' ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlıkları olarak kabul edilmiş, kendisini vekaletnameli vekil ile temsil ettiren davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile dilekçe yazım ücretine hükmolunması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin tazminat miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28, Karar No: 2010/19, Tarih: 09.02.2010

Ceza Genel Kurulu 2010/2-28 E., 2010/19 K.

**Ceza Genel Kurulu 2010/2-28 E., 2010/19 K.**

**- ERTELEME

- HAK YOKSUNLUĞU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık Şirzat'ın, elektrik hırsızlığı suçundan 5237 sayılı TCY'nin 142/1-f ve 168. maddeleri uyarınca 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 53/1-a maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına, sanığın geçmişteki hali göz-önüne alınarak ileride suç işlemekten çekineceği kanaati hasıl olduğundan cezasının TCY'nin 51. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin (Tekirdağ İkinci Asliye Ceza Mahkemesi)'nce 19.12.2006 gün ve 217-821 sayı ile verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay İkinci Ceza Dairesi'nce 13.04.2009 gün ve 17888-19186 sayı ile onanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 25.01.2010 gün ve 294613 sayı ile;

TCK'nın 53. maddesinin 4. fıkrası gereğince kısa süreli hapis cezası (bir yıl ve daha az süreli hapis cezası) ertelenmiş kişiler hakkında 53/1. fıkrada öngörülen belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbiri uygulanamayacağından, tayin olunan 8 ay hapis cezası ertelenen hükümlü hakkında TCK'nın 53/1-a maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerekir görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilmekle, Ceza Genel Kurulu'nca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanığın, elektrik hırsızlığı suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, Özel Daire ile Yargıtay CBaşsavcılığı arasında çözümü gereken uyuşmazlık, sanık hakkında tayin olunan 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nin 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmesi karşısında, aynı Yasa'nın 53/1-a maddesinde sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesine yasal olanak bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

5237 sayılı TCY'nin 53. maddesinin 4. fıkrasında, "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Yasa'nın 49/2. maddesinde ise 1 yıl veya daha az süreli hapis cezalarının kısa süreli hapis cezası olduğu belirtilmiştir.

Bu hükümler uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında mahkum oldukları cezaya bağlı olarak Yasa'nın 53/1. madde ve fıkrasında yazılı her-hangi bir hak yoksunluğuna karar verilemeyecektir.

Aynı Yasa'nın 49/2. maddesinde ise 1 yıl veya daha az süreli hapis cezalarının kısa süreli hapis cezası olduğu belirtilmiştir.

Bu hükümler uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında mahkum oldukları cezaya bağlı olarak Yasa'nın 53/1. madde ve fıkrasında yazılı her-hangi bir hak yoksunluğuna karar verilemeyecektir.

Somut olayda, sanık hakkında tayin olunan ve kısa süreli hapis cezası niteliğinde olduğu tartışılmaz bulunan 8 ay hapis cezasının, yerel mahkemece ertelenmesine karar verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCY'nin 53/4. maddesi hükmüne aykırı olarak, aynı maddenin 1. fıkrasının (a) bendi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi yasaya aykırı ve isabetsizdir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığı'nın sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğine ilişkin itirazı haklı nedenlere dayandığından, kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nin 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiş olması karşısında, aynı Yasa'nın 53/4. maddesi gereğince, aynı maddenin 1 ve 2. fıkralarındaki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nin 322. maddesi gereğince, söz konusu yasaya aykırı uygulama hüküm fıkrasından çıkartılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay İkinci Ceza Dairesi'nin 13.04.2009 gün ve 17888-19186 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Tekirdağ İkinci Asliye Ceza Mahkemesi'nin 19.12.2006 gün ve 217-821 sayılı hükmünün;

Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nin 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiş olması karşısında, aynı Yasa'nın 53/4. maddesi uyarınca, aynı maddenin 1 ve 2. fıkralarındaki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nin 322. maddesinin verdiği yetki gereğince, hüküm fıkrasında yer alan, \* Sanığın TCY'nin 53/1-a maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına" ilişkin ibarenin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09.02.2010 günü yapılan müzakerede, oybirliğiyle karar verildi.