muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12921, Karar No: 2017/24067, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/12921 E.  ,  2017/24067 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7487, Karar No: 2014/26017, Tarih: 09.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7487 E.  ,  2014/26017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Giresun 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 13.02.2014

No : 2012/35-2014/81

Dava, malûliyetin tespiti ile malûllük aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Mustafa Taş tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1988-2010 döneminde askerlik borçlanması dahil toplam 1809 gün zorunlu SSK sigortalılığı bulunan davacı 19.10.2010 tarihli dilekçe ile malûliyetinin tespitini talep etmiştir. Karadeniz Üniversitesi Farabi Hastanesi tarafından düzenlenen 05.11.2010 tarihli Sağlık Kurulu raporunda; omurga eklemleri iltihabı tanısı konulmuş ancak maluliyet oranı ve başlangıcı konusunda bir tespite yer verilmemiştir. Davalı Kurum ise çalışma gücünün %60 oranında kaybedilmediğini bildirmiştir. Davacı, eldeki dava ile, malûliyetin tespitiyle maluliyet aylığı bağlanmasını talep ve dava etmiştir. Mahkemece Yüksek Sağlık Kurulu’ndan alınan 04.07.2012 tarihli raporda; çalışma gücünün %60 oranında kaybedilmediği ve malul sayılamayacağı belirtilmiştir. Rapor için Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurul’una gönderilen dosya, davacının son sağlık durumuna ilişkin olarak bir üniversite hastanesinin ilgili branşlarından temin edilecek muayene ve tetkikler ile düzenlenecek raporun eklenmesi için ilgili Kurul tarafından mahkemeye iade edilmiştir. Mahkeme, tedavi görülen hastanenin bildirilmesi ve tedavi evraklarının ibrazı için davacıya süre tanımış ayrıca bu yönde kesin süreyi içermeyen muhtıra düzenleyerek aksi halde mevcut delillere göre karar verileceği ihtarında bulunmuştur. Ancak verilen süre ve düzenlenen muhtıra gereğinin yerine getirilmemesi üzerine, mahkeme karar gerekçesinde; eksikliklerin ikmali için mahkemeye başvurulmadığını ve muhtıra gereğinin yerine getirilmediğini gerekçe gösterip mevcut Yüksek Sağlık Kurulu raporuna göre davanın reddi yoluna gidildiğini belirterek davanın reddine karar vermiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Delil ikamesi için avans” başlığını taşıyan 324. maddesi; taraflardan her birinin ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorunda olduğunu, taraflardan birinin yerine getirmediği avans yükümlülüğünün diğer tarafça yatırılabileceğini, aksi halde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılacağını, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve işler hakkındaki hükümlerin ise saklı olduğunu düzenlemiştir. Aynı yasanın “Re'sen yapılması gereken işlemlere ilişkin giderler” başlığının taşıyan 325. maddesi ise; tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve işlerde, hâkim tarafından resen başvurulan deliller için gereken giderlerin bir haftalık süre içinde taraflardan birisi veya belirtilecek oranda her ikisi tarafından ödenmesine karar verileceği, belirlenen süre içinde bu işlemlere ait giderleri karşılayacak miktarda avans yatırılmazsa, ileride bu gideri ödemesi gereken taraftan alınmak üzere hazineden ödenmesine hükmedileceği düzenlemesini içermektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/9-491 E. 2010/593 K. sayılı ilamında da “...Türk yargı sistemine göre, hukuk yargılamasında hakim kendiliğinden bir dava inceleyip, uyuşmazlığı çözemez. Bunun kaçınılmaz bir sonucu olarak da, hakim tarafların istekleriyle bağlı tutulmuştur (HUMK m.72, m.75). Öyleyse- kamu düzenin gerektirdiği hâller dışında- hâkimin re'sen yargılamayı sürdürmesi olanaklı olmadığına, ... kanunlarımızda hâkimin re'sen araştırma yapabileceği hallere de yer verilmiştir. Bu gibi hâllerde olayın özelliğine göre hâkim, incelemelerin gerektirdiği masrafların taraflarca ödenmemesi halinde sonradan haksız çıkan taraftan alınmak üzere Hazineden ödenek isteyip gereğini yerine getirir (HUMK m.415). ” hükmüne yer verilmiş, aynı değerlendirme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2011/13-701 E. 2012/6 K. sayılı ilamında da tekrarlanmıştır.

Sosyal güvenlik hakkı, kaynağına anayasanın 60. maddesinden alan temel nitelikte bir haktır. Bu sebeple sosyal güvenlik hukuku kamu hukuku disiplini içinde yer alan idare hukukunun bir dalı olup, hâkimin bakmakta olduğu davanın çözümü için gerekli bütün delillere kendiliğinden başvurması gerekir. Bu husus Türk yargı sisteminde, hukuk hâkiminin davayı kendiliğinden inceleyerek çözüme kavuşturamayacağı ve delillerin taraflarca hazırlanması gerektiğine dair kuralın istisnasını teşkil eder.

Açıklanan nedenlerle gerçeğe ulaşabilmek için ve sosyal güvenlik hakkını gecikmeden sigortalı veya hak sahibine teslim edebilmek için kamu düzenine dayanan resen araştırma ilkesinden hareketle HMK’nın 325. maddesi gereği ileride bu gideri ödemesi gereken taraftan alınmak üzere takdir edilen yargılama giderinin Devlet hazinesinden ödenmesine karar verilmesi ve gerekli araştırmalar yapılarak sonucuna göre bir hüküm tesis edilmesi gerekir. Yetersiz muhtıraya dayalı olarak yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Diğer taraftan, 506 sayılı Yasa'nın 53. maddesine göre “Kurum hastanelerince düzenlenecek usûlüne uygun Sağlık Kurulu raporları ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu çalışma gücünün en az 2/3’ünü yitirdiği ya da 34. madde gereğince yapılan tedavi sonunda kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca düzenlenecek usûlüne uygun rapor ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu çalışma gücünün en az 2/3’ünü yitirdiği, ... kurumca tespit edilen sigortalı malullük sigortası bakımından malûl sayılır.” 53/B maddesi ise; “Bu kanun kapsamında ilk defa çalışmaya başladıkları tarihte mevcut hastalık veya arızası bulunanlar bu hastalık veya arızasının malûl sayılmayı gerektirecek düzeyde olmadığını Kurum veya Kurum dışındaki hastanelerden işe girmeden önce alınmış, usulüne uygun Sağlık Raporu ve dayanağı tıbbi belgelerle kanıtlamakla yükümlüdürler. Sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte, malul sayılmayı gerektirecek derecede hastalık ve arızalarının bulunduğu önceden veya sonradan tespit edilen sigortalılar bu hastalık veya arızaları nedeni ile malûllük sigortası yardımlarından yaralanamazlar...” hükmünü içermektedir. Anılan Yasa'nın 109. maddesinde de, “Sigortalıların sürekli iş göremezlik malûllük ve erken yaşlanma hallerinin tespitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporlarda belirtilen hastalık ve arızaların esas tutulacağı, Kurumca verilen karara ilgililer tarafından itiraz edilmesi halinde Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nca karara bağlanacağı” hükmüne yer verilmiştir.

Buna göre, mahkemece, 506 sayılı Yasa'nın 109. maddesinde öngörülen prosedür doğrultusunda inceleme yapılarak, Adli Tıp İhtisas Kurulu'ndan rapor alınmak suretiyle sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranı ve başlangıcı kesin biçimde belirlenmeli ve işe giriş tarihi öncesi malul sayılmayı gerektirecek derecede hastalık ve arızasının bulunup bulunmadığı tespit edilmeli, Yüksek Sağlık Kurulu raporu ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki ortaya çıkması durumunda ise, Adli Tıp Genel Kurulu’ndan rapor alınmak suretiyle sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranı ve malul sayılmayı gerektirecek derecede hastalık ve arıza ile işe başlayıp başlamadığı kesin biçimde belirlenmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Öte yandan, alınacak Adli Tıp Genel Kurulu raporunda 2/3 oranında çalışma gücünün yitirilmediğinin veya çalışma gücü kaybı oranının %66,6’dan daha düşük olduğunun belirtilmesi halinde; mahkemece, 5510 sayılı Yasa'nın 25 ve 26. maddeleri çerçevesinde değerlendirme yapılması gereği gözden uzak tutulmamalıdır. Gerçektende; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un 25’inci maddesi ile tüm sigortalılar dolayısıyla 506 sayılı Kanun kapsamında SSK (4/a) sigortalıları açısından da “malûl sayılma” şartları yeniden düzenlenmiştir. Bu kapsamda; 4/a ve 4/b’li sigortalılar için “...çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az %60’ını kaybettiği...” Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu Kurumun Sağlık Kurulu'nca tespit edilenlerin malûl sayılacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanun’un 26’ncı maddesinde ise; “Sigortalıya malûllük aylığı bağlanabilmesi için sigortalının;

a) 25'inci maddeye göre malûl sayılması,

b) En az on yıldan beri sigortalı bulunup, toplam olarak 1800 gün veya başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl olan sigortalılar için ise sigortalılık süresi aranmaksızın 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olması,

c) Malûliyeti nedeniyle sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan veya işyerini kapattıktan veya devrettikten sonra Kurum'dan yazılı istekte bulunması, hâlinde malûllük aylığı bağlanır. Ancak, 4'üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre sigortalı sayılanların kendi sigortalılığı nedeniyle genel sağlık sigortası primi dahil, prim ve prime ilişkin her türlü borçlarının ödenmiş olması zorunludur.” hükmü getirilerek, “malûllük aylığı” bağlanma şartları düzenlenmiştir.

Yukarıda açıklanan maddî ve hukukî olgular göz önünde bulundurulduğunda; mahkemece, verilen kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu belirgin olup, bozulması gerekmektedir.

O hâlde; davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya iadesine, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15215, Karar No: 2015/13805, Tarih: 18.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15215 E.  ,  2015/13805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/143732

Mahkemesi : Çeşme (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 20/03/2014

Numarası : 2013/756-2014/169

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği;

İncelenen dosyada, sanığın olay gecesi sevk ve idaresindeki otomobil ile seyir halindeyken, kontrolsüz kavşağa geldiği, sol taraftan gelen araçları kontrol etmeden karşı yola geçmeye çalıştığı sırada, aracının sol yan kısımları ile müştekinin idaresindeki araca çarparak sebebiyet verdiği, kazadan 1 saat sonra yapılan ölçümde 0,78 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın kaza anında yaklaşık 98 promil alkollü olduğu, bu itibarla güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve atılı suçun unsurlarının oluştuğu kabul edilerek sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10024, Karar No: 2023/636, Tarih: 02.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/10024 E.  ,  2023/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Katılan ... Müdürlüğü vekilinin sanıklar ..., ..., ... hakkında

kurulan hükümlere yönelik temyiz isteği yönünden;

Taksirle öldürme suçunun mağduru olmayan ve bu suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen malen sorumlu ... Müdürlüğünün yargılamaya konu suç yönünden kamu davasına katılma hak ve yetkisinin olmadığı bu nedenle, Yerel Mahkemece yanılgılı biçimde verilen ve hukuki değerden yoksun olan katılma kararının kanun yollarına başvurma ve dolayısıyla hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceği anlaşıldığından, hükmü temyiz etme hakkı bulunmayan malen sorumlu ... Müdürlüğü vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği yönünden;

Sanık ... hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19.03.2015 tarih ve 2013/23- 2015/224 sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ... hakkında ayrı ayrı taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olup, bu kararlara karşı o yer Cumhuriyet savcısının yaptığı itiraz üzerine, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/438 değişik ... sayılı kararı ile itirazın kabulüne ve ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19.03.2015 tarih ve 2013/23-2015/224 sayılı hükmün açıklanmasına geri bırakılmasına ilişkin kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarih ve 2015/117 E. 2015/377 K. sayılı kararı ile; sanıklar ..., ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddenin birinci fıkrası, 50/4-1.a ve 52 nci maddenin ikinci ve dördüncü fıkraları gereğince tayin edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının günlüğü 20,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında tayin edilen 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasının günlüğü 20,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten 13.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Sanık ...'nun hükmü 20.01.2016 tarihinde temyiz ettiği, Mahkemece 02.02.2016 tarih ve 2015/117 E. 2015/377 K. sayılı ek kararla, temyizin süresinde olmaması nedeniyle temyiz isteğinin reddine karar verildiği ancak sanığın bu karara ilişkin temyiz başvurusunda bulunmadığı anlaşılmıştır.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.10.2020 havale tarihli ve 2016/106901 sayılı, "... Olay yerinde fotoğraf makinesiyle oluşturulmuş görsellerden olay yerinin oldukça rutubetli, nemli, ıslak bir yapıda olduğu anlaşılmaktadır. Reşit olan müteveffa elektrik dağıtım şirketiyle temasa geçerek dalın enerji akımını keseceği, kesintiye ya da voltaj dengesizliğine, elektrik kaçağına yol açacağı, bu nedenle uzman müdahalesinin zorunlu olduğuna ilişkin ihbar veya bildirimde bulunması gerekirken, enerji dağıtım şirketinin, bu şirketin konuyla ilgili yetkililerinin haberdar etmeyerek kendiliğinden inisiyatif alarak, üzerine vazife olmadığı halde dal kesmeye karar vermiş, üstünde uygun, koruyucu herhangi bir ekipman olmadığı halde insan taşımaya mukavim olmayan esnek ağaca çıkmış, dalın yüksek gerilime teması sonucu, akıma kapılarak yaşamını yitirmiştir. Olayın nedensel sürecinde taksirden kaynaklanan bir rolleri olmadığı anlaşılan sanıkların ayrı ayrı beraetlerine karar verilmesi gerekirken, süreçte toplanmış kanıt durumuna aykırı düşen bilirkişi raporu dayanak

alınarak oluşturulan gerekçeyle sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmesi..." şeklindeki gerekçeye dayanan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

1. Sanığın mahkûmiyetine dair verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Eksik incelemeye, sanığın kusurunun bulunmadığına,

3. Sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

ilişkindir.

B. Katılan ... Müdürlüğü Vekilinin Temyiz Sebepleri;

1. Sanıkların adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin kararın eksik inceleme sonucu alındığına,

2. Hukuk Mahkemesindeki tazminat dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğine,

3. Müvekkil şirketin kusur veya ihmalinin bulunmadığına, maktulün kusurlu olduğuna

4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü;

ilişkindir.

B. Katılan ... Müdürlüğü Vekilinin Temyiz Sebepleri;

1. Sanıkların adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin kararın eksik inceleme sonucu alındığına,

2. Hukuk Mahkemesindeki tazminat dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğine,

3. Müvekkil şirketin kusur veya ihmalinin bulunmadığına, maktulün kusurlu olduğuna

4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü;

1. ... ili ... ilçesi Bayıralan köyünde ikamet eden ...'ın, olay tarihinde tarlada çalışırken yaklaşık sekiz metre uzunluğunda bulunan ... ağacına dal budamak maksadıyla çıktığı, ağacın yaklaşık bir metre ötesinden yüksek gerilim hattı geçtiği, ağacın üst kısmının gövde çapının küçük olduğu ve şahsın üst kısma çıkması ile birlikte ağırlığının ve rüzgarın etkisiyle yüksek gerilim hattına yaklaştığı, bu esnada ...'ın yüksek gerilim hattına kapılmak suretiyle elektrik akımına uğrayarak yaklaşık beş metre yükseklikten zemine düşmesi şeklinde gerçekleşen ve maktulün elektrik çarpması sonucu solunum ve dolaşım durması nedeniyle öldüğü anlaşılmaktadır.

2. Maktulün kesin ölüm sebebini belirleyen, Adli Tıp Kurumu ... Adli Tıp Grup Başkanlığına ait 21.06.2011 tarihli otopsi raporunda;

"...1- Ölüm sebebi ve çevresel koşullar gibi birçok faktöre bağlı olarak değişmekle ve kesin bir tespit yöntemi olmamakla birlikte, ölü muayene tutanağında ölü katılığı ve ölü lekelerinin teşekkül etmeye başladığı belirtildiği cihetle ölümün, ölü muayene işleminin bittiği zamandan (yani 01.06.2011 günü saat 20:05'den) geriye dönük olarak 3-6 saat önceki zaman dilimi aralığında meydana gelmesinin kuvvetle muhtemel olduğu,

2- Kimyasal incelemede alkol, uyutucu-uyuşturucu ve sistematik toksik madde saptanmayan, histopatolojik incelemede yaygın taze kanama içeren akciğer, yanıkla uyumlu değişiklikler içeren deri örnekleri, konjesyonlu iç organ örnekleri saptanan, otopside makroskopik olarak elektrik yanığı ve trasesi ile uyumlu bulgular tespit edilen kişinin ölümünün; vücudundan elektrik akımı geçmesine bağlı olarak gelişen solunum ve dolaşım durmasından meydana gelmiş olduğu..." kanaatinin bildirildiği görülmektedir.