muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35590, Karar No: 2016/1231, Tarih: 19.01.2016

Davalı işveren, davacı işçiye dava açıldıktan sonra 15.011,19 TL ödediğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının kıdem ve işe başlatmama tazminatları ile boşta geçen süre ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının dava dilekçesi ile belirtilen miktar kadar ödendiğinden konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve davacının fazlaya ilişkin alacak talebi bulunması halinde ayrıca dava açmakta muhtariyetine hükmedilmiştir.

Davacı kısmi eda davası açmış olup, dava dilekçesinde talep ettiği miktarlardan daha fazla alacağının bulunduğunun tespiti halinde yargılama sırasında 6100 sayılı HMK uyarınca davasını miktar yönünden ıslah edebileceği gibi ek dava açmak suretiyle alacağını talep edebilir. Her ne kadar Mahkemece davalı işveren tarafından dava açıldıktan sonra ödenen miktarların kısmi eda davasındaki talep edilen tutarları karşıladığı gerekçesiyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve davacının ek dava açma konusunda muhtariyetine karar verilmiş ise de; kimse kendi lehine bir dava açmaya zorlanamaz. Kaldı ki, kısmi eda davasında alacağın varlığının tespiti halinde mahkemece talep edilen alacakların hüküm altına alınması ve uyuşmazlığa konu alacak miktarının tamamına ilişkin tespit hükmü kurulması gerekmektedir.

Mahkemece davacının hak kazandığı kıdem tazminatı ve işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve yıllık izin ücreti alacakları bilirkişi aracılığıyla veya res'en hesaplanıp ödeme savunması ile birlikte değerlendirilerek davacın hak kazandığı bakiye kıdem tazminatı, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının olup olmadığının belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4654, Karar No: 2022/5150, Tarih: 31.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/4654 E.  ,  2022/5150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Ceza tertibine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 25.10.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9908, Karar No: 2018/5150, Tarih: 08.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9908 E.  ,  2018/5150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 51/1-3. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın restoran olarak işlettiği konağın müştemilatı niteliğinde olan bahçesinde , olay günü ailesi ile birlikte iftar yemeğine gelen 10 yaşındaki mağdurun, yaklaşık 1.5 metre yükseklikteki bahçe duvarı üzerindeki 50 kğ ağırlığındaki beton taşa müdahalesi sonucu, taşın yerinden ayrılarak mağdurun ayağına düşerek nitelikli şekilde yaralandığı olayda; 10.12.2014 tarihli keşfe binaen inşaat mühendisi bilirkişiden alınan raporda “ ...taş bloku duvara sabitleyen harç tabakasının olaydan önceki bir zamanda yerinden ayrılarak, taşın serbest ve dengesiz hale geldiği, sağlamca harçlanmış bu boyut ve ağırlıktaki bir taş bloku değil küçük bir çocuk, güçlü bir yetişkinin bile düşürmesinin mümkün olmadığı kanaatine varıldığı...” görüşü ile 30.01.2015 tarihli bilirkişi kurulu raporunda “...sanık işlettiği restoranın yapı ve müştemilatının bakım, onarım ve tadilatını yaptırmamakla, başkalarının hayat ve sağlığını tehlikeye düşürecek engelleri ortadan kaldırmamakla asli ve tam kusurludur....” şeklindeki görüşleri doğrultusunda mahkemenin kusura ilişkin kabulü yerinde görüldüğünden, tebliğnamenin bu husustaki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusuru bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7210, Karar No: 2016/6253, Tarih: 02.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7210 E.  ,  2016/6253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu sicilinin tutulmasından kaynaklı tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 12.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 24.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ... ile diğer taraftan davacı ... vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü;

K A R A R

Davacı vekili 15.03.2012 tarihli dilekçe ile, Pendik Kadastro Mahkemesinin .../... E. - .../... K. sayılı kararı uyarınca, vekil eden adına ½ payla kayıtlı ... köyü 234 parselden ifraz edilerek oluşan 834, 835, 836 ve 837 sayılı parseller ile yine vekil eden adına ½ payla kayıtlı ... köyü 236 parselden ifraz edilerek oluşan 839, 840, 841 ve 842 parsel sayılı taşınmazların ... adına tesciline karar verildiğinden mülkiyet hakkının hiçbir bedel ödenmeksizin ihlâl edildiği iddiasıyla müvekkilinin hissesine isabet eden zararının 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi gereğince tazminini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 74.001,00.-TL'nin dava tarihinden itibaren ve 3.554.866,95.-TL'nin ise ıslah tarihi 23/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi gereğince tapu sicilinin tutulmasından kaynaklı tazminat davasıdır.

Dosyadaki kanıt ve belgelerden; yörede yapılan tapulama sırasında ... köyü 234 parsel sayılı 67360 m2 yüzölçümündeki taşınmazın tarla ve çalılık niteliğiyle Haziran 1949 tarih 20 numaralı tapu kaydına dayalı olarak 1964 yılında ... ... ve ... ... adlarına tespit edildiği, ... ... ve ... itirazları kadastro komisyonunun 31.08.1988 tarih 4 numaralı kararı ile reddi üzerine ... ... ve ... tarafından yasal süre içerisinde kadastro tespitine itiraz edildiği, yine ... köyü 236 parsel sayılı 147.640 m2 yüzölçümündeki taşınmazın tarla ve çalılık niteliği ile 33, 34 ve 35 numaralı vergi kaydı uygulanarak ... ve .. ... adlarına tesbit edildiği, ... ... ve ... taraf olmadığı gerçek kişiler arasında görülen dava sonucu Tapulama Mahkemesinin .../... E. - .../... K. sayılı kararı ile ... ... ve ... ... adlarına tescile karar verilip daha sonra 1985 yılında yapılan satış sonucu 1/2 pay oranı ile ... ... ... ve ... ... adlarına tescil edildiği, Orman Yönetiminin 20.06.1988 tarihinde taşınmazın orman sayılan yer olduğundan tapu kaydının iptali isteği ile dava açtığı, anılan davalar ile 234 sayılı parsel hakkında ... ... ve arkadaşları tarafından 14.10.1985 tarihinde açılan orman tahdidine itiraz davasının birleştirildiği, yargılama sırasında yörede 2924 sayılı Kanuna göre kadastro çalışması yapıldığı, 234 parsel sayılı taşınmazın 834, 835, 836, 837 ve 838 sayılı parsellere, 236 sayılı parselin ise 839, 840, 841 ve 842 parsellere ifraz gördüğü, ... Kadastro Mahkemesinin 13/04/2005 gün ve .../...-.. sayılı ilamıyla davanın kısmen kabulüne, 234 parselden ifrazen gelen 837 parsel sayılı 46237 m2 yüzölçümlü taşınmazın orman niteliği ile ... adına, 836 parsel sayılı 5430 m2 yüzölçümlü taşınmazın 2/B madde alanı olduğundan ... adına, 834 parsel sayılı 2755 m2 ve 835 parsel sayılı 12936 m2 yüzölçümündeki taşınmazların eşit paylarla ... .... adlarına tesciline, 236 parselden ifrazen gelen 842 parsel sayılı 56656 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliği ile ... adına, 841 parsel sayılı 13856 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 2/B madde alanı olduğundan ... adına, 838 parsel sayılı 66998 m2, 839 parsel sayılı 1268 m2 ve 840 parsel sayılı 8890 m2 yüzölçümündeki taşınmazların da yine eşit paylarla ... ... adlarına tesciline karar verilmiş, ... ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26/12/2007 gün ve .../... E. - ... K. sayılı ilâmıyla 836 ve 841 sayılı parselle ilgili hüküm orman niteliğiyle ... adına tescil edilmek üzere düzelterek onandığı, 834, 835, 838, 839 ve 840 sayılı parseller yönünden bozulduğu, davalıların karar düzeltme taleplerinin ise Yargıtay 20. Hukuk Dairesince 02/07/2008 tarihinde reddedilerek 836 ve 841 parsel yönünden hükmün kesinleştiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonucu ... Kadastro Mahkemesinin 18/11/2009 gün ve .../... E. - ... K. sayılı ilâmıyla 834, 835, 838, 839 ve 840 sayılı parsellerin orman niteliğiyle ... adına tesciline aynı yer 836, 837, 841 ve 842 sayılı parsellerin orman niteliğiyle ..

. Hukuk Dairesince 02/07/2008 tarihinde reddedilerek 836 ve 841 parsel yönünden hükmün kesinleştiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonucu ... Kadastro Mahkemesinin 18/11/2009 gün ve .../... E. - ... K. sayılı ilâmıyla 834, 835, 838, 839 ve 840 sayılı parsellerin orman niteliğiyle ... adına tesciline aynı yer 836, 837, 841 ve 842 sayılı parsellerin orman niteliğiyle ... adına tesciline ilişkin önceki karar kesinleşmekle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verildiği, hükmün katılan ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin .... gün ve ..../... E. - ... K. sayılı ilâmıyla 834, 835, 839 ve 840 sayılı parseller yönünden onandığı, 838 sayılı parsel yönünden bozulduğu, tarafların karar düzeltme taleplerinin ise Yargıtay 20. Hukuk Dairesince 05/10/2010 tarihinde reddedilerek 834, 835, 839 ve 840 sayılı parseller yönünden hükmün kesinleştiği, ikinci bozma kararı üzere yapılan yargılama sonucunda .... Kadastro Mahkemesinin 02/03/2011 gün ve .../...-... sayılı ilamıyla 838 parsel sayılı taşınmazın katılanlar ... ve ... ... adlarına ½’şer pay ile tapuya tescillerine karar verildiği hükmün, ... ve ... ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin .... gün ve ..../.... E. - ... K. sayılı ilâmıyla onandığı anlaşılmıştır.

Mülkiyet hakkı Anayasanın 35. maddesi ve bu maddeye uygun olarak çıkarılan kanunlarla korunduğu gibi, 5170 sayılı Kanun ile değişik Anayasanın 90. maddesi ile kanun hükmünde olduğu kabul edilen, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Numaralı Protokolün 1. maddesiyle de güvence altına alınmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 gün ve 2009/4 - 383 E. - 2009/517 K.; 16.06.2010 gün ve 2010/4 - 349 E. - 2010/318 K. sayılı kararlarında da vurgulandığı gibi; Tapu işlemleri kadastro tesbit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda yapılan hatalardan TMK m. 1007 anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Burada Devletin sorumluluğu, kusursuz sorumluluktur. Bu işlemler nedeniyle zarar görenler, Medenî Kanunun 1007. maddesi gereğince, zararlarının tazmini için ... aleyhine adlî yargıda dava açabilirler.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi gereğince, tapu sicilinin yanlış tutulması nedeniyle zarara uğrayan kişinin bütün zararlarından Devlet sorumludur. Tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse, tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar; tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı, zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı, zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse, aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.03.2003 gün ve 2003/19-152 E. - 2003/125 K.; 29.09.2010 gün ve 2010/14-386 E. - 2010/427 K.; 15.12.2010 gün ve 2010/13-618 E. - 2010/668 K. sayılı kararı). Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise, tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup, bu tarih ise zararın meydana geldiği tarihtir.

Bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında, 236 parselin ½ payla davacı adına kayıtlı iken orman vasfında olduğu gerekçesiyle tapu kaydının iptal edildiği, her ne kadar Devlet Ormanlarının özel mülkiyete konu olması mümkün değil ise de, genel arazi kadastrosu sırasında taşınmazlar hakkında kadastro tesbiti düzenlenerek tapu kütüğünün gerçek kişiler adına oluşturulduğu, daha sonra satış ile davacının pay sahibi olduğu, bu şekilde tapu sicilinin hatalı olarak tutulduğundan, TMK'nın 1007. maddesi kapsamında Devletin kusursuz sorumluluğunun bulunduğu ve davacının gerçek zararının tazmininin gerektiği ve zararın tapunun iptaline ilişkin kararın kesinleştiği tarihte oluştuğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, niteliği arazi olarak belirlenen 236 parselden ifrazen oluşan 839 ve 840 parsel sayılı taşınmaz için değerlendirme tarihinin 05/10/2010, 841 ve 842 parsel sayılı taşınmazlar için ise 02/07/2008 alınması gerekirken, değerlendirme tarihini dava tarihi olarak kabul eden bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Hal böyle olunca, niteliği arazi olarak belirlenen 236 parselden ifrazen oluşan 839 ve 840 parsel sayılı taşınmaz için değerlendirme tarihinin 05/10/2010, 841 ve 842 parsel sayılı taşınmazlar için ise 02/07/2008 alınması gerekirken, değerlendirme tarihini dava tarihi olarak kabul eden bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Bundan ayrı, keşif sırasında bilgisine başvurulan İnşaat Mühendisi ... ..., Ziraat Mühendisi ... ... ve Mülk Bilirkişi ... ... rapor ve ek raporlarında değerlendirme tarihi olarak dava tarihi esas alınarak 236 parselden ifrazen oluşan parsellerin davacının hissesine düşen değeri belirlenmiş, mahkemece belirlenen bu değer üzerinden hüküm kurulmuştur. 234 parselden ifrazen oluşan 834, 835, 836 ve 837 parsel sayılı taşınmazların değeri konusunda bilirkişilerce değerlendirme yapılmadığı gibi mahkemece 234 sayılı parselden gelen taşınmazlarla ilgili tazminat talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesi gereğince hâkim tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Davacı dava dilekçesinde, 234 sayılı parselden gelen taşınmazlarla ilgili de tazminat talep etmiştir. Mahkemece, bu istem hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması nedeniyle 1.100,00.-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Hazineye verilmesine, taraflarca 6100 sayılı HMK'nın 297/1-ç ve aynı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilâmının tebliğinden itibaren ilâma karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 02/06/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17055, Karar No: 2019/2566, Tarih: 20.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/17055 E.  ,  2019/2566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 52/2, 52/4, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ...'ın, sanıktan Babaeski Karasemetlu Köyü'nde bulunan kum ocağı ruhsatını devir aldığı, bu ocağın devir ve ruhsat işlemlerini takip etmesi için katılan ...'in, katılan ... tarafından görevlendirildiği ve bu hizmet karşılığında katılan ...'e verilmek üzere sanığa 7.000 TL bedelli çeki keşide ederek verdiği, sanığın kendisine verilen bu çeki katılan ...'e vermek yerine, Tanner adına ciro yaparak kendisine geçmesini sağladığı ve akabinde kendisi de ciro yapmak suretiyle piyasaya tedavüle koyduğu bu suretle sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın kum ocağı ruhsatını devrettiği sözleşme incelendiğinde, atanacak nezaretçinin sanık tarafından atanacağı ve atanacak olan nezaretçinin ücretinin de ruhsatı devralan tarafından sanığa ödeneceğinin belirtilmesi, suça konu çekin de lehine düzenlendiği ... yerine sanığa teslim edilmesi, sanığın ...’in yanında çalışan ve Ankara'da işlerini takip eden maden mühendisi olduğunu, Tanner’in lehtar olduğu çekin devir karşılığında kendilerine verilmesi gereken toplam bedel içerisinde verildiğini beyan etmesi, sözleşme içeriğine göre sanık ile katılan ... arasında ki nezaretçi ücretinin ödenip ödenmediği hususu hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, sanığın yasal unsurları itibariyle oluşmayan atılı suçtan beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Kabule göre de;

Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 20/03/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8885, Karar No: 2012/15057, Tarih: 05.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8885 E.  ,  2012/15057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nin 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı ... tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9064, Karar No: 2008/16027, Tarih: 16.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/9064 E.  ,  2008/16027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2008

Davacı, 1.8.1994-1.4.2004 tarihleri arasında SSK sigortalılığı dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitiyle 5458 sayılı Yasa'dan yararlandırılmasına  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, konusuz kalan dava hakkında karar vermeye yer olmadığına karar vermiştir.

Hükmün  taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacının tüm,davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01.08.1994-01.04.2006 tarihleri arasında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, sigortalılık tespitine ilişkin olarak, dava açıldıktan sonra, davalı kurum tarafından 01.07.1997 tarihinden sonraki dönem için davacının tescili yapıldığından, “Bu dönemle ilgili davanın konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına,önceki dönemle ilgili tescil edilmeyen kısım yönünden ispatlanamayan davanın reddine, 5458 sayılı Yasa'dan yararlanılması gerektiğinin tespitine yönelik taleple ilgili olarak ise, “Davacının 5458 sayılı Yasa'nın ilgili hükümlerinden yararlandırılmasına karar verilmiş ve karar süresinde davalı kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir. Sigortalılık tespitine yönelik taleple ilgili mahkemenin kararı yerindedir. Ancak davacının 5458 sayılı Yasa'dan yararlanma koşullarında mahkemece yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Davacının 02.06.2006 tarihinde davalı kuruma verdiği dilekçe tarım Bağ-Kur sigortalılığının ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşına çekilmesini istediği ve anılan dilekçesinde 5458 sayılı Yasa'dan yararlanma doğrultusunda bir talebinin bulunmadığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık geriye yönelik tescil talebinin 5458 sayılı Yasa'dan yararlanma talebini de kapsayıp kapsamadığı noktasında toplanmaktadır. Yerel mahkemece, davacının 5458 sayılı Yasa'nın öngördüğü 3 aylık süre içerisinde kuruma tescil için başvuruda bulunduğu, ve bu başvurunun anılan 3 aylık sürenin dolmasından sonra reddedildiği ve dava açıldıktan sonra da kurumun tescil tarihin geriye çektiğinden, Sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri ve hakkaniyet gereği davacının 5458 sayılı yasanın hükümlerinden yararlandırılmasının uygun olacağı sonucuna varılmışsa da varılan bu sonuç hatalı olmuştur.