muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/3457, Karar No: 2007/3026, Tarih: 18.09.2007

Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden ağır ceza mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, ...Ağır Ceza Mahkemesinin 06.11.2006 tarih ve 2006/894 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10766, Karar No: 2008/695, Tarih: 24.01.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/10766 E.  ,  2008/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EMİRDAĞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/06/2007

Taraflar arasında görülen davada;Davacılar, 259 ada 2 parsel sayılı taşınmazı ifraz ve rızai taksimi sonucu oluşan, kayden malik ve intifa hakkı sahibi oldukları 66 parsel sayılı taşınmaz ile davalının paydaşı olduğu 67 sayılı parsel arasında evlere geçişi sağlamak amacıyla 1.10 m genişliğinde ortak yol bırakıldığını, ancak davalının bu yolun girişine kilitli demir kapı takmak, ortasına demir kapaklı su vanası yerleştirmek, balkon yapmak, mutfak ve banyo pis su borularını bu yoldan geçişi zorlaştıracak şekilde takıp, kullanmak ve çatısına taşkın saçak ilave etmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürüp, yıkım suretiyle elatmanın önlenmesini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu kapıyı davalı taraf ile beraber yaptırdıklarını, su vanasının yerini değiştirmelerine itirazının olmadığını, davacı tarafın pis su borularının da kendi evinin borularına bağlı bulunduğunu belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu kapının çok önceden de var olup, avluyu şehir yoluna bağlayan geçide kapı takılmasının olağan ve gerekli bulunduğu, çatının saçağının mevzuata uygun olduğu, atık su borularının binanın niteliği gereği mevcut hali dışında konuşlandırılmasının mümkün bulunmadığı; ancak davalının balkonunun tarafların müştereken kullandıkları ara yolun sokağa çıkan hizasına isabet eden 0.23 metrelik kısmına taştığı ve giriş kısmını daralttığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 66 parsel sayılı taşınmazın davacılara ait olduğu, buna komşu 67 sayılı parselde ise, davalının paydaş bulunduğu; esasen, her iki parselin öncesinde bir bütün iken ifraz sonucu oluştukları anlaşılmaktadır.

Davacılar, ifraz sırasında her iki taşınmazı birbirinden ayıracak şekilde arada boşluk bırakıldığını, ancak bu boşluğa davalının bir takım muhdesatlar yaparak elattığını ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Ne varki, mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve özellikle uygulama neticesinde, davacıların ifraz sırasında boşluk olarak bırakıldığını belirttikleri çekişmeli yerin davalının paydaşı olduğu 67 parsel sayılı taşınmaz sınırları içerisinde  kaldığı, iddia edildiği gibi her iki tarafın kullanımına bırakılmadığı keşfen saptanmıştır.

O halde, davalının anılan yeri kullanması Türk Medeni Kanunun 683. maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkının bir gereğidir.

Öyle ise, davacıların temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının temyizine gelince;

O halde, davalının anılan yeri kullanması Türk Medeni Kanunun 683. maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkının bir gereğidir.

Öyle ise, davacıların temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının temyizine gelince;

Mahkemece kabul kapsamına alınan kısmın, 30.05.2007 tarihli teknik bilirkişi raporunda belirtildiği ve yukarıda değinildiği üzere davalının mülkiyet alanında kaldığı, kaldı ki, dava sırasında anılan bu bölümle ilgili olarak davacılar vekilinin tecavüzün kalktığını bildirdiği dosya kapsamıyla sabittir.

Öte yandan, komşuluk hukukundan kaynaklanan bir istek de bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine, 24.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13463, Karar No: 2023/8507, Tarih: 27.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13463 E.  ,  2023/8507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/193 E., 2022/246 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2019/466 Esas, 2021/339 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi ve son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca eleştirerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın atılı suçu işlemediğinden bahisle beraat kararı verilmesi gerektiği, olası kast ve bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması, alınan raporların yetersiz ve hatalı olduğu, ceza miktarının fazla olduğuna, haksız tahrike ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Tanık ... ile katılan ...'nın suç tarihinden önceki bir zamanda gönül ilişkisi yaşadıkları, ancak ...'nin ölen eşinin ailesinin bu ilişkiyi onaylamadıkları, sanığın tanık ...'nin ölen eşinin kardeşi olan inceleme dışı sanık ...'ın oğlu olduğu, suç tarihinde sanığın katılanı yol üzerinde görmesi üzerine yanında bulundurmuş olduğu silahla her iki bacağından yaraladığı, katılanın bunun üzerine hastaneye kaldırıldığı, katılanın yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, sağ siyatik sinir tam denervasyona neden olan yaralanmasının organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olduğu anlaşılmıştır.

2.Sanık, katılan ve tanık beyanları ile olay yeri inceleme raporu, olay yeri basit krokisi, uzmanlık raporları ve görüntü inceleme tutanakları ile diğer tutanakların dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suç vasfı ve yaptırımların doğru olarak belirlendiği, katılandan sanığa yönelen haksız tahrik oluşturacak söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/246 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan

temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5805, Karar No: 2015/8411, Tarih: 13.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5805 E.  ,  2015/8411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, TBK 347. maddesine dayalı on yıllık uzama süresinin dolması nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 347/1.maddesi hükmüne göre konut ve çatılı işyeri kiralarında kiraya veren sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak, on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminde en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla herhangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir.

6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici 2.maddesi uyarınca, bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce TBK.nun 347.maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde öngörülen kira sözleşmelerinden 10 yıllık uzama süresi dolmamış olmakla birlikte geri kalan süre beş yıldan daha kısa olanlar hakkında yürürlüğe girdiği tarihten itibaren beş yıl, on yıllık uzama süresi dolmuş olanlar hakkında da yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 2 yıl sonra uygulanacağı öngörülmüştür.

Davacı vekili, dava dilekçesinde ve 13/05/2014 keşide tarihli ihtarnamede konut ve çatılı işyeri kiraları hükümlerine tabi işyeri olarak 01/10/2001 tarihinde kiraya verilen , 6098 sayılı B.K. nun 347. maddesi gereğince 10 senelik uzama süresi geçen taşınmazın kira akdinin fesih edildiği ve uzatılmayacağı hususunun, kira bitiminden 3 ay evvel ihbar edilmiş bulunduğunu ve soz konusu taşınmazın davalıca rızaen tahliye edilmediğinden kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili, Dava konusu taşınmazla ilgili olarak davacının davasını süresinde açmadığını,davasının samımı olmadığını bu nedelerle davanın reddini savunmuştur, Bu durumda kiralanan TBK.nun konut ve çatılı işyeri kirası hükümlerine tabi olup, taraflar arasında imzalanan 01/10/2001 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin süresi 01/10/2004 tarihinde sona erdiğinden bu tarihten sonra TBK.nun 347/1 maddesine göre kiracı tarafından sözleşmenin bitiminden en az onbeş gün önce bildirimde bulunulmadığı takdirde kira sözleşmesi aynı şartlarda birer yıl uzayarak on yıllık uzama süresi 01/10/2014 tarihinde sona erecektir. TBK 347/1 maddesi gereğince 10 yıllık uzama süresinin 01/10/2004 tarihinden başlatılması gerekirken 01/10/2001 tarihinden başlatılması ve buna göre sonuca gidilmesi doğru değildir. Mahkemece süresinden önce açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8627, Karar No: 2014/2307, Tarih: 26.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8627 E.  ,  2014/2307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bulancak İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2012/32-2013/46

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyalarak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, Bulancak 1. İcra Müdürlüğü'nün 2005/323 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesine aykırı olarak birinci ve ikinci sıra alacaklısına ödeme yapılmasına karar verildiğini, satıştan önce müvekili kurum tarafından konulan haciz nedeniyle garameten paylaştırma yapılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin düzeltilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan Türkiye İş Bankası A.Ş. vekili, 6183 sayılı Yasa'nın 21/2. maddesi karşısında şikayetin dayanaksız olduğunu, zira müvekkilinin bedeli paylaşıma konu araç üzerinde rehin hakkı bulunduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan T.C. Ziraat Bankası A.Ş. vekili ve S.. E.., şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda şikayetin reddine dair verilen ilk karar, şikayetçi vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 22.03.2012 tarihli 764 E., 2265 K. sayılı ilamıyla, İİK'nın 18/3. maddesi uyarınca incelemenin duruşma açılarak yapılması ve sıra cetvelinde birinci ve ikinci sırada yer alan alacaklılara şikayet dilekçesi tebliği ile taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek karar verilmesi gerektiği belirtilerek şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, usulüne uygun olarak taraf teşkili sağlandıktan ve duruşma açıldıktan sonra, bedeli paylaşıma konu 28... plakalı araç üzerinde şikayet olunan T.İş Bankası A.Ş.'nin rehin hakkı bulunduğu, her ne kadar rehin sözleşmesi dosyaya sunulamamış ise de bu hususun trafik kaydından malum olduğu ve ayrıca dar yetkili icra mahkemesinin bu konuyu incelemesinin rehnin varlığına tesir etmeyeceği, 28.... plakalı araca ilişkin olarak düzenlenen sıra cetvelinde, satış bedelinden öncelikle satış masrafları için birinci sırada yer verilen şikayet olanan S. E. pay ayrıldığı, artan paranın rehin alacaklısı diğer bir şikayet olunan T. İş Bankası A.Ş.'ye ödendiği, 28 ... plakalı araca ilişkin olarak düzenlenen sıra cetvelinde ise, satış bedelinin tümünün isabetli olarak aracın aynından doğan vergi borcu nedeniyle dava dışı Bulancak Vergi Dairesi'ne ödendiği, şikayetçinin alacağının araçların aynından kaynaklanan vergi borçlarına dayalı bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

28 ... plakalı aracın satış bedeli ile ilgili düzenlenen 13.05.2010 tarihli sıra cetvelinde 1. Sırada satış masrafı ödenen şikayet olunan S. E. şikayeti ve açılmış bir karşı dava olmadığı halde, gerekçeli karar başlığında " davacı-karşı davalı" olarak yazılmış olması HMK'nın 297/1-b maddesi hükmüne aykırı olmuş ise de, HMK'nın 304. maddesi uyarınca tarafların başvurusu üzerine veya re'sen düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Bulancak İcra Müdürlüğü'nün 2005/323 E. sayılı dosyasında 28 NE 420 plakalı aracın satış bedelinin paylaşımına ilişkin düzenlenen 13.05.2010 tarihli sıra cetvelinde, şikayet olunanlardan Türkiye İş Bankası A.Ş. (Bulancak Şube Müdürlüğü) rehinli alacaklı olarak gösterilmiş olup, şikayetçi vekili, şikayet dilekçesinde rehnin mevcudiyetine yönelik herhangi bir şikayet dile getirmeksizin, 6183 sayılı Yasa'nın 21/1. maddesi uyarınca müvekkilinin hacze iştiraki sağlanarak satış bedelinin garameten paylaştırılması gerektiğini iddia etmiş, Dairemizin bozma kararı üzerine Türkiye İş Bankası A.Ş.'nin dosyaya dahil edilmesinden sonra da aynı şikayetleri ileri sürmüş ise de, temyiz itirazlarında, şikayet olunan bankanın, alacağının rehinli olduğunu kanıtlayamadığını iddia etmiştir. Mahkemece, şikayet olunan Türkiye İş Bankası A.Ş.'nin alacağının rehinle teminat altına alındığı ve şikayetçinin (araçların aynından kaynaklanan vergi borcuna dayalı olmayan) şirketin faaliyetinden doğan vergi borcuna ilişkin kamu alacağının, şikayet olunanın rehinli alacağının haczine iştirakinin 6183 sayılı Yasa'nın 21/2. maddesine getirilen istisna gereği, mümkün olmadığı gerekçesi ile yetinilerek şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, süresinde varlığı şikayete konu edilmeyen rehnin varlığı ile ilgili gerekçeli kararda tartışma yapılması doğru olmamış ise de, karar sonucu itibariyle doğru olmuştur.

Bu açıklamalara, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.03.2014 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4974, Karar No: 2022/8834, Tarih: 23.11.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4974 E.  ,  2022/8834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesinde; davacı vasisinin mahkemece verilen 25/03/2021 tarihli kararı adli yardım talepli temyizi üzerine, adli yardım isteminin değerlendirme yetkisi Dairemize ait olmasına rağmen, mahkemece hatalı değerlendirme ile 29/03/2021 tarihli ek karar ile bu taleple ilgili değerlendirme yapılmış olması doğru görülmediğinden Dairece verilen 27/12/2021 tarih ve 2021/7938 E. 2021/13672 K. sayılı ilam ile, mahkemenin 29/03/2021 tarihli ek kararının kaldırılmasına ve davacı vasisinin adli yardım talebinin reddine karar verildiği ve temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için dosyanın mahkemesine iade edildiği; adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı davacı vasisi tarafından itiraz edilmesi üzerine, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderildiği, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 06/10/2022 tarih ve 2022/7 D.iş sayılı kararıyla itirazın kesin olarak reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Buna göre; mahkemece, temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirilmesi, verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek ilgilisine tebliğ edilmesi, verilen kesin süre içinde temyiz harçlarının tamamlanması veya temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi halinde, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.