muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12244, Karar No: 2019/8325, Tarih: 10.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/12244 E.  ,  2019/8325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 53/6. maddeleri gereğince

mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; sanığın asli kusurlu olarak, iki kişinin ölümüne sebebiyet verdiği somut olayda, taksirinin yoğunluğu ve meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan bir miktar daha fazla uzaklaşılıp, hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınabileceğine karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, şirket müdürü olduğu anlaşılan sanığın, işini yapmasının ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetlerini kısıtlayacak şekilde 1 yıl süreyle şirket müdürlüğü yapmasından yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 4. paragrafının hükümden çıkarılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5761, Karar No: 2024/6361, Tarih: 05.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5761 E.  ,  2024/6361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2454 E., 2024/811 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/62 E., 2022/79 K.

Taraflar arasındaki dava iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkin olup, yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı Kurum vekilince istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davalı Kurum vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı hakkında Ankara 15. İş Mahkemesinde iş kazası nedeniyle manevi tazminat talebiyle açılan ve Mahkemenin 2018/468 Esas sayılı dosyasında ara karar ile iş kazasının tespiti davası açılması yönünde süre verilmesi üzerine iş bu davanın açıldığını, kazazedenin, davalı iş yerinde 18.09.2017 tarihinde zemin karosu döşeme ustası olarak işe başlatılmış olduğunu, 27.02.2018 günü yapının ayaklarına betonun dökülmesinden evvel yerden aşağı yukarı 3 metre yükseklikte kurulu bulunan ve kalasları sabitlenmemiş korkuluksuz frenleri çalışmayan tekerlekli seyyar iskelede, iş kıyafetsiz, koruyucu ayakkabısız, eldivensiz, baretsiz, emniyet kemersiz ve emniyet ipsiz şekilde kalıp çakarken kalasın ters dönmesi sonucu dengesini kaybederek aşağıda bulunan kompresör makinesine çarparak yere düştüğünü ve ardından da çarptığı kompresör makinesinin üstüne devrilerek ayağından ve ellerinden hasar alarak iş kazası geçirmiş olduğunu beyanla, meydana gelen kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... Metal Pazarl. Gıda İnş. Tur. Teks. Mob. Pet. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde özetle; olayın tek bir görgü tanığı bulunduğu, bunun davacı ile birlikte çalışan, davacının ustası ve yakın arkadaşı olan ... olduğunu, bu kişinin tanık olarak Mahkemede verdiği ifadesinde, davacının düz işçi olduğunu, birlikte zemin döşeme işi yaparlarken 170 cm. yüksekliğindeki bir duvardan bir malzeme alması gerekirken ve civarda merdivenler de bulunmakta iken, davacının burada bulunan 30 cm. yüksekliğinde, üç ayaklı küçük bir kompresöre basarak bu malzemeyi almak istemesi neticesinde düştüğünü söylediğini, yine bu tanığın açıkça ifade ettiği üzere, sözkonusu kompresör üzerine basılacak güvenli bir nesne olmadığı gibi, tam tersine bunun üzerine basılmaması gerektiğini, davacının ise, bilerek, kasten, esasen üzerine asla basılmaması gerekin bu 30 cm. yüksekliğindeki 3 ayaklı kompresöre bastığını ve buradan düşmüş olduğunu, düşme hadisesinden sonra da üstünü değiştirdiğini, ustası ...ile birlikte iş yerinden yürüyerek ayrılmış olduğunu, dava dilekçesinde anlatıldığı gibi olsa böyle üstünü değiştirme, yürüyerek işyerinden ayrılmasının mümkün olamayacağını, demek ki işyerinden ayrılırken herhangi bir sorunu olmadığını, tanık Veysel'in, aynı ifadesinde, bu olaydan işverenliğin haberi olmadığını, olaydan sonra davacının üstünü değiştirdiğini ve davacı ile birlikte hastaneye gittiklerini, hastanede, olayın ağaçtan düşme şeklinde kendilerinin aktardığını, işverenliğin kendilerine böyle bir talimat vermediğini açıkça ifade ettiğini, olayın tek görgü tanığı ve davacı ile birlikte olan, davacının ustasının tazminat davasındaki olay anlatımının bu şekilde olduğunu, ortada bir iş kazası olup olmadığını işverenliğin bilmesinin mümkün olmadığını, hastanede bunu gizleyin veya başka şekilde beyanda bulunun gibi bir girişimi dahi olmadığını, tam tersine, işverenliğin, olaydan, açılan dava ile haberdar olduğunu, davacının hastaneye gittiığini, burada ayağının ağrıdığını beyan ettiğini, sorulduğunda ağaçtan düştüğünü söylediğini aradan bir süre geçtikten sonra, her nedense, bu kez işverenliğe karşı dava açmış olduğunu, ortada bir iş kazası olup olmadığının belli olmadığını, davacının ve tanığının anlatımları ile davacı asla ve asla üzerine basılmaması gereken 30 cm. yüksekliğindeki üç ayaklı kompresöre basarak ve dengesinin bozulmuş olduğunu, ancak, bundan sonra, rahatlıkla üstünü değiştirerek, işyerini terkedip gitmiş olduğunu, işyerinde işverenliğe herhangi bir bilgi vermemiş olduğunu, tutanak da tutturmamış olduğunu, hastaneye gittiği zaman da, ağaçtan düştüğünü bildirmiş olduğunu, davacıya işverenlik tarafından iş güvenliği eğitimi verildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının davasının kabulü ile, davacının 27.02.2018 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine," karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinde bir hata bulunmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalıya ait iş yerinde 27.02.2018 tarihinde çalışırken meydana gelen olayın iş kazası olup olmadığının tespiti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

Eldeki davada, davanın kabulüne ilişkin verilen karar yerinde olmakla birlikte; hükmün infaza elverişli olması açısından, davacının davalıya ait işverenlik nezdinde çalışırken kaza geçirdiğinin hükümde belirtilmemesi isabetsiz bulunmuştur.

Ne var ki bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesi hükmünün 1 numaralı bendinde yer alan "davacının" ibaresinden sonra gelmek üzere, "davalı...Metal Pazarlama Gıda İnş. Turizm Teks. Mob. Pet. San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanlı iş yerinde çalışırken" ibaresinin eklenmesine hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2095, Karar No: 2010/4883, Tarih: 23.03.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/2095 E.  ,  2010/4883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 3.365.38 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı (idare) vekili dilekçesinde; davalıya sözleşmeli personel olmasına rağmen Kasım 2005- 2007 tarihleri arasında denetim tazminatı ödendiğini, Maliye Bakanlığının 20.04.2009 tarihli yazısı ile bu ödemenin yersiz olduğu belirtildiğinden; 3.365.38 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; “Davalının ... Başkanlığında uzman ve uzman yardımcısı kadrosuna karşılık sözleşmeli olarak çalıştığı hususunda ve çalıştığı süre içinde kendisine E. denetim tazminatı ödendiği hususunda ihtilafın bulunmadığı, davalının bu çalışmasının yokluk veya açık hataya dayalı işlem sonucu olmadığı gibi davalıya yapılan ödemelerin davalının gerçek dışı beyanı ve hilesinden kaynaklanmadığı, davacının ilgili ödemelerin yapılmasından sonra 20.04.2009 tarihli Maliye Bakanlığı Bütçe Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün yazısına istinaden; yapılan ödemelerin idarenin yanlış tasarrufu sonucu yapılan ödeme olduğunun kabulü ile iadesi istemine ilişkin olan talebin Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 tarihli 1968/E. 1973/14 sayılı kararı gereği ödemenin yapıldığı tarihten itibaren 60 günlük idari dava açma süresi içerisinde istenmesi gerektiği, davalıya yapılan son ödemenin 2007 yılı Mayıs ayında olması nedeniyle 60 günlük idari dava açma süresi geçtikten sonra yapılmış olan talebin yerinde olmadığı, gerekçesiyle” davanın ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, davacı idarenin; (sözleşmeli personel olmasına rağmen) hataen E. Denetim tazminatı adı altında ödemede bulunduğu ... sürülerek; yersiz ödenen 3.365.38 TL'nin faiziyle tahsili istenilmektedir. Dosya kapsamından, davalıya yapılan ödemenin daha önce bu yolda alınmış bir karara dayanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanununun 62. maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir.

Yine, HGK.nun 2005.12.1984 tarih, 1982/13-387 E.-1984/997 K. sayılı kararında; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK.nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.

Mahkeme gerekçesiyle belirtilen, Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulu'nun 22.12.1973 gün ve 1968/8-1973/14 sayılı kararı; idarenin “şart tasarrufuna” ilişkindir. Somut olayda ise; davacı idarenin davalıya mevzuata aykırı olarak yaptığı hatalı ödemeden sözedilmektedir.

Mahkeme gerekçesiyle belirtilen, Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulu'nun 22.12.1973 gün ve 1968/8-1973/14 sayılı kararı; idarenin “şart tasarrufuna” ilişkindir. Somut olayda ise; davacı idarenin davalıya mevzuata aykırı olarak yaptığı hatalı ödemeden sözedilmektedir.

O halde, mahkemece; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin, Borçlar hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1223, Karar No: 2006/3266, Tarih: 17.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1223 E.  ,  2006/3266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve duruşma istemi pul yokluğu nedeniyle reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Yerinde yapılan inceleme sonucu dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin tespiti yöntem olarak doğru ise de, bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenlemiş olup bu madde hükmüne göre arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirin saptanması, taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin bilirkişi raporunda belirtilmek suretiyle gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre de, anılan yasa maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan ve bilirkişilerce taşınmazın sulu ya da kuru olmasına göre münavebeye alınacak ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatlarının esas alınması suretiyle değerlendirme yılı itibariyle getireceği net gelirin saptanıp buna kapitalizasyon faizi oranının uygulanarak bedelinin belirlenmesi, bu değeri etkileyebilecek objektif unsurlar varsa bunlarda ayrıca belirtilmek ve dikkate alınmak suretiyle gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değeri tespit edilmelidir.

Somut olayda dava konusu taşınmaz 21.000 m2 olp, bunun 10.500 m2’si sulu tarım arazisi, 9876 m2’si ise dere yatağında kaldığı saptandığına göre bu niteliğine göre münavebeye alınacak ürünlerin Gördes İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilecek olan 2004 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının esas alınıp getireceği net gelirin bulunması, buna sulu arazi kabul edilen kısım için %5, dere yatağında kalan kısım için ise %7 kapitalizasyon faizinin uygulanması, taşınmazın bulunan bu değerini etkileyecek nitelikte objektif unsurlar sözkonusu ise bilirkişi kurulunca bu unsurların neler olduğu ve değeri ne oranda etkilediği de açıkça belirtilerek denetime elverişli gerekçeli bir değerlendirme raporunun düzenlenmesi sonucu taşınmaz malın bedelinin tespiti gerekirken, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu köye özgü (lokal) verilere göre değer belirleyen bilirkişi kurulu raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması,

2-Bilirkişi kurulu taşınmazın 10.500 m2’sinin sulu tarım arazisi olduğunu tespit etmesine rağmen, sulu kısmın değerini tespit ederken 11.124 m2 üzerinden hesaplama yapmış olması,

3-Kabule göre de; 2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi hükmü uyarınca mahkemece verilen nihai kararda taşınmaz malın idare adına tesciline ve kamulaştırma bedelinin hak sahibine ödenmesine karar verilmesi gerekirken, salt taşınmazın idare adına tesciline ve bedelin tespitine denilmekle yetinilip kamulaştırma bedelinin hak sahibine ödenmesi yolunda hüküm kurulmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece değinilen yasa maddesi ile Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları gözönünde tutularak bilirkişi kurulundan yukarıda değinilen hususlara uygun biçimde ek rapor alınmalı, gerektiğinde yerinde yeniden inceleme yapılması suretiyle dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmeli ve oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1028, Karar No: 2019/14008, Tarih: 17.09.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/1028 E.  ,  2019/14008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idareler vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, ... Belediyesi hakkında husumetten ret, ... yönünden davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalı idareler vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ...Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm davalılardan ... vekilince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... mahallesi 1408 ada 13 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak zemine, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alıpın yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre maktuen dava tarihindeki değerinin biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile; 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalılardan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/128, Karar No: 2010/122, Tarih: 03.03.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/9-128 E.  ,  2010/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2009

Taraflar arasındaki “fark ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kocaeli 3. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 18.10.2007 gün ve 2006/931 E., 2007/687 K. sayılı kararın incelenmesinin davalı Belediye vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23.06.2009 gün ve 2007/41110 E., 2009/17899 K. sayılı ilamı ile;

(“...Davacı, 05/10/1977 tarihinden itibaren çalışmış olduğu SEKA İzmit İşletmesinin davalı Büyükşehir Belediyesine devredildiğini, işletmenin devri ile birlikte çalışmasını davalı, belediyede sürdürdüğünü, SEKA da geçen hizmet süreleri dikkate alınmadığından ücretinin düşük belirlendiğini belirterek fark ücret talep etmiş; davalı belediye zamanaşımı definde bulunmuş ve davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürerek reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çalışmış olduğu SEKA İzmit İşletmesinin çalışanlarıyla birlikte davalı Belediyeye devredildiği kabul edilerek fark ücret alacağına hükmolunmuştur.

Dosyada ki bilgi ve belgelere göre; davacının 05/10/1977 tarihinden itibaren SEKA İzmit İşletme Müdürlüğünde çalışmaya başladığı, özelleştirme yüksek kurulunun SEKA İzmit İşletmesinin kapatılmasına, taşınır ve taşınmaz mallarının bedelsiz olarak Kocaeli Büyükşehir Belediyesine devrine, çalışanların hizmet sözleşmelerinin feshine 08/11/2004 tarihinde 2004-10 sayı ile karar verildiği, karar gereğince anılan işletmede çalışanların hizmet sözleşmelerinin 18/02/2005 tarihi itibari ile feshedildiği bu meyanda davacının da hizmet sözleşmesinin ihbar ve kıdem tazminatı ödenerek feshedildiği, bundan sonra İzmit Büyükşehir Belediyesi, Selüloz İş sendikası ve Özelleştirme İdaresi arasında 10/03/2005 tarihli bir protokol yapılarak özelleştirme yüksek kurulunun 08/11/2004 kararında yer almayan çalışanların devrinin de öngörüldüğü, özelleştirme yüksek kurulunca bu defa söz konusu protokole dayanılarak 06/04/2005 tarih ve 2005-46 sayılı ile SEKA İzmit İşletmesinin tüm makine, teçhizat, arazi ve çalışanlarıyla devri yönünde karar alındığı, devir işlemlerinin 14/05/2005 tarihide tamamlandığı davacının davalı Büyükşehir Belediyesinde vizeli geçici işçi statüsünde 01/06/2005 tarihinde işe girdiği anlaşılmaktadır.