muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7044, Karar No: 2022/1924, Tarih: 07.03.2022

İlk derece mahkemesince; tacir olan davacının iş ve işlemlerinde basiretli tacir gibi davranma yükümlülüğünün bulunduğu, ihaleden önce bütün araştırmaları titizlikle yapması gerektiği, üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmediği ve davalıların kusuru bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, taraflarca istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 25/3. maddesi uyarınca tacir olan davacının, taşınmazın konut alanı yerine belediye hizmet alanı olmasına ilişkin ayıbın niteliği göz önüne alındığında, 8 gün içerisinde gerekli tüm incelemeleri yaparak ayıbı, davalı-satıcı hazineye bildirmekle yükümlü olduğu, bu yükümlülüğü yerine getirmediği takdirde 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/3. maddesi uyarınca satın alınan taşınmazı ayıpları ile birlikte kabul etmiş sayılacağı, davalı belediyenin 07/05/2003 tarihli yazısı ile taşınmazın imar planında belediye hizmet alanı olduğunun hazineye bildirildiği, davacı şirket tarafından 02/12/2005 tarihli dilekçe ile davalı belediyeden imara ilişkin ayıbın düzeltilmesine yönelik talepte bulunulduğu ve en geç bu tarih itibariyle ayıbı bildiği, dava tarihi dikkate alındığında TTK’nın 25/3. maddesi uyarınca hak düşürücü 2 veya 8 günlük süreler içinde ayıp ihbarında bulunmayan davacının taşınmazı mevcut ayıpları ile birlikte kabul etmiş sayılacağı, bu nedenle sözleşmenin tarafı olmayan diğer davalılara karşı da talepte bulunmasının hukuken olanaklı olmadığı, ayrıca ihale ve devir tarihlerinden önce belediye tarafından yanlışlığın düzeltildiği, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi yönünden usul ve yasaya aykırı olduğu ve davalılar lehine ıslah ile talep edilen tutar üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerkeçesiyle; davacının istinaf başvurusunun salt gerekçeye ilişkin olarak kabulüne, davalıların vekalet ücretine yönelik olan istinaf başvurularının kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Uyuşmazlığın çözümünde uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 217. maddesi uyarınca taşınır satışına ilişkin hükümler kıyas yoluyla taşınmaz satışında da uygulanacaktır. Bu doğrultuda BK m. 198 gereğince; alıcı, teslim aldığı malı örf ve adete göre imkan bulduğu anda muayene etmekle yükümlü olup, satılanda satıcının sorumluluğunu gerektirecek bir ayıp gördüğü zaman bu ayıbı derhal ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde alıcı, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır.

Somut olayda; davacı, taşınmazın imar planında konut alanı olarak yer aldığına dair evraka dayalı olarak ihaleye katıldığını ve taşınmazı satın aldığını, fakat belediye yazısının hatalı olduğunu ve taşınmazın imar planında “belediye hizmet alanı” konumunda olması sebebiyle ayıplı olduğunu iddia ederek, buna dayalı değer farkı bakımından tazminat talebinde bulunmuştur.

Her ne kadar ihale evrakları içinde taşınmazın niteliği bakımından imar planında “konut alanı” olduğuna dair belediye yazısı dikkate alınarak ihaleye katılınması, ancak taşınmazın imar planında “belediye hizmet alanı” niteliğinde bulunması sebebiyle niteliği bakımından ayıplı olduğu kabul edilmeli ise de; ihale, 08/05/2003 tarihinde yapılmış, tapu devri ve teslim ise 09/06/2003 tarihinde gerçekleşmiştir. Davacı ticaret şirketi olup, tacir olan şirketin tüm işleri ticaridir. Ticari amaçla taşınmaz satın alan şirketin taşınmazın imar planındaki niteliğini araştırmaması düşünülemez. Taşınmazın imar planındaki niteliğinin belediye hizmet alanı olmasına dair ayıbın BK m.198 uyarınca derhal ihbar edildiği ispatlanamadığından, bölge adliye mahkemesince bu gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 6762 sayılı Ticaret Kanunu’nun tacirler arası ticari satışa ilişkin 25. maddesi uygulanarak davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru bulunan bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması HMK’nın 370/son maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinin yukarıda belirtilen şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1652, Karar No: 2022/9344, Tarih: 22.11.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/1652 E.  ,  2022/9344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacılar ... ve ... vekili ve davalı ... tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ...'ün hükmü istinaf etmede hukuki yararı bulunmadığından istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiş ve bu kez davacılar ... ve ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun geçici 8. maddesine istinaden yapılan tescil harici yerlerin kadastrosu sırasında ... İli ... İlçesi ...(......,) Mahallesi çalışma alanında bulunan 285895 ada 263 parsel sayılı 750,82 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu , ... oğlu ...'ün arsa vasfıyla kullanmakta olduğu edinme sebebinde belirtilerek arsa vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar vekili, ... ili, .... ilçesi, .....,( ...) mahallesinde bulunan eski 275 yeni 285895 ada 264 parsel sayılı taşınmaz/ev/arsada miras nedeniyle davacılar ve davalının elbirliği ile malik olduklarını, eski 275 yeni 285895 ada 264 parsel sayılı taşınmaz ve bağlı alanlarında özellikle oluşan köy boşluklarının kadastro tespit çalışmasında davalı adına tescil edildiğini, davalı adına tescil edilen başta tüm köy boşlukları ve çevre alanlarda davacıların da öncelikli pay hakkına sahip olduklarının tartışmasız olduğunu, taşınmaz ve bağlı alanlarda oluşan köy boşluklarının kadastro tespitinin ve çalışmalarının davalı adına yapılmış olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davalı adına olan tescilin iptaline, tescil ve tespit işleminin davacılar adına yapılarak tapuda tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacıların davasının hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hükmün davacılar ... ve ... vekili ile davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince davacılar vekilinin ... Kadastro Mahkemesinin 03/06/2021 tarih, 2021/17 Esas 2021/18 Karar sayılı kararına karşı istinaf isteminin 6100 sayılı HMK.nın 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddine, davalı aleyhine hüküm kurulmadığından davalının hükmü istinaf etmede hukuki yararı bulunmadığından istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiş ve bu karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 21,40 TL'nin temyiz edenden alınmasına 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13526, Karar No: 2024/25488, Tarih: 02.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13526 E.  ,  2024/25488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca ertelenmesine

karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 21.02.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 2022/20327 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63688 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63688 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Asıl kararın kanun yararına bozulması halinde, sanık hakkında erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin İstanbul İnfaz Hâkimliğinin 20.12.2021 tarihli ve 2021/22442 dosya, 2021/23006 sayılı kararının hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15.06.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar, 22.08.2017 tarihinde şüphelinin mernis adresine usule aykırı şekilde tebligat yapılarak denetime başlandığı, Gaziantep Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkartılan 22.09.2017 tarihli çağrı kağıdı ile 23.10.2017 tarihli uyarılı davetname yazının ise sanığın bilinen adresi olan " adresine tebligat yapılması yerine, doğrudan mernis adresine anılan Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca usulsüz olarak tebliğ edildiği, sanığın müracaat etmemesi üzerine de ısrar şartının oluştuğu kabul edilerek kayıtların kapatılarak Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması üzerine kamu davası açıldığı, söz konusu denetim sırasında yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve ayrıca uyarı hususunda karar alınarak sanığın bilinen adresine tebligat çıkartılması gerekirken uyarı kararı alınmayarak sanığa tebliğ edilmediğinden ısrar koşulunun oluşmadığı, bu nedenle de kovuşturma şartı bulunmadığı, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilemeyeceği, bu halde kamu davasının açılmasının şarta bağlanmış olduğu gözetilerek, kamu davası açılmasının koşulları gerçekleşmemesine rağmen dava açılmış olduğu anlaşılmakla, Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı

verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 28.04.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2017 tarihli ve 2017/89254 Soruşturma, 2017/1335 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın şüpheliye 22.08.2017 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek 18.09.2017 tarihinde infazı için Gaziantep Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Gaziantep Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 22.09.2017 tarihli ve 2017/2012 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 05.10.2017 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, Müdürlüğe başvurmaması nedeniyle uyarılmasına karar verildiği, 23.10.2017 tarihli uyarı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 31.10.2017 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği, yine müdürlüğe başvurmaması nedeniyle yükümlülüğünü ısrarla ihlal ettiği gerekçesiyle dosyanın kapatılmasına karar verildiği,

C. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararının kaldırılarak 12.12.2017 tarihli ve 2017/89254 Soruşturma, 2017/36907 Esas, 2017/25069 sayılı iddianame ile kamu davası açıldığı,

D. Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.12.2018 tarihli ve 2017/702 Esas, 2018/628 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

E. Asıl kararın kanun yararına bozulması halinde, sanık hakkında erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin İstanbul İnfaz Hâkimliğinin 20.12.2021 tarihli ve 2021/22442 İnfaz Hakimliği Dosyası, 2021/23006 Karar sayılı kararının hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

Anlaşılmıştır.

E. Asıl kararın kanun yararına bozulması halinde, sanık hakkında erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin İstanbul İnfaz Hâkimliğinin 20.12.2021 tarihli ve 2021/22442 İnfaz Hakimliği Dosyası, 2021/23006 Karar sayılı kararının hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği dikkate alındığında; tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8. maddelerinin ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği dikkate alındığında,

Sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın infazı sırasında, Gaziantep Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan çağrı yazısı ve uyarı yazısı tebligatlarının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine çıkarılması ve çağrı yazısı tebliğinin 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre yapılması nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu, bu nedenle, 5237 sayılı TCK'nın 191/4. maddesinin (a) bendinde yer alan "ısrar" şartının gerçekleşmediği, Mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verilerek, denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması ve infazın sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.12.2018 tarihli ve 2017/702 Esas, 2018/628 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7463, Karar No: 2019/125, Tarih: 15.01.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/7463 E.  ,  2019/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kadına kusur olarak yüklenen "eşinin ailesini istemediği, onlara saygı göstermediği ve eşinin ailesine hakaret ettiği" vakıalarına davacı erkeğin dava dilekçesinde dayanmadığı bu sebeple bu vakıaların kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışları nedeniyle boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı kadının yine de tam kusurlu bulunduğu ve mahkemece davalı kadının yoksulluk nafakası isteğinin reddedilmiş olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.01.2019(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/3176, Karar No: 2017/1927, Tarih: 20.12.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3176 E.  ,  2017/1927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçi alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Samsun 2. İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 04.07.2014 gün ve 2014/39 E., 2014/434 K. sayılı kararın temyiz incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 15.12.2014 gün ve 2014/18340 E., 2014/22670 K. sayılı kararıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemece verilen hüküm, temyiz edilmesi üzerine yukarıda başlıkta belirtilen karar ile bozulmuştur. Bozma üzerine mahkemece ilk kararda direnilmiş, direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) 12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1’inci maddesinin ikinci fıkrası ile Mersin Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin beşinci fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1’nci maddesinin birinci fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1’nci maddesinin beşinci bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36’ncı maddesinin birinci fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

2) Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nın 76’ncı, vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nın 77’nci ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nın 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.

Somut olaya gelince;

Yukarıda (1) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

2) Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nın 76’ncı, vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nın 77’nci ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nın 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.

Somut olaya gelince;

Yukarıda (1) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak 6360 sayılı Kanun’un 36’ncı maddesinin birinci fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle Samsun İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1’nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek direnme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kendisine tebliği sağlanarak dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Yukarıda (2) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Davalı olarak yargılamayı takip ettiği görülen Samsun Büyükşehir Belediyesi vekiline ait vekaletname ya da usulünce düzenlenmiş yetki belgesi dosya arasında bulunamamış, bu eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle eksiklikler giderildikten sonra Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2017 gününde oy birliği ile karar verildi.