muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8296, Karar No: 2024/4274, Tarih: 02.04.2024

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Olay günü sanık ...'nun alkollü olduğu, Karaburun sahilinde bulunan ... Camisine hediye ettiği bayrağın asılı olup olmadığını kontrol etmek amacıyla ticari taksiye bindiği caminin önüne gelince taksiden indiği, ticari taksi şoförünün sanığı beklemekte olduğu, sanığın imam olarak görev yapan mağdurun yaşadığı caminin lojman kapısının açık olması nedeniyle içeri girdiği, mağdurun pantolonun cebinde bulunda cep telefonunu aldığı bu sırada banyodan çıkan mağdurun sanığa kim olduğunu ve ne aradığını sorduğu, sanığın "konuşma lan, devlet var özel harekatçı var" şeklinde cevap verdiği, mağdurun cep telefonunu sanığın elinde gördüğü ve telefonunu istediği, sanığın "ne telefonu lan benimle geleceksin, yanlış bir hareket yaparsan kafana sıkarım, bayrağı neden değiştirmedin." şeklinde tehdit içeren sözler sarf ettiği, birlikte cami avlusuna çıktıkları sırada sanığın mağdura saldırması üzerine dışarıda bekleyen taksi şoförünün araya girerek sanığa engel olduğu, ticari taksiye bindirdiği ve olay yerinden uzaklaştıkları, mağdurun şikâyeti üzerine sanığın evine giden kolluk görevlilerine suça konu cep telefonunu teslim ettiği anlaşılan olayda, sanığın yağma suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi düşüncesinde olduğumuzdan hükmün bozulması gerekirken beraatine dair hükmün onanması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/12501, Karar No: 2012/43925, Tarih: 07.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12501 E.  ,  2012/43925 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62 ve 52/2 maddeleri gereğince 2.000 Türk lirası, diğer sanık ...'in, aynı Kanun'un 151/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.320 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmalarına dair Fethiye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2011 tarihli ve ve 2005/46 esas , 2011/554 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 28/06/2012 gün ve 2012/11100/39391 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/07/2012 gün ve 2012/186616 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanıklar hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan ceza tayin ediliğinin belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 61/9. maddesinde yer alan "Adli para cezasının secimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" hükmünün 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la eklendiği ve suç tarihi olan 14/08/2005 tarihi olduğu gözetilmeden 120 gün adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Fethiye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2011 tarih ve 2005/46 esas, 2011/554 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak, hükümlü ...'in 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 4 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca 20.00- TL olarak belirlenen miktar ile çarpılması suretiyle 80.00- TL adli

para cezası ile cezalandırılmasına, diğer hükümlü ...'in ise; 5237 sayılı TCK'nın 151/1 . maddesi uyarınca

para cezası ile cezalandırılmasına, diğer hükümlü ...'in ise; 5237 sayılı TCK'nın 151/1 . maddesi uyarınca

5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, yaş küçüklüğü nedeniyle aynı yasanın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 3 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2 gün adli para cezasının 5237 sayılı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca 20.00-TL olarak belirlenen miktar ile çarpılması suretiyle 40.00- TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılamasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11212, Karar No: 2021/1564, Tarih: 08.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/11212 E.  ,  2021/1564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her nekadar mahkemece, köyün eski sakinlerinden olan sanıkların üzerlerine atılı suçlardan, sanıkların kiralamış oldukları aracın suçun işlendiği köyde terk edilmiş halde bulunması haricinde, üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair, herhangi bir delil bulunmadığı gibi tanıkların görgüye dayalı beyanlarının da bulunmadığından şüpheden sanık yararlanacağı gerekçesiyle beraatlerine karar verilmiş ise de; tanıklar ... ve ...'ın alınan ifadelerinde, şüphelilerin köyde dere yatağında bırakmış oldukları aracın bulunduğu yerde başlayan ayak izlerini takip ederek müştekilerin evlerine kadar geldiklerini, müştekilerin evlerinin kapılarının açık olduğunu, müşteki ...'ın evinin camının kırık olduğunu gördüklerini beyan etmeleri, soruşturma şamasında kollukta şüpheli olarak ifadesi alınarak hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ve kovuşturma aşamasında da tanık olarak dinlenen ...'ın soruşturma aşamasında verdiği ifadede, sanıkların kendisine müştekilere ait evden hırsızlık yapacaklarını söylediklerini ve kendisinden yardım istediklerini, kendisinin kabul etmediğini, sanıkların müştekilerin ikametlerinin camını kırarak içeri girdiklerini, yaklaşık on dakika içeride kaldıklarını, birşey bulamadan dışarı çıktıklarını beyan ettiği, kovuşturma aşamasında da bu ifadesini tekrar ettiği nin anlaşılması karşısında; tanıkların beyanlarına neden itibar edilmediği karar yerinde açıklanıp irdelenmeden yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1196, Karar No: 2007/2405, Tarih: 08.03.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/1196 E.  ,  2007/2405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİNCAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/10/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki bulunduğu .parsel sayılı taşınmaza davalıların sınıra ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiklerini, ağaçların kök ve gölge zararına yol açtığını ileri sürüp elatmanın önlenmesine ve ağaçların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı S. dava konusu ağaçların kendi taşınmazı sınırları içinde bulunduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı, davaya konu ağaçlarla bir ilgilerinin olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza davalı S..'in usulsüz ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiğini, diğer davalının taşınmaz maliki olarak müdahaleden sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı S.. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimiraporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun

yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda; davalıların davacının taşınmazına vaki elatmanın önlenmesine, gerekçeli kararda ise, . parsel üzerinde .parsele bitişik ilk sıradaki 78 kavak, söğüt ve iğde ağaçlarının kesilmesi ve köklerinin temizlenmesi, ayrıca DSİ'ye .parseldeki .adet kavak ağaçlarının kesilmesi ve köklerinin temizlenmesi suretiyle davalıların ..parsele elatmalarının önlenmesine denilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 8.3.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7137, Karar No: 2019/236, Tarih: 16.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/7137 E.  ,  2019/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... aralarındaki dava hakkında ... 1. İş Mahkemesi'nden verilen 25.04.2018 günlü ve 2018/70-2018/213 sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Davalı ...’ın Dairemizin geri çevirme kararından sonra mahkemce gönderilen muhtıraya cevaben ... 1. İş Mahkemesi’ne hitaben yazdığı 26.10.2018 teslim alınma tarihli dilekçe ile adli yardım talebinde bulunduğu, ancak mahkemece buna ilişkin bir karar verilmeksizin dosyanın dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/19-49 Esas 2010/10 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Mahkemece, davalının adli yardım talebi yönünden yasal şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve bu şartların varlığı halinde davalı tarafın bu kurumdan yararlandırılması ve dosyanın temyiz incelemesi için yeniden gönderilmesi, adli yardım talebi şartlarının bulunmadığının tespiti halinde ise usulünce eksik temyiz harcının yatırılması için süre verilip sonucuna göre bir karar verilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenler karşısında dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/670, Karar No: 2014/8243, Tarih: 17.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/670 E.  ,  2014/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16470, Karar No: 2019/1707, Tarih: 27.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/16470 E.  ,  2019/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davada, meslek hastalığı nedeniyle 05.11.2010 tarihi itibariyle %24 oranında sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir ile ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masraflarının , 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece, davalı işveren %70 kusurlu, %30 oranında kaçınılmazlık faktörünün varlığının kabulü ile; davalı işverenin %70 kusuru üzerinden sorumlu olduğunun kabulüne karar verilmiştir. İşveren ve üçüncü kişilerin, meydana gelen iş kazası meslek hastalığı nedeniyle sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları yapmakla görevli olan Kuruma karşı 5510 sayılı Kanun’un 21. maddesi uyarınca sorumluluğu, kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin, üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır. Buna göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza/hastalık meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün şartı, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17. maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başka bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma/hastalanma ihtimalinin tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; otomotiv ve iş makineleri ile ilgili döküm parçalarının üretimi işini yapan davalı şirkete ait işyerinde taşlama tezgah işçici olarak işe başlayıp, tamamlama üretim merkezi bölümünde çalıştığı anlaşılan sigortalının, sevk edildiği ... Meslek Hastalıkları Hastanesince 05.11.2010 tarihi itibariyle “pnömokonyoz” teşhisi konularak meslek hastalığına yakalandığının anlaşılmıştır. Sigortalının 1975 doğumlu olup, davalı işyerinde işe başladığı 2004 yılında 29 yaşındadır. Sigortalının 29 yaşına kadar benzer işkollarında çalışıp çalışmadığının, sigortalının hizmet döküm cetveli de getirtilmek suretiyle hangi iş kollarında ne kadar süre ile çalıştığı hususu da nazara alınarak, meslek hastalığına yakalanmasından önceki işyerlerindeki faktörlerin de etkili olup olmadığı irdelenmelidir. Bu sebeple Mahkemece kurum kayıtlarından sigortalının çalışmış olduğu önceki işyerleri tespit edilmeli, meslek hastalığına yakalanmasında etkili olduğu anlaşılan başka işyerleri varsa buna göre ilgili işverene de kusur verilmesi gerektiği gözetilmeli ancak işverenler arasında teselsül sorumluluğunun olmayacağı gözönünde tutulmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16220, Karar No: 2012/9295, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/16220 E.  ,  2012/9295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

HUMK m.388/son (HMK m.297/2) hükmüne göre, “Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” Mahkemece kararın hüküm fıkrasında sadece (davanın kabulüne) denilmiş olup, bu durum yukarıda belirtilen maddeye aykırılık teşkil ettiğinden hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.