muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5905, Karar No: 2010/10135, Tarih: 22.09.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5905 E.  ,  2010/10135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bandırma İcra Mahkemesi

Tarih : 17.03.2010

No : 617-151

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyetçi Hazine vekili borçluya ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde haciz tarihi önce olmasına rağmen müvekkili Vergi Dairesi’nin Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 69 uncu maddesine aykırı biçimde şikâyet olunan SGK Başkanlğı ile garameye alındığnı ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce şikâyetçinin haczinin 10.11.2008, SGK Başkanlığı haczinin ise 6.1.2009 tarihli olduğu ve Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 69 uncu maddesi uyarınca bu yasa kapsamında konulan hacizlerin tarih sırasına girecekleri gerekçesiyle sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm şikâyet olunan kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle haciz tarihlerinin dikkate alınmasıyla, vekalet ücreti ve yargılama giderinin yükletilmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre şikâyet olunan kurum vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA,22.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2007/17113, Karar No: 2008/4613, Tarih: 20.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/17113 E.  ,  2008/4613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2007

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve maenvi tazminatın ödetilmesine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan B.Yapı Tic. San. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı B. Yapı Ltd. Şirketi vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava,  davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davalı kooperatif ile davalı İ.B.e yönelik davanın reddine diğer davalılara yönelik davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalının 27.10.2002 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu öldüğü anlaşılmaktadır.

Bu tür davalarda; haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerinin belirlenen maddi tazminattan düşülmesi gerekir.Bu bakımdan davanın niteliği gözönünde tutularak öncelikle Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından gelir bağlanıp bağlanmayacağı kesin olarak saptanmalıdır.Başka bir anlatımla 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesi gereğince, hak sahiplerine gelir bağlanması halinde, destekten yoksun kalma tazminatı istemi haklarının bulunduğu; aksi halde bu nitelikte bir haklarının olamayacağı açıktır.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümü durumunda 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin belirlediği koşulların gerçekleşmesi ile ana ve  babasına gelir bağlanmaktadır.

4958 sayılı Yasa'nın 35. maddesi ile  506 Yasa'nın 24/1. maddesinde yapılan değişiklikten önce, ana ve  babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin koşulu " ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması" iken,  anılan madde de yapılan 29.7.2003 tarihli 6.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeyle sigortalının ana ve babasına gelir  bağlanmasının koşulu  " sosyal güvenlik  kuruluşlarına tabi çakışmayan  veya 2022 sayılı Yasa'ya göre  bağlanan aylık hariç olmak üzere  buralardan her ne ad altında olursa olsun  gelir veya aylık almayan "  biçiminde değiştirilmiştir.  Bu tür  yasaların yürürlüğe girmeleri ile birlikte derhal  tesirini husule getireceği tartışmasızdır.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 24/2. maddesine göre sigortalının ölümü ile eşine ve çocuklarına bağlanabilecek gelirlerin toplamı, sigortalının yıllık kazancının %70'inden aşağı değilse anne va babanın gelir bağlama hakları da düşecektir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 24/2. maddesine göre sigortalının ölümü ile eşine ve çocuklarına bağlanabilecek gelirlerin toplamı, sigortalının yıllık kazancının %70'inden aşağı değilse anne va babanın gelir bağlama hakları da düşecektir.

Somut olayda mahkemece bu yönde bir araştırma yapılmadığı gibi dosyadaki kayıt ve belgelerden de davacı anne ve babanın Sosyal Güvenlik Kurumuna gelir bağlanması için başvuruda bulunup bulunmadıkları anlaşılmamaktadır.

Yapılacak iş; davacı anne ve babaya Sosyal Güvenlik Kurumuna iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanması için müracaatta bulunmak, giderek Sosyal Güvenlik Kurumunu hasım göstermek suretiyle dava açmaları için önel vermek, açılacak davayı bu dava için bekletici mesele yapmak; çıkacak sonuca göre 506 sayılı Yasa'nın 24/2. maddesindeki ayrık durumda gözetilerek bir karar vermektir.

3-Maddi tazminatın hesabına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının, maddi zararının hesabında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret gözönünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacılar dava dilekçesinde sigortalının günlük net 20,00 YTL. net ücretle çalıştığını, bir öğün yemek yardımından yararlandığını ileri sürmüşler, davalı işverence sigortalının imzasının bulunduğu ücret belgeleri ibraz edilememiş, dosyadaki delillerden de sigortalının düz (vasıfsız) işçi olduğu tanık beyanlarından da sigortalıya günde bir öğün yemek verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece maddi tazminat hesabının TMMOB. İnşaat Mühendisleri Odası Bursa Şubesinin emsal düz işçi için bildirdiği günlük net ücretler esas alınarak üzerine yemek bedeli ilave edilerek giydirilmiş ücret bulunduktan sonra yapılması gerekirken günlük net ücreti tanık beyanları esas alınmak suretiyle belirleyip hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle hüküm kurulmuş olması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; adı geçen odadan olay tarihinden hesaplamanın yapılacağı tarihe kadar her yıl için emsal düz işçinin alabileceği günlük net ücret sorularak bu miktara yemek bedeli de eklenmek suretiyle günlük giydirilmiş net ücreti belirlemek suretiyle bilirkişiye yeniden hesaplama yaptırmak ve çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece, bu  maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu  maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan B.Yapı Tic. San. Ltd. Şti.'ye iadesine,  20.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11602, Karar No: 2017/8076, Tarih: 22.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/11602 E.  ,  2017/8076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının yetki itirazı talebinin ve adli yardım talebinin reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı karşı davacı vekili 12.04.2016 tarihli tahkikat duruşması için mazeret dilekçesi vermiş, mahkemece davalı karşı davacı vekilinin mazeret talebi reddedilmiş,sözlü yargılama için yeni bir duruşma günü verilmeden, davalı karşı davacı vekilinin yokluğunda sözlü yargılama yapılarak hüküm kurulmuştur. Mahkeme, tahkikatın bitiminden (HMK m. 184) sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Sözlü yargılamada mahkeme, tarafların son sözlerini sorar ve hükmünü verir (HMK m. 186/2). Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular (HMK m. 33). Mahkeme, Hukuk Muhakemeleri Kanununun emredici düzenlemelerinin gereğini yerine getirmek zorundadır (HGK 13.03.2013, 2013/802 esas, 2013/347 karar). Mahkeme,son celse sözlü yargılamaya geçmiş ise de,sözlü yargılama için yeni bir duruşma günü vermeden ve davalı karşı davacı vekiline tebligat yapmadan, tahkikatın tümü hakkında açıklama ve son sözlerini söyleme hakkı vermeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanununun 184 ve 186. maddelerinin emredici ve açık hükmünü uygulamadan hüküm vermiştir. Bu sebeple hükmün münhasıran bu sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

3-Kabule göre de ;

3-Kabule göre de ;

Davalı-karşı davacı kadın karşı dava dilekçesinde, davacı-karşı davalı erkek tarafından açılan boşanma davasının reddini, açmış oldukları karşı davanın kabulü ile boşanmaya karar verilmesi halinde maddi ve manevi tazminat ile ziynet ve takı para alacağına karar verilmesini talep etmiş, adli yardım talebinde de bulunmuştur. Mahkemece ara karar ile davalı-karşı davacının adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, son karar ile de davacı karşı davalının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadının karşı dava ve ziynetler konusunda talebi hakkında adli yardım talebinin de reddedildiği gözetilerek usulüne uygun olarak açılmış bir dava ve karşı dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Davalı-karşı davacı kadın karşı dava açarken harcını yatırmamış, kadının adli yardım talebi de reddedilmiştir. Fakat mahkemece davalı-karşı davacıya harcın yatırılması için süre verilmemiştir. O halde Mahkemece Harçlar Kanununun 30-32. maddeleri gereğince harcın tamamlanması için süre verilmesi gerekirken süre verilmemesi ayrıca davalı-karşı davacının karşı davasının süresinde olmadığının kabulü halinde de yasal olarak karşı davanın tefriki gerekiyor ise de, davaların birlikte görülmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesinde usul ekonomisi bakımından yarar bulunduğundan bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, yetki itirazı ve adli yardım talebine yönelik temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.06.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/12403, Karar No: 2015/4720, Tarih: 18.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/12403 E.  ,  2015/4720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kulma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5989, Karar No: 2015/11187, Tarih: 25.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5989 E.  ,  2015/11187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2013

NUMARASI : 2012/132-2013/684

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dosyada bulunan delil ve belgelerden dava konusu taşınmazın ifraz görerek 750.464,38 metrekare yüzölçümlü 1743 parsel numarası ile tapuya tescil edildiği anlaşılmış olup taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak, irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının, taşınmazın tüm değerinin binde altısını geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapor esas alınarak fazla irtifak hakkı bedeline hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmaz ifraz görerek 1743 parsel numarasını almış olup davaya konu hat nedeniyle yeni oluşan parseldeki davacılar murislerinin payları dikkate alınarak tesis ve tescile karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3650, Karar No: 2012/12332, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3650 E.  ,  2012/12332 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davasında ...Asliye Hukuk ve Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, evlilik sırasında kocası tarafından aldatıldığını iddia eden davacı eşin, kocası ile kocasının birlikte yaşadığı davalıdan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, karı-kocalık ilişkisinin devam ettiği evlilik sırasındaki nedene dayalı davanın ihtiyari dava arkadaşlığı da dikkate alınarak Aile Mahkemesinde görülmesi gerektiği bildirilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, davanın Borçlar Kanununun 41 ve devamı maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini açıklayarak görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davacının, kocası ile kocasının birlikte yaşadığı davalıdan, evlilik birliğinin devamı sırasında gönül ilişkisi yaşadığını beyan ederek uğradığı manevi zararın tazminini istemiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu 174. Maddesinde " Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebilir. Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir." hükmü getirilmiştir.

Davacı ile davalı koca halen evli olup, Dava 4727 sayılı Kanunun 174.maddesi kapsamında olmayıp, BK 41 ve 49. maddelerine göre halledilmesi gereken haksız eylemden

kaynaklanan bir tazminat davasıdır. Bu durumda uyuşmazlığın ...Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 21.ve 22.( 1086 sayılı H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26.) maddeleri gereğince Gebze 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 09.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11521, Karar No: 2015/10076, Tarih: 23.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11521 E.  ,  2015/10076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2015

NUMARASI : 2015/288-2015/343

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sındırgı Sulh Hukuk ve Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanması istemine ilişkindir.

S.. M..nce, kısıtlı adayının MERNİS adresinin “E.Mah. Mürüvvet Emiroğlu Sok. No:5 İç kapı No:5 Bigadiç/BALIKESİR” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının kolluk araştırmasında vasi adayı ile birlikte "Ç. Mah. Çamalanı Sok. No:" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamındaki, kısıtlı adayının, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin "E. Mah. Mürüvvet Emiroğlu Sok. No:5 İç kapı No:5 Bigadiç/BALIKESİR" olduğu ancak kolluğun yaptığı adres araştırma tutanağına göre, “Çamalanı Mah. Çamalanı Sok. No:” adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın S.. M..nde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince S.. M..nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7188, Karar No: 2020/6316, Tarih: 02.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7188 E.  ,  2020/6316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DİYARBAKIR 11. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin karara uymaması nedeniyle verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilinin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

3) Kabule göre;

1- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,