muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/81, Karar No: 2020/224, Tarih: 21.05.2020

İncelenen dosya kapsamından; bozmadan sonra yapılan yargılamada, direnme kararına konu hükmün verildiği 14.04.2016 tarihli oturumda, sırasıyla sanık ve müdafisine bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra, sanıktan son sözü sorulup sanık müdafisinin tekrar beyanı alınarak duruşmanın bitirildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "Kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "Son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılamada sanık ve müdafisine bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra, sanıktan son sözü sorulup sanık müdafisinin tekrar beyanı alınarak son olarak söz hakkı hazır bulunan sanığa tanınmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İmranlı Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2016 tarihli ve 15-71 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 21.05.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6571, Karar No: 2017/4098, Tarih: 17.05.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6571 E.  ,  2017/4098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 1.09 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 17.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3717, Karar No: 2024/1520, Tarih: 15.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/3717 E.  ,  2024/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/97 E., 2023/1100 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/213 E., 2022/248 K.

1- İlk derece mahkemesince, sıra cetveline itiraz isteminde, davacının alacak miktarının sıra cetvelinde hatalı gösterildiği gerekçesiyle istemin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı ... Şirket vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince; davacının alacaklı olduğu icra dosyasından alınan bilgiye göre, satış tarihi itibari ile davacı alacaklı bankanın alacak miktarının toplam 5.538.305,51 TL olduğu, bu itibarla dava açmakta haklı olduğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davalı ... Şirket vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; sıra cetveli düzenlenirken İİK'nın 138. maddesi uyarınca alacaklının alacağının satış tarihindeki ulaştığı miktar dikkate alınarak düzenleneceğinden davalı ... Şirket vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle: Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı ... Şirket vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de: Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 15.05.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7122, Karar No: 2015/701, Tarih: 19.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7122 E.  ,  2015/701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkânını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, suça konu çekleri kimliği belirlenemeyen bir şahsa düzenlettirdikten sonra her üç çekin arkasına kendi isim ve imzasını atmak sureti ile ciro ederek işleme koyduğu, yaptırılan incelemede çeklerin ön yüzündeki imzaların sanık ya da şikayetçi ... ve tanık ...’na ait olmadığı, ancak arkalarındaki birinci ciranta imzalarının sanığın eli ürünü olduklarının belirlendiğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanığın aşamalardaki tüm savunmalarında, ...... ile birlikte ... Gıda isimli işyerini işlettiklerini, resmiyette herhangi bir ortaklıklarının bulunmamasına rağmen yaklaşık iki yıldır ortak iş yaptıklarını, kendisinin düzenlemiş olduğu çekleri ciro edip mal aldığını, çeklerin arkasındaki birinci ciranta imzalarının gerçek olduğunu, ancak çeklerdeki yazı, rakam ve imzaların kendisine ait olmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemesi, şikayetçi ...ın da ifadelerinde, suça konu çekleri, ...’nun ortağı olan sanıktan ticari ilişki karşılığında aldığını, bu çeklere ilişkin olarak yapılan icra takibi sırasında işyeri yetkilerinin herhangi bir itirazlarının bulunmadığını, dosyaların açık olduğunu, ... ve ...’nun, kendi avukatına birlikte giderek çekleri ödeyeceklerini, çeklerden haberlerinin olduğunu söylediklerini belirtmesi, aynı şekilde hesap sahibi olan ...’na ait işleri vekaleten yürüten tanık ...’nun da sanık ile şikayetçinin bu beyanlarını kısmen doğrulaması, yine çeklerin ön yüzündeki imza, rakam ve yazıların kime ait olduğunun tespit edilememesi ile sanığın suça konu çekleri tanık ...’ten ön yüzleri dolu bir vaziyette aldığı yönündeki savunmasının aksine delil bulunmaması nedeniyle sahteciliğin kimin tarafından yapıldığının anlaşılmaması ve yapılan icra takibi sırasında borca

ve imzaya itiraz edilmemesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın tanık...’in rızası ve bilgisi dahilinde hareket ederek çekleri ciro ettiği ve şikayetçi ..’ın da, tanık ile sanığın arasındaki bu ilişkiyi bilerek çekleri aldığı, bu nedenle de sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

ve imzaya itiraz edilmemesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın tanık...’in rızası ve bilgisi dahilinde hareket ederek çekleri ciro ettiği ve şikayetçi ..’ın da, tanık ile sanığın arasındaki bu ilişkiyi bilerek çekleri aldığı, bu nedenle de sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanabilmesi için "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, suçun aynı anda bir kişiye karşı birden fazla işlenmesi halinde zincirleme suçun gerçekleşmediği gözetilip, sanığın farklı tarihlerde düzenlendikleri tespit edilemeyen suça konu çekleri aynı anda kullandığı kabul edilmesine rağmen, anılan madde hükümleri gereğince artırım yoluna gidilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4808, Karar No: 2021/436, Tarih: 08.02.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/4808 E.  ,  2021/436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında iddianame yerine geçen görevsizlik kararı ile ihaleye fesat karıştırma suçundan da kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1318, Karar No: 2015/39899, Tarih: 14.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/1318 E.  ,  2015/39899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/157569

MAHKEMESİ : Elmadağ(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2011

NUMARASI : 2009/215 (E) ve 2011/283 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, çok sayıda (dört sayfa) eski mahkumiyet kararı bulunan sanığın, uzun bir süre boyunca katılanlara hakaret ve tehdit içerikli mesajlar göndermesi, mesajların içerikleri, suç işleme kastı ve yoğunluğu, suçların katılanlar üzerindeki etkisi dikkate alınarak cezaların alt sınırdan ayrılarak belirlenmesi ve mükerrer olan sanık hakkında hakaret suçunda seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi, cezaların da mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, takdirde yanılgıya düşülerek alt sınırdan ceza verilmiş, cezalar da adli para cezasına çevrilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılmış, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, B.. R.. ile evli iken 20.11.1996 tarihinde boşandığı, B..’in, kardeşi O.. R.. ile S.. T..’ın ortak dükkan işlettiği, B..’in de aynı yerde işçi olarak çalıştığı, sanığın, eski eşi ile S.. T..’ın ilişkisi olduğundan şüphelenerek dosyada bulunan mesajları yazdığı,

a)Katılan O.. R..’e 16.03.2009 ve 09.06.2009 tarihlerinde gönderilen kısa mesajlarla ilgili 17.07.2009 tarihinde iddianame yazıldığı, yargılamanın, 2009/215 esas sayılı dosya üzerinden yapıldığı,

b)Katılan S.. T..’a 29.06.2007, 10.06.2009 ve 17.06.2009 tarihlerinde gönderilen kısa mesajlarla ilgili 06.08.2009 tarihinde iddianame yazıldığı, yargılamanın, 2009/230 esas sayılı dosya üzerinden yapıldığı,

c)Katılan S.. T..’a 10.06.2009 tarihinde gönderilen kısa mesajla ilgili 20.07.2009 tarihinde iddianame yazıldığı, yargılamanın, 2009/216 esas sayılı dosya üzerinden yapıldığı,

d)05.. 3.. 87 7. numaralı telefona 11.02.2009 ve 11.06.2009 tarihlerinde gönderilen kısa mesajlarla ilgili 18.08.2009 tarihinde iddianame yazıldığı, yargılamanın, 2009/240 esas sayılı dosya üzerinden yapıldığı,

Yargılama sırasında 2009/216, 2009/230 ve 2009/240 esas sayılı dava dosyalarının, 2009/215 esas sayılı dava dosyası ile birleştirildiği anlaşılmıştır.

d)05.. 3.. 87 7. numaralı telefona 11.02.2009 ve 11.06.2009 tarihlerinde gönderilen kısa mesajlarla ilgili 18.08.2009 tarihinde iddianame yazıldığı, yargılamanın, 2009/240 esas sayılı dosya üzerinden yapıldığı,

Yargılama sırasında 2009/216, 2009/230 ve 2009/240 esas sayılı dava dosyalarının, 2009/215 esas sayılı dava dosyası ile birleştirildiği anlaşılmıştır.

1-Sanığın, 10.06.2009 tarihinde katılan S.. T..’a gönderdiği, “senin kelleni en kısa zamanda gövdenden ayırmazsam Elmadağ’da etek giyip gezerim, a… soktuğumun kürdü” şeklindeki mesajın; 2009/216 Esas sayılı birleştirilen dava dosyasındaki iddianamenin tek suçlaması olması, buna karşın 2009/230 Esas sayılı birleştirilen dava dosyasındaki iddianamede, diğer bazı mesajlar yanında yukarıdaki mesaja da yer verildiği anlaşılmakla; aynı mesajın, dolayısıyla konusu ve tarafları aynı olan suçun iki ayrı davaya konu edilmesi karşısında; 2009/216 esas sayılı birleştirilen davanın CMK’nın 223/7 maddesi gereğince reddedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Birleştirilen 2009/240 esas sayılı davaya konu kısa mesajların, sanık tarafından 0533 ... .. .. numaralı telefona 11.02.2009 ve 11.06.2009 tarihlerinde gönderildiği, katılan A.. R..’in, 12.06.2009 tarihli kolluk ifadesinde bu telefonu kendisinin kullandığını ifade ettiği, 2009/215 Esas sayılı dava dosyasında ise katılan A.. R..’in kardeşi olan katılan O.. R..’in, 10.06.2009 tarihli savcılık ifadesinde, 0533 ... .. .. numaralı telefonun kayden kardeşi A.. R.. adına kayıtlı olduğunu, ancak 2 yıldır kendisinin kullandığını beyan ederek, sanığın bu telefona 09.06.2009 ve 16.03.2009 tarihlerinde gönderdiği mesajları kendisine gönderdiğini ifade ederek şikayetçi olmuş, 2009/240 esas sayılı davaya konu kısa mesajların incelenmesinde, 11.02.2009 tarihinde saat 22.57 de gönderdiği bir mesajda “önce senin baban gibi kavat ortağına ….” şeklindeki ifadeden de mesajın, S.. T..’ın ortağı olan O.. R..’e gönderilmiş olduğu şüphesi doğmuştur.

Bu durumda katılanlar A.. R.. ve O.. R.. dinlenerek, 05.. 3.. 87 7. numaralı telefonu kimin kullandığı, mesajların kime geldiği, sanıktan da bahse konu mesajları kime gönderdiği ve 05.. 3.. 87 7. numaralı telefonu kimin kullandığı sorulup açıklatılarak, suç ve iddianame tarihleri itibariyle hukuki kesintinin de oluşmadığı dikkate alındığında, birlikte görülen dört davada;

a)05.. 3.. 87 7. numaralı telefonun katılan O.. R..’in kullanımında olması ve mesajların da O.. R..’e gelmiş olması halinde;

O.. R..’e gönderilen mesajlar için 106/1, 43/1, 125/2-1, 43/1, S.. T..’a gönderilen mesajlar için 106/1,43, 125/2-1, B..’e gönderilen mesajlar için 106/1, 43/1, 125/2-1, 43/1 maddeleri gereğince,

b)0533 376 87 75 numaralı telefonun katılan A.. R..’in kullanımında olması ve mesajların da A.. R..’e gelmiş olması halinde;