muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/48, Karar No: 2020/168, Tarih: 10.03.2020

Ancak; suç tarihinde yürürlükte olan 4631 sayılı Hayvan Islahı Kanunu’nun 'Islah çalışması' başlıklı 4. maddesinin 2. fıkrasında yer alan 'Islah, yetiştirme ve pazarlama amacı ile tüzel kişiliğe sahip, özel hukuk hükümlerine tabi kooperatif nitelikli birlikler kurulabilir.' hükmü göz önünde bulundurulduğunda, davaya konu Kahramanmaraş ili Damızlık Koyun Keçi Yetiştiricileri Birliğinin işlemlerinde özel hukuk hükümlerine tabi olduğu anlaşıldığından, dosya kapsamına göre sahte imza ile oluşturulduğu sabit olan Ziraat Bankası Kahramanmaraş Şubesine hitaben sanık ... lehine hazırlanan 22.09.2008 tarihli ve 2008/146 sayılı belgenin, resmî belge vasfında olmaması, adı geçen Birliğin niteliği itibarıyla özel belge vasfında bulunması karşısında, sanık ...'nın, diğer sanık ...'a hazırlattığı suça konu belgeyi, sahteliğini bildiği hâlde bankaya ibraz ederek Birlik hesabından para çekmek şeklinde sabit olan eyleminin, özel belgede sahtecilik suçu olarak nitelendirilip bu suçtan cezalandırılması gerektiği" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 tarihli ve 76-100 sayılı direnme kararına konu,

a) Sanık ... yönünden kurulan hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın direnme kararından sonra 18.10.2016 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

b) Sanık ... yönünden kurulan hükmünün ise sanığın eyleminin, herhangi bir suç oluşturmadığı gözetilmeden sanık hakkında kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.03.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci ön sorun yönünden oy birliği, ikinci ön sorun yönünden ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3686, Karar No: 2022/120, Tarih: 11.01.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/3686 E.  ,  2022/120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki  tapu iptali ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın usulden reddine ilişkin kararın, davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; istinaf başvurunun esastan reddine, vekalet ücreti yönünden kabulüne, kararın kaldırılmasına ve davanın reddine dair verilen karar, süresi içinde davacılar vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Pendik İlçesi Emirli Köyü 986 parsel sayılı taşınmazın Şubat 1289 tarih 123 sıra nolu tapu kayıt sınırları içerisinde kalıp, ... evlatları...'ya ait iken murisleri ... ... tarafından 1950 yılında harici satış ile satın alınmasına rağmen, yapılan kadastro çalışmaları sırasında hatalı tespit ile hazine adına tescil edildiğinden, yolsuz tescil sureti ile oluşturulan tapu kaydının iptali ile davacılar adına tescilini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu 986 parsel sayılı taşınmazın 12.01.1993 tarihinde çalılık vasfı ile Hazine adına tescil edildiğini, 3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde gösterilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunu, kaldı ki kadastro tespiti sırasında dava konusu taşınmazın... isimli şahsın kullanımında olduğunun belirtildiğini, Kadastro Mahkemesi'ne yapılan itiraz neticesinde zilyetlik şerhinin iptal  edildiğini, 1995 yılında yapılan keşif sırasında alınan beyanlarda taşınmaz üzerindeki ağaçların... isimli şahıs  tarafından dikildiğinin belirtildiği, dolayısı ile davacıların bu yerde herhangi bir zilyetliklerinin bulunmadığını belirterek, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesini  savunmuştur.

III.  İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2018 tarihli ve 2016/242 E. 2018/210 K. sayılı kararıyla; davanın 3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesi gereğince hak düşürücü süre nedeniyle reddine, 35,90 TL  harcın mahsubu ile fazla yatan 109.463,30  TL harcın hüküm kesinleştiğinde ve istek halinde davacı tarafa iadesine, AAÜT  gereğince 129.301.66 TL  nispi vekalet ücretinin davacılardan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Hazine’ye ödenmesine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde  davacılar  vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde  davacılar  vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davanın kadastro öncesi sebeplere dayalı olarak açılmayıp yolsuz tescil sebebine dayalı olarak açıldığını, yolsuz tescil nedeniyle açılan davalarda hak düşürücü sürenin uygulanmayacağını, kaldı ki davanın usulden reddine karar verilmiş olması nedeniyle maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin de yanlış olduğunu belirterek, mahkeme kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 11.07.2019  tarihli ve 2018/1967 E. 2019/1091 K. sayılı kararıyla;  dava konusu 986 parsel sayılı taşınmazın  kadastro tespitinin 12.01.1993 tarihinde kesinleştiği, davanın 09.06.2016 tarihinde açılmış olması nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 12/3  maddesinde gösterilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle mahkemenin davanın usulden reddine yönelik verdiği kararında isabetsizlik bulunmadığından  davacılar vekilinin esasa yönelik istinaf taleplerinin reddine, ancak mahkeme tarafından usulden red kararı verilmesi durumunda maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davacılar vekilinin bu yöndeki istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılmasına,  davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine, 35,90 TL  harcın mahsubu ile fazla yatan 109.463,30  TL harcın hüküm kesinleştiğinde ve istek halinde davacılara iadesine, AAÜT  gereğince 2.180,00  TL  maktu vekalet ücretinin davacılardan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili  davanın esasına yönelik, davalı Hazine vekili ise vekalet ücretine yönelik temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

2.1. Davacılar vekili, istinaf dilekçesindeki taleplerini tekrar ederek verilen kararın bozulmasını istemiştir.

2.2  Davalı Hazine vekili, dava reddedildiği için kendileri lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığını ileri sürerek kararın vekalet ücretine yönelik olarak bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 maddesi

3.3. Değerlendirme

2.2  Davalı Hazine vekili, dava reddedildiği için kendileri lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığını ileri sürerek kararın vekalet ücretine yönelik olarak bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 maddesi

3.3. Değerlendirme

3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesi “Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz” hükmünü içermektedir. Dava konusu taşınmazın kadastro tespiti 12.01.1993 tarihinde kesinleşmiştir. Davacılar 09.06.2016 tarihli dava dilekçesi ile kadastro öncesi nedene dayalı olarak 10 yıllık sürenin geçmesinden sonra tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmış olup, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi nedeniyle davalı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı isabetlidir.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalı Hazine vekilinin itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı 36,30 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 11/01/2022 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2211, Karar No: 2014/3252, Tarih: 24.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/2211 E.  ,  2014/3252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...’nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1, 168/2, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 420,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1-a,b. maddesi gereğince hapis cezasının ertelenmesine dair Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarihli ve 2013/226 esas, 2013/775 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 06/01/2014 gün ve 2013/344/1014 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/01/2014 gün ve 2014/14520 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 168/2. maddeleri gereğince hükmolunan 6 ay hapis ve 25 gün adlî para cezasından, adli para cezasının aynı Kanun'un 62/1. uyarınca 1/6 oranında indirildiğinde, 20 gün adlî para cezası yerine 21 gün adlî para cezasına hükmolunması ve aynı Kanun’un 52. maddesi gereğince “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir”, hükmüne aykırı olarak bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı 20 liradan hesap edilmek üzere 420,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmolunmasında isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-1/1/8 esas, 2007/152 karar sayılı ilamında da açıklandığı gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen ayrıca gerekçe gösterilmeden adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmek suretiyle çelişkiye düşülmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun anlaşılması karşısında, bu yönlerden de Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının taktiri için dosyanın Adalet Bakanlığın”na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3906, Karar No: 2021/2261, Tarih: 04.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/3906 E.  ,  2021/2261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Karşı taraf vekili 30.01.2021 tarihli dilekçe ile başvuru sahibi ile sulh olduklarını bildirdiğinden, itiraz hakem heyetince taraf vekillerinin vekaletnamesinde sulh yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın itiraz hakem heyetine GERİ ÇEVRİLMESİNE 04/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11237, Karar No: 2022/10616, Tarih: 24.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11237 E.  ,  2022/10616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen 31/01/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Suça konu uyuşturucu maddeye ilişkin ekspertiz raporunun dosyada bulunmadığı anlaşıldığından, bu maddelerin "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu var ise aslı ya da onaylı örneğinin getirtilmesi, yok ise maddenin "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu alınması, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin

tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve usule uygun tebliğ yapılmadığı anlaşılmakla; tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine hükmolunması,

4) 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olduğu anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

5) Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasınını ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi,gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10592, Karar No: 2013/25151, Tarih: 20.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/10592 E.  ,  2013/25151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2008/467-2013/136

Davacı, maluliyetinin tespiti ile maluliyet aylığı bağlanarak, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının maluliyet aylığı başvurusuna dayalı olarak, maluliyet durumunun tespitiyle, maluliyet aylığı bağlanması istemine ilişkin olup; Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi raporu gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1/b bendi kapsamında sigortalı iken maluliyet aylığı başvurusunda bulunan davacıya Yüksek Sağlık Kurulu tarafından verilen rapora dayanarak, davacının maluliyetini gerektirecek hastalık ve arızası ile Bağ-kur kapsamına girmiş olması nedeniyle 1479 sayılı kanunun 28 inci maddesinin 2. fıkrası gereğince maluliyet aylığı başvurusunun reddedildiği; açılan dava üzerine alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin 18.05.2012 tarihli raporunda, davacının çalışma gücünün 2/3'ünü ve meslekte kazanma gücünü % 100 kaybettiği ancak ilk defa işe başladığı 12.04.1999 tarihinde de malul sayılmasını gerektiren hastalıklarının mevcut olduğu, bahse konu işe giriş tarihinde bu hastalıkların beden çalışma gücünün en az 2/3'ünü kaybettirecek derecede olduğuna dair belge bulunmadığından bu konuda bir görüş bildirilemeyeceği belirtilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 1. maddesi uyarınca davanın yasal dayanaklarından olan 1479 sayılı Kanunun 28. maddesine göre, “Bu Kanunun uygulanmasında çalışma gücünün en az üçte ikisini yitirdiği tespit edilen sigortalı malûl sayılır. Şu kadar ki, bu Kanuna tabi sigortalılığın başladığı tarihte malûl sayılacak derecede hastalık veya arızası bulunduğu önceden veya sonradan tespit edilen sigortalı, bu hastalık veya arızası nedeniyle malûllük sigortası yardımlarından yararlanamaz.” Bu maddeyi yürürlükten kaldıran 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 25. maddesinde de benzer şekilde, "..., sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce sigortalının çalışma gücünün % 60'ını veya vazifesini yapamayacak derecede meslekte kazanma gücünü kaybettiği önceden veya sonradan tespit edilirse, sigortalı bu hastalık veya özrü sebebiyle malûllük aylığından yararlanamaz." düzenlemelerine yer verilmiştir.