muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/17370, Karar No: 2008/14096, Tarih: 27.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/17370 E.  ,  2008/14096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılabilmesi için, duruşma isteyenin tebligat giderlerini eksiksiz olarak istek sırasında vermesi gerekir. Aksi halde istek dikkate alınmaz. Açıklanan biçimde ödenen gideri yerel mahkeme dosya ile birlikte Yargıtay’a göndermek zorundadır (HUMK.m.438/1, Yazı İşleri Yönetmeliği 53/6, Yargıtay İç Yönetmeliği 96/g, 102 ).

Temyiz eden davalının murafaa giderini ödediği \* 25.09.2008 tarihli yazı işleri müdürünün açıklamasından anlaşılmakta ise de bu giderlerin Yargıtay’a gönderilmediği Yargıtay kaleminde düzenlenen ve bir örneği dosya arasına konulan tutanakla sabittir. Dairemizce murafaanın yapılabilmesi için gerekli olan giderin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahalline İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 27.10.2008
Yargıtay — Esas No: 2018/2564, Karar No: 2019/4067, Tarih: 11.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2564 E.  ,  2019/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

3213 sayılı Maden Kanununa aykırılıktan Kumyol Yapı San. Nak. ve Tic. A.Ş. hakkında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğünün 25/04/2014 tarihli ve 351626 sayılı kararı ile uygulanan 1.392.135,46 Türk lirası idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair Çorlu Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/01/2015 tarihli ve 2014/250 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Tekirdağ 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/02/2015 tarihli ve 2015/242 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 26/02/2018 gün ve 2017/12852 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/03/2018 gün ve KYB. 2018 / 18022 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır.” şeklindeki düzenleme karşısında, Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 08/10/2015 tarihli ve 2015/8532 esas, 2015/5258 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, zamanaşımı süresi kabahat tarihinde başlayıp idarî para cezasına yönelik başvuru sonuçlanıncaya kadar cereyan edeceği cihetle, somut olayda idarî para cezasını gerektiren fiillerden bir kısmının 2007-2008-2009 yıllarında işlenmiş olduğu ve sulh ceza hâkimliğinin itiraz üzerine karar verdiği 23/01/2015 tarihi itibarı ile zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilerek, itirazın 2007-2008-2009 yıllarına ilişkin idarî para cezaları yönünden kısmen kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20. maddesi;

"(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idarî para cezasına karar verilemez.

(2) (Değişik: 6/12/2006-5560/33 md.) Soruşturma zamanaşımı süresi;

a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş,

b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,

c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç,

yıldır.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20. maddesi;

"(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idarî para cezasına karar verilemez.

(2) (Değişik: 6/12/2006-5560/33 md.) Soruşturma zamanaşımı süresi;

a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş,

b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,

c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç,

yıldır.

(Ek cümle: 13/2/2011-6111/22 md.) Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri

Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.

(3) Nispî idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde zamanaşımı süresi sekiz yıldır.

(4) Zamanaşımı süresi, kabahate ilişkin tanımdaki fiilin işlenmesiyle veya neticenin gerçekleşmesiyle işlemeye başlar.

(5) Kabahati oluşturan fiilin aynı zamanda suç oluşturması halinde suça ilişkin dava zamanaşımı hükümleri uygulanır." hükümlerini amirdir.

3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12/5. maddesi;

"...(Değişik beşinci fıkra: 10/6/2010-5995/6 md.) Ruhsatı olmadan veya başkasına ait ruhsat alanı içerisinde üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülki idare tarafından el konulur. Bu fiili işleyenlere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkanı ortadan kalkmış olan tüm madenin ocak başı satış bedelinin iki katı tutarında idari para cezası uygulanır. Ruhsat alanında ruhsat grubu dışında üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülkî idare amirliklerince el konulur. Bu fiili işleyen kişilere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkânı ortadan kalkmış olan tüm madenin, ocak başı satış bedelinin iki katı tutarında idari para cezası uygulanır. El konulan madenler, mülki idare amirliklerince satılarak bedeli il özel idaresi hesabına aktarılır..."

Bu maddede yazılı satış bedelinin üç katı ibaresi, 18.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanunun 8 inci maddesiyle "iki katı" şeklinde değiştirilmiştir.

Bu maddede yazılı satış bedelinin üç katı ibaresi, 18.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanunun 8 inci maddesiyle "iki katı" şeklinde değiştirilmiştir.

Somut olayda, başvuran şirket hakkında 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12/5. maddesine göre uygulanan idari para cezası, nispi nitelikte (üretilen madenin miktarına göre değişen) bir idari para cezası olup, her halde 8 yıllık soruşturma zamanaşımına tabidir. Yine 5326 sayılı Kanun'a göre soruşturma zamanaşımı, fiilin işlenmesi veya neticenin gerçekleşmesiyle başlar.

Dairemizin 08.10.2015 tarihli ve 2015/8532 Esas 2015/5258 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, soruşturma zamanaşımının, idari para cezasının kesinleştiği, yani başvurunun kesin olarak reddedildiği tarih olan 19.02.2015 günü olduğu, merci kararı olan 19.02.2015 tarihinden geriye dönük olarak 8 yıllık zamanaşımı süresi içinde, kabahatlinin en fazla 19.02.2007 tarihindeki eylemi için idari para cezası uygulanabileceği, ancak bu tarih öncesinde gerçekleşen eylemlerinden ötürü zamanaşımının dolması nedeniyle idari para cezası verilemeyeceği değerlendirilmektedir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İdari para cezasına konu olan ve soruşturma aşamasında ilgili bakanlıkça alınan 26.06.2013 heyet raporunda, başvuran Kumyol ... A.Ş. hakkında, maden sahasında ruhsatsız olarak toplamda 265.168,66 ton bazalt üretimi yapıldığının, bu tespit sırasında kullanılan yöntemler ve eldeki verilere göre ruhsat dışı üretimin 13.09.2007 tarihi ve sonrasından tespit tarihi olan 26.06.2013 gününe kadar yaklaşık 6 yıllık bir dönemde gerçekleştiğinin belirtildiği, dolayısıyla itiraz mercii tarafından, tıpkı aynı alanda üretim yapan Çalışkanlar ... A.Ş.'ye verilen idari para cezasında esas alındığı gibi idari para cezasının kesinleştiği tarihten geriye dönük olarak 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20. maddesinde yazılı zamanaşımı süresine göre cezanın miktarında, zamanaşımına uğrayan üretim miktarlarının yeni bir bilirkişi marifetiyle hesaplanarak mahsup işleminin yapılması ve buna göre itiraz hakkında

kısmen kabul edilecek miktarın belirlenmesi gerektiği, ancak bilirkişi raporundaki teknik tespite göre başvuranın maden sahasından ruhsatsız maden çekme eyleminin 13.09.2007 tarihinden sonra başladığı, en son bunun tespit edildiği tarihin ise 26.06.2013 günü olduğu, idari para cezası kararının 15.04.2014 günü verildiği, 25.04.2014 tarihinde düzenlenen bildirimin adı geçen şirkete 06.05.2014 günü tebliğ edildiği, nihayet itirazın reddi kararıyla birlikte 19.02.2015 günü kesinleştiği, dolayısıyla 8 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4958, Karar No: 2019/360, Tarih: 16.01.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/4958 E.  ,  2019/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili, alacaklı tarafından, müvekkili Belediye aleyhine, ....İcra Müdürlüğü'nün 2014/8681 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını ve takibin kesinleştiğini, icra dosyasından müvekkili Belediye adına kayıtlı ... Bankası Mevlana Şubesi 743-6297985 no'lu maaş hesabına haciz konulduğunu, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinin son fıkrası uyarınca, haczin usulsuz olduğunu ileri sürerek, hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinin son fıkrası uyarınca, haczin usulsuz olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiş hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinde "Belediyenin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez." hükmü yer almaktadır. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olanın alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük ... Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, ... - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır.

Böyle bir davranış ...’nin ...’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Bu durumda; haciz yazısında belirtilen ... Bankası hesap numarasına uygun hesap ekstreleri getirtilerek, hesaplara haciz tarihinden altı ay öncesine kadar yatan paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, alanında uzman bilirkişi marifeti ile şikayet nedenleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ : Alacaklıların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14559, Karar No: 2023/5030, Tarih: 13.06.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/14559 E.  ,  2023/5030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin,13.02.2014 tarihli ve 2012/782 Esas, 2014/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin,13.02.2014 tarihli ve 2012/782 Esas, 2014/190 Karar sayılı kararının sanık ve vasisi tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 13.06.2017 tarihli ve 2017/13574 Esas, 2017/14783 Karar sayılı kararı ile (17.06.2012 tarihli iddianamede, sanığın katılanı cep telefonundan arayarak, kendisini kamu görevlisi olarak tanıtıp, dolandırdığının iddia edilmesi karşısında; eylemin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158 ... maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu) nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma sonrası Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesi 14.07.2017 tarihli ve 2017/280 Esas, 2017/562 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı vererek dosyayı Şanlıurfa Ağır Ceza Mahkemesine göndermiş, Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesi de 12.10.2017 tarihli ve 2017/604 Esas, 2017/522 Karar sayılı kararı ile yetkisizlik kararı vermiştir.

3. Bozma sonrası Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesi 14.07.2017 tarihli ve 2017/280 Esas, 2017/562 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı vererek dosyayı Şanlıurfa Ağır Ceza Mahkemesine göndermiş, Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesi de 12.10.2017 tarihli ve 2017/604 Esas, 2017/522 Karar sayılı kararı ile yetkisizlik kararı vermiştir.

4. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi dosyayı uzlaşma bürosuna göndermiş ve taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamaması nedeniyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.10.2018 tarihli ve 2018/95 Esas, 2018/246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'un temyiz dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte olay tarihinde katılanı arayıp kendisini kamu görevlisi olarak tanıtarak katılanın telefon hattının terör örgütü mensuplarınca kopyalandığını ve adına açılan sahte banka hesapları ile terör örgütüne para aktarıldığını, bu durumun ortaya çıkarılması ve teröristlerin yakalanabilmesi için dediklerini yapması gerektiğini ve kimseye de birşey söylememesi gerektiğini söylediği, telefona telsiz sesi vererek katılanı kandırdığı, katılanın sanıklara inanarak 12.08.2011 tarihinde bankadaki parasından 65.000,00 TL çekerek sanıklardan ...'ın Garanti Bankasındaki hesabına 50.000,00 TL yatırdığı, aynı gün sanıkların katılanı yeniden aradığı ve ATM ye yönlendirerek 4.800,00 TL daha para yatırmasını sağladıkları, ertesi gün katılanı yeniden aradıkları ve çeşitli hile ve desiseler ile katılanın bankadaki parasından 50.000,00 TL daha çekmesini sağlayarak bu parayı da sanıklardan ...'un Denizbank Şanlıurfa Şubesindeki hesabına yatırmasını sağladıkları, yine ...'un Garanti Bankası Şanlıurfa Şubesindeki hesabına katılanın 50.000,00 TL daha para yatırmasını sağladıkları, bir süre sonra sanıkların katılanı yeniden arayarak bankada kalan parasını da çekmesini istedikleri, katılanın parasını çekerek 40.000,00 TL parayı sanık ...'un Şekerbank Şanlıurfa Şubesindeki hesabına yatırdığı, katılanın bankadaki 195.000,00 TL parasının tamamını çekerek bu şekilde sanıkların banka hesaplarına yatırdığı, sanıkların katılanın bankadaki parası bitince bu kez evinde altın veya para var mı diye sormaya başladıkları, katılanın telefonunun sürekli meşgul olmasından şüphelenen oğlunun durumu babasına sorduğu ve katılanın dolandırıldığını söylediği, bu suretle sanığın temyiz dışı diğer sanıklarla birlikte hileli davranışlarla katılanı aldatıp kendisine yarar sağlayarak dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçu kabul etmemiştir.