muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1377, Karar No: 2019/4278, Tarih: 13.05.2019

1) Sanıklar ..., Birol Keskinkıiıç ve ... hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs, Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya teşebbüs, silahlı terör örgütüne üye olma, sanıklar ..., ... ve ... hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs, Türkiye

Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya teşebbüs, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçlarından ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümlere karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince verilen esastan ret kararı CMK'nın 286/2-g maddesi uyarınca kesin olup, temyizi mümkün olmadığından, CMK’nın 296/1 maddesi gereğince katılanlar vekillerinin temyiz taleplerinin REDDİNE;

2- )Sanıklar ..., ve ... hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya teşebbüs, Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya teşebbüs, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya kapsamı ve aksi ispat edilemeyen savunmaya uygun kabule göre; sanık ...'ın olay gecesi doldur boşalt nöbetçi astsubayı olarak görev yaptığı, saat 22:30 sularında sanık ...’in sanığın yanına gelerek mühimmat aldığı, mühimmat defterini doldurmasını ...’den istediği, ancak ...'in abi sonra hallederiz hemen gitmem gerek diyerek olay mahalinden uzaklaştığı, daha sonra fazla aldığı iki şarjörü ...'a geri gönderdiği, saat 03:00 sularında sanık ... Arslan, ...'ın görev mahaline gelerek iki jarjör mühimmat aldığı ve mühimmat defterini doldurduğu ve alay komutanının çıkış yapacağını sanık ...’a söylediği olayda; sanığın bulunduğu yer itibari ile mobil timin kendisine yüklenilen görevinin dışında ve sanık ...'nm nizamiyeden hangi amaçla çıkış yapacağını bildiğine ilişkin sanığın savunmasının aksine ve mühimmatları bilerek verdiğine dair mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak bir delilin bulunmadığına dair kabulün, bilme, akıl ve mantık kurallarına aykırılık oluşturmadığı gibi usule ve dosya kapsamındaki delillere uygun olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, sanıklara yüklenen suçların sanıkların suç işleme kasıtları olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar Türkiye Büyük Millet meclisi ve T.C. Başbakanlık (Cumhurbaşkanlığı) vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

3-)Sanıklar ... ve ... hakkında anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanıkların üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının öngördüğü

düzeni ortadan kaldırmaya veya bu düzen yerine başka bir düzen getirmeye veya bu düzenin fiilen uygulanmasını önlemeye teşebbüs amacına yönelik olarak vahamet arz eden eylemleri gerçekleştirdiği, sanıkların sübutu kabul olunan eylemlerinin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ve ülke genelindeki organik bütünlüğe göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanıklar ... ve ... müdafileri, sanık ...'ın temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine ancak;

a-)Müsnet suçlardan davaya katılma hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar verilen ... lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi ve yine Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.1978-2/324-350 sayılı kararında belirtildiği üzere; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi, vekalet ücretinin tayininde esas ilke olarak sanıkların adedi ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip edilen davaların adedini esas aldığı ve taraflara yükletilecek avukatlık parasının her dava için ayrı ayrı tayinini öngördüğü, buna göre, ayrı ayrı dava açılmadıkça ücreti vekaletin de ayrı ayrı tayin ve takdiri mümkün bulunmadığı da nazara alınarak kendisini vekille temsil ettiren katılanlar Türkiye Büyük Millet meclisi ve T.C. Başbakanlık (Cumhurbaşkanlığı) yararına olmak üzere, mahkumiyetlerine karar verilen sanıklar ..., ... aleyhine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken sanıklar aleyhine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi,

b-)Dairemizin 14.11.2017 tarih, 2017/1824 esas, 2017/5384 sayılı kararında da açıklandığı üzere sanığa zorunlu müdafinin tayininin gerekmesi karşısında; yargılama aşamasında tutuklu bulunduğu anlaşılan sanık ...’a tayin edilen zorunlu müdafi ücretinin yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafileri ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün “D-9” bölümünde yer alan “......,...” ibaresi ve aynı bölümde “......’dan” ibaresinden sonra gelen “ayrı ayrı” ibaresi ile hükmün “D-18” bölümünde yer alan “... ve sanık başına düşen yargılama giderine ek olarak Sanık ...'tan zorunlu müdafi gideri olan 800,00 TL nin... ” ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- )Sanıklar ..., ve ... hakkında anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesine gelince;

Ast konumunda olan bir kısım sanıkların, somut olay çerçevesinde bilgi düzeyleri, olayın özellikleri, tecrübe, rütbe ve konumları gibi olgular nazara alındığında konusu suç oluşturan emrin, askeri hizmet alanında verildiği, amirin yetkili olduğu ve uyulmasında zorunluluk bulunduğu hususlarında yanılgıları nedeniyle kaçınılmaz bir hataya düşerek yerine getirmesi söz konusu olmadığından, bu yöne ilişkin savunmalara itibar edilmemesine dair kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Örgütsel bağı kesin olarak ortaya konamayan sanıkların, icra hareketlerinden önce örgütsel organizasyon içinde yer alarak darbe girişiminden haberdar olduğu, suç işleme karar ve iradesine katıldıkları da kanıtlanamamış olmasına, elverişli nitelikteki icra hareketlerine katkı sunmakla birlikte, sundukları katkının tek başına vahamet arz etmediği gibi fiilin işlenişi üzerinde müşterek hakimiyet kurduklarından da bahsedilemeyeceğinin anlaşılmasına, zarar tehlikesi bakımından illi bir değer taşıdığında kuşku bulunmayan eylemlerinin, işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak (TCK madde 39/2-c) suretiyle Anayasayı ihlal suçuna yardım etmek kapsamında kaldığının kabulü gerektiği gözetilmeden sanıklar hakkında hatalı değerlendirme ile doğrudan fail olarak mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan ... (Cumhurbaşkanlığı) ve Türkiye Büyük Millet Meclisi vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedeni, tutuklulukta geçirilen süre ve mevcut delil durumu dikkate alınarak sanıklar müdafilerinin tahliye taleplerinin reddine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11258, Karar No: 2009/13390, Tarih: 06.07.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/11258 E.  ,  2009/13390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 15.04.2008
Yargıtay — Esas No: 2015/16065, Karar No: 2018/10835, Tarih: 19.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/16065 E.  ,  2018/10835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 13.11.2018 Salı günü davacı vekili Av. ... ve davalı vekili Av.... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili davalının trafik sigortacısı olduğu aracı sevk ve idare eden davacının eşi ... yaptığı kazada öldüğünü, davacının ölen eşinin desteğinden yoksun kaldığını, zarar gören 3. kişi konumunda olan davacının zararından davalının sorumlu olduğunu belirterek belirsiz alacak davası olarak açtıkları davada şimdilik 100,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 09.10.2014 tarihli artırım dilekçesiyle, taleplerini 131.245,07 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davaya konu kazayı yapan sürücü kazada tam kusurlu olduğu ve ölenin yasal mirasçısı olan davacıya bu kusur yansıyacağı için davacının tazminat talep hakkı bulunmadığını, ölenin müterafik kusurunun araştırılması ve ayrıca ... tarafından davacıya yapılmış ödeme varsa bu bedelin de tazminattan düşülmesi gerektiğini, davadan önce yapılmış başvuru olmadığı için temerrüde düşürülmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 131.245,07 TL madditazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davacının talebinin doğrudan kendisi üzerinde doğan destekten yoksunluk zararına ilişkin olması, bu zararın oluşumundaki desteğin kusurunun davacıya yansıtılamayacağı, sürücü desteğin tam kusurlu olmasının, onun desteğinden yoksun kalan davacıyı etkilemeyeceğine ilişkin HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas-411 Karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas-2012/92 Karar, HGK'nun 16.1.2013 gün ve 2012/17-1491 Esas- 2013/74 Karar sayılı ilamları uyarınca, davalının tazminattan sorumluluğuna hükmedilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, ölümlü trafik kazası nedeniyle, ölenin yakınının destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2-Dava, ölümlü trafik kazası nedeniyle, ölenin yakınının destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davalı ... şirketi, davacı murisinin öldüğü kazayı yapan aracın trafik sigortacısı olup, 2918 sayılı ...'nun 99/1. maddesi ile ... Genel Şartları'nın B.2. maddesi uyarınca, rizikonun ihbar edildiği tarihten itibaren 8 iş günü içinde sigortacının tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu sürenin sonunda ödememe halinde temerrüdün gerçekleştiği ve davalının temerrüt faizinden sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Davadan önce yapılmış bir başvurunun bulunmadığı durumda ise, davalı sigortacı için dava tarihi temerrüt tarihidir.

Somut olayda; davacı vekili tarafından poliçe kapsamında ödeme yapılmasını sağlamak amacıyla, davadan önce davalıya başvurulduğuna ilişkin bir iddiada bulunulmamış; davalı vekili, başvuru olmadığını savunmuş; davacı tarafın cevaba cevap dilekçesinde de davalının dava tarihinden itibaren faizden sorumlu olduğu ifade edilmiştir. Tarafların beyan ve kabullerinden davadan önce davalıya yapılmış başvuru olmadığı anlaşıldığına göre, davalı sigortacının dava tarihi itibariyle temerrüde düştüğü kabul edilerek faizin dava tarihinden işletilmesine karar verilmesi gerekirken; kaza tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değil bozma sebebi ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün 6100

sayılı HMK'nın geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının 1. bendindeki "kaza tarihi olan 29.06.2012'den" ibaresinin hükümden çıkartılarak, yerine "dava tarihinden" ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 1.630,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7998, Karar No: 2007/8736, Tarih: 04.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7998 E.  ,  2007/8736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 1.11.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.3.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, taşınmazının doğusundan başlayıp ana yola bağlantı sağlayan, 1263 ve 1213 parsel sayılı taşınmazlar arasından geçen yolun bir kısmının 2010 parsel sayısı ile davalılar ..., ..., ... ve ... adına 8.8.2006 tarihinde tescil edilmesi üzerine yolun daraldığını, bu yoldan geçemediğini, nispi geçit ihtiyacı içinde bulunduğunu belirterek davalı parsellerden geçit hakkı kurulmasını istemiştir.Davalılar davanın reddini savunmuş,mahkemece davanın kabulüne, 1269 parsel lehine, 1213 ve 2010 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 ( önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir.Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır.

Medeni Kanunun 747.maddesine göre, genel yola çıkmak için "yeterli" yolu olmayan taşınmaz sahibi komşularından geçit hakkı isteyebilir.

Komşu taşınmazdan geçit isteyebilmek için, maddenin öngördüğü bu yeterli yol kavramını, " zaruret hali " olarak anlamak gereklidir. Çünkü bu istem, neticede karşı tarafın mülkiyet hakkını sınırlayıcı bir taleptir. O nedenledir ki, gerek öğreti de, gerekse uygulamada geçit zaruretinin iki şekilde ortaya çıkabileceği kabul edilmektedir. Buna ( geçit yoksunluğu ) veya ( mutlak geçit zarureti ) denilmektedir. İkinci durum ise ( geçit yetersizliği ) dir ki, bir başka anlatımla ( nispi geçit zarureti ) şeklinde ifade edilmektedir.

Geçit hakkı isteminin ileri sürülmesi halinde, mahkemece öncelikle bu iki halden hangisinin söz konusu olduğuna bakılmalıdır.

İstemin, mutlak geçit yoksunluğuna dayalı olması durumunda, hiç yolun bulunmaması sebebiyle, çekişmenin çözümü, sadece en uygun yolun neresi olacağının belirlenmesi noktasında düğümlenir.

Geçit hakkı isteminin ileri sürülmesi halinde, mahkemece öncelikle bu iki halden hangisinin söz konusu olduğuna bakılmalıdır.

İstemin, mutlak geçit yoksunluğuna dayalı olması durumunda, hiç yolun bulunmaması sebebiyle, çekişmenin çözümü, sadece en uygun yolun neresi olacağının belirlenmesi noktasında düğümlenir.

Geçit yetersizliğine dayalı olarak istemde bulunulması halinde ise, konu daha karmaşık ve çok boyutludur. Çünkü, öncelikle geçit yetersizliği kavramının değerlendirilmesi zorunludur. Yani, mevcut yolun yeterli olup olmadığının mahkemece takdiri gerekmektedir. Bu yetersizlik, çeşitli nedenlere dayandırılabileceğinden çözüm de ancak dayanılan bu neden veya nedenlerin kabul edilebilir olup olmadığının etraflıca tartışılıp irdelenmesinden sonra ortaya çıkabilir. Bu sebepledir ki, mahkemece önce bu yetersizliğin gerçekten söz konusu olup olmadığı üzerinde durulmalı. Bu husus her yönüyle incelenip araştırılmalı, gerekli görülürse uzman bilirkişi veya bilirkişilerin düşüncelerinden de yararlanılmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır. Böylece, bir geçit zaruretinin mevcut olduğu kabul edilirse, ondan sonra en uygun yolun neresi olacağının araştırılmasına geçilmelidir. Ayrıca yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Eldeki davada yapılan inceleme ve araştırma, açıklanan ilkeler doğrultusunda hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.Hükme esas alınan 13.3.2007 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide yol olarak belirtilen kısmın geçide elverişli olup olmadığı incelenmemiş, ayrıca geçit tesis edilen kısmın eni ve uzunluğu açıklanmamıştır. Bu nedenle mahkemece yeniden keşif yapılarak yukarıda açıklandığı şekilde davacının gerçekten geçit yetersizliği içerisinde bulunup bulunmadığının araştırılması ve sonucuna göre bir karara varılması gerekecektir.

Tüm bu yönler üzerinde durulmadan, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 4.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11258, Karar No: 2016/11151, Tarih: 27.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/11258 E.  ,  2016/11151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 53 maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 200 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın katılanın işyerine gelerek 60 TL tutarında kıyafet almaya karar verdiği, yanında para olmadığını, paranın ağabeyinde olduğunu söyleyip birlikte gidip parayı almayı teklif ettiği, ısrar üzerine katılanın teklifi kabul ettiği ve sanığın 200 TL bütün para vereceğini, para üstünü de getirmesini söylemesi üzerine katılanın yanına toplam 200 TL para aldığı, sanığın katılanı bir binanın önüne getirerek ablasının bu binada oturduğunu, kıyafetlere bakması için onu çağıracağını söyleyip binaya girip çıktıktan sonra, ablasının kıyafetlere bakmak için ineceğini söyleyip katılandan 150 TL parayı para üstü olarak alıp 200 TL getirmek üzere ayrıldığı ancak bir daha dönmediği, böylelikle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

1-02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de ;

a-)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 12 gün olarak tayin edilmesi,

b-)Sanık hakkında gün karşılığı belirlenen adli para cezası paraya çevrilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2091, Karar No: 2018/12995, Tarih: 19.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/2091 E.  ,  2018/12995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından ortak çocuk lehine hükmedilen tedbir ve iştirak nafakaları yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-davalı erkek, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun'un 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davacı-davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davacı-davalı erkeğin adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta yatırılmayan aşağıda yazılı onama harcının ve temyiz başvuru harcının Mehmet'den alınmasına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden ...'e yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 176.60'şar TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.11.2018(Pzt.)