muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2267, Karar No: 2013/8909, Tarih: 08.10.2013

Mahkemece Yargıtay bozma kararı doğrultusunda 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan kadastro haritalarının yeniden düzenlenmesi ve tapu sicilinde gerekli düzeltmelerin yapılması işlemine itirazın reddine, dava konusu ...Köyü, 134 ada 73 parsel sayılı taşınmazın uygulama tutanağı gibi tesciline, taşınmazın orman olduğuna ilişkin dava yönünden mahkemenin görevsizliğine, usûlünce talep halinde, dava dosyasının görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan kadastro haritalarının yeniden düzenlenmesi ve tapu sicilinde gerekli düzeltmelerin yapılması işlemine itiraza ve orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan çalışmalara yönelik itirazın reddine, mülkiyete ilişkin dava yönünden görevsizliğe karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 08/10/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11703, Karar No: 2014/16776, Tarih: 08.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/11703 E.  ,  2014/16776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.07.2013

NUMARASI :Esas no:2012/377 Karar no:2013/1005

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi ve tazminat miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma ve ayrılık davası açılınca hakim davanın devamı süresince eşlerin barınmasına, geçimine ilişkin geçici önlemleri re'sen alır. (TMK.md.169). Davalı-davacı kadının Ziraat Bankasında müdür yardımcısı olduğu maaşı ve kira geliri olduğu ve üzerine kayıtlı bir arsanın bulunduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 169. maddesi koşulları oluşmadığı halde davacı-davalı kadın lehine tedbir nafakasına karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu sair bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Binnur'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcını yatıran Mustafa'ya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.08.09.2014 (Pzt.)

Karakoca
Yargıtay — Esas No: 2020/160, Karar No: 2022/654, Tarih: 20.10.2022

**Ceza Genel Kurulu         2020/160 E.  ,  2022/654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Sanık ...’un kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/2, 29/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin ... (Kapatılan) 7. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 04.07.2013 tarihli ve 1432-635 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay 4. Ceza Dairesince 12.01.2015 tarih ve 42220-771 sayı ile;

"Sanığın tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunması karşısında, hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

... 63. Asliye Ceza Mahkemesince 28.05.2015 tarih ve 160-497 sayı ile; bozma kararına direnilerek önceki hüküm gibi sanığın kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/2, 29/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2019 tarihli ve 2015/247713 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya kararına direnilen Daireye gönderilmiş, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 19.02.2020 tarih ve 7725-3542 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında hakaret ve inceleme dışı sanık ... Demir hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümleri Özel Dairece onanmış, inceleme dışı sanık ... hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümleri ise temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, direnme kararının kapsamına göre inceleme sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK’nın 58/3. maddesi gereğince aynı Kanun’un 86/2. maddesinde yer alan seçenek yaptırımlardan hapis cezasının temel ceza olarak seçilmesinden sonra anılan cezanın TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

... Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.09.2012 tarih ve 120202 - 25384 sayı ile; sanık hakkında katılan ...’u yaraladığı iddiasıyla TCK’nın 86/2 ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle kamu davası açıldığı,

İncelenen dosya kapsamından;

... Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.09.2012 tarih ve 120202 - 25384 sayı ile; sanık hakkında katılan ...’u yaraladığı iddiasıyla TCK’nın 86/2 ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle kamu davası açıldığı,

... (Kapatılan) 7. Sulh Ceza Mahkemesince 04.07.2013 tarih ve 1432-635 sayı ile; Yerel Mahkemece “TCK’nın 86/2. maddesi gereğince; suçun işleniş biçimi, suç sebep ve saikleri, meydana gelen yaralanmanın derecesi dikkate alınarak takdiren ve TCK'nın 58/3. maddesi gereğince tercihen 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,” açıklamalarına yer verilerek sanık hakkındaki temel cezanın hapis olarak belirlendiği ve sanığın kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/2, 29/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin ise uygulanmadığı,

Hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesince 12.01.2015 tarih ve 42220-771 sayı ile; sanığın tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunması karşısında, hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verildiği,

Hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesince 12.01.2015 tarih ve 42220-771 sayı ile; sanığın tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunması karşısında, hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verildiği,

Dosyanın devredildiği ... 63. Asliye Ceza Mahkemesince 28.05.2015 tarih ve 160-497 sayı ile; “Sanığın sabıkalı olması nedeniyle TCK 58/3 maddesindeki emredici hüküm nedeniyle ceza maddesindeki hapis ve adli para cezasında tercih zorunluluğu nedeniyle hapis cezası tercih edilmiş; akabinde TCK 50 maddesindeki sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, duruşmadaki tutum ve davranışları ve suçun işlenmesindeki özellikler ve olayın bir anda aniden gerçekleşmesi nedeniyle takdiren TCK 50/a maddesindeki adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesi takdir edilmiş olup, TCK 50/2. fıkrasındaki hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde tercihen hapis cezasına hükmedilmiş ise bu hapis cezası artık adli para cezasına çevrilmez hükmü; olayımızda tercihen yapılmış hapis cezası hükmü bulunmadığı yasal zorunluluk nedeniyle hapis cezasının tercih edildiği; yine TCK 50/2 maddesinin yazılış şekli ve lafsına göre de adli para cezası dışındaki diğer yaptırımlara çevrilmesine bir engel olmadığı anlamı çıkmaktadır. Ancak kanun koyucunun aradığı amaç bu olmasa gerek. Aksi halde adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlar her olaya uygun düşmeyeceği gibi suç ile ceza arasında adaletsizlikler doğuracaktır. Yine kanun koyucu mükerrir olan sanıkların daha ağır ceza ile cezalandırılmasını amaçlamış olsa idi açıkça TCK 58/3 maddesine TCK 50. maddesinin uygulanmayacağını ilişkin şerh koyardı. Yine kanun koyucu mükerrirler için doğrudan hapis cezası olan daha ağır eylemler veya hem hapis hem de adli para cezasının zorunlu olarak uygulandığı hallerde netice cezanın adli para cezasına çevrilmesine de yasal bir engel yoktur. Tüm bu haller birlikte değerlendirildiğinde TCK 50/2. maddesindeki hükmün zorunlu haller haricinde tercihen hapis cezası verildiği durumda uygulanmasının mümkün olacağı zaten hüküm verirken hem hapis hem adli para verebilecek bir halde hapis cezası tercih edildiğinde bu cezanın adli para cezasına çevrilmesi de ceza mantığına da terstir. Yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2009/24548 esas ve 2010/31342 karar, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 18.06.2012 tarih ve 30876-16653 esas karar sayılı ilamlarında da mahkememizin görüşü düşüncesinde zorunlu olarak hapis cezası tercih edilen hallerde TCK 50 maddesindeki seçenek yaptırımlara çevrilmesi ya da çevrilmemesinin takdirinin zorunlu olduğu belirtilmiştir.” gerekçelerine yer verilerek ilk hükümde direnildiği ve önceki hüküm gibi sanığın 86/2, 29/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin ise uygulanmadığı,

Adli sicil kaydına göre; sanığın, ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2010 tarihli ve 1007-350 sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun’un 13/1, TCK’nın 62, 50 ve 51. maddeleri uyarınca verilen ve 06.07.2010 tarihinde kesinleşen 10 ay hapis cezası nedeniyle mükerrir olduğu,

Anlaşılmıştır.

TCK’nın kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 50. maddesinin 2. fıkrası; “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez.” şeklinde düzenlenmiş, “Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinin 3. fıkrasında ise; “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur.” düzenlemesine yer verilmiştir.

TCK’nın 50. maddesinin ilk fıkrasına göre kısa süreli hapis cezasının, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre adli para cezasına veya anılan düzenlemedeki diğer yaptırımlara çevrilmesi mümkün olmakla beraber, suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek yaptırım olarak düzenlendiği ahvalde, temel ceza belirlenirken TCK’nın 61/1 maddesi gereğince hapis cezası seçildikten sonra, TCK’nın 50/2 maddesindeki düzenlemeye göre artık seçilen hapis cezası adli para cezasına çevrilemeyecektir. ...K. 07/12/2021 gün, 2019/251 E-2021/616 K sayılı ilamında ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere; sanığın mükerrir olması nedeniyle TCK'nın 58/3. maddesindeki emredici hüküm uyarınca seçenek olarak düzenlenen cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi kanuni zorunluluktan kaynaklanmış olsa bile aynı Kanun’un 50/2. maddesindeki yasaklayıcı hüküm nedeniyle, zorunlu olarak seçilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olmadığı, ancak adli para cezasına ilişkin açıkça yasaklama hükmü getiren Kanun koyucunun TCK’nın 50. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen diğer seçenek yaptırımlar yönünden herhangi bir yasak getirmemiş oluşu, kıyas veya genişletici yorum yoluyla hakkında düzenleme olmayan bir ceza hukuku konusunda kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı başta olmak üzere, kişi hak ve hürriyetlerinin aleyhine uygulama geliştirilemeyeceği hususları birlikte değerlendirildiğinde, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında seçenek yaptırım öngörülen TCK’nın 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama suçundan dolayı TCK’nın 58. maddesinin 3. fıkrası gereğince zorunlu olarak hapis cezasının temel ceza olarak seçilmesinden sonra bu cezanın aynı Kanun’un 50 maddesinin 1. fıkrasının b, c, d, e, f fıkralarında düzenlenen seçenek yaptırımlara çevrilmesinin mümkün olmasına karşın TCK’nın 50/2 maddesindeki emredici hükümden dolayı TCK’nın 50/1-a maddesindeki adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olamayacağı kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla, hapis ve adli para cezasının seçenek yaptırım olarak düzenlendiği suçlarda, hâkimin takdir hakkı olmasına rağmen, sanığın mükerrir olması durumunda kanun koyucu hâkime takdir hakkı bırakmamış, temel cezanın türünü bizzat kendisi belirlemiştir. Takdir hakkı kullanılarak hapis cezası tercih edildiğinde hapis cezasının bir daha adli para cezasına çevrilmesi mümkün değilken, takdir hakkının bulunmadığı ve temel cezanın zorunlu olarak hapis olarak belirlendiği bir durumda bu cezanın paraya çevrilebilmesi kanun koyucunun amacına da uygun olmayacaktır.

Ayrıca kanun koyucu TCK'nın 58/3. maddesindeki düzenleme ile suç işlemekte ısrar eden sanık ile ilk defa suç işleyen sanığı birbirinden ayırmak için mükerrir olan sanık hakkında temel ceza olarak hapis cezasının tercih edilmesini ve bu cezanın adli para cezasına çevrilmemesini amaçlamaktadır.

Öğretide de; "Tekerrür durumunda kanun koyucu failin özellikle adli para cezası yerine hapis cezasıyla cezalandırılmasını öngörmektedir. Bu cezanın tekrar kısa süreli olması dolayısıyla adli para cezasına çevrilebileceğini kabul etmek, kanun koyucunun hedeflediği amaca uygun olmayacaktır" (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 2011, sf. 584). "Burada hâkime tanınmış olan hapis veya adli para cezasından birini seçme imkânı mutlak bir şekilde kaldırıldığına göre, ikinci suç için verilecek ceza kısa sureli hapis cezası olsa dahi 50. maddenin 1. fıkrasının (a) bendine göre adli para cezasına yeniden çevrilemeyecektir. Esasen 50. maddenin 2. fıkrasına göre de seçimlik ceza öngören suçlarda hapis cezasına hükmedilmiş ise, bunun tekrardan adli para cezasına çevrilemeyeceği açıkça belirtilmiştir" (Mahmut Koca, / İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 2012, s. 550). "Yasa koyucu tarafından böyle bir tedbirin uygulanmasının sebebi, ilk suç nedeniyle belirli bir cezaya mahkûm olduğu halde mükerririn, uslanmamış, olumsuz kişiliğini sürdürerek, toplum açısından tehlikelilik halini devam ettirmiş olmasıdır. Bu nedenle seçimlik cezada artık sanık lehine davranılmasına gerek olmadığı kabul edilerek, hapis cezasının mükerririn ıslahı açısından daha uygun olacağı hükme bağlanmıştır. Bu amacı ortadan kaldıracak bir uygulama ve düşünce, maddenin düzenleniş amacına uygun olmayacak ve maddeyi etkisiz kılacaktır" (... Dursun, Türk Ceza Hukukunda Tekerrür, Yargıtay Dergisi, 2009, C. 35, S. 4, s. 493-562). şeklinde görüşlere yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

TCK’nın 58. maddesinin üçüncü fıkrasında, tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse hapis cezasına hükmolunacağına, aynı Kanun’un 50. maddesinin ikinci fıkrasında ise suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu cezanın artık adlî para cezasına çevrilemeyeceğine açıkça yer verilmiş olması ve Yerel Mahkemece TCK’nın 58. maddesinin üçüncü fıkrasına da yer verilmek suretiyle sanık hakkında temel cezanın hapis olarak belirlenmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, belirtilen şekilde tayin edilen hapis cezasının TCK’nın 50. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında TCK’nın 58/3. maddesi gereğince aynı Kanun’un 86/2. maddesinde yer alan seçenek yaptırımlardan hapis cezasının temel ceza olarak seçilmesinden sonra anılan cezanın kanuna aykırı olarak TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli ve 160-497 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında TCK’nın 58/3. maddesi gereğince aynı Kanun’un 86/2. maddesinde yer alan seçenek yaptırımlardan hapis cezasının temel ceza olarak seçilmesinden sonra anılan cezanın kanuna aykırı olarak TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Yazı İşleri Müdürü

E.T.
Yargıtay — Esas No: 2012/12960, Karar No: 2012/12682, Tarih: 16.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/12960 E.  ,  2012/12682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kastamonu Sulh Hukuk ve Gaziosmanpaşa 2.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik karan verilmesi nedeniyle yan yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411.maddesinde, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya kapsamında, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen ... adresinin... cezaevi adresi olduğu 10.08.2012 tarihli Kastamonu E Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü yazısı ile anlaşılmıştır. Kısıtlı adayının ceza evine girmeden önceki yerleşim yerinin “... “ olduğu Bolu T Tipi Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 14.08.2012 tarihli cevabi yazılı ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Gaziosmanpaşa 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.’mn 21 HUMK.’nın 25 ve 26.) maddeleri gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16387, Karar No: 2014/19007, Tarih: 11.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/16387 E.  ,  2014/19007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 9. İŞ MAHKEMESİ (KADIKÖY 3. İŞ)

TARİHİ : 15/02/2012

NUMARASI : 2010/1258-2012/109

DAVA :Davacı, ücret, fazla çalışma, genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm temyiz itirazları ile davalının aşağıda gösterilen bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, ücret alacağı talebi konusunda mahkemece yeterli araştırma ve incelemenin yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı 2009 yılı Kasım ayına ait 18 günlük ücretinin eksik ödendiğini ileri sürerek, ücret alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının talep ettiği 2009 yılı Kasım ayına ait 18 günlük ücretin ödendiğini savunmuş, ödemenin yapıldığı banka şubesi ile hesap numarasını mahkemeye bildirmiş, mahkemeden bu banka şubesine yazı yazılmasını talep etmiştir. Mahkemece talep doğrultusunda bahsi geçen banka şubesine yazı yazılmasına karar verilmiş ancak bu ara kararın gereği yerine getirilmemiştir. Yani bahsi geçen banka şubesine yazı yazılmamıştır. Mahkemece, ücret alacağı talebi bilirkişi tarafından yapılan hesaplama doğrultusunda kabul edilmişse de eksik inceleme sonucu karar verilmesi yerinde değildir.

Mahkemece yapılması gereken, davalının bildirdiği banka şubesine yazı yazılarak, davacı tarafından talep olunan 2009 yılı Kasım ayına ait 18 günlük ücretin davalı tarafından bankaya yatırılıp yatırılmadığı, yatırılmış ise bilirkişi tarafından hesaplanan ücret alacağı miktarını karşılayıp karşılamadığı belirlenip sonucuna göre de ücret alacağı talebi konusunda yeniden bir karar vermektir.

Ücret alacağı talebi konusunda eksik inceleme yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.