muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12561, Karar No: 2014/17334, Tarih: 12.09.2014

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Davacı yönünden, yeni tarihli TR/4 belgesi getirtilip, ayrıca yukarıda belirtilen hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği yönünde eksik inceleme ile karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 12.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8346, Karar No: 2015/6017, Tarih: 28.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8346 E.  ,  2015/6017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2013/34-2014/189

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl dosyada şikayetin reddine, birleşen dosyada şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada şikayetçi vekili, İzmir 15. İcra Müdürlüğü'nün 2010/12 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde 2. sırada yer aldığını, 1. sırada yer alan İzmir 15. İcra Müd.'nün 2010/12 sayılı dosyasının sıra cetveline dahil edilmesinin yasaya aykırı olduğunu, taşınmaza 14/01/2010 tarihinde haciz konulduğunu, bu tarihten itibaren iki yıl içinde usulüne uygun satış talebinde bulunulmadığıdan haczin düştüğünü ileri sürerek sıra cetevlenin iptalini talep ve dava etmiştir.

Asıl dosyada şikayet olunan vekili, süresinde satış istendiğini savunarak şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Birleşen dosyada şikayetçi vekili, düzenlenen sıra cetvelinde 3. sırada yer aldıklarını ikinci sırada yer verilen Şereflikoçhisar İcra Müdürlüğü'nün 2010/85 Esas sayılı dosyasında taşınmaz üzerindeki haciz tarihinin hatalı tespit edildiğini, kendi takip dosyalarının sıra cetvelinde ikinci sırada olması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dosyada şikayet olanun vekili şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 15.İcra Müdürlüğü'nün 2010/12 sayılı takip dosyasında 14/01/2010 tarihinde ihtiyati haczin konulduğu, 16/01/2010 tarihinde kesin hacze dönüştüğü, 04/01/2012 tarihindeki satış talebi ve 12/01/2012 tarihinde de satış avansının yatırılması ile süresinde satış istendiği, satış tarihi itibari ile düşmediği, her ne kadar icra müdürlüğü tarafından satış talebinin reddine karar verilmiş ise de devamında gerekli avansın dosyaya depo edilmesi ile önce kıymet takdiri ve kesinleşme işlemlerinin yapılması gerektiği ve sürelerin muhafaza edileceğinin belirtilmiş olduğu, birleşen dava yönünden ise İzmir 15. İcra Müdürlüğü'nün 2010/1182 sayılı dosya alacaklısı Çağdaş Turizm AŞ'nin alacağı için ikinci sırada yer verilebileceği gerekçesi ile asıl davada şikayetin reddine, birleşen davada şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl dosyada şikayetçi-birleşen dosyada şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13738, Karar No: 2010/673, Tarih: 27.01.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13738 E.  ,  2010/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Edremit 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 16.4.2009 gün ve 665-245 sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 15.10.2009 gün ve 9229-10202 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı Hazine vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava konusu 441 parsel sayılı taşınmazın tapulamasına esas alınan 9.2.1966 tarih 46 sıra, 2.10.1978 tarih 1 sıra, 5.7.1979 tarih 14 sıra nolu tapu kayıtlarının ilk tesislerinden itibaren dayanaklarıyla birlikte tedavüllü tüm tapu kayıtlarının merciinden istenerek evrakına eklendikten sonra gönderilmesi için GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1951, Karar No: 2011/5357, Tarih: 03.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/1951 E.  ,  2011/5357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/12/2008 gün ve 2007/646-2008/389 sayılı kararı bozan Daire’nin 29.11.2010 gün ve 2009/6248 - 2010/12113 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

HUMK'nun 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi uyarınca 01.01.2010 tarihinden sonra karar düzeltme sınırı 8.690,00 YTL'na yükseltilmiştir. 29.11.2010 tarihinde temyiz incelemesi yapılan davada davacı vekili 28.09.2001 tarihli dilekçesiyle 4.399.300.000 TL’nin tahsili yönünde icra takibine yapılan itirazın iptalini istemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraf vekillerinin temyizi üzerine, karar taraflar yararına bozulmuştur. Karar düzeltme istemine konu miktar itibariyle davacı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, ödediği karar düzeltme harcın isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 03.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/620, Karar No: 2019/704, Tarih: 10.12.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/620 E.  ,  2019/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 7-4

Sanık ... hakkında rüşvet suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek CMK’nın 231. maddesinin onuncu ve 223. maddesinin sekizinci fıkraları uyarınca kamu davasının düşmesine ilişkin ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince verilen 22.03.2017 tarihli ve 7-4 sayılı hükmün, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “Onama” istemli 09.05.2017 tarih ve 4 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık hakkında CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildikten sonra denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyip işlemediği hususunda eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının,

2- Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca, temyiz incelemesinin CMK'nın 231/10. maddesi ile sınırlı olarak mı, yoksa dosyanın esasına ilişkin olarak mı yapılacağının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Sanık ... hakkında rüşvet suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince 14.12.2011 tarih ve 7-4 sayı ile; sanığın TCK'nın 257/1, 62 ve 53/1-5. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresi belirlenmesine ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına yer olmadığına dair kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, Yargıtay 5. Ceza Dairesince dosya yeniden ele alınarak duruşma açılıp sanığın savunmasının alındığı, denetim süresi içerisinde yeni bir suç işleyip işlemediği hususunda sanığın adli sicil kaydının UYAP sistemi üzerinden çıkarıldığı ve adli sicil kaydının bulunmadığı, sanığın Yargıtay 5. Ceza Dairesince verilen karar dışında herhangi bir sabıkasının olmadığı,

Yargıtay 5. Ceza Dairesince, Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığından 22.12.2011 tarihi itibarıyla sanık hakkında yürütülen soruşturma, açılan kamu davası, verilmiş mahkûmiyet kararı olup olmadığının bildirilmesinin istendiği, gelen cevaba göre sanığın 07.07.2010 ile 22.06.2015 tarihleri arasında Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığında görev yaptığı, bu süre içerisinde hakkında soruşturma yapılmadığının bildirildiği,

Yargıtay 5. Ceza Dairesince, Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığından 22.12.2011 tarihi itibarıyla sanık hakkında yürütülen soruşturma, açılan kamu davası, verilmiş mahkûmiyet kararı olup olmadığının bildirilmesinin istendiği, gelen cevaba göre sanığın 07.07.2010 ile 22.06.2015 tarihleri arasında Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığında görev yaptığı, bu süre içerisinde hakkında soruşturma yapılmadığının bildirildiği,

Yargıtay 5. Ceza Dairesince sanık hakkında UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırma sonucu edinilen bilgilere göre; İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesince 10.12.2015 tarih ve 49-274 sayı ile, son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verildiği, kesinleşmiş karar örneğinin dosya arasına alındığı,

İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10.12.2015 tarihli ve 49-274 sayılı kararın incelenmesinde; Kartal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/580 esas sayılı dosysında sanık olarak yargılanan... ve ... hakkında suç eşyasının satın alınması ve kabul edilmesi suçundan beraat kararı verildiği, hükümlerin şikâyetçi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesince 13.02.2013 tarih ve 26413-2925 sayı ile bozulmasına karar verildiği ve yargılama yapan hâkim ve Cumhuriyet savcısı hakkında suç duyurusunda bulunulduğu, 16.10.2007 tarihli karar duruşmasında hâkim olarak görev yapan ...ve Cumhuriyet savcısı olarak görev yapan ... hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan yapılan soruşturmada, ilgili suçun mağduru Halil Kasım'ın davaya katılma yönündeki talebinin mahkemesince değerlendirilmemiş olmasının usuli hata, sanıkların savunması alınmadan beraat kararı verilmesinin yargılama sürecinde kullanılan takdir hakkı olarak nitelendirilmesi gerektiğinden ve dosya kapsamında haksız bir menfaat sağlandığı yönünde bir iddia bulunmadığından son soruşturmanın açılması yönündeki talebin reddi ile son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verildiği, bu karara itiraz edilmesi üzerine Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesince 18.10.2017 tarihli ve 1318 sayılı kararla itirazın kabulüne karar verilip dosyanın mahkemesine iade edildiği, İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesince 27.12.2017 tarihli ve 335-371 sayılı kararla son soruşturmanın İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesince 15.01.2018 tarihli ve 23-6 sayılı görevsizlik kararıyla dosyanın ilgili Yargıtay Ceza Dairesine gönderildiği.

Yargıtay 5. Ceza Dairesince ... hakkında yukarıda belirtilen iddia konusu olayla ilgili yapılan yargılama sonucunda 19.12.2018 tarih ve 16-23 sayı ile; beraatine karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin 18.12.2019 tarihinde kesinleştiği.

Yargıtay 5. Ceza Dairesince ... hakkında yukarıda belirtilen iddia konusu olayla ilgili yapılan yargılama sonucunda 19.12.2018 tarih ve 16-23 sayı ile; beraatine karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin 18.12.2019 tarihinde kesinleştiği.

Yargıtay 5. Ceza Dairesince ... hakkında yapılan yargılama sonucunda 22.03.2017 tarih ve 7-4 sayı ile; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22.12.2011 tarihinden itibaren işlemeye başlayan beş yıllık denetim süresinin dolduğu ve sanığın bu süre içerisinde kasıtlı suç işlemediği gerekçesiyle CMK'nın 231/10 ve 223/8. maddeleri uyarınca davanın düşmesine karar verildiği,

Katılanlar vekilinin 24.03.2017 tarihli dilekçesiyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildikten sonra denetim süresi içerisinde yeni bir suç işleyip işlemediği hususunda eksik araştırmayla düşme hükmü verildiğinden bahisle temyiz ettiği,

Anlaşılmaktadır.

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen ve Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 tarihli ve 346–25 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıkça belirtildiği üzere; sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak, kamu davasının CMK’nın 223. maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu yönüyle sanık ile Devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile kabul edilmiş, CMK'nın 231. maddesine, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle eklenen 5 ila 14. fıkralar ile büyükler için de uygulamaya konulmuş, aynı Kanun'un 40. maddesi ile 5395 sayılı Kanun'un 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılıklar hariç tutulmak kaydıyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tâbi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden yalnızca şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezaları için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, CMK'nın 231. maddesinin beş ve on dördüncü fıkralarında 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi ile yapılan değişiklikle, Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlar istisna olmak üzere, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezalarına ilişkin suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, 6008 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle maddenin altıncı fıkrasının sonuna "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." cümlesi, 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle de maddenin sekizinci fıkrasına "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiştir.

5560, 5728, 6008 ve 6545 sayılı Kanunlarla 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm edilmemiş olması,

b- Yargılamaya konu kasıtlı suçun, sanık hakkında daha önce işlediği başka bir suç nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin denetim süresi içinde işlenmemiş olması,

c- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

d- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

e- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların varlığı hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve on sekiz yaşından büyük olan sanıklar beş yıl, suça sürüklenen çocuklar ise üç yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına ilişkin bir değerlendirme yapılması için, yargılamanın herhangi bir süjesinin talepte bulunması şart değildir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartlarının varlığı hâlinde, 6008 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce resen, bu değişiklikten sonra ise sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması hâlinde CMK'nın 231. maddesinin yedinci fıkrası göz önünde bulundurularak mahkemece diğer kişiselleştirme hükümleri olan seçenek yaptırımlara çevirme ve ertelemeden önce değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bununla birlikte, 6008 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinde; bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihe kadar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olanların, bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren on beş gün içinde mahkemeye başvurmaları hâlinde, mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının geri alınacağı ve CMK'nın 231. maddesinin yedinci fıkrasındaki kayıtla bağlı olmaksızın, başvuruda bulunan sanık hakkında yeniden hüküm kurulacağı öngörülmüştür.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif şartlarından biri, suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade ya da suçtan önceki hâle getirme yollarıyla veya tamamen giderilmesidir. Burada kast edilen, maddi zarar olup, manevi zarar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Objektif şartlardan diğeri, sanığın suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan cezalandırılmamış olmasıdır. Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmakla birlikte adli sicilden silinme şartları oluşmuş mahkûmiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kanuni engel oluşturmayacak, ancak bu durum, sanığın suç işleme hususundaki eğilimini belirleme yönünden mahkemece değerlendirmeye tabi tutulabilecektir.

Öte yandan, suça ve sanığa ilişkin koşulların varlığı hâlinde mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmekte ve bu karar doğrultusunda sanık, kararın kesinleşmesinden itibaren CMK'nın 231. maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca beş yıl, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'na tabi sanıklar ise aynı Kanun'un 23. maddesi uyarınca üç yıl denetim süresine tabi tutulmaktadır. Ancak, sanığın denetim süresi boyunca uyması gereken yükümlülüklerini yerine getirip getirmemesine göre farklı sonuçlar doğacaktır.

CMK'nın 231. maddesinin onuncu fıkrası; "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verilir.",

On birinci fıkrası ise; "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir."

Şeklinde düzenlenmiş olup, bu fıkralarla; denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak, davanın düşmesine karar verileceği, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması hâlinde ise mahkemece hükmün açıklanacağı öngörülmüştür.

Şeklinde düzenlenmiş olup, bu fıkralarla; denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak, davanın düşmesine karar verileceği, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması hâlinde ise mahkemece hükmün açıklanacağı öngörülmüştür.

Denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve şayet yükümlülük yüklenmesine karar verilmişse yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde verilen düşme kararı "Hüküm" niteliğinde olmasına karşın, CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrasında gösterilen düşme sebeplerine göre değil, aynı Kanun'un 231. maddesinin onuncu fıkrasında gösterilen kendi özgü düşme sebebine dayanılarak verilen bir düşme karardır. Bununla, CMK’nın 223. maddesinin sekizinci fıkrasında gösterilen düşme nedenlerine yeni bir düşme nedeni eklendiği söylenebilir (Süheyl Donay, Ceza Muhakemesi Kanunu Şerhi, Beta Yayınları, İstanbul 2009, s. 374). Mahkeme denetim süresi dolduğunda, duruşma açıp tarafları duruşmaya çağırarak (gelmeseler bile) sanığa ait güncellenmiş adli sicil kaydını istemeli, kasıtlı bir suç işlemediğini gördüğünde düşme kararı vermelidir. Kamu davasının düşmesi kararı, CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrasına göre verilmiş bir karar olduğundan temyiz (veya istinaf) kanun yoluna tabidir (Mustafa Artuç, Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması, Adalet Yayınevi, 3. Baskı, Ankara, 2010, s. 416).

Öte yandan, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun; CMK'nın 231. maddesinin beşinci fıkrası kapsamında kalan suçlar ve bu maddedeki koşulları taşıyan failler açısından doğurduğu sonuçlar itibarıyla yargısal sürecin kısaltılmasını, istinaf veya temyiz kanun yolu başvurularında inceleme konusunun ve buna bağlı olarak bir anlamda da yargı yükünün azaltılmasını hedeflediği söylenebilir. Bu amaç doğrultusunda CMK'nın 231. maddesinin onuncu fıkrasının da uygulanma şartları yönünden CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrasında sayılan diğer düşme nedenlerinden farklı olarak gündeme gelen ve incelenme sınırları açısından da hükmün esasından daha dar kapsamda ele alınması gereken bir düzenleme olduğu kabul edilmelidir.