muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1775, Karar No: 2015/1616, Tarih: 10.02.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1775 E.  ,  2015/1616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlık, ticaret odası üyelik aidatının tahsili istemine ilişkin olmasına ve mahkemenin 27.10.2014 tarihli kararının temyiz incelemesinin Yüksek 18. Hukuk Dairesi tarafından yapılmış olmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 18. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4869, Karar No: 2021/1571, Tarih: 17.11.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/4869 E.  ,  2021/1571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Asıl ve birleşen davalarda şikayetçi vekilince açılan, sıra cetvelini şikayet davası sonucunda mahkemece asıl ve birleşen şikayetin kabulüne karar verilmiş olup, verilen kararın şikayet olunan Yapı ve Kredi Bankası vekili ve Finansbank vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce (kapatılan 15. Hukuk Dairesi) 2021/441 Esas, 2021/2936 Karar sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz (kapatılan 15. Hukuk Dairesi) kararına karşı şikayet olunan Finansbank A.Ş. vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, alınması gereken karar düzeltme harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına

ve takdiren 490,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 17.11.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8922, Karar No: 2014/10930, Tarih: 12.06.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/8922 E.  ,  2014/10930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. San. ve Tic. A.Ş vek. Av. ... ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.12.2012 gün ve 2011/120 E. - 2012/186 K. Sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dairemizin 16.01.2014 tarihli geri çevirme kararının 1 no'lu bendinde hem ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/203 Esas sayılı takip dosyası hem de çekin örneğinin gönderilmesi, 2 no'lu bendinde ise davalının nispi temyiz harcını yatırması istenilmiş olup mahkemece sadece istenilen çekin gönderildiği takip dosyasının gönderilmediği ve nispi temyiz harcının tam olarak ikmal edilmediği anlaşılmıştır. Dairemiz geri çevirme kararları gereğinin yerine getirilmesinde gerekli özen ve dikkatin gösterilerek aksi halin ilgililerin sorumluluğunu doğuracağının hatırda tutularak;

1- Heyetçe incelenmesine gerek görülen davaya konu ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/203 Esas sayılı takip dosyasının okunaklı ve tasdikli bir örneğinin eklendikten sonra,

2- Nispi harca tabi davalarda hüküm altına alınan tutar üzerinden nispi harca (karar ve ilam harcına) hükmedilir. İşte bu tür kararların, aleyhine hüküm kurulan davalı yanca temyizi halinde, davalıdan temyiz yoluna başvurma harcı ile nispi temyiz harcının tahsili gerekir. Ayrıca maktu temyiz harcının tahsiline gerek yoktur. Nispi temyiz harcı karar ve ilam harcının 1/4'ü oranındadır. Somut olayda karar ve ilam harcı 510.84 TL olup davalı yanca yatırılması gereken nispi temyiz harcı 127.71 TL'dir.

Mahkeme tarafından ise nispi temyiz harcı yerine ilk olarak maktu 24.30 TL harç tahsil edilmiş, geri çevirme kararı sonrasında ise 27.90 TL harç tahsili sağlanmıştır.

Buna göre; davalının temyiz yoluna başvurma harcı dışında ayrıca 127.71 TL nispi temyiz harcı yatırması gerektiği halde 52.20 TL (24,30+27,90) harç yatırdığı bir başka ifade ile nispi temyiz harcının eksik yatırıldığı görülmüştür. Bu itibarla eksik yatırıldığı anlaşılan 75.51 TL (127,71-52,20) nispi temyiz harcının davalı tarafça ikmali için muhtıra çıkarılarak HUMK'nun 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29662, Karar No: 2015/33397, Tarih: 02.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/29662 E.  ,  2015/33397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kütahya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/08/2015

NUMARASI : 2015/571-2015/589

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı kurumda değişen alt işverenler nezdinde kesintisiz çalıştığını, davalı kurum ile bu alt işverenler arasında işçi temini bulunduğunu, daha sonra davacının çalıştığı işyerinin özelleştirme yoluyla diğer davalı şirkete devredildiğini, iş sözleşmesinin haklı bir sebep yokken feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı kurum ile dava dışı şirketler arasında alt işverenlik ilişkisi olduğu, davalılar arasında ise özelleştirme sebebiyle işyeri devri bulunduğu ve davalıların davacının taleplerinden müteselsilen, müştereken sorumlu buludukları, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Ç. Şirketi'nin tüm, diğer davalılar T. K. İ. ve E. Ü. A. Ş.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıların davacıların taleplerinden sorumlu olup olmadıkları ve sorumlu iseler sorumluluklarının hangi esasa göre belirleneceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrasında alt işverenlik düzenlenmiştir. Buna göre, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde ise işyeri devri ve bunun iş sözleşmesi ile işçilik alacakları üzerindeki etkisi düzenlenmiştir. Söz konusu maddeye göre; işyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacının önce T. K. İ. sonra E. Ü. A. Ş. ve nihayet Ç. Şirketi nezdinde alt işveren işçisi olarak kesintisiz çalıştığı görülmektedir. Mahkemece muvazaa iddiasının kabul edilmemesi ve davacı tarafın kararı temyiz etmemesi karşısında E. Ü. A. Ş ve T. K. İ.'nin asıl işveren konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda ifade edildiği üzere işyeri devrine ilişkin kurallar, işverenler arasında gerçekleşen ve hukuki işleme dayalı olarak işyerinin bir işverenden diğerine geçmesine sebep devirler için uygulama kabiliyetine sahiptir. Asıl işverenin işyerini devretmesi alt işverenin işçileri açısından işyeri devrine ilişkin 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinin uygulanmasına sebep olmaz. Zira asıl işveren kanun gereği sorumlu olan ve alt işverenin işçisinin işvereni olmayan bir işveren olup, söz konusu madde kapsamında bir işveren olmadığı gibi asıl işverenin işyeri de bu kapsamda bir işyeri niteliği taşımaz. Asıl işverenin işyerini devretmesi sadece kendi işçileri açısından İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri kurallarının uygulanmasını gerektirir. Bu durumda işyerini devreden asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı sadece kendi döneminde doğan alacaklar bakımından İş Kanunu'nun 2. maddesi sebebiyle asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacak, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işyeri devri kurallarına göre sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olaya dönüldüğünde, davalı T. K. İ.'nin işyerini E. Ü. A. Ş.'ne devrettiği, davalı E. Ü A. Ş.'nin ise aynı işyerini özelleştirme suretiyle diğer davalı Ç. Şirketi'ne devrettiği görülmektedir. Bu itibarla iş sözleşmesinin sona ermesine bağlı alacaklar bakımından davalılar E. Ü. A. Ş. ve T. K. İ.'nin asıl işveren oldukları dönemde doğmadıkları da dikkate alınarak anılan davalıların sorumlulukları olmadığı göz önününe alınmaksızın davacının talepleri bakımından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8381, Karar No: 2018/189, Tarih: 10.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8381 E.  ,  2018/189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2017 gün ve 2016/295 Esas, 2017/37 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda kurulan 23.02.2017 günlü gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5631, Karar No: 2019/6796, Tarih: 04.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5631 E.  ,  2019/6796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 02/10/2018 tarih ve 2018/365-2018/961 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankaca Safin Deri Mamulleri Ltd. Şti’ye ait hesaptan 18.03.2010 tarihinde davalıya 10.893.00 TL ödeme yapıldığını, daha sonra davalının anılan şirketteki temsil yetkisinin 2006 yılında kaldırıldığını öğrendiğini, anılan şirket vekilleri tarafından ödemenin haksız olduğu gerekçesi ile davacı banka aleyhinde icra takibi başlatıldığını, icra takibine müvekkilince itiraz edildiğini ve itirazın iptali talepli davanın müvekkili aleyhine sonuçlandığını, davalının sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 10.893.00 TL’nin ödemenin yapıldığı tarihten itibaren, ticari kredilere uygulanan en yüksek faiz oranının % 50 fazlası oranında faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, sebepsiz zenginleşme koşullarının oluşmadığını, müvekkilinin Safin Deri Mamulleri Ltd. Şti.’nin ortağı olduğu dönemde davacı bankadan kullanılan krediye karşılık eşi adına kayıtlı taşınmaz üzerine ipotek tesis edildiğini, müvekkilinin davacı bankaya 58.225,00 TL ödeme yaparak kredi borcunu kapatıp ipoteği kaldırdığını, davacı bankanın dava konusu ödemesinin teminat mektubu risk bedeli kapsamında olduğunu, alınan bedelin teminat mektubu ödendiğinden ötürü yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, davalının ödemenin yapıldığı tarihte dava dışı şirketin yöneticisi olmadığı gibi hesaptan para çekme yetkisinin de olmadığı, dava dışı şirketin davacı banka aleyhine açtığı itirazın iptali davasında davanın kabulüne ve 10.893,66 TL üzerinden takibin devamına karar verildiği, dava konusu ödemenin davalıya 18.03.2010 tarihinde yapıldığı, bu tarihte yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu gereği sebepsiz zenginleşmeden doğan taleplerin bir yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, davalının usulüne uygun olarak zamanaşımı definde bulunduğu, somut olayda davacının yaptığı ödeme üzerinden bir yıllık sürenin geçtiği dikkate alındığından alacağın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, yetkisiz kişiye yapılan ödemeye yönelik sebepsiz zenginleşmeye dayalı tazminat istemine ilişkin olup mahkemece yazılı şekilde davanın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, yetkisiz kişiye yapılan ödemeye yönelik sebepsiz zenginleşmeye dayalı tazminat istemine ilişkin olup mahkemece yazılı şekilde davanın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

818 sayılı BK'nın 66. ve 6098 sayılı TBK'nın 82. maddeleri gereğince sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemlerinde zamanaşımı, hak sahibinin geri isteme hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlamaktadır. Somut olayda, davalıya her ne kadar 18.03.2010 tarihinde ödeme yapılmış ve mahkemece zamanaşımı bu tarih itibariyle başlatılmışsa da, anılan tarihte davacı banka davalıdan bedeli geri isteme hakkı olduğunu öğrenmiş değildir. Davacı bankanın yapmış olduğu ödemenin geri istenebileceğini öğrenmesi İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/686 E.- 2012/220 K. sayılı itirazın iptali davası sonucunda verilen kararın 08.05.2013 tarihinde kesinleşmesi ile gerçekleşmiş olup, davacı banka da dava dışı hesap sahibine davaya konu bedeli 31.07.2013 tarihinde geri ödemiştir.

Şu halde, 22.11.2013 tarihinde açılan davanın süresinde açıldığının kabulü ile işin esasına girilerek yapılacak incelemeye göre bir karar verilmesi gerekirken davanın zamanaşımı nedeniyle reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 04/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9522, Karar No: 2015/5738, Tarih: 10.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9522 E.  ,  2015/5738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2014/31-2014/272

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı şirket temsilcisi, davalı şirket ile imzalanan bir kısım sağlık hizmetleri verilmesi işini içeren sözleşme ile temsilcisi bulunduğu şirkete her ay 15.000,00 TL ödeneceğinin ve bu ödemenin Haziran ayı için 7.500,00 TL olarak kararlaştırıldığını, bu sözleşmenin imzalanmasının ardından tıbbi alet ve ekipmanların Edremit'e getirerek yeni kurulacak hastaneye yerleştirildiğini, ancak davalı şirketin sözleşme ile belirlenen ücreti ödememesi üzerine 1.298,00 TL nakliye ücreti ödeyerek ekipmanların İstanbul'a geri taşındığını, davalının nakliye ücreti ve sözleşmede belirlenen 17.500,00 TL ücreti ödememesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan takibe haksız ve kötüniyetli itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 inkâr tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibe konu sözleşmenin, müvekkil şirketi temsile yetkili iki kişi tarafından imzalanmadığı gibi sözleşmede müvekkil şirketin adının değil, hastane adının bulunduğunu, tıbbi ekipmanların Edremit'e getirilmesi konusunda müvekkilinin bir talebinin bulunmadığını savunarak, davanın reddi ile %40 kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, takibe konu sözleşmenin, müvekkil şirketi temsile yetkili iki kişi tarafından imzalanmadığı gibi sözleşmede müvekkil şirketin adının değil, hastane adının bulunduğunu, tıbbi ekipmanların Edremit'e getirilmesi konusunda müvekkilinin bir talebinin bulunmadığını savunarak, davanın reddi ile %40 kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 17.500,00 TL ücret alacağı yönünden itirazın iptaline dair verilen karar, Dairemizin 24.10.2013 tarih ve 5123 E., 6515 K. sayılı ilamıyla; Edremit Ticaret Sicil Memurluğu'nun yazısından, 18.06.2010 tarihli sözleşmenin yapıldığı tarih itibariyle Dr. S. A.'ın şirket yönetim kurulu üyesi N. F. veya E. G.'in müşterek imzası ile davalı şirketi temsile yetkili olduğu, sadece Dr. S. A.'ın imzasını taşıyan 18.06.2010 tarihli sözleşmenin, davalı şirket yönünden bağlayıcı olmadığı ve tacir olan davacının anonim şirketin tek kişilik imza ile temsil edilemeyeceğini bilmesi gerektiği, taraflar arasında dava konusu sözleşme tarihinden önce gerçekleşen başka sözleşme ve işlemlerin aynı temsilcinin tek imzası ile yapıldığı ve bunun davalı şirket tarafından benimsendiği, taraflar arasında bu şekilde bir teamül oluştuğunun iddia ve ispat edilmediği, davalı şirketin sahibi olduğu hastanenin Başhekimi olan Dr. S. A.'ın (şirket temsilcisi olarak şirket unvanı yanında imza atmadan) Başhekim sıfatıyla İl Sağlık Müdürlüğü'nde dava konusu sözleşme ile ilgisi bulunmayan belgelerde yer alan imzasının dava konusu sözleşmenin benimsendiğinin kabulüne bir kanıt ve dayanak olarak değerlendirilmesinin doğru olmadığı, davalı şirketin anılan ekipmanları kullanmak suretiyle benimsediği iddia ve ispat edilmiş olmayıp, davacı şirket tarafından geri götürüldüğü, bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirtiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/723, Karar No: 2010/2534, Tarih: 10.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/723 E.  ,  2010/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalılar 1-Türkiye ... Kurumu A.Ş.vek.Av.... 2-... İletişim Hizm.A.Ş.vek.Av.... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında ... İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 23.12.2008 gün ve 254-377 sayılı hükmün davalılardan Türkiye ... Kurumu A.Ş. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

25.11.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3494 Sayılı Kanunla değişik 2004 sayılı İcra İflas Kanununun 363.maddesine göre, dava konusu malın veya hakkın değerinin 2008 yılı için 3.600.YTL.yı geçmemesi halinde verilen kararın temyiz kabiliyeti bulunmamaktadır.

İcra Mahkemesinin kararı 23.12.2008 tarihli olup, paylaşıma konu edilen 2.233 TL, temyiz sınırının altında kaldığından verilen karar kesin niteliktedir.

Bu sebeplerle kararı temyiz eden şikâyet edilen vekilinin temyiz istemi İİK.nun değişik 365/son madde hükmü gereğince reddedilmelidir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle şikâyet edilen vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4779, Karar No: 2014/24264, Tarih: 01.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/4779 E.  ,  2014/24264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 114.518 TL maddi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davanın niteliğine göre, davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. ve CMK'nın 299/1. maddeleri gereğince reddine karar verilerek, yapılan incelemede;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekili ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01.12.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dava konusu olan ve elkonulan altınların davacıdan değil, İranlı Baba İmanı'nın aracının stepnesi içinden elkonulduğu, altınlara elkonulduğunda Baba İmanı'nın fatura ibraz edemediği gibi davacının da yanında bulunmadığı, el koyma işleminden sonra davacının ibraz ettiği faturaların elkonulan altınlara ait oldruğuna dair bir tespit yapılmadığı tüm dosya kapsamından anlaşımakla; davacıya maddi tazminat verilmesine ilişkin kararın onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/10377, Karar No: 2009/12560, Tarih: 25.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10377 E.  ,  2009/12560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı temyiz dilekçesinin, davalıya tebliğ edildiğine dair dosyada bilgi belge bulunmamaktadır. Tebligat yapıldı ise buna dair belgenin eklenmesi, yaplmadı ise usulüne uygun olarak tebliğinin sağlanması için dosyanın mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.25.06.2009 (Prş.)