muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/509, Karar No: 2016/316, Tarih: 20.09.2016

Bu hükmün de sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.05.2015 gün ve 169747 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunda duruşmalı inceleme yapılabileceğine dair kanuni düzenleme bulunmadığından, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 318. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin tespitine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, sırasıyla hazır bulunan sanık, sanık müdafii ve katılanlar vekiline bozmaya karşı diyeceklerinin sorulduğu, Cumhuriyet savcısının bozma ilamına ilişkin görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146-149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık, müdafii ve katılan vekili dinlendikten ve Cumhuriyet savcısının bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözü sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 06.11.2014 gün ve 297-386 sayılı direnme hükmünün, hazır bulunan sanığa son sözün verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2016 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2902, Karar No: 2019/287, Tarih: 14.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/2902 E.  ,  2019/287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2016 tarih ve 2014/1893-2016/295 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Bakanlar Kurulu’nun 05.02.2001 tarihli ve 2001/2026 sayılı kararı ile ... Elektrik Üretim İletim A.Ş.(...)’nin yeniden teşkilatlandırılması sonucu oluştuğunu ve ...’ın daha önce imzaladığı yap-işlet ve yap-işlet-devret sözleşmelerinden doğan enerji alım taahhütlerinin mevcut sözleşmeler kapsamında devraldığını, Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından yapılan soruşturma sonucunda ... doğalgaz santrali ile ilgili düzenlenen 31.07.2006 tarih ve 69-50 sayılı soruşturma raporunun uygulanması için 28.12.2006 tarihli bakan olurunun verildiğini ve bunların 05.01.2007 tarihinde teşekkül kaydına girdiğini, soruşturma raporunda, ..., ..., ... ve ... doğalgaz

santralleri ile İskenderun ithal kömür santralinin yap-işlet modeliyle yapımına ilişkin ihale öncesi ve sonrasına ilişkin incelemelerin yer aldığını; buna göre ihale süreçleri ve sonrasında bir çok usulsüzlüklerin tespit edildiğinin, nitekim davalıların bir kısmının ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandıklarının, anılan santrallerden ..., ... ve ...’de yapılacak olanların dava dışı Intergen-Enka ortaklığına, ...’da yapılacak olanın ise ... firmasına usulsüz şekilde ihale edildiğinin, daha sonra Intergen-Enka ortaklığı ile yapılan sözleşmelerde davalıların işlemleri sonucunda çeşitli değişiklikler yapılarak 60 gün olarak öngörülmüş olan deneme süresinin 20 güne düşürüldüğünün, bu değişiklik üzerine ... santralini ihale alan ... firmasının da sözleşmelerinin 2.3 nolu maddesine dayanarak deneme süresinin 60 günden 20 güne düşürülmesi için müvekkiline başvuruda bulunduğunun ve dönemin yönetim kurulunun 08.08.2001 tarih 17/320 sayılı kararı üzerine ... Genel Müdürlüğü ile ... firması arasında 14.11.2001 tarihinde değişiklik protokolü ile açıklama tutanağının; ... yönetim kurulunun 03.12.2003 tarih ve 31/64 sayılı kararı üzerine de 05.12.2003 tarihinde protokol ile muvafakat ve taahhütnamenin imzalanmak durumunda kalındığının, yine de yapılan mezkur değiştirme protokolünde müvekkilinin lehine olarak işletmenin faaliyete geçtiği ilk 40 gün alıcı konumundaki müvekkili şirketin enerji ihtiyacı olmaması halinde yatırım kalemini ödeme yükümlülüğünün kaldırıldığının, değiştirme protokolünü imzalayan yönetim kurulunun bu işlemi daha önce ..., ... ve ... santralleri için yapılan protokollerin dönemin yetkililerince yeniden düzenlenmiş olması ve ... firması ile aralarındaki sözleşmenin 2.3 nolu maddesi gereğince zorunlu kalarak yaptığının tespit edildiğini, yine soruşturma raporuna göre değiştirme protokolünü imzalayan yönetim kurulunun anılan işlemden doğan zarardan sorumlu tutulamayacağının, sorumluluğun ..., ... ve ... santral sözleşmelerinin değişmesinden sorumlu davalılarda olduğunun, davalılarca yapılan değişiklikler neticesinde ilk olarak imza edilen 08.10.1998 tarihli sözleşmenin 26.4 maddesine göre 60 gün olarak düzenlenen deneme süresinin 06.12.2003 tarihinde başlayıp 03.02.2004 tarihinde sona erecek olmasına ve bu haliyle 435 gün santralin geç hizmete girmiş olacak olmasına rağmen, yapılan değişiklik sonrası deneme süresi 20 güne düşürüldüğünden 29.12.2003 tarihinde deneme süresinin sona ererek santralin geçici kabulünün 409 günlük gecikmeyle 08.01.2004 tarihinde yapılmak durumunda kalındığının ve böylece yüklenici ... firmasına 1.833.270 USD eksik cezai şart tahakkuk ettirildiğinin bildirildiğini ileri sürerek müvekkili şirket zararı 1.833.270 USD’nin zararın doğduğu tarihten itibaren devlet bankalarının dolar ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faizi ve KDV’si ile birlikte ödeme günündeki TL karşılığının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, gecikme cezasının eksik tahsili ile deneme süresinin kısaltılması arasında illiyet bağı olmadığını, ..., ... ve ... santralleri için değiştirme protokolü ile deneme süresinin kısaltılmasının o dönem ülkede enerji açığının ortaya çıkacağı ve inşaatların biran evvel tamamlattırılması yönündeki resmi yazılara dayandığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 2000 yılına kadar davacı şirkette görev aldığını sonrasında yapılan işlemlerden sorumlu tutulamayacağını, davanın zamanaşımı nedeniyle de reddini gerektiğini, ... santrali için yapılan sözleşmenin 2.3 numaralı maddesinin diğer santrallerdeki tüm değişikliklerin ... santrali için yapılan sözleşmede de uygulanması zorunluluğunu getirmediğini, ..., ... ve ... santralleri için yapılan değişikliğin enerji ihtiyacının biran evvel karşılanması için zorunlu olarak yapıldığını, ceza yargılamasının İskenderun santraline ilişkin olduğunu ve dava konusu işlemlerle bir ilgisinin bulunmadığını, oluştuğu iddia olunan zarar ile yapılan işlem arasında uygun illiyet bağının olmadığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, 1999, 2000, 2001 ve 2002 yıllarında enerji açığı olacağı ve bu açığın yap-işlet santrallerinin devreye girmesiyle kapanacağı görüşünü ihtiva eden Devlet Planlama Teşkilatının yazısına ve 2001 yılında hazırlanan 8. beş yıllık kalkınma planında kurulu gücün maksimum seviyede kullanılması yönündeki öngörülere istinaden ..., ... ve ... santrallerinin deneme sürelerinin kısaltıldığını ve bu şekilde biran önce faaliyete geçmesinin sağlanarak ülke ihtiyaçlarının karşılandığını, bu uygulama yapıldığında ... santralinin sadece inşaata başlama tarihinin 6 ay kadar geciktiğini, santralin tesliminin gecikeceğinin ise o tarihte öngörülemez olduğunu ve iddiaların dayanaktan yoksun olduğunu savunmuştur.

Davalı... vekili, enerji sıkıntısının doğacağına dair belgelere istinaden ..., ... ve ... santrallerinin daha erken hizmete girmesi için deneme sürelerinin kısaltıldığını, ... santralinin sözleşmesinde değişiklik yapılmasında müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davanın husumet yönünde reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığını, karar yetkisinin de bulunmadığını, ..., ... ve ... santralleri ile ... santralinin sözleşmelerinde değişiklik yapılması durumları arasında illiyet bağının yanlış kurulduğunu, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, deneme sürelerinin kısaltılmasına dair değişikliklerde kamu yararının gözetildiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığını, karar yetkisinin de bulunmadığını, ..., ... ve ... santralleri ile ... santralinin sözleşmelerinde değişiklik yapılması durumları arasında illiyet bağının yanlış kurulduğunu, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, deneme sürelerinin kısaltılmasına dair değişikliklerde kamu yararının gözetildiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın zamanaşımı nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının deneme süresi kısaldığından daha erken temin ettiği enerjiyi kârla sattığını ve zararının olmadığını, eldeki dava da dahil olmak üzere o dönem yapılan bir çok ihale için davalar açıldığını ve dönemin bakanının yargılanarak beraat ettiğini, halbuki bir çok işlemin bakan talimatı üzerine yapıldığını, müvekkilinin yapılan işlemlerden hiçbir sorumluluğunun olmadığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, müvekkilinin zarardan sorumlu olmadığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, müvekkilinin şahsi menfaat elde etmediğini, davacının zararı ispat eden bir belge ibraz etmediğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin davacı şirketin yönetim kurulunda yer almadığını, şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığını, o dönem ülkede enerji açığı olacağına dair gelen yazılara istinaden ..., ... ve ... santrallerinin deneme sürelerinin kısaltılması kararının alındığını ve bu sayede deneme süresinde üretim yapma zorunluluğu olmayan santrallerin üretime katılmasının sağlandığını, ... santrali için yapılan değişiklik ile müvekkilinin parafı bulunan diğer santrallerdeki değişikliğe dair işlem arasında illiyet bağı olmadığını, santralleri biran evvel üretime geçmesinin sağlanmış olmasının zarara sebebiyet verdiğinin düşünülemeyeceğini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı dikkate alınarak yapılan yargılamaya göre, ..., ... ve ... santrallerinin biran evvel hizmete alınması sonucunu doğuran deneme süresinin kısaltılması değişikliğinin ülkenin o dönemki koşul ve ihtiyaçları dikkate alındığında yerinde bir karar olduğu, bu nedenle de davalıların kusurlarının bulunduğundan bahsedilemeyeceği, ayrıca ... santrali için yapılmış olan sözleşmenin 2.3 numaralı hükmünün diğer santraller için yapılan sözleşmelerdeki değişikliklerin mutlak suretle mezkur sözleşme için de uygulanacağı anlamına gelmeyerek bu yönde davacı aleyhine bir yükümlülük oluşturmadığı, bu doğrultuda olmak üzere, davalıların ..., ... ve ... santrallerinin deneme sürelerinin kısaltılması yönündeki işlemleri ile davacının ... santrali için dava dışı ihale alan firmadan 1.833.270 USD daha az gecikme cezası alması arasında uygun illiyet bağının da olmadığı, ayrıca benzer nitelikteki bir başka davada da davacının reddedildiği ve kararın Yüksek Yargıtay tarafından da onandığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 15,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 14/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10454, Karar No: 2019/5612, Tarih: 23.05.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/10454 E.  ,  2019/5612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

...Belediyesinde görevli olan sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile İçişleri Bakanlığının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile İçişleri Bakanlığının duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazine ile ilgili Bakanlığa bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 23/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/36230, Karar No: 2020/9378, Tarih: 06.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/36230 E.  ,  2020/9378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Futbolcu olan katılan ... Çöpçü'yü telefondan arayan sanığın kendisini menajer ..... olarak tanıtıp katılanı yurt dışından bir futbol takımına transferini sağlamak istediğini söyleyerek buna inanan katılandan pasaport çıkartmak amacıyla 2 adet fotoğraf ve para istediği, bunun üzerine katılanın sanık ile buluşup elden 1.250,00 TL nakit para verdiği, daha sonra sanığın pasaport işlemlerinde sorun çıktığını belirterek 3.000,00 TL daha para istediği, bunu da kabul eden katılanın tekrar sanık ile yüz yüze buluşarak kendisine 3.000,00.TL nakit parayı da elden verdiği, daha sonra sanık ile irtibat kurduğu telefonu aradığında bir daha sanığa ulaşamadığı olayda, katılanla irtibat kurulan numaranın sanığın annesi üzerine kayıtlı olup sanık tarafından kullanıldığının sanık ve tanık beyanları ile sabit olması, yapılan görüşmelerin baz istasyonlarını da gösterir TİB kayıtları ile sabit olduğu ayrıca daha önce kendisini hiç görmeyen ve herhangi bir irtibatı ve husumeti bulunmayan sanık ile iki kere yüz yüze görüşerek para verdiği ve parayı teslim ettiği kişinin teşhis amacıyla sanıktan temin edilen ve duruşmada kendisine gösterilen fotoğraflardan sanığı tereddüte düşmeden kesin ve net bir şekilde teşhis etmesi karşısında atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırmaya tabi olan basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine hükmedilmesi gerekirken beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, O yer Cumhuriyet savcısının sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4020, Karar No: 2025/813, Tarih: 15.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2024/4020 E.  ,  2025/813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3113 E., 2024/527 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/818 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararı ile sanığın 6831 sayılı Orman Kanunu’nun (6831 sayılı Kanun) 91/1., 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 52. ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 160 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 15.02.2024 tarihli ve 2023/3113 Esas, 2024/527

Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1. ve 303/1. maddeleri uyarınca, kamu davasının düşürülmesine ve hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Davanın zamanaşımına uğramadığına, cezanın üst sınırı dikkate alınarak hesaplama yapılması gerektiğine, durma sürelerinin hesaba katılmadığına ve re'sen tespit edilecek diğer nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Sanığın denetim süresi içinde işlediği kasıtlı suçtan kurulan hükmün kesinleşmesi ve ihbarı üzerine hükmün açıklandığı, 5271 sayılı Kanun'un 231/8-c maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih ile sanığın denetim süresi içinde yeni suç işlediği tarih arasında zamanaşımı süresinin durduğu belirlenmiştir.

2.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçu uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1- (e) bendi gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sanığa atılı suçun işlendiği 05.05.2007 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince, İlk Derece Mahkemesinin sanık hakkında hükmettiği mahkûmiyet kararının kaldırılarak kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesinde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.