muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/175, Karar No: 2023/339, Tarih: 12.04.2023

14. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasında “aleni yargılama” hakkının tanınması, zorunlu olarak “sözlü yargılama” hakkını da içerir. Bununla birlikte AİHS’nin bu maddesinde yer alan söz konusu yükümlülük mutlak değildir (Anayasa Mahkemesi, Adnan Altın, B. No: 2013/9748, 07.01.2016, § 44). Yargılamada, tarafların şüpheye yer vermeyecek şekilde bu haklarından vazgeçmesi ve kamu yararının sözlü yargılama yapılmasını gerekli kıldığı bir durumun bulunmaması hâlinde duruşma yapılmayabilir. Vazgeçmenin, açıkça veya zımnen yapılması mümkündür. Duruşma yapılmasına ilişkin talebin sürdürülmemesi ya da hiç ileri sürülmemesi, zımnen vazgeçmeye örnek gösterilebilir. Bunun yanında dava dosyası ve tarafların yazılı görüşleri temelinde yeterince çözülemeyen hukukî ve olgusal herhangi bir sorunla karşılaşılmaması örneğinde olduğu gibi yargılamanın istisnai koşulları da duruşma yapılmasını gerektirmeyebilir (Adnan Altın kararı, § 46). (Benzer yöndeki Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararları için bkz. Blom/İsveç, B. No:28338/95, 14.3.2000; Eksert Turizm Taşımacılık Tekstil Gıda San ve Tic. Ltd. Şti/Türkiye ve diğer 7 başvuru, B. No:40988/06, 2.7.2013).

15. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ayrıca özellikle inandırıcılık sorunu taşımayan, karmaşık olmayan veya olaylarla ilgili hiçbir tartışmanın bulunmadığı, oldukça teknik davalar ile mahkemelerin tarafların sunduğu görüşlere ve diğer belgelere dayanarak, adil ve makul bir biçimde karar verebilecekleri davalar için duruşma yapılmasının gerekli olmayabileceğini belirtmiştir (Jussila/Finlandiya, § 41, Döry/İsveç, B. No:28394/95, 12.11.2002, § 37, ... Emin Şimşek/Türkiye, B. No: 5488/05, 28.2.2012, § 30). (Adnan Altın, kararı, § 47).

16. Temyiz yolunda, hüküm mahkemesinin kararı sadece hukuka uygunluk bakımından inceleme konusu yapılabilir. Yargıtay, istinaf mahkemesi gibi, bir vakıa, tahkikat ve yargılama mahkemesi değildir. Temyiz yolunda, hüküm mahkemesinin kararı incelenerek, hüküm mahkemesine bildirilmiş olan vakıaların usulüne uygun biçimde incelenip incelenmediği, özellikle o vakıalara kanunların (hukukun) doğru uygulanıp uygulanmadığı kontrol edilir.

17. Nitekim Anayasa Mahkemesi de bireysel başvuru yoluyla önüne gelen davalarda verdiği, ... Soysal ve diğerleri, B. No: 2014/2678, 17.11.2016; Cengiz Topel Çelikoğlu, B. No: 2013/8049, 18.02.2016; Adnan Altın, B. No: 2013/9748, 07.01.2016; Kırmızı GAA İnşaat Turizm Gıda Sanayi ve Tic. Ltd. Şti, B. No: 2013/2370, 11.12.2014; Nevruz Bozkurt, B. No: 2013/664, 17.09.2013 kararlarında, başvurucuların duruşma talepleri bulunmasına rağmen dosya üzerinden inceleme yapılmasının adil yargılanma hakkının ve bu kapsamda aleni yargılama hakkının ihlâli niteliğinde olduğu yönündeki başvurularının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar vermiştir.

18. Yukarıda yapılan açıklamalar ve özellikle temyiz yolunda yeni vakıa ve delillerin Yargıtay tarafından incelenemeyecek olması karşısında, duruşma isteminin reddi kararlarının hak ihlâli olarak değerlendirilmesi mümkün görülmemektedir.

19. Aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 18.05.2021 tarihli ve 2017/12-2540 Esas, 2021/571 Karar; 17.09.2019 tarihli ve 2019/4-60 Esas, 2019/879 Karar; 22.11.2017 tarihli ve 2016/11-1239 Esas, 2017/1398 Karar ve 22.11.2017 tarihli ve 2017/8-2835 Esas, 2017/1399 Karar sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

20. Somut olayda dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46 ncı maddesine dayalı tazminat istemine ilişkin olup, karmaşık bir dava türü olmadığı gibi verilen karara karşı temyiz istemleri için taraflara başvuru olanağı tanınmış, temyiz dilekçesinin bir örneği cevap hakkı için karşı tarafa tebliğ edilmiştir.

21. Hâkimlerin sorumluluğunu düzenleyen ve eldeki davanın dayanağı olan HMK’nın 46 ve devamı maddeleri gereğince, Dairelerin ilk derece mahkemesi sıfatıyla karar verdiği ve temyiz incelemesini Hukuk Genel Kurulunun yaptığı işlerde duruşmalı olarak temyiz incelemesi yapılacağı konusunda açık bir düzenleme yer almamaktadır. Ayrıca Yargıtay Kanunu’nda da bu işlerin temyizinin duruşmalı olarak inceleneceği konusunda açık bir hükme yer verilmemiştir.

22. Şu durumda, Hukuk Genel Kurulunun ağırlıklı işini oluşturan direnme kararlarının dahi temyiz incelemelerinin açıklanan nedenlerle duruşmalı yapılamayacağı öngörülmüşken, diğer işlerinin duruşmalı yapılacağını kabule olanak verecek yasal bir düzenleme ve gereklilik bulunmadığı açıktır. Bu nedenle Hukuk Genel Kurulunun incelemesine tâbi işlerde ayrık ve açık bir düzenleme olmadığı sürece duruşmalı inceleme yapılması olanaklı görülmemektedir.

23. Bu nedenle davacının duruşma isteğinin reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

Esas yönünden:

24. Dava, HMK’nın 46 ncı maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

25. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ncı maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK’nın 46 ncı maddesinde “(1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

26. Somut olayda HMK'nın 46 ncı maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

27. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12070, Karar No: 2013/17486, Tarih: 04.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/12070 E.  ,  2013/17486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.05.2011 gün ve 2011/25-2011/117 sayılı kararı onayan Daire’nin 24.04.2013 gün ve 2012/3360-2013/8040 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ressam ...'nın yasal mirasçısı olduğunu, davalının “1800'lerden günümüze zamanın belleği Resim Koleksiyonu Sergisi 68. yıl Halk Bank” başlıklı katalogda eser sahibine ait olmayan sahte tabloyu kullandığını ileri sürerek, davalı tarafından sergide kullanılan eserin ...'ya ait olmadığının ve davalı tarafın eyleminin haklarına tecavüz teşkil ettiğinin tespitini, 5.000 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsilini, davalıya ait katalogdan tablonun çıkartılmasını, kararın ilanını,dava konusu tablonun varsa çoğaltılmış örneklerinin davacıya teslimini, benzeri nitelikte eserlerin yayınlanmasının durdurulmasını, yasaklanmasını, dava konusu tablonun davacıya teslim edilmemesi durumunda el konularak imhasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından sergilenen tablonun sahte olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 24.04.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, müvekkili tarafından sergilenen tablonun sahte olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 24.04.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve esasen eser sahibinin haklarına tecavüz halinde hak sahibinin uygun bir bedel karşılığında çoğaltılan kopyanın kendisine verilmesini isteme hakkı mevcutsa da, bu hak 5846 Sayılı Kanun'dan kaynaklanan ve eser sahibine tanınan bir hak olup, somut uyuşmazlıkta, uyuşmazlık konusu tablonun eser sahibi davacının murisi... olmayıp, sadece murisin imzası taklit edilmek suretiyle tablonun murise mal edinmek istendiği, dolayısıyla ihlalin murisin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunması sebebiyle ancak tabloda ihlal oluşturan isim ve imza bölümünün giderilmesinin istenmesi mümkün olup, dava dışı bir başka kişi tarafından taklit suretiyle meydana getirilen tablonun murise ait güzel sanat eserinin işlenmesi ya da çoğaltılması olarak da kabulü mümkün olamayacağından; esasen taklit olarak gerçekleştirilse bile bağımsız bir çalışma niteliğinde olan yağlı boya tablonun davacıya iadesi yönünde bir karar verilmesi doğru değilse de bu yön temyiz aşamasında ileri sürülmediğinden, karar düzeltme aşamasında da dikkate alınamayacak olmasına göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13526, Karar No: 2019/17724, Tarih: 03.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/13526 E.  ,  2019/17724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında kötü muamele suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanın aşamalarda sanık babasının kendisini evlerinin çatısından aşağı itmesi sonucu yaralandığını, abisinin kendisini hastaneye götürerek tedavisini yaptırdığını ve halen topalladığını beyan etmesine, katılanın ağabeyi Umut’un katılanın sol ayağından sakatlandığını doğrular nitelikteki anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; katılanın suç tarihinde tedavi için hangi sağlık kuruluşuna başvurduğu; müracaatı varsa ne tür işlemler yapıldığı ve hakkında adli rapor düzenlenip düzenlenmediği hususları araştırılarak, temin edilmesi halinde katılanın tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesine gönderilerek, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17163, Karar No: 2012/43158, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/17163 E.  ,  2012/43158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 01/11/1976 tarihinde vefat eden eşi Şahin Küçükaslan' dan kalan dul aylığını almaktayken, 08/11/1978 tarihinde başkasıyla evlenmesine rağmen, bu evlenmeyi resmi kurumlara bildirmeyerek 30/04/2006 tarihine kadar eski eşinin maaşını almaya devam ettiği, böylece kurumu 26.251,40 TL zarara uğratarak nitelikli dolandırıcılık suçu işlenmesi eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun kabülünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün

Sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Katılan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının 16.03.2007 tarihli yazısında borcun bir bölümünün ödendiği şeklindeki bildirim karşısında, katılan kuruma 5237 sayılı TCK’ nın 168/4. maddesi kapsamında kısmi ödemeye rızası olup olmadığının sorulup, sonucuna göre sanık hakkında aynı yasanın 168/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21969, Karar No: 2007/11338, Tarih: 16.07.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/21969 E.  ,  2007/11338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çorum Aile Mahkemesi

TARİHİ : 2.11.2006
Yargıtay — Esas No: 2008/6839, Karar No: 2008/8853, Tarih: 25.09.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/6839 E.  ,  2008/8853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Araç İcra Mahkemesi

Tarih : 07.05.2008

Nosu : 3-4

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ...'ne izafeten Mal Müdürü'nce temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyet sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesince verilen ilk kararın Dairemizce bozulması üzerine, yerel mahkemece verilen direnme kararı da Yüksek Hukuk Genel Kurulu’nca bozulmuş; mahkemece bu kez davalı ... dairesinin bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerindeki haczinin geçersizliği gerekçe gösterilerek şikayetin kabulüne ve sonucundan sadece şikayetçinin yararlanabileceği şekilde sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm aleyhine şikâyet olunan vergi dairesi (Hazine) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi’nce uyulan Yüksek Hukuk Genel Kurulu bozma kararı gereğince karar verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, aleyhine şikâyet olunan Hazine vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan kararın ONANMASINA, 25.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3215, Karar No: 2014/9505, Tarih: 29.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3215 E.  ,  2014/9505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/08/2012

NUMARASI : 2011/276-2012/459

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının haftalık 350,00 TL aldığı maaş üzerinden ve 21/05/2001-28/11/2008 tarihleri arası sigortalılığın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın hizmet tespiti talebi yönünden reddine, ücret talebi yönünden, kısmen kabulü ile 15/05/2006-28/11/2008 tarihleri arasındaki dönemlerde 1.793,43 TL brüt ücret oranlanarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği, Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş ictihadı gereğidir. Yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 86/8. ve 506 sayılı Kanunun 79/10. maddeleri olan bu tür davalarda çalışma olgusu hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının kesimci olarak çalıştığı, davacı tarafından imzalanmış 15/03/2002, 13/03/2003, 13/04/2004, 28/06/2005, 15/05/2006, 01/05/2007, 12/02/2008 tarihli işe giriş bildirgelerinin Kuruma verildiği, yine imzalı 20/12/2002, 20/12/2003, 17/12/2004, 19/12/2005, 23/12/2006, 30/11/2007 ve 28/11/2008 tarihli işten ayrılma belgelerinin bulunduğu, taraflar arasında işe giriş tarihleri itibariyle düzenlenmiş imzalı belirli süreli hizmet sözleşmelerinin bulunduğu ve bu sözleşmelerde ücretin brüt olarak belirtildiği, işe giriş ve çıkış tarihleri arası dönemin çalışmaları sözleşmede belirtilen ücretlere uygun olarak tamamının Kuruma bildirildiği, yine işe giriş ve çıkış tarihleri arası dönemlerin imzalı ücret bordrolarının bulunduğu ve bordrolardaki miktarın Kuruma yapılan bildirimlerle uyumlu olduğu, taraflar arasındaki alacak davasının davacının feragatı nedeniyle reddedildiği, Türkiye D. K. Derneğinin yazısında, deri sektöründe ücretin asgari ücret olduğu, kalifiye elamanlar yönünden asgari ücretin % 10'u kadar fazla, yoğun dönemlerde ise, asgari ücretin % 20-30 oranında fazla olabileceğinin belirtildiği, tanık beyanlarında davacının aralıklı olarak çalıştığı ve haftalık ücretinin 350 TL olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda,mahkemece hizmet tespitine yönelik verilen karar yerinde ise de, sigorta primine esas ücret ile vekalet ücreti yönünden yerinde değildir. Çünkü taraflar arasında imzalı belirli süreli hizmet sözleşmesi bulunduğu ve ücretin brüt olarak sözleşmede belirlendiği, yine ücret bordrolarının ve işe giriş bildirgelerinin imzalı olduğu, işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki dönemler itibariyle Kuruma yapılan bildirimlerin sözleşme ve ücret bordrolarındaki ücretlerle uyumlu olduğu, dolayısıyla yazılı deliller dikkate alınarak, sigorta primine esas ücret yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan davacı aleyhine tek vekalet ücreti yerine, her bir davalı yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalıdır.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı ve davalılardan B. Tekstil Deri San ve Tic. Ltd. Şti'ye iadesine

29/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.