muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8170, Karar No: 2022/1889, Tarih: 10.03.2022

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle ve sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının beş yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 01/02/2021 tarih ve 2020/1485 (E)- 2021/116 (K) sayılı “istinaf başvurularının esastan reddi” hükmünün tüm dosya kapsamına göre bozma nedeni dışında hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılanlar ... ve ... ... vekilinin vekalet ücretine, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin teşebbüsün derecesine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

Sanığın gözlem altına alınarak düzenlenen ...... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 25/06/2018 tarihli raporunun sanığın cezai ehliyetinin bulunmadığına ilişkin olduğu ve ...... Devlet Hastanesinin 25/12/2017 ve 08/01/2018 tarihli raporlar ile Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu'nun 18/06/2017 tarihli raporlarının ise sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin olduğu, söz konusu raporlar arasında çelişkinin giderilmesi için sanığın akıl hastalığına ilişkin tüm tedavi evrakının sanık, sanık müdafi ve müştekiden sorularak dosyaya celbi sonrasında dosya aslı veya onaylı sureti ile Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna gönderilerek gerekli muayenesinin yaptırılması suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında belirtilen cezai ehliyetini ortadan kaldıracak surette akıl hastalığı veya zayıflığı musab olup olmadığına dair rapor alındıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafinin kısmen yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 01/02/2021 tarih ve 2020/1485 (E)- 2021/116 (K) sayılı hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince “... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/03/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14544, Karar No: 2015/473, Tarih: 16.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14544 E.  ,  2015/473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/04/2014 tarih ve 2013/145-2014/41 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına tescilli 2000/8145 numaralı menfez ürününe ait tasarımın yenilik koşulunu taşımadığını, davalıdan evvel piyasaya sunulduğunu ve harcıalem olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli tasarımın hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre bilirkişi heyetinin davacının yenilik bozucu olduğunu ileri sürdüğü ürünleri, görselleri inceleyip bozmadan önceki raporlarındaki sonuca ulaştıkları, davalıya ait tasarımların tescil şartlarını taşımadığı iddialarının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli endüstriyel tasarım tescil belgesinin yeni ve ayırtedici olmadığı iddiasına dayalı hükümsüzlük istemine ilişkindir. 554 sayılı KHK’nın 6/1'inci maddesi hükmü uyarınca, bir tasarımın aynısı, başvuru veya rüçhan tarihinden önce dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmamış ise o tasarımın yeni kabul edileceği, tasarımların sadece küçük ayrıntılarda farklılık göstermesi halinde aynı sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Anılan düzenlemeden anlaşılacağı üzere, tasarımın tescile bağlanabilmesi için, Türkiye’de ve dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmamış olması, başka bir anlatımla mutlak yeni olması koşulu kabul edilmiştir. Yenilik için oldukça yüksek düzey arayan düzenleme hükmü dikkate alındığında, yenilik kriterinin mutlak olduğu, gerektiğinde mahkemece re’sen araştırma dahi yapılabileceği, davacı kanıtları dışında görüşüne başvurulan bilirkişilerin, tasarımın yeniliğini ortadan kaldıran harici bilgilerinin dahi değerlendirileceğinin kabulü gerekmektedir. Bu husus, kamu düzenine ilişkindir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece, bozma ilamına uyularak, bozma ilamında belirtilen ürünlerin sunulması için davacı tarafa verilen sürede davacı vekili 16.01.2014 tarihli dilekçesi ile “1969 tarihli..... ....... ait GB…..... nolu ürünün, 1990 tarihli ....nolu ürünün ve 1994 tarihl.... adlı firmaya .... nolu ürünün daha önce dosyaya sunulduğunu bildirdikten

Somut uyuşmazlıkta mahkemece, bozma ilamına uyularak, bozma ilamında belirtilen ürünlerin sunulması için davacı tarafa verilen sürede davacı vekili 16.01.2014 tarihli dilekçesi ile “1969 tarihli..... ....... ait GB…..... nolu ürünün, 1990 tarihli ....nolu ürünün ve 1994 tarihl.... adlı firmaya .... nolu ürünün daha önce dosyaya sunulduğunu bildirdikten

sonra ek olarak davalıya ait ürün örneği, davacıya ait ürün örneği,...ye ait ürün örneği ve .... firmasına ait ürün örneği olmak üzere 4 adet ürünü de sunduğunu” belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı ürünü ile davalı ürünü karşılaştırıldıktan sonra........ait ürünler ile davalı ürünü karşılaştırılarak davalıya ait endüstriyel tasarım tescil belgesine konu ürünün genel görünüm itibariyle davacının ibraz ettiği ürünlere nazaran yeni ve ayırt edici olduğu, hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı belirtilmiş, ancak davacının dayandığı ve 16.01.2014 tarihli dilekçesi ile daha önce dosyaya sunulduğunu belirttiği diğer delillerle ilgili olarak herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır. Ayrıca bilirkişiler davacı delilleri dışında uzmanlık alanlarıyla ilgili olarak davalı tasarımının yeni sayılıp sayılmayacağı noktasında bir değerlendirme de yapmamışlardır. Davacı vekili anılan rapora itiraz ederek yeniden rapor alınmasını istemesine rağmen mahkemece anılan rapora dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davacının dayandığı tüm deliller ile rapora yönelik itirazları dikkate alınıp ek rapor alınması ya da yeni bir rapor alınması, davalı adına tescil edilen endüstriyel tasarımın yeni olup olmadığının tereddüde neden olmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken anılan hususlar nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5924, Karar No: 2019/10021, Tarih: 18.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/5924 E.  ,  2019/10021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılar ... Yapı ve Endüstri Tesisleri San. ve Tic.A.Ş. ile ... Endüstri Tesisleri İmal ve Montaj A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut davada davalılardan ..., ..., ..., ... adına çıkarılan gerekçeli kararların tebligatlarının iade dönmüş olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, iade dönen tebligatlar sonrası yeniden gerekçeli karar ve davacı temyiz dilekçesinin bahsi geçen davalılara tebliğ yapılmış ise, tebligat parçalarının dosya arasına alınmak üzere; aksi taktirde yukarıda anlatılanlar çerçevesinde, gıyabi hükmün ilgilinin mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere ;

2-Öte yandan; 7201 sayılı Kanunun 25 ve 25/a maddeleri yabancı memlekette tebligat usulü ile yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligatı aşağıdaki şekilde düzenleme altına almıştır.

“Madde 25 - Yabancı memlekette tebliğ o memleketin salahiyetli makamı vasıtasiyle yapılır. Bunun için anlaşma veya o memleket kanunları müsait ise, o yerdeki Türkiye siyasi memuru veya konsolosu tebligat yapılmasını salahiyetli makamdan ister.

Yabancı memleketlerde bulunan kimselere tebliğ olunacak evrak, tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu vekalet vasıtasiyle Dışişleri Bakanlığıne, oradan damemuriyet havzası nazarı itibara alınarak ilgili Türkiye Elçiliğine veya Konsolosluğuna gönderilir.

(Ek : 6/6/1985 - 3220/8 md.) Şu kadar ki, Dışişleri Bakanlığının aracılığına lüzum görülmeyen hallerde tebligat evrakı, ilgili Bakanlıkça doğrudan doğruya o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilebilir.

Siyasî temsilcilik aracılığıyla yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligat:

Madde 25/a- (Ek: 19/3/2003-4829/8 md.)

Yabancı ülkede kendisine tebliğ yapılacak kimse Türk vatandaşı olduğu takdirde tebliğ o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu aracılığıyla da yapılabilir.

Bu hâlde bildirimi Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu veya bunların görevlendireceği bir memur yapar.

Tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı takdirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirim, muhataba o ülkenin mevzuatının izin verdiği yöntemle gönderilir.

Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir.

Eldeki dosyada, Mahkemece; verilen gıyabi hükmün, davalı ...’e yurt dışı tebligatının yapıldığı ancak neticesinin dosya kapsamından anlaşılamadığı görülmekle; şayet neticelenmişse buna ilişkin belgenin dosya arasına alınmak üzere; aksi taktirde ...’ün yurt dışı adresinin araştırılması neticesinde yukarıda belirtilen usullere göre gerekçeli karar ve davacı temyiz dilekçesinin, ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7004, Karar No: 2021/11507, Tarih: 16.12.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/7004 E.  ,  2021/11507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın dosyası Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-6100 sayılı HMK’nın 334/1. maddesi; “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler”, aynı Kanunun 336/2. maddesi ise; “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.

Yukarıda anılan yasal düzenlemelere göre, davalı, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli önceki aşamalardan farklı somut bir belgeye dayandırmadığından ve yargılama safahatında adli yardım talebi kesin olarak reddedildiğinden, temyiz yasa yoluna başvurusu nedeniyle adli yardım talebinin REDDİNE,

2-Bu red kararının, adli yardım talebinde bulunana mahkemesince tebliğine, süresi içinde itiraz etmesi halinde, itirazın incelenmesi için dosyanın mahkemesince Yargıtay 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, itirazın reddi ya da itiraz edilmemesi halinde temyiz harcının tamamlanması için mahal mahkemesince;

Temyiz harç ve masraflarının yatırılması için davalı tarafa İİK'nın 366. maddesine istinaden HMK'nın 366. maddesi atfıyla HMK'nın 344. maddesi uyarınca, yöntemine uygun bir hafta kesin süre içeren muhtıra gönderilerek, muhtıranın tebliğinden itibaren belirtilen yasal süre beklendikten sonra, anılan madde uyarınca işlem yapılması, temyiz harç ve masraflarının süresi içinde yatırılması halinde, tebligat mazbatası ile birlikte Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11310, Karar No: 2014/20443, Tarih: 29.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11310 E.  ,  2014/20443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02/04/2013 tarih ve 2012/98-2013/66 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “....” markasının tescili için 08.09.2000 tarihinde 2000/19000 sayı ile yapmış olduğu başvurunun davalı TPE tarafından 132025 ve 2000/16106 sayılı markalar nedeniyle 556 sayılı KHK’nın 7/1-b ve söz konusu ibarenin koruma markası kapsamında olması nedeniyle de KHK’nın 7/1-g maddesi kapsamında reddedildiğini, yine müvekkilinin 21.08.2000 tarihinde “....” ibaresi için 2000/17486 sayı ile yapmış olduğu marka başvurusunun da 116826, 106137, 152015, 99/004439 ve 99/7485 sayılı “....” markalarının varlığı nedeniyle KHK’nın 7/1-b ve g maddeleri kapsamında reddedildiğini, oysa redde mesnet gösterilen 132025 sayılı markanın müvekkiline ait olduğunu, 116826, 106137 ve 152015 sayılı markaların mahkeme kararıyla iptal edildiğini, esasen “....” markasının müvekkili adına birden fazla tescilli bulunduğunu, markaların tescilli olarak kullanıldığını ve bu kullanım sonucu ayırt edicilik sağladığını, “....” ibaresinin “....Projesinin” kısaltması olarak koruma altında bulunduğunu ancak davacı ürünleri ile bu proje konusunun farklı olduğunu, ayrıca müvekkili markasının tanınmış olduğunu ileri sürerek davalı TPE YİDK’nın 2003-M-633 sayılı kararlarının iptali ile müvekkili başvurularının kabulüne, davalı şirket adına tescilli 99/7485 sayılı markanın hükümsüzlüğüne, davalı şirket ticaret unvanındaki “....” ibaresinin terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bozma sonrası yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca TPE tarafından verilen koruma belgesinin mutlak ret nedeni kapsamında dikkate alınması hususunun mahkemeyi bağlamayacağı, "...." ibaresinin davacı markası olarak tanınmış olması, tüketici nezdinde doğrudan ibarenin ....Projesi ve bu projeyi yürütmek üzere kurulan kamu idaresi ile doğrudan ya da dolaylı, ekonomik ya da ticari bir bağlantısı bulunduğu algısı ve riskini doğurmayacağı; 1999/3 sayılı koruma markasında "...." ibaresi yanında "baraj, güneş ve su" figürlerinin de yer alması karşısında tüketicinin davacı markaları ile koruma markasını karıştırması riskini ortadan kaldırmaya yeterli olduğu; KHK'nın 7/1-(b) bendinde belirlenen mutlak ret nedeninin de somut olayda

gerçekleşmediği gerekçesiyle davalı şirket ticaret unvanının terkini ve 99/7485 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile ilgili bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususlarda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, YİDK kararlarının iptali istemi ile açılan davalar bakımından davanın kısmen kabulüne, 2000/19000 sayılı başvuru ile ilgili verilen YİDK 2003-M-632 sayılı kararının tümüyle iptaline, 2000/17486 sayılı başvuru ile ilgili olarak verilen YİDK’nın 2003-M-633 sayılı kararının başvuru kapsamındaki 42. sınıfta yer alan “güvenlik hizmetleri, bakım hizmetleri, evlilik bürosu hizmetleri, tercüme hizmetleri, sanat alanında hizmetler, falcılık hizmetleri, cenaze hizmetleri, hukuki hizmetler, gazetecilik hizmetleri, özel mektup yazma hizmetleri, video kayıt hizmetleri, yangın söndürme hizmetleri, satış makinesi kiralama hizmetleri, örgü makinelerinin kiralanması hizmetleri” hizmetleri dışında kalan tüm mal ve hizmetler bakımından kısmen iptaline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı TPE'den temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 29.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5671, Karar No: 2006/8317, Tarih: 31.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5671 E.  ,  2006/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı Vek.Av..... ile davacı Vek.Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece dava konusu taşınmazın kuru tarım arazisi olarak kabulünde ve yöntem olarak değerinin tespitinde bir isabetsizlik yok ise de bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-İlçe Tarım Müdürlüğünün 24.2.2006 gün ve 236 sayılı yazısında tarımsal sulama yapılmayan alanlarda münavebeye alınan ürünler içerisinde haşhaş ürününe yer verilmemiştir. Uygulamada da haşhaş ürünü ancak sulu tarım arazilerinde ekilebildiğine göre kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde münavebeye haşhaş ürününün de dahil edilmesi,

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı v.b.) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki kuru tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %6 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, bilirkişi kurul raporlarında taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %6 yerine %6,5 olarak kabulü,

3-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler gibi giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasına ve çeşitli giderler adı altında giderler dahil edilerek hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporlarının hükme esas alınması,

4-Buğday, arpa ve nohut samanının dekar başına verimini ve kg/satış fiyatını gösterir veri cetvelinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmemesi, bu suretle bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.