muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4527, Karar No: 2010/4517, Tarih: 26.04.2010

Kararı, davalı karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, temyiz süresinin geçirildiği gerekçesiyle davalı karşı davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Talep, aidat alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali davası neticesinde verilen hükmün temyiz süresinin mücbir sebep nedeniyle geçirilmesine dayalı olarak eski hale getirme talebinin kabulü ve temyiz dilekçesinin süresinde verilmiş olduğunun kabulü istemine ilişkindir. Gerekçeli karar davalının vekili ve aynı zamanda eşi olan Av. ... Üstün adına tebliğe çıkarılmış ve karar 01.07.2008 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilmiştir. Karar davalı vekilince 25.08.2008 tarihinde temyiz edilmiş ve davalı vekili temyiz dilekçesine Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi Beyin ve Sinir Cerrahisi Asistanı Aslıhan Çevik imzalı davalı asil için düzenlenmiş bulunan rapor kağıdını ekleyerek HUMK’nun 166. vd. maddeleri uyarınca eski hale getirme talebinde bulunmuştur. Eski hale getirme talebinde bulunurken de gerekçeli kararın 01.07.2008 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra eşi ve müvekkili olan davalı asilin 06.07.2008 tarihinde beyin ameliyatı olduğunu, 35 gün boyunca yaşam mücadelesi verdiğini ileri sürerek bu durumun mücbir sebep sayılarak eski hale getirme talebinin kabulünü talep etmiştir. Mahkemece 22.09.2008 tarihli ek karar ile temyiz isteminin HUMK’nun 432/son maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. Eski hale getirme talebi HUMK’nun 166 vd. maddelerinde düzenlenmiş olup, HUMK’nun 167.maddesine göre, “sakıt olan hakkın hali sabıka ircaına karar verebilmek için; muayyen mühlet zarfında muameleyi yapmaya mecbur olan kimsenin veya vekilinin, arzu ve ihtiyarı haricinde olarak muameleyi yapmaktan aciz bulunduğunun tahakkuk etmesi ve kanuni yollara müracaatın hukuken imkansız bulunması lazımdır”.

HUMK’nun 169.maddesi hükmüne göre ise, hüküm verilmeden önceki eski hale getirme istemleri, davaya bakan mahkemeye, temyiz veya karar düzeltme sürelerinin geçirilmiş olması üzerine eski hale getirme istemleri ise hükmü temyizen incelenmekle görevli Yargıtay Dairesi’ne yapılmalıdır. Başka bir deyişle HUMK’nun 169.maddesi hükmü gereğince, temyiz veya karar düzeltme sürelerinin geçirilmiş olması üzerine eski hale getirme istemleri hükmü temyizen incelenmekle görevli Yargıtay Dairesi’ne ait olduğundan, mahkemenin 22.09.2008 tarih ve 2005/195 E. 2008/138 K.sayılı ek kararının yerinde olmadığı anlaşılmakla, bu kararın bozularak kaldırılmasına karar verilerek, anılan davalı vekilinin eski hale getirme isteminin incelenmesine geçilmiştir. Mahkeme kararı, davalı ... vekilinin dosyada mevcut adresine Tebligat Yasası hükümlerine göre usulünce tebliğ edilmiş ve davalı vekili Av. ... Üstün, müvekkili ve eşi olan davalı ...’ün 06.07.2008 tarihinde beyin ameliyatı olduğunu ve eşinin 35 hastanede yatması nedeniyle ona refakat ettiğini bu nedenle de temyiz süresinin kaçırıldığını belirtmiş ise de söz konusu mazeretin HUMK’nun 167/1. maddesindeki “muayyen mühlet zarfında muameleyi yapmaya mecbur olan kimsenin veya vekilinin, arzu ve ihtiyarı haricinde olarak muameleyi yapmaktan aciz bulunduğunun tahakkuk etmesi ve kanuni yollara müracaatın hukuken imkansız bulunması” kapsamında değerlendirilmesi mümkün görülmeyip bu nedenlerle davalı ... vekilinin eski hale getirme isteminin ve süresinde olmayan temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davalı ... vekilinin eski hale getirme ve yasal süresinde yapılmayan temyiz isteminin REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 20,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8636, Karar No: 2015/9295, Tarih: 13.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8636 E.  ,  2015/9295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4684, Karar No: 2020/2674, Tarih: 08.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4684 E.  ,  2020/2674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 30/12/2016 tarih ve 2016/55 E. - 2016/616 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/09/2019 tarih ve 2018/1346 E. - 2019/851 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "TAÇ" ibaresinin marka olarak tescili için TPMK’ya başvuruda bulunduğunu, 2014/87202 numarasını alan başvurunun, davalı TPMK YİDK’nın 2015-M-12270 sayılı kararı ile 77876, 80881, 96334, 152775 sayılı ve "taç", "taç", "taç bal", "taç" ibareli markalarla benzer olduğundan bahisle 556 sayılı KHK’nin 7/1-b bendi uyarınca kısmen reddedildiğini, oysa müvekkilinin bütün faaliyetlerini adına tescilli markaları ile sürdürdüğünü, başta tanınmış marka olarak tescil edilen 85600 numaralı “TAÇ” markası olmak üzere, bu ibarenin esas unsur olarak yer aldığı 40 adet markanın da sahibi bulunduğunu, “TAÇ” esas unsurlu markalarının hepsinin de tanınmış markalardan olduğunu, Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2012/68 E. 2013/36 K. sayılı kararı ile davacının önceki tarihli seri markalarının kazanılmış hak teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiğini, kararın Yargıtay 11. HD’nin 14.01.2014 tarih ve 2013/11387 E., 2014/755 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleştiğini, böylece müvekkiline ait markanın "Arı kovanları, suni petekler ve petek çıtaları, halılar, kilimler, yolluklar, seccadeler" emtiaları için de tescil edildiğini ileri sürerek, davalı TPMK YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafa ait 2014/87702 sayılı marka başvurusunun, kapsamdan çıkarılan tüm ürünler (Arı kovanları, suni petekler ve petek çıtaları. Ayak giysileri. Takma saçlar ve saç aksesuarları, bigudiler. Halılar, kilimler, yolluklar) üzerinde, 556 sayılı KHK’nın 7/l-b maddesi anlamında mutlak tescil engelinin bulunduğu, ancak davacı tarafın, başvuru kapsamından çıkarılan ürünlerin tamamı üzerinde müktesep hak sahibi olduğu, bu hakkın 556 sayılı KHK.'nın 7/1-b maddesindeki engeli aşar nitelikte olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile TPMK YİDK’nın 2015-M-12270 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davacının önceki tarihli 2010/51936 ve 2012/11887 numaralı markaları, 27.10.2014 tarihli işbu davanın konusu başvuru yönünden, henüz çekişme konusu olmaktan çıkmadığından, anılan markaların davacı yararına kazanılmış hak yaratmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davalı TPMK vekilinin istinaf itirazlarının kısmen kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulü ile davalı TPMK YİDK’nın 2015-M-12270 sayılı kararının, "Ayak giysileri", "Takma saçlar ve saç aksesuarları, bigudiler." malları yönünden kısmen iptaline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 08/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28223, Karar No: 2020/4276, Tarih: 27.02.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/28223 E.  ,  2020/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Olay tarihinde sanığın yeğeni olan Nilsu Ceren'in beden eğitimi dersine girmediği için yok yazıldığı ve bu durumu telefon ile dayısı olan sanığa bildirmesi üzerine sanığın okula gelerek elinde pala olduğu halde "hepinizin ...koyarım şerefsizler, kim benim yeğenime yanlış yapmış, çıkın lan dışarıya" şeklinde sözler söylediğinin kabul edilmesi karşısında, beden eğitimi öğretmenin tespiti ile şikayetçi olup olmadığı, davaya katılmak isteyip istemediği sorulmadığı, Mahkemece gerekçeli kararın beden eğitimi öğretmenine yöntemince tebliğ edilmediği,

Anlaşıldığından, sanık ... ve müdafiinin temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve eksik işlem giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine geri GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15121, Karar No: 2007/20369, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/15121 E.  ,  2007/20369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıda yazılı bendin kapsamı dışında diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir,

2- Tarafların hal ve mevkiine, kusur oranlarına, olayın oluşuna, ve olay tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiz ile birlikte hükmedilen tazminat miktarına göre ; olayda, Borçlar Kanununun 43. maddesi gereğince % 51 oranında indirim yapılmak gerekirken takdirde yanılgıya düşülerek % 60 onarında indirim yapılması usul ve yasaya aykırı olduğu gibi, ... 5018 sayılı yasaya ekli 1 sayılı cetvelde genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında sayıldığı ve Harçlar kanununun 13/ j maddesinde Genel bütçeye dahil idarelerin yargı harçlarından muaf oldukları düzenlendiği halde davalı DSİ Genel Müdürlüğü’nün bozma öncesi yatırdığı harcın ve davacı tarafından yatırılan harcın iadesine karar verilmek gerektiği göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1-14.963,48-YTL maddi tazminat ile takdiren 1.750,00-YTL manevi tazminat olmak üzere toplam 16.713,48-YTL tazminatın olay tarihi olan 25.12.1992 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine,

2-Davalı idare Harçlar kanununun 13/j maddesi gereğince harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 5018 sayılı yasanın yürürlüğünden önce davalı idare tarafından yatırılan 838.77-YTL harcın talebi halinde iadesine,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yatırılan toplam 166,03-YTL harcın talebi halinde davacıya iadesine,

4-Red edilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 395,50-YTL yargılama giderinden takdiren 100,00-YTL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, vekil ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden 1.696,35-YTL, manevi tazminat miktarı üzerinden 450,00-YTL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, vekil ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden 1.696,35-YTL, manevi tazminat miktarı üzerinden 450,00-YTL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, vekil ile temsil edilen davalı yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden 450,00-YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, maddi tazminatın kısmen reddinin, katsayı değişiklikleri sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerindeki artışlardan ve Borçlar Kanununun 43. maddesi gereğince uygulanan takdiri indirimden kaynaklanmasına ve davacının dava açaken bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminatın reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 13.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4105, Karar No: 2014/3916, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4105 E.  ,  2014/3916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2793, Karar No: 2022/3067, Tarih: 02.06.2022

**6. Hukuk Dairesi         2022/2793 E.  ,  2022/3067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İcra Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, sıra cetvelinde alacağın hatalı olarak rüçhanlı gösterildiğini ileri sürerek, sıra cevtelinin iptalini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, sıraya yönelik herhangi bir itirazın olmadığı, alacağın ne kadarının rüçhanlı ne kadarının adi alacak olarak nitelendirileceğine ilişkin bir itirazın olduğu, dolayısıyla itirazın alacağın esasına ilişkin olduğu, İİK'nın 235. maddesine göre görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi olduğu gerekçesiyle davanın görev dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş, şikayetçi vekilinin istinaf başvurusu, Gaizantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 20.04.2022 tarih ve 22021 – 2056E. ve 2022 – 867 K. sayılı kararıyla esastan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nın 353/1-a/3. maddesinde; mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması halinde bölge adliye mahkemesinin esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği, 362/1-c maddede ise; yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararların temyiz edilemeyeceği düzenlenmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, bölge adliye mahkemesine kendi yargı çevresinde bulunan mahkemeler arasındaki görev ve yetkiye ilişkin uyuşmazlıklarını kesin olarak giderme yetkisi tanındığı, bu uyuşmazlıkların en geç bölge adliye mahkemesi kararıyla çözümlenmesi sisteminin benimsendiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, ilk derece mahkemesinin görev ve yetkiye ilişkin kararını istinaf başvurusu üzerine inceleyen bölge adliye mahkemesi kararı kesin nitelikte olup, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 02.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.