muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/358, Karar No: 2013/17361, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/358 E.  ,  2013/17361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ....Tic.Ltd.Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işletenleri, sürücüleri ve trafik sigortacıları olduğu iki aracın neden olduğu kaza sonucu kaldırımda bulunan müvekkillerinin desteği ...'nın hayatını kaybettiğini, kaza anında yanında bulunan davacı babası ...'nın yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davacı baba ... ve davacı anne ... için 25.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı, 1.500,00 TL cenaze defin gideri, davacı baba ... için 70.000,00 TL, davacı anne Gülsüm için 70.000,00 TL, davacı kardeş ... için 25.000,00 TL manevi tazminat ile ayrıca davacı baba ...'nın aynı kazada yaralanması nedeniyle 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 05/04/2012 tarihli ıslah dilekçesi ile destekten yoksun kalma tazminatı taleplerini davacı ... için 20.058,27 TL'ye, davacı ... için 24.802,71 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 20.058,27 TL, davacı ... için 24.802,71 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılardan (sigorta şirketlerinin

limitle bağlı ve dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte) kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, cenaze ve defin giderleri ile ilgili talebin reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, davacı ... için kızının ölümü nedeni ile 30.000,00 TL, kendisinin yaralanması nedeni ile 3.000,00 TL, davacı ... için 30.000,00 TL , davacı ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketleri dışındaki davalılardan kaza tarihi itibariyle yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar ... .......Tic.Ltd.Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranlarının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılar ... .......Tic.Ltd.Şti. ve ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 6.301,08 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... .......Tic.Ltd.Şti. ve ...'den alınmasına 9.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3755, Karar No: 2016/3515, Tarih: 28.04.2016

**6. Hukuk Dairesi         2016/3755 E.  ,  2016/3515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan peşin olarak ödenen kira parasının, kiralananın tahliyesi nedeni ile bakiyesinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı kiraya veren tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 27.03.2011 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile sözleşmeye konu taşınmaz GSM baz istasyonu ve cihazlarının kurulması için kullanılmak amacıyla davacı kiracıya kiralanmış olup, yıllık kira bedelinin 12.000 USD olduğu kararlaştırılmıştır. Sözleşmeye konu kiralananın ilk 3 yıllık kira bedelinin peşin olarak ödendiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 6/b maddesinde; Taşınmazda kurulu bulunan sistemlerin herhangi bir sebeple sökülmesi durumunda kiralayanın kendisine peşin ödenen kira bedelinin kullanılmayan kısmını 1 ay içerisinde iade edeceği, sözleşmenin 18/b maddesinde ise; Kiracının kira sözleşmesini 1 ay önceden yazılı bildirimde bulunmak kaydı ile herhangi bir zamanda hiçbir neden göstermeden feshetme hakkına sahip olduğu, kiralayanın bu durumda herhangi bir hak ve alacak talebinde bulunmayacağı, fesih tarihinden sonraki döneme ilişkin olarak peşin ödenmiş kira bedeli var ise kiralayanın bu bedeli fesih tarihinden sonra 1 ay içinde iade edeceği kararlaştırılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Taraflar arasındaki kira sözleşmesi uyarınca 27.03.2011-27.03.2014 tarihleri arasındaki dönem için 3 yıllık kira bedeli olan 36.000 USD nin peşin olarak ödendiğini, GSM haberleşme sistemlerinin 12.01.2013 tarihinde kiralanandan tahliye edildiğini, davalı kiralayana gönderilen 11.02.2013 tarihli ihtarname ile fesih iradesinin bildirilerek kira parasının iadesinin istendiğini, ancak davalı tarafından iadesinin yapılmadığını belirterek kullanılmayan döneme ilişkin 17.000 USD kira bedelinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı cevap dilekçesinde özetle; Mecurun davacı kiracı tarafından teslim edilmediğini, tahliye iradesinden ve kiralananın tahliye edildiğinden dava dilekçesinin tebliği ile haberdar olduğunu, mecurun usul ve yasaya uygun bir şekilde teslim edilmediğini, dava dilekçesinde belirtilen ihtarnamenin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini, ihtarnameden dava dilekçesinin tebliği ile haberdar olduğunu, usulüne uygun bir fesih bildirimi yapılmadığı gibi mecurun da tarafına teslim edilmediğini, faiz talebini de kabul etmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece yargılama sırasında mahallinde yapılan

./..

./..

keşif sonucunda alınan bilirkişi raporunda; Sözleşmeye konu cihazların taşınmazdan 12.01.2013 tarihinde söküldüğü, keşif günü davacı vekilinden taşeron şirketin ilgili birimine telefonla sorularak bu tarihin teyit ettirildiği, davalıya ait taşınmazda yapılan keşifle baz istasyonunun olması gereken tüm zayıf akım ve kuvvetli akım araç ve gereçlerinin yerlerinde olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne ve 17.000 USD nin dava tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kiralananın tahliye edildiğinin (kiracının kiralananı iade borcunu yerine getirdiğinin) kabul edilebilmesi için, kiralananın kiracı tarafından terkedilmesi, fiilen boşaltılması yeterli olmayıp kiralayana teslim edilmesi de gerekir. Kiracının bildirdiği tahliye tarihinin kiralayan tarafından kabul edilmemesi; Başka bir ifadeyle, tahliye tarihinin taraflar arasında çekişmeli olması halinde, kiralananın fiilen boşaltıldığını ve anahtarın teslim edildiğini, böylece kira ilişkisinin kendisince ileri sürülen tarihte hukuken sona erdirildiğini kanıtlama yükümlülüğü, kiracıya aittir. Kiracı, kiralananı kendisinin ileri sürdüğü tarihte tahliye ettiğini ispatlayamazsa, kiralayanın bildirdiği tahliye tarihine itibar olunmalıdır. Kiralananın kiracı tarafından terkedilmesi tahliye edildiği sonucunu doğurmaz, kiralanan kiralayana teslim edilmediği sürece kiracının kira ödeme yükümlülüğü de devam eder.

Olayımızda davacı kiracı her ne kadar kiralananın 12.01.2013 tarihinde boşaltıldığını ileri sürmüş ise de buna ilişkin olarak taraflar arasında düzenlenen teslim belgesi veya tutanak bulunmadığı gibi, davacı tarafından tahliye ve teslim olgusunun gerçekleştiğine dair herhangi bir belge de sunulmamıştır. Her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda keşif sırasında kiracının taşeronu ile telefonla görüşülerek tahliye tarihinin teyit ettirildiği belirtilmiş ise de kiracının tek taraflı beyanı ile tahliye olgusu kanıtlanamaz. Bu durumda kiralananın usulüne uygun olarak tahliye ve kiraya verene teslim edildiği kanıtlanamadığı halde yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmediğinden hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 28.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4627, Karar No: 2023/5527, Tarih: 13.04.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4627 E.  ,  2023/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından 19.09.2022 tarihli dilekçe ile Bölge Adliye Mahkemesi kararında maddi hatanın bulunduğu iddia edilerek maddi hatanın düzeltilmesine dair talepte bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 29.12.2022 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verilmiştir. Söz konusu ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 23.01.2023 tarihli ek karar ile kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz dilekçesinin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin 23.01.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, reddedilen ve temyize konu edilen prim alacağı miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarı ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 23.01.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25414, Karar No: 2017/5144, Tarih: 02.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/25414 E.  ,  2017/5144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması Anayasa hükmüdür (TCA m. 141/a). Mahkemenin, tarafların açıklamalarını dikkate alarak değerlendirmesi vc kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesi hukuki dinlenilme hakkının da (HMK m. 27) gereğidir. Yargı organları her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, sabit görülen maddi vakıaları ve bunlardan çıkardıkları sonuç ve hukuki sebepleri gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Somut olaya gelince; mahkeme gerekçeli kararında, karşılıklı açılan boşanma davalarının neden kabul edildiğine, tarafların kusur durumlarına ilişkin hiçbir gerekçe belirtmemiş, bu husus gerekçede tartışılmamıştır. Bu haliyle karar yeterli gerekçeden yoksun olup, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/1-c maddesindeki unsurları içermemektedir. Bu bakımdan gerekçesiz karar oluşturulması usule aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.05.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/11865, Karar No: 2011/23693, Tarih: 15.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/11865 E.  ,  2011/23693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2011 gün ve 2011/109 E. 2011/77 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7834, Karar No: 2025/159, Tarih: 08.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/7834 E.  ,  2025/159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1411 E., 2024/1390 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında katılan mağdur ...'ye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı, katılan mağdur ...'a yönelik sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair hükümlerin istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, atılı suçların maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, sanığın savunmasının aksini ortaya koyan her türlü şüpheden uzak, somut ve inandırıcı delil bulunmadığına, başkaca artırım ya da indirim yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı nazara alındığında hükmün temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, anılan hükme yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Verilen Karar Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2799, Karar No: 2020/1610, Tarih: 20.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/2799 E.  ,  2020/1610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Serbest muhasebeci olarak görev yapan sanık ...'in, muhasebeciliğini yaptığı vergi mükellefi olan ...'nun 2008 takvim yılında işlediği sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, sahte fatura düzenlemediğini, yasal dayanağı olmayan vergi suçu raporunu kabul etmediğini ifade etmesi ve vergi mükellefi ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açıldığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, öncelikle vergi mükellefi ... hakkında açılan davanın akıbeti araştırılıp, mümkünse davaların birleştirilmesi, aksi halde dava dosyasının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların kanaat oluşturacak sayıdaki asılları getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait omadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulmasından sonra, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3940, Karar No: 2018/1269, Tarih: 20.02.2018

**14. Hukuk Dairesi         2017/3940 E.  ,  2018/1269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.12.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 16.03.2017 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından duruşmasız olarak temyizi ise davalı ... vekili ihbar olunan ... vekili ile davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 20.02.2018 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... ve İhbar olunan ... vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1630 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.