muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6093, Karar No: 2024/7835, Tarih: 06.11.2024

Markanın kullanılmasını düzenleyen Kanunun 9 uncu maddesi uyarınca, asıl olan markanın tescil edildiği şekilde mal ve/veya hizmetlerde kullanılmasıdır. Bununla birlikte, markanın ayırt edici karakteri değiştirilmeden farklı unsurlarla kullanılması da markanın kullanılması sayılır (m. 9'un gerekçesi). Ancak markanın farklı unsurlarla kullanılması halinde ayırt edici karekteri değiştirilmemelidir. Yani başkalarının markalarıyla karıştırılma ihtimali olmamalıdır. Zira, markanın tescil şeklinden farklı kullanılması başkasına ait marka hakkını ihlal edebilir.

Önceki tarihli hakların etkisini düzenleyen SMK'nın 155 inci maddesi ile marka, patent veya tasarım hakkı sahibi, kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremeyeceği öngörülmüştür.

Önceki tarihli hakların etkisini düzenleyen SMK'nın 155 inci maddesi ile marka, patent veya tasarım hakkı sahibi, kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremeyeceği öngörülmüştür.

Somut olay bakımından sağlıklı çözüme ulaşılabilmek için "zayıf marka", "markanın jenerik" olması kavramları ile "karıştırma ihtimali" kavramının açıklanması gerekmektedir. Bilindiği üzere, jenerik kavramı, markanın tescil kapsamındaki mal veya hizmetlerin jenerik adı haline dönüşmesidir (m. 8'in gerekçesi; ayrıca). Diğer bir ifade ile marka tescil kapsamındaki mal ve/veya hizmetlerin jenerik adı ise veya zamanla kapsamındaki mal ve/veya hizmetlerin yaygın bir adı, cinsi haline gelmişse markanın jenerik olduğu kabul edilir (bkz. YASAMAN, SMK Şerhi, Cilt: 2, Seçkin, Ankara 2021, s. 1999 vd.; ..., Türk Marka Hukuku, 5. Baskı, Onikilevha, İstanbul 2023, s. 1284 vd.). Zayıf marka ise, bir markanın tescilli olduğu mal ve/veya hizmetlerin anlamına yakın olması veya yaklaşmasıdır. Yani markanın tescil kapsamındaki mal ve hizmetlerin cinsini, çeşidini, vasfını, kalitesini vs bildirmesi halinde zayıf markadan söz edilebilir. Bununla birlikte zayıf markalarda kullanma sonucu zamanla kuvvetli marka olabilirler. Bu durumda, bir işaret anlamına yaklaştığında zayıf marka, anlamından uzaklaştıkça kuvvetli marka olmaktadır. Diğer bir ifade ile zayıf marka, markanın tescilli olduğu mal ve hizmetlerin anlamına yakın olması hali iken; kuvvetli marka, markanın tescil kapsamındaki mal ve hizmetlerin anlamından uzak olması halidir (bkz. ..., Fikri Mülkiyet Hukuku, 5. Bası, Vedat Kitapçılık, İstanbul 2012, s. 367, Par. 25a vd; YASAMAN/YASAMAN, SMK Şerhi, C. 2, Seçkin, İstanbul 2021, s. 951 ve 1618). Karıştırma ihtimali ise, tescilsiz bir işaret veya tescil edilmiş bir markanın, daha önce tescil edilmiş bir marka ile şekil, görünüş, ses, genel izlenim vs. sebeple ya aynı ya da benzer olduğu için hedef kitlede önce tescil edilmiş marka olduğu zannını uyandırması tehlikesidir. Karıştırma tehlikesinin belirlenmesinde kullanılan ölçüler, iki işaret arasındaki şekil, ses, ve anlam benzerliğinden veya genel görünümden (toplu intibadan) veya seri içine girmekten veya çağrışımdan ya da önceki markaya yanaşmadan doğabilir (bkz. ..., Fikri Mülkiyet Hukuku, 5. Bası, Vedat Kitapçılık, İstanbul 2012, s. 436, Par. 18 ve s. 443, Par. 33 ilâ 36).

Bu açıklamadan sonca somut olaya gelindiğinde, asıl davada davacı - karşı davada davalının markaları "MEVSİMİST", "MEVSİM+... ŞEKLİ+İSTANBUL" ibarelerinden, karşı davada davacı asıl davada dalının markaları ise "...", "...+ŞEKİL+MEVSİM", "...+ŞEKİL+MEVSİM+SANCAKTEPE" ibarelerinden oluşturulmuş olup davalı markaları sonradan tescil edilmiştir. Taraf markalarında ve fiili kullanımlarında kullanılan renkler ise birbirine benzerdir. Davalının tescilli markaları belirtilen şekilde olmakla birlikte tek başına "MEVSİM" ibaresini markasal kullandığına ilişkin tanıtım belgeleri de dosyada mevcuttur. Asıl davada davacı, sonradan tescil edilen davalı markaları ile kullanma şeklinin kendi markalarına tecavüz oluşturduğunu ileri sürmüştür. Karşı davanın davacısı ise, tescilsiz kullanımlarının davacının tescilinden önce olduğunu, yani markalar üzerinde öncelik (üstün) hak sahibi olduğunu ileri sürerek davacının asıl davada dayandığı markaların hükümsüzlüğünü istemiştir.

Asıl davada davacının markalarının ayırt edici unsuru "MEVSİM" ve "... ŞEKLİ +MEVSİM" ibareleri olup bu ibareler davacının markalarında aynen yer almış ve sadece ayırt edici olduğu ileri sürülen "..." ibaresi eklenmiştir. Dolayısıyla davalı markalarının ayırt edici unsuru ise "...+... ŞEKLİ+MEVSİM" ibaresidir. Davacı markalarında yer alan "İST" ve "İSTANBUL" ibareleri ile davalı markalarında yer alan "SANCAKTEPE" ibaresi yer adı olup ayırt edici fonksiyonları bulunmamaktadır. Taraf markalarında ve fiili kullanımlarda kullanılan renklerde de birbirlerine yakın ve benzerdir. Bu durumda taraf markaları arasında ilgili halk kesimi nezdinde ilişkilendirme ihtimalide dahil karıştırma ihtimaline sebep olabilecek derecede görsel, sessel, işitsel ve anlamsal benzerlik bulunduğu gibi, ilgili halk kesimi tarafından sonradan tescil edilen davalı markalarının davacı markalarının serisi olarak algılanabileceği ihtimalide bulunmaktadır. Yani seri içine girme durumu da mevcuttur. Ayrıca taraf markalarındaki renklerde birbirini çağrıştırmaktadır. Diğer taraftan asıl davada davalının markalarının tescil edilmiş olduğu şekilden farklı olarak ve sadece "MEVSİM" ibaresinin markasal olarak kullanımı da mevcut olup bu ibare asıl davada davacı markalarının asıl unsurudur. Zaten, markaların benzer olduğu hususu taraflarında kabulünde olduğu iddia ve savunmalardan anlaşılmaktadır. Zira, davacı benzer olduğunu ileri sürmüş, asıl dava davalısı-karşı dava davacısı da öncelik hakkının kendisine ait olup benzerlik nedeniyle davacı markalarının hükümsüzlüğünü istemiştir.

Mahkemece "MEVSİM" ibaresinin jenerik, markalarında zayıf olduğu saptamasında bulunulmuşsa da, bu saptama doğru olmamıştır. Zira "MEVSİM" ibaresi markaların tescil kapsamındaki mal ve hizmetlerin jenerik adı, cinsi vs olmadığı gibi, markaların anlamı tescil kapsamındaki mal ve hizmetlerin tamamının anlamına da yaklaşmamaktadır. O nedenle tescil kapsamındaki mal ve hizmetlerin tamamı yönünden zayıf marka olduğunun tespiti de doğru olmamıştır. Ayrıca zayıf markalarında zamanla ayırt edicilik kazanmakla kuvvetli marka haline gelmeleri mümkün olduğundan, tescil edilmiş bir markanın korunması gerekmektedir. Zira, marka koruması tescil yoluyla elde edilir (SMK m. 7/1) ve marka sahibine herkese karşı ileri sürebileceği mutlak ve münhasır tekel hakkı bahşeder.

Hal böyle olunca, asıl dava yönünden, davalı tarafın sonradan tescil ettirmiş olduğu markaları ile tescil şeklinden farklı olarak fiili kullandığı işaretlerin 6769 sayılı Kanunu'nun 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ilgili halk kesimi nezdinde karıştırma tehlikesine sebep olabilecek derecede benzer kabul edilip yukarıda belirtilen hükümler uyarınca araştırma yapılıp, öncelik (müktesep) hakkına dayalı olarak asıl davada dayanılan markaların hükümsüzlüğü için açılan karşı davanın sonucuna göre değerlendirme yapılıp bir karar verilmesi gerekirken, anılan hususlar gözetilmeden ve yanılgılı değerlendirme ile asıl davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

Karşı davaya yönelik temyize gelince, karşı davada davacı, asıl davada davacı karşı davada davalının tescillerinden önce kendisinin fiili kullanımı ve dolayısıyla öncelik hakkı olduğunu ileri sürmüştür. 6769 sayılı Kanunu'nun 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ile, başvuru tarihinden veya varsa rüçhan tarihinden önce tescilsiz bir marka veya ticaret sırasında kullanılan bir başka işaret için elde edilen öncelik (müktesep) hakkı, marka tescilinde nispi ret sebebi, 26 ncı maddesi ile de anılan husus bir hükümsüzlük sebebi olarak düzenlenmiştir. Bu durummda, karşı davada davacının tescilden önce kullanımının olup olmadığı, yani öncelik hakkının bulunup bulunmadığı, davacının marka başvurusundan veya varsa rüçhan tarihinden önceki tarihte başlayıp başlamadığı yönünde karşı dava davacısının delilleri sorulup inceleme yapılarak kullanımı varsa, sırf fiili kullanılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlük sebebi oluşturabileceğinin gözetilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile karşı davanında da reddine karar verilmesi doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harçlarının istekleri halinde ilgililere iadesine, 06.11.2024 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Asıl dava, marka hakkına tecavüzün tespiti, men ve ref-i ile tazminat istemlerine, karşı dava ise, öncelik hakkı hukuki sebebine dayalı asıl davanın davacısı adına tescilli markaların hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Asıl davada davacı - karşı davada davalının markaları "MEVSİMİST", "MEVSİM+... ŞEKLİ+İSTANBUL" ibarelerinden, karşı davada davacı -asıl davada dalının markaları ise "...", "...+ŞEKİL+MEVSİM", "...+ŞEKİL+MEVSİM+SANCAKTEPE" ibarelerinden oluşturulmuş olup davalı markaları sonradan tescil edilmiştir. Dosyada alınan dört bilirkişi raporundan üç bilirkişi raporunda belirtildiği üzere MEVSİM ibaresinin zayıf marka niteliğinde bulunduğu, her iki markada ... figürü şekil unsurunun farklı olduğu ve farklı renk unsurları ile oluşturulduğu, davalı- karşı davacının markasının esaslı unsurunun, ticaret unvanı da olan, ayırt edicilik sağlayan “...” ibaresi olduğu, bu hususun markaların farklı olmasını ve algılanmasını sağladığı, markaların logo, yazım biçimleri dikkate alındığında markalar arasında iltibasın bulunmadığının kabulünde bir usulsüzlük bulunmadığı gibi, davacı-karşı davalı zayıf markalarını kullanmakla ayırtedici hale getirdiğini de dosya kapsamından ispat etmiş değildir.

Ayrıca, sayın çoğunluk tarafından bozma gerekçesinde “Zaten, markaların benzer olduğu hususu taraflarında kabulünde olduğu iddia ve savunmalardan anlaşılmaktadır. Zira, davacı benzer olduğunu ileri sürmüş, asıl dava davalısı-karşı dava davacısı da öncelik hakkının kendisine ait olup benzerlik nedeniyle davacı markalarının hükümsüzlüğünü istemiştir.” şeklindeki kabulü dosya kapsamına uygun değildir. Zira davalı-karşı davalı baştan itibaren markaların benzer olmadığını savunduğu gibi davacı-karşı davalının markalarının hükümsüz kılınması için dayandığı öncelik hakkını açıklamak için ... ibaresini kullandığını belirtmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince asıl ve karşı davanın reddine, Bölge Adliye mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından sayın çoğunluğun görüşüne katılmayarak kararın onanması görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2016/10268, Karar No: 2018/2762, Tarih: 16.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10268 E.  ,  2018/2762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/05/2016 tarih ve 2015/389-2016/396 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi katılma yoluyla davacı vekili, davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 22.420,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici .../.... maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin özelleştirme işlemleri uyarınca, davalı ... mülkiyetinde bulunan elektrik dağıtım sisteminin işletme hakkının .../07/2006 tarihinde müvekkiline devredildiğini, taraflar arasında yapılan hisse devir sözleşmenin 7.4 ve 7.6 maddeleri uyarınca ... döneminde gerçekleşen iş ve işlemlerden dolayı .... kişilerin hak taleplerinin doğuracağı sorumlulukların dönemsel olarak paylaştırıldığını, bu dönem içerisinde gerçekleşen olaylardan davalı tarafın sorumlu olduğunu, davalının sorumlu olduğu dönem nedeni ile...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/207 E, 2006/141 K, sayılı dosyasında kesinleşen mahkeme kararı nedeni ile ....386,64 TL icra dosyasına ödeme yapıldığını iddia ederek yapılan bu ödemenin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının hisse devir sözleşmeleri ve hisse satış sözleşmeleri doğrultusunda müvekkilden talepte bulunamayacağını, kaldı ki faiz vekalet ve karar için yapılan masrafların ayrıca müvekkilden talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının hisse devir sözleşmeleri ve hisse satış sözleşmeleri doğrultusunda müvekkilden talepte bulunamayacağını, kaldı ki faiz vekalet ve karar için yapılan masrafların ayrıca müvekkilden talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki rücuen tazminat ilişkisi sözleşmeye dayandırıldığından ... yıllık zamanaşımı süresinin bulunduğu, zamanaşımı definin yerinde olmadığı, taraflar arasında düzenlenen .../07/2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7. maddesinde sözleşmenin imza tarihinden önce başlamış idari ve hukuki itilafların takip edilmesi ve bundan kaynaklanan sorumluluğun davalıya ait olduğu yine 7.4. bendinde dağıtım faaliyetinin davalı tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla yürütülen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğunun davalıya ait olduğunun düzenlendiği,...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/207 E, 2006/141 K, sayılı kararının incelenmesinde .../06/2002 tarihinde yüksek gerilim hattından kaynaklanan yangın sebebiyle oluşan hasara ilişkin olduğu, davalı tarafından açılan davada alınan ilam gereğince icra dosyasına 20/07/2007 tarihinde ....386,64 TL ödediği, dava tarihinden önce temerrüt olgusu gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ....386,64 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı katılma yoluyla davacı vekili, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

...- Dava, haksız fiile ilişkin rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece ....386,64 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Ancak, mahkemece ....386,64 TL’nin ödeme tarihi olan 20/07/2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren avans faizine hükmedilmesi doğru olmamış, hükmün açıklanan bu sebeple bozulması gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK 438/7 maddesi uyarınca mahkeme kararının düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının ikinci bendinde yer alan ''dava tarihinden itibaren" ibaresinin çıkartılarak yerine "20/07/2007 tarihinden itibaren'' ibaresinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcı davalıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16/04/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde ... Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiye'deki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı ....07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 28.06.2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Enerji Yatırım San. ve Tic. A....ne devredilerek 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 28/06/2013 tarihinde ...tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ...nin özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.... maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28.06.2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28/06/2013 tarihi öncesi, yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) ....07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28.06.2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın ....07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 28.06.2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen dava konusu ödemeden dolayı, 28.06.2013 sözleşmenin 9.... ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere kararın bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın düzeltilerek onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2017/48, Karar No: 2020/168, Tarih: 10.03.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/48 E.  ,  2020/168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 76-100

Kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan sanıklar ... ve ...'nın TCK'nın 204/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.07.2010 tarihli ve 18-202 sayılı hükümlerin, sanık ... müdafisi ve sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 13.02.2014 tarih ve 17581-2448 sayı ile;

"Suç tarihinde Kahramanmaraş Damızlık Koyun-Keçi Yetiştiricileri Birliği Yönetim Kurulu muhasip üyesi olan sanık ...'un, bu birliğin kurucu üyesi ve denetim kurulu başkanı olan diğer sanık ...'nın acil ihtiyacı nedeniyle birlik hesabından 3.000,00 TL borç verilmesine ilişkin suça konu ödeme belgesini yönetim kurulu başkanı ... yerine de imza atmak suretiyle düzenlemekten ibaret olayda; sanıkların tüm aşamalarda yönetim kurulu başkanı katılan ...'ün de muvafakatinin bulunduğuna ilişkin savunmalarının tanıklar ... ve ... tarafından da doğrulanması ayrıca bu şekilde daha önce de borç verme işlemi yapıldığı ve Birlik Ana sözleşmesinin 28/G bendi uyarınca Birliğin 'üyeleri arasında dayanışma sağlamak' görevi olup paranın şikayetten yaklaşık bir yıl önce 22.09.2008 tarihinde çekilip 3 gün sonra tekrar hesaba yatırıldığı gözetildiğinde; olayda sanıkların sahte belge düzenleme kastı ile hareket ettiklerinden söz edilemeyeceği, eylemlerinin görevi kötüye kullanmak suçuna uyup uymadığı tartışılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 21.05.2014 tarih ve 76-100 sayı ile bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanıkların kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan mahkûmiyetlerine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanık ... müdafisi, sanık ... ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.02.2016 tarihli ve 240374 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 325-1025 sayı ile 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 06.02.2017 tarih ve 143-641 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme, sanıklar hakkında kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.