muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3152, Karar No: 2014/7096, Tarih: 26.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/3152 E.  ,  2014/7096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/64742

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2010

NUMARASI : 2010/63 Esas, 2010/503 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame içeriği, katılanın anlatımları, 23/01/2008 tarihli görevlendirme yazısı ve tüm dosya kapsamına göre suç tarihinde Süleymanpaşa Vergi Dairesi Müdürlüğü süreksiz yükümlülükler vergilendirme servisinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu gereğince ilgili makamlarca düzenlenip tahsil için gönderilen idari para cezalarına ait iş ve işlemlerin yürütülmesinde görevli bulunan sanığın, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı Kabahatler Bürosu tarafından 2918 sayılı Kanunun 48/5. maddesi uyarınca verilen 29/12/2008 tarihli 4.566 TL. tutarındaki idari para cezasını taksitlendirerek ödemek amacıyla daireye gelen katılana, ilk taksit tutarı olan 760 TL'nin 560 TL'lik kısmını vezneye yatırmasını, kalan 200 TL'yi ise kendisine vermesini, bu parayı kendisinin elden yatıracağını söyleyerek istediği, tutarı ondan aldığı, kalan kısmın ise katılan tarafından vezneye yatırıldığı, sanığın bundan sonra da katılanı farklı tarihlerde telefonla arayarak vereceği parayı vezneye elden yatıracağını, aksi takdirde evine haciz geleceğini ve hapse gireceğini söylemek suretiyle ondan toplam 442 TL. daha para aldığı, ödeme kayıtlarında sadece katılan tarafından ilk yatırılan 560 TL'nin bulunduğu, yapılmış başkaca ödeme bulunmadığı iddia olunan olayda; sanığın fiilinin Kabahatler Kanunu uyarınca düzenlenen idari para cezalarının tahsili hususunda görevinin bulunması halinde TCK'nın 247. maddesindeki zimmet suçunu oluşturabileceği, sözkonusu eylemi nitelendirme ve kanıtları değerlendirme görevinin ise 5235 sayılı Kanunun 12. maddesi uyarınca üst görevli Ağır Ceza Mahkemesine ait bulunması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi ve 3. fıkradaki suç için ayrı bir ceza ihdas edilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Sanık hakkında TCK'nın 257/1 ve 43. maddeleri uyarınca yapılan uygulamada, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hapis cezasının hesap hatası sonucu 1 yıl 15 gün yerine 1 yıl 14 gün şeklinde eksik tayini,

Sanık hakkında TCK'nın 257/1 ve 43. maddeleri uyarınca yapılan uygulamada, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hapis cezasının hesap hatası sonucu 1 yıl 15 gün yerine 1 yıl 14 gün şeklinde eksik tayini,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 53/5. madde gereğince cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13505, Karar No: 2017/24221, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13505 E.  ,  2017/24221 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13833, Karar No: 2015/12774, Tarih: 09.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/13833 E.  ,  2015/12774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAHRAMANMARAŞ 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/06/2014

NUMARASI : 2014/2-2014/178

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayden paydaşı olduğu 505 ve 723 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında "D..... M........" olan baba adının "D......." olarak eksik yazıldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının nüfus kaydına uygun şekilde düzeltilmesini istemiştir.Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, tapu kayıt malikinin davacı olduğu, nüfus kaydına göre baba adının düzeltilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...................'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı T.. M..nden harç alınmasına yer olmadığına,09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3265, Karar No: 2011/1758, Tarih: 16.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/3265 E.  ,  2011/1758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş; mahkemenin 30.12.2010 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin süre ve kesinlikten dolayı reddine karar verilmiştir. Davalı tarafça bu ek kararın temyizi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

7201 Tebligat Kanunu'nun 21. ve Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddelerine göre; muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek alanların hiçbiri adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclisi üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak kendisinin imzalaması gerekir. Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılacak tebliğ işleminin geçerliliği tebliğ memurunun yapacağı tahkikata göre muhatabın bu adreste bulunduğunun tesbitine ve bu işlemi tebligat parçasına yazarak maddede belirtilen kişilere imzalatmasına bağlıdır. Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılacak tebligatlarda muhatap sadece tebligatın yapılacağı sırada adreste bulunmamalı ve fakat tevziat saatlerinden sonra o adrese geleceği belirli olmalıdır.

Temyiz isteminin süre ve kesinlik yönünden reddine ilişkin mahkemece verilen 30.12.2011 tarihli ek kararın tebliğ işleminin muhatabın adreste bulunmama sebebini beyan eden kapıcının imzadan imtina edip etmediği açıklanmadan imzasız olarak yapılmış olup, anılan ilkeler uyarınca usulsüz olduğu sonucuna varılarak temyiz isteminin süresinde yapılmış olduğu kabul edilmiş ve 30.12.2011 tarihli ek kararın temyiz incelemesi geçilmiştir.

Mahkemenin 28.04.2010 tarihli kararı muhatabına "tatilde" olduğu belirtilerek Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre 15.07.2010 tarihinde tebliğ edilmişse de, muhatabın tevziat saatlerinden sonra adrese geleceği belirli olmadığından bu tebliğ işlemi de geçerli değildir. Bu nedenle 30.12.2010 tarihli ek karardaki temyiz isteminin yasal süreden sonra yapıldığı yönündeki gerekçe de isabetli değildir. Bu durumda, 30.12.2011 tarihli ek kararın süre yönünden reddine ilişkin bölümü kaldırılarak, 30.12.2011 tarihli ek kararın hükmün kesin olduğuna ilişkin gerekçesi yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19'uncu maddesiyle HUMK'na eklenen Ek-4 maddede öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2010 yılı için 1.430,00 TL'dir.

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19'uncu maddesiyle HUMK'na eklenen Ek-4 maddede öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2010 yılı için 1.430,00 TL'dir.

Temyize konu edilen miktarın 130,91 TL olması nedeniyle 28.04.2010 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu nedenle davalının temyiz talebinin karar kesin olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin 30.12.2010 tarihli ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz talebinin reddine ilişkin 30.12.2010 tarihli ek kararın ONANMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4121, Karar No: 2019/5410, Tarih: 13.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/4121 E.  ,  2019/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek amacıyla muvazaalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek katılan kurumdan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin etmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen ve hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanıkların beraatlerine yönelik mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 13/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7585, Karar No: 2012/6914, Tarih: 27.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/7585 E.  ,  2012/6914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin 05.12.2006 günü yüzüne karşı verilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 14.12.2006 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 27.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15503, Karar No: 2017/147, Tarih: 16.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/15503 E.  ,  2017/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

ar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, emeklilik sebebi ile iş sözleşmesinin son bulduğunu beyan ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücret alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı ... vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin .... fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 26, 27, 28, 29. maddelerinde ... bağlı kuruluşlar düzenlenmiştir. Buna göre bakanlığa bağlı kuruluşlar olan Türkiye Halk Sağlığı Kurumu, Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu Türkiye Hudut ve Sahiller Sağlık Genel Müdürlüğü, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu kurulmuştur.

Türkiye Halk Sağlığı Kurumunun görevleri arasında, birinci basamak sağlık hizmetlerini yürütmek, bu hususta gerekli düzenlemeleri yapmak yer almaktadır.

659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname 6. maddesinde; “İdareler, kendi iş ve işlemleriyle ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ile tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını haizdir” hükmüne yer verilmiş, 2. maddesinde de idare teriminin 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen kamu idarelerini ifade ettiği belirtilmiştir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... Kurumu'nun yer aldığı görülmektedir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... Kurumu'nun yer aldığı görülmektedir.

Somut olayda, dava doğrudan ... yöneltilerek açılmış, karar başlığında da davalı olarak ... gösterilmiştir. Davanın; yukarıda yer alan bağlı kuruluşlara ilişkin düzenlemeler çerçevesinde, ihaleleri gerçekleştiren, dava takip ehliyeti olan Türkiye Halk Sağlığı Kurumuna karşı görülmesi gerekirken ... karşı sonuçlandırılması hatalıdır. Ancak bu durum temsilcide yanılma oluşturmakta olup, davanın Türkiye Halk Sağlığı Kurumuna yöneltilmesi için davacı tarafa mehil verilmeli, usulüne uygun bir şekilde taraf teşkili sağlanarak tarafların gösterdiği deliller toplanmalı ve dosya yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19726, Karar No: 2010/9307, Tarih: 14.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19726 E.  ,  2010/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Davasının ayrılmasına karar verilen diğer sanık ... ile birlikte hırsızlık yapmak için saati tam belirlenemeyen bir zamanda yakınana ait konuta, pencere demirlerine zarar vererek giren sanık hakkında, konut dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçlarından zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara,gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın kolluk görevlileri tarafından yakalandığında başka yerlerden çaldığı mallarla birlikte bir kısım eşyayı dere yatağına sakladığını, yakınana ait saatlerden bir tanesini de ağabeyi ... 'e verdiğini söylediği ve bu şekilde yakınanın konutundan çalınan eşyalardan sadece 3 adet saatin ele geçirilerek kendisine teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4.maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3532, Karar No: 2013/2887, Tarih: 19.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/3532 E.  ,  2013/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.05.2011 tarih ve 2009/167-2011/95 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2008/15912 sayılı ''... BETON'' ibareli marka başvurusunun 556 sayılı KHK'nin 7. maddesi kapsamında ayırtediciliği bulunmadığı gerekçesi ile reddedildiğini, ''...'' ibaresinin müvekkili tarafından ... yıldır ticaret ünvanının esas unsuru, ve yaklaşık 30 yıldır markasal olarak kullanıldığını, söz konusu ibareye ayıredicilik kazandırılarak sektörde tanınmış hale getirildiğini, müvekkilinin 2002/02177 sayılı ''... Beton'' ibareli başka bir markasının daha bulunduğunu belirterek ... kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, marka başvurusunun tescil edilmek istendiği mal ve hizmetler bakımından ayırtediciliğinin bulunmadığını, ibareye kullanım sonucu ayırtedicilik kazandırıldığı hususunun ispatlanamadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu marka başvurusunun kapsadığı 37/...,...,4,5,6,7,8,9,...,... alt grupları yönünden 556 sayılı KHK m. 7/1-a ve c bendleri uyarınca tescil engelinin bulunmadığı yönündeki bilirkişi raporuna itibar edilmekle birlikte, 37/1,11 alt grup yönünden ayırtediciliğin bulunmadığı yönündeki görüşe itibar edilemeyeceği, 37/1 ve 11. alt grupta yer alan hizmetler yönünden ibarenin doğrudan doğruya söz konusu hizmetleri akla getirmediği, ürün ve hizmetin özelliklerini ön plana çıkartmadığı, sunulan hizmetin tanıtım ve vasıflarından uzak olduğu, doğrudan doğruya bu hizmet grubunu akla getirmediği, 556 sayılı KHK m.7/1-a ve 7/1-c nin hukuki yorumunun hakimin hukuki bilgisi ile açıklanabileceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.