muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6480, Karar No: 2012/8618, Tarih: 01.11.2012

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2010/9275 Esas, 2011/5452 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, borçlu şirketin ticaret sicili memurluğuna faal olup olmadığı ile sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olup olmadığının naklen gittiği Kocaeli Ticaret Sicil Memurluğundan öğrenilmeden ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yapılması ve mükellefiyetinin devam edip etmediği yönünde kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğüne yazılan yazı cevapları alınmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 01.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2493, Karar No: 2018/165, Tarih: 10.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2493 E.  ,  2018/165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... Derneği'nde yardım toplama faaliyeti için yetkili olduğu, olay tarihinde kahvehanelere giderek para topladığı ancak kahvehane sahiplerine topladığı para miktarını karşılamayacak şekilde 1 TL değerinde 4 ayrı makbuz bıraktığı, bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın ifadesinde, kahvehanelerde topladığı paralar karşılığında makbuz isteyen kişilere yardım miktarı tutarında makbuz verdiğini, makbuz kesilmeyen yardım paraları için ise ayrıca makbuz keserek kahvehane sahiplerine bıraktığını beyan ettiği, olay tarihinde toplanan yardım miktarlarının net olarak tespit edilemediği ancak dernek başkanı ...'in ifadesinde, koçanları incelediğinde sanığın haklı olduğunu gördüğünü ve derneğin zararı bulunmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31/03/2009 tarih ve 2008/6-256 Esas ve 2009/79 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulunun, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlı olduğu, gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olan olaylar ve iddiaların, sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı gözetilerek sanığın beraatine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 10/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/769, Karar No: 2024/7025, Tarih: 09.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/769 E.  ,  2024/7025 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 56. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/197 E., 2023/350 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/339 E., 2021/491 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Vekâletnamesinde kanun yolundan feragat yetkisi bulunan davalı kadın vekili 02.10.2024 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden feragat ettiğini açıkça, kayıtsız ve şartsız olarak bildirmiştir.

Bu durumda, davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin feragat sebebiyle reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı kadın vekilinin temyiz başvurusunun REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14141, Karar No: 2024/628, Tarih: 18.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/14141 E.  ,  2024/628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/203 E., 2021/388 K.

SUÇ : İzinsiz hint keneviri ekme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2015 tarihli ve 2014/238 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararı ile sanığın izinsiz hint keneviri ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 50 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezasından çevrilen 7.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.02.2020 tarihli ve 2019/6832 Esas, 2020/1198 Karar sayılı kararı ile; " İddianamede sanığın arazisine yakın mesafede 320 kök kenevirin ele geçirildiğinin iddia olunması karşısında; dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 320 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olacağı, Dairemizin genel uygulamalarına göre, ticari amaçla ekildiklerine ilişkin başka delil yoksa 20 köke kadar dikili kenevirin kişisel kullanım kapsamında ekildiğinin kabul edilebileceği dikkate alınarak, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması," nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2020 tarihli ve 2020/49 Esas, 2020/206 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak görevsizlik kararı verilip dosya görevli Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

C. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2020 tarihli ve 2020/49 Esas, 2020/206 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak görevsizlik kararı verilip dosya görevli Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

D. Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli ve 2021/203 Esas, 2021/388 Karar sayılı kararı ile sanığın izinsiz hint keneviri ekme suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri özetle: sanık hakkında yeterli delil bulunmasına karşın mahkûmiyet kararı yerine beraatine karar verilmesinin usul ve esas yönünden kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında kendisine ait tarla, tarlanın sınırındaki dere yatağı ve komşu parsele 320 kök hint keneviri bitkileri ekmesi sebebi ile dava açıldığı olayda; 06.10.2021 tarihinde olay mahallinde yapılan keşif ve tanzim edilen bilirkişi raporuna göre; hint keneviri bitkilerinin ekili olduğu tarlaların etrafının açık olması ve hint kenevi bitkilerinin yalnızca sanığa ait arazide olmaması ve tarlanın sanık ve kardeşleri tarafından birlikte kullanıldığına dair tanık muhtarın beyanları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin delil elde edilemediğinden beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bölgeye yönelik edinilen bilgilere istinaden yapılan çalışmalarda, suç tarihinde sanığın kenevir bitkilerinin ekili olduğu bölgeye gelirken 40-50 metre mesafe kala suç yerinde olan kolluk görevlilerini görmesi ile geri döndüğü ve akabinde yakalandığı, sanık adına kayıtlı 39 parsel sayılı tarla, bu tarlanın sınırındaki dere yatağı ve sanığın başkaca akrabaları adına kayıtlı sınır komşusu olan 35 parsel sayılı tarlada toplam 320 kök hint keneviri bitkilerinin ekili halde ele geçirildiği, akabinde Cumhuriyet savcısının yazılı arama emriyle sanığın ikametinde yapılan aramada; ikinci kat giriş kapısı önündeki koltuğun altında 1 parça ve bahçede depo olarak kullanılan yerde hurdaların içerisinde 2 parça halinde toplam net 3,2 gram esrar ele geçirildiği, ikamette ele geçirilen uyuşturucu maddeler yönünden sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı işlem yapıldığı olayda; tüm dosya kapsamı, özellikle 23.02.2015 tarihli keşif ve bilirkişi raporu dikkate alındığında ekili kenevir bitkilerinin bir kısmının sanığın ikametine kuş uçuşu 213 metre mesafedeki kendisine ait tarla, tarla sınırındaki dere yatağı ve komşu tarlasında olması, ikametin tarlaya en yakın ev olması, keşif tarihine sanık dışında başkaca ikamet eden olmaması, sanığın kolluk görevlilerince görülmesi üzerine geri dönmesi, sanığın ikametinde esrar maddeleri ele geçirilmesi ve sanığın aşamalarda çelişkili savunmaları birlikte değerlendirildiğinde üzerine atılı suçu işlediği sabit olduğu halde, bu suçtan mahkûmiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile beraatine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli ve 2021/203 Esas, 2021/388 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

1412 sayılı Kanun'un 326 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın KAZANILMIŞ HAKKININ SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/442, Karar No: 2024/2948, Tarih: 29.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/442 E.  ,  2024/2948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2105 E., 2021/587 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı istinaf merci tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.08.2020 tarihli ve 2019/386 Esas ve 2020/189 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, ''..sanığın savunmasının aksine cezalandırılmasına yeterli, her türlü

şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması..'' nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2020/2105 Esas, 2021/587 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının, ''sanığın üzerine atılı suçun sabit olması sebebiyle'' kaldırılmasına ve sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, dosya kapsamında toplanan delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Katılan ...'nin olaydan bir yıl önce arkadaşı ...’in evine gittiğinde sanık ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Melike Yıldız’ın eve geldikleri, ayrı bir odada kaldıkları ve daha sonra da bu şahıslar hakkında uyuşturucu temin etmek suçlarından kolluk kuvvetlerince soruşturma yapıldığı, sanık ... ve Melike'nin olayın kolluğa katılan tarafından intikal ettirildiği düşüncesi ile husumet besledikleri, olay günü ormanlık bir alanda buluşan taraflar arasında çıkan tartışmada sanık ...'in taş ile katılana vurarak hayati fonksiyonlarına etkisi hafif (1.) derecede kemik kırığına ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda;

2. Sanığın, katılanı, hafif (1.) derecede kemik kırığına ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli hali (5237 sayılı Kanunun 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi ) ihlal ederek eylemini gerçekleştiren sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezaya hükmedilirken, katılanda meydana gelen zarar ver tehlikenin ağırlığı uyarınca aynı Kanunun 3. maddesindeki ''orantılılık'' ilkesi ve 61. maddesindeki kıstaslar dikkate alınarak, hakkaniyete uygun ve sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte

gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılanın olayın sıcaklığı ile alınan kolluk ifadesinde sanık ...'in taş ile vurarak yaraladığını belirttiği ve bu beyanını doğrulayan adli tıp raporunun içeriğine göre eylemin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2020/2105 Esas, 2021/587 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2020/2105 Esas, 2021/587 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20501, Karar No: 2022/4829, Tarih: 14.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/20501 E.  ,  2022/4829 K.**

**"İçtihat Metni"**

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 392,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ... Kaymakamlığının bila tarihli ve 2020/2 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 20/10/2020 tarihli ve 2020/409 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 07.04.2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.06.2021 tarihli ve KYB. 2021-50738 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

A) 1-5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 11/1. maddesindeki "Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmamış çocuk hakkında idarî para cezası uygulanamaz." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, somut olayda kabahatin işlendiği 05/04/2020 tarihinde kayden 29/05/2008 doğumlu olan kabahatli hakkında idari para cezası uygulanamayacağı gözetilmeksizin, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

Kabule göre de,

2-Kabahatlinin dosya arasında bulunan ... Üniversitesi ... Araştırma ve Uygulama Hastanesi Baştabipliğinin 01/03/2016 tarihli ve ... sayılı adli sağlık kurulu raporuna göre "hafif derecede mental reterdasyon" hastalığı teşhisi konulduğu belirtildiğinden, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 11/2. maddesinde yer alan "Akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişi hakkında idari para cezası uygulanmaz." şeklindeki hüküm gereğince, eylem tarihi itibariyle kabahatlinin halen akıl hastalığı bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlardan; 5326 sayılı Yasanın 11/1. maddesinde yer alan düzenlemeye karşın, kabahat tarihi itibarı ile 15 yaşını ikmal etmediği anlaşılan çocuk hakkında idari yaptırım uygulanmasının Yasaya aykırı olduğuna dair gerekçe yerinde görüldüğünden ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 20/10/2020 tarihli ve 2020/409 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, uygulanan idari yaptırım kararının kaldırılmasına, bozma nedenine göre kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki diğer hususlar bakımından KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.