muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7476, Karar No: 2021/5499, Tarih: 17.05.2021

Kabule göre de;

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 17/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8549, Karar No: 2017/4922, Tarih: 08.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8549 E.  ,  2017/4922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı ve üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 1.34 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 48/6. maddesindeki "yapılan tespit sonucunda, 1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin, sanığın mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11016, Karar No: 2007/12944, Tarih: 30.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/11016 E.  ,  2007/12944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.1.2007 gününde verilen dilekçe ile menfi tespit ve muarazanın men'i istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.5.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, İcra İflas Kanunun 72.maddesi uyarınca açılan menfi tespit ve muarazanın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı-kiracı, davalı-kiralayan ile 7.5.2002 tarihinde düzenlenen sözleşme ile ruhsatı davalıya ait bulunan İR 3388 nolu trona maden sahasının işletilmek üzere kiralandığını, sözleşmenin 11.1.2.maddesinde “ticari üretimin başladığı tarihte ve ticari üretim başlasın veya başlamasın her halukarda yatırım kararının alındığı tarihten itibaren dört tam yılın tamamlandığı tarihte işletme dönemi yıllık ruhsat kira bedeli başlar” şeklindeki düzenleme gereğince işletme dönemi 1 yıl kirasının 7.5.2006 ve 6.5.2007 tarihleri arasını kapsadığı ve kira bedelinin 11.2.maddeye göre kira dönemini takip eden ocak ayı içerisinde ödenmesi gerektiği halde davalının 7.5.2006 ila 31.12.2006 tarihleri arasını 1.kira dönemi kabul ederek kendilerinden bu döneme ilişkin olarak 2.600.000 Dolar kira ve 468.000 Dolar KDV olmak üzere toplam 3.068.000 Dolar karşılığı 4.333.243.20 YTL.nin 31.1.2007 tarihine kadar ödenmesi isteğinde bulunduğunu, sözleşme hükümleri uyarınca 1.yıl kira döneminin 7.5.2006-6.5.2007 tarihleri arasını kapsadığı ve kira bedelinin de takip eden ocak ayı içerisinde tahakkuk etmesi gerektiğinden muarazanın giderilerek

7.5.2006-31.12.2006 tarihlerini kapsayan döneme ilişkin kira borçlarının bulunmadığının tespiti isteğinde bulunmuştur.

Davalı-kiralayan, uyuşmazlığın kira borcunun ödeme zamanı ile ilgili olduğunu, davacı-kiracının 1.yıl kira dönemine ilişkin iddiasının yerinde olmadığını, 7.5.2002 tarihli sözleşmede kira döneminin açık ve net olarak düzenlendiğini, 7.5.2002 tarihli sözleşmenin 11.1.2.maddesinde; yıllık ruhsat kira bedelinin takvim yılı olarak tahakkuk edeceği, ay ve gün şeklindeki küsüratların tam yıla oranlanacağı kararlaştırıldığından işletme dönemi yıllık ruhsat kira bedelinin 7.5.2006 ila 31.12.2006 tarihleri arasında da tahakkuk edeceği ve takip eden her takvim yılının yeni bir kira dönemi olacağını, sözleşmede takvim yılı esasının benimsendiğini kira borcunun takvim yılı esasına göre tahakkuk edeceği yönündeki düzenlemenin de buna paralel olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının muaccel hale gelmiş kira borcu bulunmadığının tespiti ile muarazanın giderilmesine karar verilmiş, hükmü davalı-kiralayan temyiz etmiştir.

Mahkemece davacının muaccel hale gelmiş kira borcu bulunmadığının tespiti ile muarazanın giderilmesine karar verilmiş, hükmü davalı-kiralayan temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki akdi ilişki 7.5.2002 günlü hasılat kirası sözleşmesi ile kurulmuştur. Borçlar Kanununun 270.maddesi hükmünce hasılat kirası ile kiralayan kiracıya ücret karşılığında hasılat veren bir malın veya hakkın kullanılması ve semerelerini terk etmeyi borçlanır. Anılan yasanın 281.maddesi ise “kiranın tediyesi” başlığını taşımakla olup hüküm, “müstecir kirayı, akit ile yahut mahalli adet ile tayyün olan zamanda tediye ile mükelleftir.

Böyle bir zaman taayyün etmemiş ise kira beher senenin mürurundan sonra ve nihayet icar müddeditinin hitamında verilmek lazımdır…” şeklindedir.

Kuşkusuz kira sözleşmeleri iki tarafa da hak ve borçlar yükler. Sözleşme hukukunun temel ilkelerinden olan ahde vefa ve dürüştlük kuralları ile bağdaştığı sürece sözleşme, taraflarını bağlar ve taraflar bağlayıcı olan bu sözleşme hükümlerini yerine getirmek zorundadır.

Sözleşme hükmünün içeriği konusunda uyuşmazlık bulunduğunda ise hakim, Borçlar Kanunun 18.maddesi gereğince, tarafların gerçek ve müşterek amaçlarını belirleyerek uyuşmazlığı tarafların sözleşmedeki gerçek iradelerine uygun olarak çözmekle görevlidir.

Somut olayda;

7.5.2002 tarihli kira sözleşmesi ile İR 3388 ruhsat nolu maden sahasının 24 yıl süre ile işletilmesi davalı-kiralayan tarafından davacı kiracıya bırakılmıştır. Sözleşmenin 11.maddesi “Ruhsat Kira Bedeli” başlığını taşımaktadır. 11.1.maddede “yıllık ruhsat kira bedeli” tanımlanmış, 11.1.1. maddesinde “finansman tamin ve yatırım dönemi”ne ilişkin kira bedeli 11.1.2. maddesinde ise “işletme dönemi” kira bedeli düzenlenmiştir.

Uyuşmazlığa konu olan dönem, tarafların da kabulünde olduğu üzere işletme dönemi kira alacağına ilişkindir. Anılan madde; “ticari üretimin başladığı tarihte ve ticari üretim başlasın veya başlamasın her halükarda yatırım kararın alındığı tarihten itibaren 4 (dört) tam yılın tamamlandığı tarihte işletme dönemi yıllık ruhsat kira bedeli uygulaması başlar.

İşletme döneminde, yıllık ruhsat kira bedeli;

1-4.000.000 ABD Doları veya

2-Tek düzen muhasebe sistemine uygun olarak hazırlanan ve gelir tablosunda yer alan yıllık net satışlardan satılan ürünlere ait navlun bedellerinin (uluslar arası kabul görmüş navlun bedellerinden yüksek olmaması kaydıyla) tenzil edilmesiyle bulunacak meblağın %6’sından hangisi büyük ise o uygulanır.

Yıllık ruhsat kira bedeli takvim yılı olarak tahakkuk eder, ay ve gün (yıl 12 ay, ay 30 gün esasına göre) şeklindeki küsüratlar tam yıla göre oranlanır…” şeklindedir.

Sözleşmenin 11.2.maddesinde ise; “kira bedelinin ödeme zamanı ve şekli” düzenlenmiş olup “yıllık ruhsat kira bedeli olan 4.000.000 ABD Doları kira dönemini takip eden Ocak ayı içinde ödenir…” biçimindedir.

Yıllık ruhsat kira bedeli takvim yılı olarak tahakkuk eder, ay ve gün (yıl 12 ay, ay 30 gün esasına göre) şeklindeki küsüratlar tam yıla göre oranlanır…” şeklindedir.

Sözleşmenin 11.2.maddesinde ise; “kira bedelinin ödeme zamanı ve şekli” düzenlenmiş olup “yıllık ruhsat kira bedeli olan 4.000.000 ABD Doları kira dönemini takip eden Ocak ayı içinde ödenir…” biçimindedir.

Tüm bu açıklamalar ışığında, olayda çözümlenmesi gereken husus; 7.5.2002 tarihinde imzalanan sözleşme hükümleri uyarınca işletme dönemine ilişkin kira dönemlerinin hangi tarihler arasını kapsayacağı ve buna göre 7.5.2006 ile 31.12.2006 tarihleri arasındaki dönemde kiracının kira bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığının saptanmasıdır. Yukarıda da açıklandığı üzere bunun için taraflar arasında düzenlenen sözleşme hükümlerinin tarafların gerçek iradelerine uygun olarak saptanması gereklidir.

Buna göre yatırım kararı alınarak sözleşmenin imzalandığı 7.5.2002 tarihinden itibaren dört tam yıl geçmesine rağmen üretime başlanmadığından sözleşmenin 11.1.2.maddesi uyarınca işletme döneminin 7.5.2002 tarihine 4 tam yılın eklenmesi ile bulunan 7.5.2006 tarihinde başladığının kabulü gerekir.

Taraflar aynı maddede yıllık ruhsat kira bedelinin takvim yılı olarak tahakkuk edeceğini belirtmiş olduklarından, kira dönemlerinin takvim yılına göre 1 Ocak - 31 Aralık tarihlerini kapsaması gerektiği de açıktır. Sözleşmenin 11.2.maddesinde kira bedelinin, kira dönemini takip eden Ocak ayı içinde ödeneceği belirletilerek 11.1.2 maddedeki “takvim yılı” esasına paralel bir düzenleme getirilmiştir.

Uyuşmazlığa konu olan döneme gelince; işletme dönemi 7.5.2006 tarihinde başlamıştır. Yukarıda açıklandığı üzere takvim yılı esasına göre kira dönemi 1 Ocakta başlayacaktır. Ancak; sözleşmenin 11.1.2 maddesinde, takvim yılı esas alınarak tahakkuk eden ruhsat kira bedelinin ay ve gün şeklindeki küsüratlarının tam yıla oranlanacağı belirtilmiş olduğundan, işletme döneminin başladığı 7.5.2006 ila 31.12.2006 tarihleri arasındaki dönemde de kira bedelinin tahakkuk edeceği, bu bedelin tam yıl kira bedeline oranlanmak suretiyle bulunacağı ve bu kira bedelininin de sözleşmenin 11.2.maddesinde düzenlendiği üzere, kira dönemini takip eden Ocak ayı içinde ödeneceğinin kabulü gerekir. Kaldı ki, aksinin kabulü halinde belirtilen dönemde kiracının işletmeyi bedelsiz olarak kullanması söz konusu olacaktır ki, sözleşmede bu hususa ilişkin bir düzenleme de bulunmamaktadır.

Belirtilen nedenle mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının yatırana geri verilmesine 30.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6443, Karar No: 2018/2847, Tarih: 15.02.2018

**4. Ceza Dairesi         2017/6443 E.  ,  2018/2847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yerel mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi suretiyle CMK'nın 231/11. maddesine aykırı davranılmış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak;

1-Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip denetim süresinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle dosyası yeniden ele alınan sanığın savunmasında bildirdiği adres yerine, MERNİS adresine duruşma davetiyesi çıkartılarak yokluğunda hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3864, Karar No: 2013/8452, Tarih: 27.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3864 E.  ,  2013/8452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan ...'ya ait 17 ve 30 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin tapu kaydında miras bırakanın Mahmut olan baba adının, 53 parselde ise hem baba adının hem de soyisminin hiç yazılmadığını, yine mirasbırakan annes...ya ait 19 ve 35 parsellerde annesinin soyisminin yazılmadığını, miras bırakan annesinin evlenmekle soyisminin... olduğunu ileri sürerek, tapu kaydındaki yanlışlıkların düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sübut bulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, nüfus kaydına uygun olarak tapu kaydının düzeltilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 27.5.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8520, Karar No: 2017/4187, Tarih: 25.05.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8520 E.  ,  2017/4187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl davada menfi tespit birleşen davada itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine bonoya dayalı takip yaptığını, bonodaki imzanın müvekkiline ait olup olmadığının belli olmadığını, davalıya takip dayanağı bononun verilmediğini, müvekkilinin davalının ev sahibi olduğunu ve davalının müvekkilinin yaşlılığı ve hastalığını kullanarak ve müvekkiline bankadan hesap açtıracağını söyleyip hile ile müvekkiline imzalar attırdığını, bu sayfaların bir kısmının boş olabileceğini ve sayfanın üzerini kendisi lehine doldurarak sözleşme ve senet oluşturup takibe koyduğunu ileri sürerek, takip dayanağı bono nedeniyle müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitini, senedin iadesini ve kötüniyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin davalıya verdiği nakit para nedeniyle davalının sözleşme imzaladığını, davalıdan alacaklı olduğunu, alacağın tahsili için başlatılan genel haciz yoluyla takibe davalının haksız isnatlarla itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, müvekkilinin davacıya elden nakit ödünç para vermesi nedeniyle takip dayanağı bononun düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, davacının boş olarak hile ile imzalattırdığı senet ve sözleşmeleri takibe koyduğunu, taraflar arasında nakit borç alımı niteliğinde ilişki bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... aleyhine, takiplere dayanak yapılan bono ve sözleşmenin tanzimi nedeniyle açığa imzanın kötüye kullanılması, dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından açılan kamu davasında mahkumiyet kararı verildiği, davalının uzun yıllardır davacının kiracısı olduğu, bono ve sözleşmenin düzenlendiği tarih itibariyle davacının ...’in ekonomik olarak davalının kendisine verdiğini söylediği paralara ihtiyacının olmadığı ve tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına göre davalının davacıya verdiğini savunduğu paraları vermesinin hayatın olağan akışına da uygun olmadığı, davacının senet ve sözleşme nedeniyle sorumlu olamayacağı gerekçesiyle, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.