muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11544, Karar No: 2023/7792, Tarih: 18.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/11544 E.  ,  2023/7792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/490 E., 2021/471 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Kamu davasının durması

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2021 tarihli ve 2021/490 Esas, 2021/471 Karar sayılı, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durmasına" ilişkin kararın, itiraz edilmeksizin 22.11.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 10.06.2022 tarihli ve 2021/28834 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2022 tarihli ve KYB-2022/87686 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2022 tarihli ve KYB-2022/87686 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Her ne kadar mahkemesince suça konu maddenin uyuşturucu madde olduğuna dair rapor veya bilirkişi mütalaası bulunmadığı gerekçesiyle durma kararı verilmiş ise de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği, kaldı ki 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesindeki "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemesince hangi hallerde durma kararı verileceğinin açık olduğu, karara konu gerekçenin suçun sübutuna ilişkin delil değerlendirilmesi olduğu, durma kararı verilmesini gerektirir neden bulunmadığı, bu haliyle Mahkemesince anılan Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası gereğince hükmün aynen açıklanmasına karar vermesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Sanık hakkında, 01.02.2013 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 14.02.2013 tarihli ve 2013/20413 Soruşturma, 2013/10374 Esas, 2013/5030 sayılı iddianamesi ile İstanbul 38. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. İstanbul 38. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.10.2013 tarihli ve 2013/128 Esas, 2013/893 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası

uyarınca 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 11.10.2013 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

C. İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce, sanığın yükümlülüklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine,

İstanbul 91. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/1231 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 10.02.2015 tarihinde kesinleştiği,

D. Sanığın denetim süresi içerisinde 27.12.2017 tarihinde işlediği aynı nitelikteki suçtan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine,

İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2021 tarihli ve 2021/490 Esas, 2021/471 Karar sayılı kararı ile,

" dosyanın fiziken incelenmesinde ve uyapta yapılan araştırmada suça konu maddenin uyuşturucu olduğuna dair ekspertiz raporu - uzmanlık raporu - ATK raporu ve benzeri bilirkişi mütaalası bulunmadığı anlaşılmakla kesinleşmiş HAGB kararının kanun yararına bozulması için dosyanın Yargıtay' a gönderilmek üzere CMK 223/8 maddesi uyarınca yargılamanın durmasına karar vermek gerekmiştir" gerekçesiyle durma" kararı verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, kararın kesinleşmesinden sonra, İstanbul 91. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/1231 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararına karşı kanuna aykırılık ihbarında bulunulduğu,

Anlaşılmıştır.

E. Dosyanın incelenmesinde;

Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen ve uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle saptanamayan sanığın, maddî bulgularla desteklenmeyen soyut beyanı dışında, uyuşturucu madde kullandığına dair delil bulunmadığı, suçun maddi delilinin elde edilemediği bu nedenle sanığın suçunun sabit olmadığı anlaşıldığından, sanığın "beraatine" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olup bu hususun mahkemenin takdiri ve delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülmesi

durumunu aşan mutlak hukuka aykırılık niteliğinde olduğu, esasen İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesince de, 20.11.2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kanun yararına bozulması için ihbarda bulunulması amacıyla "durma" kararı verildiği anlaşıldığından;

İstanbul 91. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/1231 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararına karşı bu gerekçe ile kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus yönünden İstanbul 91.Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2014 tarihli ve 2014/1231 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1519, Karar No: 2017/4000, Tarih: 21.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/1519 E.  ,  2017/4000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava; kesinleşen takip nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece kiralananın tahliyesine karar verilmiş karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 27. maddesi uyarınca davanın tarafları kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını da içermektedir. Taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen dikkate alınmalıdır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21/1. maddesinde; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıda ki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memuruna imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşulardan birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır. Madde burada, iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki "adreste bulunmama", diğeri ise "tebellüğden imtina" dır. Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. maddesinin birinci fıkrasında; "Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclis üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir" hükmü öngörülmüştür.

Burada Yönetmeliğin 30. maddesi, tebliğ memuruna ilgilinin neden adreste bulunmadığını "tahkik etme" görevini yüklemiştir. Buna göre tebliğ memuru tahkik etmekle kalmayıp, bunu tevsike yönelik olarak yaptığı tahkikatın sonucunu Tebligat Kanunu'nun 23/7 ve Tebligat Yönetmeliğinin 35/f bendi gereğince tebliğ evrakına yazacak ve maddede açıkça belirtildiği üzere ilgilisine imzalatacaktır. Ancak bu şekilde, yapılan işlemin usulüne uygun olup olmadığı hakim tarafından denetlenebilir. Muhatabın, tebliğ adresinde ikamet etmekle birlikte, kısa ya da uzun süreli ve geçici olarak adreste bulunmadığının, tevziat saatlerinden sonra geleceğinin beyan ve bunun tevsik edilmesi halinde ancak, maddede sayılanlardan, örneğin muhtara imza karşılığı tebliğ edilip, 2 numaralı fişin kapıya yapıştırılması ve komşunun durumdan haberdar edilmesi işlemlerine geçilebilecektir.

Somut olayda,dava konusu icra takip dosyasında ödeme emrinin takip talebinde belirtilen adresten farklı adreste tebliğ edildiği , tensip zaptı ekli duruşma gününü bildirir davetiyenin ise takip talebinde gösterilen adrese tebliğe çıkartıldığı ancak bila tebliğ iade gelmesi nedeniyle farklı adrese yeniden tebliğe çıkarıldığı görülmüştür. Anılan tebliğ işleminde, muhatabın adresinin kapalı olduğu tespit edilmişse de muhatabın nerede olduğu belirlenmeden Muhtarlığa yapılan tebligatın usulsüz olduğunun kabulü gerekir. Kabule göre de, davalı borçlunun bilinen son adresine usule uygun tebliğ çıkarılmadan doğrudan Adres Kayıt Sistemindeki adrese gerekçeli karar tebliğ edilmesi de doğru değildir. Bu durumda davalının temyiz yoluna süresinde başvurduğu kabul edilmiş olup usulüne uygun taraf teşkili sağlanmadan verilen hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5021, Karar No: 2012/513, Tarih: 30.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/5021 E.  ,  2012/513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hüküm şikayetçi vekilince temyiz edilmiş mahkemece 31.10.2011 tarihli ek kararla temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiştir. Şikayetçi vekilinin bu ek kararı süresinde temyiz etmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacaklısı bulunduğu icra dosyasında borçluya ait baskı makinesinin haczedilerek satıldığını, yapılan sıra cetvelinde satış bedelinden ilk olarak kendi dosyalarına ödeme yapılması gerekirken, müvekkilinin sıraya konulmadığını ileri sürerek usul ve yasaya aykırı olarak düzenlenen sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, ... İcra Müdürlüğü'nün İİK'nun 140. maddesine göre yapmış olduğu sıra cetvelinin doğru olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece 31.10.2011 tarihli ek karar ile şikayetçinin yasal süreden sonra yaptığı temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Şikayetçi vekili, bu kez ek kararı temyiz etmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden şikayetçi vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin 31.10.2011 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 31.10.2011 tarih ve 2010/187 Esas 2011/279 Karar sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 31.10.2011 tarih ve 2010/187 Esas 2011/279 Karar sayılı ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 30.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7505, Karar No: 2014/12553, Tarih: 26.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/7505 E.  ,  2014/12553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2012/450-2013/572

Taraflar arasında görülen ecimisil davası sonunda yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalı tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, kayden davacıya ait 7393 ada, 4 parsel sayılı taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir neden olmaksızın müdahale ettiği gerekçesiyle 01/06/2007 / 18/12/2011 tarihleri arası için 32.095,00 TL. ecrimisilin tahakkuk tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nun 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'nun 381.maddesinin son fıkrasının HMK'nin 294. maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, dava konusu 7393 ada, 4 parsel sayılı taşınmaz bakımından geriye dönük 5 yıllık ecrimisil bedeli toplamı olarak kısa kararda 32.427.44 liraya hükmedildiği halde gerekçeli kararda "32.095,00 TL. ecrimisilin tahakkuk tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline" hükmedilmesi suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Hal böyle olunca, 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Tarafların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmasına, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4939, Karar No: 2013/8036, Tarih: 20.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4939 E.  ,  2013/8036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı ...'nun maliki olduğu 5411 ada, 7 parsel sayılı taşınmazın sicil kaydında soyadının sehven ''... '' olarak yazıldığını, malikin baba adının ise hiç yazılmadığını ileri sürerek, bu yanlışlığın nüfus kaydına uygun olarak malik soyadının '' ...', malik baba adının ise '' ...'' olarak düzeltilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14784, Karar No: 2010/753, Tarih: 28.01.2010

**14. Hukuk Dairesi         2009/14784 E.  ,  2010/753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.03.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kadastro çalışmaları sonucunda davalı adına tescil edilen 123 ada 1, 121 ada 17, 120 ada 1, 119 ada 4, 215 ada 1 parsel sayılı taşınmazların köy orta malı; 102 ada 1, 105 ada 1, 108 ada 12, 112 ada 4 parsel sayılı taşınmazların mer’a; 114 ada 7 ve 6, 115 ada 1, 116 ada 9 ve 22 parsel sayılı taşınmazların otlakiye niteliğinde bulunduğunu ileri sürerek, köy orta malı niteliğindeki taşınmazların adına tescilini, diğer taşınmazların sınırlandırılarak özel sicile işlenmesini istemiş, 21.12.2005 günlü oturumda 114 ada 6 parsel sayılı taşınmazla ilgili isteminden vazgeçmiştir.

Davalı, 121 ada 17 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili istemin kesin hüküm nedeni ile reddini, 120 ada 1 ve 123 ada 1 parsel sayılı taşınmazların üçüncü kişilerce kullanıldığını davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 121 ada 17 parsel taşınmazla ilgili istemin kesin hüküm, 114 ada 6 parsel sayılı taşınmazla ilgili istemin vazgeçme nedeniyle reddine; 119 ada 4 ve 123 ada 1 parsel sayılı taşınmazların davacı adına tesciline, diğer parsellerin mer’a olarak sınırlandırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temsilcisi temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalının sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalı Hazine’nin 119 ada 4 ve 123 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, tapu iptali tescil ve mer’a olarak sınırlandırma istemlerine ilişkindir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16/B maddesi “Mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edildiği veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi veya tanık beyanı ile ispat edilen orta malı taşınmaz mallar sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesaplanır ve bu gibi taşınmaz mallar özel siciline yazılır.

Bu sınırlandırma tescil mahiyetinde olmadığı gibi bu suretle belirlenen taşınmaz mallar, özel kanunlarında yazılı hükümler saklı kalmak kaydıyla özel mülkiyete konu teşkil etmezler” şeklinde düzenlenmiştir.

Bu sınırlandırma tescil mahiyetinde olmadığı gibi bu suretle belirlenen taşınmaz mallar, özel kanunlarında yazılı hükümler saklı kalmak kaydıyla özel mülkiyete konu teşkil etmezler” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, dosya içerisindeki tapu kayıtlarından 119 ada 4 parsel sayılı taşınmazın boşluk niteliği ile; 123 ada 1 parsel sayılı taşınmazın arsa niteliği ile davalı adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan ziraat bilirkişisi raporunda anılan taşınmazların tarımsal özelliği bulunmayan boşluk niteliğinde olduğu bildirilmiştir. Keşif sırasında taşınmaz başında dinlenen mahalli bilirkişiler taşınmazların “köy boşluğu” olduğunu; tespit bilirkişileri de köy içinde bulunan taşınmazların köylülerin hayvan gübresi döktüğü, tarımsal aletleri koydukları yerler olduğunu belirtmişlerdir. Çekişme konusu taşınmazların tarımsal niteliği bulunmayan, boşluk niteliğinde, köylünün ortak kullanımında olan ve özel mülkiyete konu oluşturmayan yerlerden olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, 119 ada 4 ve 123 ada 1 parsel sayılı taşınmazların 3402 sayılı yasanın 16/B maddesi uyarınca “köy orta malı” niteliği ile sınırlandırılarak özel siciline yazılması gerekir. Mahkemece bu husus gözden kaçırılarak taşınmazların davacı adına tesciline karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine; (2.) bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4733, Karar No: 2018/1928, Tarih: 15.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/4733 E.  ,  2018/1928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık), kasten yaralama (katılan sanık)

HÜKÜM : Katılan sanık ...'ın atılı suçtan mahkumiyeti ile sanık ...'ın beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ...'ın hükümlerden sonra temyiz aşamasında 26.09.2015 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamında alınan nüfus kaydından anlaşılmakla, mirasçılarının tespit edilerek 5271 sayılı CMK'nın 243. maddesi gereğince katılanın haklarının takibi için davaya katılma haklarının olduğu açıklamasını içeren davetiye gönderilip tebligat parçaları ile sunulduğu takdirde cevap dilekçelerinin dosyaya eklenmesinin ardından Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.