muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6522, Karar No: 2024/7243, Tarih: 04.11.2024

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/5813 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/97247 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/97247 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Sanıklar hakkında, mahkûmiyetlerine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3 ay 22 gün karşılığı 2.240,00 Türk lirası olarak belirlendiği anlaşılmakla; 5237 sayılı Kanun’un 52. maddesinde 'Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir' ve yine anılan Kanun'un 61/8. maddesinde 'Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur' şeklinde yer alan düzenlemeler karşısında, adli para cezasına hükmedilirken tam gün sayısının esas alınıp, indirimlerin de yine gün üzerinden yapılarak adli para cezasına hükmedildikten sonra, takdir edilen gün adli para cezasının bir gün karşılığı olarak yine takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle para cezasının hesaplanması gerektiği, sanıklara yüklenen kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası olarak belirlenmesi gerekirken, 4 ay karşılığı adlî para cezası olarak belirlenmesini müteakip, anılan Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 100 gün adli para cezası yerine, 3 ay 22 gün adli para cezası verilmesini takiben, 1 gün karşılığı 20,00 Türk lirası üzerinden 2.000,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi yerine fazla ceza tayini ile 2.240,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu kararda katılan hükümlü ve katılan sanık hakkında birbirlerine yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesine göre seçimlik cezalardan adlî para cezası tercih edilerek alt sınırdan belirlenen cezanın 120 gün adlî para cezası yerine 4 ay karşılığı adlî para cezasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken 100 gün adlî para cezası yerine 3 ay 10 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den

çevrilirken 2.000,00 TL adlî para cezası yerine 2.240,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

2. Katılan hükümlü ... hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenlenme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

3. Katılan sanık ... hakkında fazla ceza belirlenmesi yönünden mercice hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Katılan Hükümlü ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çayıralan Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2019/21 Esas, 2023/27 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Katılan sanık ...'in ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi gereği 120 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 100 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, suç tarihinde lehe olan 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

B. Katılan Sanık ... Hakkındaki Karar Yönünden

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.01.2023 tarihli ve 2024/84 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17236, Karar No: 2014/19690, Tarih: 28.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/17236 E.  ,  2014/19690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü :Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle başka mahkemelerce verilen red kararlarının onanmasına karşı Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru talebinde bulunulmuş ise de, bireysel başvuru sonucu verilen kararın sadece başvuru sahibi hakkında hüküm ifade edeceğinin anlaşılmasına, bu başvuru sonuçlarının beklenmesine gerek olmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1560, Karar No: 2022/2740, Tarih: 07.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/1560 E.  ,  2022/2740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Yasaya muhalefet

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanması ile,

2863 sayılı Kanunun 65/b, TCK’nın 62, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonunda sanığın, anılan Kanunun 2863 sayılı Kanunun 65/b, TCK’nın 62, 52/2, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Didim (Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/07/2010 tarih 2010/253 Esas 2010/537 Karar sayılı kararının 20/08/2010 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde, 22/11/2014 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği, Didim (Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.01.2015 tarih, 2014/607 esas 2015/5 karar sayılı kararı ile anılan suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, hükmün 05/02/2015 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına dair Didim (Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/05/2015 tarihli ve 2015/188 Esas 2015/342 Karar sayılı ilamını kapsayan dosya incelendi;

Sanığın, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı diğer sanıklarla birlikte, İzmir II nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 14.12.1994 tarih ve 4448 sayılı kararı ile tescil edilen Dilek Yarımadası Büyük Menderes Deltası Milli Parkı 1. derece doğal sit alanında bulunan Didim ilçesi Akköy köyü Taşburun mevkiinde bir adet reklam tabelası diktikleri sırada yakalandıkları iddiasıyla açılan kamu davası ile ilgili olarak; 14/04/2010 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında sanığın, ve yanındaki diğer iki kişinin suça konu yerde derin bir çukur açtıkları, 1 adet gri renkli 390 cm boyunda 20 cm çapındaki demir boruyu çukura dik bir vaziyette koydukları ve çevresini taşlarla doldurdukları, kolluk kuvvetlerince demir borunun ve “Barış Emlak Ofisi” yazılı 110 cm genişliğinde ve 230 cm uzunluğundaki reklam tabelasının muhafaza altına alındığının belirtildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında sit alanı olduğunu bilmediklerini, o bölgedeki diğer reklam panolarını görünce sorun olmayacağını düşündüklerini, sadece direğini diktiklerini, yasak olduğunu öğrenince onu da söktüklerini belirttiği, sit kararının mahallinde ilan edildiğine dair ilan tutanklarının dosya kapsamında bulunması karşısında sanığın fiziki müdahalede bulunduğu yerin sit alanında olduğunu bildiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu, yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen 16.04.2010 tarihli tutanakta; suça konu yerin 1. derece doğal sit alanında kaldığı, tabelanın önceden söküldüğü, sadece 1 adet metal bağlantı ayağının mevcut olduğu belirtildiği anlaşılmakla;

Olay yerinde arkeolog, fen ve inşaat mühendisi bilirkişi refakatinde keşif yapılıp, metal bağlantı ayağı da dahil olmak üzere davaya konu müdahalelerin tamamen ortadan kaldırılıp kaldırılmadığının tereddütsüz şekilde belirlenmesi, ortadan kaldırılmış olması ve sit alanında zarar meydana gelmemesi halinde atılı suçun manevi unsuru oluşmayacağından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14595, Karar No: 2013/19203, Tarih: 28.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/14595 E.  ,  2013/19203 K.**

* EMEKLİ AYLIĞININ ÖDENMESİ

* İSTİHDAM EDİLENLERE VE İŞÇİLERE YARDIM VAKIFLARI

* YARDIMLAŞMA SANDIKLARI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 110

* İŞ MAHKEMELERİ KANUNU (5521) Madde 1

* SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) (506) Madde 128

* SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) (506) Geçici Madde 20

* TÜRK TİCARET KANUNU(MÜLGA) (6762) Madde 468

* TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) (743) Madde 77

**"İçtihat Metni"**

Dava, 01.05.1989-01.01.1996 dönemindeki çalışmalar gözetilerek emeklilik aylığının ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3. madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

29/6/1956 tarih ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun “Müstahdem ve işçiler lehine yardım akçesi” başlıklı 468. maddesi hükmü uyarınca; “Esas mukavelede şirketin müstahdem ve işçileri için yardım sandıkları ve sair yardım teşkilatı kurulması ve idamesi maksadiyle akçe ayrılması derpiş olunabilir. Yardım maksadına tahsis olunan para ve diğer mallar, şirket mallarından ayrılarak bunlarla Medeni Kanun hükümleri dairesinde bir tesis (vakıf) meydana getirilir.”

13/7/1967 tarih ve 903 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne eklenen “İstihdam Edilenlere ve İşçilere Yardım Vakıfları” başlıklı 77/A maddesi ile getirilen düzenleme uyarınca; “Türk Ticaret Kanununun 468 inci maddesi gereğince kurulan istihdam edilenler ve işçilere yardım vakıfları ayrıca aşağıdaki hükümlere tabidirler.” denmekte olup, maddenin son fıkrasında “Faydalananlar vakfa aidat ödedikleri veya vakfı düzenliyen hükümler onlara edayı talep hususunda bir hak bahşettiği takdirde, vakfın edalarını dava yoliyle…” talep edebilecekleri hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup; “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup; “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

17.07.1964 tarih ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun yürürlüğe girmesi üzerine “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren “…bu personelin, iş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlıyacak, birer tesis (vakıf) haline getirildikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli 506 sayılı Kanun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları belirtilmektedir.

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı) gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık-vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık-vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde/ ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip-girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” Hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca olanak bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı Vakfın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen olanaktan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali olanaklar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 Sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliği ekindeki “506 Sayılı Kanunun Geçici 20. Maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı vakfın adının geçmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 Esas, 810 Karar, 29.09.2010 gün 2010/10-382 Esas, 441 Karar, 29.04.2011 gün 2010/10-548 E, 11/257 K sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı vakfın 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi bulunmadığı, Türk Kanunu Medenisi hükümlerine göre kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. Maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, vakıf senedinin uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 28.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14556, Karar No: 2013/20408, Tarih: 14.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14556 E.  ,  2013/20408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.01.2012 gün ve 2010/250-2012/4 sayılı kararı bozan Daire’nin 25.03.2013 gün ve 2012/5792-2013/5786 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Güroymak ilçesinde otokuaför ustası olduğunu, hayatı boyunca hiç ticari işletme açmadığını, bankalardan çek karnesi, kredi kartı almadığını, 2007 senesinde karşılıksız çek keşide etme suçlamasıyla yaklaşık dokuz dosyadan yokluğunda yapılan yargılamaların karara çıktığı ve kesinleşdiği ve ceza mahkemesi kararlarının infaz edilmesi sebebiyle kolluk kuvvetlerince alıkonularak iki aydan fazla cezaevinde kaldığı, maddi ve manevi olarak halen devam eden yargılamalar sebebiyle büyük elem ve izdırap içinde olduğunu, müvekkilinin kimlik bilgileri ile kimliğe farklı fotoğraf yapıştırılmak suretiyle davalı bankadan çek karnesi alındığını, alınan tüm çeklerin keşide edildiğini, müvekkilinin fotoğrafı ile imzalarının farklı olduğunu, müvekkilinin kimlik belgesi ile Star Mod Deri Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. kurulduğunu, sözü edilen şirket adına çek karneleri alınıp, keşide edildiğini, çeklerin karşılıksız çıktığını, ceza ve hukuk yargılamalarına konu olduğunu, kötüniyetli üçüncü kişiler tarafından sunulan belgelerin gerçekliğini araştırma yükümlülüğünün davalı tarafından yerine getirilmediğini, dava konusu mağduriyetin bankanın ağır kusurundan kaynaklandığını, bu hususların 23.03.2010 tarihli ihbar ve ihtarname ile davalı şirket genel müdürlüğü’ne bildirildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla, davalı aleyhine 25.000 TL. manevi tazminat ve müvekkilinin cezaevinde kaldığı döenmde kısmen veya tamamen çalışamadığı günler ve iktisaden kazanması gerekli kazançlardan mahrum kalması nedeniyle 500 TL. maddi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 27.07.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 21.000 TL maddi, 25.000 TL manevi tazminat olarak genişletmiştir.

Davalı vekili, davanın BK 60. maddesinde öngörülen 1 yıllık süre içerisinde açılmamış olduğunu, müvekkili bankanın çek karnesi verirken 3167 sayılı Çek Kanunu'nun 3. maddesi, TTK ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun şekilde, gerekli inceleme ve araştırmaları yaparak, davacının ortak göründüğü dava dışı Starmod Deri Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne çek hesabı açtığını ve çek karnesi teslim ettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın BK 60. maddesinde öngörülen 1 yıllık süre içerisinde açılmamış olduğunu, müvekkili bankanın çek karnesi verirken 3167 sayılı Çek Kanunu'nun 3. maddesi, TTK ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun şekilde, gerekli inceleme ve araştırmaları yaparak, davacının ortak göründüğü dava dışı Starmod Deri Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne çek hesabı açtığını ve çek karnesi teslim ettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, banka tarafından keşideci dava dışı firmadan alınmış olan bilançoların bir kısmının imzasız ve birbiri ile çelişkili olduğu, bu itibarla bu belgelerin güvenirliğinin bulunmadığı, dolayısıyla sadece bu belgelere dayalı olarak bankanın çek hesabı talep eden şirketin ekonomik durumunu gereği gibi araştırdığı sonucuna varılamayacağı gibi, davalının bu yükümlülüğünü gereği gibi yerine getirememiş olduğundan kusurlu olduğu gerekçesiyle, talebin kısmen kabulü ile, 21.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 25.03.2013 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.