muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12565, Karar No: 2014/18747, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/12565 E.  ,  2014/18747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2014/132-2014/116

Dava, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız sebebe dayalı olarak feshedildiği iddiası ile açmış olduğu kıdem ve ihbar tazminatları ve yıllık izin ücret alacağı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, hükmün Dairemizce 19.11.2013 tarih 2013/28418 esas ve 2013/25187 karar sayılı ilamı ile bozulduğu anlaşılmıştır.

Dairemizin 19.11.2013 tarih 2013/28418 esas ve 2013/25187 karar sayılı bozma ilamına mahkemece direnilmesi üzerine, direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 19.11.2013 tarih 2013/28418 esas ve 2013/25187 karar sayılı bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G ITAY K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/297, Karar No: 2017/7200, Tarih: 23.10.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/297 E.  ,  2017/7200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak davasının bozmaya uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı...Kömürü Kurumu vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin 5 kalem konveyör bant temini için yapılan ihale sonucu davalı şirketin sözleşmeyi imzalamaması nedeniyle müvekkili kurumun KDV dahil uğradığı 49.273,85 TL. fiyat farkına ilişkin zararın ödeme tarihi 03.12.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, haksız açılan karşı davanın reddini talep ve dava etmiştir.Davalı-karşı davacı vekili, müvekkili tarafından verilen teklifin aşınmaya dayalı konveyör banda göre verildiğini, aleve dayanıklı konveyör bandı teklifinin verilmediğini, bu konuda davacı kuruma itirazda bulunduklarını ancak itirazlarının kabul edilmediğini, müvekkilinin teklifinin açık ve net olup idari şartnamenin 30.2.3. ve 31.1 maddeleri uyarınca kendisine gelen teklifleri özenli bir şekilde inceleyip şartnameye aykırı olanlarını tespit etmekle yükümlü olan davacı kurumun bu yükümlülüğüne uymayarak müvekkili şirketin teklifini ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin kabul ederek kusurlu davrandığını belirterek, gelir kaydedilen 6.203,00 TL. nakdi teminatın karşı dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsiline, haksız olan davacı-karşı davalının davasının reddine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının aleve dayanıklı konveyör bandı için ihale açtığı, idari şartnamede açıkça belirtildiği halde davalı-karşı davacının karşı tarafı yanıltır şekilde aşınmaya dayanıklı konveyör bandı fiyat teklifinde bulunduğu ve kusurlu olduğu, iki ihale arasındaki bedel farkından sorumlu bulunduğu gerekçesiyle asıl davanın ve karşı davanın kabulüne karar verilmiş tarafların temyizi üzerine , Dairemizin 2013/4410 Esas-2013/9410 Karar sayılı ilamında “Uyuşmazlık konusu ihale teknik şartnamesinin 2.12 maddesinde konveyör bantlarının güvenlik grupları başlığı altında “konveyör bantlarının elektrik ve alev alabilirlik ile ilgili grupları TS EN 12882'ye göre Grup 2A olacaktır” denmektedir. O halde somut olayda ihale teknik şartnamesinin anılan maddesinde belirtilen malın özellikleri ve davalı-karşı davacı tarafça verilen ihale mektubu ve eki belgeler üzerinde durulup, davalı-karşı davacı vekilinin alınan bilirkişi heyet raporuna itirazları da gözetilerek konusunda uzman üç kişiden oluşan yeni bir bilirkişi heyetinden Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.” denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, asıl davanın, konveyör bantların alımı için yapılan ihaleyi kazanan davalının sözleşmeyi imzalamamış olması nedeniyle yapılan 2. ihale ile ilk ihale arasındaki bedelden doğan zararın tazmini istemine, karşı davanın ise verilen teklifin idari şartnameye uygun olup olmadığının idare tarafından özenli bir şekilde incelenmemiş olması nedeniyle gelir kaydedilen nakdi teminatın iadesi istemine ilişkin olduğu, ihale şartnamesinde ihale konusu malın tekstil dokumalı aleve dayanıklı konveyör bant olarak tanımlandığı, davalı-karşı davacının ihale için verdiği teklifin ise aşınmaya dayanıklı bantlar için olduğu, ihale komisyonu yapmış olduğu incelemede teklifin şartnameye uygun olmadığı tespitini yaptığı, 4734 sayılı yasanın 36 ve 37. maddeleri uyarınca ihaleyi yapan kurumun tekliflerin şartnameye uygun olup olmayacağını inceleyeceği , uygun olmayan teklifleri değerlendirme dışı bırakacağı düzenlenmiş olup, davalı- karşı davacının teklifinin şartnameye uygun olmamasına rağmen değerlendirmeye alındığı ve davalı-karşı davacıyı sözleşmeye davet ederek kusurlu davrandığı, davalı-karşı davacının sözleşmeye aykırı bir davranışının olmadığı gerekcesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın ise kabulüne karar verilmiş hüküm davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10, Karar No: 2010/2505, Tarih: 03.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/10 E.  ,  2010/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228/1. maddesi gereğince 2 ... hapis ve 18 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ... 20 gün hapis ve 12 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adlî para cezası bir gün karşılığı 20 yeni Türk lirasından hesaplanarak 240 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının, aynı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince günlüğü 20 yeni Türk lirasından 1.000 yeni Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine dair (İZMİR) 4.Sulh Ceza Mahkemesinin 07/02/2008 tarihli ve 2007/2162 esas, 2008/111 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 09/12/2009 gün ve 2009/14143 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/12/2009 gün ve 2009/289750 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228/1. maddesindeki alt sınırın hapis cezası yönünden 1 ..., doğrudan tayin edilecek para cezası yönünden ise 5 tam gün adlî para cezası olduğu cihetle, mahkemece alt sınırdan ceza tayin edildiğinin belirtilmesine karşın, hem hapis hem de doğrudan tayin edilen para cezası ile ilgili olarak alt sınırın aşılarak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (İZMİR) 4.Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 07.02.2008 gün ve 2007/2162, 2008/111 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, sanığın, 5237 sayılı Yasanın 228/1.maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek 1 ... hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim ile 25 gün hapis ve 4 gün karşılığı, günlüğü TCK.'nın 52/2.maddesi

uyarınca 20,00 TL.'den hesaplanarak, 80,00 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 50.maddesinin 1.fıkra (a)bendi uyarınca hapis cezasının, günlüğü 20,00TL.'den hesaplanarak 500,00 TL.Adli para cezasına çevrilmesine, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 03.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4800, Karar No: 2022/7709, Tarih: 24.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4800 E.  ,  2022/7709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, davacının iş göremezlik gelirinin Kurum tarafından eksik ödendiği gerekçesiyle istirahatli günlerinin hesaplanması ve eksik ödenen iş göremezlik gelirinin topluca kendisine ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu eldeki davada, mahkemece davanın reddine dair verilen ilk karar, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesi’nin 14/09/2017 günlü ve 2016/3308-2017/6241 E.K. sayılı ilamı ile; “Somut olayda, davacının iş göremezlik durumunun ortaya çıktığı 11/10/2013 tarihinden önceki 12 ay 10/10/2012-10/10/2013 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olup 5510 sayılı Yasanın 17/1. maddesinde belirtilen son üç ayın da bu dönemin sonunda yer alan üç aylık süreye yani 10/07/2013-10/10/2013 tarihleri arasındaki döneme karşılık geldiği ortadadır. Bu nedenle, son üç aylık süreyi Aralık 2012-Kasım 2012-Ekim 2012 ayları olarak kabul ederek belirleme yapan bilirkişi raporuna dayanılarak ve Kurumun iş göremezlik ödeneğini neye göre hesapladığını gösteren evrak ve kayıtlar getirtilip bu hususta karşılaştırmalı olarak rapor almadan sonuca gidilip karar verilmesi hatalı olmuştur. Yapılacak iş, Kurum tarafından davacıya ödenen iş göremezlik gelirinin hangi esaslara göre hesaplandığını gösteren evrak ve kayıtları Kurumdan getirtmek, 5510 sayılı Yasanın 17/1. maddesinde belirtilen son üç aylık çalışma süresinin davacı açısından 10/07/2013-10/10/2013 tarihleri arasındaki döneme karşılık geldiğini dikkate alarak Kurum tarafından ödenen geçici iş göremezlik miktarının doğru olup olmadığı yönünde karşılaştırmalı ve ayrıntılı şekilde düzenlenmiş denetime elverişli bilirkişi raporu almak ve sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.” şeklindeki gerekçeyle bozulmuş, bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş ise de; bozma gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir Mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda; Mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar.

09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir Mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda; Mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar.

Mahkemenin, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 06/03/2002 gün ve 1/119-135 sayılı kararında da belirtildiği üzere; bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak doğar ve mahkemenin bozma kararı doğrultusunda işlem yapma ve hüküm verme yükümlüğü vardır. Bu ilke Usul Kanunu'nun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeni ile ilgilidir. Yargıtay'ın bozma kararına uymuş olan mahkemenin, bu uyma kararı ile bağlı olup bozma gereğince değerlendirme yaparak yeni hükmünü tesis etme zorunluluğu vardır.

Bozma sonrası mahkemece alınan bilirkişi ek raporunda; davalı Kurum tarafından davacıya geçici iş göremezlik ödemesi yapıldığına dair herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığından mahsuplaşma işlemi yapılmadığı belirtilerek, davacının 21/10/2013-06/03/2014 tarihleri arasında toplam 104 gün geçici iş göremezlik süresinin olduğu ve bu sürelerin tamamında hastanede yatarak tedavi gördüğü kabul edilerek 10.136,78 TL zararının oluştuğuna ilişkin yapılan tespit hatalı olmuştur.

Davalı Kurumun temyiz dilekçesinde, davacıya ayakta ve yatarak tedavi gördüğü dönemlerde toplam 6.432,29 TL ödeme yapıldığının belirtildiği ve yapılan bu ödemelere ilişkin belgelerin dosyaya kazandırıldığı görülmekle, mahkemece yapılması gereken iş; Kurumun yaptığı ödemelere ilişkin belgeler de göz önüne alınmak suretiyle, davacının yatarak ve ayakta tedavi gördüğü süreler ve bunların karşılığı olan ödemeler 5510 sayılı Yasanın 17. ve 18. maddeleri çerçevesinde irdelenecek şekilde, denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporu almaktan ibarettir.

Mahkemece eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17091, Karar No: 2019/14178, Tarih: 25.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/17091 E.  ,  2019/14178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde satış müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı neden olmadan fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım aylık ücret, prim, fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, davacının haklı fesih nedeni olmayıp iş sözleşmesinin kendilerince İş Kanunu'nun 25/II-e bendi gereğince fesh edildiğini, tazminat hakkı olmadığını, fazla çalışması da olmayıp prime de hak kazanmadığını, davacının işyerinden alıp da iade etmediği avansların da son ay ücreti ile yıllık izin ücreti alcağından mahsup edildiğini, taleplerinin haksız olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iyerindeki bir kısım çalışanlarla farklı bir şirkette çalışmak üzere ayrıldığı, buna göre işverence yapılan feshin olduğu ve tazminat hakkı olmadığı, fazla çalışma ücreti alacağı da olmadığı ancak bir kısım aylık ücret, prim ve yıllık izin ücreti alacakları olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı taraf, davacının, fesih öncesi işyerinden bir kısım avanslar aldığını ve geri ödemediğini, fesih sonrası bu avans borucunun son ay ücreti ile yıllık izin ücreti alacağından mahsup edildiğini davacıya borçları olmadığı gibi davacıdan bakiye alacakları olduğunu savunmuş ve avans borcuna dayanak olarak muavin defteri kaydı yanında avans ödemelerine yönelik bir kısım yazışmalar ve ödeme dekontları sunmuştur. Ayrıca karar sonrası, mahsup sonrası bakiye kalan alacakları için icra takibi yaptıklarını da belirtmiştir.

Mahkemece, davalının açıklanan savunmasına değer verilmeden son aya ilişkin ücret alacağı ile yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacının söz konusu avanslarla yukarıdaki açıklanan delillere yönelik beyanları tespit edilip, temyiz aşamasında belirtilen icra takibine yönelik bilgi ve belgeler de temin edildikten sonra bir değerlendirme yapılmalı ve bu husus da gerekçe de oluşturalarak sonuca gidilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece, davalının açıklanan savunmasına değer verilmeden son aya ilişkin ücret alacağı ile yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacının söz konusu avanslarla yukarıdaki açıklanan delillere yönelik beyanları tespit edilip, temyiz aşamasında belirtilen icra takibine yönelik bilgi ve belgeler de temin edildikten sonra bir değerlendirme yapılmalı ve bu husus da gerekçe de oluşturalarak sonuca gidilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalıdır.

3- Dava külli eda kısmi tespit davası niteliğinde olup hükmedilen alacaklarda faiz başlangıcı yönünden dava ve ıslah ayrımı yapılması gerekirken alacakların tamamı için dava tarihinden itibaren işleyecek faize karar verilmesi de hatalıdır.

4- Mahkemece, hükmedilen alacakların brüt tutarlar olduğu belirtilmiş ise de, yasal kesintilerin infazda dikkate alınmasına yönelik hüküm kurulmaması da hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3145, Karar No: 2020/5903, Tarih: 07.10.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/3145 E.  ,  2020/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edeni ve dava dışı ...’nın, davalıların murisleri adına tapuda kayıtlı olan 611 parsel sayılı taşınmazı ... 1. Noterliği'nin 14 Aralık 1977 tarihli ve 19575 yevmiye numaralı satış vaadi sözleşmesiyle 1/2'şer payla satın aldıklarını ve sonrasında müvekkilinin Halil’in payını da satın aldığını, yine vekil edeninin 606 parsel sayılı taşınmazı da haricen satın alındığını, taşınmazların uzun zamandan beri vekil edeninin zilyetliği altında olduğunu ve TMK'nin 713. maddesinde öngörülen sürelerin dolduğunu açıklayarak, davalıların murisleri adına olan tapu kayıtlarının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili, 611 parsel yönünden davanın kabulüne, 606 parsel yönünden davanın reddine karar verilmesini, yargılamanın devamında da bilahare her iki parsel için de davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar bir kısım davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 02.10.2014 tarihli ve 2013/23338 Esas, 2014/17725 Karar sayılı ilâmıyla, 611 parsel yönünden, parseli birlikte aldıkları ...’nın da 1/2 payını aldığını beyan etmesine karşın adı geçenin davada taraf olmadığı dikkate alınarak sadece 1/2 payın iptaline ve tesciline karar verilebileceği; 606 parsel yönünden ise, davacı tarafa TMK 713/2. maddesindeki hangi sebebe dayandığı açıklatılmadan, 713/2’deki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmadan karar verildiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyma kararı verilerek devam eden yargılamada davanın kabulüne karar verilmiş olup; hüküm, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, satış vaadi ve TMK'nin 713/2 maddesine dayanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

1.Bir kısım davalılar vekilinin 611 parsele yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2.Bir kısım davalılar vekilinin 606 parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1.Bir kısım davalılar vekilinin 611 parsele yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2.Bir kısım davalılar vekilinin 606 parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamı ve toplanan delillerden; dava konusu 606 parsel sayılı tarla nitelikli taşınmazın 24.06.1970 tarihinde tapulama ile davalıların murisleri 1985 yılında ölen ..., 1992 yılında ölen ... ve 1995 yılında ölen ... adına 1/3’er payla tescil edildiği ve dava dilekçesindeki beyan doğrultusunda, davacı tarafından bahsi geçen taşınmazın haricen satın alındığı ancak tapudaki hatalı yazım nedeniyle noter satış vaadi tanzim edilemediği ancak yukarıda belirtilen 611 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte satın alındığının ifade edildiği, 17.12.2012 tarihli celsede ...’nın 606 ve 611 parsellerin bir olarak satın alındığını bildirdiği ve aynı celse davacı vekilinin her iki parselin bir bütün olarak haricen satın alındığını, tasarruf ve zilyetliğin 1977 senesinden beri kesintisiz devam ettiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Somut olayda; tapu kayıt maliklerinden ...’nin 1992 yılında, ...’in 1995 yılında öldüğü ve temyize konu eldeki davanın 27.12.2007 tarihinde açıldığı anlaşıldığına göre, TMK’nin 713/2. maddesinde aranan 20 yıllık zamanaşımı süresinin adı geçen kayıt malikleri yönünden dolmadığından bahsi geçen 2 kayıt malikinin payı yönünden davanın kabulü isabetli görülmemiştir.

Öte yandan; kayıt maliki ...’in payı yönünden eksik, yetersiz inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi uygun olmamıştır. Mahkemece dava konusu taşınmazın keşfine sadece fen bilirkişisi götürülmesi, bu pay sahibine ilişkin olarak TMK'nin 713/2. maddesindeki zilyetlikle kazanım şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, taşınmazın zilyetliği ve niteliği hususundaki tanık beyanlarının yerinde ziraat bilirkişisi tarafından değerlendirilmemesi/denetlenmemesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, TMK'nin 713/2. maddesine dayalı uyuşmazlıklarda davanın başarıya ulaşması halinde kayıt malikinin mirasçıları olan davalı gerçek kişiler yargılama giderlerinden sorumlu tutulamazlar. Mahkemece bu hususun gözden kaçırılarak tüm yargılama giderinin davalılardan alınmasına ve davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olması da isabetli bulunmamıştır.