muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30954, Karar No: 2015/33237, Tarih: 01.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/30954 E.  ,  2015/33237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara Batı 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2012/765-2014/228

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, ücret, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar avukatlarınca istenilmesi ve davalı M. T. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 01.12.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı M. T. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına vekili Avukat O. Y. ile karşı taraf adına vekili Avukat Ç. C. K. geldiler. Davalı S.. A.. adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı M. T. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin tüm, davalı S.. A..'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı M. T. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin tüm, davalı S.. A..'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, iş sözleşmesini devreden işveren olan davalı S.. A..'nin sorumluluğunun belirlenmesinde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinin kıyasen uygulanması gereklidir. Buna göre, kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır. Devir tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma ve hafta tatili çalışması ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken ve müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Mahkemece, devreden işveren S.. A..'nin hüküm altına alınan alacaklardan sorumluluğunun belirlenmesinde, açıklanan hususların nazara alınmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7797, Karar No: 2017/1839, Tarih: 15.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/7797 E.  ,  2017/1839 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.1.2013 tarih ve 2010/203-2013/4 sayılı hükmün Dairenin 20.1.2016 tarih ve 2015/841-2016/901 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, ... Mühendislik isimli firmanın sahibi olduğunu, davalı belediyenin Nisan-Ekim 2007 tarihleri arasında toplam 110.036,35TL'lik mal alımı yaptığını, 4 aylık vadeli olarak satın alınan malların bedellerinin ödenmediğini, bir süre daha mal alımı yaptığını, ancak davalının ödeme yapmaması üzerine mal satışının durdurulduğunu, alacağının ödenmemesi nedeniyle, belediye aleyhine ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/2516 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, davalı belediyenin takibe haksız ve kötü niyetli olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, takibe vaki itirazın iptali ile takibin devamına, % 40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 20.01.2016 tarihli 2015/841 Esas ve 2016/901 Karar sayılı ilam ile onanmasına karar verilmiş; davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Davacı, davalı belediye tarafından satın alınan malların bedellerinin ödenmemesi üzerine başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmış; davalı, belediyenin mal satın almasının ihale veya doğrudan temin işlemiyle yapılabileceğini, davacı tarafından sunulan herhangi bir fatura da bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiş; mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Uyuşmazlık, taraflar arasında satış işleminden kaynaklanmakta olup; davacı malzeme istek ve teslim formları ile satın alınan malların belediye çalışanlarına teslim edildiğini ileri sürmüştür. Mahkemece alınan bilirkişi raporlarında da malzeme ve istek formlarının bir kısmında isim ve imza, bir kısmında sadece isim, bir kısmında ise sadece imza olduğu tespit edilmiştir. O halde malzeme ve istek formlarında ismi geçen kişilerin belediye çalışanı olup olmadığı, belgelerde imza ve ismi bulanan kişilerin mal teslim almaya yetkili olup olmadıkları, yetkili olduklarının tespit edilmesi halinde işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Karar bu yönüyle usul ve yasaya aykırı olup, bozulması gerekirken, zuhulen onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşılmakla, davacının karar düzeltme itirazının kabulüne ve kararın bu yönüyle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair karar düzeltme taleplerinin incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair karar düzeltme taleplerinin incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 20.01.2016 tarihli ve 2015/841 Esas ve 2016/901 Karar sayılı “onama” ilamının kaldırılmasına, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair karar düzeltme taleplerinin incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 15/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4397, Karar No: 2020/2599, Tarih: 03.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4397 E.  ,  2020/2599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/12/2017 tarih ve 2016/292 E- 2017/546 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24/05/2019 tarih ve 2018/1223 E- 2019/634 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilin 1984'ten beri ilaç sektöründe faaliyette bulunduğunu, “zinco” ibareli çok sayıda markası olduğunu, davalının "zincoral pediatrik şurup" ibareli başvurusuyla davacının "zinco" ve "zinco" uzantılı tescilli markaları arasında 5. sınıftaki mallar yönünden görsel ve sescil olarak tüketiciyi iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu, davalı markasının müvekkilinin markasının serisi olarak değerlendireceğini, dava konusu başvuruya yaptığı itirazın nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek 2016-M-4517 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalının "zincoral pediatrik şurup" ibareli başvuru markasıyla davacının "zinco" ve "zinco" uzantılı ve tescilli markaları arasında 5. sınıftaki mallar yönünden görsel ve sescil olarak tüketiciyi iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu, her iki markada "zinco" ibaresinin baskın olarak ön plana çıktığı, ilaçlar konusunda sadece doktorların ve eczacıların ilgili tüketici olarak baz alınamayacağı, eczanede çalışan kalfalar, pediatrik şurupların bazı hallerde reçete olmadan da eczaneler tarafından hastalara ve yakınlarına satıldığı olağan ve ihtimal dahilinde olduğundan ilgili tüketici kesiminin daha geniş bir kitle olarak hatta ortalama düzey tüketici kesimine yakın bir tüketici kesimi olabileceği, taraf markalarının aynı işletmenin ürünü, idari veya ekonomik açıdan bağlantılı işletmeler olarak algılanabileceği, bu açıdan taraf markaları arasında iltibas ve benzerlik söz konusu olabileceği gerekçesi ile bilirkişi raporu aksine davanın kabulüne, TPMK'nın 2016-M-4517 sayılı YİDK kararının iptaline, dava konusu marka tescilli olmadığından hükümsüzlük konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunda taraflar arasındaki uyuşmazlığın davalı şirketin "zincoral pediatrik şurup" ibareli 5. sınıfta yapılan marka başvurusu ile davacının markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi yönünden iltibas oluşup oluşmadığı noktasında toplandığı tespiti ile davalı şirketin başvurusu olan "zincoral pediatrik şurup" markasının tescil edilmek istendiği 5. sınıf malların içerik itibariyle bilinçli tüketici kitlesine hitap ettiği, bilinçli tüketici kitlesinin de markaları ayırt etmede diğer tüketici kitlelerine göre daha dikkatli olduğu, ilaç markalarının çoğunlukla hedef alınan hastalığa ve o hastalığı iyileştirmede kullanılan ilacın etken maddesine atıfta bulunduğundan bilinçli tüketici kitlesi de dikkate alındığında diğer markalara oranla ufak farklılıkların ayırt ediciliği sağlamada yeterli olduğu, başvuru markasında geçen “ZİNCO” kelimesinin Türkçe'deki anlamı dikkate alındığında, çinko esaslı 5. sınıf gıda takviyesi grubu ürünlerde etken madde bileşeni olarak kullanılabilecek olması ve ilaç markasının doktor ve eczacılardan oluşan uzman kullanıcı kesimi nedeniyle aynı sınıf ürünler bakımından "ZINCO" ibareli davacı markaları ile "zincoral pediatrik şurup" başvuru ibaresi arasında 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında benzerlikten söz edilemeyeceği gerekçeleriyle, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş kararın kaldırılmasıyla davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4754, Karar No: 2016/6745, Tarih: 07.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/4754 E.  ,  2016/6745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alev Alanyalı vekili avukat ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında .... Tüketici Mahkemesinden verilen 26.3.2015 tarih ve 297-695 sayılı hükmün Dairenin 7.12.2015 tarih ve 33281-35557 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 260.00 (ikiyüzaltmış) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4981, Karar No: 2023/5624, Tarih: 25.09.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4981 E.  ,  2023/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/238 E., 2022/276 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tirebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli ve 2021/238 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 112 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın kesin olarak verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/26897 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/53994 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyasının onaylı sureti Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/53994 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.06.2022 tarihli ve 2022/2358 Esas, 2022/12825 sayılı ilâmında yer alan, '...infaza elverişli olacak şekilde bir gün karşılığı para cezası miktarı takdir edilerek bu miktar ile belirlenen tam gün sayısının çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın kararda gösterilmesi ve bu şekilde sonuç cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden hapis cezası yanında hükmolunan adlî para cezasının 3 gün olarak tayin edilmesiyle yetinilmesi suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmakla; bu nedenle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden ... kararın BOZULMASINA...' şeklindeki açıklamalar ile,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'adlî para cezası' başlıklı 52. maddesinde yer alan '(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.' şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece gün adlî para cezasına hükmedilmesi sonrası infaza elverişli olacak şekilde her bir gün karşılığı para cezası miktarı belirtilmeyerek hükmün eksik kurulmasında isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci ve ikinci fıkralarında yer alan;

"(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yedi yüz otuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." şeklindeki düzenleme gereği Mahkemece, netice ceza olarak belirlenen 112 gün adlî para cezasının bir gün karşılığı olarak takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adlî para cezasının hesaplanması gerektiği dikkate alınmadan karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Hükümlü hakkında netice cezanın gün para cezasında bırakılması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen Tirebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli ve 2021/238 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 135 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/695, Karar No: 2020/11587, Tarih: 23.06.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/695 E.  ,  2020/11587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit zimmet

HÜKÜM : Zincirleme basit zimmet suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 23/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7375, Karar No: 2015/8130, Tarih: 19.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/7375 E.  ,  2015/8130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/75192

MAHKEMESİ : Karacabey(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2012/353 (E) ve 2012/599 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik katılan S.. S.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 19/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.