muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/174, Karar No: 2022/602, Tarih: 04.10.2022

(3) Dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri de göz önünde bulundurulur.

(4) Yukarıdaki fıkralarda yer alan sürelerin belirlenmesinde suçun kanunda yer alan cezasının yukarı sınırı göz önünde bulundurulur; seçimlik cezaları gerektiren suçlarda zamanaşımı bakımından hapis cezası esas alınır…" şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü gibi, 5237 sayılı TCK’nun 66. maddesinde, çocuklar hakkında yaş gruplarına göre kademeli olarak daha kısa zamanaşımı süreleri getirilmiştir. Bu kapsamda 5237 sayılı TCK’nun 66/2. maddesindeki; "Fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olanlar hakkında, bu sürelerin yarısının… geçmesiyle kamu davası düşer" şeklindeki düzenleme ile 12-15 yaş grubunda bulunan çocuklar açısından zamanaşımı yetişkin sanıklara göre yarı oranında kısaltılmış bulunmaktadır. Aynı Kanun’un 67/4. maddesi uyarınca kesen bir nedenin bulunması hâlinde kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak olan zamanaşımı, ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hâllerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Buna göre suç tarihlerinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuklara atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun yaptırımı TCK'nın 103/2. maddesinde sekiz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olarak öngörülmüş olup aynı Kanun’un 66/1-d ve 66/2 maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocukların yaşları da dikkate alındığında 7 yıl 6 aylık olağan ve 11 yıl 3 aylık kesintili zamanaşımına tâbidir.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 2011 yılı Kasım gerçekleştirilen eylemlerle ilgili olarak, zamanaşımını kesen son işlem suça sürüklenen çocuklar hakkında 23.05.2013 tarihinde verilen mahkûmiyet hükümleri olduğundan 5237 sayılı TCK‘nın 66/1-d ve 66/2. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 aylık asli zamanaşımı 23.11.2020 tarihinde gerçekleşmiştir.

Bu itibarla, itirazın değişik gerekçeyle kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme mahkûmiyet hükümlerinin, suça sürüklenen çocukların çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna ilişkin olarak gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda 1412 sayılı CMUK‘nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında, suç tarihinde on beş yaşından küçük suça sürüklenen çocukların on beş yaşından küçük katılan mağdureye yönelik cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı hâl olmaksızın gerçekleştirdikleri eylemlerin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmadığının belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2) Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 25.04.2019 tarihli ve 4913-9357 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3) ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2013 tarihli ve 184-146 sayılı mahkûmiyet hükümlerinin, suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK’nın 103. maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanma koşullarının bulunmadığının, cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı hâl olmaksızın on beş yaşından küçük mağdureye karşı nitelikli cinsel istismarda bulunan suça sürüklenen çocukların, zora dayalı olmayan eylemlerinden dolayı ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmadan sorumlu tutulamayacaklarının gözetilmemesi isabetsizliklerinden ve ulaşılan bu sonuç karşısında gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

4) Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede birinci ve üçüncü uyuşmazlık konuları bakımından oy birliğiyle, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20560, Karar No: 2012/24455, Tarih: 29.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20560 E.  ,  2012/24455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1906, Karar No: 2025/5357, Tarih: 01.07.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/1906 E.  ,  2025/5357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1487 E., 2023/2870 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden; Sanık müdafii kanunî süresinde temyiz isteminde bulunmuş ise de sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla gönderdiği 06.05.2025 tarihli dilekçede temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği tespit edilmiştir.

Katılan ... vekili ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yönünden; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi

gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.06.2023 tarihli ve 2011/26 Esas, 2023/314 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-a-k, 39/2-a-c, 53. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/1487 Esas, 2023/2870 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik lehe ve aleyhe istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yasal süresi içinde, 04.12.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, Tebliğnamedeki temyiz isteminin süresinden sonra yapıldığı gerekçesi ile reddine yönelen görüşe iştirak olunmamıştır.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yasal süresi içinde, 04.12.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, Tebliğnamedeki temyiz isteminin süresinden sonra yapıldığı gerekçesi ile reddine yönelen görüşe iştirak olunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Maktul ...’ın müşteki ...’ın eşi, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşen ...’ın kızı, sanık ...'ın ise yeğeni olduğu, müşteki ... ile maktul ... arasında duygusal ilişkinin olduğu, müşteki ...’ın maktul ...'i ailesinden istediği ancak reddedilmesi üzerine birlikte kaçmaya karar verip İstanbul iline kaçtıkları, daha sonra ailelerin

görüşmeleri üzerine Adana iline döndükleri, bir müddet sonra sanık ...’in maktul ...’i Şanlıurfa ilindeki akrabalarına götürme bahanesiyle istediği, müşteki ...'ın buna önce karşı çıktığı fakat sonradan izin verdiği, maktul ... ile sanık ...'in birlikte Şanlıurfa iline geldikleri, maktul ...'in burada halası ...’nın evinde kalmaya başladığı, müşteki ...'ın ısrarla eşi maktul ...’in gönderilmesi hususunda telefon açmasına rağmen çeşitli bahanelerle maktul ...’i Adana’ya göndermedikleri ve ...'ı ... ile görüştürmedikleri, olay günü olan 04.07.2007 günü maktul ...’in halası ...'nın evinde bulunduğu sırada üvey amcası sanık ...’in eve gelerek maktul ...’i babasına götüreceğini belirterek buradan aldığı, dışarıda beklemekte olan babası hükümlü ... ...'in yanına getirdiği, maktul ...'in babası hükümlü ... ... tarafından Gaziantep yolu Buhara mahallesinin üst kısmında bulunan yere götürüldüğü ve burada hükümlü ... ...'in tabanca ile kızı maktul ...'i öldürdüğü, akabinde ... ...'in olayda kullanılan silahla birlikte yakalandığı olayda;

Sanık ... ile hükümlü ... ...'in maktulün öldürülmesi konusunda önceden anlaştıkları, bu amaçla maktul ... eşinin şüphelenmemesi için bu evliliğe ... göstermiş gibi davranarak maktulün Şanlıurfa iline gelmesini sağladıkları, sanık ... ve hükümlü ... ... arasında yapılan iş bölümü gereği sanığın maktulü Adana'dan alarak getirdiği ve bir süre yanında tutarak öldürüleceğini bilerek babası olan hükümlü ... ...'e teslim ettiği, sanığın eylemlerinin suça yardımın sınırlarını aştığı, maktulün sanığa güvenerek Şanlıurfa'ya geldiği, sanığın iş bölümü gereği icra ettiği eylemler olmasa suçun işlenemeyeceği bu nedenlerle sanığın suçun işlenişi üzerinde ortak hakimiyet kurarak suçun işlenmesine katıldığı, eylemin 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi kapsamında kaldığı anlaşıldığından sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi delaleti ile 82/1-a-k maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken iştirakin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde anılan Kanun'un 39. maddesi uyarınca yardım eden sıfatıyla cezalandırılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık müdafii kanunî süresinde temyiz isteminde bulunmuş ise de sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla gönderdiği 06.05.2025 tarihli dilekçede temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1 ve 298/1. maddeleri gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle sanık müdafiinin temyiz isteminin oy birliğiyle REDDİNE,

2. Katılan ... Vekili İle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe başlığı altında (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle katılan ... vekili ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri "iştirakın derecesi" yönünden yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/1487 Esas, 2023/2870 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.07.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8567, Karar No: 2010/12932, Tarih: 08.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/8567 E.  ,  2010/12932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... ve savunmanının yüzlerine karşı verilmiş olan 04.12.2008 günlü hükme yasal süresinde temyiz yoluna başvurmamış ise de; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2. maddesinde, 4709 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 03/10/2001 günü yapılan değişiklikte, “Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” biçimindeki düzenleme gözetilerek ve hükmün bu tarihten sonra verilmiş olması ve anılan hükümde yasa yolları,yetersiz şekilde belirtilmek suretiyle, temyiz merci-i, yasa yoluna başvuru süresi ve ne zaman başlayacağı, nereye ve ne biçimde başvurulacağının gösterilmemesi nedeniyle eksik olup sanık ve savunmanının yüzlerine karşı verilen hükme yönelik 15.12.2008 tarihli temyiz dilekçesinin açıklanan nedenle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmamıştır.

Ancak ;

Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” yerine, “müteselsilen” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... ve savuunmanının, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderlerine ilişkin kısmından “müteselsilen” sözcüğünün çıkartılarak yerine “ayrı ayrı” sözcüğü eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4507, Karar No: 2025/2198, Tarih: 17.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2022/4507 E.  ,  2025/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1025 E., 2022/334 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Demre Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/13 E., 2019/210 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; Antalya ili ilçesi köyü mevkiinde iken tapulama tespitinde köyü hududu içerisinde kalan sınırlarını belirttikleri dava konusu taşınmazın 50 yılı aşkın süredir nizasız fasılasız malik sıfatıyla davacıların zilyetliklerinde olduğunu, mükerrer kadastro ile orman tahditinde kaldığını ancak mükerrer kadastronun hükümsüz sayılması gerektiği ve taşınmazın orman dışında kalacağını iddia ederek orman kadastro kararlarının iptaline ve taşınmazın adlarına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacıların adına tescilini istediği yerin Kadastro Mahkemesinin 2005/7 Esas 2005/10 Karar sayılı dava dosyasında tartışması yapılan ve hukuken Hazine adına tescili kesinleşmiş olan Kapaklı köyü 102 ada 339 nolu parsel olduğu, bir taşınmaz ile ilgili bir dava görülüp, kesinleştikten ve üstelik de yargılamanın yenilenmesi aşaması dahi geçtikten sonra aynı yerle ilgili yeni bir dava görülmesinin ve bu yerle ilgili kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığı, maddi anlamda kesin hükmün söz konusu olduğu ve davacıları bağlayan bir kararın bulunduğu gerekçesi ile davanın usulden reddine karar verilmiştir. Hükmün davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacılardan ... hakkında daha önce aynı taşınmaz hakkında, orman yönetiminin de aralarında bulunduğu davalılara karşı, aynı iddia ve hukuki sebepler ile aynı istemlerle açılan davalar sonucunda verilen ret kararlarının kesinleşmiş olduğu ve söz konusu kararların davacı ... yönünden kesin hüküm oluşturduğu; diğer davacıların kesinleşen davalarda taraf olarak yer almadıklarından söz konusu kararların davacı ... dışındaki davacılar yönünden kesin hüküm niteliği bulunmadığı ancak kuvvetli delil niteliğinde olduğu belirtilerek davacı ... yönünden İlk Derece Mahkemesince davanın anılan davacı yönünden kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş olunmasında isabetsizlik bulunmadığı; diğer davacılar yönünden verilen kararın gerekçesinin ve bu gerekçe ile verilen hükmün doğru olmadığı gerekçesi ile davacılar vekilinin istinaf başvurusunun bu yönüyle kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacı ...'un davasının kesin hüküm nedeni ile reddine, diğer davacılar yönünden ispatlanamadığından reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usûl ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 534,70 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.03.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9696, Karar No: 2014/24944, Tarih: 04.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9696 E.  ,  2014/24944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2013

NUMARASI : 2011/104-2013/450

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 04.11.2014 günü temyiz eden davacılar vekili ile aleyhine temyiz olunan davalı Hazine vekilinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı İl Özel İdaresi vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacılar ve davalı Hazine vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı yasal gerekçelere göre davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, aleyhine temyiz olunan davalı Hazine yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20626, Karar No: 2012/24457, Tarih: 29.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20626 E.  ,  2012/24457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

..., 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.