muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7821, Karar No: 2023/9428, Tarih: 10.10.2023

10.10.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GERKEÇESİ

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık prime esas kazanç tespiti için, aylık ücret tutarının 6100 sayılı HMK.’un 200 ve 202 nci maddelerinde belirtilen sınırları aştığı veya bordroların işçinin imzasını taşıdığı takdirde yazılı delille kanıtlanması gerekip gerekmediği” noktasında toplanmaktadır.

2. Daha önce Dairemizin 2020/11683 Esas, 2021/10353 Karar sayılı kararında yazılan karşı oy gerekçelerinde açıklandığı üzere;

Sigortalının prime esas kazancının tespitinde, mahkemece resen araştırma ilkesi ve delil serbestisi kapsamında her türlü delil toplanmalı, tarafların vazgeçmesi ve kabulü ile bağlı olunmadığı gibi salt tanık beyanları ile de yetinilmemeli, yukarda belirtilen 4857 sayılı İş Kanunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu hükümleri uygulanarak sigortalının yaptığı işin özellikleri(vasıflı olup olmadığı), işyerindeki ve meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde veya başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler dikkate alındığında kayıtlarda görünen ücretle çalışmasının hayatının olağan akışına uygun bulunup bulunmadığı da değerlendirilerek ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından, sendikalardan, meslek odalarından emsal ücret araştırması yapılmalı, bu konuda açılmış işçilik alacakları davası var ve kesinleşmiş ise delil kabul edilmeli, dolayısı ile inandırıcı, ciddi deliller doğrultusunda ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca gidilmeli, ücretin işçinin yazılı onayı olmadan düşürüldüğü durumda ise yazılı muvafakati yoksa önceki yüksek ücreti esas alınarak prime esas kazanç saptanmalıdır.

3. Nitekim aynı hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 02.06.2020 tarih ve 2016/10-376 Esas, 2020/306 Karar, 09.07.2020 tarih ve : 2016/21-904 Esas, 2020/554 Karar ve 16.07.2020 tarih ve 2016/10-2141 Esas, 2020/585 Karar sayılı kararları ile kabul edilmiştir.

4. Prime esas kazanç tespiti davası kamu düzeninden olduğuna göre kural olarak işçilik alacakları davasında saptanan ücret, prime esas kazanç tespiti davasında kesin delil niteliğinde kabul edilemez. Ancak bu işçi ile işveren arasında kesinleşmiş ve tahsil edildiğinde anılan ücret, fazla mesai, tatil ücret alacakları gibi alacaklarda sigorta primi kesintisi yapılarak kuruma ödeneceğinden, bir anlamda prime esas kazanç dolaylı olarak belirlenmiş olacaktır. Dolayısı ile unsur etkisi yaratarak kuvvetli(ciddi) delil niteliğinde kabul edilmesi kaçınılmazdır. İşçilik alacakları davasında tespit edilen ücretin, prime esas kazanç tutarı olarak kabulü gerekir(Y. HGK. 16.07.2020 tarih ve 2016/10-2141 Esas, 2020/585 Karar).

Nitekim Anayasa Mahkemesi bireysel başvuru üzerine verdiği kararda:

Nitekim Anayasa Mahkemesi bireysel başvuru üzerine verdiği kararda:

“Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere hizmet tespiti davalarıyla işçilik alacakları davaları birbirini etkileyebilecek bağlantılı davalardır. Nitekim Yargıtaya göre işçilik alacakları davasında -açılmış ise- kural olarak hizmet tespiti davasının sonucu beklenmelidir. Yine Yargıtay kararlarında her iki davanın birbirlerini etkilemesi mümkün ise de davaların niteliği gereği farklı sonuçlara varılabileceğinin kabul edildiği görülmektedir. Zira hizmet tespiti davalarında -kamu düzenine ilişkin olduğundan- resen araştırma ilkesinin, işçilik alacaklarıyla ilgili davalarda ise taraflarca hazırlama ilkesinin geçerli olduğu kabul edilmektedir. Bu nedenle işçilik alacakları davasında verilen karar hizmet tespiti davasında kesin delil değil güçlü delil olarak kabul edilmektedir. Hemen belirtmek gerekir ki delil değerlendirmesi derece mahkemelerinin takdirinde olup bariz takdir hatası veya açık bir keyfîlik içermedikçe Anayasa Mahkemesinin bu takdire müdahalesi söz konusu değildir. Bununla birlikte bağlantılı davalarda birbirine aykırı karar verilmesi hâlinde bu aykırılığın -taraflarca ileri sürülmesi durumunda- gerekçesinin açıkça ortaya konması anayasal bir yükümlülüktür ve bu husus Anayasa Mahkemesinin inceleme alanı kapsamındadır” gerekçesi ile hizmet tespit davasında işçilik alacaklarına ilişkin ücret tespitinin delil olarak dikkate alınmamasını, gerekçe yapılmamasını hak ihlali olarak kabul etmiştir (B. No: 2017/23739, 20.10.2021).

5. Belirtmek gerekir ki sigortalı aynı zamanda bireysel iş hukuku kapsamında işveren aleyhine işçilik alacakları davası açmış ve bu davada işçilik alacaklarına esas hizmet süresi veya prime esas kazanç ücreti belirlenmiş ise bu tespit davasında unsur etkisi yaratacak şekilde bir kuvvetli delil niteliğinde kabul edilecektir.

5. Belirtmek gerekir ki sigortalı aynı zamanda bireysel iş hukuku kapsamında işveren aleyhine işçilik alacakları davası açmış ve bu davada işçilik alacaklarına esas hizmet süresi veya prime esas kazanç ücreti belirlenmiş ise bu tespit davasında unsur etkisi yaratacak şekilde bir kuvvetli delil niteliğinde kabul edilecektir.

6. Somut uyuşmazlıkta davacı satın alma ve kasalardan sorumlu hal çalıştığını iddia etmiştir. Ücret ilgili sözleşme yoktur. Davacı vasıflı bir işçidir. Nitekim davacının açtığı ve kesinleşen işçilik alacakları dosyası olan ... 7. İş Mahkemesinin 2011/493 E, 2011/1105 sayılı kararında son ücretinin 2.500,00 TL net ücret aldığı, bu ücretin asgari ücretin 3,87 katı olduğu, 31.12.20o5 tarihine kadar asgari ücretin 2, 31.12.2007 tarihine kadar 2,5 ve 31.12.2009 tarihine kadar asgari ücretin 3 katı tutarında ücretle çalıştığı kabul edilmiş ve bu husus kesinleşmiştir. Nitekim mahkemece hükme esas alınan ve dosyaya sunulan bordrolarda 2009/10 ayından itibaren davacının net ücretinin 2.500,00 TL olduğu saptanmıştır. Kamu düzeni ve resen araştırma ilkesine göre vasıflı işçi olan davacının prime esas kazancının emsal ücret araştırması ve her türlü delille kanıtlanması esastır. Bordronun senet vasfı yoktur. Davacının ücretin başlangıçtan beri asgari ücretin üzerinde olduğu emsal ücret, işçilik alacakları dosyası ile saptanmıştır. Kararın onanması gerekir. Çoğunluk tarafından kuvvetli ve yazılı delil niteliği kazanan işçilik alacakları dosyasında 2009/10 ayından önceki aylara ilişkin ücret yönünden resen araştırma ilkesi ve kamu düzeni ilkesine aykırı olacak şekilde senetle ispat kuralı getirilerek kararın bozulması gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2017/27522, Karar No: 2017/28152, Tarih: 11.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/27522 E.  ,  2017/28152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 14/03/2017 gün ve 2017/2742 Esas - 2017/8171 Karar sayılı ilama karşı bir kısım davalılar tarafından verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı davalılardan ... ve diğerleri vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuş, yerel mahkemece karar düzeltme istemine ilişkin dilekçenin Yargıtay ilamının kesin olması ve bedelin karar düzeltme sınırı altında kalması nedeniyle reddine karar verilmiş, bu karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Yargıtay kararlarına karşı, karar düzeltme talebinde bulunulması halinde inceleme yetkisi ilgili Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenle; bir kısım davalılar vekili tarafından verilen karar düzeltme dilekçesinin mahkemece reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.04.2017 gün ve 2015/242 - 2016/74 sayılı red kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l4/3 maddesi gereğince, kamulaştırma davalarında paydaşlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı yoktur.

Paydaşlardan her biri için hükmedilen miktar 13.390 liradan azdır. Dairemiz karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK.nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 440.maddesi uyarınca, miktar ve değeri 13.390 liradan az olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme yoluna gidilemez.

Yukarıda açıklanan nedenle bir kısım davalıların karar düzeltme dilekçelerinin REDDİNE, peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesien temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1517, Karar No: 2014/9370, Tarih: 09.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1517 E.  ,  2014/9370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/328555

MAHKEMESİ : Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15.03.2011

NUMARASI : 2010/325 Esas, 2011/56 Karar

SUÇ : Fuhuş

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tanık Alper'in yaşanan yaralama olayı sonrası başvurduğu polis merkezi amirliğinde alınıp oluş ile dosya kapsamına uygun bulunan 09.07.2010 tarihli kolluk ifadesinde fuhuş maksatlı bayan bulundurduğunu öğrendiği sanığın evine olay günü gitmesinin ardından sanık ile evde bulunan üç bayandan birisiyle para karşılığı cinsel ilişkiye girmek için anlaştığını ve bu sırada evde alkol alırken gelen tanık Serdal'ın çıkan tartışmada kendisine kırık bira şişesiyle saldırıp sağ elinden yaralaması üzerine ayakkabılarını almaksızın evden kaçıp polis merkezi amirliğine sığındığını beyan etmesi, anılan olayla ilgili olarak kolluk görevlilerince tanzim edilen 09.07.2010 tarihli tutanakta da tanık Alper'in yaralı bir vaziyette ayaklarında ayakkabıları olmadan perişan bir vaziyette karakola müracaat ettiği hususunun belirtilmesi, sanığın mahkeme ifadesi ile tanık Serdal'ın kolluk beyanında olay günü tanık Alper'in sanığın evine gelmesinin ardından evde çıkan kavgada yaralandığını bildirmeleri ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın fuhuş suçundan dolayı mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan yazılı gerekçelerle beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3134, Karar No: 2007/3946, Tarih: 24.10.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3134 E.  ,  2007/3946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...’un 2004 sayılı İİK’nun 337.maddesi gereğince 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına dair, Düziçi İcra Mahkemesinin 15.02.2007 tarihli ve 2006/132 esas ve 2007/9 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın gereği için Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, Osmaniye 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2007 tarihli ve 2007/182 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; Düziçi İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 21.05.2007 gün ve 26159 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 28.06.2007 gün ve K.Y.B.2007/113654 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; Düziçi İcra Mahkemesince, Borçlu sanığın hazır bulunduğu ve hükmün tefhim edildiği 15.02.2007 tarihli celsede son sözünün sorulmaması suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 216/son maddesine muhalefet edilerek ve müşteki vekilinin nafaka borcunu ödememek eyleminden dolayı şikayetçi olmasına rağmen, mal beyanında bulunmamak suçuna yönelik yargılama yaparak sonuçta borçlu sanığın talep edilmeyen mal beyanında bulunmamak suçundan cezalandırılmasına karar vererek hükmü karıştırdığı yargılamanın bu şekilde tamamlandığı, karara yönelik itiraza bakan Osmaniye 2.Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, Düziçi İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, gereği için Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması ve itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığın son sözü sorulmadan ve hükmün karıştırılmak suretiyle verilen mahkumiyet kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddinin gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın nafaka borcunu ödememek suçundan dolayı İİK.nun 344. maddesi gereğince tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığın yeniden meşruhatlı davetiye ile çağırıp, duruşma açmak yargılamayı şikayetçi olunan eyleme yönelik olarak yapması ve sonucunda anılan cezayı vermesi gerekmektedir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan Kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek ağır ceza mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden ağır ceza mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de

kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada nafaka borcunu ödememe eyleminden dolayı şikayet bulunmasına rağmen zuhulen mal beyanında bulunmama fiilinden hüküm kurulduğu gibi son celse hazır olan borçlu sanığa son sözünün de sorulmadığı dikkate alındığında, bu hususların mahkemesince yerine getirilmesi gerekmektedir. İtirazı inceleyen Ağır Ceza Mahkemesinin bu noksanlıkların yerine getirilmesini mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, Osmaniye 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2007 tarih ve 2007/182 değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/850, Karar No: 2021/1321, Tarih: 15.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/850 E.  ,  2021/1321 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Borçlunun ödeme şartını ihlal suçundan ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, kurum tesislerine, araç ve gereçlerine zarar verme eyleminden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/2-a maddesi uyarınca 1 gün hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 02/02/2018 tarihli ve 2018/353 sayılı kararının şikayet yoluna başvurulmaksızın kesinleşmesini müteakip, disiplin cezasının onanmasına ilişkin ... İnfaz Hâkimliğinin 14/03/2018 tarihli ve 2018/1008 esas, 2018/1318 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2018 tarihli ve 2018/1092 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, somut olayda 23/01/2018 tarihinde hükümlünün koğuş kapısına vurması üzerine koğuş mazgalının açıldığı, bulunduğu koğuştan alınmazsa kendisine zarar vereceği, koğuşu ateşe vereceği şeklinde beyanlarının olduğu, psiko-sosyal servis ile hasımlı olduğu gerekçesiyle onlarla görüşmek istemediğine dair olay gününde tutanak tanzim edilmesi sonrası, ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 02/02/2018 tarihli kararı ile 1 gün hücre hapsi ile cezalandırılmasına yönelik karar verilmesini müteakip, ... İnfaz Hakimliğince hükümlünün itirazının reddine karar verilmiş ise de, dosya içerisinde yer alan hükümlünün İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı verdiği 16/05/2018 ve 24/05/2018 tarihli dilekçelerinde olaya ilişkin olarak olay anını gösterir kamera kayıtlarının temin edilmesi gerektiği, hastalığına ilişkin olarak hakkında düzenlenen hastane raporlarının ilgili kurumlardan istenilmesi gerektiğine yönelik beyanları ve kanun yararına bozma dilekçesine eklenen ilaç kullanım raporu birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemesince olay anını gösterir kamera kayıtları ilgili kurumdan istenilmeden ve yine hükümlünün dilekçesine ek olarak verdiği ilaç kullanım raporunda adı geçen ilaç ve bu ilacın kullanılmasına neden olan hastalık hakkında, raporu düzenleyen hastaneye, hükümlünün hastalığının hücre hapsi verilmesine engel teşkil edebilecek nitelikte olup olmadığı, hükümlünün eylemlerinin anılan hastalık sonucu mu meydana geldiği hususları sorulmadan eksik araştırma sonucu karar verildiğinin anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan

kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 13/02/2019 gün ve 94660652-105-07-15705-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA