muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10170, Karar No: 2021/8602, Tarih: 16.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10170 E.  ,  2021/8602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-..., 2-..., 3-..., dahili davalı 4-...Sigorta A.Ş.

aralarındaki alacak davasına dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25/09/2017 tarihli ve 2016/1059 E. -2017/945 K. sayılı hükmün bozulması hakkında Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesince verilen 11/06/2020 tarihli ve 2018/512 E. -2020/4541 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıların avukat olduğunu, işçilik alacaklarının tahsili ile ilgili dava ve işleri takip etmek üzere davalılara vekaletname verdiğini, açılan alacak davasının lehine sonuçlandığını, davalıların önce ilama dayalı icra takibi başlattıklarını, borçlunun iflas ettiğinin ortaya çıkması sorasında alacağın iflas masasına yazdırılması için başvuru yaptıklarını, iflas idaresinin işçi alacağının imtiyazlı alacak olmasına rağmen imtiyazsız alacak gibi değerlendirme yaparak sıra cetvelinin 4. sırasına kaydedilmesine karar verdiğini, karar davalılara tebliğ edilmesine rağmen süresinde sıra cetveline itiraz etmediklerini, böylece sıra cetvelinin kesinleştiğini, dava dışı borçlunun mal varlığından alacağını tahsil etme imkanı kalmadığını, davalıların vekalet görevlerini gereği gibi ifa etmediklerini, bu sebeple zararından müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek, iflas masası tarafından 1. sıra alacakların %51,56’sının 2009 yılı mart ayında ödendiğinde 2010 yılı mart ayında davalı Av. ...’nun kendisine 3.145 TL ödeme yaptığını, buna göre toplam alacağının %51,16’sından 3.145 TL düşüldüğünde bakiye 10.104 TL’nin 01.04.2009, alacağının %48,84’üne tekabül eden 12.648 TL’nin iflas masasının 1. sıra alacaklara 2011 yılı eylül ayında ödeme yapılması sebebiyle 01.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, işin esasının incelenmesine yönelik bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın dahili davalı AIG Sigorta A.Ş. yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulü ile, 8.154,50 TL’nin 01.04.2009 tarihinden itibaren, 10.518,50 TL'nin 01.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hükmün davalılarca temyizi üzerine, karar Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin (Kapatılan) 11.06.2020 gün, 2018/512 Esas 2020/4541 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş; bu kez davacı taraf karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Karar düzeltme istemi üzerine yapılan incelemede; temyiz incelemesi sırasında davacı tarafın temyiz talebinin zuhulen incelenmediği anlaşılmıştır.

Karar düzeltme istemi üzerine yapılan incelemede; temyiz incelemesi sırasında davacı tarafın temyiz talebinin zuhulen incelenmediği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin (Kapatılan) 11.06.2020 gün, 2018/512 Esas 2020/4541 Karar sayılı kararının kaldırılıp, davacının temyiz itirazları da incelenerek anılan kararın aşağıdaki gibi düzeltilmesine karar verilmiştir.

1- Davacının temyiz itirazları yönünden,

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının ikinci ve üçüncü bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı eldeki davada, vekili olan davalı avukatların işçi alacağının sıra cetveline imtiyazsız alacak olan kaydedilmesine ilişkin iflas idaresinin kararına süresinde itiraz etmeyerek vekillik görevlerini gereği gibi yerine getirmediklerini ileri sürmüş, zararının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Dosyanın incelenmesinden, davalı ... tarafından yargılama sırasında 23.06.2014 tarihinde davacıya, “21 iflas müdürlüğü 2005/12 faiz ödemesi” açıklamasıyla 754 TL ve “21 iflas müdürlüğü 2005/12 ana para ödemesi” açıklamasıyla 3.145 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalı ...’nun yaptığı 754 TL ödemenin faize ilişkin olduğu dikkate alındığında, mahkemece dava tarihinden sonra yapılan ödemenin tamamının ana para ödemesi olarak değerlendirilip, buna göre hesaplama yapılarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Her dava, davanın açıldığı tarihteki koşullara ve hukuki duruma göre incelenip sonuçlandırılarak, hükme bağlanır. (28.11.1956 tarih, 15/15-İBK, Hukuk Genel Kurulu’nun 2011/12-177 Esas, 2011/300 Karar sayılı 11.05.2011 tarihli ve 17.03.1954 tarih, 3/40-495 sayılı kararı) Buna göre davacının alacak miktarının da dava tarihi itibariyle tespit edilmesi gerekir. Yargılama sırasında yapılan kısmi ödeme, yapılan ödeme miktarı ile sınırlı olarak davayı konusuz kılar. O halde, mahkemece kısmen ödeme yapılması sebebiyle, yapılan ödeme miktarı ile sınırlı olacak şekilde esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ödeme yapılan miktar yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Diğer yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 326/2. maddesi gereğince; kural olarak yargılama giderleri, davadaki haklılık oranına göre haksız çıkan tarafa yükletilir. Anılan kanunun 331/1. maddesinde de “…Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde, hakim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder…” biçiminde düzenleme bulunmaktadır. Buna göre, mahkemece dava sırasında ödenen miktarların avukatlık ücreti hesabında reddedilen kısım gibi değerlendirilmek suretiyle vekalet ücretine ve yargılama giderine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

4- Davalılar ... ve ...’un temyiz itirazları yönünden,

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar ... ve ... vekilinin aşağıdaki yedinci bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

5- Davalı ...’nun temyiz itirazları yönünden,

Davacı, eldeki dava ile davalıların vekalet görevinin gereklerini gereği gibi ifa etmemeleri nedeniyle, öncelikli olan iş alacağının iflas masasınca 4. sıraya kaydedildiğini, davalıların bu karara karşı süresinde itirazda bulunmamaları nedeniyle uğradığı hak kaybından doğan zarardan müştereken sorumlu olduklarını ileri sürerek, iflas masasında birinci sıra alacaklılara yapılan ilk ödeme için 10.104,00 TL‘nin 1.4.2009 tarihinden, iflas masasında birinci sıra alacaklılara yapılan ikinci ödeme için 12.648,00 TL‘nin ise 01.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulu ile dava konusu alacak olan 8.154,50 TL'nin 01/04/2009 tarihinden itibaren, 10.518,50 TL'nin 01/10/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Ancak ne var ki, davacı tarafın davalılardan ..., dosya arasına ibraz edilen “ibranamedir” başlıklı belge ile iflas müdürlüğü tarafından yapılan ilk ödemeye ilişkin ibra etmiş olduğu anlaşılmakla, dava konusu alacağın ilk ödemeye ilişkin talep kısmından davalı ...’nun sorumlu olmadığı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Ancak ne var ki, davacı tarafın davalılardan ..., dosya arasına ibraz edilen “ibranamedir” başlıklı belge ile iflas müdürlüğü tarafından yapılan ilk ödemeye ilişkin ibra etmiş olduğu anlaşılmakla, dava konusu alacağın ilk ödemeye ilişkin talep kısmından davalı ...’nun sorumlu olmadığı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Yine her ne kadar mahkemece, davalılardan ...'nun davadan sonra davacıya 23.06.2014 tarihinde haricen 3.899 TL ödeme yaptığı, bu miktarın eşit bir biçimde birinci ve ikinci ödemeye ilişkin alacaklardan indirilmesi gerektiği gerekçesi ile hüküm kurulmuş ise de, davalılardan ...'nun dava açılmadan önce davacı tarafından ilk ödeme için ibra edilmiş olduğu, bu davalının davadan sonra davacıya 23.06.2014 tarihinde haricen 3.154 TL ana para ve 754 TL faiz olarak yaptığı ödemenin ise ikinci ödemeye ilişkin olduğu anlaşılmakla, 3.145 TL’nin iflas masasında birinci sıra alacaklılara yapılan ikinci ödeme için yapılan talep kısmından indirilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

6-Bozma nedenine göre davalı ...'nun sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

7- Bozma nedenine göre davalılar ... ve ...’un Mahkemece davacı lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının süresinde olan temyiz itirazlarının da incelenmesi gerekirken maddi hataya dayalı olarak zuhulen incelenmediği anlaşıldığından, davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin (Kapatılan) 11.06.2020 gün, 2018/512 Esas 2020/4541 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz nedenlerinin reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı lehine bozulmasına, dördüncü bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ...’un sair temyiz itirazlarının reddine, beşinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... lehine BOZULMASINA, altıncı ve yedinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 16/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12582, Karar No: 2014/18764, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/12582 E.  ,  2014/18764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2014/135-2014/117

Dava, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız sebebe dayalı olarak feshedildiği iddiası ile açmış olduğu kıdem ve ihbar tazminatları ve yıllık izin ücret alacağı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, hükmün Dairemizce 19.11.2013 tarih 2013/28417 esas ve 2013/25186 karar sayılı ilamı ile bozulduğu anlaşılmıştır.

Dairemizin 19.11.2013 tarih 2013/28417 esas ve 2013/25186 karar sayılı bozma ilamına mahkemece direnilmesi üzerine, direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 19.11.2013 tarih 2013/28417 esas ve 2013/25186 karar sayılı bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G ITAY K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4092, Karar No: 2014/3903, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4092 E.  ,  2014/3903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6509, Karar No: 2013/8156, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6509 E.  ,  2013/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Dava dilekçesinde, küçükler Ceren ve Efe'nin babasının davalı ... olduğunun tespiti ile 150'şer TL nafakaya, yine küçük İrem için de 200 TL nafakaya hükmedilmesi ve davacı için doğum, gebelik ve geçim giderleri olarak 2000 TL maddi tazminata karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3641, Karar No: 2022/7667, Tarih: 13.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3641 E.  ,  2022/7667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun kabulü ile şikayet yokluğundan düşme

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 02.07.2022 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6374, Karar No: 2017/1729, Tarih: 07.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/6374 E.  ,  2017/1729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Temyiz olunan 05.01.2015 tarihli ek karar Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 432. maddesi gereğince kanuni temyiz süresinin geçirilmesi nedeniyle, temyiz isteminin yerel mahkemece reddine ilişkindir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Bu açıklamalar doğrultusunda 30.09.2014 tarihinde tefhim edilen kısa kararda kararın gerekçesinin tefhim edilmemesi nedeniyle, temyiz süresinin tebliğden itibaren başladığının kabulünün gerektiği, gerekçeli kararın davacı vekiline 01.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekilinin 09.12.2014 tarihinde kararı temyiz ettiği, 15.01.2015 tarihinde temyiz isteminin süreden reddine karar verildiği davacı vekilinin iş bu ek kararı da süresi içerisinde 30.01.2015 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Bu durumada, Yerel Mahkemenin davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair 15.01.2015 tarihli ek kararının BOZULARAK KALDIRILMASI ve davacı vekilinin asıl karara karşı temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere, temyiz edenin sıfatına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,