muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1745, Karar No: 2024/7761, Tarih: 26.11.2024

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suçta kullanılan silahın elverişliliği, atış mesafesi ve sayısı, hedef alınan vücut bölgesi ile meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı nazara alındığında sanığın eyleme bağlı olarak açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tespit edilemediğinden asgari oranda haksız tahrik indiriminin uygulanmasının isabetli olduğu, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması için sanığın suçun icra hareketlerinden gönüllü vazgeçmesi veya kendi çabalarıyla suçun tamamlanmasını veya neticenin gerçekleşmesini önlemesi gerektiği, somut olayda sanığın eyleminden sonra olay yerinden koşarak kaçtığı, gönüllü vazgeçmeye ilişkin bir eylemde bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümde eleştiri nedeni dışında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/2049 Esas, 2022/2105 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12031, Karar No: 2006/15977, Tarih: 05.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/12031 E.  ,  2006/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar avukat olduklarını, davalılar vekili olarak üçüncü şahsa karşı tazminat davası açtıklarını ve davayı kazandıklarını, davalıların kararın icra takibini kendilerinin yapmasını engellemek amacıyla haksız olarak azlettiklerini, ileri sürerek toplam 43.639.000.000 TL vekalet ücreti alacağının ve 20.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahmece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; tarafların temyizi üzerine dairemizce bozulmuş, bozma kararına uyulduktan sonra bu kez yine davanın kısmen kabulüne davalılardan ...'den 6.378.215.275 TL ...'den 2.113.781.521 TL, ... Dede'den 884.965.860 TL ve diğer üç davalının her birinden de 500.000.000 er TL vekalet ücreti alacağı toplam 4.865.150.000 TL nın tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme hükmünün hangi hususları içermesi gerektiği HUMK'nun 381 ve 388 maddelerinde açıklanmıştır. Anılan maddeler hükümleri gereğince tefhim edilen kısa kararın taraflara tebliğ edilen gerekçeli karara uygun bulunması gerekir. Mahkemenin taraflara tefhim ettiği kısa karar ile tebliğ edilen gerekçeli karar birbirinden farklı ve çelişik bulunmaktadır. Kısa kararda "4865.15 YTL nin yasal faiziyle birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesine" karar verilmiş, ancak aynı tarihli gerekçeli kararda ise "Davanın kısmen kabulü ile, ...'den 30.093.81 YTL,...'den 9.017.05 YTL, ... Dede'den 3.540.64 YTL, ... Dede'den 2000.00 YTL, ...'den 2000.00 YTL ...'den 2000.00 YTL ki (toplam 4.865.15 YTL'nin) 22.1.2002 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsili ile davacılara verilmesine" şeklinde yazılmakla kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu gibi gerekçeli kararın hüküm fıkrasında da az yukarıda açıklandığı şekilde her bir davalı için hükmedilen miktar ayrı ayrı gösterilmiş olmasına ve yalnızca davalılardan ... yönünden hükmedilen 30.093.81 YTL dahi kararda toplam miktar olarak gösterilen 4.865.15 YTL nın kat kat üzerinde gösterilmekle çelişki oluşturulmuştur. 10.4.1992 tarih ve 1991/7 esas ve 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre HUMK'nun 382,388,389,428 maddeleri hükmü gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, bozmadan önceki verdiği karar ile bağlı olmaksızın, ancak aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 5.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5688, Karar No: 2021/732, Tarih: 23.02.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/5688 E.  ,  2021/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme nitelikli zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13479, Karar No: 2024/24903, Tarih: 18.11.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13479 E.  ,  2024/24903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın, itiraz edilmeksizin 22.03.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/5600 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61996 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61996 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Somut olayda, sanığın iş bu incelemeye konu karar kapsamında 03/11/2018 tarihinde işlediği uyuşturucu madde kullanma suçu öncesinde, 19/03/2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 03/05/2017 tarihli ve 2017/68135 soruşturma, 2017/2909 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar verildiği, sanığın denetim tedbirine uymaması üzerine, yapılan yargılama neticesinde ise İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2019 tarihli ve 2018/406 esas, 2019/608 sayılı kararı ile üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verildiği ve bu kararın 21/10/2019 tarihine kesinleştiği cihetle, sanığa ait sabıka kaydı incelediğinde inceleme konusu suç haricinde sanık hakkında devam eden başkaca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının mevcut olmadığı, anlaşılmakla, sanık hakkında yeni bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 03.11.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2019 tarihli ve 2019/179150 Soruşturma,

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 03.11.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2019 tarihli ve 2019/179150 Soruşturma,

2019/66211 Esas, 2019/53427 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2021 tarihli ve 2019/785 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın, itiraz edilmeksizin 22.03.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

B. İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2018/406 Esas, 2019/608 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

1. Şüpheli hakkında, 19.03.2017 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2017 tarihli ve 2017/68135 Soruşturma, 2017/2909 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca, beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği,

2. Şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar etmesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2018 tarihli ve 2017/68135 Soruşturma, 2018/27596 Esas, 2018/22724 sayılı iddianamesi ile İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3.Yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2018/406 Esas, 2019/608 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği, beraat kararının 21.10.2019 tarihinde istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Dosya kapsamına göre;

Sanık hakkında doğrudan kamu davası açılmasına dayanak olarak alınan İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2018/406 Esas, 2019/608 Karar sayılı dosyasında 19.03.2017 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde kullanma suçundan dolayı İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03.05.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı takiben, şüphelinin denetim süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmaması nedeniyle kamu davası açılması üzerine, İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2018/406 Esas, 2019/608 Karar

sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği ve beraat kararının kesinleştiği, bu haliyle 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesinde yer alan "(6) Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenleme gereğince doğrudan kamu davası açılmasının dayanağı olan davada, sanığın beraatine karar verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi nedeniyle, beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukuki geçerliliğinin kalmadığı anlaşıldığından;

Mahkemesince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davasında, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma kararı" verilerek, sanık hakkında 03.11.2018 tarihli suç nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2021 tarihli ve 2019/785 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-b. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13948, Karar No: 2023/4066, Tarih: 26.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/13948 E.  ,  2023/4066 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 05.04.2022 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi ek kararı davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin ek karara ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi 21.06.2022 tarihli ek karar ile davalının temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 21.06.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde Bölge Adliye Mahkemelerinin, 23.06.1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'ndan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar haricindeki özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir. Açıklanan nedenlerle anılan Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre istinaf mahkemesi kararı kesin olup temyiz yolu kapalıdır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 21.06.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22041, Karar No: 2014/7617, Tarih: 14.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/22041 E.  ,  2014/7617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, miras bırakanı ve babası olan ''... oğlu .....'ın'' kayden malik olduğu 510 ada, 1 parsel ile 490 ada, 3 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında baba adı ile soyadının yazılı olmadığını, halası olan ''...'in'' ise baba adının tapu kayıtlarında yazılı olmadığını ileri sürererk tapu kayıtlarındaki maliklerin kimlik bilgilerinin nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, dava konusu 510 ada, 1 parsel ile 490 ada, 3 parsel sayılı taşınmazların malikinin davacının babası olduğu, malikin baba adı ile soyadının yazılı olmadığı saptanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu tür işlerde mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır.

Tapuda kayıt düzeltilmesini ve tespiti taleplerini, tapu maliki ile mirasçıları isteyebilirler

Bunun yanı sıra, 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanunununun 702. maddesinin son fıkrası gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan herhangi biride tek başına tapuda murisin kimlik bilgileri ile ilgili olarak düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu işlerin bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılmasıda mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde bu yetkiye dayanarak talep eden kişinin dava açmakta kanuni temsil ehliyetinin (HMK’nin 52. m) bulunduğu kabul edilir.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; öncelikle davacı tarafından alınmış bir yetki belgesi bulunmadığı gibi, dava konusu 490 ada, 3 parsel sayılı taşınmaz paydaşı olan ''...'in'' nüfus kayıtlarında ''....'' adlı çocuğu bulunmaktadır,

O halde davacının halası adına dava açma hakkı olmadığı, davada davacılık sıfatı bulunmadığı halde, halasının payı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yukarıda belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/255, Karar No: 2014/180, Tarih: 15.04.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/255 E.  ,  2014/180 K.**

* SON SÖZÜN SANIĞA VE MÜDAFİİNE VERİLMEMESİ

* SAVUNMA HAKKININ KISITLANMASI

* TANIKLIKTAN ÇEKİNME

* SUÇSUZLUK KARİNESİ

* ŞÜPHEDEN SANIK YARARLANIR İLKESİ

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 36

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 2

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 45

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 210

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 216

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 226

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 31

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 33

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 59

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 449

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 47

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 101

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 150

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 247

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürme suçundan sanık İ.. Ç..’ın 765 sayılı TCK’nun 449/1, 59, 31 ve 33. maddeleri uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Osmaniye Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.01.2006 gün ve 80-3 sayılı re’sen temyize tâbi olan hükmün, sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 27.06.2007 gün ve 7197-5238 sayı ile;

“Olay günü maktulun evinde ölü olarak bulunduğu, 24.03.2004 tarihli ölü muayene tutanağına göre saat 22.00–23.00 arasında ölmüş olabileceğinin belirtildiği, tanık beyanlarına göre muhtemelen ölüm saatinde sanığın kardeşleri ile birlikte işlettiği lokantada ve tanık Suat'ın büfesinde olduğu, saat 23.00 civarında maktulün eve gelen çocuklarının cesedi bulduğu, yengeleri olan tanık Dursel'e haber verdikleri, tanık Dursel'in, ilk bakışta maktulün düştüğünü sanması üzerine sanığın çalıştığı lokantaya telefon açtığı, sanığın kardeşi Abdullah'a eve gelmelerini söylediği, bu sırada lokantada olan sanığın da ölüm olayından bu şekilde haberdar olduğu, sanığın aşamalardaki inkâra yönelik savunmalarına, savunmayı doğrulayan tanık beyanlarına, fenni kanıtlara, sanığın oğlu olan 8 yaşındaki tanık Halil ...'ın 27.06.2005 tarihli keşifte tanıklıktan çekildiği, önceki beyanlarının birbirleriyle çelişkili olduğu, olayın görgü tanığı olmadığı gibi maktulün tırnak arası svaplarından alınan numunenin, sanık ve maktulden başka üçüncü bir kişiye ait olduğunun belirlendiği, sanığın eşi olan maktulü öldürdüğüne dair mahkûmiyetine yetecek kesin ve inandırıcı delil de olmadığı anlaşılmakla beraatına karar verilmesi gerekirken yetersiz gerekçelerle mahkûmiyetine karar verilmesi...” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir. Yerel mahkemece 29.11.2007 gün ve 96-248 sayı ile direnilmesi üzerine dosyayı inceleyen Ceza Genel Kurulunca 17.02.2009 gün ve 172-26 sayı ile;

"Resmi nikâhlı eşi S.. Ç..’ı kasten öldürme suçundan sanık İ.. Ç..’ın, mahkûmiyetine karar verilen somut olayda çözümü gereken uyuşmazlık, sanığın atılı suçu işleyip işlemediği noktasında toplanmaktadır.