muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11504, Karar No: 2017/13195, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11504 E.  ,  2017/13195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/100, Karar No: 2008/203, Tarih: 23.09.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/100 E.  ,  2008/203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 2. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Günü : 23.05.2006

Sayısı : 394-314

Sanık ...’ın, etkili eylem suçundan beraatına ilişkin Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesince 06.04.2004 gün ve 845-216 sayı ile verilen kararın, şahsi davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 09.03.2006 gün ve 7009-4238 sayı ile;

“Dosya içeriğine, şahsi davacının iddiası ve bu iddiasını doğrulayan 27.08.2003 tarihli doktor raporunun içeriğine ve tanık beyanına göre sanığın eşi olan şahsi davacıya müessir fiilde bulunduğu sübut bulmasına rağmen yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 23.05.2006 gün ve 394-314 sayı ile;

“Taraflar arasında olay tarihi ve öncesi itibariyle boşanma davası olup fiilen ayrı yaşadıkları anlaşıldığı gibi atılı suç tarihi itibariyle şahsi davacı ve sanık arasında tartışma yaşandığı ve bu tartışma sırasında şahsi davacının sanığa sarıldığı ve sanığın kurtulmak için ellerini kaldırdığı sırada birlikte fiskos masasının üzerine düştükleri sabit ise de sanığın atılı olduğu şekilde olay tarihi itibariyle eşine karşı adiyen etkili eylemde bulunduğu hususunda şahsi davacı ile kız kardeşi Burcu Yıkılmaz’ın soyut ve taraflı ve aynı zamanda dosya kapsamındaki somut deliller ile bağdaşmayan aksi yöndeki anlatımlarından başkaca sanığın atılı eylemi işlediği hususunda hakimliğimize yeterli ve tam bir vicdani kanaat hasıl olmadığı gibi şahsi davacının atılı olaydan 9 gün sonrası itibariyle doktora müracaat ile rapor alınması sonucu raporda yer alan lezyonların sanık tarafından meydana getirildiği hususunda şüphenin de mevcudiyeti ve şüpheden sanığın yararlanması gerektiği ilkesi doğrultusunda sanığın atılı suç tarihi itibariyle fiilen ayrı yaşadığı ve aralarında boşanma davası olan şahsi davacıya karşı atılı suçu işlediği hususunda mahkumiyetine yeterli ve her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı delil elde olunamadığı” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istekli, 16.04.2008 gün ve 265970 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın etkili eylem suçundan beraatına karar verilen olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında çözümlenmesi gereken hukuki uyuşmazlık, sanığa yüklenen etkili eylem suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın etkili eylem suçundan beraatına karar verilen olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında çözümlenmesi gereken hukuki uyuşmazlık, sanığa yüklenen etkili eylem suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Katılan ... Savaş 27.08.2003 tarihinde polise başvurarak verdiği ifadede; ... ile iki yıldır evli olduklarını ve bazı sorunlar nedeniyle eşinin kendisinden ayrılmak için boşanma davası açtığını, yaklaşık yedi aydır ayrı yaşadıklarını, 18.08.2003 günü saat 23.00 sıralarında buluştuklarını ve önceden birlikte oturdukları eve gittiklerini, tekrar bir araya gelmek umuduyla konuşmaya başladıklarını, ancak yarım saat kadar sonra eski konular açılınca eşinin birden değişip kendisine bağırmaya başladığını, önünde bulunan fiskos sehpasını kendisine atıp ardından tokat ve yumrukla dövdüğünü, şikayetçi olduğunu beyan etmiştir.

Duruşmada; benzer şekilde beyanda bulunmuş, ayrıca ayrı yaşadıkları dönemde birlikte olduklarını ve hamile olduğundan şüphelendiğinden test yaptırmak için hastaneye gittiklerini, sanığın ilk defa hastanede kendisini dövdüğünü, daha sonra eve gittiklerini, evde de sanığın kendisini dövdüğünü, şikayetçi olduğunu belirtmiştir.

Sanık ... duruşmada dinlenmiş olup, atılı suçlamayı kabul etmediğini, yakınanın devamlı kendisine hakaret etmesi nedeniyle evi terk ederek boşanma davası açtığını, olay günü yakınanın barışmak için kendisini eve çağırdığını, konuşma sırasında “sen daha süt kuzusun, ananın babanın dediğinden çıkamıyorsun” demesi ve hakaretlerini sürdürmesi üzerine gitmek için kalktığını ve yakınanın kendisine sarılarak gitmemesi için yalvardığını, bir daha hakaret etmeyeceğini söylediğini, oturup konuşmaya devam ederken tekrar hakaretlere başlayınca kalkıp tam gideceği sırada yakınanın bir daha arkasından sarıldığını, kurtulmak için kollarını havaya kaldırdığında birlikte sendelediklerini ve fiskos masasının üzerine düştüklerini, kalkıp evden çıktığını, yakınana en ufak bir etkili eylemde bulunmadığını beyan etmiştir.

Tanık Burcu Yıkılmaz, duruşmada alınan ifadesinde, olayı bizzat görmediğini, olay günü ablası olan davacının ağlayarak kendilerine geldiğini, ağlamaktan konuşamadığını ve biraz da topalladığını, kendisine gelince sorduğunda, eniştesi olan sanığın önce hastanenin önünde herkesin gözüönünde dövdüğünü söylediğini, bunun sanığın ablasını ilk dövmesi olmadığını, daha önce de birkaç kez dövüp bıçak çektiğini ablasının söylemesi ile bildiğini belirtmiştir.

Tanık.... Ayhan ise, hatırlamadığı bir tarihte gece nöbetçi oldukları bir gün çalıştığı eczanenin önünde bağırış çağırış duyunca dışarı çıktığında, huzurda bulunan şahsi davacının yere çökmüş vaziyette bağırıp ağlamakta olduğunu, sanık eşinin de onu eve götürmeye çalıştığını gördüğünü, sanığın şahsi davacıya vurduğunu görmediğini, ancak sorduğunda şahsi davacının, sanığın evde kendisini dövdüğünü söylediğini bildirmiştir.

Tanık.... Ayhan ise, hatırlamadığı bir tarihte gece nöbetçi oldukları bir gün çalıştığı eczanenin önünde bağırış çağırış duyunca dışarı çıktığında, huzurda bulunan şahsi davacının yere çökmüş vaziyette bağırıp ağlamakta olduğunu, sanık eşinin de onu eve götürmeye çalıştığını gördüğünü, sanığın şahsi davacıya vurduğunu görmediğini, ancak sorduğunda şahsi davacının, sanığın evde kendisini dövdüğünü söylediğini bildirmiştir.

Şahsi davacı hakkında Tekirdağ 2 Nolu Merkez Sağlık Ocağı tarafından 27.08.2003 tarihinde saat 14.15’de düzenlenen raporda; sol kol iç yüzünde 2x2 cm.lik, sol dirsek üstünde 1x1 cm.lik, sağ kalçada 3x3 cm.lik muhtemelen 7-8 günlük ekimozlar saptandığı, 3 gün iş ve gücünden kalacağı ve 10 günde iyileşeceği belirtilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler bir arada ele alınıp değerlendirildiğinde;

Katılan ... hakkında düzenlenen doktor raporundaki bulgular, her ne kadar rapor olaydan 9 gün sonra alınmış olsa da 7-8 günlük arazlar olarak tarif edilmiş olup, katılanın iddialarını doğrular niteliktedir. Öte yandan, tanık....’in anlatımları da dolaylı olarak katılanın iddialarını doğrulamaktadır. Sanık ise savunmasında suçlamayı kabul etmediğini bildirmekle birlikte, aralarında tartışma yaşandığını savunmakta ve katılan ile birlikte sehpanın üzerine düştüklerini söyleyerek oluşa uygun düşmeyen anlatımla katılanın iddialarını güçlendirmektedir. Bu itibarla Yerel Mahkemenin derlenen kanıtları yanlış değerlendirmek suretiyle sanığın beraatına karar vermesi isabetsiz ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla isabetsiz olan Yerel Mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanığın cezalandırılması yerine beraatına karar verilmesi isabetsiz olduğundan, Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.05.2006 gün ve 394-314 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 23.09.2008 günü tebliğnamedeki isteme uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6691, Karar No: 2019/3696, Tarih: 28.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/6691 E.  ,  2019/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Mahkemece davacı kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği gerekçesiyle kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmiş ise de; dosya kapsamında davacı-karşı davalı kadının üzerine kayıtlı taşınmazların ve aracın bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacı-karşı davalı kadının, taşınmaz ve aracın değerlerinin belirlenerek, usulünce ekonomik ve sosyal durumunun araştırılarak, boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi ile gerçekleşecek sonucuna göre yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple temyize konu ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 18.06.2018 tarihli kararının davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakasına yönelik olarak KALDIRILMASINA, ... 8. Aile Mahkemesinin 19.06.2017 tarih, 2016/340 esas ve 2017/549 karar sayılı hükmünün yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/7397, Karar No: 2022/10529, Tarih: 14.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7397 E.  ,  2022/10529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 21. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; müvekkilinin davalılar yanında 01/04/1999 - 01/03/2014 tarihleri arasında 2008 yılına kadar haftanın 3 günü ev işlerinde, ayda bir defa da ofis işyerinde temizlik işçisi olarak, 2008 yılından itibaren ise haftada 2 gün evde, 3 gün ofis işyerinde çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir

II-CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının tespit talepleri yönünden hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunu, ayrıca davacının davalılara ait evde çağrı üzerine temizlik işlerinde çalışmasında kanunda belirtilen devamlılık unsurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın yasada öngörülen 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, hizmet dökümü incelendiğinde herhangi bir sigortalılığının bulunmadığını, kurum kayıtlarının esas olduğundan bahisle davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince; Davanın reddine," karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... 21. İş Mahkemesi'nin 26/12/2019 tarihli, 2015/291 Esas - 2019/421 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine,

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU NEDENLERİ

Davacı vekili, davacının çalışmalarının sabit olduğunu, eksik inceleme ile karar verildiğini, davanın kabulü gerektiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir. İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanun’ların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa, bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanun’larda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa, bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanun’larda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, iş kanunları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır. Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekana yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı v.b evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir (N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, ..., 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, ..., Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karacan, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları Eskişehir 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, ... 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, ... 2008, s. 285; Güven E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, Barış Yayınları, ... 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, ... 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, ... 1994, Barış Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, ... 2004, s. 43).