muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8839, Karar No: 2015/20184, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8839 E.  ,  2015/20184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2014

NUMARASI : 2012/983-2014/1485

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya kapsamından davacıların murisi ile tapu maliki ....' nin baba adları ve soyadları farklı olup, mahkemece tapuda tashih davası açılması için bir kısım davalılar vekiline süre verilmiş olduğu ve dosyadaki zabıtlardan söz konusu davanın sonuçlandığı anlaşılmış ise de dosyada tashihe ilişkin karara rastlanmamıştır.

Bu nedenle tapu malikinin baba adı ve soy isminin tashihine ilişkin kararın kesinleşme şerhli onaylı sureti dosya arasına alındıktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9080, Karar No: 2007/11262, Tarih: 29.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/9080 E.  ,  2007/11262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beyoğlu 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve A. S. S. vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10'er YTL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yerolmadığına, 29/05/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14438, Karar No: 2014/1862, Tarih: 12.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/14438 E.  ,  2014/1862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tavas Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2013

NUMARASI : 2012/121-2013/289

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.06.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne .. parsel sayılı taşınmaz lehine, .. sayılı parsel aleyhine 02.05.2013 tarihli bilirkişi raporuda A harfi ile gösterilen yerden geçit hakkı tesisine, depo edilen bedelin davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Geçit hakkı bedeli, taşınmazların niteliğine göre uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak saptanmalı ve bedel hükümden önce mahkeme veznesine depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacıların maliki olduğu 1982 sayılı parselin yola bağlantısı bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacıların maliki olduğu 1982 sayılı parselin yola bağlantısı bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının yola kesintisiz ulaşacağı yere kadar geçit kurulması gerekirken davalıya ait ... parsel sayılı taşınmazın güney sınırına kadar geçit kurulması doğru değildir.

Ayrıca, yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar verilmesi gerekirken gerekçesi belirtilmeden 3,53 metre genişlikte bir geçit tesisi kurulması da doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece bilirkişiden ek rapor almak, yeterli görülmediği takdirde mahallinde yeniden keşif yapılarak,...parsel sayılı taşınmaz üzerindeki betonarme binanın batısındaki taşınmaz boşluğu da dikkate alınmak suretiyle davacıya ait taşınmazdan itibaren kesintisiz olarak paftasında mevcut genel ve fiilen açık bir yola bağlanacak şekilde davalıya ait taşınmazdan 2,5–3 metre genişlikte geçit güzergahı belirleyip hüküm tarihine yakın yeni değer tespiti de yaptırılıp saptanan bedel mahkeme veznesine depo ettirildiktan sonra geçit tesisine karar verilmesi gerekirken ,eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5167, Karar No: 2017/240, Tarih: 01.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/5167 E.  ,  2017/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüse yardım, olası kastla yaralamaya yardım

HÜKÜM : 1)TCK.nun 81/1, 35/2, 39/2-c, 39/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca; 4 yıl 2 ay hapis cezası,

2)TCK.nun 86/1-3(e), 87/1-d, 21/2, 39/2-c, 39/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca; 2 yıl 1 ay hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ün katılan ...'ü kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme, mağdur ...'ı ise olası kastla yaralamaya yardım etme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişkin cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, bozmaya uyularak verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin eksik incelemeye, delil yetersizliğine, isnat edilen suçların unsurlarının oluşmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamaların hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;

Bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 01.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/655, Karar No: 2008/664, Tarih: 05.11.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/4-655 E., 2008/664 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/4-655 E., 2008/664 K.**

**- BİLİRKİŞİ ÜCRETİ

- BİLİRKİŞİ ÜCRETİNİN YATIRILMAMASI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 163 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 414 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “

“Tazminat”

” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Pendik Asliye 1. Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 25.10.2005 gün ve 2004/119-2005/457 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 08.03.2007 gün ve 2006/4620-2007/2912 sayılı ilamı ile; (...Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, kesin süreye uyulmadığı gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, tarafların istemi üzerine kusur oranları hakkında bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmiş ve 19.7.2005 günlü oturumda; "...bilirkişi ücretini yatırması için bir ay kesin mehil verilmesine, yapmadığında talebinden sarfınazar etmiş sayılacağının ihtarına (ihtarat yapıldı)..." biçiminde ara kararı verilmiştir.

HUMK'nun 163. maddesi hükmüne göre; kesin mehil sebebiyle bir hakkın düşmüş sayılabilmesi için kesin süreye konu olan işlerin yapılması için gerekli olan giderlerin ara kararında açıkça belirtilmiş olması, süreye konu işin süre verilen tarafın gücü dahilinde bulunması ve kesin süreye uyulmaması durumunda kesin süre verilen tarafın nasıl bir işlemle karşılaşacağının açık bir şekilde anlatılması gerekir.

Mahkemece, kesin süreye ilişkin verilen ara kararda; bilirkişi ücretinin miktarı ve bu ücretin yatırılması için verilen kesin süreye uyulmamasının hukuki sonuçları açıkça anlatılmamıştır. Kesin süreye ilişkin ara kararı, HUMK'nun 163. maddesine uygun değildir. Şu durumda usul ve yasaya uygun olmayan kesin süre nedeniyle davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Öte yandan dava konusu olay nedeniyle açılan kamu davasında Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinden rapor alınmış olup bu raporda belirlenen kusur oranlarının olayın oluşuna uygun olduğu da anlaşılmıştır. Yukarıda açıklanan nedenle ve ceza dosyasında alınan Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporu nazara alınmadan yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir…

…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı vekili; davalılardan Fehmi Ekşi’nin, diğer davalı Mehmet Özmen'e ait otomobil ile seyrederken müvekkiline çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ve olayda tüm kusurun dikkatsiz ve aşırı hızlı araç kullanan davalıda olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.000.000.000 TL manevi ve 3.000.000.000 TL maddi olmak üzere toplam 6.000.000.000 TL tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; kaza sebebi ile müvekkillerine atfedilebilecek her hangi bir kusur bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin, “

“Tarafların kusur oranlarının tespiti için bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmesinden sonra 18.05.2005 tarihli oturumda davacı vekilinden bilirkişi ücretini yatırmasının istenildiği, bilirkişi ücretini yatırmayan davacı vekiline takip eden 19.07.2005 tarihli oturumda bir ay kesin mehil verilmesine rağmen, bu süre içinde de bilirkişi ücretinin karşılanmadığı, dolayısıyla davacı tarafın talebinden vazgeçmiş sayılacağı ve davanın halli için bilirkişi düşüncesine başvurulmasının zaruri olduğu”

” gerekçesiyle “

“Usul yönünden davanın reddine”

” dair verdiği karar, Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş, Yerel Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Bilindiği gibi; bir davada tarafların bilirkişi incelemesi yapılmasına ilişkin talebinin mahkemece kabul edilmesi halinde, eş söyleyişle bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmesi durumunda; bu kararında, bilirkişi incelemesi isteyen tarafa, bilirkişi giderlerini, özellikle bilirkişi ücretini mahkeme veznesine yatırması için bir süre verilir. Taraf bu süre içinde bilirkişi giderlerini ödemezse, mahkeme kendisine ikinci bir süre verir ve bu süre kesindir (HUMK m.163 c.4-6); bu kesin süre içinde de bilirkişi giderlerini ödemezse, bilirkişi incelemesi talebinden vazgeçmiş sayılır (HUMK m.414 c.2). Bu halde, bilirkişi incelemesi yapılmasını isteyen taraf davacı ise, iddiasını ispat edemediğinden, davanın reddi gerekir.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki; bilirkişi incelemesi yapılmasını isteyen tarafın kesin süre içinde bilirkişi giderlerini yatırmamış olması nedeniyle bu talebinden vazgeçmiş sayılabilmesi için, mahkemenin bilirkişi incelemesi yapılmasına ilişkin kararında ve ikinci defa süre verirken, bilirkişinin isim olarak belirlenmesi, tebligat masrafının gösterilmesi ve özellikle bilirkişi ücretinin açık bir şekilde belirtilmesi ve tarafa bildirilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Salt, bilirkişi giderlerinin yatırılması gibi genel bir ifade ile veya açık olmayan, noksan bir kararla verilen kesin süreye uyulmamış olması, tarafın bilirkişi incelemesi yapılması talebinden vazgeçmiş sayılması için yeterli değildir.

Nitekim; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.11.1972 gün E:8/832, K:935; 26.02.1975 gün E:1972/1-1273 K:1975/258; 18.02.1983 gün E:1980/1-1284 K:1983/141; 30.12.1992 gün E:1992/16-666 K:1992/769; 26.12.2001 gün E:2001/2-1112 K:2001/1161; 01.05.2002 gün E:2002/20-393 K:2002/337; 12.06.2002 gün E:2002/2- 473 K:2002/483; 07.05.2003 gün E:2003/11-319 K:2003/335; 30.04.2008 gün E:2008/12-344 K:2008/337 sayılı ilamlarında, mahkemelerin gerek maddi hukuka ve gerekse usul hukukuna ilişkin hak düşürücü ara kararlarının hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık olması ve sonuçlarının sıfatı ne olursa olsun ilgilisine bildirilmesinin zorunlu olduğu, ilkesi vurgulanmıştır.

Kısaca; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 414. maddesi uyarınca mahkemece verilen keşif kararında ve bilirkişi dinlenmesinde, bilirkişi ücreti, bilirkişi başka mahkemede dinlenecek ise dosyanın talimat mahalline gidiş geliş ücreti, bilirkişiye tebligat ücreti, bilirkişi dinlenmesi sırasında tarafların hazır bulunması için davetiye giderinin yatırılması için, aynı Kanunun 163. maddesi uyarınca ilgili tarafa kesin süre verilmeli; kesin süreye ilişkin ara kararında, yapılması gereken işlerin neler olduğunun ve her bir iş için ne miktar ücret yatırılacağının belirtilmesi, bilhassa tanınan sürenin yeterli ve elverişli olması, ayrıca kesin süreye uymamanın doğuracağı sonuçların ayırım yapılmadan açıklanması ve tarafların uyarılması gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Somut olayda; taraf vekillerinin talebi ve bilirkişi de anlaşamadıkları yönündeki beyanları üzerine Yerel Mahkemece, 18.05.2005 tarihli celsede verilen ara kararında aynen, “

“160 milyon lira bilirkişi ücreti yatırıldığında re’sen bilirkişi seçilerek kusur konusunda rapor alınmasına”

” karar verilmiş; takip eden 19.07.2007 tarihli celsede ise, “

“…bilirkişi ücretini yatırması için 1 ay kesin mehil verilmesine, yapmadığında talebinden sarfınazar etmiş sayılacağının ihtarına (ihtarat yapıldı)”

” şeklinde ara kararı oluşturulmuş; kesin süre gereği bilirkişi ücretinin yatırılmaması, davanın reddi gerekçesi olarak gösterilmiştir.

“160 milyon lira bilirkişi ücreti yatırıldığında re’sen bilirkişi seçilerek kusur konusunda rapor alınmasına”

” karar verilmiş; takip eden 19.07.2007 tarihli celsede ise, “

“…bilirkişi ücretini yatırması için 1 ay kesin mehil verilmesine, yapmadığında talebinden sarfınazar etmiş sayılacağının ihtarına (ihtarat yapıldı)”

” şeklinde ara kararı oluşturulmuş; kesin süre gereği bilirkişi ücretinin yatırılmaması, davanın reddi gerekçesi olarak gösterilmiştir.

Ne var ki, kesin süreye ilişkin 19.07.2007 tarihli ara kararında; bilirkişi ücretinin açıkça takdir edilmediği, bilirkişiye tebligat ücretinin belirtilmediği ve özellikle tarafların bilirkişi seçiminde anlaşamadıklarına dair beyanları göz ardı edilerek bilirkişinin ismen belirlenmediği, tartışmasızdır. O halde, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ile yerleşik ilkelere uygun, usulen verilmiş bir kesin sürenin bulunmadığı açıktır.

Bu itibarla, “

“bilirkişi ücretinin yatırılması”

” şeklindeki genel bir ifadeyle ve noksan bir kararla verilen süreye uymayan davacı tarafın, bilirkişi incelemesi yapılması talebinden vazgeçmiş sayılması olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında ve yukarıda açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, yanılgılı gerekçeyle davanın reddine dair verilen önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K. nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 05.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7134, Karar No: 2016/7948, Tarih: 10.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/7134 E.  ,  2016/7948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/10/2011 tarih ve 2011/105-2011/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın muhtelif mal ve hizmet sınıflarında tescil ettirmiş olduğu 10 ayrı markası ile ayırt edilemeyecek kadar benzer nitelikteki "..." ibaresinin marka olarak 29 ncu sınıfta tescili için davalılardan şirketin, diğer davalı nezdinde yaptığı başvuruya davacının Markalar Dairesine itiraz ettiğini, reddi üzerine itirazı inceleyen YİDK'nın da itirazı reddettiğini, oysa 556 sayılı KHK'nin 7/1-b ve 8/1-b hükümleri uyarınca benzerlik ve iltibas bulunduğunu, 8/4 ncü maddesi uyarınca farklı sınıflarda da tescilin mümkün olmadığını, zira davacının "BONUS" ibaresinin tanınmış olduğunu, esas unsur olan bu ibarenin tescili halinde davacının markasının şöhretinden haksız kazanç sağlanacağını ileri sürerek YİDK'nın 2005-M-4594 sayılı kararının iptalini, başvuru tescil edilmiş ise hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ibarelerin ve sınıfların aynı yada benzer olmadığını, iltibas ve haksız yarar oluşmayacağını, 8 nci maddenin 1/b ve 4 ncü fıkra koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamı sonrası yapılan yargılamaya göre; KHK'nin 8/4. maddesindeki koşulların gerçekleşme olasılığının bulunup bulunmadığına dair ek rapor alınmasında hukuki yarar olmadığı, tarafların tescilli markalarını taşıyan çekişmeli malların çok farklı olduğu, davacı markası tanınmış marka olarak kabul edilse bile sadece bankacılık ve kredi kartları için bu tanınmışlığın söz konusu olabileceği, emsal olarak dosyaya sunulan mahkeme kararlarının işbu davada sonuca etkili olmadığı her marka başvurusunun kendi koşullarında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle önceki kararda ısrar edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TPE YİDK kararının iptali ile davalı şirketin marka başvurusu tescil edilmiş ise hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Mahkemece verilen 01.04.2008 tarihli karar Dairemizin 19.10.2010 tarihli 148/10527 sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece direnme kararı verilmesine karşın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere mahkemece bozma ilamına eylemli olarak uyulmuş, deliller yeniden tartışılıp yeni bir gerekçe oluşturularak karar verilmiştir.

Dava, TPE YİDK kararının iptali ile davalı şirketin marka başvurusu tescil edilmiş ise hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Mahkemece verilen 01.04.2008 tarihli karar Dairemizin 19.10.2010 tarihli 148/10527 sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece direnme kararı verilmesine karşın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere mahkemece bozma ilamına eylemli olarak uyulmuş, deliller yeniden tartışılıp yeni bir gerekçe oluşturularak karar verilmiştir.

Ancak, bozma ilamına eylemli olarak uyulmasına rağmen, deliller değerlendirilirken bilirkişi incelemesine gerek görülmediğinden bahisle mahkeme hakimi tarafından yapılan değerlendirme ile davacının tescilli BONUS ibareli markaları sadece bankacılık sektörü ve kredi kartları için tanınmış olup somut uyuşmazlıkta 556 sayılı KHK'nin 8/4. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, 556 sayılı KHK'nin 8/4. madde hükmüne göre; “marka, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir markanın aynı veya benzeri olmakla birlikte, farklı mallar veya hizmetlerde kullanılabilir. Ancak, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın, toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumda, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir marka sahibinin itirazı üzerine, farklı mal veya hizmetlerde kullanılacak olsa bile, sonraki markanın tescil başvurusu red edilir.” Bu durumda uyuşmazlık konusu ihtilafın çözümünün özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği dikkate alınarak, başvuruya konu markanın, tescili kapsamında kalan 29. sınıf beyaz peynirler, kaşar peynirleri emtiası üzerinde kullanılması halinde davacının tescilli markasından haksız yararlanması ve itibarını zedelemesi veya markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumların gerçekleşip gerçekleşmeyeceği hususunda bilirkişi heyetinden rapor alınması ve Dairemizin 19.10.2010 tarihli bozma ilamında açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.