muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1876, Karar No: 2024/3218, Tarih: 17.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/1876 E.  ,  2024/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/410 E., 2021/27 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan verilen 1.940,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün itiraz olunmaksızın 12.03.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 01.04.2022 tarihli ve 2021/29070 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2022 tarihli ve KYB-2022/58971 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2022 tarihli ve KYB-2022/58971 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 292/1, 293 ve 62/1. maddeleri gereğince hükmolunan 4 ay 5 gün hapis cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. Maddesi

gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 3 ay 3 gün hapis cezasına hükmedilmesini müteakip, 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/1. maddeleri gereğince 93 gün adli para cezası karşılığı 1.860,00 Türk Lirasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 1.940,00 Türk lirası adli para cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında yargılama konusu hükümlü veya tutuklunun kaçması eylemi için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 293 üncü maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20,00 TL'den 1.940,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü takdîren 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilen adlî para cezası miktarının, “1.860,00 TL adlî para cezası” yerine “1.940,00 TL adlî para cezası” olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

3. 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü takdîren 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilen adlî para cezası miktarının, “1.860,00 TL adlî para cezası” yerine “1.940,00 TL adlî para cezası” olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; hükmün 6 numaralı fıkrasında yer alan "1.940 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine "1.860,00 TL" ibaresinin yazılması suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/21871, Karar No: 2022/17286, Tarih: 12.12.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/21871 E.  ,  2022/17286 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 25/02/2019

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ek kararla temyiz isteminin reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen redde dair ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktarları ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 25/02/2019 tarihli, 2018/2286 Esas ve 2018/2889 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazının reddiyle, tebliğnameye uygun olarak temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 12/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24372, Karar No: 2015/1755, Tarih: 21.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/24372 E.  ,  2015/1755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/43360

MAHKEMESİ : Antalya 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2012

NUMARASI : 2012/743 (E) ve 2012/873 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müşteki beyanı, mesaj tutanakları ve tüm dosya içeriğine göre, sanıkların, müştekinin telefonuna mesaj göndererek arkadaş olmak istedikleri, müştekinin kabul etmemesi üzerine kendisinine tehdit mesajları gönderdikleri ve mesajlarda "sen benim kim olduğumu biliyor musun, ben Antalya'da bir çetenin lideriyim, benim derdim seni sinkaf etmek, abini dövmek" gibi sözler sarf ettikleri, bu sözlerle müştekinin cinsel dokunulmazlığına ve yakını olan ağabeyinin vücut dokunulmazlığına yönelik saldırıda bulunacaklarını ima ettikleri, bu nedenle eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 106/1-1. cümle kapsamına giren tehdit suçunu oluşturacağı ve bu suçun şikayetten vazgeçme ile düşmeyeceği gözetilmeksizin sanıkların mahkumiyetleri yerine eylemlerinin anılan maddenin ikinci cümlesindeki basit tehdit suçunu oluşturduğundan bahisle şikayetten vazgeçme nedeniyle sanıklar hakkında açılan kamu davalarının düşmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1710, Karar No: 2008/1883, Tarih: 12.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1710 E.  ,  2008/1883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2007

Davacı,   teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşı ile tescil tarihleri arasında   tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşı olan 01.07.1994 ile 01.07.1999 tescil tarihleri arasında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı yasadan yararlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, sigortalılık tespitine ilişkin olarak, dava açıldıktan sonra, davalı kurum tarafından davacının tescil tarihinin 01.07.1994 tarihine çekilmesi nedeniyle, “Davanın konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 5458 sayılı yasadan yararlanılması gerektiğinin tespitine yönelik taleple ilgili olarak ise, “Davacının 5458 sayılı yasanın ilgili hükümlerinden yararlandırılmasına karar verilmiş ve karar süresinde davalı kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir. Sigortalılık tespitine yönelik taleple ilgili mahkemenin kararı yerindedir. Ancak davacının 5458 sayılı yasadan yararlanma koşullarında mahkemece yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Davacının 05.06.2006 tarihinde davalı kuruma verdiği dilekçe tarım Bağ-Kur sigortalılığının ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşına çekilmesini istediği ve anılan dilekçesinde 5458 sayılı yasadan yararlanma doğrultusunda bir talebinin bulunmadığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık geriye yönelik tescil talebinin 5458 sayılı yasadan yararlanma talebini de kapsayıp kapsamadığı noktasında toplanmaktadır. Yerel mahkemece, davacının 5458 sayılı yasanın öngördüğü 3 aylık süre içerisinde kuruma tescil için başvuruda bulunduğu, ve bu başvurunun anılan 3 aylık sürenin dolmasından sonra reddedildiği ve dava açıldıktan sonra da kurumun tescil tarihin geriye çektiğinden, Sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri ve hakkaniyet gereği davacının 5458 sayılı yasanın hükümlerinden yararlandırılmasının uygun olacağı sonucuna varılmışsa da varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı yasanın 2.maddesinde maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine kadar bir ay süre ile uzatılmasına,” karar verilmiştir. Bu duruma göre Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda

Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Kanundan yararlanmak için anılan yasadan yararlanma istemi de içeren dilekçe ile kuruma başvurulması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca da prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunmayan davacının bu yöne yönelik talebinin reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5682, Karar No: 2017/7557, Tarih: 16.10.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/5682 E.  ,  2017/7557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.01.2014 gününde verilen dilekçe ile suya müdehalenin men'i talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, suya müdahalenin men'i istemine ilişkindir.

Davacı, maliki bulunduğu taşınmazların içerisinden kadimden beri Karakaya köyü su kanalının geçmekte olduğunu ve çok yıllık dut ağaçlarının bu kanaldan sulandığını ancak su kanalının borular içerisine alınmak suretiyle köye götürülmesi için çalışmaların başlatıldığını, dava konusu suyun genel su olup su kanalı oluşturulması durumunda ağaçlarının zarar göreceğini bu nedenle suya yapılan müdahalenin men'i talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, dava konusu suyun kimler tarafından ne kadar süre ile kullanılacağının kadimden beri belli olduğunu buna göre davacının suyu iki gün kullanma hakkının bulunduğunu, suyun borulara alınması durumunda bile hakkının mevcut olduğunu bu nedenle ağaçlarının kuruma olasılığının olmadığını, dava konusu suyun suların azalması ve mevsim sıcaklıklarına bağlı olarak buharlaşmasının fazla olması nedeniyle korunması amacıyla boru içerisine alınmak istendiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile davalı tarafından yapılan müdahalenin men'ine ve suyun eski hale getirmesine karar verilmiştir.

Hükmü , davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gereğince; Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer.

Bu madde hükmüne paralel olarak düzenlenen Türk Medeni Kanununun 756. maddesi gereğince de; "Kaynaklar, arazinin bütünleyici parçası olup bunların mülkiyeti ancak kaynadıkları arazinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabilir. Başkasının arazisinde bulunan kaynaklar üzerindeki hak, bir irtifak hakkı olarak tapu kütüğüne tescil ile kurulur. Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak onun altındaki yeraltı sularına da malik olmak sonucunu doğurmaz. Arazi maliklerinin yer altı sularından yararlanma biçimi ve ölçüsüne ilişkin özel kanun hükümleri saklıdır."

Gerek Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gerekse 756/2. maddesinde sözü edilen kaynaklar, yeraltı sularından farklıdır.

Gerek Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gerekse 756/2. maddesinde sözü edilen kaynaklar, yeraltı sularından farklıdır.

Kaynak, kökeni yeraltı suyu olan tabi ve sürekli olarak yeryüzüne çıkan özel mülkiyete girecek nitelikte özel bir su olup, suni bir şekilde veya ara sıra yeryüzüne çıkan su kaynak niteliğini kazanmaz (...Türk Eşya Hukuku, Ankara 1978, s.618). Ayrıca, kaynaktan çıkan suyun yararı kamuya ait bir akarsu oluşturacak kadar bol çıkması halinde kaynak artık özel mülkiyete konu olamaz. Yine, yeraltı suyundan sondaj gibi suni yollarla çıkartılan sulardan yararlanma usulü de 167 sayılı Yeraltı Suları Kanununa tabidir.

Başka bir ifadeyle kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular da yararlanabilir. Bunun yanında kaynak suyu tapulu olmayan araziden (örneğin mera,orman vb) çıkıyorsa suyun debisine bakılmaksızın genel sudur. Bu sudan ise kadim ve öncelik hakkı ihlal edilmemek suretiyle herkes ihtiyacı oranında yararlanabilir.

Özel su ise tapulu taşınmazdan çıkan ve sadece o taşınmazın ve malikinin kişisel ihtiyacını karşılamaya yeterli olan sudur. Arazinin mülkiyetine tabi olan kaynak suyu yani özel su üzerinde, hak sahibi dilediği gibi tasarruf etme yetkisine sahiptir. Bu suyu kendisi kullanabileceği gibi kaynağındaki suyu kullanması hususunda bir başkasına irtifak hakkı da tanıyabilir. Ayrıca mülkiyet hakkına dayanarak kaynağa elatma varsa elatmanın giderilmesi için davalar açmak yetkisi de bulunmaktadır.

5/1465 sayılı Yeraltı Suları Tüzüğü'nün 15. maddesi gereğince yeraltı suyunu kullanacak arazi veya kuyu sahibinin veya işletmecilerinin faydalı su ihtiyacı; sırasıyle içme, temizlik, belediye hizmetleri, hayvan sulaması, zirai sulama ve maden ve sanayi suyu, sportif ve benzeri tesislerin faydalı kullanış miktarı gözönünde bulundurularak tahsis edilecek maksada göre ilgili bakanlıkların mütalaası alınmak suretiyle DSİ tarafından tespit edilir. Faydalı ihtiyaç için ayrılacak su miktarı hiç bir zaman yeraltı suyu deposunun emniyetli veriminden daha yüksek olamaz.

Bu durumda mahkemece, suların en az olduğu dönemde mahallinde ziraatçi ve jeoloji mühendisi bilirkişiler hazır bulundurularak yeniden keşif yapılarak davacının suya ihtiyacı olup olmadığı bilimsel verilere uygun olarak tespit ettirilmeli, davalıların içme suyu ihtiyaçları olup olmadığı, bu ihtiyacı şebeke suyu veya başka kaynaktan karşılayıp karşılamadıkları araştırılmalı, içme suyu ihtiyacının sulama suyu ihtiyacına nazaran öncelikli olduğu da gözetilerek herkesin ihtiyaçları oranında yararlanabileceği bir su rejimi kurulması yoluna gidilmelidir. Değinilen yönler gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanlarından kadimden beri dava konusu suyun davacının taşınmazlarının bulunduğu ve yukarı mahalle olarak adlandırılan mevkiiye 2 gün, köy merkezine ise 13 gün olmak üzere verildiği ancak kuraklığın artması nedeniyle suyun azaldığı, bilirkişi raporların göre ise , dava konusu toprak olan su kanalında engebeden, toprak yapısından ve mevsimsel koşullardan dolayı su kaybının arttığını, bu kaybı en aza indirgemek için suyun plastik borulara alınması ya da beton kanal yapılmasının zorunlu olduğu anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece dava konusu suyun plastik boruya alındıktan veya beton kanal yapıldıktan sonra taraflar arasında yukarıdaki ilkeler de göz önüne alınarak su rejimi kurulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

16.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1941, Karar No: 2016/11400, Tarih: 14.12.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/1941 E.  ,  2016/11400 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında 07.02.2012 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 15/son madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2015 gün ve 2015/1227 esas, 2015/1295 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 141/3, CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 232. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4428, Karar No: 2019/1431, Tarih: 17.04.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4428 E.  ,  2019/1431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 02.03.2016 gün ve 2015/4726 Esas, 2016/1286 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan ... vekilince istenilmekle dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacaklı olduğu ... Müdürlüğünün 2011/350 Esas sayılı dosyasında, borçluya ait taşınır malların satılması üzerine kalan 58.134,82 TL'nin paylaştırılması için .... ... Müdürlüğünün 2009/13071 Esas sayılı ... dosyasında düzenlenen sıra cetveli ile satış bedelinin şikayet olunanlar arasında paylaştırıldığını, sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin alacağının işçilik alacağı olduğunu ve mahkeme kararına dayandığını, müvekkilinin takip tarihinin ve haciz tarihinin şikayet olunanlarınkinden önce olduğunu, aynı konuda ... ... Hukuk Mahkemesinin 2013/... Esas, 2014/89 Karar sayılı kararını temyiz ettiklerini, bu dosyanın temyiz incelemesinde olduğunu, mahkemece bekletici mesele yapılması gerektiğini, ayrıca şikayet olunan ...'in alacağının muvazaalı olduğundan bahisle .... Asliye Ticaret Mahkemesinin 2012/31 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, şikayet olunanın alacağının da şüpheli bir alacak olduğunu ve bu dosyanın da bekletici mesele yapılması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili, şikayetçinin aynı iddiaları ... Hukuk Mahkemesinin 2013/... Esas, 2014/89 Karar sayılı dosyasında da ileri sürdüğünü, mahkemece bu iddialarının reddine karar verilerek şikayetçinin hacze iştirak şartlarının oluşmadığının tespit edildiğini, ... .... Asliye Ticaret Mahkemesinde açılan davanın reddine karar verildiğini ve bu dosya ile ilgisinin bulunmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan ... ... İl Müdürlüğü, şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece şikayetin reddine dair verilen kararın şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemiz'in 02.03.2016 tarihli, 2015/4726 Esas ve 2016/1286 Karar sayılı ilamında özetle, mahkemece aynı taşınırların satış bedeline ilişkin düzenlenen ....02.2013 tarihli sıra cetveli ile ilgili ... ... Hukuk Mahkemesinin 2013/... Esas, 2014/89 Karar sayılı kararının kesinleşmesinin beklenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Bu defa, şikayet olunan ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

... ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 31,70 TL harç ve takdiren 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine ....04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.