muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7148, Karar No: 2020/1272, Tarih: 18.02.2020

“Birleşen dosya yönünden davanın Kısmen Kabulüne, Davalı ... hakkında açılmış olan davanın REDDİNE; 11.000,00 TL Ilk PSD'li gelir ile 900,00 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ....'den alınarak davacı kuruma verilmesine, (Birleştirilen dava ile tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile )Tedavi gideri talebinin REDDİNE;...” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

“...İzmir 12.İş Mahkemesi'nden verilen 16.03.2017 tarih, 2014/160 Esas ve 2017/102 Karar numaralı hükmüne yönelik davacı SGK Başkanlığı vekilinin, davalı ... Başkanlığı vekilinin, ... Temizlik Hiz. Nak. Turz. İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekilinin ve ... Yönetimi A.Ş. vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan REDDİNE,...” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU NEDENLERİ

Davacı SGK Başkanlığı, davalı ... Başkanlığı ve davalı ... Şehir Temizliği Hizmetleri Nakliyat Turz. İnş. Taah. Tic. Ve San. A.Ş.-... Madde Yönetimi A.Ş. İş Ortaklığı vekilleri usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ

Davanın, gelirin kusurlulardan tazminine ilişkin yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Eldeki dosyada, karara esas alınan kusur raporunda Belediye Başkanlığı %25, yüklenici iş ortaklığı %50, işkazası geçiren sigortalı %25 kusurlu bulunmuş ise de asıl işveren konumundaki Belediye Başkanlığının kusuru yönünden yapılan araştırma ve inceleme yetersiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; dava konusu işkazası ile ilgili tazminat ve ceza dosyalarının celbi ile belirlenecek maddi olgulara göre, İşçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; oluşa uygun, kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum, davalı ... Şehir Temizliği Hizmetleri Nakliyat Turz. İnş. Taah. Tic. ve San. A.Ş.-... Madde Yönetimi A.Ş. İş Ortaklığı ve ... Başkanlığı vekillerinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ... Başkanlığı ve ... Şehir Temizliği Hizmetleri Nakliyat Turz. İnş. Taah. Tic. ve San. A.Ş.-... Madde Yönetimi A.Ş. İş Ortaklığına iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6391, Karar No: 2017/3450, Tarih: 30.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/6391 E.  ,  2017/3450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya göre; sanıkta ele geçen kuru-sıkı tabancalara ait İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 09.04.2013 tarihli raporunda; silahların namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle de özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan katı cisimlerin geçebileceği kadar bir boşluk bulunduğu, Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın söz konusu tabancalarla ilgili ellerinde kayıt bulunmadığına dair yazısı, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nın 26.08.2014 tarihli raporunda, namlusunun iç kısmında ortasında boşluk bulunan gaz ayırım parçasının bulunduğu, özel nitelikli fişekleri de atabildiği, tabancaya ait aynı seriden fabrikasyon orjinal örneklerinin dairelerinde bulunmaması nedeniyle tabancalar üzerinde değişiklik yapılıp yapılmadığı hususunda mütalaa verilemeyeceğinin belirtilmesi ve olayda tadil edilmiş fişek ele geçmemiş olması ve sanığın savunması karşısında; sanığın ele geçen tabancaların tadil edilmiş fişek atabilme vasfını bilerek bulundurduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilmediğinden bizatihi suç teşkil eden 6136 sayılı Yasa kapsamındaki tabancanın üzerinde tadilat yapıldığına dair tespit bulunmadığından müsadere ile yetinilip, 1 adet 7.62 mm çapında piyade tüfeği mermisi bulundurmak eyleminin 6136 sayılı Kanun'un 13/4 maddesi kapsamında kalacağı, hüküm tarihinden sonra, 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı sayılı Kanun'un 12. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesi uyarınca anılan suçun ön ödemeye bağlı hale getirilmesi karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11489, Karar No: 2024/5438, Tarih: 03.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/11489 E.  ,  2024/5438 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/53 E., 2015/189 K.

K

Suça sürüklenen çocuk hakkında cinsel taciz suçu yönünden yapılan incelemede; suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Burhaniye (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile suça sürüklenen çocuğun denizde yüzmekte olan mağdure Dilan'ın ayaklarını ayırıp mağdureyi kendisine çekmesi şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemi neticesinde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddenin birinci fıkrası ve 31 inci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Mahkemenin yeterince araştırma yapmadan mağdurun soyut beyanları doğrultusunda hüküm tesis ettiğine, açıklanan nedenlerle hükmün bozulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında hükmolunan netice cezaların türü ve miktarları gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında hükmolunan netice cezaların türü ve miktarları gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun, denizde yüzmekte olan mağdure Dilan'ın ayaklarını ayırıp mağdureyi kendisine doğru çekmesi şeklindeki eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturup, öngörülen cezanın alt ve üst sınırları nazara alındığında kanun değişikliğinin lehe veya aleyhe sonuç doğurmayacağı gözetildiğinde, muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, eleştiri dışında hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Burhaniye (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz isteklerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3132, Karar No: 2022/8379, Tarih: 21.12.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/3132 E.  ,  2022/8379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 04.02.2022 tarihli ve 2021/773 Esas - 2022/180 Karar sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

Dairemizce, UYAP ortamından gönderilen 14/11/2022 tarihli ve 2022/3132 Esas sayılı yazımız ile dava tarihinden önce vesayet altına alınan davacı ... ... hakkında husumete izin kararının istendiği, 09/12/2022 tarihli, 2021/773 Esas sayılı yazınız ile, husumete izin kararının bulunmadığı anlaşılmakla; husumete izin kararının temini ile dosyasına eklenmesi ve temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/257, Karar No: 2007/72, Tarih: 20.03.2007

Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-257 E., 2007/72 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-257 E., 2007/72 K.**

**- KANUNİ HAFİFLETİCİ SEBEBLER

- KANUNUN ZAMAN BAKIMINDAN UYGULANMASI

- LEHE OLAN HÜKÜMLERİN UYGULANMASINDA USÜL**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 257 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 230 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 80 ]

**"İçtihat Metni"**

Görevi ihmal suçundan sanığın, 765 sayılı TCY'nın 230/1, 80, 59, 647 sayılı Yasanın 4, 765 sayılı TCY'nın 72. maddeleri uyarınca 1519 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca birer ay ara ile 6 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve aynı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen 15.06.2006 gün ve 39-17 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay C.Başsavcılığının "onama" istekli 02.11.2006 gün ve 133975 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına tevdi edilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

6.10.2001 tarihinden beri Karaman'da görev yapmakta olan ve 30.4.2004 tarihinde birinci sınıfa ayrılmış bulunan sanık C.Savcısının, iş bölümü cetvellerine göre "sonu 2 ve 9 ile biten hazırlık evraklarının gereğini yapıp sonuçlandırmak ve gerektiğinde kanun yollarına müracaat etmek" le görevlendirildiği,

Denetim tarihi itibariyle sanığın elinde toplam 542 adet evrak bulunduğu, takipsiz bırakılan evrakın tehdit, hırsızlık, ırza geçme, hürriyeti tahdit, yaralama, sahtecilik, cep telefonu hırsızlığı ve meraya tecavüz gibi suçlara ait soruşturması tamamlanmış ancak neticeye bağlanmamış evraklardan oluştuğu, sanığın 2001/3122 sayılı hazırlık evrakını 5.4.2002 tarihinden 28.2.2003 tarihine kadar sürüncemede bırakması eylemi nedeniyle de, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca 15.09.2003 tarihinde uyarı cezası ile cezalandırıldığı, Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca da 5.1.2005 ve 25.1.2005 tarihli yazılarla birikime neden olmaması yönünde uyarıldığı,

132 adet soruşturma evrakının 6 ila 20 ay işlemsiz kalmasına neden olduğu, İş bölümü gereği kendisine düşen soruşturma evrakının akıbetini izleyip gereğini yapıp kısa sürede sonuçlandırmakla yükümlü bulunan sanık Cumhuriyet Savcısının, görevini yasa ve yönetmeliğin öngördüğü biçimde yapmayıp, evrakın işlemsiz kalmasına ve sonuçlanmamasına pasif eylemleriyle neden olduğu, sabit olan eyleminin suç tarihine göre 765 sayılı TCY'nın 230 ve 80. maddeleri kapsamına girdiği, işlemsiz bırakılan soruşturma evrakı nedeniyle, 5237 sayılı TCY'nın 257. maddesinde öngörülen "kişilerin mağduriyetine" neden olma öğesininin de, gerek olayın mağdurları gerekse sanıkları yönünde somut olayda gerçekleştiği,

5237 sayılı Yasanın 7/2. maddesi ile 5252 sayılı 9/3. maddeleri uyarınca sanık hakkında uygulanma olanağı bulunan 765 sayılı Yasanın 230/1. ve 80. maddeleri ile 5237 sayılı Yasanın 257/2. ve 43. maddelerinin mukayesesinde, 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olduğu, dolayısıyla suçun sübutu, niteliği ve lehe yasanın belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, Özel Dairece verilen hükmün bu yönüyle isabetli olduğu anlaşılmaktadır.

Ancak; 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasa'nın 4. maddesi ile, nisbi ve tazminat kabilinden para cezaları hariç olmak üzere, Yasalar ile tüzüklerdeki para cezaları yüzkırkikibin sekizyüzaltmış kat ile iki kat arasında değişen miktarlarda arttırılmış, 5. maddesinin 2. fıkrasında ise, nisbi nitelikteki adli para cezaları hariç olmak üzere, adli para cezalarında, cezanın alt sınırının dörtyüzellimilyon, üst sınırının ise yüzmilyar Türk lirası olarak uygulanacağı belirtilmiş, bu şekilde, adli para cezasını gerektiren suçlarda 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren para cezasının alt sınırı dörtyüzellimilyon lira üst sınırı ise yüzmilyar lira olarak belirlenmiştir.

Para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde 1 Yeni Türk Lirasının altında kalan tutarların dikkate alınamayacağı yönündeki 5083 sayılı Yasanın 2, 765 sayılı TCY'nın 2/2 ve 5237 sayılı Yasanın 7/2 maddesi hükümleri karşısında, mevcut yasa değişikliğinin fail lehine olması nedeniyle, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda da Yasalardaki para cezası miktarının yeniden hesaplanıp belirlenmesi zorunlu hale gelmiştir. Bu yeni ilke doğrultusunda yapılan hesaplama sonucu adli para cezasının alt ve üst sınırları;

01.01.2005-31.05.2005 489.-123.877. YTL.

01.06.2005 tarihinden itibaren 450.-

100.000. YTL.

Şeklinde belirlenmiş ise de, 01.01.2005-31.5.2005 tarihinde işlenen suçlar açısından, sonradan yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olması nedeniyle 01.01.2005-31.05.2005 tarihleri arasında işlenen suçlar açısından da para cezasının 450-100.000 YTL. olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

01.01.2005-31.05.2005 489.-123.877. YTL.

01.06.2005 tarihinden itibaren 450.-

100.000. YTL.

Şeklinde belirlenmiş ise de, 01.01.2005-31.5.2005 tarihinde işlenen suçlar açısından, sonradan yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olması nedeniyle 01.01.2005-31.05.2005 tarihleri arasında işlenen suçlar açısından da para cezasının 450-100.000 YTL. olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın 10.03.2005 tarihinde işlediği zincirleme görevi ihmal suçundan 765 sayılı TCY'nın 230/1. maddesi uyarınca 3 ay hapis ve 450 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, müteakip arttırma ve eksiltme işlemlerinin herbirinde de 1 YTL.nin altında kalan değerlerin hesaba katılmamak ve keza hürriyeti bağlayıcı cezanın günlüğünün 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 12 YTL.'den paraya çevrilmek suretiyle sonuç olarak 1481 YTL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar vermesi yerine, temel para cezasının 489 YTL olarak belirlenip, müteakip arttırma ve eksiltmelerin bu miktar üzerinden yapılması nedeniyle, sanık hakkında fazla adli para cezasına hükmedilmiştir.

Özel Daire hükmü bu yönüyle isabetsiz olup, bozulmasına karar verilmelidir. Ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CYUY'nın geçerliliğini koruyan süren 322. maddesi uyarınca Ceza Genel Kurulunca da karar verilmesi olanaklı bulunduğundan, sair yönleri isabetli bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15.06.2006 gün ve 39-17 sayılı hükmünün 765 sayılı TCY'nın 2/2, 5237 sayılı Yasanın 7/2 ve 5083 sayılı Yasa hükümleri karşısında sanığa fazla para cezası tayin edilmiş olması nedeniyle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CYUY'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Özel Daire hükmünün;

"Sanık Ali Ersoy'un 765 sayılı TCY'nın 230/1. maddesi uyarınca 3 ay hapis ve 450 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 765 sayılı TCY'nın 80. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırılarak, 3 ay 15 gün hapis ve 525 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, bu cezadan aynı Yasanın 59. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, 2 ay 27 gün hapis ve 437 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 647 sayılı Yasanın 4/1. maddesi uyarınca günlüğü 12 YTL'den paraya çevrilerek 1044 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezalarının TCY'nın 72. maddesi uyarınca toplanarak sanığın BİNDÖRTYÜZSEKSENBİR YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca birer ay ara ile 6 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve aynı Yasanın 6. maddesi uyarınca ERTELENMESİNE karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 20.03.2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5639, Karar No: 2020/3874, Tarih: 06.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/5639 E.  ,  2020/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ağrı 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27.03.2020 tarih ve 2017/87- 2019/164 sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalının davacı şirket ile yaptığı özel sözleşme kapsamında ödenmeyen ücret alacağının tahsili için icra takibi başlattığını, takibe sehven itiraz edilemediğini, davacıların borcunun ve sorumluluklarının bulunmadığını belirterek davalıya borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalının davacı şirketten alacağı olduğu, davacı ... hakkındaki icra takibinden vazgeçildiği gerekçesiyle davacı ... yönünden dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı şirket yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiş, mahkemece verilen 27.03.2020 tarihli ek kararla, temyiz isteminin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine karar verilmiş, işbu ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacılar vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin 27/03/2020 tarihli ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemenin 27.03.2020 tarihli ek kararının ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.