muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13937, Karar No: 2023/11100, Tarih: 14.12.2023

1- Suçun, kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması,

2- Suçun işlendiği hususunda somut delillere dayanması, kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması,

3- Başka yolla delil elde edilme imkânının bulunmaması,

4-Hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararının bulunması,

5- Suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması, gereklidir.

02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan 6763 sayılı Kanun'un 27. maddesiyle yapılan değişiklikle örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenip işlenmediğine bakılmaksızın uyuşturucu madde ticareti yapma suçu CMK'nın 139. maddesindeki katalog suçlar arasında yer almıştır.

Sanıklar atılı suçu "örgüt faaliyeti çerçevesinde işlemediğinden” bu suçla ilgili gizli soruşturmacı atanması kanuna aykırıdır. Ancak adli kolluk görevlisi “suçu ve failini belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusundaki genel görevi kapsamında, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmese de, uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ile ilgili olarak, alıcı rolüne girerek sanıklardan uyuşturucu madde alabilir. Bu şekilde elde edilen delil gizli soruşturmacının adli kolluk görevlisi olması halinde hukuka uygundur. Gizli soruşturmacı kamu görevlisi ise delil toplama yetkisi bulunmamaktadır.

CMK’nın 217. maddesine göre; yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan delillere dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

Dosya kapsamına göre, Bursa 5. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21.11.2013 tarihli 2013/110 D.İş sayılı gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararında "...GS265, GS360, GS410, GS411, GS412, GS460, GS461, GS469 ve GS470 kod nolu görevlilerin gizli soruşturmacı olarak görevlendirilmelerine izin verilmesine" ibaresinin yer aldığı gözönünde bulundurulduğunda; gizli soruşturmacının kamu görevlisi ya da adli kolluk görevlisi olup olmadığının belirlenerek, kolluk görevlisi ise tanık olarak dinlenmesinden sonra, sanıkların hakim huzurundaki beyanları da dikkate alınarak hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, bu hususlar gözetilmeden hüküm kurulması,

Kabule göre de:

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; gizli soruşturmacı tarafından sanıklardan birden fazla kez esrar satın alınmasının, ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım -satım" söz konusu olmadığı gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanıkların cezasının TCK’nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2-Bursa Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan tanık numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Bursa Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan tanık numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hükümden sonra, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle ve 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler gözetilerek bu maddenin uygulanması açısından sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması," nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2023 tarihli ve 2021/62 Esas, 2023/243 Karar sayılı kararı ile;

Sanıklar Cengiz ve Serdal'ın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına,

Sanık ...'ın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 39 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1.Delillerin hukuka aykırı yöntemle elde edildiğine,

2. Mahkûmiyete yetecek kesin delil bulunmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın 21.11.2013, 07.12.2013, 14.12.2013 tarihinde gizli soruşturmacılara esrar elde etmeye elverişli kenevir bitkisi sattığı gerekçesiyle mahkûmiyetine,

Sanık ...'in 21.11.2013, 07.12.2013, 07.12.2013 tarihinde gizli soruşturmacılara esrar elde etmeye elverişli kenevir bitkisi sattığı gerekçesiyle mahkûmiyetine,

Sanık ...'ın gizli soruşturmacılara; 24.11.2013, 24.11.2013, 30.11.2013, 05.12.2013, 09.12.2013, 14.12.2013, 14.12.2013 tarihinde esrar elde etmeye elverişli kenevir bitkisi, ayrıca 30.11.2013 tarihlerinde sentetik kannabinoid türü uyuşturucu madde sattığı gerekçesiyle mahkûmiyetine,

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2023 tarihli ve 2021/62 Esas, 2023/243 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/836, Karar No: 2019/1604, Tarih: 18.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/836 E.  ,  2019/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında;

Ayrı ayrı beraat.

2- Sanık ... hakkında;

TCK.nin 85/2, 62. maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası.

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.12.2018 tarihli ilamı da gözetilerek; yokluğunda kurulan 25.10.2013 tarihli hükme ilişkin gerekçeli kararın UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırmada, halen Tekirdağ 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu anlaşılan katılan ...'a "CMUK'un 310. maddesi uyarınca, hükmün tebliğinden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak bir beyanla veyahut hükümlü olarak bulunulan ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek hükmü temyiz edebileceğini" gösterir açıklamalı tebligatla birlikte tebliğ edilerek, CMK'nin 35/3. maddesi uyarınca tebliğ edilen kararın muhataba okunup anlatıldığına dair ilgili infaz kurumu müdürlüğünce düzenlenecek tebliğ tebellüğ evrakı da dosyaya eklenmek suretiyle, verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/03/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/896, Karar No: 2022/11442, Tarih: 09.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/896 E.  ,  2022/11442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 30/12/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 01/01/2012 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 13/02/2012 tarihli ve 2012/16 soruşturma, 2012/2954 esas, 2012/1502 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2- Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 23/11/2012 tarihli ve 2012/293 esas, 2012/1390 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi gereğince bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 04/12/2012 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

3- Kocaeli Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlandığı, 18/04/2013 tarihinde Bilgilendirme Formu imzalatılarak denetim planı hazırlandığı, sanığın 18/04/2013, 09/05/2013, 04/06/2013, 25/06/2013 ve 11/07/2013 tarihli bireysel görüşmelerine katıldığı, sanığın ikametinin Kartal ilçesinde olması nedeniyle denetime İstanbul’da devam edilmesini talep etmesi üzerine dosyasının İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 12/08/2013 tarihli ve 2012/8974 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, MERNİS adresinde 27/08/2013 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılarak 04/11/2013 tarihinde İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

4- Denetime uymadığının bildirilmesi üzerine, İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli ve 2013/611 esas, 2014/499 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine karar verildiği, sanığın kararı temyiz ettiği,

5- Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 14/03/2017 tarihli ve 2015/8081 esas, 2017/1690 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği,

5- Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 14/03/2017 tarihli ve 2015/8081 esas, 2017/1690 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği,

6- Bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına dair Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 23/11/2012 tarihli ve 2012/293 esas, 2012/1390 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığından bahisle açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama neticesinde 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine ilişkin İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli ve 2013/611 esas, 2014/499 sayılı kararının, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/03/2017 tarihli ve 2015/8081 esas, 2017/1690 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 6.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Her ne kadar, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesi uyarınca sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin zorunlu olduğundan bahisle kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş ise de; 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesinde yer alan, "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191'inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki hükmü nazara alındığında, sanık hakkında daha önceden denetimli serbestlik tedbiri uygulandığından, artık zorunlu olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmeyeceği gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, sanığın adresine İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce gönderilen çağrının 27/08/2013 tarihinde tebliğ edilmesine karşın, 10 gün içerisinde müracaat etmemesi üzerine kaydının kapatılarak kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında, tedbirin infazı sırasında yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca davaya devam olunabilmesi için aranan şartın “Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmama” şartı olup, yargılama devam ederken 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle sanığın lehine olan “yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme” şartının getirildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi gereğince mahkemesince lehe kanun değerlendirilmesi yapılarak, ısrar şartının gerçekleşmediği cihetle, sanık hakkında açılan kamu davasına ilişkin durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek, İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 01/01/2012 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonunda, Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesinin

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 01/01/2012 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonunda, Kartal 2. Sulh Ceza Mahkemesinin

23/11/2012 tarihli ve 2012/293 esas, 2012/1390 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesini takiben, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli ve 2013/611 esas, 2014/499 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği, sanığın kararı temyiz ettiği, Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 14/03/2017 tarihli ve 2015/8081 esas, 2017/1690 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma sonrasında yeniden yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 6.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İnceleme konusu olayda suç tarihi 01/01/2012 olup denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin dosya kaydı 04/11/2013 tarihinde kapatılmış ve İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen 02/05/2019 tarihli ve 2018/172 esas, 2019/373 sayılı kararı ile; 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile TCK’nın 191. maddesinde yapılan değişikliklerin yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden önce işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından dolayı verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı amacıyla gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin tebliğine rağmen başvuruda bulunmayan sanığa, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce bu hususta ikinci bir tebligat yapılmasına gerek bulunmadığına karar verilmiş olduğundan somut olayda ısrar şartının aranmayacağı, bu nedenle kanun yararına bozma isteminin yerinde görülmediği, ancak;

5560 sayılı Kanun'la değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin kararın kesinleşmesinden sonra Kocaeli Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlandığı, 18/04/2013 tarihinde Bilgilendirme Formu imzalatılarak denetim planı hazırlandığı, sanığın 18/04/2013, 09/05/2013, 04/06/2013, 25/06/2013 ve 11/07/2013 tarihli bireysel görüşmelerine katıldığı, sanığın ikametinin Kartal ilçesinde olması nedeniyle denetime İstanbul’da devam edilmesini talep etmesi üzerine dosyasının İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 12/08/2013 tarihli ve 2012/8974 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, MERNİS adresinde 27/08/2013 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılarak 04/11/2013 tarihinde İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde; “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre,

“Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda, İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 12/08/2013 tarihli ve 2012/8974 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğinin usulsüz olduğu, bu nedenle sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığından sözedilemeyeceği, nitekim sanığın da temyiz dilekçesinde tebligattan haberdar olmadığı için denetime uyamadığını belirttiği, bu nedenle kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından;

Mahkemesince açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere “durma kararı” verilerek, sanık hakkında verilen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle; kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK’nın 223/8-2.cümlesi uyarınca “kamu davasının durmasına” ve “denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenilmesi için İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan, İstanbul Anadolu 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/187 esas, 2017/500 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının ( a ) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 09/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.