muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13733, Karar No: 2020/2088, Tarih: 12.02.2020

Davacı vekili, müvekkilinin 1986 yılında davalı şirkette tekniker olarak işe başladığını, çalıştığı dönemin tamamında davalı şirket kamu kurumu olduğundan devlet memuru statüsünde çalıştığını, zamanla baş tekniker, teknik amir, şef tekniker, mühendis, şef mühendis ve müdür görevlerine terfi ettiğini, davalı şirketin 2005 ynında özelleştirme kapsamında hisselerinin bir kısmını yabancı menşeli bir firmaya devrettiğini, bu firmanın devlet memuru statüsünde olan çalışanları işten çıkmaya zorladığını, bir kısım baskılar uğradığını, özelleştirme sonrasında hakim olan yönetimin devlet memuru statüsünde olan çalışanlara 2006 yılında 5 yıllık sözleşme imzalatma kararı aldığını, müvekkiline de zorla bu sözleşmenin imzalatıldığını, müvekkilinin 2010 yılında hiç bir neden yokken pendik telekom müdürü iken merkeze pasif göreve çekildiğini, uzman olarak görevlendirildiğini, pasif göreve çekildiğinden dolayı her ay alması gereken 150 TL yakacak yardımını 30 ay boyunca alamadığını, üç yıl boyunca alması gereken zamları alamadığını, diğer personele yapılan zamdan çok düşük sadece %2 oranında zamla oyalandığını, 2010 yılında maaşına %10 zam yapıldığını ancak daha sonra sebep gösterilmeksizin geri alındığını, performansı yüksek olmasına rağmen 2010 yılında herhangi bir performans ücretinin ödenmediğini, 2011 yılında ise sadece bir maaş performans ücreti ödemesi yapıldığını, aynı statüde çalışan diğer çalışanlara çok daha yüksek ödemeler yapılırken müvekkiline yapılan bu eksik ödemelerin caydırma politikasının bir parçası olduğunu, bunca yıldırma politikasına rağmen emekliliğe ayrılmayan müvekkilinin 2013 yılı Ocak ayı sonunda ...'a tayininin çıkarıldığını, anadolu lisesi 2. sınıfta okuyan çocuğu olduğundan gitmesi imkansız olan müvekkilinin mecburen henüz 52 yaşında olmasına rağmen emekliye ayrılmak zorunda kaldığını, emekli olmadan önceki ocak 2013 maaş bordrosunda çıplak net maaşının 7.325,94 TL olduğunu, bu rakama lojman, yakıt bedeli,yemek bedeli, telefon-internet hakkı, sigorta, sağlık yardımı, fazla çalışma ücretleri ve sair diğer gelirlerinin dahil olmadığını, bunca hakka sahip olan müvekkilinin emekli olduktan sonra kendisine sadece 1

. sınıfta okuyan çocuğu olduğundan gitmesi imkansız olan müvekkilinin mecburen henüz 52 yaşında olmasına rağmen emekliye ayrılmak zorunda kaldığını, emekli olmadan önceki ocak 2013 maaş bordrosunda çıplak net maaşının 7.325,94 TL olduğunu, bu rakama lojman, yakıt bedeli,yemek bedeli, telefon-internet hakkı, sigorta, sağlık yardımı, fazla çalışma ücretleri ve sair diğer gelirlerinin dahil olmadığını, bunca hakka sahip olan müvekkilinin emekli olduktan sonra kendisine sadece 1.880,00 TL emekli aylığı bağlandığını, zorla emekli olan müvekkilinin çok büyük maddi kayıplarının olduğunu, davalı kurumun müvekkiline 2011 yılı Ekim ayında 5 yıllığına tahsis ettiği lojmanın kullanma süresi dolmadan 45 ay önce emekliye zorlama sebebi ile lojmanı düşük bedelle kullanma hakkını da elinden aldığını, 2005 yılı Mayıs ayında merkeze pasif göreve alındıktan sonra 19 Mart 2010 tarihine kadar her cumartesi 08:00 - 17:30 saatleri arasında çalışmasına rağmen herhangi bir fazla mesai ücretinin ödenmediğini, baskı ve zorlamalarla emekli olan müvekkiline, iş akdini kendi isteğiyle fesh etmiş gibi ihbar tazminatı ödemesinin yapılmadığını, müvekkiline her ay ödenen 150 litre benzin ödemesinin keyfi olarak 2010 yılında sonlandırıldığını, 2010 yılından itibaren yapılan psikolojik baskılar nedeniyle müvekkilinin elem ve üzüntüsünün telafisi mümkün olmamakla birlikte davalı şirketin manevi tazminata mahkum edilmesi gerektiğini, iddia ederek; yoksun kalınan maaş farkı, ayrımcılık tazminatı, kötüniyet tazminatı, performans başarı ücreti, mahrum bırakılan lojman hakkı ödemesi, fazla mesai, ihbar tazminatı, ödenmeyen benzin ve yapılmayan maaş zammı, mahrum kalınan benzin, telefon, internet bedelleri, manevi tazminat alacaklarının faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, zamanaşımı yönünden davanın reddi gerektiğini, davacının dava dilekçesinde belirttiği gibi baskı altında emekli edilmediğini, 31/01/2013 tarihinde sunduğu dilekçe ile emekli olma talebinde bulunduğunu ve anlaşma-ikale ile emekliliğe ayrıldığını, emeklilik nedeniyle davacıya 86.332,87 TL kıdem tazminatı, 23.073,37 TL izin ücreti, 8 aylık ücreti tutarında 56.790,68 TL ek ödeme yapıldığını, Davacının müvekkili işverenlikte fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, şirket ücret politikası gereği her unvan ve pozisyonun zam oranının farklı olduğunu, dolayısıyla davacının farklı oranda zam almasının doğal olduğunu, davacının tayininin sektördeki gelişmeler ve rekabet ortamı dikkate alınarak iş gücü değişiminin sürdürülmesi ve şirketin organizasyon yapısı ve norm kadro sayısındaki değişiklikler nedeniyle yapıldığını, davacının müdürlük yaptığı dönemde filo aracını kullanması nedeniyle yakacak yardımı yapıldığını, şirket yönetmeliği gereği bu pozisyondan ayrıldıktan sonra kendisinin veya eşinin bir aracının olması halinde yakıt yardımından faydalanabileceğini, davacının ve eşinin herhangi bir aracı olmadığından dolayı yakıt yardımının yapılmadığını, konut tahsisi usulü ve esaslarının 13. maddesine göre lojman bedeli fiyatının yükseltildiğini, ihbar tazminatının hangi koşullarda alınacağının belli olduğunu, emeklilik durumunda ihbar tazminatının alınamayacağını, davacının baskı uygulamasıyla değil kendi talep ve rızasıyla tüm yasal haklarını alarak iş yerinden ayrıldığını, asla kendisine işten ayrılması ve istifa etmesi yönünde sistematik, devam eden bir psikolojik baskı, taciz ve zorlama yapılmadığını savunarak haksız ve yasal dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir.

Davacı, 2010 ve 2012 yıllarında ödenmesi gereken performans priminin/özel ödülün ödenmediğini iddia etmiştir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemelerinde, davacı işçiye emsal olabilecek işçilere 2009 yılında performans primi adı altında sonrasında ise 2010, 2011, 2012 yıllarında özel ödül adı altında ödemeler yapıldığı ve bu ödemelerin miktarları tesbit edilmiştir.

Davacı, 2010 ve 2012 yıllarında ödenmesi gereken performans priminin/özel ödülün ödenmediğini iddia etmiştir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemelerinde, davacı işçiye emsal olabilecek işçilere 2009 yılında performans primi adı altında sonrasında ise 2010, 2011, 2012 yıllarında özel ödül adı altında ödemeler yapıldığı ve bu ödemelerin miktarları tesbit edilmiştir.

Bu durumda dosya içeriğine göre davalı şirkette çalışan işçilere yılda bir kez prim ödemesi uygulamasının bulunduğu anlaşılmaktır. Mahkemece davacının prim/özel ödül alacağının reddine karar verilmiş ise de yapılan değerlendirme hatalıdır. Davacının 2011 yılının tamamında çalıştığı ve yılın tamamında çalışması nedeniyle 2012 yılında ödenen özel ödüle de hak kazandığı gözetilerek alacak miktarının hesaplanması ve hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/02/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2062, Karar No: 2015/9188, Tarih: 01.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/2062 E.  ,  2015/9188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... Mevkii ..., ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazların kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki,

1-Bozma ilamında davaya konu taşınmaza el atılması nedeni ile kalan kısımdan DSİ kanalı geçmesi nedeni ile değer artışı olacığından, kalan kısımda değer artışı hesaplanarak karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozma yapılmış ise de, bozma ilamından sonra hükme esas alınan bilirkişi raporunda kalan kısım için %15 değer artışı olacağı belirtilmiş ,ancak hesaplama yapıldığı sırada ise kamulaştırılan alanın bedeli %50 hesaplanak ödenmesi gereken tazminat bedeli tesbit edilmiştir. Mahkemece kalan kısımdaki değer artışı çelişki yaratmayacak şekilde tesbit edilip davaya konu taşınmaza el atılmasından geriye kalan kalanın bedeli üzerinden değer artışı oranı araştırılarak kalan kısımdaki değer artışı hesaplanıp bedel düşülmesi gerekirken çelişkili ve yanlış değerlendirme yapan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi,

2-01.10.2011 gün ve 662 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 6200 sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'a eklenen geçici 9. maddenin 3. paragrafında ise DSİ'nin mülkiyetinde iken 5018 sayılı Kanunun geçici 12. maddesi gereğince Hazineye devredilen ve DSİ faaliyetleri için Hazine adına kamulaştırılan taşınmazlardan bu maddenin yayımı tarihi itibarıyla satışı yapılmamış, başka kurum ve kuruluşlara tahsis edilmemiş ve devredilmemiş olanların mülkiyetinin, bu maddenin yayımı tarihinden itibaren altı ay içinde DSİ adına re'sen tescil edileceği, tescil işlemi nedeniyle hiç bir bedel ve harç alınmayacağı hükmünü içerdiğinden, kamulaştırılan taşınmazın davacı DSİ Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilmesi gerekirken Hazine adına tesciline karar verilmiş olması,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkaraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçlarının nisbi olarak uygulanması gerekmektedir. Buna göre mahkemece nisbi harca hükmedilmesi gerekirken maktu harca hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7434, Karar No: 2025/3262, Tarih: 24.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/7434 E.  ,  2025/3262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1790 E., 2023/1561 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstinaf bozması üzerine verilen Fethiye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2023 tarihli ve 2022/491 Esas, 2023/76 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 22.05.2023 tarihli ve 2023/1790 Esas, 2023/1561 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sonuç cezanın "8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası" olarak belirlenmesi gerekirken hesap hatası yapılarak yazılı şekilde 7 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunduğundan hükmün 4. paragrafında yer alan "7 yıl 13 ay 15 gün" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "8 yıl 1 ay 15 gün" ibaresinin eklenerek Cumhuriyet savcısı(aleyhe), katılan vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a-d ve 303. maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; gerekçeye, eksik incelemeye, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eylemin meşru savunma ve sınırın aşılması kapsamında kaldığına, öldürme ve yaralama kastı olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; gerekçeye, eksik incelemeye, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eylemin meşru savunma ve sınırın aşılması kapsamında kaldığına, öldürme ve yaralama kastı olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından doğrudan kasıtla gerçekleştirildiğinin saptandığı, eksik incelemenin bulunmadığı, katılanın arkadaşlarının da olay yerine gelmesinden cesaret alarak sanığın ve ailesinin bulunduğu tarafa doğru gittiği, bunu gören sanık ...'ın minibüsünün arkasındaki pompalı tüfeği alarak kendisine doğru koşan katılana doğru hedef gözeterek yaklaşık üç metre mesafeden ateş ettiği, Muğla Adli Tıp Polikliniğinin 22.11.2017 tarihli raporuna ve alınan diğer raporlara göre katılanın duyu veya organlarının birinin sürekli zayıfladığı, vücudunda orta (3) derece kırık olduğu ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığının tespit edildiği, kullanılan silahın etkili mesafeden vahim sonuçlar meydana getirmeye elverişli olması, atış mesafesi, meydana gelen yaralanmanın boyutu, av tüfeği ile yakın mesafeden bacağa yönelik yapılan atışlarda da, toplu saçma girişi ile geniş doku ve kemik kaybı yanında ana damar ve sinir parçalanmasına bağlı ani ve bol miktarda kan kaybı sonucu kısa sürede ölümün meydana geldiğinin bilinen bir durum olması, sanığın ateş etme eyleminden sonra silahı doğrultmaya devam etmiş olması, eşi olan Fatma'nın ve orada bulunan kişilerin yanına gidip onu oradan uzaklaştırmaları sebebiyle eylemine devam edememesi hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın ortaya çıkan kastı öldürmeye yönelik olup suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak tayininde isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma ve sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 22.05.2023 tarihli ve 2023/1790 Esas, 2023/1561 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Fethiye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7952, Karar No: 2021/8363, Tarih: 15.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7952 E.  ,  2021/8363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde öngörülen nitelikli halin gerçekleşebilmesi için “Adet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılma” koşulunun gerçekleşmesi gerektiği, somut olayda müştekinin salı pazarında tezgah açacağı için gece saat 22.00 sıralarında 250 kasa şeftaliyi, ... Mahallesi .... Sokakta bulunan ... İnternet isimli iş yerinin yan sokağına düzgün bir şekilde sıralayarak bıraktığının ve suça sürüklenen çocuğun, diğer suça sürüklenen çocuklarla birlikte, 18 kasa şeftaliyi buradan çaldıklarının anlaşılması karşısında, suça konu şeftali kasalarının adet, tahsis veya kullanımı gereği açıkta bırakılıp bırakılmadığı hususunun mahalli bilirkişiler dinlenilerek gerekmesi halinde keşif de yapılmak suretiyle açıklığa kavuşturulup sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı hususunda araştırma yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3123, Karar No: 2006/3904, Tarih: 25.05.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/3123 E.  ,  2006/3904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 123 ada 2 parsel sayılı 1678.44 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, harici satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde taşınmazı aslında ölünceye kadar bakılması karşılığı oğlu ...’a verdiğini ancak bu yükümlülüğünü yerine getirmediği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin tesbit gibi davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı mirasçısı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı ... ...’a ait iken satışı ile davalıya devredildiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmaz davacı ...’a ait iken 31.10.2002 tarihli senetle davalıya satılıp teslim edildiğinden bahisle davalı adına tesbit edilmiş; davacı, taraflar arasında yapılan ölünceye kadar bakma sözleşmesinin davalıya yüklediği mükellefiyetlerin yerine getirilmediği gerekçesi ile tesbitin iptalini ve taşınmazın adına tapuya tescilini talep ve dava etmiştir. Taşınmazın muris ... ...’a ait olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık taşınmazın satış, bağış veya ölünceye kadar bakma akdi gereği davalıya devredilip devredilmediği, taraflar arasında usulüne uygun olarak yapılmış bakıp-gözetme sözleşmesi yapılmış ise; bu sözleşme gereğinin davalı tarafça yerine getirilip getirilmediği konularındadır. Davalı, tarafları ... ... ve ... olan 31.10.2002 tarihli satış senedine dayanmıştır. Senet satıcı ... ...’ın parmak izini taşımaktadır. İhtiyar heyeti üyelerinin tasdikini ihtiva etmemesi ve senedin yapılış şekli itibariyle Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinde öngörülen şartları taşımadığı ve dolayısıyla senedin geçerli bir senet olmadığı açıktır. Ancak senedin usule uygun olarak düzenlenmemiş olması satışın geçersiz olduğu sonucunu doğurmaz. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’na göre davalının bu durumda satış sözleşmesini senedin dışında her türlü delille (bilirkişi-tanık beyanı vs.) isbat etme imkanı bulunmaktadır. Mahkemece satış hususunda yeterli araştırma yapılmadığı gibi, davacı tarafın iddia ettiği gibi usulüne uygun olarak yapılmış ölünceye kadar bakma sözleşmesinin bulunup bulunmadığı, böyle bir sözleşme varsa tarafların bu sözleşme gereğini yerine getirip getirmedikleri de araştırılıp tartışılmadan hüküm kurulmuştur. Bu tür eksik ve yetersiz soruşturmaya dayanılarak karar verilemez. Doğru sonuca varılabilmesi için taraflardan iddia ve savunmaları ile ilgili tüm delilleri sorulup celbedilmeli, varsa ölünceye kadar bakma sözleşmesinin ibrazı istenip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında ibraz edildiği takdirde ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile satış senedi uygulanıp kapsamları belirlenmeli, dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın satışı, varsa bakıp gözetme sözleşmesi, bakıp gözetme sözleşmesinin davalıya yüklediği mükellefiyetlerin yerine getirilip getirilmediği, taşınmazın teslimi ve kullanımı hususunda ayrıntılı bilgi alınmalı, tesbite aykırı sonuca varıldığında tesbit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.5

. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.5.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.