muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20035, Karar No: 2014/25217, Tarih: 01.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20035 E.  ,  2014/25217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 7. İş Mahkemesi

Tarihi :04.06.2014

No :2011/351-2014/324

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtilen nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair hüküm tesis edilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Yasemin Karabulut tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlığın çözümünde davanın yasal dayanağını (mülga) 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi oluşturur. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalı, diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır. Ayrıca, eldeki davaya ilişkin kuvvetli delil niteliğinde olan kesinleşen işçi alacağı davasının; Kurumun taraf olmaması nedeniyle hak düşürücü süreye etkisi olmadığı bilhassa belirtilmelidir.

Eldeki davada, davacı, 1996 Mart ayından 18.9.2007 tarihine kadar Demokrat Parti İlçe Başkanlığı bünyesinde çalıştığının tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinin incelenmesinde,

Eldeki davada, davacı, 1996 Mart ayından 18.9.2007 tarihine kadar Demokrat Parti İlçe Başkanlığı bünyesinde çalıştığının tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinin incelenmesinde,

15.09.1998- 02.02.1999 tarihleri arasında dava dışı 21034875 sicilli işyerinden bildirimleri bulunduğu, yine bu işyeri tarafından düzenlenmiş ve Kurum’a intikal etmiş 15.09.1998 tarihli davacı sigortalı imzasını içerir işe giriş bildirgesinin de mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının, alacak dosyasında kabul edilip kesinleşen süreleri dikkate almak suretiyle, 01.07.1996-18.09.2007 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine dair hüküm tesis edilmiştir. Hak düşürücü süre hususu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının, hizmet cetvelinden, 15.09.1998- 02.02.1999 tarihleri arasında dava dışı işveren tarafından bildirimlerinin yapıldığı dikkate alınarak, anılan dava dışı işverenle eldeki davanın işverenleri arasında herhangi bir bağ olup olmadığı araştırılmalı, bağ olduğunun tespiti durumunda kesintisiz geçen çalışmanın hak düşürücü süresinin 31.12.2007 tarihinden itibaren başlayacağı ve işçi alacağı davasında davacının çalışmasının kabul edildiği tarihler değerlendirilip, dava dışı işyerinden Kuruma bildirilen çalışmaların dışlanması gereği gözetilerek karar verilmeli; bağ olmadığının belirlenmesi durumunda yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde hak düşürücü süre irdelenerek karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4348, Karar No: 2018/5670, Tarih: 02.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4348 E.  ,  2018/5670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Eskişehir 3.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.03.2017 gün ve 2016/108 Esas, 2017/73 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda kurulan gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26586, Karar No: 2014/2645, Tarih: 13.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26586 E.  ,  2014/2645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.09.2013

NUMARASI :Esas no:2013/486 Karar no:2013/705

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm. davacı (kadın) tarafından tazminat miktarları ve reddedilen ziynet eşyaları yönünden; davalı (koca) tarafından ise çocuklara verilen nafakalar ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre tarafların aşağdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayet kendisine verilen davacı anne Eskişehir ilinde, davalı baba ise İstanbul'da oturmaktadır. Anne baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulurken, çocuğun yüksek menfaati, bedensel ve zihinsel gelişmesi dikkate alınması gerekir. Bu durunda mahkemece sadece yaz tatili ve dini bayramlarda kurulan kişisel ilişkinin amacına uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan sebeplerle müşterek çocuklar ile davalı baba arasında, okulların yarıyıl tatilinde ve her ayın belirli bir hafta sonunda da yatılı kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken bu yön nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Davacı dava dilekçesinde velayetlerini talep ettiği küçükler H... ve U...için ayrı ayrı aylık 150'şer TL. iştirak nafakası talep etmiştir. Talep aşılarak her çocuk için aylık 200'er TL. iştirak nafakası takdir edilmesi de bozmayı gerektirmiştir.

4-Toplanan delillerden; davacıya ait ziynet eşyalarının davalı tarafından ev yapımında kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bu yön gözetilmeden davacının ziynet eşyasına yönelik talebinin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle davalı koca yararına, 4. bentte gösterilen sebeple davacı kadın yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2021/1810, Karar No: 2023/9744, Tarih: 20.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1810 E.  ,  2023/9744 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/528E., 2015/953 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca 09.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir. Karar 16.04.2015 tarihinde sanığa tebliğ edilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2015 tarihli ve 2015/528 Esas, 2015/953 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; dosya kapsamında atılı suçu işlediğini gösterir kesin delil bulunmadığı, mahkemece araştırma yapılmadığı, lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; dosya kapsamında atılı suçu işlediğini gösterir kesin delil bulunmadığı, mahkemece araştırma yapılmadığı, lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)

Sanık hakkında uyuşturucu madde kullanmaktan dolayı Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma yapılıp kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, ancak sanığın hakkında hükmedilen denetimli serbestlik tedbirlerine uymaması nedeniyle infaz dosyasının kapatılarak gönderildiği ve sanık hakkında iş bu davalarının açıldığı sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul ettiğini uyuşturucu madde kullandığını tebligatlar kendisine gelmediği için denetime uymadığını ifade ettiği Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün gönderildiği dosyanın incelenmesinde sanığa gönderilen davetiyelerin bizzat sanığa tebliğ edildiği

sanığın kasıtlı olarak hakkında hükmedilen denetimli serbestlik tedbirlerine uymadığı anlaşılmış olup, yapılan yargılama ve tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi neticesinde sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanığın 02.03.2015 tarihli eylemi nedeniyle 09.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmesi suretiyle usulüne uygun kanun yolu bildirimi yapıldığı ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 16.04.2015 tarihinde sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği, erteleme kararının 02.05.2015 tarihinde kesinleşmesinin ardından, tedbirin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının 25.05.2015 tarihinde tebliği üzerine sanığın kuruma başvuruda bulunmadığından bahisle ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının 11.06.2015 tarihli karar ile kapatıldığı, kovuşturma şartı olan ısrar koşulu sağlanmadığı anlaşılmakla,

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) ve (c) bentlerinde yer verilen koşulların oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi, dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü kapsamında ihlal nedeni sayılacak eylem bulunup bulunmadığı hususunun tespiti için, sanık hakkında incelemeye konu 02.03.2015 tarihli suç tarihinden sonra, ancak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleştiği 02.05.2015 tarihinden itibaren erteleme süresi olan 5 yıl içinde işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen herhangi bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ya da 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereği doğrudan açılan davaların bulunup bulunmadığının araştırılarak,

a) Var ise; Cumhuriyet başsavcılığı ve/veya mahkemelerden ilgili dosyaların getirtilip dosya arasına alınıp; derdest ise temyize konu dava dosyası ile birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, gerektiğinde kanun yararına bozma yoluna gidilmesi için bildirimlerde bulunulup sonucuna göre, tüm deliller birlikte gözetilmek suretiyle ihlal niteliğinde eylem olup olmadığı ya da eylemlerin tek suç, ayrı

suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra sanığın hukukî durumunun belirlenmesi,

b) Yok ise; kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun sağlanmadığı dikkate alınarak kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının (2) nci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve erteleme kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekmekte ise de; dosya inceleme tarihi itibariyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleştiği 02.05.2015 tarihinden itibaren 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen 5 yıllık erteleme süresinin dolduğu ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının (1) inci cümlesinde yer verilen “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. ” hükmü uyarınca erteleme süresinin dolması nedeniyle kovuşturma şartının gerçekleşmediği dikkate alınarak düşme kararı verilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle hukuka aykırılıklar görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2015 tarihli ve 2015/528 Esas, 2015/953 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2189, Karar No: 2015/6682, Tarih: 01.07.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/2189 E.  ,  2015/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı-davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira borcunun ödenmemesi sebebiyle kiracı ve kefil hakkında yapılan takibe yönelik vaki itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalılar ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, kira alacağının tahsili için yapılan takibe davalılarının haksız olarak itiraz ettiklerini, itirazlarında taşınmazın tahliye edildiğinin belirtilmesine rağmen kiralananın teslim edilmediğini belirterek itirazın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir. Davalı, davanın reddini savunmuştur.

1-Davalı kefil ...'ın temyiz itirazları yönünden;

Taraflar arasında 01/08/2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı borçlulardan ... kira sözleşmesini müşterek müteselsil kefil sıfatıyla imzalamıştır. Davacı alacaklı tarafından 10/04/2014 tarihinde başlatılan icra takibinde Ağustos 2013- Nisan 2014 dönemi kira bedelinin tahsilini talep etmiştir. TBK 583.maddesi hükmüne göre kefaletin geçerli olabilmesi için kefalet süresinin ve kefilin sorumlu olacağı miktarın sözleşmede gösterilmesi gerekir. Kefalet süresinin ve kefilin sorumlu olacağı azami tutarın gösterilmemesi halinde kefalet ancak kira sözleşmesinde kararlaştırılan kira süresi için geçerlidir. Olayımızda sözleşme süresi 01/08/2013 tarihinde bitmiş olup, bu tarihten sonraki dönem kirası yönünden kefilin sorumluluğu sona ermektedir. Mahkemece bu nedenle davalı kefil hakkındaki itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kefil yönünden de itirazın kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

2-Davalı kiracının temyiz itirazlarına gelince; davalı tarafından verilen temyiz dilekçesi ekinde, 20/12/2013 tarihli, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim ayları kira karşılığı açıklamalı 7.640,62.-TL tutarlı; 18/11/2013 tarihli, senet karşılığı açıklamalı 3.000.-TL tutarlı; 18/11/2013 tarihli, kira karşılığı açıklamalı 3000.-TL tutarlı ödeme belgeleri ibraz edildiği görülmektedir. Borcu söndüren niteliğine olan ödeme belgesinin her aşamada ileri sürülebileceği dikkate alınarak Mahkemece bu ödeme ilgili bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi yerinde değildir.

3- Davacının temyiz itirazlarına gelince;

3- Davacının temyiz itirazlarına gelince;

İ.İ.K.68/son maddesi gereğince “İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine yüzde yirmiden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir.” hükmüne yer verilmiştir. Davacı vekili, dava dilekçesinde, itirazın kaldırılması ile icra inkar tazminatına da karar verilmesini istediğine göre icra inkar tazminatı hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden karar verilmesi de isabetsizdir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan harcın temyiz edene iadesine, 01/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/384, Karar No: 2023/367, Tarih: 21.06.2023

**Ceza Genel Kurulu         2021/384 E.  ,  2023/367 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2016/110351

YARGITAY DAİRESİ : 12. Ceza

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 939-28

I. HUKUKİ SÜREÇ

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin İzmir 31. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 26.01.2016 tarihli ve 939-28 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 21.10.2020 tarih, 578-5427 sayı ve oy çokluğu ile; "Sanığın, kurumu tarafından kendisine verilen kullanıcı şifresi ile 'Kimlik Paylaşımı Sistemi'ne giriş yapıp, keyfi ve usulsüz sorgulama yaparak, İçişleri Bakanı olan katılana ait kişisel veri niteliğindeki nüfus ve adres bilgilerine erişim sağlayıp, katılanın kişisel verilerini okuması nedeniyle üzerine atılı verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun yasal unsurlarının oluştuğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle sanık hakkında beraat hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Çoğunluk görüşüne iştirak etmeyen Daire Üyeleri B. Köksal ve Ö. Topaç;

"Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan 'kişisel veri' kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hâli, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir. Herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler de, yasal anlamda 'kişisel veri' olarak kabul edilmekte ise de, anılan maddenin uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçların doğmaması için, maddenin uygulamasında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ayrıca tespit edilmesi gerekir.