muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/19908, Karar No: 2021/2476, Tarih: 17.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/19908 E.  ,  2021/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında katılanın ATM cihazında unuttuğu banka kartını cihaz içerisinde iken kullanarak 600 TL para çektiği ve bu suretle başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;sanığın savunmasında katılana ait kartla ATM'de işlem yapan kişinin kendisi olmadığını beyan ederek suçlamayı kabul etmemesi,Mahkemece 10.03.2015 günlü celsede ''dosya arasında yer alan fotoğraf ve emanette yer alan CD'lerde işlemi yapan kişinin yüzü açıkça görülmediği için teşhise imkan sağlanamadığı'' yönündeki tespit,kovuşturma aşamasında alınan Ankara Kriminal Polis Laboratuvar Müdürlüğü'nün 30.06.2015 tarih, 15-02462 nolu uzmanlık raporunda;görüntülerde yer alan şahısla sanık arasında yalnızca kafa anatomisi ve saç yapısı itibariyle benzerlik olduğu ancak kayıt çözünürlüğünün düşük olması, güvenlik kameralarının uygun açı ve pozisyonda çekim yapmaması ve hedef şahsı tanımlayabilecek tanı unsurlarının görülememesi nedenleriyle olumlu ya da olumsuz kanatte bulunulmasının mümkün olamadığına yönelik belirleme,katılanın teşhisinin yalnızca kamera görüntülerinde yer alan şahsın yüzü net olarak görünmeyen şahsın kafa bölgesine ve dış görünüşüne yönelik olması karşısında; alınan uzmanlık raporundaki bilgi, Mahkemece yapılan kamera görüntüleri ve CD'lere ilişkin gözlem ve katılanın beyanının kesin olmayıp mahkumiyete yeterli olmadığından şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,17.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3276, Karar No: 2016/6289, Tarih: 01.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/3276 E.  ,  2016/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, müvekkillerinden ...’ün 14.01.2013 tarihinde, davalı kadın doğum uzmanı ...’ın müdahalesiyle, davalı ...’nde sezaryenle doğum yaptığını, davalı doktorun doğumun çok iyi geçtiğini belirtmesine rağmen doğumdan hemen sonra, bebeğin aşırı derecede inlemeye başladığını, bu durumun yedi saat boyunca devam ettiğini, bebeğin yeni dünyaya gelmesi nedeniyle durumun normal olduğunun söylendiğini, hiçbir doktorun ilgilenmediğini, sadece ebe hemşirenin geldiğini, onun da ne yapacağını bilemediğini, akabinde bebeğin hızlı ve inlemeli solunum teşhisiyle ...’ne sevk edildiğini, yapılan kontroller sonucunda bebeğin sağ ayağında kemik kırığı meydana geldiğinin tespit edildiğini, bebeğin 9 gün boyunca yenidoğan ünitesinde yattığını, bu durumun müvekkilleri davacıları çok üzdüğünü, derin bir acı yaşadıklarını, davalıların gerekli özen ve titizliği göstermediklerini ileri sürerek her bir müvekkili için 20.000,00’er TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı doktor ve hastanenin özen yükümlülüğüne aykırı davranmaları neticesinde; davacıların bebeğinin sağ ayağında kemik kırığı meydana gelmesi, bebeğin doğumdan itibaren inlemesine rağmen durumun davalılar tarafından fark edilmemesi, akabinde ...’ne sevk edilen bebeğin kontrollerinin burada yapılarak bebekte kemik kırığının tespit edilmesi iddiası nedeniyle istenilen manevi tazminata ilişkindir. Davalılardan ...; sağlıklı bir doğum gerçekleştirildiğini, doğum esnasında anne ve bebeğin durumunun iyi olduğunu, söz konusu duruma birçok faktörün sebep olabileceğini, kırığın doğum sonrasında taşıma sırasında, çocuk bölümünde, ...’nde ya da herhangi bir aşamada meydana gelmiş olabileceğini; davalı hastane vekili ise anne ve bebeğin kontrollerinin tam ve eksiksiz yapıldığını, yapılan tetkiklerde bebekte doğum nedeniyle oluşan sıvının atılmadığı için akciğere bağlı solunum sıkıntısı yaşandığından bahisle bebeğin ...’ne sevk edildiğini, hata veya kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece; yargılama esnasında İstanbul Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu’ndan alınan 14.05.2014 tarihli rapora göre küçükte sezaryenle doğum esnasında oluşan femur kırığının herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmale izafe edilemeyen “komplikasyon” olarak nitelendirildiği, bu nedenle davalıların kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafifte olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; davacılardan ....’in davalı ...’ın müdahalesi ile davalı ...’nde 14.01.2013 tarihinde sezaryen ile doğum yaptığı, doğumun 18.45’de sonlanarak davacı ...’in bebeğini dünyaya getirdiği, davalı hastaneye ait Günlük Gözlem Kağıdı başlıklı belgeye göre; saat 21.00’de, bebeğin inlemeye devam etmesi nedeniyle kuvöze alındığı, 15.02.2013 tarihi saat 02.30 sıralarında ise bebeğin Özel Tınaztepe Hastanesi’ne sevk edildiği, burada yapılan tetkikler sonucu 16.01.2013 tarihinde “sağ femur saft frakürü mevcut” tanısı ile bebekte kırık teşhis edildiği anlaşılmıştır. Yargılama sırasında İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulu’ndan rapor alınmıştır. 17.07.2014 havale tarihli raporda; doğum eylemi esnasında bebekte doğum travması niteliğinde elle müdahaleler ve çekmeler sonucu yumuşak doku hasarı, kemik kırığı ve sinir zedelenmesi oluşabileceği, sezaryenle doğumlarda uzun kemik travması riskinin devam ettiği, femur kırıklarının sezaryenle doğumlarda çok nadir de olsa görülebildiği, kişiye konulan sezaryen endikasyonu ve yapılan ameliyatın güncel tıbbi uygulamalara uygun olduğu, sezaryen esnasında uygulanan işlemler nedeniyle femur kırığının oluşabileceği, bunun ise herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmale izafe edilemeyen “komplikasyon” olarak nitelendirildiği belirlenmiştir. Mahkemece Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun raporuna itibar edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olup davacı rapora itiraz etmiştir. Rapor incelendiğinde; davaya konu olayın sadece ameliyat safhasının incelendiği ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı görülmektedir. Bundan ayrı Mahkemece davacı yanın itirazlarını karşılayan bir rapor da alınmamıştır.

Bununla birlikte; 14.01.2013 tarihinde saat 18.45’te doğan bebeğin saat 21.00’de inlemesinin devam ettiğinin kaydedildiği, bu tespite göre; bebeğin doğum sonrasında inlemeye başladığının anlaşıldığı, davacılar tarafından ...’ne yapılan şikayet üzerine; davalı hastane mesul müdürü doktor ... tarafından; İl Sağlık Müdürlüğü’ne hitaben verilen 12.02.2013 tarihli yazıda; çocuk hekimin tek olması nedeniyle sözlü bilgi verildiği, bebeğin acil hekimi tarafından değerlendirildiği, yine ...’nün 13.01.2014 tarihli yazısına göre de; bebeğin doğumu sırasında ve sonrasında bir pediatri uzmanı tarafından değerlendirildiğine dair kayda rastlanmadığının belirtildiği, gerçekten de dosya içerisinde yer alan belgelere göre, bebeğin davalı hastanede bir pediatri uzmanı tarafından değerlendirilmediği görülmüştür. Doğumdan sonra bebeğin inlemesine ve bunun uzun saatler boyunca devam etmesine rağmen, çocuk hekiminin tek oluşu gerekçe gösterilerek sadece telefonla çocuk doktorundan sözlü bilgi alınmak suretiyle bebeğin tedavi altına alınmaya çalışılması, yeni doğan bir bebeğin çocuk doktoru yerine acil hekimi tarafından değerlendirilmesi, tüm bu olaylar esnasında ise bebeğin inlemeye devam etmesi bir bütün olarak değerlendirilerek, Mahkemece; üniversiteden, itirazları karşılayan, aralarında yenidoğan konusunda uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, davalıların bebek ile ilgili gereken tüm kontrolleri yapıp yapmadığı, yapıldıysa bu işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 01/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4904, Karar No: 2021/3544, Tarih: 12.04.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2018/4904 E.  ,  2021/3544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı belirtilerek, davacı tarafın tutunduğu T.Evvel 1289 tarih ve 86 sayılı tapu kaydı ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü ve Tapu Müdürlüğünden getirtilmesi, kayda dayanan tarafın kayıt maliki ya da malikleri ile akdi, irsi ilişkisi saptandığı takdirde, dayanılan kaydın dava dışı başka taşınmazlara revizyon görüp görmediğinin (dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Köyü ile komşu ... Köyü yazılarak) Tapu Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğünden sorulup saptanması, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmaz ile revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlara komşu taşınmazları da bir arada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita ile komşu taşınmazların tespit tutanakları ve varsa dayanağı kayıtların Kadastro Müdürlüğü ve Tapu Müdürlüğünden getirtilmesi, daha sonra yöreyi iyi bilen yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, taraf tanıklarının katılımıyla taşınmaz başında yeniden keşif yapılması, dayanılan tapu kaydının yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanması, kayıtlarda tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınırlar yönünden tanık bilgisine başvurulması, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının “dere, sırt ve bayır” sınırları nedeniyle yüzölçümü ile geçerli tapu kayıtlarından olduğu dikkate alınarak kapsamının belirlenmesi ve uzman bilirkişiden keşfi denetlemeye imkan verecek şekilde rapor alınması, davacı ...'ın kendisine ait olduğunu ileri sürdüğü dava konusu taşınmaz bölümünün tümü ya da bir bölümü tutunulan tapu kaydının kapsamı dışında kaldığı takdirde, dava ve temyize konu taşınmaz bölümü üzerinde tespit gününde davacı ...'ın ekonomik amacına uygun olarak kullanmak koşuluyla iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliğinin bulunmadığının, davacı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediğinin yapılan keşif, uygulama, ziraat bilirkişi raporu ve ekindeki fotoğraflar ve toplanıp değerlendirilen diğer delillerle belirlendiğinin düşünülmesi ve davacının, adlarına tescil hükmü kurulan ... ..., ..., ... ve ... adına dava açma yetkisi bulunup bulunmadığı hususu da dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 102 ada 265 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tutanğının kısmen iptali ile 10.10.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen 4.151,22 metrekare yüzölçümlü kısmının aynı adada son parsel numarası verilmek suretiyle davacı adına tarla vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazdan geriye kalan kısmın ise tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/4049, Karar No: 2020/9611, Tarih: 10.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/4049 E.  ,  2020/9611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi ... parsel sayılı dava konusu taşınmaza emsal kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde ve el atmanın 1983 yılı sonrası olarak kabulü ile nispi harç ve nispi vekâlet ücretine hükmedilerek HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararının düzeltilerek esas hakkında yeniden hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6021, Karar No: 2022/7389, Tarih: 05.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/6021 E.  ,  2022/7389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, tavzih talebinin kabulüne dair verilen 02/06/2022 tarihli ek kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 304 ‘‘Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya tarafların birinin talebi üzerine düzeltilebilir.’’ maddesi gereğince, hükümde dava konusu taşınmazın açık bilgilerinin tavzih yoluyla açıklanarak yazılmasının uygun olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan 02/06/2022 tarihli ek kararın ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10632, Karar No: 2022/14688, Tarih: 22.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/10632 E.  ,  2022/14688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No :

Dava, 5434 sayılı Yasa kapsamında geçen fiili hizmet zammı süresi dikkate alınarak, emeklilik başvurusu yapılabilecek tarihin 09.07.2020 olarak tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasında ve davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili; müvekkilinin TSK' da subay / pilot olarak görev yaptığını, 14/11/2011 tarihinde istifa ederek ayrıldığını ve özel bir havayolu şirketinde çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin 4/a ve 4/c statüsündeki hizmet sürelerinin birleştirilmesi ve emeklilik tarihinin tespiti için kuruma yaptıkları başvurudan emeklilik yaşının 52 olarak bildirildiğini, ancak bu hesaplamanın hatalı ve yasalara aykırı olduğunu beyanla emekli sandığına tabi olarak geçen hizmetlerine ilişkin fiili hizmet zammı süresinin hem yaş hem de sigortalılık başlangıcından geriye götürülmek suretiyle emekli olacağı tarihin 09.07.2020 günü olarak tespitini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı vekili, davacının fiili hizmet zammı süresinden dilekçesinde talep ettiği şekli ile yararlanmasının yasal olarak mümkün olmadığını, davanın yasal dayanaktan yoksun olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II-CEVAP:

Davalı vekili, davacının fiili hizmet zammı süresinden dilekçesinde talep ettiği şekli ile yararlanmasının yasal olarak mümkün olmadığını, davanın yasal dayanaktan yoksun olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Yapılan inceleme neticesinde; 24.04.1973 doğumlu olan davacının 73.461.423 emekli sicil numarası ile 01.09.1992 tarihinde Emekli Sandığı hizmetinin başladığı, 14.11.2011 kadar hizmetinin sürdüğü, davacının 15.02.1999-14.11.2011 tarihleri arasında uçuş hizmetinde bulunduğu ve anılan süreye dair fiili hizmetin 3 yıl 9 ay 15 gün olduğu, 5434 sayılı Kanun'un 205. Maddesine göre davacının Emekli Sandığı hizmetinin başladığı 01.09.1992 tarihinden 3 yıl 9 ay 15 gün fiili hizmet süresi zammı indirildikten sonra hizmet başlangıcının 16.11.1988 tarihine çekilmesi gerektiği, davacıya 4/1-a statüsüne göre emeklilik aylığı bağlanabilmesi için 4759 sayılı Kanunun 3/B-h maddesi uyarınca 25 yıllık sigorta süresi 51 yaş 5450 gün şartlarının birlikte yerine gelmesi gerektiği, 51 yaş şartının 24.04.2024 tarihinde tamamlanacağı, fiili hizmet zammı süresinin emeklilik tarihinden düşülmesi halinde davacının emekliliğe hak kazandığı tarihin 09.07.2020 olduğu kanaatine varılarak davacının davasının kabulüne karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM: Ayrıntısı yukarda açıklandığı şekli ile;

Davacının davasının kabulü ile davacının 5434 sayılı Kanun uyarınca uygulanması gereken 3 yıl 9 ay 15 gün fiili hizmet zammı süresi dikkate alınarak emeklilik hakkı kazandığı tarihin 09.07.2020 tarihi olduğunun tespitine, dair karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi; Kurum 23.05.2002 tarihindeki sigortalılık süresi belirlenirken, fiili hizmet süresi zammının orantısal olarak eklenmesi (fiili hizmet süresi zammının 23.05.2002 tarihinden önceki bölümünün eklenmesi) gerektiği görüşünde olup bu görüş ve uygulama 5434 sayılı Kanun'un 33/2 maddesine ve kademeli geçiş hükümlerini düzenleyen 506 sayılı Kanun'un Geçici 81.maddesine de uygundur.

Ne var ki Kurumun, davacının fiili hizmet zammı süresinin 506 sayılı Kanun’un Ek 39’uncu maddesi gereğince Geçici 81’inci maddede belirtilen yaş haddinden indirilmesinin mümkün bulunmadığına dair işlemi ise hukuka aykırıdır.

Sigortalının, henüz yaşlılık aylığı koşullarına sahip olmasa dahi, Anayasal sosyal güvenlik hakkının hayata geçirilmesini temin etmek amacıyla Kurumun kendisi hakkında yaptığı hatalı işlemin yani "aylık bağlanırken 506 sayılı Kanun’un Ek 39’uncu maddesinin tatbik edilmeyeceğine" dair Kurum işleminin iptalini sağlamak suretiyle hukuka aykırılığın yarattığı tereddütlü durumu ortadan kaldırmaya ve iş yaşamını buna göre planlamaya hakkı olduğu, böylece aylık bağlanmasına yakın makul bir süre kala açılan eldeki davada hukuki yararı bulunduğu kabul edilmelidir.