muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4716, Karar No: 2011/8545, Tarih: 04.07.2011

Çekişmeli taşınmazın ulunduğu yörede dava tarihinden önce 07.04.1965 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu, 1744 sayılı Yasa gereğince yapılan ve dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 14.03.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/ B madde uygulaması bulunmaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 27. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte kadastro mahkemelerinin görevi başlamakta; buna karşın genel mahkemelerin görevi sona ermekte ve davaları doğrudan doğruya kadastro mahkemesine aktarma yükümlülüğü doğmaktadır.

Bundan sonra genel mahkemelerin, kadastro tutanağı düzenlenmiş bulunan davalara bakması olanaklı değildir. Genel mahkemeler tarafların isteğine bağlı olmadan, dosyayı bir görevsizlik (devir ve tevdi) kararı ile kadastro mahkemesine aktarır. Hemen belirtilmelidir ki, mahalli mahkemelerce doğrudan doğruya verilen aktarma kararı, teknik anlamda bir görevsizlik kararı değil, sadece bir devir kararıdır. Bu nedenle, bu devir kararı hakkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 193. maddesi hükmü uygulanmaz ve bundan dolayı davacı yargılama giderlerine ve vekalet ücretine mahkum edilemez.

Sonuç olarak; dava açıldığı tarihte görevli bulunan bir mahkemenin, sonradan çıkan bir yasa ile görevsiz hale gelmesi ya da yasada öngörülen koşulların gerçekleşmiş olması nedeniyle görevinin sona ermesi üzerine verilecek görevsizlik (devir ve tevdi) kararında, yanlış mahkemeye dava açmamış olması yüzünden gidere sebebiyet vermiş bulunmayan davacıya gider yükletilmesi olanaklı değildir. (HGK.2006/8-597-623)

Somut olayda; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ididası ile Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü gereğince 19.1.2007 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın yargılaması sırasında, dava konusu taşınmaz için kadastro tutanağı düzenlenmiş olması nedeniyle mahalli mahkemenin görevi sona ermiş; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 27.maddesinin 1.fıkrası uyarınca görevsizlik kararı verilmek suretiyle dava dosyasının kadastro mahkemesine resen devrolunmasına karar verilmiştir.

Somut olayda; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ididası ile Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü gereğince 19.1.2007 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın yargılaması sırasında, dava konusu taşınmaz için kadastro tutanağı düzenlenmiş olması nedeniyle mahalli mahkemenin görevi sona ermiş; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 27.maddesinin 1.fıkrası uyarınca görevsizlik kararı verilmek suretiyle dava dosyasının kadastro mahkemesine resen devrolunmasına karar verilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkemece davanın görev yönünden reddine , mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın yetkili ve görevli ... Kadastro mahkemesine gönderilmesine dair kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; bu karar teknik anlamda bir görevsizlik kararı değil, çekişmeli taşınmaz hakkında kadastro tutanağı tutulmuş olması nedeniyle 3402 sayılı Yasanın 26 ve 27. Madde hükümleri gereğince bir devir kararı olduğu devir kararı hakkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 193. maddesi hükmünün uygulanmayacağı bundan dolayı davacının yargılama giderleri ve vekalet ücretine mahkum edilemeyeceği halde mahkemece belirtilen yasa maddeleri yanlış yorumlanmak suretiyle davacının yargılama gideri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmasına karar verilmiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hüküm fıkrasının 5 ve 6. bentlerinin tamamen kaldırılarak bunun yerine, “ yargılama gideri ve vekalet ücretinin görevli ve yetkili ... Kadastro mahkemesince değerlendirilmesine” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04.07.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1971, Karar No: 2018/3335, Tarih: 18.06.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/1971 E.  ,  2018/3335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece davacının temyiz talebinin süresinde yapılmadığı nedeniyle reddine ilişkin 15/01/2018 tarihli ek kararın verildiği, bu ek kararın davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı temlik eden...A.Ş. vekili, kredi kartı sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, miras bırakan borçlunun ölüm tarihinden sonra kartın kullanıldığını, usulsüz kullanım nedeniyle doğmuş olan borçlardan müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece ek karar ile davacının temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiş, ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davacının temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin 15/01/2018 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 15/01/2018 tarihli ek kararın ONANMASINA, 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32460, Karar No: 2013/26632, Tarih: 06.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/32460 E.  ,  2013/26632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan tayin edilen adli para ce- zasının tutarına ve karar tarihinde yürürlükte olan 5219 sayılı Yasayla değişik CMUK.nun 305. maddesine göre hüküm, kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından sanık müdafiinin, bu suça yönelik temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca oybir- liğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında "6136 sayılı Yasaya muhalefet" suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemeye gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’da cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığın 6500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "sanığın 6000 TL ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasından çevrilen 6000 TL adli para cezası ile doğrudan verilen 500 TL adli para cezasının ayrı ayrı infazına" ibaresinin yazılması suretiyle suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1834, Karar No: 2015/1626, Tarih: 10.02.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1834 E.  ,  2015/1626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın ambalaj üretimini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına, daha önce mahkemenin 24.05.2011 tarihli kararının temyiz incelemesinin Yüksek 15. Hukuk Dairesi tarafından yapılmış olmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9311, Karar No: 2010/7405, Tarih: 12.05.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/9311 E.  ,  2010/7405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinden görülmeyen itirazların reddine, ancak:

İşyerinde 437 adet sahte 20 milyonluk banknot bulundurması biçiminde kanıtlanan sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 316/3, 318 ve suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK nun 197/1. madde ve fıkralarına aykırılık oluşturduğu gözetilerek, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca karşılaştırma belirleme yapılarak hüküm kurulması yerine, eylemin hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın 197/2. madde ve fıkrası kapsamında bulunduğu kabul edilerek sanığa noksan ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş C. Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 12.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1883, Karar No: 2015/566, Tarih: 09.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/1883 E.  ,  2015/566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı T.C. ..... Bakanlığı ile davalı ...... arasındaki davadan dolayı ..... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 26.12.2013 gün ve 2013/573-454 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava dosyası, temyiz incelemesi yapılmak üzere elektronik ortamda Dairemize gönderilmişse de, dosyanın incelenmesinde; elektronik ortamda taranmamış olarak dosyasına kaydedilmiş bir kısım evrak kaydının yapıldığı, taranan bir kısım evrakın okunaksız olduğu ve bu şekliyle dosyanın Yargıtay denetimine elverişli nitelikte bulunmadığı anlaşıldığından dava dosyasının tamamının ekleriyle birlikte fiziki olarak gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3155, Karar No: 2010/9292, Tarih: 27.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3155 E.  ,  2010/9292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce verilen 04.12.2008 tarih ve 2008/3 - 2008/394 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 24.12.2007 tarihinde davalı geminin İstanbul Boğazı Umuryeri Güney Çakarı önlerinde makine arızası nedeniyle sürüklenerek deniz tehlikesini maruz kaldığını, İstanbul Gemi Trafik Hizmetleri Müdürlüğü’nün talimatıyla Kurtarma 3 ve Kurtarma 4 römorkörlerinin ekipmanları ile güç kullanmak suretiyle kazazede geminin karaya çıkması önlenerek olası daha büyük tehlikelerin önüne geçildiğini, başarılı şekilde verilen kurtarma-yardım hizmeti neticesinde geminin deniz tehlikesinden kurtarılarak emniyet altına alındığını ve Büyükdere’ye demirletildiğini, 34.000.000 USD kurtarılan gemi, 203.370 USD bunker, 3.014.400 USD yük, 5.652.000 USD navlun olmak üzere toplam 42.869.770 USD’lik kurtarılan değerler üzerinden 8.000.000 USD kurtarma-yardım teminatı talep edilmesinin uygun görüldüğünü, gemi ve yük ilgililerince teminat yatırılmadığından 2007/31 D.İş sayılı dosya üzerinden seferden men kararı alındığını, TTK’nun 1232. maddesi gereğince müvekkili kurtarıcının emniyet altına alınan veya kurtarılan şeyler üzerinde rehin hakkı, emniyet altına alınan şeyler üzerinde teminat verilinceye kadar hapis hakkı olduğunu ileri sürerek, Panama Bayraklı SV EVDOKIA adlı gemi ve gemi üzerinde bulunan yük için 8.000.000 USD üzerinden müvekkili lehine kanuni rehin ve hapis hakkı tanınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, verilen hizmetin TTK'nun 1224/3. maddesi uyarınca cer (römorkaj) niteliğinde sayılamayacak derecede fevkalade hizmetlerden olması gerektiğini, gemi ve yükün tam olarak deniz tehlikesi içinde olmadığını, ses kayıtlarından römorkörlerin gemiye müdahale etmek üzere çağrılmasında gemi kaptanının telkini olmadığını, müdahale takdirinin Kılavuz Kaptan ile Sektör Kavak ilgilisi arasındaki konuşma sonrasında kararlaştırıldığını, gemi batma, oturma veya ziya tehlikesi içinde bulunmadığından çekme hizmetini aşan mahiyette fevkalade bir hizmet verilmediğini, fevkalade emek harcanmadığını, harcanan zamanın kurtarma-yardım hizmeti için çok az bir süre olduğunu, talep edilen miktarın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, ayrık rapor ve tüm dosya kapsamına göre, TTK'nun 1232. maddesinde düzenleme karşısında bir kurtarma-yardım alacağı doğmuş ise rehin hakkının da anılan hüküm gereği doğduğu ve tanınmasına gerek olmadığı, davacı vekilinin kanuni rehin ve hapis hakkı tanınması davasında karar verilebilmesi için SV. EVDOKIA gemisine verilen hizmetin kurtarma-yardım olup olmadığı, dolayısıyla bir kurtarma-yardım ücreti alacağının doğup doğmadığının belirlenmesi ve kurtarma-yardım alacağının doğup doğmadığı hususunda temel meselenin SV. EVDOKIA gemisinin tehlikeye maruz bulunup bulunmadığının araştırılmasının gerektiği, davaya konu olaydaki haberleşme kayıtlarının tam çözümü yapılıp dosyaya sunulmadığından ayrık raporda çözümünün yapıldığı, bu rapora göre davacı kuruluşun Türk Boğazları Gemi Trafik Hizmetleri Sistemi'ni Denizcilik Müsteşarlığı adına işleten davacı ... Emniyetinin, Türk Boğazları Deniz Trafik Düzeni Tüzüğü'nün 15. maddesi ve Tüzüğün uygulama esaslarının 17. maddesi gereğince arıza dolayısıyla demirlemek zorunda kalan geminin resen emniyetli bir yere alınmasını sağlamak ve uygun demirleme yerine çektirmekle yükümlü olduğu, davaya konu hizmete ilişkin haberleşme kayıtlarından çekme işi mahiyetinde sayılamayacak derecede fevkalade bir hizmet verilmediği, bu nedenle davacı tarafından TTK'nun 1224. maddesi gereğince yapılan işlemin çekme olduğu, kanuni rehin hakkı vermeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Mahkemece verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, bu temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği belirlenemediği gibi temyiz harcının yatırıldığına dair makbuza da dosya içerisinde rastlanmamıştır.

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK’nun 434. maddesinde açıklanmıştır. Buna göre temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının da yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz isteminde bulunan davalı vekili tarafından bu işlemler yapılmaksızın verilmiş temyiz dilekçesinin incelenme kabiliyeti bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK’nun 434. maddesinde açıklanmıştır. Buna göre temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının da yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz isteminde bulunan davalı vekili tarafından bu işlemler yapılmaksızın verilmiş temyiz dilekçesinin incelenme kabiliyeti bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava kurtarma ve yardıma dayalı kanuni rehin ve hapis hakkı tanınması istemine ilişkin olup, davacı taraf klavuz kaptanın talebi üzerine verilen hizmetin kurtarma yardım olduğunu ileri sürmüş, davalı ise yapılan hizmetin bir cer hizmeti olduğunu savunmuştur. Mahkemece de özel ve teknik bilgiyi gerektiren bu çekişmenin halli hususunda HUMK’nun 275 ve devamı maddeleri uyarınca bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmiştir. Alınan bilirkişi kurul raporunda teknik görüş bildiren 2 bilirkişi yapılan hizmetin kurtarma-yardım hizmeti olduğunu, hukukçu bilirkişi ise yapılan hizmetin cer hizmeti olduğunu belirtmiş ve mahkemece hukukçu bilirkişinin görüşü doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir. HUMK’nun 275. vd maddeleri uyarınca bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verildiğinde alınan rapor her ne kadar mahkemeyi bağlamaz ise de bu husus mahkemenin kendiliğinden karar verebileceği sonucunu doğurmayıp özel ve teknik bilgiyi gerektirir hususta başka bir kurul vasıtası ile inceleme yaptırılması gerektiği anlamındadır. Bu itibarla mahkemece, çoğunluk bilirkişi görüşüne itibar edilmediğinde, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği mahkemece de kabul edilen uyuşmalık ile ilgili olarak yeni bir inceleme yaptırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5224, Karar No: 2016/1370, Tarih: 15.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5224 E.  ,  2016/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 3.000 TL adli para cezası, TCK'nın 51.maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'ın sanık ... ile ortak iş yaptıkları, iş yerlerinde kullanmak üzere, katılan ... adına alınan dizüstü bilgisayarın, ortaklığın bozulması üzerine sanık tarafından alınıp götürüldüğü, katılanın dizüstü bilgisayarı istemesine rağmen sanığın ''hissene düşen borçları ödersen bilgisayarı geri veririm'' diyerek katılana bilgisayarı iade etmediği iddia olunan olayda;

1-Sanığın eyleminin TCK'nın 144/1. maddesinde düzenlenen ''paydaş veya elbirliği ile malik olunan mal üzerinde hırsızlık'' suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 180 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7476, Karar No: 2021/5499, Tarih: 17.05.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7476 E.  ,  2021/5499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SARAYKÖY Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Sanık hakkında 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 04/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı tebliğ mazbatası incelendiğinde tebligatın öncelikle sanığın bulunduğu cezaevine çıkarıldığı “firar” ettiğinden bahisle iade gelmesi üzerine tekrar cezaevine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre 16/12/2014 tarihinde tebliğ edildiği ancak; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebligat usulsüz olduğundan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından kamu davasını açma koşulları oluşmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 04/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;