muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13029, Karar No: 2013/2082, Tarih: 04.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/13029 E.  ,  2013/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasında davalıya ait taşınmazın müvekkile satımı konusunda anlaşmaya varıldığını, müvekkilinin bu anlaşma uyarınca davalıya her biri 25.000-TL bedelli toplam 4 adet bono verdiğini, ancak davalı yanca satıştan vazgeçilmesine rağmen bonoların müvekkiline iade edilmediğini, ayrıca 05/05/2008 vadeli senede dayanarak müvekkili aleyhine icra takibi yapıldığını belirterek davaya konu 4 adet senetten dolayı borçlu olmadığının tespitine, haksız takibin iptaline ve davalının %40'tan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu senetlerin taşınmaz satışı için değil davalının davacıya muhtelif tarihlerde verdiği borç para nedeniyle düzenlendiğini belirterek davanın reddine ve davacının % 40'tan aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; dava konusu senetlerde malen kayıtlarının bulunduğu, davalının senetlerin malen düzenlendiğine ilişkin kayıtların aksine senetlerin davacıya verilen borç para karşılığında düzenlendiğini iddia ederek ispat külfetini üzerine aldığı, ancak borç para verildiği hususunu yazılı delille kanıtlayamadığı, davalı yanca davacıya yapılan 35.000-TL'lik EFT'nin de tek başına borç para verildiğinin kanıtı olamayacağı, ayrıca davacının kendisine teklif olunan yemini usulüne uygun olarak eda ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu senetler nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, ayrıca davalının kötü niyetle takip yaptığı kanıtlanamadığından davacının kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16907, Karar No: 2010/7324, Tarih: 22.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/16907 E.  ,  2010/7324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, maddi tazminat talebinin reddine, 30.000.00TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.06.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava 21.11.2003 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu davacının % 68 oranında sürekli iş göremezliği nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun belirlediği %58 sürekli işgöremezlik oranı davacının tazminatının belirlenmesinde esas alınarak, davacının maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurum'ca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurum'ca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin 21. maddesinde de iş kazasının meydana geldiği veya meslek hastalığının başladığı tarihte Kanunun 4-1/(a) ve (b) bentleri kapsamında çalışmakta olanların yapmakta olduğu işin sigortalının mesleği sayılacağı, Kurum'un, bu mesleğin tespitinde sigortalının çalıştığı işyerinden alınacak belgeyi esas tutabileceği gibi, bu hususu Kurum'un kontrol ve denetimle görevli memurları aracılığı ile inceletmeye ve buna göre karar vermeye yetkili olduğu, 22. maddesinde iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meydana gelen arızalar sonucunda, sigortalının meslekte kazanma gücünün ne oranda azalacağına ilişkin hesaplamanın Meslekte Kazanma Gücü Kayıp Oranı Tespit Cetvelinde yer olan A, B, C, D ve E cetvellerine göre yapılacağı, 23. maddesinin (b) bendinde (B) cetveli listesinde önce sigortalının iş kolu, sonra bu iş kolu içindeki meslek veya iş çeşidinin bulunduğu, bunun karşısındaki meslek grup numarasının da bir yere yazıldığı, sigortalının meslek veya iş çeşidinin bu liste de bulunmaması halinde meslek veya işinin benzeri veya en yakınının esas alınacağı belirtilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "bu kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurum'ca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulun'ca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurum'un birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir."

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı Eğitim Ve Araştırma Hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı Asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulu'nca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda davacının mesleğinin boyacı-sıvacı olduğunun kabul edilerek Kurum tarafından belirlenen % 68 oranındaki iş göremezlik derecesine davalı tarafça itiraz edilmesi üzerine, itirazı inceleyen Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun da davacının işgöremezlik oranının % 68 olduğuna dair rapor düzenlediği bu rapora da itiraz üzerine Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'ndan 27.07.2007 tarihli raporun alındığı, raporda davacının meslek grup numarasının bildirilmemesi nedeniyle grup numarasının 1 (bir) olarak kabul edilmek suretiyle beden güç kayıp oranının % 54 olarak tespitinin ve bu rapora karşı gerek iş göremezlik oranına gerekse meslek gurup numarasının belirlenmesine taraflarca itiraz edildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca SGK Başkanlığı ve Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nun belirlediği iş göremezlik oranı ile Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun belirlendiği iş göremezlik oranları arasındaki çelişki giderilmeden giderek hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde sürekli işgöremezlik oranı belirlenmeden davacının tazminat istemleri ile ilgili olarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan hükme esas alınan % 58 sürekli iş göremezlik oranı dikkate alındığında, hükmedilen manevi tazminatın az olduğu açıkça belli olmaktadır.

Yapılacak iş; davacının meslek grup numarasını Kurum'dan sormak, gelen cevapla birlikte dosya adli Tıp Genel Kurulu'na gönderilerek iş göremezlik oranına ilişkin raporlar arasındaki çelişkiyi gidermek, Kurum tarafından gelir bağlanmasına esas alınan % 68 den farklı bir oran çıkarsa bu oran üzerinden gelir bağlanması için davacının kuruma başvurusunu sağlamak ve bu oran üzerinden bildirilecek peşin sermaye değerini tazminattan indirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate almadan yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, davacı ile davalı yararına takdir edilen 750.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşılıklı olarak birbirlerine yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22.06.2010 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, davacının iş kazası sonucu beden güç kaybına uğraması nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

KARŞI OY

Dava, davacının iş kazası sonucu beden güç kaybına uğraması nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece ATK. 3. İhtisas Dairesince belirlenen %58 sürekli iş göremezlik oranı esas alınarak davacının maddi ve manevi zararı belirlenip istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden olayın SGK Başkanlığınca iş kazası olduğu kabul edilerek davacının beden güç kayıp oranı %68 olarak belirlenip bu oran esas alınarak davacıya gelir bağlandığı, yargılama sırasında davalı işverenin bu orana itirazı üzerine mahkemece YSK’dan alınan raporda oranın %68 olarak belirlendiği, ATK. 3. İhtisas Daire raporunda ise oranın %58 olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Bu davada davacının iş kazası sonucu hangi oranda beden güç kaybına uğradığının tespiti konusu ön sorundur. Bu oranın tespiti SGK Başkanlığının hak alanını doğrudan ilgilendirmekte olup tazminat davasında Kurum taraf değildir.

Bu davada davacının iş kazası sonucu hangi oranda beden güç kaybına uğradığının tespiti konusu ön sorundur. Bu oranın tespiti SGK Başkanlığının hak alanını doğrudan ilgilendirmekte olup tazminat davasında Kurum taraf değildir.

İş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararı olmadıkça Sosyal Güvenlik Kurumunca davacıya mahkemece belirlenen sürekli iş göremezlik oranı esas alınarak gelir bağlanmayacağından bu gelirin peşin sermaye değeri maddi zarardan düşülmeden Kurumca karşılanmayan maddi zarar miktarını belirleme imkanı bulunmadığından maddi tazminat istemli Sosyal Güvenlik Kurumunun taraf olmadığı bu davada sürekli iş göremezlik oranının tespitinin yapılamayacağı, yapılması halinde maddi tazminat istemli davanın sonuçlandırılmasının fiilen mümkün olmadığı ortadadır.HGK.’nun 07.02.2007 tarihli, 2007/21-69 Esas, 2007/55 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Somut olayda sigortalının beden güç kayıp oranı SGK tarafından %68 olarak belirlenip bu oran üzerinden gelir bağlanmıştır. Bu orana itiraz eden davalı işveren olup beden güç kayıp oranının %68’den düşük olduğunu ispat külfeti davalı işverene düşmektedir.

ATK. Genel Kurulundan alınacak raporda %68 oranının altında bir oranın belirlenmesi halinde bu orana göre gelir bağlanması için mahkemece davacının SGK’na başvurusunun sağlanması davacı sigortalıyı kendi aleyhine sonuçlar doğuracak bir işlem yapmaya zorlama anlamını taşıdığı gibi davada taraf olmayan SGK Başkanlığı' nı da ortada kendisinin de taraf olduğu beden güç kayıp oranının tespiti konusunda kesinleşmiş bir mahkeme kararı bulunmadığı halde taraf olmadığı bir davada verilen ara kararı gereğince işlem yapmaya zorlayacağı gibi SGK’ca da kesinleşmiş mahkeme kararı bulunmadığından işlem yapılmayacağından tazminat istemli bu davanın sonuçlandırılması mümkün olmayacaktır.

Yapılacak iş; beden güç kayıp oranına itiraz eden davalı işverene iddiasını ispat külfeti yükümlülüğü gözetilerek sigortalıyı ve SGK Başkanlığını hasım göstererek “beden güç kayıp oranının tespiti” davası açması için önel vermek tespit davasını bu dava için bekletici mesele saymak, tespit davası sonucu verilecek hüküm kesinleştikten sonra davacıya bu oran gereğince gelir bağlanması sağlanarak çıkacak sonuca göre karar vermektir. Açılacak tespit davasına bakacak mahkemece çelişkinin giderilmesi için ATK Genel Kurulundan rapor alınacağı da açıktır.

Mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun aksinin ispatı külfeti davalı işveren de olduğu halde davacı sigortalıyı aleyhine sonuçlar doğuracak bir işlem yapmaya zorlayan SGK Başkanlığının taraf olmadığı bu tazminat davasın da “beden güç kayıp oranı”nın tespitine yönelik bozma kararı gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6012, Karar No: 2015/8133, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6012 E.  ,  2015/8133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2015

NUMARASI : 2015/141-2015/160

Taraflar arasındaki isim tashihine ilişkin davada Sinop 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ve Sinop Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacının nüfus kaydında "İlknur" olan adının "Ceren" olacak şekilde düzeltilmesi istemine ilişkindir

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın, davacının adının düzeltilmesi istemine ilişkin olmayıp, davacının adının değiştirilmesi istemini içerdiği, asliye hukuk mahkemelerinin ise yalnızca ad değiştirme davalarında görevli olduğu, 6100 sayılı Kanunun 382/2-a ve 383. maddeleri doğrultusunda bu tür davalara bakma görevinin sulh hukuk mahkemelerinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendi uyarınca görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu, bu hususta özel kanunda açık düzenleme bulunduğundan bahisle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İsmin değiştirilmesi istemi, 6100 sayılı HMK'nın 382/2-a-2 maddesinde çekişmesiz yargı işi olarak düzenlenmiştir. HMK 383. maddeye göre çekişmesiz yargı işinde görevli mahkeme aksine bir düzenleme olmadığı surette sulh hukuk mahkemesidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 27. maddesi uyarınca, haklı bir sebebe dayanmak kaydıyla, adın değiştirilmesi hâkimden istenebilir. Diğer yandan 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendinde, nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davalarının düzeltmeyi isteyen şahısların yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılacağı hükme bağlanmıştır. Aynı Kanunun b fıkrasında ise ad ve soyada ilişkin düzenleme bulunmaktadır. Davacının talebinin çekişmesiz yargı kapsamında olmadığı, adı geçen Kanun maddeleri uyarınca Asliye Hukuk Mahkemesinde görüleceği Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25/12/2013 gün ve 2013/18 - 464 - 2013/1698 sayılı ilâmıyla da benimsenmiş olup; bu nedenle, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a ve b maddesi kapsamında olan uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Sinop 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6968, Karar No: 2006/14317, Tarih: 19.10.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/6968 E.  ,  2006/14317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Manevi tazminata faiz hususunda kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki vardır.

# Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli karardaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

3-Kadın tarafından açılan 2002/936 esas sayılı dosyadaki emniyet tarafından düzenlenen 16.01.2003 günlü raporda davacı ...’ün asgari ücretle işçi olarak çalıştığı belirtilmektedir. Bu dosyadaki 21.10.2004 günlü yazıda ise kadının ev kadını olduğu açıklanmıştır.Davalı vekili ise davacının Elsan-Elyaf fabrikasında çalıştığını iddia etmiştir. Davacının çalışıp çalışmadığı, ücret miktarı tespit edilmeden, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının oluşup oluşmadığı tartışılmadan eksik inceleme ile yoksulluk nafakası takdiri doğru değildir.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma dışında kalan temyize konu bölümlerinin l. bentte yazılı nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 19.10.2006

KARŞ OY

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* manevi tazminata faiz konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre: