muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19355, Karar No: 2013/14371, Tarih: 12.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19355 E.  ,  2013/14371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı belediyede itfaiyeci olarak çalıştığı dönemde 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme şeklinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu ve fazla mesai ücreti alacaklarının Toplu İş Sözleşmesine göre % 100 zamlı ödenmesi gerektiğini, fazla mesai ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, zabıta ve itfaiye personelinin fazla mesai ücretlerinin 5893 sayılı Kanunun 51. ve 52. maddeleri kapsamında üst sınırı aşmamak kaydıyla Bütçe Kanununda nüfus oranlarına göre belirlenen limitlerde Belediye Meclisince belirlenen maktu miktarın ödenmesine karar verildiğini, 2011 yılı için 06.01.2011 tarih ve 2 sayılı meclis kararı ile fazla mesai ücretlerinin belirlendiğini ve bu limit üzerinden her ay için 187 TL ödeme yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 24 saat çalıştığı günlerde 3 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek yapılan hesaplamadan 2011 yılı için yapılan ödemelerin mahsubu ile belirlenen fazla mesai ücreti alacağı üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı, davalı Belediyenin itfaiye bölümünde hangi tarihte çalışmaya başladığını beyan etmemiş, davalı ise davacının 2010 Ağustos ayından itibaren davalı belediyenin itfaiye biriminde çalıştığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanına göre davacının 2010 Ocak ayından

itibaren itfaiyede çalışmaya başladığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Resmi kurum olan davalı işyerinde davacının hangi tarihte itfaiyede görevlendirildiğine dair kayıtlar getirtilerek davacının hizmet süresinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

itibaren itfaiyede çalışmaya başladığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Resmi kurum olan davalı işyerinde davacının hangi tarihte itfaiyede görevlendirildiğine dair kayıtlar getirtilerek davacının hizmet süresinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

3-Davalı tarafça Bütçe Kanununa göre itfaiye işçilerinin fazla mesai ücreti alacaklarının ödendiği savunulmuş ise de söz konusu düzenleme devlet memuru olan itfaiye çalışanlarını kapsamakta olup davacı işçiye uygulanamaz. Belediye Meclisinin bu yönde aldığı karar Yasaya ve Toplu İş Sözleşmesine aykırı olduğundan geçerli değildir. Davacının aksini kabul ettiğine dair bir bildirimi de olmadığından işçinin aleyhine yorumlanamaz. Davacıya Toplu İş Sözleşmesine ve Yasaya göre alacaklarının ödenmesi gerekir. Bu nedenle Mahkemece davacının fazla mesai ücreti alacalarından yapılan itfaiye mesai ödemelerin mahsubu doğrudur. Ancak dosyada bulunan ücret bordrolarından itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı olarak davacıya 2010 Ocak ayından itibaren ödemeler yapıldığı tespit edilmektedir. Dosyadaki ücret bordrolarının imzalı olmadığı anlaşılmakla, Mahkemece öncelikle varsa davacıya ait imzalı ücret bordroları ve banka kayıtları getirtilmeli, bordrolarla banka kayıtlarının uyumlu olup olmadığı tespit edilmeli, davacıya Toplu İş Sözleşmelerine göre ödenen yakacak yardımının tespiti ile bu miktarın itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı adı altında yapılan ödemelerden mahsubu ile davacıya ödenen itfaiye mesai ücretlerinin tespiti ve davacının fazla mesai alacaklarından yapılan tüm itfaiye mesai ödemelerinin mahsubu gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11515, Karar No: 2011/13994, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/11515 E.  ,  2011/13994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.04.2011 gününde verilen dilekçe ile Türk Medeni Kanununun 724 ve 725. maddeleri gereğince temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalı adına kayıtlı ... m2 arsa cinsli ... parsel sayılı taşınmazın ... m2'lik kısmını 1998 yılında davalıdan haricen satın ve teslim alıp üzerine ev, çoban evi, samanlık, fırın ve kümes inşaat ettiğini beyanla Türk Medeni Kanununun 724 ve 725 maddeleri gereğince tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında yazılı veya sözlü satış sözleşmesi bulunmadığını, davacı aleyhine 2011/193 Esas sayılı dosya ile müdahalenin önlenmesi ve kal davası açıldığını, temliken tescil şartları bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının satın alma ve ödemeye ilişkin yazılı bir belge ibraz etmediği gibi 2011/193 sayılı dosya içeriği ile birlikte davacının davalının tapusuna karşı iyiniyetin korunamayacağı nedenleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki

taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve

malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

6100 sayılı HMK'nun 166. maddesi gereğince mahkemece halen derdest olduğu anlaşılan Konya 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/193 Esas sayılı dosyasındaki elatmanın önlenmesi ve kal davası ile bu dava arasında bağlantı bulunduğundan her iki dava dosyasının ikinci davanın açıldığı mahkemece ilk davanın açıldığı esasta birleştirilmesine karar verilerek her iki davanın yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde birlikte görülüp sonuçlandırılması gerekir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 21.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3724, Karar No: 2016/6767, Tarih: 13.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3724 E.  ,  2016/6767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Antalya 2. Sulh Hukuk ve Antalya 10. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kira sözleşmesine dayalı menfi istemine ilişkindir.

Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, Borçlar Kanununun 322. maddesinde kiracının konut ve çatılı işyeri kiralarında kiraya verenin yazılı rızası olmadıkça kiralanın başkasına kiralayamayacağı gibi kullanım hakkını da devredemeyeceği yönündeki açık amir hüküm karşısında davacı ile davalı arasında, davacının üçüncü kişi (dava dışı) mülk sahibi ... ... ile yapmış olduğu sözleşmenin hususi şartlar bölümü 2. bendinde açıkça ''kiracı kiralananı kısmen veya tamamen başkasına devir ve ciro edemez'' hükmüne binaen, geçerli bir kira veya devir sözleşmesi bulunmadığı bu sebeple davacı ile davalı arasındaki ilişkinin ecrimisil hükümlerini ilgilendirdiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Antalya 10. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise davalının taşınmazda fuzulî şagıl olmadığı veya haksız müdahalesinin bulunmadığı, davacı ...'nin kiracı, davalı ...'ün de alt kiracı sıfatlarının bulunduğu ve taraflar arasında alt kiracılıktan kaynaklanan sözleşme düzenlendiği, taraflar arasındaki ihtilafın ecrimisil hükümleri kapsamında kalmadığı, bu duruma göre HMK'nın 4. maddesinde de açıkça düzenlendiği üzere kira hukukundan kaynaklanan tüm uyuşmazlıklara bakma görev ve yetkisinin sulh hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın Sulh Hukuk Mahkemelerinin görevini düzenleyen 4. maddesinin 1/a bendi gereğince kiralanan taşınmazların İcra ve İflas Kanununa göre ilâmsız icra yolu ile tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dahil tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalar sulh hukuk mahkemesinin görevine girmektedir. Mülga 1086 sayılı HMUK'dan farklı olarak bu düzenlemede miktar ayırımı yapılmaksızın tahliye, alacak, tazminat, kiracılık sıfatının tespiti gibi tüm kira ilişkisinden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözüm yeri sulh hukuk mahkemesi olarak gösterilmiştir.

Somut olayda davacı vekili, müvekkilinin 05/07/2014 başlangıç tarihli işletme sözleşmesi ile davalı ile sözleşme yaptığını, bu sözleşmeye göre davacıya ait ... isimli kuaförü davalıya ait imza kuaförüne dönüştüreceğini, 6 aylık deneme süresi olacağını, deneme süresi içinde imza kuaför istediği ciroya ulaşır ise sözleşmenin 7 yıl devam edeceğini, her ayın 5 inde davalının davacıya devir hakkı olan aylık 2.500,00.-TL ödeyeceğini, ancak davalının 4 aylık devir bedelini ödemediğini ve aynı şekilde dükkanın tüm elektrik, su, telefon, internet, alarm giderleri ile aylık vergi, KDV, stopaj ve buna benzer giderlerinde davalıya ait olacağının kararlaştırıldığını, ancak ödenmeyen aylık kiralar ile diğer giderlerin müvekkilince yapılması nedeni ile toplam 14.795,00.-TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ettiği anlaşılmış olup uyuşmazlığın Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4144, Karar No: 2020/4771, Tarih: 24.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4144 E.  ,  2020/4771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar ile davalı ... Sağlık ve Eğitim Hizmetleri A.Ş. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, 10.07.2002 doğumlu müşterek çocukları ...'a davalı şirketin sahibi olduğu hastanede 29.12.2007 tarihinde diğer davalı tarafından sağ kalçadan iğne yapılmasından hemen sonra çocuğun bacağında ağrı oluştuğunu, bu ağrı nedeni ile sekerek ve topallayarak yürümeye başladığını, uyluk kasına enjeksiyon yapılması gerekirken tam akson hasarı meydana getirecek şekilde enjeksiyon yapılmasına bağlı olarak çocuğun sağ bacağının sol bacağa kıyasla daha ince ve kısa kaldığını, sağ ayak kas gücünün kaybolduğunu, enjeksiyon sonrası gelişen düşük ayak tanısı konduğunu ileri sürerek küçük ... bakımından 100.000,00 TL manevi ve kısmen çalışmaya muktedir olamama ve ileride iktisaden maruz kalacağı mahrumiyet hali gözetilerek 50.000,00 TL maddi tazminat olmak üzere 150.000 TL, anne ... için 25.000,00 TL manevi ve baba ... için de 25.000 TL manevi olmak üzere toplam 200.000,00 TL'nın olay tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemişlerdir.

Davalılar, davalı ... tarafından enjeksiyon yapılmadığını ve kusur bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, bozma üzerine davalı ...'a karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, 3.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 29/12/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten tahsiline tahsili ile davacılara verilmesine, her bir davalı için ayrı ayrı 6.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 29/12/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı şirketten tahsili ile ayrı ayrı davalılara verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

BAŞKANLIĞI

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirketin tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

BAŞKANLIĞI

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirketin tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine ve maddi tazminat açısından 5.850,00 TL, manevi tazminat açısından 1.800,00 TL vekalet ücretinin davacılardan tahsili ile bu davalıya verilmesine karar verilmiştir. Ne var ki; karar tarihi itibari ile yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/2. maddesine göre, husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmesi halinde davanın görüldüğü mahkemeye göre Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı miktarları geçmemek üzere üçüncü kısımda yazılı avukatlık ücretine hükmolunur. Buna göre, hakkında husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilen davalı ... yararına maddi tazminat yönünden, karar tarihinde yürürlükte olan Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde Asliye Hukuk Mahkemelerinde görülen davalar için öngörülen maktu vekalet ücreti 1.800,00 TL’ye hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı şirketin tüm, davacıların ikinci bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın hüküm fıkrasının 7. bendinde yer alan " 5.850,00 TL" söz ve rakamlarının hükümden çıkarılarak yerine "1.800,00 TL" söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 1.403,11 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı Medipolitan Sağlık ve Eğitim Hizmetleri A.Ş.'ye yükletilmesine, peşin alınan 31,40 TL harcın davacılara iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1646, Karar No: 2013/2119, Tarih: 03.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1646 E.  ,  2013/2119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin borçlu ... Reklam Ltd. Şti.'nden alacaklı olduğunu, davalının borçlu hakkında başlattığı takibe esas alacağın muvazaalı olduğunu, takip borçlusu... ile alacaklının yakın akraba olduklarını, davalının başlattığı takipte borçluya gönderilen ödeme emri tebliğ tarihinin, borçlunun müvekkiline borçlandığı faturaların tarihinden önce olduğunu ve fakat müvekkilinin alacaklı olduğu bonoların düzenlenme tarihleriyle aynı olduğunu, müvekkilinin başlattığı takibe itiraz edilmesine rağmen, davalının takibine itiraz edilmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile müvekkilinin alacağının ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, takip borçlularından...'nun kardeşi ve diğer borçlu şirketin ortağı ve temsilcisi olduğunu, kardeşinin zaman içerisinde kendisinden aldığı borçları ödemeyememesi nedeniyle takip dayanağı bononun düzenlendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; ispat yükünün kural olarak davalı alacaklıda bulunduğu, davalı alacağının 01...2010 düzenleme, ....01.2011 tarihli bonoya dayalı olduğu, takibin ise 06.09.2011 tarihinde başlatıldığı, davalının takip dayanağı olan bononun tek başına alacağın varlığını ispatlamaya yeterli olmadığı, keşide ve vade tarihi ile bononun takibe konulduğu 06.09.2011 tarihinin davacı alacağının dayanağı bonoların düzenlenme tarihi olan 09.09.2011 tarihinden sonra olduğu, davalının kardeşi ve yeğeni olan takip borçlularına 2009 yılında banka havalesi ile gönderdiği ve ödünç verdiğini ileri sürdüğü para ile ilgili sonradan bono düzenlenmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, davalı alacağının borçlu ile aralarındaki ödünç para verme ilişkisinin varlığına yönelik yazılı delil bildirmemesi nedeniyle alacağının varlığını ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalıya ödenmesi belirtilen paranın davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı tarafından temiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harçlar peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10149, Karar No: 2018/4672, Tarih: 26.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/10149 E.  ,  2018/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın basit cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine dair Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.06.2017 gün ve 2017/49 Esas, 2017/356 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.