muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19973, Karar No: 2018/1116, Tarih: 19.02.2018

yardımlarının kapsamı açıklanmış, 35. maddesinde, sigortalının eşi ve geçindirmekle yükümlü olduğu çocuklarının, hastalıkları durumunda, bu Kanunun 33. maddesinde belirtilen sağlık yardımlarından yararlanacakları bildirilmiştir.

Diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 65. maddesinde, hekimin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği gerek üzerine genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetinden yararlanmaları için muayene ve tedavi edildikleri yerleşim yeri dışına yapılan sevkinde, ayakta tedavilerde kendisinin ve bir kişi ile sınırlı olmak üzere refakatçisinin gidiş ve dönüş yol gideri ve gündeliklerinin, yatarak tedavilerde ise gidiş ve dönüş tarihleri için gündelikleri ile yol giderinin Kurumca karşılanacağı, yurt içinde veya yurt dışına yapılan sevkler nedeniyle ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin tutarının 72. maddede belirtilen Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonu tarafından belirleneceği, bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği belirtilmiş, 29.09.2008 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 2008 yılı Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliği’nin “Yol gideri” başlığını taşıyan 3.1.2.1. maddesi ile “Ortak hükümler” başlıklı 3.1.3. maddesinde de konuyla ilgili hükümlere yer verilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar doğrultusunda 01.10.2008 tarihi sonrasında davalıya ödenen yol giderleri yönünden 5510 sayılı Yasanın 72. maddesi kapsamında inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6544, Karar No: 2014/12431, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6544 E.  ,  2014/12431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/637-2014/63

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline gerekçeli kararın ve davalı vekilinin temyiz dilekçesinin yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davalı vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22611, Karar No: 2015/994, Tarih: 26.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/22611 E.  ,  2015/994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DATÇA SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2013/27-2013/146

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 120 ada 21 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında '................' olan baba adının yazılmadığını ileri sürerek, baba adı yazılmak suretiyle kayıtların düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davacının davasını ispat etmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı ile kayıt maliki ..............'ın aynı kişi olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...............'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4492, Karar No: 2014/2647, Tarih: 04.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4492 E.  ,  2014/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16367, Karar No: 2017/12066, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/16367 E.  ,  2017/12066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6340, Karar No: 2023/9262, Tarih: 29.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/6340 E.  ,  2023/9262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/770 E., 2016/419 K.

SUÇLAR : Çocuğa karşı eziyet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında, Nizip Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2015 tarihli iddianamesiyle çocuğa karşı eziyet suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli kararıyla, sanık ... hakkında çocuğa ve altsoya karşı eziyet suçundan her iki mağdur yönünden ayrı ayrı 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık ... hakkında çocuğa karşı eziyet suçundan her iki mağdur yönünden ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'ın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, savunması alınmadan hüküm kurulduğuna, suç işleme kastı bulunmadığına ilişkindir.

B. Sanık ...'un temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, savunması alınmadan hüküm kurulduğuna, suç işleme kastı bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'un mağdurların öz babası, sanık ...'ın mağdurların üvey annesi olduğu, çadırkentte bulunan okulun sosyal danışmanı olan tanık İ.E.'nin mağdurların elinde yara izi olduğunu farketmesi üzerine yapılan ihbar ile soruşturmanın başlatıldığı, mağdurlar hakkında alınan adli muayene raporlarında çok sayıda yara izlerinin olduğunun tespit edildiği böylece sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un "Eziyet" başlıklı 96 ncı maddesinin birinci fıkrasında eziyet suçunun maddi unsuru,“bir kimsenin eziyet çekmesine yol açacak davranışları gerçekleştirmek” şeklinde belirtilmiş, ancak bu davranışların ne olduğu somut olarak ortaya konulmamıştır. Ancak maddenin gerekçesinde; eziyet olarak, bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerektiği belirtilmiştir.

Eziyet serbest hareketli bir suçtur. Mağdurun gerek bedensel gerek ise ruhsal yönden acı çekmesine neden olacak, mağdurda utanma, korku, acizlik ve değersizlik duygusu uyandırıp onurunu zedeleyecek hareketler eziyet kapsamındadır. Bu suç tipinde mağdur, objektif olarak aşağılayıcı ve eza verici hareketler aracılığıyla, insan olma niteliğinin gerekli kıldığı düzeyin objektif olarak altında kalan ve kişiliğinin derhal ya da ileride gelişebilmesi için gerekli olan dengeye olarak etki edebilecek muamelelere tabi kılınmaktadır.

Eziyet teşkil eden fiiller, kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedir. Eziyetten söz edebilmek için, maddenin gerekçesine göre eziyet oluşturan fiillerin sistematik bir şekilde gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Sistematik olmaktan kastedilen, mağdura karşı yapılan birden fazla saldırının, genel bir tutum çerçevesinde gerçekleştirilen davranışların bir parçası olması ya da önceden kararlaştırılmış, organize ve düzenli bir seyir izlemesidir. Sistematik olma hali, hareketlerin eziyet suçunu oluşturup oluşturmadığını tespite yarayan kriterlerden biridir. Hareketlerin sistematik biçimde uygulanması, mağdura yönelik davranışların belli bir süreç içinde düzenli ve bir bütünlük arz eder biçimde yapılmasını gerektirir. Bu sebeple mağdura yönelik hareketler, fail tarafından bilerek ve istenerek belirli bir süreçte genel bir tutum çerçevesinde bir bütünün parçası olarak veya belirli bir plan dahilinde işlenirlerse eziyet suçu oluşur. Burada çeşitli nitelikteki hareketler objektif olarak belirli bir şiddeti içermekte, asgari düzeyde bir ağırlığa ulaşmaktadır. Hareketler bir bütün halinde objektif olarak eziyet teşkil edecek boyuta ulaştığında, başka bir deyişle asgari bir düzeyde şiddete ulaştığında suç tamamlanmış olacaktır.

2. Dosya kapsamındaki mağdur ... hakkında alınan 19.11.2015 tarihli adli raporda, sağ el sırtında çok sayıda iğne ucu büyüklüğünde lezyonların, sağ kolda 5x5 cm boyutlarında diş izi şeklinde çokça morluğun, batın bölgesinde eskiye dayalı yara izlerinin, sağ el işaret parmağında kabuklu lezyonların olduğu; mağdur ... hakkında alınan adli muayene raporunda, sağ elde 9-10 adet yanık izinin, en büyüğünün 4x2 cm boyutlarında en küçüğünün 1x1 cm boyutlarında lezyonların, sol kolda çok sayıda skar lezyonlarının, batın bölgesinde ekimozların ve yara izlerinin, sırt bölgesinde 3x5 cm boyutunda morlukların, sağ ön kolda 3 cm uzunluğunda yara izinin olduğu hususlarına yer verildiği, mağdurların tercüman eşliğinde alınan beyanlarında, üvey anneleri ve babaları tarafından sürekli dövüldüklerini, kendilerine iğne batırıldığını, çakmakla ellerinin yakıldığını, pense ile vücutlarının çeşitli yerlerinin sıkıştırıldığını ifade ettikleri, sanık ...'un alınan savunmasında mağdurları, Suriye ülkesinde bulundukları zaman da dahil olmak üzere dövdüğünü ikrar ettiği anlaşılmakla, üzerine atılı suçu işleyen sanıklar hakkında Mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6704, Karar No: 2010/10468, Tarih: 02.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6704 E.  ,  2010/10468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davalı alacaklı vekilinin yüzüne karşı verilen kısa kararda geçmeyen, ancak gerekçeli kararda yer verilen hususlar nedeni ile hükmün, davalı alacaklı Aslan Adota vekiline yöntemince tebliği ile temyiz süresi geçtiğinde ve gerektiğinde HUMK’nun 432. maddesindeki prosedürün işletilmesinden sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 2.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15326, Karar No: 2021/16756, Tarih: 07.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/15326 E.  ,  2021/16756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5833 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM :Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 27/04/2015 yerine 24/04/2015 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19442, Karar No: 2014/7100, Tarih: 17.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/19442 E.  ,  2014/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, hırsızlığa teşebbüs, iş yeri dokunulmazlığını bozmaya teşebbüs

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Mala zarar verme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

CYY.nun 231. maddesi uyarınca verilen ve davayı sonuçlandırcı nitelilkte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin kararlara karşı aynı Kanunun 231/12. madde ve fıkrasına göre itiraz yasa yolu açık olup, yine aynı Kanunun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda ya da merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, müdafiinin temyiz dilekçesi itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derce mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin İADE edilmek üzere Yagıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

II- Hırsızlığa teşebbüs ve iş yeri dokunulmazlığını bozmaya teşebbüs suçlarından verilen kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemenin iş yeri dokunulmazlığını bozmaya teşebbüs suçunun oluştuğuna ilişkin kararında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncesine katılanmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/664, Karar No: 2016/8558, Tarih: 28.06.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/664 E.  ,  2016/8558 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında 01.03.2011 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uya- rınca hükümlülüğüne ve müsadereye dair; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 20.05.2014 gün ve 2014/138 esas, 2014/256 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine hükümler içeren 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 450,00 TL olduğu gözetil- meden, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanun'un 13/1. madde uyarınca gün para cezası belirlenerek fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen adli para cezası uygulamasına ilişkin ''30 gün adli para cezası'' ibaresinin yerine "450,00 TL adli para cezası" ibaresinin, TCK.nun 62. maddesinin uygulandığı bölümdeki "25 gün adli para cezası'' ibaresinin yerine ''375,00 TL adli para cezası'' ibaresinin yazılması ve hükmedilen 25 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca 500,00 TL adli para cezasına çevrilmesine ilişkin bölümün hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 28.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.