muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/124, Karar No: 2006/165, Tarih: 20.06.2006

aa) 5275sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98-101. maddelerinde konu genel olarak düzenlenmiştir.

Buna göre; uyarlama yargılaması duruşmasız olarak yapılacaktır; verilecek karar itiraza tabidir; yapılan hatalar kazanılmış hak oluşturmayacaktır.

bb) 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesinde ise, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş hükümlerle ilgili uyarlama özel olarak düzenlenmiştir.

Yasa koyucu, 5275 sayılı Kanun'da bu konu genel o/arak ayrıntılı biçimde düzenlendiği halde, 01.06.2005 tarihinde çok sayıda yeni yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle, bu tarihten önce kesinleşmiş hükümler yönünden 5252 sayılı Kanunla özel bir düzenleme yapma gereğini duymuştur. Buna göre; uyarlama yargılaması kural olarak duruşmalı yapılacaktır. Uyarlama yargılaması sırasında dava zamanaşımına İlişkin hükümler uygulanmayacaktır. Uyarlama yapılarak kurulacak hükümle ilgili olarak başka bir sınırlama getirilmemiştir. Bu durumun doğal sonucu olarak, normal bir hükmün tabi olduğu kurallar, uyarlama hükmü için de geçerlidir. Bu bağlamda, uyarlama hükmü kurulurken cezanın türü ile miktarını etkileyen nitelikte yapılacak hatalar, aleyhe temyiz olmadığı sürece hükümlü için kazanılmış hak oluşturacaktır.

3-01.06.2005 tarihinden önce işlenen suç nedeniyle;

aa) İlk kez hüküm kurulduğunda, kazanılmış hak kabul edilecektir.

bb) Bozma üzerine hüküm kurulduğunda da kazanılmış hak kabul edilecektir.

cc) 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş hükümle ilgili olarak 5237 sayılı TCK'ya göre uyarlama yapılarak yeni bir hüküm kurulduğunda kazanılmış hakkın kabul edilmemesi açık bir çelişki ve adaletsizlik oluşturur.

4-(A) ve (B) adındaki sanıkların bir suçu birlikte işlediklerini, (A)'nın kaçması nedeniyle hakkında yargılama yapılamadığını, (B) hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün 01.06.2005 tarihinden önce kesinleştiğini, daha sonra (A)'nın yakalandığını, bu arada 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girdiğini, 01.06.2005 tarihinden sonra (A) hakkında ilk kez hüküm

kurulduğunu ve (B) hakkında ise uyarlama hükmü verildiğini, her iki hüküm sırasında aynı nitelikteki hatalar nedeniyle daha az ceza verilmiş olduğunu, hükümlerin sadece sanıklar tarafından temyiz edildiğini kabul edelim.

Bu durumda;

aa) (A) tartışmasız olarak kazanılmış haktan yararlanacak, kaçmış olması lehine sonuç doğuracaktır.

bb) (B)'nin bu haktan yararlanamayacağını kabul etmek eşitsizlik oluşturacaktır.

5-Kazanılmış hakkın kabul edilmemesi için yasada bu konuda açık bir hükmün bulunması gerekir.

6-Uyarlama kararının bir hüküm olduğu ve temyize tabi bulunduğu kabul edildiğine göre; istisnaî bir kural öngörülmediği için, CMUK'nın 326/son maddesinde öngörülen kazanılmış hakkın, uyarlama hükmünde de kabul edilmesi bir zorunluluktur.

7-Uyarlama sonucu kurulan hükümde kazanılmış hakkın kabul edilmemesi, hükümlünün temyiz yasa yoluna başvurma hakkını kullanmaktan çekinmesine ve yanlış olduğuna inandığı böyle bir hükme katlanmak zorunda kalmasına yol açar.

6-Uyarlama kararının bir hüküm olduğu ve temyize tabi bulunduğu kabul edildiğine göre; istisnaî bir kural öngörülmediği için, CMUK'nın 326/son maddesinde öngörülen kazanılmış hakkın, uyarlama hükmünde de kabul edilmesi bir zorunluluktur.

7-Uyarlama sonucu kurulan hükümde kazanılmış hakkın kabul edilmemesi, hükümlünün temyiz yasa yoluna başvurma hakkını kullanmaktan çekinmesine ve yanlış olduğuna inandığı böyle bir hükme katlanmak zorunda kalmasına yol açar.

8-Genel Kurul'daki görüşmeler sırasında, çoğunluk görüşüne dayanak olarak;

aa) 3002 sayılı Kanunun uygulanması sonucu verilen kararlar ile 1412 sayılı CMUK'nın 402. maddesi kapsamında verilen kararlarda kazanılmış hakkın kabul edilmediği belirtilmiş ise de; bunlar "hüküm" değil nkarar"dır,' bu kararların tümüne karşı "temyiz" değil "itiraz" yasa yolu öngörülmüştür ve bu nedenle belirtilen kararlarda CMUK'nın 326/son maddesinin uygulanması söz konusu olmadığı için kazanılmış hakkın kabul edilmemesi doğrudur. Oysa, itiraza konu olan bir hükümdür, bu hükme karşı temyiz yasa yolu kabul edilmiştir ve bu nedenle CMUK'nın 326/son maddesi uygulama alanı bulur.

bb) Gerek CMUK'da gerekse CMK'da kazanılmış hakkın "hükümlü" için değil "sanık" için kabul edildiği ileri sürülmüş ise de; hükümlünün "temyiz" yasa yoluna başvurabileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı halde Ceza Genel Kurulu istikrar kazanmış kararlarında, uyarlama hükmünün "hükümlü" tarafından temyiz edilebileceğini kabul etmiştir. Hükümlü için temyiz hakkı kabul

edilmiş olduğuna göre kazanılmış hakkın kabul edilmemesi bir çelişki oluşturur.

9- Bu açıklamalara göre;

aa) 5252 sayılı Kanun 'un 9. maddesindeki özel düzenleme ve CMUK'nın 326/son maddesi gereğince, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş hükümlerle ilgili olarak uyarlama sonucu kurulan hükümde kazanılmış hak kabul edilmelidir.

bb) 01.06.2005 tarihinden sonra kesinleşen ya da kesinleşecek hükümler yönünden uyarlama, Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun hükümlerine göre yapılacağından, belirtilen hükümlerle ilgili uyarlamalarda kazanılmış hak olmayacaktır.

E) Sonuç olarak:

Yargıtay C.Başsavcılığının; gerek uyarlama yargılamasının duruşmalı yapılması, gerekse uyarlama hükmünde kazanılmış hak kabul edilemeyeceği yönündeki itirazının reddi gerekmektedir."'görüşüyle,

Kurul Üyesi Salih Zeki İskender;

"I) LEHE YASANIN İNFAZ EDİLMEKTE OLAN KESİN HÜKÜMLERE ETKİSİ VE UYARLAMA YARGILAMASI:

5237 sayılı Yasa'nın 7/2. maddesinde, "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi yer almaktadır.

İnfaz edilmekte olan kesin hükümler bakımından lehe yasanın uygulanması yöntemine, yasada yer almayan bir deyimle, 'Uyarlama Yargılaması' denilmektedir.

Tartışma konusu sorun, 'aleyhe bozmama yasağı' ilkesinin gözetilip gözetilmeyeceğine ilişkindir.

II) UYARLAMA YÖNTEMİ:

İnfaz edilmekte olan kesin hükümler bakımından lehe yasanın uygulanması yöntemine, yasada yer almayan bir deyimle, 'Uyarlama Yargılaması' denilmektedir.

Tartışma konusu sorun, 'aleyhe bozmama yasağı' ilkesinin gözetilip gözetilmeyeceğine ilişkindir.

II) UYARLAMA YÖNTEMİ:

5352 sayılı "Yürürlük Yasası'nın" 9. maddesi, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşen hükümler bakımından, "lehe yasanın derhal uygulanabileceği durumlarda duruşma yapılmaksızın karar verilebilir" düzenlemesiyle, uyarlama yargılamasının, derhal uygulanabilme koşullarını takdire bırakmakla birlikte, kural olarak duruşmalı yapılması gerektiğini açıkça belirtmiştir. Ancak yargılamanın yöntemi konusunda başkaca bir usul kuralına yer vermemiştir.

Yargılama söz konusu olduğuna göre, tek seçenek, 5271 sayılı CMK ile 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükteki hükümlerinin tümüyle uygulanması gereğidir.

Öğretideki baskın görüşü ve Yüksek Ceza Genel Kurulu'nun uygulamaya yön veren ilke kararına yollama yaparak uyarlama yargılaması bağlamında saptanan ilkeleri özetlemek gerekirse;

Uyarlama Yasası'nın 9/1. maddesi bağlamında, yargıcın takdir hakkını kullanması gereken durumlarda duruşma açılması temel kuraldır. Bunun dışında kalan durumda belgelere bakılarak karar verilmesi ayrık bir yöntemdir ve yargıcın takdirine bağlıdır. Duruşmalı ya da duruşmasız verilsin, ortada bir hüküm vardır ve bu hükme karşı temyiz yolu açıktır.

Diğer bir sorun, uyarlama yargılaması bir infaz yargılaması mıdır?

Öncelikle belirtmek gerekir ki, sorunun infaz aşamasında ortaya çıkması onun infaz yargılaması olduğunun kanıtı olamaz. 5237 sayılı Yasa'nın 7/2. maddesinde yer alan İnfaz olunur" ifadesi lehe yasanın kesin hükümler bakımından da uygulanabilmesine olanak veren bir düzenlemedir. Lehe yasanın uygulanması bağlamında infaz edilecek hükümde değişiklik yapılmasına ilişkindir ve infaz edilecek bir karar verilmektedir. İnfaz yargılaması, hükmün kesinleşmesinden başlayarak tamamen yerine getirilmesi sürecini kapsayan evrede ortaya çıkan ikincil sorunların çözümüne ilişkin olup hükmün esasını değiştiremez. Duruşmasız olur ve itiraz yasa yoluna tabidir. Yürürlük Yasası'nın 9. maddesinden ayrı olarak 5275 sayılı Yasa'nın 98. maddesinde lehe yasanın uygulanmasının yöntemine ilişkin düzenlemenin yer alması onun niteliğini değiştirmez.

III) UYARLAMA YARGILAMASINDA HÜKÜMLÜLER HAKKINDA UYGULANMASI GEREKEN YARGILAMA YÖNTEMİ:

Hükümlü sanık değildir. Ancak, yukarıda da belirtildiği gibi uyarlama yargılamasında sanıklar için geçerli genel yargılama yöntemi uygulanacağına göre, yargılama hukukunda örnekseme/kıyas geçerlidir' kuralından yola çıkışla, uyarlama yargılaması sırasında, hükümlünün de sanıklara tanınan tüm haklardan yararlanması zorunludur.

IV)KAZANILMIŞ HAK KAVRAMI:

Öncelikle, "kazanılmış hak" kavramının yerindeliğini sorgulamak gerekir. Bilim ve içtihat bunu yapmış. Bunlardan çıkardığımız sonuçlar özetle şöyledir:

IV)KAZANILMIŞ HAK KAVRAMI:

Öncelikle, "kazanılmış hak" kavramının yerindeliğini sorgulamak gerekir. Bilim ve içtihat bunu yapmış. Bunlardan çıkardığımız sonuçlar özetle şöyledir:

Öğretide ve uygulamada oybirliğiyle benimsendiği gibi, ceza hukuku kazanılmış hak kavramına yer vermemiştir. 'Kazanılmış hak' kavramı hukuk davaları bakımından geçerlidir. Örneğin, hükmü taraflardan yalnız biri temyiz etmişse, bu hüküm temyiz eden aleyhine bozulamaz.

Öyleyse, suçun yanlış nitelenmesinden dolayı sanık aleyhine bozma kararı verilebilecektir. Bu bağlamda kazanılmış haktan söz etmek olası değildir.

Yargılama hukukunda, bir usul kurumu olarak kazanılmış hak ilkesine değil, temyiz yoluna özgü olarak 'ceza miktarı ölçü alınarak, aleyhe bozma yasağı' öngörülmüştür. Diğer yandan duruşmasız verilen ve itiraz yasa yolu açık olan kararlar bakımından bu ilke geçerli değildir.

V)ALEYHE BOZMA YASAĞI VE HAK ARAMA SORUNU:

Temel amaç toplumun barışını bozan suçlunun cezalandırmasıdır. Ancak, ne pahasına olursa olsun cezalandırmayı çağdaş ve uygar devletler reddetmektedirler.

Gereklilik ve yerindelik açısından aleyhe bozma yasağı tartışılmalıdır. Kimi ülkelerde hiç yer almadığı, kimi ülkelerde yalnız istinaf yargılamasında kabul gördüğü, ancak ülkemiz usul hukukunda olduğu gibi birçok hukuk düzeninde de yer aldığı bilinmektedir.

Pozitif hukukumuzda yer alan bu kuralın temel gerekçesi hak arama özgürlüğüyle ilgilidir. Hak arama özgürlüğü Anayasamızın 36. maddesinde açıkça koruma altına alınmıştır. İnsan Haklan Avrupa Sözleşmesi'nin 7. Protokolü'nün 2. maddesi, temyiz yasa yoluna başvuruyu hukuksal temel haklardan saymakta, temyiz hakkının kullanılmasının önündeki engellerin yasayla kaldırılmasının önemini vurgulamaktadır. Bu hakkın en geniş anlamda kullanılmasını sağlamak devletin temel görevidir. Konu bu temel çerçevede yorumlanmalıdır.

Ceza kararının aleyhine de bozulabileceği korkusunu taşıyan sanık/hükümlü Yargıtay'a başvurmaktan çekinecektir. Belki de salt bu nedenle, daha fazla haksızlığa uğramak korkusu ile adil olmayan bir karara razı olacaktır. Bir yandan kanun yoluna başvurma hakkını tanımak, diğer yönden bu hakkı aleyhe de sonuç doğurabilir korkusunu yaşatıp daraltmak çelişki oluşturur. Aleyhe olan yasa değişikliğinin geçmişe yürümesini yasaklayan bir sistem içinde, aleyhe bozma yasağı yadırganmamalıdır.

Aleyhe bozma yasağı, "hukuk devleti ve demokratik toplumun" sağladığı hukuksal güvence kapsamındadır. Ceza yargılamasını güçlü devletin bir araç sayan toplumlar genellikle bu kavramı reddetmektedirler. Ceza hukukunun toplum savunması'nda araç olarak görülmesi ve aleyhe bozmama kuralının uygulanmaması, bir anlamda bireyin topluma feda edilmesidir. Bu da uygar toplumlara özgü bir tercih değildir.

VI) SOMUT OLA YIN DEĞERLENDİRİLMESİ SONUCUNDA:

Bu açıklamaların ışığında soruna ilişkin görüşümüzü özetlersek:

VI) SOMUT OLA YIN DEĞERLENDİRİLMESİ SONUCUNDA:

Bu açıklamaların ışığında soruna ilişkin görüşümüzü özetlersek:

Uyarlama yargılamasında verilen kararlar, temyize tabi kararlardır. Farklı bir yargılama yöntemi kabul edilmediğine göre, hükümlü örnekseme yoluyla sanık gibi yargılanacaktır. Bu durumda sanığa tanınmış tüm haklardan yararlanması doğaldır. Temyiz kanun yoluna başvurulmasını benimsedikten sonra "aleyhe bozmama" ilkesinin uygulanmamasının hiçbir haklı neden' olamaz. Aleyhe temyiz edilmeyen bir hüküm temyiz edilmeden önce neyse öyle kalmalıdır.

Karşıtını düşündüğümüz zaman şu soruların yanıtını bulmak zorundayız:

1) 1412 sayılı CMUK'nın temyize ilişkin 305-326. maddeleri istinaf mahkemeleri kuruluncaya kadar yürürlüktedir. 326. madde aleyhe bozma yasağını düzenlemektedir. Sanıklar bakımından uygulandığı gibi hükümlü hakkında da temyize ilişkin diğer tüm maddeler uygulanacaktır. Buna karşın, aynı bölümde yer alan 326. maddenin son fıkrası uygulanmayacaktır. Neden ve hangi ölçüye göre?

2)5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi yürürlüktedir. Bu maddenin 4. fıkrası, savunma hakkını çiğneyen usul yanlışlıklarını içeren hükmün bozulmasını ve bozmadan önceki cezanın aşılmaması koşuluyla yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmaktadır. Öte yandan, bu madde esasa ilişkin kararlarda aleyhe bozma yasağını öngörmektedir. O halde, burada şöyle düşünülebilinir; hükmün aleyhe bozulma olasılığına karşı kararın kesinleşmesini sağladıktan sonra, yanlış olduğu sanılan hususlarda 'kanun yararına bozma yoluna başvurmak daha garantilidir.

Duruşma açılmadı diye temyiz eden hükümlüye, sen temyiz ettin ama cezan daha ağır olacak diyeceğiz, diğer yandan, kanun yararına bozma yöntemine başvuran aynı koşullardaki hükümlüye, yanlış olmuş kararını bozacağız, daha ağır cezayı hak etmiştin, ne var ki cezan eskisi gibi kalacak diyeceğiz. Burada kabahat kimin, temyiz başvurusunu yapana bunu açıklamak zor olsa gerek.

3)Cumhuriyet Savcısının ve katılanın temyiz hakkı var kabul ediliyor. Peki onlara şöyle mi diyeceğiz? "Sizin temyiz hakkınız var, ama aleyhe olmaz, çünkü aleyhe bozma yasağını kabul etmiyoruz, buna gerek yok, ama isterseniz lehe temyiz edebilirsiniz". Bu durum temyiz kurumunun içeriğiyle bağdaşır mı?

4)Aleyhe bozma yasağının kabul görmemesinin nedeni olarak, "suçluların etkin bir şekilde cezalandırılmasının gerekmesi ve bozulan toplum barışının yeniden sağlanmak istenmesi gösterilmektedir. Ancak unutulmamalıdır ki, bizzat yargı eliyle hak arama özgürlüğünün kısıtlanması sonucu hukuk düzenimize karşı oluşan güvensizlik, daha ağır sonuçlar doğuracaktır.

Sonuç olarak, 'uyarlama yargılamasında verilen kararlar, infaz hükmü değildir. Bu kararlara karşı temyiz yasa yolu açıktır. 1412 sayılı CMLK'nın 326/son maddesinde yer alan aleyhe bozma yasağı bu kararlar için de geçerlidir, "düşüncesiyle

Sonuç olarak, 'uyarlama yargılamasında verilen kararlar, infaz hükmü değildir. Bu kararlara karşı temyiz yasa yolu açıktır. 1412 sayılı CMLK'nın 326/son maddesinde yer alan aleyhe bozma yasağı bu kararlar için de geçerlidir, "düşüncesiyle

Diğer Kurul üyeleri ise; "Uyarlama kararları da bir hükümdür ve temyiz edilebilir niteliktedir. CYUY'nın 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarlama kararlarının temyizi halinde de geçerli olduğundan, Özel Daire uygulaması isabetlidir. Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir."görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının (KABULÜNE),

2-Yargıtay Onuncu Ceza Dairesinin 01.03.2006 gün ve 20009-3119 sayılı onama kararının (KALDIRILMASINA),

3-Beyoğlu Birinci Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2005 gün ve 316-256 sayılı uyarlama hükmünün yukarıda belirtilen her iki nedenden dolayı (BO- ZULMASINA),

4-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 20.06.2006 günlü müzakerede her iki bozma nedeni yönünden de oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/19609, Karar No: 2020/14302, Tarih: 25.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/19609 E.  ,  2020/14302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 16.09.2015 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 28.09.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6127, Karar No: 2022/6968, Tarih: 19.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6127 E.  ,  2022/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 19/04/2022 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı, usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Sulu arazi niteliğindeki Gürsu İlçesi, İğdirköyü Mahallesi, 1124 parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak bilimsel yolla değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1)Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüz ölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının %4 uygulanması gerekirken, bu oranın %5 kabulü ile az bedel tespiti,

2)Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan münavebe ürünlerinin 2015 yılı itibarıyla ayrıntılı üretim giderini (harcama kalemlerini tek tek) gösteren veri cetveli İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünden getirtilip sermaye faizi, genel idarecilik giderleri, tarla kirası ve bilinmeyen masraflar, onarım, bakım, amortisman, faiz ve sigorta gibi diğer sabit masraflar kalemlerinin üretim masraflarına dahil edilmeyeceği göz önünde tutularak hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine 6459 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, kamulaştırma bedel ile acele el koyma bedeli arasındaki fark bedele 27.03.2016 tarihinden itibaren karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesine ve infazda tereddüt uyandırmamak için idarece bloke edilen faiz bedelinin iadesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4)Dava konusu taşınmazın mahalle adı; tapuda ... Mahallesi olarak yazılı olduğu halde, hüküm fıkrasında infazda tereddüt uyandıracak şekilde ... Mahallesi olarak yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

4)Dava konusu taşınmazın mahalle adı; tapuda ... Mahallesi olarak yazılı olduğu halde, hüküm fıkrasında infazda tereddüt uyandıracak şekilde ... Mahallesi olarak yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

5)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.815,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 19/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8546, Karar No: 2015/8428, Tarih: 05.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/8546 E.  ,  2015/8428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çankırı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/291-2013/1391

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15.03.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacılar ile davalıların paylı malik oldukları 685, 102, 292, 901, 181, 183, 699, 640, 911, 204, 471, 187, 616, 643, 707, 390, 443, 675 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın aynen taksim, olmadığı takdirde satış suretiyle giderilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalıların 685, 102, 292, 901, 181, 183, 699, 640, 911, 204, 471, 187, 616, 707, 390, parsel sayılı taşınmazlar yönünden aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Dosya içerisindeki nüfus kayıtlarına göre dava konusu 443, 643, 675 parsel sayılı taşınmazlarda paylı malik olan A.... Y...'nun gerçekte "Şakir kızı A.. P.." olduğu ve mahkemece verilen kararın infazda tereddüte neden olacağı anlaşıldığından bu paydaşın kimlik bilgilerinin idari yoldan düzelttirilmesi, mümkün olmadığı takdirde davacı vekiline bu konuda dava açmak üzere makul bir süre verilerek ve tapu sicilinde de gerekli düzeltmeler yapıldıktan sonra davanın sonuçlandırılması gerekirken belirtilen husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple dava konusu 443, 643, 675 parsel sayılı taşınmazlar yönünden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan 685, 102, 292, 901, 181, 183, 699, 640, 911, 204, 471, 187, 616, 707, 390 parsel sayılı taşınmazlar yönünden bir kısım davalıların yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, (2) numaralı bent uyarınca 443, 643 ve 675 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozmaya konu parseller yönünden bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, onanan kısım için taşınmaz malların satış bedelinden payına düşecek paranın binde 11,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 25,20 TL’nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 05.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.