muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9426, Karar No: 2022/6290, Tarih: 16.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9426 E.  ,  2022/6290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Suç tarihi olan 20.06.2014 tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmüne aykırı olarak sanığın 20.06.2014 tarihli eylem nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının bilinen son adresi ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereği yapılan tebligatın usulsüz olması yanında tebliğ edilen kararda, sanığa bu erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için, karar içeriğindeki yasa yolu bildirimi de usulsüzdür. Bu durumda karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile kesinleştiğinden söz edilemez. Dolayısıyla bu usulsüzlüğü ortadan kaldırmak için, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, sanığın 13.11.2014 tarihli eylemi, 03.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirmesi nedeniyle kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından,

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191.

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191.

maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

Kabule göre;

3-Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanun'unda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir

oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 16.05.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5575, Karar No: 2023/5349, Tarih: 19.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5575 E.  ,  2023/5349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/221 E., 2015/14 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 27.08.2013 tarihli ve 2013/44889 Esas sayılı iddianamesiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2013/221 Esas, 2015/14 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında oy çokluğuyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdureden alınan örnekler üzerinde yapılan incelemede suça sürüklenen çocuğa ait DNA'nın bulunmadığının anlaşıldığı, Adli Tıp raporundaki içerik doğrultusunda mağdurenin babası hakkında da suç duyurusunda bulunulduğu, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştiğine dair bulgu olmadığı, mağdurenin de bu şekilde beyanda bulunmadığı, olayın gerçekleştiği iddia edilen evin fiziksel koşulları itibariyle olayın meydana gelmesinin mümkün olmadığı ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuğun eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuğun 23.08.2013 günü şikayetçi teyzesinin evine mağdurenin abisi olan tanık ....'un çağırması üzerine bilgisayara format atmak içi geldiği, evde tanık ile mağdurenin olduğu, bir süre bilgisayar ile uğraşan suça sürüklenen çocuğun daha sonra mağdurenin yatakta zıplamak için çağırması üzerine birlikte şikayetçinin yatak odasına geçtikleri, o sırada tanığın salonda bilgisayar ile uğraştığı, suça sürüklenen çocuğun yatak odasına götürdüğü mağdurenin külotunu çıkardığı ve sonra da kendi cinsel organını çıkararak mağdurenin anal bölgesine (poposuna) sokmaya çalıştığı ancak bu eylem sonrası mağdurenin acı duyduğu ve bağırmaya başladığı, mağdurenin bağırması üzerine suça sürüklenen çocuğun eyleme son verdiği, içeriden mağdurenin bağırma sesini duyan kardeşinin gelip odaya baktığında mağdure kardeşinin üstü giyinik vaziyette suça sürüklenen çocuğun kucağına oturmuş vaziyette gördüğü, ne olduğunu sorduğunda suça sürüklenen çocuğun kendisine yanlışlıkla mağdurenin ayağına bastığı için bağırdığını söylediği, olayı mağdureye sorduğunda ise mağdurenin kendisine "... abi benim kilodumu çıkarttı, yatağa yüz üstü yatırdı,pipisini çıkarıp popoma soktu" diye cevap verdiği iddiasıyla açılan kamu davasının yapılan yargılamasında; mağdure ve suça sürüklenen çocukların babaları ve annelerinin kardeş oldukları ve karşılıklı amca ve teyze çocukları oldukları, olay öncesine kadar, tarafların aileleri arasında, yakın akraba olmaları ve birbirlerine yakın ikamet etmeleri nedeniyle, sıcak ilişkiler olduğu, iftirayı gerektirir herhangi bir husumet ve sebep bulunmadığı, mağdurenin yaşı itibariyle dosyadaki kendisiyle ilgili raporlara, bu rapor içeriklerinde, annesi ile ağabeyinin beyanlarında yer alan aktarma beyanlarına, ruh sağlığının bozulduğuna ve etkilendiğine ilişkin raporlara göre, Mahkeme huzurunda da ifadesi alınmadığı, mevcut sözü edilen beyan, rapor ve kanıtlarla yetinildiği, suça sürüklenen çocuğun savunması, İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 24.08.2013 tarihli raporu ile İstanbul Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 26.05

.08.2013 tarihli raporu ile İstanbul Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 26.05.2014 tarihli raporunda bildirilen mağdurenin anüs bölgesinde tespit edilen, taze fissür ve halkavi şekilli ekimotik alanların, bu türden bir kazaen ayak parmağının anüse gelmesi sonucunda oluşabilmesi mümkün ve hayatın olağan akışına uygun gözükmediği ayrıca aralarında herhangi bir husumeti olmayan, aksine olay anına kadar son derece samimi ve yakın olan tanık ve şikayetçinin Mahkeme huzurunda da gözlemlenen samimi anlatımları karşısında inandırıcı ve gerçeğe uygun bulunmadığı, savunma dürtüsüyle hareket ettiği kanaatine ulaşıldığı, tanık beyanı ile mağdurenin çığlık atması üzerine odaya gittiğinde kıyafetlerin telaşla giydirildiğini gösteren karışıklığın bulunduğunun tespit edildiği, suça sürüklenen çocuğun zıplarken külodunun sıyrıldığı ve bu sırada ayak parmağının anüs bölgesine gelmiş olabileceği savunmasının inandırıcı olmaması, mağdurenin anüs bölgesinde cinsel istismara bağlı olarak gerçekleşebilecek harabiyet bulgularının tespit edilmesi, mağdurenin suça sürüklenen çocuğun eylemine bağlı olarak acı duyup çığlık atması karşısında, eylemin teşebbüs aşamasında kalmayıp tamamlandığı, aldırılan raporlar, tanığın ve şikayetçinin gözlemlenen aşamalardaki tutarlı, samimi ve herhangi bir husumete dayanmayan anlatımları, mağdurenin ruh sağlığının konu olay sonrasında etkilendiğine ilişkin Adli Tıp İhtisas Kurulunun muayene tespitleri ve sonuç kanaat mütalaası karşısında, anal bölgede tespit edilen bulgu ve harabiyetin oluşmasına sebebiyet verecek şekilde, organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyet hükmü verildiği anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2015 tarihli ve 2013/221 Esas, 2015/14 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteklerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15509, Karar No: 2024/21289, Tarih: 25.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/15509 E.  ,  2024/21289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/17 E., 2021/2759 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

SUÇLARIN TARİHİ : 05.01.2019

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddine, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp yeni hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, bozma

I. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Bölge Adlîye Mahkemesi tarafından verilen 25.11.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/2759 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2. maddesinin (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adlîye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1 maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adlîye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenle İzmir Bölge Adlîye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/2759 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve vasisinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

II. Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Yukarıda açıklanan nedenle İzmir Bölge Adlîye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/17 Esas, 2021/2759 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve vasisinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

II. Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası verildiği, sanık müdafii ile O yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine İzmir Bölge Adlîye Mahkemesi 21. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 116/4 ve 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği anlaşılmakla konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın psikoljik rahatsızlığı olduğundan beraat ya da güvenlik tedbirine karar verilmesinin gerektiği, sanık vasisinin temyiz isteminin ise sanığın ağır ilaçlar kullanması nedeniyle kendini savunamayacak durumda olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık vasisinin temyiz dilekçesinde sanığın psikiyatrik tedavi gördüğünü belirterek, dilekçe ekinde sunduğu Medicalpark Hastanesi tarafından düzenlenen ilaç raporunda da sanığın “organik olmayan psikoz, tanımlanmamış” şeklinde tanı konulduğu ayrıca...Devlet Hastanesinin 10.11.2021 tarihli raporunda da "sanığın psikotik bozukluk tanısıyla takiplerinin mevcut olduğu, daha önce Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde yatarak tedavi gördüğünün" belirtildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi gereğince temyize konu suçları işlediği sırada akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adlî Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesi'nden rapor alındıktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerekirken eksik kovuşturma ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile sanık vasisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca, dava dosyasının, Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.