muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/781, Karar No: 2017/373, Tarih: 03.10.2017

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından; "tefecilik suçu" üzerinde durulması gerekmektedir.

Tefecilik suçu, 5237 sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" başlıklı dokuzuncu bölümününde yer alan 241. maddesinde; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır" biçiminde düzenlenmiş,

Madde gerekçesinde; "Faiz veya başka bir namla da olsa kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesi, tefecilik suçunu oluşturur. Tefecilik suçu, iktisadi hayatımızda, 'senet kırdırma' denen usulle de işlenebilir. Örneğin henüz vadesi gelmemiş bir bononun vadesinden önce başkasına verilerek karşılığında bono üzerinde yazılı meblağdan daha az bir paranın alınması durumunda tefecilik suçu oluşur. Çünkü, bu durumda bononun el değiştirmesi, kişiler arasında doğmuş olan bir alacak borç ilişkisine dayanmamaktadır. İfade yerinde ise, bu durumlarda, birer ödeme aracı olan bononun veya çekin kendisi satılmakta ve satın alınmaktadır.

İzlenen suç politikası gereğince, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi cezalandırılmaktadır. Buna karşılık, ödünç para alan kişi cezalandırılmamaktadır" şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK öncesinde tefecilik suçu mülga 2279 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Kanununda ve 90 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede düzenlenmiş, 765 sayılı TCK'da tefecilik suçuna yer verilmemiştir.

5237 sayılı TCK içerisine 241. maddeyle tefecilik suçu dahil edilmiş ise de, tanımı yapılmamıştır. Buna karşılık mülga 90 sayılı KHK ve 2279 sayılı Kanunda "tefeci" ve "tefeciliğin" tanımları yapılmıştır. Buna göre, 2279 sayılı Kanunun 14. maddesinde; "1 inci maddeye göre izin almaya mecbur olan hakiki veya hükmi şahıslardan bu mecburiyete riayet etmeyenlere veya 9 uncu madde hükümlerine göre Bakanlar Kurulunca ittihaz edilecek kararlara aykırı hareket eyleyenlere ve beyannamelerindeki şartları ve faiz hadlerini muvazaa ile gizleyenlere tefeci denir”, 90 sayılı KHK'nın 9. (Değişik madde: 21/06/1994-KHK-545/9. md.) maddesinde ise; “Bu Kanun Hükmünde Kararname uyarınca ikrazatçılık yapmak üzere izin alınmadan, faiz veya her ne ad altında olursa olsun, bir ivaz karşılığı veya ipotek almak suretiyle, ödünç para verme işlemlerinin yapılması veya bu işlerin meslek ittihaz edilmesi ve Kanun Hükmünde Kararname uyarınca alınan ikrazatçılık izni iptal edildiği halde ödünç para verme işlerine devam edilmesi, tefecilik sayılır” şeklinde tanımlara yer verilmiştir.

Tefecilik kavramı, ikrazatçılık kavramı ile de yakından ilgili olup 90 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin (Değişik: 21.6.1994-KHK - 545/3 md.) 3/a bendinde ikrazatçı; "Devamlı ve mutad meslek halinde, faiz veya her ne ad altında olursa olsun bir ivaz karşılığı veya ipotek almak suretiyle, ödünç para verme işleriyle uğraşan veya ödünç para verme işlerine aracılık eden ve kendilerine faaliyet izni verilen gerçek kişiler" olarak tanımlanmıştır.

Tefecilik suçuyla korunan hukuksal değer serbest rekabet mekanizması ve ekonomik yaşamın güvenilirliğidir. Bu nedenle suç TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" bölümünde düzenlenmiştir. Suçun konusunu kazanç karşılığı başkasına verilen ödünç para oluşturur. Türk Dil Kurumu sözlüğünde ödünç; "İleride geri verilmek veya alınmak şartıyla alınan veya verilen şey" olarak ifade edilmiştir. Ancak burada ödünç olarak verilen her şey bu suçun konusunu oluşturmayacak, madde metninde de açık şekilde ifade edildiği gibi yalnızca "para" bu suçun konusunu oluşturacaktır. Öte yandan paranın Türk parası ya da yabancı para olması suçun oluşması bakımından önem taşımamaktadır. Gerek Türk parası gerekse de yabancı para tefecilik suçunun maddi konusu olabilir.

Tefecilik suçunun hareket unsuru, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme işlemidir. Bu suçun oluşması için öncelikle ikrazatçılık yapmak üzere yetkili organlardan izin alınmamış olmalı ya da verilen iznin iptal edilmiş olması gerekir. İzin alınarak faiz karşılığında ödünç para verilmesi eylemi suç olmayacaktır.

Tefecilik suçunun oluşması için, fail tarafından başka birisine ödünç olarak para verilmiş olması gerekmektedir. Ayrıca verilen bu paranın da kazanç elde etmek amacıyla verilmiş olması gerekir. Bir kimsenin paraya ihtiyacı olan kişiye yardımcı olmak amacıyla para verip bir süre sonra geri alması suç oluşturmayacaktır.

5237 sayılı TCK yürürlüğe girmeden önceki dönemde tefecilik suçunun oluşması için Ceza Genel Kurulunun 03.07.1995 gün ve 207-236 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, bir kimsenin birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir biçimde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle kendisine çıkar sağlaması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nun 241. maddesindeki düzenlemeye göre ise, kişinin yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi suçun oluşması için yeterli olup bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin bir önemi bulunmamaktadır. Bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyecektir.

Tefecilik suçu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme eylemiyle tamamlanır. Kasten işlenen bir suç olup suçun tamamlanması için fiilen kazanç elde edilip edilmediğinin ve ödünç verilen paranın geri ödenip ödenmediğinin bir önemi bulunmamaktadır. Suç tarihi ise kazanç elde etmek amacıyla ödünç paranın verildiği tarihtir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Tefecilik suçu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme eylemiyle tamamlanır. Kasten işlenen bir suç olup suçun tamamlanması için fiilen kazanç elde edilip edilmediğinin ve ödünç verilen paranın geri ödenip ödenmediğinin bir önemi bulunmamaktadır. Suç tarihi ise kazanç elde etmek amacıyla ödünç paranın verildiği tarihtir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Şikâyet dilekçesinde sanıktan borç para aldığı tarihi belirtmeyen katılan, Cumhuriyet savcılığındaki 20.06.2008 tarihli ifadesinde, anılan tarihten iki yıl önce borç para aldığını beyan etmiş ise de, icra takip dosyasındaki senedin düzenleme tarihinin 25.03.2004 olması, sanığın evinde yapılan aramada ele geçirilen defterde ödemelerin 2004 yılında başladığı bilgisine yer verilmesi, katılanın mahkemedeki 13.05.2009 günlü beyanında, sanıktan yaklaşık beş yıl önce borç para aldığını ve icra takibine konu senedi gördüğünde, 2004 yılında borç para aldığını hatırladığını ifade etmesi, 22.03.2010 havale tarihli dilekçesinde ise 2004 yılı yerel seçimlerinin yapıldığı dönemde sanıktan borç para aldığını belirtmesi ve sanığın da aynı tarihlerde katılana borç para verdiğini savunması karşısında; suç tarihinin senedin düzenleme tarihi olan 25.03.2004 olduğu kabul edilmelidir.

Bu aşamada dava zamanaşımı yönünden değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Sanığa atılı tefecilik suçu, suç tarihi itibarıyla 2279 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Kanununda ve 90 sayılı Ödünç Para Verme İşleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede düzenlenmiş, 765 sayılı TCK'da bu suça yer verilmemiştir. 2279 sayılı Kanunun 17. maddesinde tefecilik suçunun yaptırımı bir aydan bir seneye kadar hapis ve beş yüz Liradan on bin Liraya kadar ağır para cezası olarak öngörülmüş, ayrıca iki seneden beş seneye kadar âmme hizmetlerinden memnuiyetlerine karar verilebileceği düzenlenmiş olup, 765 sayılı TCK'nun 102/4. maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı 5 yıl, 104/2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı ise 7 yıl 6 aydır.

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 241/1. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun yaptırımı ise 2 yıldan 5 yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası olarak öngörülmüş olup, aynı Kanunun 66/1-e maddesi gereğince asli dava zamanaşımı 8 yıl, 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı ise 12 yıldır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi halinde, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi halinde, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 25.03.2004 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemle ilgili olarak, suç tarihinden itibaren dava zamanaşımını durduran bir sebebin gerçekleşmediği de gözetildiğinde, 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerindeki yedi yıl altı aylık kesintili dava zamanaşımı süresinin, Yargıtay 5. Ceza Dairesince kamu davasının düşmesine ilişkin kararın verildiği 24.12.2013 tarihinden önce 25.09.2011 tarihinde dolduğu anlaşıldığından, Özel Dairenin kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar vermesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12688, Karar No: 2017/16315, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/12688 E.  ,  2017/16315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16149, Karar No: 2014/30740, Tarih: 18.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/16149 E.  ,  2014/30740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

... ... Belediye Başkanlığı İmar ve ... Müdürlüğü'nün 07.08.2012 günlü yazı cevabında, dava konusu ... Mahallesi, 154 ada, ... parsel sayılı taşınmazın belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmiş olup, bu hususta ... ... Belediye Başkanlığı İmar ve ... Müdürlüğü'ne yazı yazılarak, taşınmazın belediye hizmetinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafında meskün olup olmadığının sorulmasından sonra,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8373, Karar No: 2008/856, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/8373 E.  ,  2008/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Üsküdar 2.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava gemi adamı alacaklarının haciz tarihine göre sıralanması gerektiği iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre şikayetin kısmen kabulü ile sıra cetvelinin iptaline, artan ihale bedelinin davacılardan ... ile davalılardan ... ... ve ... arasında garameten taksimine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4457, Karar No: 2016/7666, Tarih: 28.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/4457 E.  ,  2016/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı ihtiyati haczin kaldırılmasına yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati haciz talep eden vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati haciz talep eden vekili, borçludan alacaklı olduklarını, keşide edilen ihtarnameye rağmen 191.900,00 TL'lik alacağın ödenmediğini ve bu miktar alacak için ihtiyati haciz kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 25.02.2015 tarih, 2015/10 sayılı karar ile ihtiyati haciz kararı verilmiştir.

İhtiyati hacze itiraz eden vekili, borcun ödendiğini ve haczin kaldırılması gerektiğini beyan ederek, haczin kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, faturanın alacağı tek başına kanıtlamayacağı gerekçesiyle ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiş, karar ihtiyati haciz talep eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İİK'nın 257. maddesi gereğince alacaklı ihtiyati haciz talep edebilir ve Yasada öngörülen koşullar mevcut ise ihtiyati haciz kararı verilir. İhtiyati haciz kararı verilebilmesi için alacağın mutlak ispatı değil yaklaşık ispat kuralı geçerlidir. Somut olayda borçlu ödeme def'inde bulunmuş olup, bu durum dahi alacağın yaklaşık ispatı için yeterlidir. Hal böyle olunca mahkemece ihtiyati hacze itiraza ilişkin ileri sürülen sebeplerin yargılamayı gerektirdiği gözetilmeden yazılı şekilde ihtiyati haciz kararının kaldırılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün alacaklı Muyan Tarım Ltd. Şti. yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1917, Karar No: 2023/1370, Tarih: 10.04.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1917 E.  ,  2023/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2208 E., 2022/57 K.

ŞİKAYETÇİ : ... vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNAN-BİRLEŞEN DOSYA

ŞİKAYEÇİSİ : ... İnşaat Otomotiv Temizlik Gıda Sanayi ve Ticaret Limited

Şirketi vekili Avukat ...

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA

ŞİKAYET OLUNANLAR : 1- ...

vekili Avukat ...

2- ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 05.01.2021

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/6 E., 2021/347 K.

Taraflar arasındaki sıra cetveli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili ve TC. ... A.Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili ve TC. ... A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada şikayetçi vekili dava dilekçesinde özetle; dava dışı borçluya ait taşınmazın satışı sonrası bedelin paylaşımı için düzenlenen sıra cetvelinde şikayetçinin dosyasının 6. sırada yer aldığını ve 4. sıra ile garame yapılarak pay ayrıldığını, oysa hacizli taşınmaz satılmadan önce haciz koyulduğunu ve bu nedenle 1. sıra ile garame yapılması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Birleşen davada şikayetçi vekili dava dilekçesinde özetle; alacaklı müvekkilinin düzenlenen sıra cetvelinde 3. sırada yer aldığını, oysa 1. ve 2. sırada yer alan şikayet olunanların haczinin kesinleşmediğini ve bu sırada müvekkilinin kesin haciz koydurduğunu, bu nedenle 1. sırada yer alması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Asıl davada şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili cevap dilekçesinde özetle; şikayetçinin müvekkilinin sırasına bir itirazı olmadığını savunarak husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 1. ve 2. sırada yer alan takiplerin itiraz nedeni ile kesinleşmediği ve İİK’nın 100. maddesine sayılı alacaklardan da olmadığı, şikayetçi vergi dairesinin alacağının da 3. sıra ile değil 1. sıra ile garameye girmesi gerektiği gerekçesi ile asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 1. ve 2. sırada yer alan takiplerin itiraz nedeni ile kesinleşmediği ve İİK’nın 100. maddesine sayılı alacaklardan da olmadığı, şikayetçi vergi dairesinin alacağının da 3. sıra ile değil 1. sıra ile garameye girmesi gerektiği gerekçesi ile asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili ve TC. ... A.Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet olunan ... vekili, borçlunun kötü niyetli olarka takibi uzatmak amacı ile itiraz ettiğini, halen dosyanın derdest olduğunu ve kesinleşmesinin uzun zaman alacağını ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

Şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili, İİK’nın 268. maddesi uyarınca hacze ilk sıradan iştirak etmeleri gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 1. ve 2. sırada yer alan alacaklıların takiplerinin kesinleşmediğini, alacaklarının İİK’nın 100. maddesinde yer alan alacaklardan da olmadığı, vergi dairesinin 1. sıra haciz alacaklısı ile garameye girmesi gerektiği, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili ve TC. ... A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayet olunan TC. ... A.Ş. vekili, istinaf dilekçesindeki nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

Şikayet olunan Akbank T.A.Ş vekili, istinaf dilekçesinde yazılı beyanlarına ek olarak açılan itirazın iptali davasında davanın kabulüne karar verildiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetveline istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, İİK’nın 142. maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.