muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/486, Karar No: 2018/6020, Tarih: 28.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/486 E.  ,  2018/6020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1,89/2-b, 22/3, 62, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen cezanın ağır olduğuna, katılan vekilinin azami hadden sanığa ceza verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Sanık ...‘un sevk ve idaresindeki aracıyla seyir halindeyken benzin istasyonunu geçtiğini fark etmesi üzerine aracıyla geri manevra yaparak geri geri geldiği esnada karşıdan karşıya geçmek üzere olan katılan ... Gül‘e çarpması sonucu katılanın vüudunda kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralandığı somut olayda;sanığın benzinlik istasyonunu 15-20 metre geçtikten sonra fark etmesi üzerine, 4-5 metre geri geri giderken katılana çarptığını savunması karşısında; bilinçli taksirle hareket ettiğine ilişkin somut delil bulunmayan sanık hakkında, koşulları oluşmadığı gözetilmeden TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi;

2-Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, TCK'nın 61/2. maddesi gereğince, belirlenen temel ceza üzerinden öncelikle bilinçli taksir nedeniyle artırım yapılması gerektiği gözetilmeksizin, TCK'nın 89/2-b maddesi gereğince artırım yapıldıktan sonra bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı gözetilmeden, ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde sanığa ait "B, A2" sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup , sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8113, Karar No: 2020/10092, Tarih: 12.03.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/8113 E.  ,  2020/10092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Eylemin zincirleme nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 12/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10856, Karar No: 2014/12411, Tarih: 09.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/10856 E.  ,  2014/12411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/289065

MAHKEMESİ : Balıkesir Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2010/269 Esas, 2012/345 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak 3.000 (dahil) liraya kadar para cezalarına karşı temyiz yoluna başvurulamayacağının düzenlenmesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21/06/2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerekmesi karşısında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan verilen hapis cezasından çevrilme adli para cezasının kesin nitelikte olmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede yer alan temyiz isteminin reddine dair düşünceye iştirak edilmemiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun 05/01/2011 tarihinde 18 yaşını doldurduğu gözetilmeden 03/02/2011 tarihli duruşmanın kapalı olarak yapılması suretiyle CMK'nın 182/1. maddesine aykırı davranılması,

TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bend halinde sayılan hususlar, aynı Kanunun 3/1 maddesindeki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." şeklindeki yasal düzenlemeler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar hep birlikte ve isabetli bir şekilde değerlendirilip, suç kastındaki yoğunluk, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması gerekirken "..suçu işleyiş şekli, suç yeri ve zamanı, suç konusunun değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin boyutu, kasta dayalı kusurunun seviyesi ... suçu işleyiş şekli, suç işlemekteki amacı suç

konusunun önem ve değerinin azlığı, kastına dayanan kusurunun azlığı, suç yeri ve zamanı..." şeklinde yasal ve yeterli olmayan, kendi içerisinde çelişkili soyut gerekçelere başvurularak trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunda alt sınırın 6 katı, direnme suçunda ise alt sınırın 2 katı olacak şekilde temel cezalar belirlenerek çelişkiye yol açılması ve orantılılık ilkesine aykırı davranılması,

konusunun önem ve değerinin azlığı, kastına dayanan kusurunun azlığı, suç yeri ve zamanı..." şeklinde yasal ve yeterli olmayan, kendi içerisinde çelişkili soyut gerekçelere başvurularak trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunda alt sınırın 6 katı, direnme suçunda ise alt sınırın 2 katı olacak şekilde temel cezalar belirlenerek çelişkiye yol açılması ve orantılılık ilkesine aykırı davranılması,

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35 ve bu Kanunun uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddeleri uyarınca suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk yönünden sosyal inceleme raporu alınması, buna gerek görülmemesi halinde ise gerekçesinin kararda gösterilmesi gerektiği hususlarına riayet edilmemesi,

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun aşamalarda değişmeyen "...polislerin kendisine yumruk sallaması üzerine aracı durduramadan araçtan indiği, polislerin kendisini araçtan indirirken biber gazı sıktıkları, o sinir ile polise vurmuş olabileceği..." şeklindeki savunması, bu hususu doğrulayan tanıklar A. E.. ve D. D..'in kolluk ifadeleri üzerinde durularak bu kişilerin mahkemece dinlenmesinden sonra olayın başlangıcı ve gelişimi irdelenip hakkında TCK’nın 29. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılmaması,

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların bu aşamada hukuki sonuç doğurmayacağı ve yasal engel teşkil etmeyeceği gözetilerek, duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz bir hali bulunmadığı da nazara alındığında; kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, hangi somut veri ve olgulara dayanıldığı gösterilmeden "...çocuğun geçmişi, daha önce kasıtlı suçtan mahkum olmuş olması, yargılama sürecindeki davranış biçimi, bir daha suç işlemeyeceğine dair kanaat vermemiş olması..." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle anılan hükmün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ele alınması yönünden CMK'nın 231/11. maddesi gereğince mahkemelerine ihbarda bulunulmaması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15208, Karar No: 2023/20424, Tarih: 05.07.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/15208 E.  ,  2023/20424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/88 E., 2020/512 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2009 tarihli ve 2008/56 Esas, 2009/40 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Tük Ceza Kanunu'nun( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 62 nci maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezasıyla, görevi yaptırmamak için direnme suçundan 265 inci maddesini ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezalarının 51 inci madde uyarınca ertelenmesine karar verilmiştir.

2. (1) nolu bölümde belirtilen kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18.12.2012 tarihli ve 2011/18079 Esas, 2012/30784 Karar sayılı ilâmıyla, "1-Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükümlülüğüne konu 3167 sayılı Kanunun 16/1,3 maddesindeki eylemin, hükümden sonra 20.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5941 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkarılarak kabahate dönüştürüldüğü ve bu suçtan verilen doğrudan adli para cezasının kesin nitelikte olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, TCK'nın 58. maddesinin uygulanması,2-Görevliye hakaret suçunda TCK’nın 125/3-a. maddesinde öngörülen seçenekli cezalardan mahkemece, tekerrüre esas sabıka kaydı bulunduğundan bahisle hapis cezası tercih edilmişse de, sanığın tekerrüre esas sabıkasına konu 3167 sayılı Kanunun 16/1,3 maddesindeki eyleminin, hükümden sonra 20.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5941 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkarılarak kabahate dönüştürülmesi nedeniyle, bu hususun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,3-Hakaret suçundan verilen kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/4 maddesi uyarınca anılan maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,4-Kabule göre de;5271 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve buna göre sanığa yükletilen suçlarda müştekilerin maddi nitelikte bir zararı olmadığı gözetilmeden, lehine takdiri indirim uygulanıp, bir daha suç işlemeyeceği kanaati ile cezası da ertelenmesine karşın "zararın karşılanmaması" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle anılan Kanunun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.10.2013 tarihli 2013/76 Esas, 2013/207 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 62 nci maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezasıyla, görevi yaptırmamak için direnme suçundan 265 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 15.11.2013 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

4. Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2020 tarihli ve 2020/88 Esas, 2020/512 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca (3) nolu bölümde belirtilen kararın aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; lehe Kanun hükümlerinin uygulanmasına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

4. Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2020 tarihli ve 2020/88 Esas, 2020/512 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca (3) nolu bölümde belirtilen kararın aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; lehe Kanun hükümlerinin uygulanmasına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Avukat olan katılanın sanık hakkında icra takibi başlattığı, icra takibinin kesinleşmesi üzerine haciz işlemi yapmak amacıyla olay tarihinde icra müdür yardımcısı olarak görev yapan B. Y. ile birlikte haciz işlemini gerçekleştirmek üzere sanığa ait markete gittikleri, markette bulunan sanığın katılana " Sen burada haciz yapamazsın lan, burada haciz yapanın anasını avradını sinkaf ederim." dediğini ve katılanı boğazını sıkarak bacaklarına tekme atmaya başladığı, sanığın icra müdür yardımcısı olan B. Y.'ye de dışarı çıkmasını söylediği, katılanın da dışarı çıkarak marketin önünde kendilerini beklemekte olan tanık S. Y.'ye ait ticari taksiye bindiği, bu sırada sanığın, katılanın yanına gelerek "Senin ananı avradını sinkaf edeceğim, çıkışta bekliyorum, görüşeceğiz." şeklinde hakaret ve tehdit ettiği, katılanın yanından ayrılmadan önce de şikâyetçinin boynuna yumrukla vurduğu iddia olunarak hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kamu davası açılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 125 inci maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık hakkında verilen 04.03.2009 tarihli ilk mahkumiyet kararı olduğu, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin durma süresi de gözetildiğinde, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin hükümler tarihinden önce gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeninden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9392, Karar No: 2019/4937, Tarih: 01.07.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/9392 E.  ,  2019/4937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 1979 yılında yapılan kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın 27.11.2014 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 8.065,99 metrekare yüzölçümlü taşınmazın davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz üzerinde zilyetlikle kazanım koşullarının davacı yararına gerçekleştiği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz, 1979 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında dere yatağında kaldığından bahisle tapulama harici bırakılmıştır. Davacı ..., dava konusu taşınmaz hakkında TMK'nın 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenlerine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Bu nitelikte bir yerin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak edinilebilmesi için, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddesinde belirtilen koşulların zilyet yararına oluşması gereklidir. Dava konusu taşınmazın tescil harici bırakılma nedeni dikkate alındığında, tespit tarihi sırasında dere yatağı olan taşınmazın halen bu niteliğini koruyup korumadığı, imar-ihya suretiyle elde edilip edilmediği, bu şekilde elde edilmiş ise imar-ihyanın tamamlandığı tarihten dava tarihine kadar 20 yıl süre ile ekonomik amaca uygun kullanım olup olmadığı hususlarında mahkemece yeterli araştırma yapılmamış, jeoloji ve ziraat mühendisi bilirkişilerin bu konuları açıklamaktan uzak, yetersiz raporlarıyla yetinilmiş, arazinin kullanım süresi ile niteliğini ve üzerindeki imar-ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihi en iyi belirleme yöntemi olan hava fotoğraflarından yararlanılmamış ve taşınmazın bitişiğinde dere, yakınında gölet bulunmasına rağmen kıyı kenar çizgisi yönünden araştırma ve inceleme yapılmamıştır. Bu şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için mahkemece öncelikle, dava tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğrafları ile aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar, hava fotoğrafları kullanılarak üretilmiş memleket haritaları ile temin edilebilen en eski ve yeni tarihli uydu fotoğrafları, çekişmeli taşınmaza komşu taşınmazlara ait tutanak ve varsa dayanakları getirtilerek dosya arasına konulmalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi olup olmadığı, mevcut ise idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin davalıya tebliğ edilip edilmediği araştırılmalı ve kıyı kenar çizgisini gösterir haritanın bir sureti dosyasına eklenmeli, idarece kıyı kenar çizgisi belirleme çalışması yapılmadığının tespiti halinde ise, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı gibi kıyı-kenar çizgisi mahkemece usulüne uygun şekilde tespit edilmeli, bu tespit yapılırken 13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan kıyı şeridinin nasıl tespit edileceğine dair kural ve yöntemler ile 17.04.1990 tarih, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4. maddesindeki tanımlar ve 9. maddesi hükmü göz önünde tutulmalı, bu şekilde dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra mahallinde, yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, fen bilirkişisi, 3621 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre bu işlerde uzman olan üç jeoloji mühendisi ile ziraat ve harita mühendislerinden oluşturulacak beş kişilik uzman bilirkişi kurulunun katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır