muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2580, Karar No: 2014/5075, Tarih: 07.03.2014

5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe ilişkin hükümleri düzenleyen 108. maddesinde, anılan Yasanın geçici 4. maddesinin, 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Burada, aybaşından neyin anlaşılması gerektiği üzerinde durulması gerekir. 10.09.1987 tarihli Resmi Gazetede yayınlandığı gün yürürlüğe giren Devlet Memurları ile Diğer Kamu Görevlilerinin Aylıklarının Ödenmesi Zamanının Değiştirilmesine Dair 289 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 1. maddesinde, “Aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu ile 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu hükümlerine göre almakta bulunan Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerinin (sözleşmeli statüdeki personel dahil) aylık veya sözleşme ücretleri, ilki 15 Ekim 1987 tarihinde olmak üzere her ayın 15’inde ödenir…. Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerine ilişkin kanunlarda yer alan “ay başı” ibareleri “ayın 15’i” olarak uygulanır.“ denilmiş; Yine, 5510 sayılı Yasanın tanımlara ilişkin 3. maddesinde, “Ay: Ücretleri; her ayın 15”inde ödenen 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılar için, ayın 15’inden ertesi ayın 15’ine kadar geçen, diğer sigortalılar için ise ayın 1’i ile sonu arasında geçen ve otuz gün olarak değerlendirilen süreyi …. ifade eder.” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu yöndeki düzenlemeler gözetildiğinde, kamuda aktif çalışan veya buradan gelir-aylık alanlar yönünden, aybaşı olarak, ayın 15’inin esas alınması gerektiği, 5510 sayılı Yasanın geçici 12. maddesi gereğince yapılan devirlerin de bu husus gözetilerek, ayın 15’i itibariyle yapıldığı; pasif sigortalılar yönünden de, 2008 yılı Ekim ayı başından, 15.10.2008 tarihinin anlaşılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetildiğinde; Emekli Sandığı iştirakçileri açısından görevli mahkemenin belirlenmesinde, tedavinin başladığı tarih esas alınarak; pasif sigortalılar için tedavisi 15.10.2008 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların hak sahipleri yönünden idari yargının, tedavisi anılan tarihten sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu; aktif olarak çalışmasına devam edenler yönünden ise, sağlık sigortası açısından Sosyal Güvenlik Kurumu’na devir tarihlerine göre, Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerden tedavisi 15.10.2010 tarihinden, diğer kamu görevlileri ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden tedavisi 15.01.2010 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden idari yargının, tedavisi anılan devir tarihlerinden sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Somut olaya gelince; Mahkemece, davacının, tedavinin başladığı 09.02.2009 tarihinde aktif çalışan memur olduğu ve uyuşmazlığın çözümünün idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek; davanın, yargı yolu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken; pasif dava ehliyetinin bulunmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12825, Karar No: 2019/12261, Tarih: 10.06.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12825 E.  ,  2019/12261 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-c, 35, 29, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.120,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Denizli 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.04.2014 tarihli ve 2014/54 Esas, 2014/231 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 18.04.2019 tarihli ve 2019/199 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.05.2019 tarihli ve 2019/44811 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 86/2-3-c ve 35/2. maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 90 gün karşılığı adli para cezasından aynı Kanun'un 29. maddesi gereğince ¼ oranında indirim yapıldığında bulunacak olan 67 gün karşılığı adli para cezası üzerinden sırasıyla yine aynı Kanun'un 62 ve 52/2. maddelerinin uygulanması sonucunda 55 gün karşılığı 1.100,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken neticeten bulunan 56 gün karşılığı 1.120,00 Türk Lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Denizli 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.04.2014 tarihli ve 2014/54 Esas, 2014/231 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-c maddesi gereğince cezasında (½) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 35. maddesi gereğince cezasında (½) oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (¼) oranında indirim yapılarak 67 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) indirim yapılarak 55 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK'nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 1.100.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21268, Karar No: 2015/1041, Tarih: 27.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21268 E.  ,  2015/1041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan Dairemizin bozma ilamında özetle; davanın 6183 Sayılı AATÜHK'nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkin olduğu, bu tür davaların dinlenebilmesi için borçlu hakkında yapılmış icra takibinin kesinleşmiş olması, iptali istenen tasarrufun takip konusu borçtan sonra yapılması, gerçek bir alacağın bulunmasının gerektiği, eğer dava İİK'nun 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış ise bu üç koşula ilaveten borçlu hakkında düzenlenmiş kat'i (İİk 143.madde) veya geçiçi aciz (İİK 105.madde) belgesinin bulunması da gerektiği, aciz belgesinin varlığının sadece İİK'nun 277 ve devamı maddeleri gereğince açılan tasarrufun iptali davaları için önkoşul olduğu, 6183 Sayılı Yasanın 24 ve devamı maddeleri gereğince açılan tasarrufun iptali davaları için ibraz edilmesi zorunluluğu bulunmadığı, varlığı zorunlu bulunan icra takibinin, dava tarihinden önce yapılmış olması bir zorunluluk olmadığından icra takibinin dava tarihinden sonra yapılmasının bir önemi olmadığı, önemli olanın yargılama aşamasında borçlu hakkında icra takibinin varlığı olduğu, (... nun 28.3.2012 gün ve 2012/17-25,11/241 sayılı kararı ve ...18.11.2003 T.5510E-5515 K.sayılı kararlarıda aynı doğrultudadır.) somut olayda, davadan önce borçlu şirket yetkilisi ... hakkında yapılmış bir icra takibi yok ise de yargılama sırasında davacı tarafından bu eksikliğin giderilmesi için borçlu şirket yetkilisi davalı ... hakkında 213

sayılı VUK'nun 10.ve 6183 Sayılı yasanın 35 maddesi gereğince takip başlatıldığı ve adı geçen borçluya 25.11.2009 tarihli ödeme emirlerinin 27.12.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve borçlu hakkındaki takibin kesinleşmiş olduğu anlaşılmakla dava önkoşulunun gerçekleştiği kabul edilerek toplanan delillere göre davanın esasına girilerek mevcut delillere göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisinin isabetli olmadığı gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, toplanan delillere göre,davalı borçlunun 14.2.2006 tarihinde aldığı taşınmazı on beş gün sonra daha yüksel bir bedelle devretmesinde yasaya aykırı bir durum olmadığı, taraflar arasında akrabalık, arkadaşlık ve ticari ilişki gibi bir münasebetin tespit edilemediği,6183 Sayılı Yasanın 27,28,29 ve 30.maddeleri kapsamında tasarrufun iptali nedenleri bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava konusu taşınmazın tapudaki satış bedeli ile bilirkişi tarafından belirlenen rayiç değer arasında misli fark bulunmamasına, davalı 3.ve 4.kişinin borçlunun durumunu ve amacını bilebilecek kişilerden olduğunun ispatlanamamasına göre, davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 27.1.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/309, Karar No: 2010/3341, Tarih: 17.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/309 E.  ,  2010/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin orjinal kadastro paftasının getirtilmesi,

2) Taşınmazın 1976 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında hangi nedenle tapulama harici bırakıldığının ve dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasaya göre yapılan bir kadastro çalışmasının bulunup bulunmadığı, var ise bu çalışmada dava konusu yerin nasıl bir işleme tabi tutulduğunun Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 17/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3490, Karar No: 2019/5403, Tarih: 03.12.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/3490 E.  ,  2019/5403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Dairemizin 21.11.2018 tarih 2016/19829 esas, 2018/5970 karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 03/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3526, Karar No: 2021/18068, Tarih: 23.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/3526 E.  ,  2021/18068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile sanığın internet üzerinden tanıştıkları, olay tarihinde sanığın mağdure ile tanışmak için Zonguldak'tan Ankara'ya geldiği, mağdurenin yanına çantalarını alarak evden ayrılma saikiyle sanıkla buluştuğu, bir gece Ankara'da birlikte konakladıktan sonra sanığın Zonguldak'taki ikametine gitmeleri şeklinde gerçekleşen olayda; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5. maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK'nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 23.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5708, Karar No: 2019/6425, Tarih: 28.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/5708 E.  ,  2019/6425 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun Ek 2. maddesi 3. fıkrasına aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında İstanbul Emniyet Müdürlüğü Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 27/02/2017 tarihli ve ...... sayılı idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 4.380,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.05.2017 tarihli ve 2017/937 Değişik İş sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ve idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 20.06.2017 tarihli ve 2017/2782 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/11/2017 gün ve 8707 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/11/2017 gün ve ...... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliğince, İstanbul Kadıköy İlçesinden Sabiha Gökçen Havalimanına ücret karşılığı yolcu taşımacılığı yapan Orijinal Seyahat Hizmetleri A.Ş. ne ait ...... plaka sayılı minibüsün, İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından 08.12.2017 tarihine kadar geçerli "Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanımı İzin Belgesi" verildiği gerekçesiyle araç şoförü olan muteriz hakkındaki idari para cezasının iptaline karar verilmiş ise de, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun Ek 2. maddesi 3. fıkrasında yer alan “İlgili belediyeden izin veya ruhsat almaksızın, belediye sınırları dâhilinde ticari amaçlı yolcu taşıyan kişiye, araç sahibine, bağlı bulunduğu durak, işyeri ve işletmelerin sorumlularına birinci fıkrada gösterilen idari para cezası üç kat olarak, fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl içinde tekerrürü halinde ise beş kat olarak uygulanır. Ayrıca, araç her defasında altmış gün süre ile trafikten men edilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca yolcu taşıyan muterize idari para cezası uygulandığı, keza büyükşehir belediyesinin görev, yetki ve sorumluluklarını düzenleyen 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 7. maddesi 1. fıkrası (f) bendinde yer alan “Büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.” ve (p) bendinde yer alan, “Büyükşehir içindeki toplu taşıma hizmetlerini yürütmek ve bu amaçla gerekli tesisleri kurmak, kurdurmak, işletmek veya işlettirmek, büyükşehir sınırları içindeki kara ve denizde taksi ve servis araçları dahil toplu taşıma araçlarına ruhsat vermek.” şeklindeki düzenlemeler ile aynı Kanun’un 9. maddesinin 2. fıkrasında yer alan, “Bu Kanun ile büyükşehir belediyesine verilen trafik hizmetlerini plânlama, koordinasyon ve güzergâh belirlemesi ile taksi, dolmuş ve servis araçlarının durak ve araç park yerleri ile sayısının tespitine ilişkin yetkiler ile büyükşehir sınırları dahilinde il trafik komisyonunun yetkileri ulaşım koordinasyon merkezi tarafından kullanılır.” şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, yolcu taşımacılığında kullanılan minibüsün D2 taşıma yetki belgesine ve İstanbul Büyükşehir Belediyesince verilen "Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanımı İzin Belgesi"ne sahip olmasının tek başına yeterli olmayacağı, Karayolu Taşıma Yönetmeliği’nin tanımlar başlıklı 4

.” şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, yolcu taşımacılığında kullanılan minibüsün D2 taşıma yetki belgesine ve İstanbul Büyükşehir Belediyesince verilen "Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanımı İzin Belgesi"ne sahip olmasının tek başına yeterli olmayacağı, Karayolu Taşıma Yönetmeliği’nin tanımlar başlıklı 4. maddesinin (ddd) bendinde belirtildiği üzere D2 yetki belgesinin yönetmelik kapsamında faaliyette bulunacak gerçek ve tüzel kişilere çalışma izni veren ve Bakanlıkça düzenlenen belgeyi ifade ettiği, İstanbul Büyükşehir Belediyesince verilen "Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanımı İzin Belgesi"nin ise, otel veya tur firmaları ile yapılan sözleşmeler çerçevesinde turizm amaçlı turist taşımasına izin verdiği, muterizin ücret karşılığı İstanbul Kadıköy ilçesinden Pendik Sabiha Gökçen Havalimanına yolcu taşıdığı tespit edilen somut olayda, büyükşehir sınırları içerisinde ticari amaçlı yolcu taşımacılığında bulunabilmek için anılan mevzuat uyarınca ayrıca ilgili belediyeden izin veya ruhsat alınmasının kanun gereği zorunlu olduğu gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'na dayanılarak çıkarılan Karayolu Taşıma Yönetmeliği'nin "Yetki belgesi türleri" başlıklı 6. maddesinde, D türü yetki belgelerinin tarifesiz olarak yurtiçi ticari yolcu taşımacılığı yapacaklara verileceği düzenlemesi dikkate alındığında; D2 yetki belgesi ile yurtiçi ticari yolcu taşımacılığı yapılabileceği, bu belgenin belediye sınırları dahilinde ticari yolcu taşımacılığı yapılabilmesi için yetki vermediği ve ilgili belediyeden izin veya ruhsat alınması gerekliliğini ortadan kaldırmadığı sabit ise de, 26.10.2018 tarih, 30577 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7148 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik ve kabahat tarihindeki hali ile 2918 sayılı Kanun'un Ek 2/3. maddesinin '' (Ek fıkra: 31/05/2012-6321 S.K/3.md.) İlgili belediyeden izin veya ruhsat almaksızın, belediye sınırları dâhilinde ticari amaçlı yolcu taşıyan kişiye, (...) bağlı bulunduğu durak, işyeri ve işletmelerin sorumlularına birinci fıkrada gösterilen idari para cezası üç kat olarak, fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl içinde tekerrürü halinde ise beş kat olarak uygulanır. Ayrıca, araç her defasında altmış gün süre ile trafikten men edilir. '' şeklinde olduğu, taşımacılık yapılan aracın ise tespit tarihi itibarı ile geçerli olan İstanbul Büyükşehir Belediyesi Ulaşım Daire Başkanlığı tarafından verilen Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanım İzin Belgesinin bulunması nedeniyle uyuşmazlık konusu taşımacılığın 2918 sayılı Kanun'un Ek 2/3. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği gibi Turizm Servis Aracı Güzergah Kullanım İzin Belgesi bulunan araçların kanun yararına bozma talebine konu taşımacılık faaliyetini yerine getirebileceği yönündeki görüşü içeren kanun yararına bozma talepleri Dairemizin 18.12.2018 tarih, 2017/4957 Esas, 2018/13405 Karar numaralı, 18.12.2018 tarih, 2017/5343 Esas, 2018/13404 Karar numaralı, 18.12.2018 tarih, 2017/5340 Esas, 2018/13403 Karar numaralı ve 18.12.2018 tarih, 2017/4628 Esas, 2018/13402 Karar numaralı kararları ile kabul edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 28/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/642, Karar No: 2022/4436, Tarih: 02.06.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/642 E.  ,  2022/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.... ....... ...

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Mustafakemalpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 30/06/2021 tarihli 2020/457 Esas 2021/315 Karar sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmiş olup; davalı ... tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması istenilmiş; davalı ... tarafından temyiz harçları konusunda adli yardım talep edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 02/06/2022 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat .... ....... ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen davalı ... vekili gelmedi. Yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verilen ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı, bilahare dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Bilindiği ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 334 ila 340. maddelerinde düzenlendiği üzere adli yardım, fakir bir kimsenin bir davanın gerektirdiği oldukça kabarık olan harç ve masrafları sağlayamaması durumunda bu mali külfetten geçici olarak muaf tutulmasıdır. 6100 sayılı Kanun'un 336/3. maddesine göre adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtaya yapılacağı; böylece, temyiz aşamasında adli yardım talebi hakkında karar verme yetkisinin Yargıtaya ait olacağı düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 336/2. maddesinde, “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, hükmü temyiz edenlerden davalı ...’ın temyiz harçlarını yatırmadığı, 292,10 TL temyiz başvuru harcı ile 7.684,88 TL nispi temyiz karar harcının ve temyiz gider avansının yatırılması konusunda Mahkemece 29/11/2021 tarihinde muhtıra tebliğ edildiği, davalı vekilinin 06/12/2021 tarihinde temyiz harç ve giderleri konusunda adli yardım talebinde bulunduğu, ancak adli yardım talebiyle birlikte mali durumuna ilişkin herhangi bir belge sunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalı ... vekili tarafından HMK’nın 336/2. maddesi uyarınca adli yardım talebine ilişkin bir delil ve belge sunulmadığından, yasal şartları oluşmayan adli yardım talebinin REDDİNE,