muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14936, Karar No: 2018/2781, Tarih: 09.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/14936 E.  ,  2018/2781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/10/2015 gününde verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 19/01/2016 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3180, Karar No: 2024/6337, Tarih: 25.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3180 E.  ,  2024/6337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/875 E., 2017/279 K.

HÜKÜM : Açılmamış Sayılma

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkemenin 22.02.2017 tarihli davanın açılamamış sayılmasına dair verilen kararına karşı davalı Hazine vekili tarafından istinaf (temyiz) başvurusunda bulunulması üzerine, Mahkemece Ek Kararla; başvuru süresinde olmadığından talebin reddine karar verildiği, ancak ek kararın tarihinin net olarak tespit edilemediği, öte yandan; ek karara esas alınan gerekçeli kararın davalı Hazine vekiline tebliğine ilişkin herhangi bir belgenin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı anlaşılmıştır. Ek karardan sonra ise bu kez davalı Hazine vekili tarafından 20.01.2024 tarihli temyiz dilekçesi verilmiştir. Ancak ek kararın davalı Hazine vekiline tebliğ edildiğine dair belgenin ve davalı Hazine vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin davalıya tebliğine ilişkin belgenin de dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla;

1- Öncelikle; Mahkemece istinaf talebinin reddine dair verilen Ek Karar evrakında karar tarihi olarak 22.02.2017 tarihinin yazılı olduğu, ancak UYAP sisteminden kontrol edildiğinde söz konusu evrakın kayıt tarihinin 20.07.2023 tarihi olarak görüldüğü belirlenmekle; anılan ek kararın tarihinin tespit edilmesi ve çelişkinin giderilmesi,

2- Davalı Hazine vekilinin yasa yoluna başvuru talebinin süreden reddine karar verildiğine göre süreden ret kararına esas alınan, gerekçeli kararın davalı Hazine vekiline tebliğine dair tebligat evrakının bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa tebliğe dair belgenin eklenmesi,

3- Mahkemenin ek kararının davalı Hazine vekiline tebliğ edilip edilmediği araştırılarak tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesi, tebliğ belgesi yok ise dayanak kayıtlar getirtilerek tebliğ tarihinin saptanması,

4- Davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin davalıya tebliğ edilip edilmediği araştırılarak tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesi, temyiz dilekçesi tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek usuli işlemlerin yapılması,

suretiyle belirtilen usûli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Ankara Batı 1. Sulh Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2216, Karar No: 2018/1685, Tarih: 07.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2216 E.  ,  2018/1685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 03.09.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1722, Karar No: 2017/13407, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/1722 E.  ,  2017/13407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39496, Karar No: 2021/11816, Tarih: 08.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/39496 E.  ,  2021/11816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Suça sürüklenen çocuk müdafisinin yüzüne karşı verilen 13.10.2020 tarihli hükmün, suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 16.06.2021 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 08.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10053, Karar No: 2018/2438, Tarih: 10.04.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/10053 E.  ,  2018/2438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 158/1-e-son, 43 (sanık ... hakkında), 62 , 52/2, 53 ve 207/1, 43 (sanık ... hakkında), 62, 51 gereğince mahkumiyet

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın ...'da polis memuru olarak görev yaptığı, sanıklar ile katılanın.... İlçesi ....köyü .... mevkinde 220, 221, 291 ve 292 parsellerde hisselerinin bulunduğu, bu arsaların miras malı olduğu, mal taksimi yapılmadığı, 2009, 2010 ve 2011 yıllarında sanıklardan ...’ın bu arsalar için doğrudan gelir desteği başvurusunda bulunduğu, ancak bu doğrudan gelir desteği dosyalarında bulunan muvafakatnamelerdeki ve kira sözleşmelerindeki katılanın adı karşısında atılı imzaların katılana ait olmadığı, yine sanık ...’nın 2006 yılında 220 parsel için doğrudan gelir desteği başvurusunda bulunduğu, buradaki dosyada bulunan muvafakatnamedeki katılanın adı karşısında atılı bulunan imzanın katıla ait olmadığı, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçları işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinde, sanıkların tarım arazilerinde tarımsal faaliyet yapıp ürün elde edip etmediklerinin tespiti ile, eğer gerçekten bir ekim dikim var ise, doğrudan gelir desteği ödemelerinin sonuç olarak yapılan bir tarımsal faaliyet ile alakalı olarak ödendiği dikkate alınarak kamunun uğradığı bir zararın söz konusu olmayacağı, dolayısıyla atılı nitelikli dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmayacağı gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri verilmesi, sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinde ise, sanıkların baştan beri savunmalarında katılan ...'ın muvaffakatnamelerini katılanın kardeşi .... tarafından getirildiğini, ayrıca her ortağın kendine ait desteği aldığını beyan etmeleri, sahte belgelerdeki katılan adına atılan imzaların sanıklara da ait çıkmaması, 2006 yılından itibaren söz konusu araziler için doğrudan gelir desteğinin alınmasına karşın şikayet tarihinin 24.10.2011 olması, doğrudan gelir desteği dosyalarında söz konusu arazilerde hakları bulunan diğer mirasçıların da muvakatnamelerinin ve onlar adına düzenlenmiş kira sözleşmelerin de bulunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, miras malı olan bu gayrimenkullerin ne zamandan beri sanıklar tarafından kullanıldığının belirlenmesi, gayrimenkuller üzerinde hak sahibi olan diğer maliklerin beyanları alınarak sanıkların savunmalarında belirttikleri şekilde kendi paylarına düşen doğrudan gelir desteğini alıp almadıklarının ve gayrimenkullerin suç tarihlerinde sanıklar tarafından kullanılmasına açık bir şekilde muvafakatlerinin olup olmadığının tespiti ile sanıklarla katılan arasındaki bu olay nedeniyle bilgilerinin de sorularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2631, Karar No: 2019/8064, Tarih: 14.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/2631 E.  ,  2019/8064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanun’a Muhalefet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirketin ticaret siciline kayıtlı olan adresinde hacze gidildiğinde haciz mahallinde başka bir firmanın bulunduğu, yine aynı adreste ... Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından yapılan 24/12/2014 tarihli yoklamada da bu kez “... Deri Giyim San ve Tic. Ltd. Şti”nin bulunduğu, anılan vergi dairesinin 05/01/2015 tarihli müzekkere cevabında sanığın yetkilisi olduğu borçlu “... Elek. İnş.Taah. Otom. Hayv. San. ve Tic. Ltd. Şti”nin 18/07/2014 tarihinde ünvan değişikliğine giderek “tekstil” ibaresinin eklendiğinin belirtildiği, buna rağmen, yapılan zabıta araştırmasında borçlu şirketin adresinde bulunarak faaliyetine devam ettiğine yönelik tutanak tutulduğu anlaşılmakla, oluşan çelişkinin giderilmesi amacıyla tescilli adreste yeniden zabıta araştırması yapılarak ve vergi dairesinden şikayet tarihi itibariyle en son beyanname örnekleri getirtilerek incelenip sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10378, Karar No: 2011/12580, Tarih: 24.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/10378 E.  ,  2011/12580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 01.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 31.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri

sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötü niyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davacılar, murisleri ...'in 436 parsel numaralı taşınmazın 1.000 m² sini davalıların murisi ...'dan satın aldığını ve üzerine ev yaptığını, evin değerinin arsanın değerinden fazla olduğunu belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapulu taşınmazların harici satışına değer tanınmayacağı ve davacıların dayandığı sözleşmedeki taşınmaz ile dava konusu taşınmazın ayrı taşınmazlar olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapulu taşınmazların harici satışına değer tanınmayacağı ve davacıların dayandığı sözleşmedeki taşınmaz ile dava konusu taşınmazın ayrı taşınmazlar olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Eldeki davada davacılar, dava dilekçesinde açıkladıkları hukuki işlemler ve olayları Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yazılı iyiniyet koşulunun göstergesi olarak açıklamış ve dilekçesinin sonuç kısmında da evin değerinin taşınmazın değerinden fazla olduğunu belirterek adlarına tescilini istemişlerdir. Mahkemece yapılan keşifler sonrası düzenlenen 01.02.2008 tarihli fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen raporda dava konusu evin 436 parsel numaralı taşınmaz üzerinde olduğu belirtilmesine rağmen 03.06.2008 tarihli fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen raporda dava konusu evin 237 parsel numaralı taşınmaz üzerinde olduğu rapor edilmiştir. Mahkemece; raporlar arasındaki çelişki giderilerek yukarıda açıklanan Türk Medeni Kanununun 724. maddesi hükmü uyarınca temliken tescil koşullarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği yöntemince araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine 24.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi