muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3124, Karar No: 2023/4382, Tarih: 20.06.2023

giden yolu mahkeme kararıyla sanığın arazisinden geçeceği, ancak arazi sahiplerinin bu duruma karşı çıkacakları, bu sebeple tedbir amaçlı olarak jandarmanın yol çalışması yapılacak olan köye geldiği, katılanın sürekli jandarmanın yanında kalması gerektiğinin söylendiği, arazinin büyük otlak ve yerlerin

ağaçlı olması nedeniyle sanığın bir anda arazinin sol tarafından çıktığı, katılanı önceden tanıyan kepçe operatörü Ö.F.K'nin kornaya basarak katılanı uyarmak istediği, bu sırada jandarmanın yolun başında bulunan ağaçlığın altında beklemekte olduğu, iş makinesinden gelen sesi duymaları üzerine katılanın yerde yattığını, sanığın üzerine çıktığını gördükleri, koşarak aralamak istendiğinde katılanı beyaz renkli kontrol kalemiyle karın bölgesinin iki farklı yerinden ve de elinden yaraladığının görüldüğü, 112 aranarak ambulans istendiği, olay yerine gelen 112 ekibinin katılanın hayati tehlikesinin olmadığını ve şahsın Erdemli Devlet Hastanesine götüreceklerini söyledikleri, olayda kullanılan tornavidanın muhafaza altında alındığı, sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirecek boyutta bir husumetin bulunmaması, sanığın, olay günü anlaşmazlık konusu olan yolun açılacağını bilmesine rağmen üzerinde bıçak veya silahla olay yerine gelmemesi, yaptığı iş nedeniyle üzerinde bulundurduğu kontrol kalemi ile bir anda katılana saldırmasına rağmen darbelerinin şiddeti, adlî rapor içeriklerine göre; katılandaki tüm yaralanmaların bir bütün olarak ve ayrı ayrı etraf kemik kırıkları, kas ve tendon kesileri, yaşamsal tehlike oluşturacak kafa kemik kırığı, organ, büyük damar ve sinir yaralanması meydana getirmemiş olmaları, suçta kullanılan aletin niteliği, jandarmanın müdahalesi ile olay sonlanmış ise de jandarmanın müdahale anına kadar sanığın katılana çok sayıda darbe vurmasına rağmen bu darbelerin her birinin bir bütün olarak veya ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olmamaları karşısında, sanığın olaya bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğu kabul edilmiştir.

3. Sanık savunması, katılan beyanı, tanıkların anlatımları, adlî raporlar, adlî sicil kaydı, bozma öncesi ve sonrası yargılama sürecine ait evraklar dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında mevcut deliller ışığında Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2022/1925 Esas, 2022/3200 Karar sayılı bozma ilâmında açıklanan gerekçelerle sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması yerine suç vasfında yanılgılı değerlendirme sonucu kasten yaralama suçundan hüküm kurulmasına dair direnme kararı verilmesi, yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2022/1925 Esas, 2022/3200 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğu ile DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2022/1925 Esas, 2022/3200 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğu ile DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Tüm dosya kapsamı ve mahkemelerin kabulüne göre; Sanık ve katılanın tarla yolu nedeniyle aralarında önceye dayanan anlaşmazlığın bulunduğu, Silifke Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.01.2011 tarihli ve 2007/666 Esas, 2011/115 Karar sayılı davasında katılan lehine geçit hakkı tesis edilmesine karar verildiği ve bu kararın 10.06.2013 tarihinde kesinleştiği, dosya kapsamındaki Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2015 tarihli ve 2014/463 Esas, 2015/375 Karar sayılı kararında geçit hakkı nedeniyle çıkan tartışma sebebiyle sanığın katılana karşı yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, katılanın tarlasına yol açmak için olay tarihi olan 25.04.2018 tarihinde iş makinesi getirttiği, katılanın bir hafta önce 18.04.2018 tarihinde olay çıkmasından endişe duyması nedeniyle Silifke Kaymakamlığına güvenlik önlemi talebinde bulunduğunun anlaşıldığı, olay günü iş makinası operatörü tanık Ö.F.'nin yol için çalıştığı, olay yerinde Jandarma personelinin de bulunduğu, katılanın bir süre sonra yolun açılacağı yeri göstermek için makinanın yanına geldiği, Jandarmanın yanına geri döndüğü sırada sanığın katılanın arkasından yaklaştığı, "çıkın tarlamdan" diyerek bağırdığı, iş makinesine taş atmaya çalıştığı, atamayınca katılana elindeki taşı attığı, taşın isabet etmediği, sanığın katılanın arkasından koşarak onu yere yatırdığı, elindeki kontrol kalemiyle vurmaya başladığı, göğsünden, sırtından, karnından ve elinden toplam 5 darbe ile yaraladığı, katılanın sanığa karşı koymaya çalıştığı ve sanığın elini tuttuğu o sırada jandarma personelinin araya girmesi üzerine olayın sonlandığı anlaşılmıştır.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın eyleminin hukuki nitelendirilmesinden kaynaklanmaktadır.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın eyleminin hukuki nitelendirilmesinden kaynaklanmaktadır.

Jandarma tarafından tutulan 25.04.2018 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağı içeriğine göre Sömek Mahallesine katılanın arazisine giden yolu mahkeme kararıyla sanığın arazisinden geçeceği, ancak arazi sahiplerinin bu duruma karşı çıkacakları, bu sebeple tedbir amaçlı olarak jandarmanın yol çalışması yapılacak olan köye geldiği, katılanın sürekli jandarmanın yanında kalması gerektiğinin söylendiği, arazinin büyük otlak ve yerlerin ağaçlı olması nedeniyle sanığın bir anda arazinin sol tarafından çıktığı, katılanı önceden tanıyan kepçe operatörü Ö.F.K'nin kornaya basarak katılanı uyarmak istediği, bu sırada jandarmanın yolun başında bulunan ağaçlığın altında beklemekte olduğu, iş makinesinden gelen sesi duymaları üzerine katılanın yerde yattığını, sanığın üzerine çıktığını gördükleri, koşarak aralamak istendiğinde katılanı beyaz renkli kontrol kalemiyle karın bölgesinin iki farklı yerinden ve de elinden yaraladığının görüldüğü, 112 aranarak ambulans istendiği, olay yerine gelen 112 ekibinin katılanın hayati tehlikesinin olmadığını ve şahsın Erdemli Devlet Hastanesine götüreceklerini söyledikleri, olayda kullanılan beyaz renkli kontrol kaleminin muhafaza altında alındığı anlaşılmıştır.

... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 08.11.2018 ve 29.05.2019 tarihli raporlara göre katılanı olay nedeniyle hastanede beş gün yattığı opere olmadığı, takip ve tedavisi yapılarak taburcu edildiği, göğüs sağda 1 adet göğüs sol ve batın alt kadranda 3 adet, sol el volar yüzde 1 adet 0.5 cm nedbe dokuları olduğu, şahsın vücudunda 5 adet kesici delici alet yarası olduğu, yaraları ayrı ayrı ve bir bütün olarak değerlendirildiğinde katılanın yaralanmalarının yaşamını tehlikeye sokan nitelikte olmadığı, kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı tespit edilmiştir.

Sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirecek boyutta bir husumetin bulunmadığı, sanığın elektrikçi olarak çalıştığı, yaptığı iş nedeniyle üzerinde bulundurduğu kontrol kalemi dışında olay günü anlaşmazlık konusu olan yolun açılacağını bilmesine rağmen üzerinde bıçak veya silahla olay yerine gelmediği, olay yerinde katılanı görünce önce taş attığı isabet ettiremeyince arkasından koşup katılana saldırmasına rağmen darbelerinin şiddeti, adlî rapor içeriklerine göre; katılandaki tüm yaralanmaların bir bütün olarak ve ayrı ayrı etraf kemik kırıkları, kas ve tendon kesileri, yaşamsal tehlike oluşturacak kafa kemik kırığı, organ, büyük damar ve sinir yaralanması meydana getirmemiş olmaları, suçta kullanılan aletin niteliği nazara alındığında elektrik kontrol kaleminin sadece uç kısmının metal olduğu diğer kısımlarının iletkenliği önlemek amacıyla plastik malzemelerden yapıldığı, jandarmanın müdahalesi ile olay sonlanmış ise de jandarmanın müdahale anına kadar sanığın katılanın hayati bölgelerinden göğüs ve batına çok sayıda darbe vurmasına rağmen katılanın vücudunda derin yaraların oluşmadığı, bu darbelerin her birinin bir bütün olarak veya ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olmamaları karşısında, olayın oluş şekli, suçta kullanılan aleti niteliği ve darbelerin şiddeti ve katılandaki yaraların niteliği nazara alındığında sanığın olaya bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabul edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Öldürme kastının kesin olarak belirlenemediği durumlarda şüphenin sanık yararına yorumlanmasında zorunluluk bulunduğundan sanığın eyleminin kasten yaralama suçunun oluşturduğu anlaşılmakla ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin direnme kararının yerinde olduğu görüşünde olduğumuzdan Dairemizin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/4722, Karar No: 2014/848, Tarih: 17.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4722 E.  ,  2014/848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/7115

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 10/10/2012, 2011/225 (E) ve 2012/286 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, kasten öldürmeye teşebbüs, tehdi, hakaret, ızrar, kasten yaralamaya teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1.a-Sanıklar Raşit, Hakkı, Adem ve Faik hakkında mala zarar verme, kasten yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarından açılan davaların düşürülmesine, tehdit suçundan açılan davada beraatlerine ilişkin kurulan hükümler yönünden;

Sanıklar hakkında verilen beraat ve düşme kararlarını temyizde hukuki yararı bulunmadığından, sanıklar müdafiinin gerekçeye yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince,

b-Mağdur sanıklar vekilinin, yüzüne karşı verilen 10.10.2012 tarihli hükmü, 11.10.2012 tarihinde ve yasal süresi içerisinde sadece sanıklar müdafii olarak temyiz ettiği, 12.11.2012 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde ise mağdur-sanıklar müdafii olarak temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, mağdurlar vekili sfıfatıyla yasal süresinden sonra yaptığı temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca,

c-Katılanlar Mehmet Şirin, Vesile, Serkan, Erdal ve Kadir'in hak ve yetkileri olmadığından, vekillerinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 318. maddesi gereğince,

Reddine karar verilmiştir.

2.a-Mağdur-müşteki Raşit vekilinin 20.07.2011 tarihli oturumda katılma talebinde bulunması karşısında davaya müdahale talebi hakkında bir karar verilmeden yargılamaya devamla son hükmün kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 237. ve 238. maddelerine muhalefet edilmesi,

b-Sanıklar Hakkı, Faik ve Adem'in aynı zamanda mağdur olarak dinlenmeleri karşısında, mağdur sıfatıyla beyanları alınırken haklarının hatırlatılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 234. maddesine aykırı davranılması,

Aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Sanık Serkan'ın maktul Özcan'ı kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyetine, mağdur Raşit'i kasten öldürmeye teşebbüs, mağdurlar Hakkı, Adem ve Faik'i kasten silahla yaralamaya teşebbüs suçlarından beraatine, sanık Ender'in mağdur Raşit'i kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyetine, maktul Özcan'ı kasten öldürme, mağdurlar Hakkı, Adem ve Faik'i kasten silahla yaralamaya teşebbüs suçlarından beraatine, sanıklar Raşit, Hakkı, Adem ve Faik hakkında mağdurlar Serkan ve Ender'i yaralamaya teşebbüs suçundan açılan davaların düşürülmesine, sanık Hakkı'nın tehdit suçundan beraatine ilişkin kurulan hükümlerin incelenmesinde;

a-Sanıklar müdafiilerinin esasa ilişkin savunmalarını yaptığı, sanıkların son sözlerinin sorularak hükmün kurulduğu 10.10.2012 tarihli duruşma tutanağının tüm sayfalarının zabıt katibi Yunus Öz tarafından imzalanması gerektiğinin düşünülmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 219/1 maddesine aykırı davranılması,

a-Sanıklar müdafiilerinin esasa ilişkin savunmalarını yaptığı, sanıkların son sözlerinin sorularak hükmün kurulduğu 10.10.2012 tarihli duruşma tutanağının tüm sayfalarının zabıt katibi Yunus Öz tarafından imzalanması gerektiğinin düşünülmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 219/1 maddesine aykırı davranılması,

b-Tanık M.. O..'ın 20.07.2011 tarihli celsede, tanıklar R.. U.. ve A.. Ö..'in 14.10.2011 tarihli celsede, tanıklıktan ve yeminden çekinme hakları bulunmadığı halde, yeminleri yaptırılmayarak beyanlarının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 54/1 maddesine muhalefet edilmesi,

c-Sanık Serkan hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılmış bir dava bulunmadığı halde sanığın mahkumiyetine karar verilerek 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesine aykırı davranılması,

d-Sanık Serkan'a duruşmadan önce iddianame tebliğ edilmeden ve savunmasının alındığı oturumda savunmasını hazırlayabilmesi için süre isteme hakkının bulunduğu açıkça hatırlatılmadan, sanığın sorgusu yapılarak duruşmaya devamla hüküm kurulması suretiyle savunma hakkı kısıtlanarak 5271 sayılı CMK'nun 176. maddesine aykırı davranılması,

e-İddianame okunmadan, sanık Faik'in sorgusu yapılarak 5271 sayılı CMK'nun 191/3-b maddesine aykırı davranılması,

f-Gerekçeli karar başlığında katılanlar Nejla, Ceren ve Berat Ali'nin adı ve soyadının gösterilmemesi, sanıklar Serkan ve Ender'in tahliye olmamalarına rağmen tahliye tarihinin yazılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/2. maddesine aykırı davranılması,

ı-5271 sayılı CMK'nun 324/2. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin kimden ne şekilde tahsil edileceğinin kısa kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Serkan müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemedeki itirazları ile sanık Ender müdafiinin, Cumhuriyet Savcısının, katılanlar M.. Ş.., Vesile, Serkan, Erdal ve Kadir vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair cihetleri incelenmeksizin, tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 17/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

17/02/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık S.. Ö.. müdafii avukat yokluğunda 20/02/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2024/12469, Karar No: 2024/15660, Tarih: 03.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12469 E.  ,  2024/15660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 45. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait 5. Ana Bakım Müdürlüğünde elektronikçi olarak çalıştığını, davacının ...Sendikası üyesi olduğunu ve yetkili Sendika ile işveren arasında imzalanmış olan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, işe girdiği tarihten 01.02.2022 tarihine kadar helikopter üzerinde kablo, soket ve benzeri işleri lehim kullanmak suretiyle yaptığını, davalı işverenin de bu işin sağlığa zararlı olduğunu fark ederek 01.02.2022 tarihi itibarıyla bu kısımda çalışan tüm işçilere lehim işinin yasaklandığını, lehim yapma işinin tek bir işçiye devredildiğini, bu işçinin de günde 7,5 saat çalıştırılmaya başlandığını, lehim telinin kurşun ve kalay içermesi nedeniyle bu maddelere maruz kaldığını, davacının boyacı olarak Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamındaki bir işte çalışmasına rağmen, söz konusu Yönetmelik'in 4 üncü maddesinin (a) bendine aykırı olarak günde 8,5 saat çalıştırıldığını, davacının 7,5 saat kapsamında çalışmasının zorunlu olduğunu, emsal kararlara göre davacının işe girdiği tarihten bu yana tehlikeye maruz kaldığı ve 8,5 saat çalıştırıldığı süre boyunca 7,5 saat çalışması gerektiğini, hem toplu iş sözleşmesi hükümleri hem de Yargıtay kararları gereğince, günde yarım saat (Yönetmelik gereği günde 7,5 saat çalıştırılması gerekirken 8,5 saat çalışmasından kaynaklı 15+15 dakika toplam 0,5 saat çay molaları düşüldükten sonra günde yarım saat) fazla çalışma ücretinin %80 zamlı olarak ödenmesi gerektiğini, hiç ödenmeyen %14 kısa çalışma priminin de ödenmesi gerektiğini iddia ederek fazla çalışma ücreti ve kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmayacağını, taleplerin zamanaşımına uğradığını, bahse konu atölyelerde sadece cihazların içerisindeki elektronik kartların onarımı (kart üzerindeki elektronik elemanın sökülmesi ve takılması şeklinde) maksatlı havya kullanılarak kurşun alaşımlı (%40 kurşun ve %60 kalay karışımı) lehim teli ile damla şeklinde lehimleme yapılmakta olup üretim maksatlı lehim yapılmadığını; ayrıca 5-10 Kasım 2017 tarihli İş Sağlığı ve Güvenliği Kurulu kararı ile dava konusu işyerindeki atölyelerde lehim işlerini yapacak olan personel sayısının sınırlandırıldığını, tüm lehim aletlerinin toplandığını, havalandırma sistemi olan bir ortamda lehim kısmı oluşturularak ufak çaplı lehim işlerinin yapılmasının sağlandığını, işveren tarafından sağlığa zararlı maddelere maruz kalındığı fark edilerek 01.02.2022 tarihi itibarıyla bu kısımda çalışan tüm işçilerin lehim işinin yasaklandığı ve bu işin sadece bir işçiye verildiği, o işçinin de 7,5 saat kapsamında çalıştırıldığı iddiasının doğruluktan uzak olduğunu; zira İş Sağlığı ve Güvenliği Kurul toplantısında işyeri sendika temsilcisinin talep etmesi üzerine yalnız bir işçinin elektrik sistem montaj atölyesinde lehim işini tek başına yaptığını, bu ortamda ölçüm yaptırılana kadar herhangi bir yönetmelikte yer almasa da Kurulca söz konusu işçinin 7,5 saat çalıştırılmasına karar verildiğini ve bu işçinin çalıştığı ortama lehim dumanı emme cihazı konularak sağlık kuruluşlarında kurşun maruziyetinin takip edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişi tarafından düzenlenen rapora göre davacının çalışma ortamının zararlı etkilerine maruz kalabileceği ve günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği, yine toplu iş sözleşmesine göre kısa çalışma primine de hak kazanması gerektiği şeklinde rapor düzenlendiği, yine davacının ...Sendikası üyesi olduğunun dosya kapsamı ile tespit edildiği, bilirkişi raporunun gerekçeli, denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğunun gözetildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; yapılan itiraz ve savunmaların dikkate alınmadığını, bilirkişi raporundaki değerlendirmelerin ve hesaplamaların hatalı olduğunu, davacının çalıştığı atölyede üretim amaçlı lehim yapılmadığını, yapılan kurşun ölçümlerinde de sonuçların referans sınır değerinin çok altında çıktığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, faiz başlangıç ve türünün hatalı belirlendiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu edilen işin günde azami 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve İlk Derece Mahkemesi kabulünün yerinde olduğu, davacının kısa çalışma prim alacağı ile fazla çalışma ücreti alacağına hak kazandığı, zamanaşımı def’inin dikkate alındığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli olduğu, ilgili toplu iş sözleşmesi ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan faiz türü ve başlangıç tarihinin doğru olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının görev ve çalışma şartlarının Yönetmelik kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve buna bağlı olarak da fazla çalışma ve kısa prim alacaklarına hak kazanıp kazanamayacağına ve faize ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 ve 63 üncü maddeleri ile 16.07.2013 tarihli ve 28709 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Yönetmelik'in 1 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Uyuşmazlık konusu dönemde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin "Primler" başlıklı 52 nci maddesinin "Kısa çalışma primi" başlıklı (c) bendi şöyledir:

"Verilmesini gerektiren sebeplerin geçici olarak ortadan kalkması halinde kalktığı sürece kesilmek, devamlı olarak ortadan kalkması halinde tamamen kesilmek, müktesep bir hak sayılmamak ve başkaca bir ödemeyi etkilememek üzere "Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik" kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödenir."

Maddenin dördüncü fıkrasının ilgili kısmı ise şöyledir:

" Bu maddede belirtilen primler fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma yapılan süreler için ödenmez."