muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/562, Karar No: 2021/425, Tarih: 28.09.2021

Denetim yolları olağan ve olağanüstü denetim yolları olmak üzere iki ayrı kategoride sınıflandırılabilir. Henüz kesinleşmemiş olan yargı kararlarına karşı başvurulabilecek olan denetim yollarına olağan denetim yolları adı verilirken, kesinleşmiş yargı kararlarına karşı başvurulabilecek denetim yollarına ise olağanüstü kanun yolları denilmektedir.

Türk öğretisinde hakim görüş ve Yargıtay’ın benimsediği görüş başsavcılığın itirazının kesinleşmiş kararlara karşı başvurulan olağanüstü bir kanun yolu olduğu yönündedir.

C.G.K 2011/133 K

1- 1412 sayılı CYUY’nda olağan ve olağanüstü yasa yolları ayrımı yapılmadığı halde, 5271 sayılı CYY’nda olağan ve olağanüstü yasa yolları ayrımı yapılarak, 308. maddedeki düzenlemeye olağanüstü yasa yollarına ilişkin bölümde yer verilmiştir.

2- 5271 sayılı CYY’nın 308. maddesinde sanık lehine itirazda süre aranmayacağı kabul edilerek, tüm olağanüstü yasa yolları için geçerli olan süreye bağlı olmama ilkesi bu yasa yolu için de kabul edilmiş ve ayrıca karar düzeltme yolunun terk edilmesi nedeniyle doğabilecek olumsuzlukların önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet başsavcılığının itirazının hukuki yapısı konusundaki genel açıklamalardan sonra, somut olayımızda, sadece itiraz nedeni olarak ileri sürülen usuli müktesep hakkın oluşamayacağı ve buna bağlı olarak itiraz sebebinin yerinde olmadığından bahisle dosyanın esasına dahi girilmeden itirazın reddedilmesi durumunda bütün çağdaş anayasalarda olduğu gibi bizim anayasamız da temel bulan gerekçeli karar hakkının ihlal edilip edilmediğinin belirlenmesi gerekmektedir.

Kaynağında insanın bilme isteğinin bulunduğunu söylediğimiz gerekçenin, zamanla bir temel hak olarak kabul edilmeye başlanıldığı ve 'gerekçeli karar hakkının' adil yargılanma hakkının temel bir unsuru haline geldiği görülmektedir. İnsan hakları alanındaki bu kazanımdan geri dönülmesi ise mümkün değildir. AİHS’in 6. maddesi kapsamında, AİHM içtihatlarıyla tanınan ve korunan gerekçeli karar hakkı, Anayasamızda ve usul kanunlarımızda da yer almaktadır. Temyiz mahkemeleri olarak görev yapan Yargıtay ve Danıştay da, kanun yolu incelemesi yaptıkları ilk derece mahkemesi kararlarında, söz konusu düzenlemelere istinaden gerekçeli karar hakkına ilişkin de denetim yapmaktadırlar. Anayasa’da bireysel başvuru yolunun tanınmasıyla, Anayasa Mahkemesinin gerekçeli karar hakkının korunması hususunda kazandığı önem de dikkat çekilmesi gereken bir husustur. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin konuya ilişkin oluşturmaya başladığı içtihatların AİHM içtihatlarıyla paralel olduğunu söylemek mümkündür.

AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30;..., B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan "Kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama" yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjıanastassıou/..., B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında 'İlgili ve yeterli bir yanıt' vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

"Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkân verecek biçimde olması gerekir.

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

"Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkân verecek biçimde olması gerekir.

Gerekçeli karar hakkının, hükmün kesinleşmesine kadar geçen süreçte karar veren temyiz mahkemesi kararlarını da kapsadığı hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Somut olayımızda; askeri mahkeme ve askeri Yargıtay ile Ağır Ceza Mahkemesi ve Yargıtay 1. Ceza Dairesi arasında, eylemin niteliği konusunda çıkan uyuşmazlığın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca, tartışılarak çözümlenmesi gerekirken, hükmün esasının dahi incelenmediği açıktır. Bir taraftan tarafların iddialarının herkesi ikna edecek şekilde ayrıntılı bir şekilde gerekçeye yansıtılmaması durumunda dahi gerekçeli karar hakkının ihlal edildiği kabul edilirken diğer taraftan suçun niteliği konusundaki uyuşmazlığa rağmen son sözü söyleyecek olan ceza genel kurulu tarafından hükmün esasına girilmemesinin ve buna bağlı olarak gerekçe yazılmamasının gerekçeli karar hakkını ihlal etmeyeceğinden söz etmek çok büyük bir çelişki olarak karşımıza çıkacaktır.

Uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz sebebinin Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunca nasıl karşılık bulduğunun aşağıdaki örnek olaylarla açıklanması gerekmektedir

CGK. 2007/177 K

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından , yeni yasanın yürürlüğe girmesi üzerine yeniden değerlendirme yapılması için dosyanın mahalline iadesine karar verilmesinden sonra ikinci hükmün temyiz edilmediğinden bahisle dosyanın mahalline iadesi yerine birinci karara yönelik temyiz itirazının ikinci karar içinde geçerli olduğunu kabul ederek temyiz incelemesi yapan 3. Ceza Dairesinin kararına ikinci kararın temyiz edilmediğinden bahisle dosyanın incelenmeksizin iadesi edilmesi gerektiğinden bahisle itiraz edilmesine karşın, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından itiraz sebebinden tamamen başka bir sebebe dayanılarak ikinci kararda yasa yolu tam bildirilmediğinden, itirazın değişik gerekçeyle kabulüne karar verilerek yasa yolunu içeren meşruhatlı davetiyenin tebliğine karar verilirken, Ceza Genel Kurulunun, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz sebebi ile bağlı olmadığı aşağıda açıklandığı üzere çok net bir şekilde vurgulanmıştır.

'(İtiraz konusu hükümde, Yargıtay C.Başsavcılığının açıkladığı itiraz sebepleriyle sınırlı kalınmadan usul ve esasa ilişkin nedenlerle hükmün değerlendirme konusu yapılmasının olanaklı bulunduğu ilkesi gözetilerek, Genel Kurulda uyuşmazlığın esasına geçilmeden önce; Yerel Mahkemece son hükümde 'dosyanın yeniden incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine' ibaresine yer verilmiş olması nedeniyle; yasa yoluna başvuru konusunda sanığın yanıltılmış olup olmadığı hususunun ön mesele olarak görüşülmesine karar verildiği)'

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu, somut olayımıza benzer bir olayda; 2017/64 K sayılı ilamında;

Yerel mahkemece, netice sebebiyle ağırlaşmış yaralamadan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesini yapan Yargıtay. 1. Ceza dairesi tarafından, eylemin niteliğinin doğru tayin edildiği belirlendikten sonra, haksız tahrik hükümlerinin hatalı olarak uygulandığından bahisle bozulmasından sonra, bozmaya uyan yerel mahkeme tarafından, kasten adam öldürmek suçundan mahkumiyet kararı verilerek bozma doğrultusunda haksız tahrik hükümleri uygulanmamış, bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay. 1. Ceza Dairesi tarafından anılan kararın onanmasına karar verilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, onama kararına itiraz ederken, eylemin niteliğinin doğru tayin edildiğini özellikle vurgularken, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğini sebep olarak ileri sürmüştür. Eylemin niteliğiyle ilgili olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile 1. Ceza Dairesi arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu, itirazda ileri sürülen haksız tahrik koşullarını tartışmakla yetinmemiş, itirazda uyuşmazlık konusu olmadığı özellikle vurgulanan eylemin niteliğini tartışmış ve eylemin niteliğinin doğru tayin edildiği, özellikle vurgulanmıştır.

'Belirtilen nedenlerle, sanığın kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan mahkûmiyetine ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece suç niteliğine yönelik itirazlar reddedilmek suretiyle yalnızca sanığa yönelen haksız bir söz ya da davranış bulunmadığı halde sanık hakkında haksız tahrik hükmü uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini ve TCK'nun 53. maddesinin hatalı uygulanması nedenlerinden bozulmasına karar verilmesi üzerine, bozma ilamına uyulmasına karar veren yerel mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda karar verilirken, suçun bu kez kasten öldürme olarak nitelendirilmesi mümkün olup mahkemenin bu nitelendirmesinde de dosya muhtevası itibarıyla bir isabetsizlik bulunmamaktadır'.

Y.C.G.K. 2018/625 K sayılı ilamında;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 18 yaşından küçük sanığa atılı nitelikli görevi yaptırmamak için direnme suçunun, uzlaşma kapsamında olup olmadığının belirlenmesinde ağırlatıcı sebeplerin dikkate alınıp alınmayacağına ilişkin ise de, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu, itiraz sebebinden tamamen farklı bir gerekçeye dayanılarak incelemeye konu hükmün açıklanmasına sebebiyet veren deneme süresi içerisinde işlenen ve kesinleşen suçun, yasa değişikliği nedeniyle uzlaşma kapsamına girmiş olması nedeniyle, uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre hükmün açıklanıp açıklanmayacağına karar verilmesi gerektiğinden bahisle itirazın değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmiştir.

Yukarıda açıklamalar ve kararlar ışığında somut olayımıza baktığımızda;

Askeri Mahkeme ve Askeri Yargıtay tarafından, eylem netice sebebiyle ağırlaşmış yaralama, yasal değişiklikten sonra dosyanın gönderildiği Ağır Ceza mahkemesi ve temyiz incelemesine yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesi tarafından aynı eylem Kasten Adam Öldürmek şeklinde nitelendirilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen tebliğnamede usuli kazanılmış hakkın yanında ayrıca eylemin ölümcül bölgelerin hedef alınmamasından dolayı, itiraz yazısında ise usuli kazanılmış haktan dolayı TCK’nın 87/4 maddesinin uygulanması gerektiği çok net bir şekilde vurgulanmıştır. Öğretide; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz sebebiyle bağlı olması gerektiğine ilişkin görüşler kısmen karşılık bulmuş isede, uygulamada sadece itiraz edilen sanık ve suçla kendisini bağlı kılan Ceza Genel Kurulunun, itiraz sebebiyle bağlı olmadığına dair içtihatları, zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüştür. Zira en son kararı verecek olan Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun itiraz sebebiyle bağlı kılınmasının, kusursuz maddi gerçeğe ulaşmayı en ideal hedef olarak belirleyen ceza muhakemesi hukukunun amacına aykırı olacağı açıktır. Bu amaç doğrultusunda 5271 sayılı kanun hazırlanırken, kanun koyucu tarafından olağan bir kanun yolu olan temyizde önemli ölçüde sebep ile bağlılık kuralı getirilirken, olağan üstü kanun yolları arasında düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazında herhangi bir sınırlama getirilmeyerek kusursuz maddi gerçeğe ulaşma hedefinin önündeki kapılar sonuna kadar açık bırakılmak istenmiştir. Kaldı ki! Somut olayımızda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz yazısında; gerçekte TCK’nın 87/4 maddesindeki suçun oluşamayacağı da belirtilmemiştir. Usuli kazanılmış hak nedeniyle anılan maddenin uygulanması gerektiği belirtilirken, netice sebebiyle ağırlaşmış yaralamanın koşullarının mevcut olup olmadığının tartışılmasına bile gerek görülmemiştir. Zira ileri sürülen usuli eksikliğin kabul edilmesi durumunda, esasın tartışılmasına gerek kalmayacağı açıktır. Dolayısıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesi arasında usuli müktesep hak kavramının dışında eylemin niteliği konusunda uyumazlığın bulunmadığı da iddia dahi edilemez. Zira tebliğnamede bu husus net bir şekilde belirtilmiş, itiraz yazısında da da tebliğnameye vurgu yapılarak, usul işlemlerinden dolayı esasa girilmesine gerek görülmediği dolaylı olarak anlatılmak istenmiştir. Elbette ki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında, uyuşmazlık olarak ileri sürülmeyen bütün sebeplerin ( hukuka uygunluk, eylemin niteliği, ağırlatıcı ve hafifletici sebepler, yaş. akıl hastalığı, ceza ehliyeti v.b gibi) ayrı ayrı tartışılmasına gerek yoktur. Böyle bir uygulamanın Ceza Genel Kurulunun gerçek işlevini yerine getirmesine de engel olacağı açıktır

. Elbette ki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında, uyuşmazlık olarak ileri sürülmeyen bütün sebeplerin ( hukuka uygunluk, eylemin niteliği, ağırlatıcı ve hafifletici sebepler, yaş. akıl hastalığı, ceza ehliyeti v.b gibi) ayrı ayrı tartışılmasına gerek yoktur. Böyle bir uygulamanın Ceza Genel Kurulunun gerçek işlevini yerine getirmesine de engel olacağı açıktır. Ancak itiraz sebebinin dışında; inceleme yapılırken resen tespit edilen hukuka aykırılıkları, tabir yerinde ise köprüden önce son çıkış olan Ceza Genel Kurulunun görmezlikten gelinmesi beklenemez. Örneğin kasten adam öldürmek suçundan verilen mahkumiyet hükmünden dolayı sadece ek savunma hakkının tanınmadığından bahisle itiraz edilirken, gerçekte adam öldürmek suçunun mevcut olmadığı, yada sanık hakkında yaş küçüklüğünden dolayı indirim hükümlerinin uygulanmadığı durumlarda sırf itiraz sebebi olarak belirtilmedi diye tespit edilen bu eksikliklerin görmezlikten gelinmesinin kusursuz maddi gerçeği arayan ceza muhakemesi hukukunun amacı ve ceza hukukunun evrensel ilkeleri ile bağdaşmayacağı açıktır. Somut olayımızda, eylemin niteliği son derece tartışmalıdır. Usuli müktesep hakkın oluşmayacağına karar verilmesi halinde dosyanın esası incelenerek eylemin niteliğinin belirlenmesi gerekirken, niteliği dahi tartışılmadan sanığın konumunu son derece ağırlaştıracak şekilde eylemin itirazın reddine karar verilmesinde, kanaatimizce gerekçeli karar hakkı da ihlal edilmediğinden de söz etmek mümkün olmayacaktır.

Sonuç itibariyle; Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun maddi gerçeğe ulaşmayı en ideal bir hedef olarak belirleyen ceza muhakemesinin temel ilkelerine, hukuk devletinin olmazsa olmazını teşkil eden kanunların anası konumundaki Anayasaya, Avrupa İnsan Hakları sözleşmesine ve CMK’nın 308 maddesiyle ilgili yıllardır tereddütsüzce uygulandığı için yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara (C.G.K. 2007/177 K, 2018/625 K ) ve somut olayımızla ilgili CGK. 2017/64 K sayılı ilamına aykırı olacağı düşüncesiyle itiraz sebebi olarak ileri sürülmediği için hükmün esasının incelenmesine gerek görülmediğine dair görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.09.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27774, Karar No: 2013/3668, Tarih: 19.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27774 E.  ,  2013/3668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1) Sanıklar ... ve ... haklarında beraat,

2) Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanunun 67, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet,

3) Sanık ... hakkında; a) 2863 sayılı Kanunun 67, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet,

b) 6136 sayılı Kanunun 13/4, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a, 52, 54 maddeleri uyarınca mahkumiyet ve müsadere

2863 sayılı Kanuna ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından sanıklar ... ve ...'ın mahkumiyetlerine, sanıklar ... ve ...'in beraatlerine ilişkin hükümler, sanıklar ... ve ... müdafii ile müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ...'na duruşma günü bildirilmediğinden, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, suçtan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan müşteki ...'nın 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

Sanık ...'ın suç tarihinden 4-5 yıl önce fındık bahçesinde çalıştığı sırada bulduğu 6 adet yüzük ve 140 adet sikkeyi maddi sıkıntıları nedeniyle satmak istediği ve bu durumu kardeşi sanık ...'a anlattığı, sanık ...'ın alıcı jandarma görevlileri ile irtibata geçtiği, suç tarihinde alıcı görevliler ile sanık ...'ın Elit Restoran isimli yerde buluştukları, sanıklar ..., ... ve ...'in de ayrı bir ... ile gelerek sözü edilen restoran önünde ... içerisinde bekledikleri, sanık ...'ın yanında getirdiği 20 adet numune sikkeyi jandarma görevlilerine gösterdiği, görevlilerin eserleri satın alacaklarını söylemeleri üzerine birlikte dışarı çıktıkları, sanık ...'ın beklemekte olduğu araçtan inerek sanık ... ile birlikte diğer eserleri de alıcı görevlilere gösterdikleri ve bu sırada suç üstü yakalandıkları,

14/12/2006 tarihinde sanık ...'ın evinde yapılan aramada Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından düzenlenen rapor ile 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bulunduğu belirlenen 7.65 mm çapında, 18 adet tabanca fişeği ele geçirildiği, suça konu eserler üzerinde yapılan inceleme neticesinde düzenlenen tarafsız arkeolog bilirkişi raporu ile suça konu 6 adet Roma dönemine ait bronz yüzüğün 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında taşınır kültür varlığı niteliğini haiz bulunduğu, ancak kültür varlığı niteliğini kaybetmiş olmasından dolayı tasnif ve tescil dışı olduğu, müzelik değerde bulunmadığı, 9 adet Mithridates Eupator döneminde darp edilen sikkenin 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında taşınır kültür varlığı niteliğini haiz bulunduğu, tasnif ve tescile tabi ve müzelik değerde olduğu, 131 adet sikkenin ise 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi kapsamında taşınır kültür varlığı niteliğini haiz bulunduğu, ancak oldukça bozulmuş ve silik olmaları nedeniyle kondisyonlarını kaybettikleri, bu nedenle tasnif ve tescil dışı oldukları, ancak bir defineye ait toplu bir buluntu grubunu oluşturmaları nedeniyle müzede korunmaları gerektiği hususlarının belirtildiği anlaşılmakla,

A- Sanıklar ... ve ...'in beraatlerine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıklar ... ve ...'in aşamalarda değişmeyen, suç tarihinde birlikte yemek yemeye gittiklerine, ele geçirilen eserlerden bilgilerinin olmadığına dair savunmalarının olay tespit tutanağı ve diğer sanıkların anlatımları ile de doğrulandığı, bu itibarla adı geçen sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda sanıklar ... ve ...'in üzerlerine atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığı, mahkumiyetlerine yeterli, inandırıcı ve kesin delil bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanıklar ... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik sanıklar müdafii ile katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükme esas alınan arkeolog bilirkişi raporunda, sanıklardan ele geçirilen 6 adet yüzük ve 131 adet sikkenin tamamının 2863 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında taşınır kültür varlığı niteliğini haiz bulunduğunun, ancak tasnif ve tescil dışı olup müzelik değerde olmadığının belirtildiği, bir eserin hem 2863 sayılı Kanun kapsamında, hem de tasnif ve tescil dışı olmasının mümkün olmadığı, zira tasnif ve tescil dışı olan varlıkların, “korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlığı” niteliği taşımayıp 2863 sayılı Kanunun kapsamı dışında kaldığı gözetilmeksizin, mahkemece kendi içinde çelişkiler içeren bilirkişi raporuna itibarla hüküm tesisi,

2-Sanık ... hakkında, karar tarihinde yürürlükte olan 5728 sayılı Kanun ile 6136 sayılı Kanunda getirilen değişiklikler tartışılıp lehe kanun değerlendirmesi yapılmaksızın hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1- 2863 sayılı Kanun ile 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından sanıklar hakkında tayin edilen temel adli para cezalarının 5252 sayılı Yasanın 4, 5/2. maddeleri uyarınca 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddesi uyarınca bir gün karşılığı adli para cezası miktarı belirlenirken, sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önüne alınarak, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir miktar takdir edilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

3- 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağına karar verilirken, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek somut gerekçeler gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeksizin, sabıkasız olan ve atılı suçu işlediğini tüm aşamalarda samimi şekilde ikrar eden sanık ... hakkında “suçlunun kişiliği nedeniyle ilerde tekrar suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşmadığı” şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile anılan düzenlemenin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/57, Karar No: 2015/12521, Tarih: 26.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/57 E.  ,  2015/12521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇAMARDI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2014/44-2014/131

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu M.Köyü çalışma alanında bulunan 103 ada 103 parsel sayılı 1994471,14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle ham toprak vasfıyla H.. H.. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın bir kısmı hakkında tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.