muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12146, Karar No: 2012/4403, Tarih: 12.03.2012

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı ve incelenen dosya içeriğine göre;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen, 10.10.2006 günlü, 2006/186-209 sayılı kararında açıklandığı üzere; 5352 sayılı Adli Sicil Yasasının 4. maddesinde, adli sicile kaydedilecek bilgiler gösterilmiş, 9. maddesinde ise, adli sicil bilgilerinin silinmesi ve bunların arşiv kaydına alınması düzenlenmiştir. Buna göre, adli sicil bilgileri; cezanın veya güvenlik tedbirinin infazının tamamlanması, ceza mahkûmiyetini bütün sonuçlarıyla ortadan kaldıran şikâyetten vazgeçme veya etkin pişmanlık, ceza zamanaşımının gerçekleşmesi ya da genel af halinde Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce silinerek arşiv kaydına alınacaktır. Görüleceği üzere, adli sicil kaydının silinip, bilgilerin arşive alınması için infazın tamamlanması yeterli kabul edilmiştir.

Aynı Yasanın 14. maddesine göre, arşiv kaydındaki bilgilerin silinmesi ile ilgili kararlar üç hâkimden oluşan bir komisyon tarafından alınacaktır. 12. maddeye göre arşiv bilgileri ancak, ilgilinin ölümü veya kaydın girildiği tarihten itibaren seksen yılın geçmesi yahut fiilin yasayla suç olmaktan çıkartılması üzerine ya da yasa yararına bozma veya yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen beraat veya ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararların kesinleşmesi üzerine silinebilecektir.

Açıklandığı üzere; yeni adlî sicil sisteminde, yasanın yürürlüğe girdiği 1 Haziran 2005 tarihinden sonra işlenen suçlara ilişkin mahkûmiyet bilgilerinin adlî sicilden ve arşiv kaydından silinmesi hususunda mahkemeler yetkili kılınmamıştır. Ancak, önceki ve sonraki yasaların düzenlemeleri farklı bulunduğundan, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlara dair mahkûmiyet bilgilerinin adlî sicilden silinmesi ve arşivden çıkartılması ayrı bir maddede düzenlenmiştir. Bu düzenlemelere bakıldığında;

5352 sayılı Adli Sicil Yasasının Geçici 2. maddesinde;

"(1) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte, Adalet Bakanlığı Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünce toplanmış olsun veya olmasın, suç tarihi itibarıyla bu Kanunun yürürlük tarihinden önceki kayıtlar hakkında, 3682 sayılı Kanuna göre süre yönünden silinme koşulu oluşanlar silinir; diğer kayıtlar için bu Kanun hükümlerine göre işlem yapılır. Anayasanın 76. maddesi ile özel kanun hükümleri saklıdır.

(2) Birinci fıkra gereğince işlem yapılarak arşive alınan kayıtlar hakkında, 3682 sayılı Kanunun 8. maddesinde öngörülen sürelerin dolduğu veya ertelenmiş olan hükmün esasen vâki olmamış sayıldığı hallerde bu tarih esas alınarak, Anayasanın 76. Maddesi ve özel kanunlarda sayılan suç ve mahkûmiyetler dışındaki kayıtlar için ilgilinin, Cumhuriyet Başsavcılığının veya Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünün talebi üzerine hükmü veren mahkemece veya talep edenin bulunduğu yer asliye ceza mahkemesince arşiv kaydının silinmesine karar verilir." denilmektedir.

Geçici 2. maddenin 2. fıkrasındaki düzenlemeye göre, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlara ilişkin bilgilerden adlî sicil arşivine alınanların silinmesine karar verme yetkisi münhasıran mahkemeye aittir. Bu hükme göre mahkemeler, 3682 sayılı Yasanın 8. maddesinde öngörülen süreler dolmuşsa veya ertelenmiş hükmün esasen vaki olmamış sayılması koşulları oluşmuşsa adlî sicil bilgilerinin arşivden silinmesine karar verebilecektir.

Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın milletvekili seçilme yeterliliğini düzenleyen 76. maddesinin ikinci fıkrasında, "taksirli suçlar hariç toplam bir yıl veya daha fazla hapis ile ağır hapis cezasına hüküm giymiş olanlar; zimmet, ihtilas, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, inancı kötüye kullanma, dolanlı iflas gibi yüz kızartıcı suçlarla, kaçakçılık, resmi ihale ve alım satımlara fesat karıştırma, Devlet sırlarını açığa vurma, terör eylemlerine katılma ve bu gibi eylemleri tahrik ve teşvik suçlarından biriyle hüküm giymiş olanlar"ın, affa uğramış olsalar bile milletvekili seçilemeyecekleri hükme bağlanmıştır.

Bunun gibi çeşitli özel yasalarda,

Örneğin; 657 sayılı Devlet Memurları Yasasının 48, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Yasasının 8/h, 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 5/a, 1512 sayılı Noterlik Yasasının 7, 7397 sayılı Sigorta Murakabe Yasasının 2/b, 3568 sayılı Serbest Muhasebecilik Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Yasasının 4/d, 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Yasanın 10/d maddelerinde, affa uğramış olsa bile, belirli suçlardan mahkûmiyet, bazı görevlere getirilmeye ve bir kısım hakları kullanmaya engel olarak kabul edilmiştir. Yine, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkında Yasanın, ateşli silah taşıma ve bulundurma yetkisine sahip olanlarla ilgili düzenleme içeren 7. Maddesinin 4534 sayılı Yasa ile değişik son fıkrasında da; "Ateşli silahla işlenen cürümlerden hükümlü bulunanlar ile taksirli suçlar hariç olmak üzere bir yıldan fazla hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkum olanlara; affa uğramış olsalar bile hiçbir suretle ateşli silah taşıma ve bulundurma izni verilemez." denilmektedir. Özel yasalarda yer alan bu hükümler nedeniyle, bu mahkûmiyetlerin adli sicil arşivinde muhafazası ve istenildiğinde ilgili kurumlara bildirilmesi gerekmektedir, işte bu nedenledir ki, 5352 sayılı Adlî Sicil Yasasının Geçici 2. maddesinde, Anayasa'nın 76. maddesinde veya bazı özel yasalarda sayılan ve "affa uğramış olsa dahi" bazı görevleri üstlenmeyi veya bazı hakları kullanmayı engelleyen suç ve mahkûmiyetlerin adlî sicil arşivinden silinemeyecekleri kabul edilmiştir.

Somut olaya gelince;

Somut olaya gelince;

Hükümlü ...'in hırsızlık suçundan aldığı ağır para cezasının, hüküm tarihinden bu yana, adli sicildeki sabıka kaydının silinebilmesi bakımından 3682 sayılı Yasanın 8. maddesinde öngörülen sürenin geçtiği anlaşılmaktadır. Bu mahkûmiyet Anayasa'nın 76. maddesinde ve diğer bazı yasalarda hakları kısıtlayıcı nitelikte olduğu kabul edilen mahkûmiyetlerden olduğu açıktır. Bu durumda, hırsızlık suçuna ilişkin mahkûmiyet bilgilerinin adlî sicil arşivinden silinmesine yasal olanak bulunmamaktadır.

Ayrıca 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesine göre hüküm çeşitlerinden sayılmakla birlikte, esası çözmeyen adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları ile hüküm niteliğinde olmayan yargılamanın durmasına dair kararlar ve diğer hâkim veya mahkeme kararları CMK'nın 309. Maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca yasa yararına bozulduğunda, kararı veren hakim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma yapılacak, bu kabil kararların yasa yararına bozulmasının ilgililer aleyhine sonuç doğurmayacağı yolunda bir kurala Yasada yer verilmemesi nedeniyle, bu hususa bakılmaksızın yeni bir karar verilecektir. Yerel Mahkemenin istem sahibi ... hakkındaki mahkûmiyet bilgilerinin adlî sicil arşivinden silinmesine ilişkin kararı, 5271 sayılı CYY.nın 223. maddesinde yazılı hüküm türlerine dahil bulunmamakta, niteliği ve hasıl ettiği etki ve neticeleri itibariyle de infaz hukukuyla ilişkili bir mahiyet taşımaktadır. Bu itibarla Yasanın 309/4-a maddesi kapsamında değerlendirilemeyecek böyle bir kararın yasa yararına bozulmasının ilgili aleyhine sonuç doğurması mümkündür. Ayrıca kararı veren mahkemece bozma doğrultusunda yeniden bir karar verilmesi de zorunludur.

Bu değerlendirmeler ışığında; hırsızlık suçuna ilişkin mahkumiyet bilgilerinin adli sicil arşiv kaydından silinmesi isteğinin reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.6.2009 tarih ve 2009/372 Müt. sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesince yeniden yargılama yapılarak bozma doğrultusunda karar verilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13792, Karar No: 2008/13476, Tarih: 16.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/13792 E.  ,  2008/13476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 3.Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.3.2007
Yargıtay — Esas No: 2010/3655, Karar No: 2011/1731, Tarih: 21.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/3655 E.  ,  2011/1731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 111 ada 1 parsel sayılı 738687,07 m2 yüzölçümündeki taşınmaz mera niteliğiyle sınırlandırılmıştır. Davacı ... davalı ... Kişiliğine husumet yönelterek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir bölümüne yönelik olarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu 111 ada 1 parsel sayılı taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Öğretide ve yerleşik Yargıtay uygulamasında kararlılık kazanan görüşlere göre davada taraf koşulunun oluşturulmamış olması başlı başına bozma nedenidir. 4342 sayılı Mera Kanununun 4.maddesi hükmüne göre mera yaylak ve kışlakların kullanma ... bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Dava konusu 111 ada 1 parsel sayılı taşınmaz mera olarak sınırlandırıldığına göre Köy Tüzel Kişiliği yanında Hazine'ye de husumet yöneltilmesi gerekir. Kural olarak taraf teşkili yapılmadan karar verilemez. Taraf teşkilini sağlamak kamu düzenine ilişkin olup, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi zorunludur.

Diğer yandan dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından mera tahsisi yapılmadığı ve dava konusu taşınmazın tahsisli mera olmadığı anlaşılmakta ise de, dava ve temyize konu taşınmazın öncesi bilinmeyen bir zamandan beri kamu malı niteliğinde kadim mera olarak kullanılıp kullanılmadığı yöntemine uygun biçimde araştırılmamıştır.

Diğer yandan dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından mera tahsisi yapılmadığı ve dava konusu taşınmazın tahsisli mera olmadığı anlaşılmakta ise de, dava ve temyize konu taşınmazın öncesi bilinmeyen bir zamandan beri kamu malı niteliğinde kadim mera olarak kullanılıp kullanılmadığı yöntemine uygun biçimde araştırılmamıştır.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle taraf teşkili sağlanmalı, sonra varsa tarafların delilleri toplanmalı, ondan sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, dava sonucunda yararı olmayan komşu köyler halkından seçilecek 3 yerel bilirkişi, aynı yöntemle tarafların gösterecekleri tanıklar, resen seçilecek uzman ziraatçı bilirkişi ziraat yüksek mühendisi ya da ziraat mühendisi, tutanak bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, öncelikle yerel bilirkişi ve tanıklardan dava ve temyize konu 111 ada 1 parsel sayılı taşınmazın öncesinin geleneksel biçimde kullanılagelen mera olup olmadığı yolunda, olaylara dayalı ayrıntılı, gerekçeli bilgiler alınmalı, tespit tutanağı içeriği ile keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların beyanlarının çelişmesi halinde tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü, taraf tanıkları ve önceki keşifte dinlenen yerel bilirkişi taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek beyanlar arasında aykırılık yasal gerekçeleri ve nedenleri keşif tutanağında gösterilmek suretiyle duraksamaya meydan vermeyecek şekilde giderilmeli, bundan sonra yerel bilirkişiler ve uzman ziraatçı bilirkişi hazır olduğu halde taşınmaz bölümü mahkemece görülüp gözlenmeli, taşınmazın fiziksel yapısı, meyil durumu, taş ya da toprak unsurundan hangisinin taşınmazda galip olduğu belirlenmeli, komşu taşınmazlarla toprak mukayesesi yapılmalı, bu olgular değerlendirilirken komşu taşınmazların tespitte saptanan türü özellikle dikkate alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 91,05 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6431, Karar No: 2010/12962, Tarih: 07.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6431 E.  ,  2010/12962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakanın mal kaçırmak amacıyla 3 parça taşınmazı davalılar K. ve S..’a, onlardan da diğer davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, satışların gerçek olmadığını ileri sürüp muvazaa nedeniyle tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı G. F., dava konusu taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldığını, iddiaların doğru olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur. Diğer davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi davaya cevap da vermemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların davalılar K. ve S.’a temlikinin muvazaalı olduğu, onlardan kayıt maliki G. F.’ya yapılan devrin ise usulüne uygun yapıldığı ve geçerli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve birleşen davanın davacısı B. B.tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 07.12.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat  İb. E. ile temyiz edilen G. F. İ. vekili Avukat Z. H.. geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen K. R. ve S.Ç..gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakim tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme neticesinde ilk el konumunda bulunan kızları davalılar Kadriye ile Servinaz’a miras bırakanın yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, ne var ki, ikinci el konumundaki son kayıt maliki diğer davalının, akdin resmi olduğu ve bu şekildeki akdin aynı derecede kuvvetli bir belge ile ispatlanması gerekeceği bu sebeple de iyi niyetli olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, kaynağını Borçlar Yasasının 18. maddesinden alan 01.04.1974 tarih, ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, açılacak olan muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil davalarının murise teb’an açılan davalardan olmayıp, mirasçının miras hakkına yapılan tecavüze ilişkin haksız fiil niteliğindeki davalardan olması sebebiyle her türlü delille ispatı olanaklıdır. Esasen, mahkemece, bu konuda ileri sürülen iddia ve savunma doğrultusunda taraf delilleri toplanılmış ve ilk el durumunda olan davalılar KB. ve S.’a yapılan temliklerin muvazaa ile illetli olduğu, mahkemece de benimsenmiştir. Gerçekten de, bu konuda mahkemece deliller doğru olarak değerlendirilmiş olup, temliklerin muvazaalı olduğu açıktır.

Ancak, davalı G.F.ikinci el pozisyonunda bulunmakta olup, son kayıt malikidir. Bilindiği üzere, tapu sicillerinin tutulması prensiplerinden sicilin aleniliği ve güvenilirliğine dayanılarak hak iktisap eden iyi niyetli müktesibin iktisabının korunacağı tartışmasızdır. Şunu da belirtmek gerekir ki, iyiniyet bir defi olmayıp, itirazdır ve  (kamu düzeniyle ilgili olması sebebiyle) yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi gerekir. Buna bağlı olarak her türlü delille ispatı olanaklıdır. Oysa mahkemece, Türk Medeni Kanununun 7/2. maddesi hükmüne rağmen sicilin dayanağını teşkil eden akdin resmi olduğu ve bunun aksinin resmi bir kanıtla ispat edilemediği gerekçe yapılarak davalı G.. F..’nın iyiniyetli olduğu benimsenip davanın reddinin doğru olduğu söylenemez.

Yukarıda değinilen ilkeler ve kurallar gözetildiğinde, son kayıt maliki G.F.’nın davalıların teyzesinin yakın arkadaşı olduğu, kaldı ki, taşınmazları temellük ettiği halde diğer davalıların taşınmazları kiraya vermek suretiyle tasarruf etmelerine müsaade ettiği gözetildiğinde, Türk Medeni Yasasının 1024. maddesi hükmü uyarınca, muvazaalı işlemi bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu ve Türk Medeni Yasasının 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı tartışmasızdır.

O halde, asıl davanın ve birleşen davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi doğru olmadığı gibi, birleşen davanın davacılarının işin esasına etkili olmamakla beraber karar başlığında gösterilmemiş olmaları da isabetsizdir. Ayrıca, dinlenilen tanık A.İ.’nin davalı G. F.’nın kızı olduğu halde, HUMK.nun 245. maddesi hükmü uyarınca yeminsiz olarak dinlenilmesi gerekirken yemin eda ettirilerek dinlenilmiş olması da usul hükümlerine aykırıdır. Bozma nedenine göre bu husus neticeye etkili görülmemiştir.

Davacıların ve birleşen davanın davacısı Besim’in, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.000.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 07.12.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21297, Karar No: 2015/32251, Tarih: 16.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/21297 E.  ,  2015/32251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/188361

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Bingöl Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2012/9, 2012/123

SANIK : S.. A..

KATILANLAR : A.. Ç.., S.. Y..

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçlar, sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanların beraat kararlarının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5332, Karar No: 2016/1708, Tarih: 15.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/5332 E.  ,  2016/1708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... köyü, ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, ekonomik yarar sağlanacak konuma geldiğini iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın aktif dere yatağının etkisi altında, tarıma elverişsiz yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine, davalı köy tüzel kişiliği yararına takdir edilen 440.00.-TL vekâlet ücretinin davacı ...den alınarak köy tüzel kişiliğine ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1975 yılında yapılmış ve sonuçları 20.10.1975 - 28.11.1975 tarihleri arasında ilân edilmiş ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 15/02/2016

gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1392, Karar No: 2025/1594, Tarih: 24.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/1392 E.  ,  2025/1594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1274 E., 2024/1314 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Torul Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/9 E., 2024/61 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar; Gümüşhane ili, Torul ilçesi, ... Mahallesi 189 ada 19, 22, 25; 244 ada 4, 245 ada 1, 187 ada 55, 76; 188 ada 15, 17, 23 parsel sayılı taşınmazların kök mirasbırakan ...'ın mirasçılarına ait olup babasının da aralarında bulunduğu mirasçılarına intikal ettiğini, mirasbırakan babası ...’ın taşınmazlarda ... ve ...'ın ikişer hissesini, ...'in ise yarım hissesini satın aldığı halde tapuda pay aktarımının yapılmadığını ileri sürerek dava konusu taşınmazlarda mirasbırakan babası tarafından satın alınan payların iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiş; davacı vekili, aşamada sunduğu 06.02.2023 tarihli dilekçesinde ise kök mirasbırakan ...'ın ölümü üzerine mirasçıları arasında yapılan harici satışlar ile bir kısım payın davacının mirasbırakanına devredildiği halde tapulama sırasında bu devirlerin göz ardı edildiğini beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar; davacının mirasbırakanı tarafından aleyhlerine açılan davanın da retle sonuçlanıp kesinleştiğini, öncelikle kesin hüküm nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, davacının iddia ettiği hisse devrinin hiçbir zaman yapılmadığını, davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, ayrıca tereke malı olan taşınmazlar hakkında davacının tek başına dava açamayacağını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazların kadastro tespitinin 04.11.1993 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 3402 sayılı Kanun'un 12/3. maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 16.01.2023 tarihinde açıldığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF