muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/114, Karar No: 2017/544, Tarih: 12.12.2017

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle,

...Sanık ...'ın, teşekkül halinde motorin ve kurşunsuz benzini ülkemize ithal ettikten sonra ithal edilen miktardan daha eksik kısmı gümrüğe beyan ederek teşekkül halinde akaryakıt kaçakçılığı eylemini gerçekleştirdiği dosya kapsamındaki belgeler, sanığın tevil yollu ikrarı ve tüm dosya kapsamından,...Sanık ...'in, teşekkül halinde yurt dışından çeşitli tarihlerde Sarıcan, Sarıbay ve Sarınaz gemileri ile ithal ettiği kurşunsuz benzin, motorin ve benzinin Bölünmez Petrolcülük A.Ş'nin Antalya'da bulunan antreposuna boşaltarak gümrükte eksik beyanda bulunduğu, ayrıca 33 adet transit beyannamesinde belirtilen gemilere motorin vermediği veya kısmen motorin vererek isnat olunan eylemi gerçekleştirdiği yakalama tutanağı, sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanı ve tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır..." hususlarına yer verilmek suretiyle, sanıklar ... ve ...'ın teşekkül halinde kaçakçılık suçundan lehe kanun kabul edilen 4926 sayılı Kanunun 4/a-2 ve 5/1-2. maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına ve ....Akaryakıt Ticaret ve Nakliyat A.Ş.’ye ait Sarıcan ve Sarınaz isimli nakil vasıtalarının 4926 sayılı Kanunun 20. maddesi uyarınca müsaderesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının "Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması" başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrası; "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır" şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34. maddesinin birinci fıkrasında; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230. madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir",

"Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinde de;

"(1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.

b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi.

c) Ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi; bu hususta ileri sürülen istemleri de dikkate alarak, Türk Ceza Kanununun 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi; yine aynı Kanunun 53 ve devamı maddelerine göre, cezaya mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi.

d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.

(2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hallerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.

(2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hallerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(3) Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hallerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(4) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen hükümlerin dışında başka bir karar veya hükmün verilmesi hâlinde bunun nedenleri gerekçede gösterilir",

"Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar" başlıklı 232. maddesinde ise;

"(1) Hükmün başına, 'Türk Milleti adına' verildiği yazılır.

(2) Hükmün başında;

a) Hükmü veren mahkemenin adı,

b) Hükmü veren mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının ve zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, vekilinin, kanunî temsilcisinin ve müdafiin adı ve soyadı ile sanığın açık kimliği,

c) Beraat kararı dışında, suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi,

d) Sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı,

Yazılır.

(3) Hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç onbeş gün içinde dava dosyasına konulur.

(4) Karar ve hükümler bunlara katılan hâkimler tarafından imzalanır.

(5) Hâkimlerden biri hükmü imza edemeyecek hâle gelirse, bunun nedeni mahkeme başkanı veya hükümde bulunan hâkimlerin en kıdemlisi tarafından hükmün altına yazılır.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun Maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir",

Hükümlerine yer verilmiştir.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun Maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup, hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. “Başlık” bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hakimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt katibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafiinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise; CMK’nun 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanunun 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nun 61. ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanunun 53 ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkanının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercii tereddüte yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nun 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkan sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Öte yandan, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/7 ve 5271 sayılı CMK’nun 289/1-g maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hallerinden birini oluşturacaktır.

Diğer taraftan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); bir yargılamada hak ve özgürlüklerin gerçek anlamda korunabilmesi için davaya bakan mahkemelerin, tarafların dayanaklarını, iddialarını ve delillerini etkili bir biçimde inceleme görevi olduğunu belirtmektedir (Dulaurans/Fransa, B. No: 34553/97, 21/3/2000, § 33). AİHM; mahkemelerin davaya yaklaşma yönteminin, başvurucuların iddialarına yanıt vermekten ve temel şikâyetlerini incelemekten kaçınmaya neden olduğunu tespit ettiği durumları, davanın hakkaniyete uygun bir biçimde incelenme hakkı yönünden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 6. maddesinin ihlali olarak nitelendirmektedir (Kuznetsov/Rusya, B. No: 184/02, 11/4/2007, §§ 84, 85).

AİHM ayrıca, derece mahkemelerinin, kararların yapısı ve içeriği ile ilgili olarak özellikle delillerin kabulü ve değerlendirilmesinde geniş bir takdir yetkisine sahip olduğunu pek çok kararında yinelemiştir (Van Mechelen ve diğerleri/Hollanda, B. No: 21363/93, 21364/93, 21427/93 ve 22056/93, 23/4/1997, § 50; Barbera Messegue ve Jabardo/İspanya, B. No: 10590/83, 6/12/1988, § 68). Bu bağlamda, temel hak ve özgürlüklerin ihlali sonucunu doğuracak derecede ve keyfî olmadıkça belirli bir kanıt türünün (tanık beyanı, bilirkişi raporu veya uzman mütalaası) kabul edilebilir olup olmadığına, değerlendirme şekline veya aslında başvurucunun suçlu olup olmadığına karar vermenin ilk derece mahkemelerinin görevi olduğunu vurgulamaktadır (Garcia Ruiz/İspanya, B. No: 30544/96, 21/1/1996, § 28; S.N./İsveç, B. No: 34209/96, 2/7/2002, § 44).

Bunun yanı sıra AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30; Hiro Balani/İspanya, B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan “kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama” yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjıanastassıou/Yunanistan, B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır. (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 gün ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 gün ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanıklar ... ve ...'ın teşekkül halinde kaçakçılık suçlarından mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlerde; yerel mahkemece öncelikle iddia ve savunmalar gösterilmiş, sonraki bölümde 16.05.2001, 06.08.2001 ve 11.04.2002 tarihli bilirkişi raporlarına değinilmekle yetinilmiş, “delillerin değerlendirilmesi ve kabul" olarak belirtilen bölümde; somut olayın çözümü uzmanlığı, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği hâlde; önceki bölümde değinilen 16.05.2001, 06.08.2001 ve 11.04.2002 tarihli bilirkişi raporları da dahil olmak üzere, yerel mahkemenin kabul ettiği oluştan farklı görüşler içeren toplam on bir adet bilirkişi raporuna hangi nedenlerle itibar edilmediği karar yerinde gösterilmemiş, bilirkişi raporlarında yer verilen ve gümrüğe eksik beyan edilen akaryakıtların limbo sureti ile satışının yapıldığı yönündeki mütalaa, gerekçeli kararda açıklıkla tartışılmamış ve yeterince karşılanmamış, sanıklara atılı kaçakçılık eyleminin ne şekilde ve kimlerle irtibat halinde işlendiği, planlı bir ortaklık ve eylemli paylaşım içinde işlenip işlenmediği irdelenmeden teşekkülün varlığı kabul edilmiş ve sanık ... ile ilgili özelleştirme yapılan kısımda toplam otuz üç transit beyannamesinden yirmi üçünün sahte olduğunun kabul edilmesine rağmen; "hüküm" bölümünde, otuz üç adet transit beyannamesinin sahteliğinin kabul edilmiş olması karşısında; hükmün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Ulaşılan bu sonuç karşısında iki ve üç numaralı uyuşmazlık konuları değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 12.06.2014 gün ve 4101-12857 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.11.2012 gün ve 88-385 sayılı sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkûmiyet hükümleri ile Sarıcan ve Sarınaz isimli nakil vasıtalarının müsaderesine ilişkin hükümlerin Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'un 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca usul ve kanuna uygun gerekçe gösterilmeden hüküm kurulması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 12.06.2014 gün ve 4101-12857 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.11.2012 gün ve 88-385 sayılı sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkûmiyet hükümleri ile Sarıcan ve Sarınaz isimli nakil vasıtalarının müsaderesine ilişkin hükümlerin Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'un 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca usul ve kanuna uygun gerekçe gösterilmeden hüküm kurulması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2017 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2930, Karar No: 2011/41161, Tarih: 12.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/2930 E.  ,  2011/41161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/123830

MAHKEMESİ : Posof Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2008

NUMARASI : 2007/53 (E) ve 2008/5 (K)

SUÇ : Hakaret, Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Tanık K.. E..’in soruşturma sırasında İlçe Emniyet Müdürlüğündeki ifadesinde sanığın katılan Osman’ın göğsüne vurduğunu, katılan Sefiye’yi ittiğini, kovuşturma sırasında yeminli ifadesinde ise sanığın katılanlara sadece hakaret ettiğini, vurduğunu görmediğini söylemesi, diğer tanık C.. S..’nun aşamalarda değişmeyen ifadesinde sanığın katılanlara vurduğunu veya hakaret ettiğini görmediğini beyan etmesi karşısında, olaydan bir gün önce katılan Sefiye ile sanığın babası arasında meydana gelen kavgada S.. E..’ın yaralandığı ve bu konuda adli rapor düzenlendiği de gözetilerek, hangi tanığın hangi aşamadaki beyanına hangi nedenle itibar edildiğinin gerekçeleri gösterilmeden, katılan S.. E..’ın yaralanmasına ilişkin bulguların bir gün önceki olaydan kaynaklanıp kaynaklanmadığı tartışılmadan eksik inceleme ile sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında katılanlara yönelik kasten yaralama suçlarından hüküm kurulurken 5237 Sayılı T.C.K.’nın 86/2.maddesi uyarınca belirlenen 4 ay hapis cezasından, aynı Kanun’un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sırasında, hapis cezasının 3 ay 10 gün yerine, 3 ay olarak hesaplanması suretiyle eksik ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7173, Karar No: 2019/10473, Tarih: 07.11.2019

**5. Ceza Dairesi         2017/7173 E.  ,  2019/10473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs, mala zarar verme, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan da kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 07/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9511, Karar No: 2021/1553, Tarih: 25.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/9511 E.  ,  2021/1553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 31.03.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8525, Karar No: 2010/2182, Tarih: 07.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/8525 E.  ,  2010/2182 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/15469

MAHKEMESİ :(GÜMÜŞHANE) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :22/02/2007 - 102/15

SUÇ : Kasten öldürmek ve izinsiz silah taşımak

İ.. Y.. ile M.. A..'ı ayrı ayrı kasten öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık İ.. K..'nün yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (GÜMÜŞHANE) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22/02/2007 gün ve 102/15 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle:incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

03.08.2006 günlü duruşmaya açık olarak başlanıldığı halde, duruşma sırasında yargılamaya bir ara gizli, daha sonra da açık olarak devam edilmesi, gizlilik hususunda herhangi bir karar verilmeden sanığın ve müdahilin gizli celsede dinlenilmesi suretiyle CMK.nun 182. maddesine aykırı davranılması,

Usule aykırı ve sanık müdafii, müdahiller Nevzat ve Şadıman vekili ve müdahil Fahri’nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle sanık hakkındaki hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 07.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27550, Karar No: 2014/15923, Tarih: 16.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/27550 E.  ,  2014/15923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki hakkında Kızıltepe Devlet Hastanesince düzenlenen 29/06/2011 tarihli adli raporda, müştekinin sağ ayağında fraktür (kırık) tespit edildiğinin belirtilmesine rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

5271 sayılı CMK'nin 324/5. maddesindeki “Türkçe bilmeyen ya da engelli şüpheli, sanık, mağdur veya tanık için görevlendirilen tercümanın giderleri yargılama giderlerinden sayılmaz ve bu giderler Devlet Hazinesince karşılanır” şeklindeki düzenlemeye rağmen hükmün yargılama giderleri ile ilgili kısmında yeteri kadar Türkçe bilmeyen müşteki için görevlendirilen tercüman bilirkişiye ait ücretin yargılama giderlerine dahil edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının yargılama gideri ile ilgili kısmının “yargılama nedeni ile yapılan 2 adet tebligat gideri olan 12.00 TL, yazışma gideri 1,00TL olmak üzere toplam 13,00TL yargılama giderinin sanıktan alınmasına, tercüman bilirkişi ücreti olan 15,00 TL yargılama giderinin kamu hazinesi üzerinde bırakılmasına" şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.