muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2337, Karar No: 2023/6011, Tarih: 29.05.2023

II. CEVAP

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; davaya konu uyuşmazlık davacının emekli sandığı sigortalısı olarak çalışmalarından kaynaklanmakta olan iş bu dava ile ilgili 5534 sayılı Kanun'un yürürlükte olduğu döneme ilişkin uyuşmazlığın çözüm yeri idare mahkemeleri olduğundan davanın bu nedenle reddini, ayrıca işveren tarafından dosyaya ibraz edilen belgelerden de anlaşılacağı üzere davacının çalışmalarının geçtiği yer işveren Türk Telekom A.Ş.'nin ... Pendik Şubesi olup; dava çalışmanın geçtiği yer mahkemesinde açılması gerektiği ve bu sebeple yetkisiz yerde açılan davada yetkisizlik kararı verilmesini, HMK 119, ğ fıkrası gereğince açık olmayan talep sonucunun davacıya açıklatılmasının gerektiğini, esasa ilişkin olarak ise 406 ve 2829 sayılı hükümlerinden de anlaşılacağı üzere kanunun yürürlüğe girdiği tarihte T.C. Emekli Sandığına tabi olarak çalışmakta olan personelin, iş kanununa göre istihdam edilmeyi tercih etmeleri halinde T.C. Emekli Sandığı ile irtibatlarının devam edeceği ve bu durumda ilgililerin hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanun'u ile 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu hükümleri kapsamında değerlendirileceğinin, bu kapsamda davacıya, 2829 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi hükümleri doğrultusunda, 5510 sayılı Kanun'un 4/1(c) bendi kapsamında emeklilik aylığı bağlanmış olup müvekkili kurumun işlemlerinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usuldan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; iş mahkemesinin görevli olduğunu ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden önceki döneme ilişkin davacının 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmasının bulunduğu, 5510 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra emekli olarak 4/c kapsamında emekli aylığı almaya başladığı, talebine ilişkin istemin çözümünün idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek HMK'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle davanın usulden reddine karar verilerek hüküm kurulduğu, İlk Derece Mahkemesi tarafından yeterli inceleme araştırma sonucu hüküm kurulduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; iş mahkemesinin görevli olduğunu belirterek kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kurum işleminin iptali ile 4/c kapsamında bağlanan yaşlılık aylığının iptali ile 4/a kapsamında yaşlılık aylığı bağlanması ve aylık farklarının yasal faiziyle ödenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre "yargı yolunun caiz olması" dava şartı olup mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş olup Kanun'un 101 inci maddesine göre bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür.

5510 sayılı Yasa'nın "5434 sayılı Kanun'a İlişkin Geçiş Hükümleri" başlıklı Geçici 4 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasına göre " bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı takdirde; iştirakçi iken, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Kanun'la yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır."

5510 sayılı Kanunun 101 nci maddesinde yer alan “…bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar İş Mahkemelerinde görülür.” bölümünün iptali istemiyle yapılan itiraz başvurusunda Anayasa Mahkemesi, 22.12.2011 tarih ve E: 2010/65, K: 2011/169 sayılı kararıyla iptal isteminin reddine karar vermiştir. Anayasa'nın 153/son maddesine göre Anayasa Mahkemesi kararları Resmi Gazetede yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. Anayasa Mahkemesi kararları ile ilgili doktrindeki ağırlıklı görüş; Anayasa Mahkemesi kararlarının gerekçesinin de bağlayıcı olduğu yönündedir.

17.4.2008 günlü 5754 sayılı “Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ile Anayasa Mahkemesi’nin 15.12.2006 günlü, E.2006/111, K.2006/112 sayılı iptal kararı doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'da düzenlemeler yapılmış ve anılan Kanun’a eklenen Geçici 1 inci ve Geçici 4 üncü maddelerle 5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği tarih itibariyle bu Kanun’un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden önce memur ve diğer kamu görevlisi olarak çalışmakta olanlar, evvelce olduğu gibi 5434 sayılı Kanun hükümlerine tâbi olacaklar ve bunların emeklilikleri bakımından da aynı Kanun hükümleri uygulanmaya devam edecek; ancak 5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra memur ve diğer kamu görevlisi olarak çalışmaya başlayanlar ise 5510 sayılı Kanun’un 4/c maddesi uyarınca, bu Kanun hükümlerine tâbi sigortalı sayılacak ve haklarında 5434 sayılı Kanun değil 5510 sayılı Kanun’un öngördüğü kural ve esaslar uygulanacak; ihtilaf halinde de adli yargı görevli bulunacaktır.

5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden önce iştirakçi sıfatıyla çalışmakta olan memurlar ve diğer kamu görevlileri ile emekli sıfatıyla 5434 sayılı Kanun’a göre emekli, dul ve yetim aylığı almakta olanlar ve ayrıca memurlar ve diğer kamu görevlilerinden ileride emekliliğe hak kazanacaklar yönünden Sosyal Güvenlik Kurumu’nun tesis edeceği işlem ve yapacağı muameleler idari işlem niteliğini korumaya devam edeceğinden bunlara ilişkin ihtilaflarda idari yargının görevli olmaya devam edecektir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.5.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19426, Karar No: 2013/15706, Tarih: 22.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/19426 E.  ,  2013/15706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın ...'i silah doğrultup "ayağından vururum" diyerek tehdit ettikten hemen sonra katılan ...'ya herhangi bir söz söylemeden silah doğrultması eyleminin, TCK'nın 106/2-a, 43/2 maddelerine uyan suçu oluşturacağı gözetilmeden, TCK'nın 106/2-a ve 106/1-son maddeleriyle hüküm kurulmuş ve koşulları oluşmasına karşın tekerrür hükümleri uygulanmamışsa da, karşı temyiz olmadığından, bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Tehdit suçuna ilişkin hükümde uygulama maddesi TCK'nın 106/2-a yerine 116/2-a olarak gösterilmişse de, yazım yanılgısı olarak kabul edilen bu hususun yerinde düzeltilebileceği,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4302, Karar No: 2021/8619, Tarih: 10.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/4302 E.  ,  2021/8619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 28.10.2021 tarihli dilekçesi ile davalı taraf ile sulh olduklarını bildirdiğinden sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, 10/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9014, Karar No: 2012/13557, Tarih: 18.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9014 E.  ,  2012/13557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/05/2010 gün ve 2005/176-2010/219 sayılı kararı onayan Daire’nin 19/03/2012 gün ve 2010/13057-2012/4155 sayılı kararı aleyhinde bir kısım davalı vekili ile diğer davalılar tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Sefer Kuyumculuk adı altında ticari faaliyette bulunduğunu ve 1990 yılından beri davalı derneğin üyesi olduğunu, dernek yönetiminin “Nöbetçi Kuyumculuk” şeklinde bir uygulamayı üyelerine dayattığını, müvekkilinin Cumartesi günleri işyerini açmak istemesi üzerine davalıların engellemelerine ve tehditlerine maruz kaldığını, davalıların dernek yönetiminin hazırlamış olduğu "Sayın Müşterimiz; Alışveriş yaptığınız bu işyeri Balıkesir Kuyumcular Derneği üyesidir. Üye olan işyerlerinde satılan altınlar “Dernek” garantisi altındadır. Balıkesir’de sadece Sefer Kuyumculuk dernek üyesi değildir!" şeklindeki bildiriyi işyerlerine asarak T.T.K.’nın 56. maddesinde belirtilen aldatıcı hareketlerle ve hüsnüniyet kaidelerine aykırı bir şekilde iktisadi rekabeti suiistimal ettiğini, davalıların hukuka aykırı davranışları sebebiyle müvekkilinin şahsiyet haklarının ağır bir şekilde tecavüze uğradığını ileri sürerek 30.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, haksız rekabetinin men’ine, yazının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Balıkesir Mücevheratçılar Kuyumcular Sarraflar Yard. ve Dayanışma Derneği Başkanlığı davaya cevap vermemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Balıkesir Mücevheratçılar Kuyumcular Sarraflar Yard. ve Dayanışma Derneği Başkanlığı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalı Dernek Yönetim Kurulu'nun aldığı bir karar ile cumartesi günleri “nöbetçi kuyumcu” uygulamasının getirildiği, davacının Valilik'ten görüş alarak, cumartesi günleri de işyerini açmak istediği, böylece dernek yönetiminin aldığı karara uymadığı, bunun üzerine Dernek Yönetim Kurulunun 10/06/2004 tarihli kararı ile üyelikten çıkarıldığı, itirazın Genel Kurulun 13/12/2004 tarihli toplantısında reddedildiği, dolayısıyla çıkarma kararının 13/12/2004 tarihinde kesinleştiği, davalı derneğin çıkarma kararı kesinleşmeden “Sayın müşterimiz; alışveriş yaptığınız bu işyeri Balıkesir Kuyumcular Derneğinin üyesidir. Üye olan işyerlerinde satılan altınlar dernek garantisi altındadır. Balıkesir'de sadece Sefer Kuyumculuk Dernek üyesi değildir” başlıklı bir yazı hazırlayarak dağıtıldığı ve diğer davalıların işyerlerine asıldığı, bu yazı nedeniyle davacı hakkında müşteriler nezdinde olumsuz bir izlenim yaratıldığı, ayrıca bu yazının işyerlerine asıldığı dönemde davacının halen dernek üyesi olduğu, davalıların bu eylem nedeniyle kusurlu oldukları, ancak davacının da, mensubu olduğu derneğin yönetimi tarafından alınmış olan karara riayet etmeyerek, bu kararın alınmasına sebebiyet verdiğinden kusurlu olduğu gerekçesiyle müşterek kusur ve tüm dosya kapsamına göre manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, muarazanın giderilmesi talebi konusuz kaldığı için bu taleple ilgili karar verilmesine yer olmadığına dair tesis edilen karar, taraf vekilleri ile bir kısım davalının temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Bir kısım davalı vekili ile diğer davalılar, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, bir kısım davalı vekili ile diğer davalıların HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, bir kısım davalı vekili ile diğer davalıların karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 18/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11303, Karar No: 2024/4001, Tarih: 13.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/11303 E.  ,  2024/4001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/999 E., 2020/495 K.

SUÇ : Terör örgütü propagandası yapmak

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.03.2019 tarihli ve 2018/387 Esas, 2019/153 sayılı Kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3 . Ceza Dairesinin, 03.06.2020 tarihli ve 2019/999 Esas, 2020/495 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.02.2022 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

1. Sanığın çalındığını iddia ettiği Facebook hesabına ilişkin resmi müracaatta bulunmadığına

2. Mahkeme huzurunda bazı paylaşımların kendisine ait olduğunu kabul ettiğine,

3. Üzerine atılı suçu işlediği sabit olmasına karşın mahkumiyeti yerine beraatine dair verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebeplere ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığının sabit olduğunun kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemece atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiğinden tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığının sabit olduğunun kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemece atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiğinden tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun unsurları itibariyle oluşmadığının sabit olduğu gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 03.06.2020 tarihli ve 2019/999 Esas, 2020/495 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17585, Karar No: 2014/20441, Tarih: 08.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/17585 E.  ,  2014/20441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/813-2013/1074

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlular vekilinin, alacak ipotekle temin edildiğinden İİK.nun 45.maddesi gereğince öncelikle rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapılması gerektiğinden usulsüz olan takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece borç rehinle teminat altına alınmış olsa da asıl borçlu ve kefiller aleyhine tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla genel haciz yoluyla ilamsız takip yapılabileceği gerekçesi ile şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 45.maddesi asıl borçlular ile ilgili olarak düzenlenmiş olup, alacağı rehinle temin edilen bir kimsenin “rehni veren” hakkında doğrudan doğruya genel haciz yolu ile takibe geçmesini önlemekte ve rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusu iflasa tabi şahıslardan olsa bile, alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceğine ilişkin bulunmaktadır. Bir diğer anlatımla İİK.nun 45.maddesi asıl borçlu için getirilmiş bir kural olup, kefiller hakkında uygulanmaz. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun müteselsil kefalet başlıkla 586.maddesinde (eski Borçlar Kanunu'nun 487. maddesi) ise, “Kefil, müteselsil kefil sıfatıyla veya bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girmeyi kabul etmişse alacaklı, borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefili takip edebilir. Ancak, bunun için borçlunun, ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçsüzlüğü içinde olması gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, alacaklı banka tarafından, borçlu Sürücüler İnşaat Turizm ve Ticaret Anonim Şirketine kredi kullandırıldığı, diğer borçluların ise kredi sözleşmesini müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığı görülmektedir. Alacaklı banka, Ankara 13. İcra Müdürlüğü'nün 2013/9185E. Sayılı takip dosyasından 27.06.2013 tarihinde kredi sözleşmesinin asıl borçlusu S. İnşaat Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi ile bu sözleşmenin müşterek borçlu ve müteselsil kefilleri aleyhine genel haciz yoluyla ilamsız takip başlattığı, yine alacaklı banka tarafından 06.08.2013 tarihinde aynı icra müdürlüğünün 2013/12037E. sayılı takip dosyasından asıl borçlu S. İnşaat Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yaptığı anlaşılmaktadır.