muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13543, Karar No: 2019/6257, Tarih: 16.05.2019

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle yakınlarının destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar, destek ... 'nin vefatı nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı talep etmekte olup, kaza tarihinde destek 17 yaşında ve bekardır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda destek yaşasaydı, 18 yaşında çalışmaya başlayacağı 2 yıl çalışıp anne ve babasına %12.5 oranında destek vereceği, iş arama süresi ve askerlikten sonra yeniden çalışmaya başlayıp 2 yıl içerisinde evleneceği bu dönemde anne babasına %7.5 oranında pay vereceği çocuklarının olduğu dönemde ise anne ve babasına vereceği desteğin %3.75 oranında olacağı belirtilerek hesap yapılmıştır. Dairemiz uygulamalarına göre, hayatın olağan akışına göre bekar olarak ölen desteğin ileride evleneceği ve en az iki çocuk sahibi olacağı kabul edilerek, desteğin evleninceye kadar gelirinin yarısını kendi ihtiyaçları yarısını da anne ve babası için ayıracağı varsayılarak bu dönemde desteğe iki anne ve babaya birer pay vermek suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında evlenmeden önceki dönem içinde anne ve babanın her birine %25 pay verilmesi gerektiği, desteğin ileride evlenmesi ile birlikte desteğe iki, eşe iki, anne ve babaya birer pay verilerek, yine desteğin tüm gelirinin oranlanarak anne ve babaya %16’şar pay ayrılması, desteğin bir çocuğunun olması durumunda iki pay desteğe, iki pay eşe, bir pay çocuğa ve birer pay anne ve babaya ayrılmak suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında anne ve baba için %14'er pay verilmesi daha sonra ikinci çocuğun doğacağı varsayılarak bu kez desteğe iki, eşe iki, çocukların her birine birer ve anne ve babaya birer pay verilerek desteğin tüm gelirine oranlanarak anne ve babaya %12,5’er pay verilmesinin uygun olacağı, daha sonra anne ve babadan yaşam tablosuna göre hangisi destekten çıkacaksa kalan kişiye diğerinin payının ilave edilerek destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekeceği, Dairemizin yerleşik uygulaması gereğidir. Bu haliyle bilirkişi raporunda destek payları hatalı olarak paylaştırılarak hesap yapılması doğru görülmemiş olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Türk Medeni Kanunu'nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı Yasa'nın 327. maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.

Her babanın ve annenin çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin

belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi gerekmektedir.

3-Türk Medeni Kanunu'nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı Yasa'nın 327. maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.

Her babanın ve annenin çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin

belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi gerekmektedir.

Daire ilkelerine göre; anne ve baba çalışıyorsa anne ve babadan ayrı ayrı %5'er, anne çalışmıyorsa sadece babadan %5 oranında yetiştirme gideri düşülmesi gerekmektedir. Ancak davacı annenin çalışıp çalışmadığına dair dosyada delil bulunmamaktadır. anlatıldığı üzere anneden yetiştirme gideri indiriminin yapılabilmesi için davacı annenin çalışan, geliri olan, desteğin yetiştirme giderlerini kısmen de olsa üstlenmiş olan kişilerden olması gerekmektedir. Bu durumda öncelikle annenin çalışıp çalışmadığının tespit edilmesi gerekmektedir. Anne ve baba çalışıyorsa anne ve babadan ayrı ayrı %5'er oranda, anne çalışmıyorsa 17 yaşındaki desteğin 18 yaşında kazanç elde etmeye başlayacağı, bu yaşa kadar davacı babanın yetiştirme gideri yapacağı kabul edilerek davacı baba bakımından murisin 18 yaşına kadar %5 oranında tespit edilecek yetiştirme giderinin indirilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2)ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 16/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5461, Karar No: 2023/1300, Tarih: 09.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5461 E.  ,  2023/1300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 13.06.2012 tarihli ve 2012/4873 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2013 tarihli ve 2012/221 Esas, 2013/167 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun)103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2013 tarihli ve 2012/221 Esas, 2013/167 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 18.11.2013 tarihli ve 2013/8083 Esas, 2013/11701 Karar sayılı kararı ile

3. İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2013 tarihli ve 2012/221 Esas, 2013/167 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 18.11.2013 tarihli ve 2013/8083 Esas, 2013/11701 Karar sayılı kararı ile

''... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 29.03.2012 tarih ve 410 sayılı raporunda, mağdurede travma sonrası stres bozukluğu tespit edildiği, ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği, Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 31.12.2012 gün ve 2012/117 sayılı raporunda mağdurenin 6 yıldır aralıklarla amcası tarafından da istismara maruz kaldığından bahsedilerek “çocuğun hali hazırda ruh sağlığının bozuk olduğu, travma sonrası stres bozukluğu, major depresyon geliştiği, saptanan bu ruh sağlığı bozukluğunun maruz kaldığı cinsel istismar olaylarının her ikisi ile de ilişkilendirilebilecek nitelikte" olduğunun belirtilmesi karşısında mağdurenin ruh sağlığında meydana geldiği bildirilen bozulmanın sanığın gerçekleştirdiği olaydan mı, muayene kaydında anlattığı amcası tarafından gerçekleştirildiği iddia olunan olaydan mı yoksa her iki olayın birleşmesinden mi kaynaklandığı konusunda bir açıklık bulunmadığı anlaşıldığından, belirtilen hususun açıklığa kavuşturulması için Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sanığın hukuki durumunun tayininin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/1 Esas, 2015/30 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, mağdurenin soyut, atfı cürüm niteliğinde olan beyanı dışında somut bir delil bulunmadığına, sanığın beraati yerine cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, mağdurenin soyut, atfı cürüm niteliğinde olan beyanı dışında somut bir delil bulunmadığına, sanığın beraati yerine cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince;

''Sanık ...'ın, suç tarihinde ... ... Mahallesi \*\*\* Caddesi No:\*\* sayılı yerde bulunan \*\*\* isimli iş yerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, 15/01/1999 doğumlu mağdure ... sınıf arkadaşının evine gidip gelirken bu iş yerinin önünden gelip geçtiği sırada sanık ile tanıştığı, mağdurenin sanıktan hoşlanması sebebiyle bir kaç kez telefonla sanığı aradığı ancak ulaşamadığı, 2011 yılının aralık ayının son cumartesi gecesi geç vakitte mağdure ... ikamet ettiği evden yürüyerek sanığın çalıştığı iş yerine gittiği, sanığın mağdureye biraz ilerde bulunan garaja doğru gitmesini söylediği, arkasından da sanığın giderek garajın kapısını açıp içine girdikleri ve sanığın garaj kapısını kapattığı, sanığın burada mağdureye sarıldığı, mağdureyi dudaklarından öptüğü, mağdurenin kazağını kaldırarak göğüslerini yaladığı, elini mağdurenin kilodunun içine sokarak cinsel organını okşadığı, daha sonra birlikte garajdan çıktıkları,mağdurenin suç tarihinde 12 yaşı içinde bulunduğu, mağdurenin alınan doktor raporunda kızlık zarının sağlam olduğunun tespit edildiği, mağdure hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Dairesinden alınan rapor itibariyle mağdurenin ruh sağlığında bozukluk bulunmadığının belirlendiği, böylece tüm dosya kapsamı, ifade tutanakları, tanık beyanları, doktor raporlarına göre sanığın üzerine atılı suçu işlediği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün onanarak kesinleştiği, cinsel istismar suçu yönünden ise 5237 sayılı TCK'nın 103 maddesinde 6545 sayılı yasa ile yapılan değişiklikten önceki hali ile TCK 103/1 maddesindeki suçu oluşturduğu, anılan madde gereğince cezalandırılmasına, sanık hakkında TCK 53 maddesinin tatbikine, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK 63 maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.'' şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin aşamalarda benzer nitelikteki anlatımları, sanığın olay yerinde bulunduğuna ve mağdurenin kendisini öpmeye çalıştığına dair tevilli beyanları karşısında sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmeyerek Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/1 Esas, 2015/30 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5851, Karar No: 2011/1892, Tarih: 15.04.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5851 E.  ,  2011/1892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "mahkemece yapılan keşif sonucu dosyaya ibraz edilen 28.3.2006 tarihli teknik bilirkişi ... tarafından düzenlenen krokili raporda mavi ile taranarak gösterilen 20.69 metrekare yüzölçümündeki bölüm hakkında davacı A.. Ç.. lehine 3402 sayılı Yasa’nın 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle mülk edinme şartlarının zilyetlikle iktisap süresi yönünden gerçekleşmediğinin davacının beyanı, keşif, uygulama, dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanı, kaymakamlık men kararı ve eki belgelerden anlaşıldığı, bu nedenlerle taşınmazın krokisinde mavi ile taralı 20.69 metrekare yüzölçümündeki bölümünün yol fazlası ve köy boşluğu olarak Hazine adına tesciline karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli ... ada ... parsel sayılı taşınmazın 28.03.2006 tarihli fen bilirkişi krokisinde mavi renkle gösterilen 20,69 metrekare yüzölçümündeki bölümünün yol fazlası ve köy boşluğu olarak davalı Hazine adına, mavi renkli bölüm dışında kalan 50,33 metrekare yüzölçümündeki bölümünün ise davacı A.. Ç.. adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı A.. Ç.. vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13747, Karar No: 2013/12287, Tarih: 09.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/13747 E.  ,  2013/12287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yüzüne karşı verilen 29.03.2012 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 06.04.2012 havale tarihli dilekçesiyle temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15, Karar No: 2007/8, Tarih: 17.01.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/4-15 E., 2007/8 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/4-15 E., 2007/8 K.**

**- ELEŞTİRİ HAKKININ SINIRLARI

- KİŞİLİK HAKLARINA SALDIRI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 24 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 49 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 429 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 3.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.3.2005 gün ve 2004/114 E. 2005/83 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 11.5.2006 gün ve 2005/6675 E. 2006/5654 K.sayılı ilamı ile, (....Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili çeşitli gazetelerde müvekkili ile ilgili ile ilgili olarak davalı tarafından söylenen sözlerin ve ortaya atılan iddiaların yer aldığını, bunların gerçek dışı olup müvekkilinin kişilik hakkına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, davacı hakkında çete mensubu ya da 3-4 kişilik çete içinde yer alıyor demediğini, Gaziantep Büyükşehir Belediyesi'nden kovulduğunu söylemediğini, "Yalova'dan kavga çıkartacak sözler…

… savaş aştı…

… bugün mani yarın hani…

… Yalova mani'siz duramıyor…

… D..'li Yalova'nın çete sıkıntısı…

…" biçimindeki başlıkların gazetenin kendi yorumu ve başlıkları olduğunu belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 03.03.2004 günlü Yeni A.... gazetesinde "bakan iken davacıyı birkaç kez bakanlıktan kovdum, o nedenle ciddiye alınmamıştır…

…" 04.03.2004 günlü Haber E....... gazetesinde "İzmir'den kovacağım", 10.3.2004 günlü Yeni A.... gazetesinde "Gaziantep Belediye Başkanı Celal D...... mani ile çalışmak için makul kişi değildir" 11.3.2004 günlü M...... Gazetesinde "üç beş çete derken sadece Büyükşehir Belediyesindeki Hasan F..... M.... zihniyetini kastettim" biçimindeki sözleri davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu benimsenerek istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelere göre; davaya konu edilen yayınların yapıldığı günlerde davacı İzmir Büyükşehir Belediyesi İzmir Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürü ve İzmir Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreter Yardımcısı olarak görev yapmaktadır.

Davalı ise yapılacak yerel seçimde İzmir Büyükşehir belediye Başkan adayıdır. Davalı, seçim çalışmaları sırasında davacının görev alanını da kapsayan konularda bazı açıklamalarda bulunmuş, davacı da davalının bu açıklamaları arasında yer alan yukarıdaki sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek eldeki bu davayı açmıştır.

Davalının, davacı hakkında "Gaziantep'ten kovulmadın mı ? …

… ben üç beş çete derken sadece Büyükşehir Belediyesi'ndeki Hasan F..... M.... zihniyetini kastettim…

Davalının, davacı hakkında "Gaziantep'ten kovulmadın mı ? …

… ben üç beş çete derken sadece Büyükşehir Belediyesi'ndeki Hasan F..... M.... zihniyetini kastettim…

…"biçiminde açıklamada bulunduğu kanıtlanamamıştır. Davalının kabulünde yer alan açıklamalarının ise davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelik taşımadığı eleştiri sınırları içinde kaldığı anlaşılmaktadır.

Gazetelerde yer alan, ancak davalı tarafından söylendiği kanıtlanamayan sözlerden dolayı davalının sorumlu tutulması düşünülemez. Şu durumda mahkemece, istemin tümden reddedilmesi gerekirken kısmen de olsa kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir…

….) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 17.1.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19650, Karar No: 2012/12086, Tarih: 15.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/19650 E.  ,  2012/12086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2, (52/4) maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; sanığın sevk ve idaresinde bulunan otomobil ile seyir ederken, karşıdan karşıya geçmek için taşıt yoluna giren katılan ...'e çarparak onun orta (3) derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, sanığın, yolun sağından soluna geçmek için üç şahsın taşıt yoluna girmesi sebebiyle, önünde seyreden ticari aracın aniden duruşa geçmesi üzerine, bu araca çarpmamak için sola direksiyon manevrası yapıp, tekrar doğru seyrettiği sırada, sağındaki duruş yapan aracın önünden çıkan katılana, fren tedbirine rağmen, mesafe kısa olduğundan, taşıt yolunda çarpmak zorunda kaldığını ifade ettiği, katılanın ise, ışık kontrollü kavşakta, kendi yönüne yeşil ışık yandığında, kaplama üstü yaya geçidinden faydalanarak, yolun solundan sağına geçmekte iken, kırmızı ışıkta durmayıp, seyrine devam eden sanık yönetimindeki otomobilin yaya geçidi üzerinde kendisine çarptığını beyan ettiği, sanık beyanlarına göre hazırlanan trafik kazası tespit tutanağında, katılan mağdurun, hemen gerisinde bulunan 7,2 m. mesafedeki yaya alt geçidinden faydalanması gerekirken, taşıt yoluna girmekle ve araçlara ilk geçiş hakkını vermemekle asli kusurlu, sanığın ise 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 52/1-b maddesindeki “sürücüler, hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak zorundadırlar.” kuralını ihlalle tali kusurlu olduğunun belirtildiği, Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Şubesi Müdürlüğü mensubu makine mühendisi tarafından, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen 20.04

.” kuralını ihlalle tali kusurlu olduğunun belirtildiği, Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Şubesi Müdürlüğü mensubu makine mühendisi tarafından, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen 20.04.2009 tarihli bilirkişi raporunda, sanık ve katılan anlatımlarına göre iki olasılığa yer verilerek, olayın sanığın savunmasında anlattığı şekilde meydana gelmesi halinde, sanığın tali kusurlu, katılanın beyanında anlattığı şekilde meydana gelmesi halinde ise sanığın tam kusurlu olacağı belirtilmiş olup, mahkemece, katılanın beyanlarına ve anılan bilirkişi raporundaki ikinci olasılığa itibarla sanığın, “yayalara yeşil ışık yanmasına rağmen, yayalara ilk geçiş hakkını vermemesi nedeni ile olayın meydanagelmesinde kusurlu olduğu” kabul edilmiş ise de; olay mahallinde trafik sinyalizasyon sistemiyle sağlanmış kaplama üstü yaya geçidi bulunup bulunmadığı, yayanın yola hangi taraftan intikal ettiği, çarpma noktasının yaya geçidi üzerinde, kavşak başında, kavşak içerisinde, kavşağı geçtikten sonra mı olduğu, çarpma noktasının yaya kaldırımına, ışıklı kavşağa ve yaya alt geçidine uzaklığı, çarpma anında trafik ışıklarının konumu, çarpmadan sonra aracın kaç metre mesafede durduğu hususlarının belirlenebilmesi bakımından, sanık, katılan ve bildirecekleri tanıklar hazır olacak şekilde, mahallinde uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılıp olayın meydana geliş şekli ve çarpma noktası kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlendikten ve tarafların kusur durumu tereddütsüz şekilde saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,