muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6938, Karar No: 2016/868, Tarih: 01.02.2016

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda kanuna uygun olarak verilen arama kararının yerine getirilmesi sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de, sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, hükümden TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine ''24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına," ibaresi yazılmak suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14507, Karar No: 2015/11477, Tarih: 19.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14507 E.  ,  2015/11477 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Orhaneli Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2015

NUMARASI : 2014/464-2015/80

TALEP EDEN : B.. M..

HÜKÜMLÜ : Ö.. Y..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Bursa 1. Sulh Hukuk ve Orhaneli Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin "O.. Mah. C.. Cad. No:.. İçkpı No:.. B../BURSA" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Orhaneli Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin “K.. Mah. Y.. Cad. B.. Apt. No:.. Kat:.. Y.../BURSA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün Gölpazarı Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce 19.08.2015 tarihinde alınan ifadesinden cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin "Ç.. Mah. K.. Sok. No:.. G.. Apt. K:. N:. N../BURSA" olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/27, Karar No: 2005/7, Tarih: 02.02.2005

**Ceza Genel Kurulu         2005/12-27 E.  ,  2005/7 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Manisa İcra Mahkemesi

**Günü** : 13.7.2004

**Sayısı** : 217-310

Taraflar arasındaki *“itirazın kaldırılması”* davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manisa İcra Mahkemesince isteğin kabulüne dair verilen 19.11.2002 gün ve 2002/302-660 sayılı kararın incelenmesi davalı/borçlular vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 02.06.2003 gün ve 2003/9736-12638 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiş; direnme kararının davalı/borçlular vekili tarafından temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunun 24.03.2004 gün ve 2004/12-157 esas, 2004/152 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiş ve mahkemece bozma üzerine yapılan yargılamada bu kez Hukuk Genel Kurulu kararına rağmen yeniden direnme kararı verilmiştir.

**TEMYİZ EDEN:** Davalı/borçlular vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Temyiz edilen karar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.03.2004 gün ve 2004/12-157 esas, 2004/152 sayılı ilamıyla bozulan önceki kararda direnilmesine ilişkindir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429/son maddesi *“Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği karara uymak zorunludur”* hükmünü taşımaktadır. Bu açık hüküm karşısında Hukuk Genel Kurulu kararlarına karşı direnme olanağı bulunmamaktadır (Hukuk Genel Kurulunun aynı mahiyetteki 30.10.2002 gün ve 2002/11-1033-2002/863 sayılı kararı).

Açıklanan durum karşısında; Yerel mahkemece, anılan Yasa hükmü karşısında, bozmaya uyularak yeni bir karar verilmesi gerekirken, yeniden direnme hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.Mahkeme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

**SONUÇ:**Davalı/borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın yukarıda açıklanan nedenle **BOZULMASINA,** istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine,2.2.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3813, Karar No: 2011/3768, Tarih: 31.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3813 E.  ,  2011/3768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ    : AYBASTI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ    : 20/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu Temmuz 1967 tarih ve 85 sıra numaralı tapuda kayıtlı taşınmazının 3-3,5 dönümlük kısmına davalının mülkiyet iddiasıyla müdahale  ettiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesini istemiş, davalının yargılama sırasında vefatı üzerine davayı tereke mümessili takip ederek davanın kabulünü istemiştir.

Davalı, çekişmeli taşınmazın kendisinin paydaş olduğu 20.4.1961 tarih ve 147 sıra nolu tapu kaydı kapsamında kaldığını  ve bu hususun daha önceden görülen davalar  sonucu kesinleşen mahkeme kararıyla belirlendiğini beyan edip, davanın reddini savunmuş, davalının yargılama sırasında vefatı üzerine mirasçıları davayı takip ederek, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın davalının dayandığı tapu kaydı kapsamında kaldığı ve bu hususun daha önceden kesinleşen mahkeme kararlarıyla saptandığı gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, (davacının bir kısım mirasçıları olan) dahili davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının Temmuz 1967 tarih ve 85 sıra nolu kayden paydaş olduğu, tapu kaydına dayalı olarak eldeki davayı açtığı, davalının ise maliki bulunduğu 20.4.1961 tarih ve 147 sıra nolu tapu kaydına tutunarak davanın reddini savunduğu, Aybastı Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 17.02.1979 tarih ve 1978/38 esas, 1979/110 karar; 18.02.1999 tarih ve 1994/41 esas, 1999/21 karar;  13.06.2002 tarih ve 2000/6 esas, 2002/101 karar sayılı dosyalarda taraf tapularının kapsamlarının belirlendiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; harita ve krokisi  bulunan tapu kayıtlarına Medeni Kanunun 719, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20.maddesi uyarınca kapsam belirleneceği kuşkusuzdur.Ancak böyle bir harita ve kroki yoksa veya uygulanabilir nitelik taşımıyorsa öncelikle tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm gittileri ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilmesi,gitti kayıtlarının yüzölçümlerinde veya sınırlarında bir değişiklik varsa dayandığı belgelerin incelenip,doğru ve yasal bir nedenin bulunup bulunmadığının araştırılması,doğru esasa dayanmıyorsa,ilk tesisindeki sınırlara itibar edilmesi,ayrıca uygulamada yararlanmak üzere varsa komşu taşınmaz kayıtlarının

getirtilmesi,böylece yanların dayandığı,usulüne uygun olarak çıkarılmış tüm belgeler toplandıktan,dosya öteki yönlerden de keşfe hazır hale geldikten sonra yöreyi iyi bilen yaşlı ve yansız yerel bilirkişi veya bilirkişiler aracılığı ile uygulama yapılması, kayıtlardaki her sınır yerel bilirkişi veya bilirkişilerden sorulup arazi üzerinde tespit edilmesi;gerektiğinde sınırlar hakkında açıklayıcı doyurucu bilgiler alınması, bilinmeyen sınırlar yönünden taraflara tanık dinletme olanağının sağlanması,komşu taşınmaz kayıtlarının da aynı şekilde uygulanarak yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin denetlenmesi gerekir.Öte yandan sınırlar değişebilir nitelikte ise veya tam olarak kapanmayıp açık yönler kalıyorsa, kayda değişmez sınırlarla bağlantı kesilmemek suretiyle miktarına göre kapsam belirlenmesi, ayrıca tapu fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilerden keşifte saptanan bilgi ve bulgulara uygun ve uygulamayı tam olarak yansıtan, infaza elverişli rapor ve kroki alınması zorunludur.

Somut olayda, yukarıda özetlenen ilkeler gözetildiğinde, mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulamanın hükme yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Yukarıda belirtilen dosyalarda alınan rapor ve krokiler uygulanmadığı gibi, eldeki dosyada sunulan bilirkişi rapor ve krokisinde taraf tapularının çekişmeli taşınmaza uyduğu bildirilmiş olmakla çifte tapu halinin söz konusu olup, olmadığı da irdelenip, değerlendirilmemiştir.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeler gözetilmek suretiyle yerinde uzman bilirkişi veya içinde harita mühendisi sıfatını haiz bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyeti aracılığıyla keşif yapılması ve önceki dosyalarda belirlenen tapu kayıtları kapsamları da nazara alınarak ve krokileri de uygulanarak taraf tapularına kapsam tayin edilmesi, çifte tapu halinde sahih esaslı ve önceki tarihli tapuya değer verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı tarafın, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   31.03.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6527, Karar No: 2017/3910, Tarih: 20.09.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/6527 E.  ,  2017/3910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanığın psikolojik rahatsızlıkları olduğu yönündeki iddiaları üzerine, Bayındır Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nden alınan raporda, sanığın suç tarihi itibariyle akıl hastalığı olup olmadığının tespit edilmesi gerekirken rapor tarihinde akıl hastalığının bulunmadığının belirtildiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında sanığın suç tarihi itibariyle ceza sorumluluğunu kısmen veya tamamen kaldıracak bir akıl hastalığının olup olmadığı hususunda rapor aldırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre,

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmayan sanık hakkında TCK'nın 191/1. maddesinde öngörülen cezaya hükmolunması ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri ve infazı ile ilgili karar verilip hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 20/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2908, Karar No: 2019/4429, Tarih: 09.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/2908 E.  ,  2019/4429 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İle davalı kendisine asaleten...'e velayeten ..., kendisine asaleten Aliye Akı'ya velayeten ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22/01/2015 gün ve 2011/1043-2015/27 sayılı hükmün Dairenin tamyiz dilekçesinin 15/03/2019 gün ve 2016/17871-2018/2581 sayılı kararı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, süresi içinde davacı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 440/III-1 maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 01.01.2018 tarihinden itibaren 15.910,00.-TL olarak belirlenmiştir. Mahkeme hükmü anılan tarihten sonra incelenmekle, davacı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 09/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18611, Karar No: 2017/12217, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18611 E.  ,  2017/12217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7625, Karar No: 2015/6974, Tarih: 08.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7625 E.  ,  2015/6974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8959, Karar No: 2015/3300, Tarih: 24.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8959 E.  ,  2015/3300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :Beraat.

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

Sanığın saat 18:00 sıralarında idaresindeki kamyonet ile çift yönlü, 12 m. genişliğindeki yolda sağ şeritten seyredip, meskun kavşak mahalline geldiğinde, yolun solundan el arabasını iterek yola girdiğini gördüğü 10 yaşındaki katılanın ittiği el arabasına aracının sol yan orta kısmı ile çarpıp, el arabasını 9.5 m. sürüklemesi ve aracının sol arka tekeri ile katılanın sağ ayağı üzerinden geçmesi sonucu katılanın hayat fonksiyonlarını 6. derecede etkileyen kemik kırıkları oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayın yargılaması sonunda sanık hakkında beraat kararı verilmiş ise de, sanığın, katılanın el arabasını iterek yola girdiğini, korna çalmasına rağmen kendisini fark etmediğini bildirmesi, olay öncesi fren tedbirine başvurmadığının görülmesi ve çarptığı el arabasını sürükleyerek yolda 9.5 m kazıntı izi bırakacak şekilde süratli olduğunun anlaşılması karşısında, tali derecede kusuru olduğunun kabulü ile mahkumiyeti yerine isabetsiz bilirkişi raporuna itibar edilerek, yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5735, Karar No: 2021/3666, Tarih: 19.04.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/5735 E.  ,  2021/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinme İşlemlerinde Ana Baba Rızasının Aranmaması

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Adana 1. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Adana 1. Aile Mahkemesinin 21.02.2019 tarihli ve 2018/1000 Esas, 2019/132 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına, hukuki ilişkinin nitelendirmesi ile evlat edinme işlemlerinde anne baba rızasının aranmaması istenen çocuğun evlat edindirilmek üzere aile yanına yerleştirildiğinin anlaşılmasına göre, temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 19.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8148, Karar No: 2021/10083, Tarih: 13.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/8148 E.  ,  2021/10083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet

2-Temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün SEGBİS sistemiyle ceza infaz kurumunda bulunan sanığın ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verildiği, sanık müdafinin 29/12/2014 tarihinde hükmü temyiz ettiği, sanığın da 29/12/2014 tarihinde “Temyizden feragat talebim hk” konulu dilekçesinde; almış olduğu cezayı uygun gördüğünden onanmasına ilişkin bulunduğu ceza infaz kurumundan yazılı dilekçe gönderdiği, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince 09/01/2015 tarihli ek kararla hükmün kesinleştirilmesine karar verildiği, söz konusu ek kararın sanığa bulunduğu ceza infaz kurumu kanalıyla 30/01/2015 tarihinde, sanık müdafiine de 11.02.2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın bulunduğu cezaevinden 01/08/2016 tarihinde kendisinin okuma yazma bilmediğini koğuştaki arkadaşının yanlış dilekçe yazdığını belirterek temyiz hakkının kendisine iade edilmesini ve hükmü temyiz etmek istediği, 18.08.2016 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşıldığından, vazgeçmeden vazgeçme mümkün olmadığından ve ek karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan sanığın ek karara yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, ret kararının ONANMASINA, 13/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.