muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9465, Karar No: 2022/8285, Tarih: 22.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9465 E.  ,  2022/8285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KIRŞEHİR 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmüne aykırı olarak sanığın 11/06/2014 tarihli eylem nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının bilinen son adres yerine MERNİS adresine yapılan, tebligatın usulsüz olması yanında tebliğ edilen kararda, sanığa bu erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için, karar içeriğindeki yasa yolu bildirimi de usulsüzdür. Bu durumda karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile kesinleştiğinden söz edilemez. Dolayısıyla bu usulsüzlüğü ortadan kaldırmak için, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, yükümlülüklere uymama eylemini, 04/08/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirmesi nedeniyle kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

2) 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2.

maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve usule uygun tebliğ yapılmadığı anlaşılmakla; tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine hükmolunması,

3) 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

Anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

4) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Kabule göre de; sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilinin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/324, Karar No: 2018/2002, Tarih: 18.04.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/324 E.  ,  2018/2002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Davetiye tebliğine rağmen sanık ... müdafii duruşmaya gelmediğinden temyiz incelemesi, duruşmasız olarak yapılmıştır.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın 03.10.2015 tarihli eylemi nedeniyle 8 yıl 4 ay hapis ve 100 gün adli para cezası ile, 29.11.2015 ve 03.12.2015 tarihli eylemleri nedeniyle de 10 yıl 5 ay hapis ve 125 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bozma öncesi hükümde ise sanığın her üç eylemi tek suç kabul edilerek sanığın sonuç olarak 12 yıl 6 ay hapis ve 150 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, bozma sonrası kurulan hükümde sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek cezası belirlenirken; 03.10.2015 tarihli eylemi nedeniyle ayrı hüküm kurulması, 29.11.2015 ve 03.12.2015 tarihli zincirleme eylemleri yönünden ise; ceza belirlendikten sonra kazanılmış hak nedeniyle daha fazla cezaya hükmolunamayacağından aradaki fark olan 4 yıl 2 ay hapis ve 50 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanığın bu hakları kullanmaktan yoksunluğunun; (3) numaralı fıkra gereğince kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, (2) numaralı fıkra gereğince ise diğer haklar ve yetkiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-a)Sanığın 03.10.2015 tarihli eylemi nedeniyle verilen “8 yıl 4 ay hapis ve 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinden sonra gelmek üzere “sanığa verilen 100 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanmak suretiyle 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “adli para cezasının TCK'nın 52/4.maddesi uyarınca takdiren aylık 10 eşit taksitle tahsiline,taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde kalan cezanın tamamının tahsiline,sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi,

b)Sanığın 29.11.2015 ve 03.12.2015 tarihli eylemleri nedeniyle verilen “10 yıl 5 ay hapis ve 125 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinden sonra gelmek üzere “sanığa verilen 125 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanmak suretiyle 2.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca takdiren aylık 10 eşit taksitle tahsiline,taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde kalan cezanın tamamının tahsiline,sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi,

Hüküm fıkrasında yer alan “neticeten sanığın CMUK'nın 326/4. maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 150 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin çıkarılarak yerine “neticeten sanığın CMUK'nın 326/4. maddesi dikkate alınarak fark ceza olan 4 yıl 2 ay hapis ve 50 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “sanığa verilen 50 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanmak suretiyle 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca takdiren aylık 10 eşit taksitle tahsiline,taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde kalan cezanın tamamının tahsiline,sanığa ihtarına” ibarelerinin eklenmesi,

2-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafın hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Sanık hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19010, Karar No: 2017/16329, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/19010 E.  ,  2017/16329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/573, Karar No: 2013/633, Tarih: 07.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/573 E.  ,  2013/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

... Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 tarih ve 2012/... sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı ... Yasası'nın ....maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın .... maddesinde, daireler arası işbölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık, borçlu davalıların vergi dairesindeki KDV iadesi alacağını, muvazaalı olarak, üçüncü kişilere devir ve temlik ettiği iddiasına dayalı olarak, temlike konu alacağın muvaazalı olduğunun tespiti istemine ilişkin olup, İİK'nın 142. ve 235. maddeleri uyarınca düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmayıp, davacının varlığını iddia ettiği ve dayandığı sıra cetvelinin vergi dairesinin paylaştırma işleminden ibaret bir cetvel olduğu anlaşıldığından ve dava, BK'nın .... maddesi uyarınca genel muvaaza iddiasına ilişkin olduğundan, hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır. ... Hukuk Daireleri İşbölümü Kararı'nın ortak hükümlere ilişkin .... maddesinde, ihtiyati tedbir taleplerine ilişkin kararların temyiz inceleme süresinin asıl davaya bakacak daireye ait olduğu belirtilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek .... Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2622, Karar No: 2013/4509, Tarih: 14.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/2622 E.  ,  2013/4509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması, takibin devamı, tahliye ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı tarafından, sözlü kira akdine dayanılarak 15.02.2012 tarihinde başlatılan icra takibinde aylık 580,00 TL den 2011 yılına ait 12 aylık kira ile aylık 630,00 TL den 2012 yılı Ocak ve Şubat ayları kirası olmak üzere toplam 8.220,00 TL nin tahsili istenilmiştir. Ödeme emrinin 23.02.2012 tarihinde tebliği üzerine davalı borçlu yasal süresindeki itirazında kira başlangıç tarihinin 15 Temmuz olduğunu, yıllık kira 1.200,00 TL iken, 15.7.2011 – 15.7.2012 dönemi için yıllık 7.000,00 TL olarak kararlaştırdıklarını, söz konusu miktarın 1.250,00 TL'lik kısmını alacaklının hesabına yatırdığını, kalan 5.750,00 TL lik kısmı ise ödeyeceğini, takipteki gibi aylık kiraların 580,00 TL ve 630,00 TL olmadığını ileri sürmüş, yargılama sırasında ise söz konusu kiraların ödendiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, her ne kadar “davalının itirazını ispat edemediğinden bahisle” davanın kabulüne karar verilmiş ise de, taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmamakta olup, kira ilişkisi ve kira miktarını ispat külfeti davacı kiralayandadır. Davacı tarafından 2011 yılı aylık kirasının 580,00 TL, 2012 yılı aylık kirasının ise 630,00 TL olduğu beyan edilerek bu miktarlar üzerinden icra takibi yapılmıştır. Davalı borçlu ise kira ilişkisine karşı çıkmamış olup, yıllık kiranın 1.200,00 TL iken, 15.07.2011 – 15.07.2012 dönemi için yıllık 7.000,00 TL olarak kararlaştırıldığını ve bu miktarı da ödediğini, kira borcu bulunmadığını savunmuştur. Davacı tarafından takip konusu edilen kira dönemindeki aylık kiraların talep edilen miktarda olduğu yazılı belge ile usulünce kanıtlanamadığından davalının kabul ettiği miktarlara itibar edilerek 2011 yılı başından 15.7.2011 tarihine kadar yıllık 1.200,00 TL den (aylık 100,00 TL), 15.7.2011 tarihinden itibaren de yıllık 7.000,00 TL den aylık 583,00 TL olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda takip konusu dönem için davalı kiracının borcunun toplam 5.314,00 TL olduğu anlaşılmaktadır. Davalı kiracı tarafından icra dosyasına 22.03.2012 tarihinde 5.750,00 TL, 23.03.2012 tarihinde ise 990,45 TL olmak üzere toplam 6.740,45 TL ödeme yapılmış olduğu anlaşılmış, ayrıca 1.250,00 TL nin de haricen ödenmiş olduğu davacı tarafından kabul edilmiştir. Bu durumda davalı tarafından yapılan toplam ödeme miktarı takibe konu istenebilecek dönem borcundan daha fazla bir miktara tekabül etmekte olduğundan mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15961, Karar No: 2021/17403, Tarih: 21.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/15961 E.  ,  2021/17403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 Tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü/tutuklu olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Tekirdağ 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair de bir talebi bulunmayan sanığın kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.