muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30775, Karar No: 2015/35879, Tarih: 24.12.2015

Davacı, maaş nakil ilmuhaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanun'a uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer malî haklarına, bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmuhaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli, kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10635, Karar No: 2017/4914, Tarih: 01.06.2017

**7. Ceza Dairesi         2017/10635 E.  ,  2017/4914 K.**

**"İçtihat Metni"**

5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunuma aykırı davranmak suçundan sanık ...'in, anılan Kanun’un ek 5/2., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80.00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair GEYVE Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2013 tarihli ve 2012/155 esas, 2013/91 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 08/03/2017 günlü kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/03/2017 gün ve KYB. 2017/17115 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Sanığın farklı zamanlarda gerçekleştirdiği aynı eylemlerinden dolayı, Geyve Asliye Ceza Mahkemesinin 04/03/2014 tarihli ve 2012/208 esas, 2014/86 karar sayılı ve Geyve Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2014 tarihli ve 2012/136 esas, 2014/63 karar sayılı sayılı dosyaları nedeniyle yargılamalarının yapılarak mahkum edildiği, bu eylemlerin suç tarihlerinin 09/05/2012 ve 03/04/2012, iddianame tarihlerinin ise 25/07/2012 ve 15/06/2012 olduğu, anılan dosyaların temyiz incelemesi için Yargıtay nezdinde bulunduğunun 02/12/2016 tarihli Mahkeme yazısından anlaşıldığı, Geyve Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2013 tarihli kararına konu iddianame tarihinin 29/06/2012 tarihi olup tüm suç tarihlerinden sonra olduğu, benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 16/06/2016 tarihli ve 2014/29378 esas, 2016/8441 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sanığın eylemlerinin benzer mahiyette bulunduğu anlaşılmakla, bahse konu dosyaların birleştirilip, bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlenip işlenmediği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında Geyve Cumhuriyet Savcılığı tarafından suç tarihi 09.05.2012 olan eyleminden dolayı 25.07.2012 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı ve Geyve Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2014 tarih ve 2012/208 E ve 2014/86 K sayılı kararı ile 5015 sayılı Kanunun ek 5/1. maddesi gereğince neticeten 3 yıl 6 ay hapis ve 16.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı, bu kararın katılanlar vekili, sanık ve malen sorumlu vekillerinin temyizi üzerine halen Dairemizin 2016/6974 esas sırasında temyiz incelemesi için beklediği, yine sanık hakkında Geyve Cumhuriyet Savcılığı tarafından suç tarihi 03.04.2012 olan

eyleminden dolayı 15.06.2012 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı ve Geyve Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25.02.2014 tarih ve 2012/136 E ve 2014/63 K sayılı kararı ile 5015 sayılı Kanunun ek 5/1. maddesi gereğince neticeten 2 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı, bu kararın temyizi üzerine halen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/68523 esas sırasında temyiz incelemesi için beklemekte olduğu anlaşılmaktadır.

Kanun yararına bozma talebinde bulunulan dosyada ise; suç tarihi 06.03.2012 olan eyleminden dolayı 29.06.2012 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı ve Geyve Asliye Ceza Mahkemesi’nin 16.04.2013 tarih ve 2012/155 E, 2013/91 K sayılı kararı ile 5015 sayılı Kanunun ek 5/1, TCK’nun 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ancak CMK.nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 06.06.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

YukarIda belirtilen eylemler, suç tarihleri ve iddianame tarihleri itibariyle incelendiğinde sanık hakkında TCK.nun 43. maddesinin uygulanma şartları oluşmakta ise de; kanun yararına bozma talepli bu eylemi nedeniyle verilen temyiz edilmeden kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasına havi hükümlülüğü ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar bulunmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları temyiz yasa yoluna tabi olmayıp itiraza tabi kararlardır. CMK.nun 231/8. fıkrası gereğince beş yıl denetim süresi bulunmaktadır. CMK.nun 231/10. fıkrasına göre denetim süresi içinde yeni bir suç işlemeyen sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldınlarak davanın düşmesine karar verilecektir. CMK.nun 231/11. fıkrasına göre ise denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkeme hükmü açıklayacaktır.

Yani hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi halinde geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucu doğurduğundan, bu özelliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Somut olayda mahkeme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte CMK.nun 231/8. madde ve fıkrasına göre "sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına, herhangi bir yükümlülük yüklenmesine gerek olmadığına" karar verdiğinden, bu hükümler karşısında sanığın beş yıl süre ile denetime tabi tutulup, bu süre içinde kasten yeni bir suç işleyip işlemediğinin de takibi gerekecektir. Beş yıl içinde yeni bir suç işlemediği takdirde hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verilecektir. Bu uygulama sanığın lehine sonuç doğuracaktır.

Sanık beş yıllık denetim süresi içinde suç işlediği takdirde ise hüküm açıklanacaktır. Hükmün açıklanması ile birlikte sanık hakkındaki kesinleşen ve infaza verilen diğer eylemleri ile birlikte TCK.nun 43. maddesinin uygulanma şartlarının oluşup oluşmadığı temyiz edenlerin sıfatları gözetilerek değerlendirilebilecektir.

CMK.nun 223. maddesi anlamında kesinleşen bir hükmün bulunmaması, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın temyiz yasa yoluna değil, CMK.nun 231/12. madde ve fıkrası uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olması ile yukarıda anlatılanlar birlikte değerlendirildiğinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden CMUK.nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 01/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5241, Karar No: 2020/303, Tarih: 16.01.2020

**5. Ceza Dairesi         2017/5241 E.  ,  2020/303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 16/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2020, Karar No: 2021/6643, Tarih: 29.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2020 E.  ,  2021/6643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. ile ... vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vd. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 29/04/2021 günü temyiz eden bir kısım davalılar vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer taraf vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak bir kısım davalılar vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 315 ada 157 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Aynı amaçla kamulaştırılan ve birbirine komşu olan Sarayaltı Mahallesi 444 ada 16 parsel sayılı taşınmaza 21.07.2014 değerlendirme tarihinde 807.60 TL/m², ... Mahallesi 315 ada 27 parsel sayılı taşınmaza 24.03.2014 değerlendirme tarihinde 714.98 TL/m², ... Mahallesi 315 ada 163 parsel sayılı taşınmaza 21.07.2014 değerlendirme tarihinde 807.59 TL/m² ve 315 ada 560 parsel sayılı taşınmaza 884.00 TL/m² birim fiyat takdir edildiği ve bu bedellerin Dairemiz denetiminden geçerek

2019/3055 Esas, 2019/3584 Esas, 2020/753 Esas, 2020/757 Esas sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından, değerlendirme tarihi olan 21.07.2014 itibariyle dava konusu taşınmaza takdir edilen m² birim fiyatı inandırıcı görülmediğinden, aynı konumda bulunan ve değerlendirme tarihi yakın olan parseller için tespit edilen m² değerinden ayrılma nedenleri konusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi,

2019/3055 Esas, 2019/3584 Esas, 2020/753 Esas, 2020/757 Esas sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından, değerlendirme tarihi olan 21.07.2014 itibariyle dava konusu taşınmaza takdir edilen m² birim fiyatı inandırıcı görülmediğinden, aynı konumda bulunan ve değerlendirme tarihi yakın olan parseller için tespit edilen m² değerinden ayrılma nedenleri konusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi,

2)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davacı idare ile bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden bir kısım davalılar idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00'şer TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 29/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/189, Karar No: 2006/194, Tarih: 19.09.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/2-189 E., 2006/194 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/2-189 E., 2006/194 K.**

**- HAFİF HAPİS VE HAFİF PARA CEZALARININ İDARİ PARA CEZASINA DÖNÜŞTÜRÜLMESİ

- KUMAR OYNATMA SUÇU

- LEHE OLAN HÜKÜMLERİN UYGULANMASINDA USUL**- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 7 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 567 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

**"İçtihat Metni"**

H…

….. A…

…..'ın kumar oynatma suçundan dolayı 765 sayılı TCY'nın 567/1, 647 sayılı Yasanın 4. ve 765 sayılı TCY'nın 72. maddeleri uyarınca 259.974.000 Lira hafif para cezası ile cezalandırılmasına, suç eşyasının aynı Yasanın 567/2. maddesi gereğince müsaderesine ilişkin olarak Çorum 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 08.07.2005 gün ve 18-117 sayılı karar yasayoluna başvurulmaksızın kesinleşmiş, bilahare 5237 sayılı Türk Ceza Yasası ile 5326 sayılı Kabahatler Yasasının yürürlüğe girmesi nedeniyle uyarlama isteminde bulunulması üzerine Yerel Mahkeme evrak üzerinde yaptığı inceleme sonunda 22.06.2005 gün ve 449-717 sayı ile; kesinleşmiş önceki cezanın hükümlünün daha lehine olduğunu kabul ederek, önceki hükmün geçerliliğine, infazın devamına karar vermiş, bu karar da yasa yoluna başvurulmaksızın kesinleşmiştir.

Adalet Bakanının yasa yararına bozma isteminde bulunması üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2.Ceza Dairesince 09.05.2006 gün ve 2370-9436 sayı ile; yasa yararına bozma istemi yerinde görülerek, "..........Çorum 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 22.06.2005 gün ve 449-717 sayılı ek kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca bozulmasına, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 567/1. maddesi uyarınca 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanunun 2. maddesine 5335 sayılı Kanunla eklenen fıkra uyarınca mahkemenin takdiri de gözetilerek 1 ay hafif hapis ve 82 YTL. hafif para cezası ile cezalandırılmasına, tayin olunan hafif hapis cezasının beher günü 647 sayılı Kanunun 4. maddesi gereğince 1 YTL hesabı ile 30 YTL hafif para cezasına çevrilmesine, aynı cins cezalar toplanarak sanığın sonuç olarak 112 YTL hafif para cezası ile cezalandırılmasına, 5252 sayılı Kanunun 5349 sayılı Kanunla değişik 7. maddesi uyarınca tayin olunan sonuç cezanın 112 YTL idari para cezasına çevrilmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 22.06.2006 gün ve 16881 sayı ile itiraz yasayoluna başvurarak;

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 22.06.2006 gün ve 16881 sayı ile itiraz yasayoluna başvurarak;

5252 sayılı Yasanın 7. maddesinin, 765 sayılı TCY'nda yaptırım olarak hafif hapis veya hafif para cezaları öngörülen suçlar yönünden uygulanması olanağının bulunmaması nedeniyle, yasa yararına bozma isteminin reddine, uygulanma olanağı bulunduğunun kabulü halinde ise, idari para cezasının 5252 sayılı Yasanın 7. maddesinde belirtilen esaslar çerçevesinde belirlenmesi için dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmesi, isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Kesinleşmiş mahkûmiyet hükmünde değişiklik yargılaması sonunda, hükümlünün kumar oynatma suçundan dolayı 765 sayılı TCY'nın 567/1 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 259.974.000 lira hafif para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin önceki kesinleşmiş hükümde değişiklik yapılarak sonuç olarak 112 Yeni Türk Lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen olayda, Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlıklar;

1-)5252 sayılı Türk Ceza Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasanın 7. maddesi hükmünün, yürürlükten kalkmış bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasındaki hafif hapis ve hafif para cezalarını da kapsayıp kapsamadığı,

2-)Kapsadığının kabulü halinde ise somut olayda hesaplama yönteminin doğru olup olmadığının,

Belirlenmesi noktalarında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık konusu hususları sırasıyla inceleyecek olursak;

1-) 5252 sayılı "Türk Ceza Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasa"nın 7. maddesi ile; Özel ceza yasaları ile ceza içeren yasalardaki, "hafif hapis" cezaları, "hapis" cezasına; "hafif para" cezaları, "adli para" cezasına ,6. maddesi ile de, "ağır hapis" cezaları, "hapis", "ağır para ceza"ları ise "adli para cezası"na dönüştürülmüştür. Ancak bu değişikliğin sadece özel ceza yasaları veya ceza içeren diğer yasalarla sınırlı kalmaması, 765 sayılı Türk Ceza Yasasında cürüm ve kabahat olarak ikili tasnife tabi tutulan ve 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenmiş bulunan diğer suçların yaptırımlarını da etkileyebilmesi bakımından, 11.05.2005 gün ve 5349 sayılı Yasa ile anılan maddelerde değişiklik yapılmış, her iki maddede geçen "özel ceza kanunları ile ceza içeren" ibareleri metinden çıkartılmıştır. Böylelikle, 5252 sayılı Yasanın 7. maddesi ile, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen kabahatler yönünden 765 sayılı Türk Ceza Yasasında hafif hapis ve hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımların idari para cezasına dönüştürülmesi sağlanmıştır.

Görüldüğü gibi başlangıçtaki hüküm, sadece özel ceza yasaları ile ceza içeren yasalardaki hafif hapis ve hafif para cezalarının dönüştürülmesi ile sınırlı iken, sonradan yapılan düzenlemeyle genel ve özel tüm yasaları kapsar hale gelmiştir. 5252 sayılı Yasanın 12. maddesi ile 765 sayılı Türk Ceza Yasasını tüm ek ve değişiklikleri ile yürürlükten kaldıran Yasa Koyucu, yürürlükten kaldırdığı bir yasadaki yaptırım sisteminin değiştirilmesini başlangıçta gereksiz görmüş, ancak, 765 sayılı Yasanın lehe yasa olması nedeniyle uygulanabileceği hallerde bazı duraksamaların doğması üzerine, 5349 sayılı Yasa ile yaptığı değişiklikle, amacının 765 sayılı Yasalardaki yaptırım sistemini dışlamak olmadığını açıkça ortaya koymuş, yeni düzenleme ile de 6 ve 7. madde hükümlerini tüm yasalar için uygulanabilir hale getirmiştir.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığının, 5252 sayılı Yasanın 7. maddesindeki düzenlemenin 765 sayılı Türk Ceza Yasasında öngörülen hafif hapis ve hafif para cezalarını kapsamadığına ilişkin itirazı yerinde değildir.

2-) Özel Dairenin, idari para cezasını hesaplama yönteminin doğru olup olmadığına ilişkin ikinci itiraz nedenine gelince;

Ceza yasalarının zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kurallar, yürürlükten kalkmış bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 2. maddesinde ve 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının "Zaman bakımından uygulama" başlıklı 7. maddesinde benzer şekilde düzenlenmiş, her iki maddede de; ceza hukukunun en önemli ilkesi olan, ceza hukuku kurallarının yürürlüğe girdikleri andan itibaren işlenen suçlara uygulanacağına ilişkin, ileriye etkili olma prensibi ile bu ilkenin istisnasını oluşturan, failin lehine olan yasanın geçmişe etkili olması, "geçmişe etkili uygulama" veya "geçmişe yürürlük" ilkesine yer verilmiştir.

Bu ilke uyarınca, suçtan sonra yürürlüğe giren ve fail lehine hükümler içeren yasa, hükümde ve infaz aşamasında dikkate alınmalı, ancak aleyhe hükümler içeren yasa hiçbir şekilde geriye yürütülmemelidir.

Lehe yasanın tespiti ise değişen ceza mevzuatı karşısında dahi halen geçerliliğini koruyan 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi doğrultusunda, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte olanı uygulamayı gerekli kılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

H…

….. A…

…..'ın 19.10.2003 tarihinde işlediği kumar oynatma suçundan dolayı 765 sayılı TCY'nın 567/1, 647 sayılı Yasanın 4. ve 765 sayılı TCY'nın 72. maddeleri uyarınca sonuç olarak 259.974.000 Lira hafif para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kesinleşmiş hükme yönelik uyarlama yargılaması sonunda Yerel Mahkeme, sonradan yürürlüğe giren yasal düzenlemelerin lehe sonuç doğurmadığını kabul etmiş ve kesinleşmiş hükümde değişiklik isteminin reddine karar vermiştir.