muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/16320, Karar No: 2012/381, Tarih: 17.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/16320 E.  ,  2012/381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 3201 sayılı yasa gereğince yapılan borçlanma sonrası bağlanan yaşlılık aylıklarının Kurumca iptali sonucu, yapılan ödemeler ile ödenmeyen aylıkların tahsili, terdiden kesin dönüş koşulunun gerçekleştiği tarih dikkate alınarak aynı talebin gerçekleştirilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacıya, 3201 sayılı Yasa gereğince borçlandığı süre dikkate alınarak, 01.12.2006 tarihinde yaşlılık aylığı bağlandığı, bilahare anılan tarihte çalışmaya devam ettiğinin, böylece kesin dönüş şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması üzerine bağlanış tarihi itibariyle yaşlılık aylığının iptal edildiği belirgindir.

Mahkemece, yurtdışı hizmet borçlanması için kesin dönüşü şart kılan 3201 sayılı Yasanın 3. maddesi Anayasa Mahkemesinin 12.12.2002 günlü Esas 2000/36 Karar 2002/198 sayılı Kararı ile iptal edilmiş olduğundan, artık yurt dışında bulunan Türk Vatandaşlarının borçlanabilmeleri için yurda kesin dönüş yapma koşulu ortadan kalkmış ise de, 3201 sayılı Kanunun “aylık tahsisi ve aylığın başlama tarihi” başlıklı 6.maddesinde;

"A-Bu kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için;

a)Yurda kesin dönülmüş olması,

b)Tahakkuk ettirilen döviz borcunun tamamının ödenmiş olması;

c)Döviz borcunun tamamının ödenmesinden sonra yazılı istekte bulunulması şarttır.

Yukarıdaki şartları yerine getirenlerden tahsise hak kazananların aylıkları, yazılı istek tarihini takip eden ay başından itibaren başlatılmak üzere ilgili sosyal güvenlik kurumu kanunu hükümlerine göre Bağlanır...” şeklindeki düzenleme ile 3201 sayılı Kanunun aylık bağlanması için “kesin dönüş” koşulunu aramakla birlikte bu konuda açıklayıcı bir bilgi de içermemektedir.

c)Döviz borcunun tamamının ödenmesinden sonra yazılı istekte bulunulması şarttır.

Yukarıdaki şartları yerine getirenlerden tahsise hak kazananların aylıkları, yazılı istek tarihini takip eden ay başından itibaren başlatılmak üzere ilgili sosyal güvenlik kurumu kanunu hükümlerine göre Bağlanır...” şeklindeki düzenleme ile 3201 sayılı Kanunun aylık bağlanması için “kesin dönüş” koşulunu aramakla birlikte bu konuda açıklayıcı bir bilgi de içermemektedir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 1997/10-588-857, 1998/10-645 1999-237 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, yurda kesin dönüş yapmaktan söz edebilmek için yurt dışında çalışan Türk Vatandaşlarının çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini de burada sağlamak üzere anavatana dönüş yapmaları gerekir. Başka bir anlatımla, yurt dışındaki işçi sıfatıyla, çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkilerini bitirmeden Avusturya Sosyal Güvenlik Kuruluşlarından yardım alarak geçici sürelerle yurda giriş yapmak “kesin dönüş” yapıldığı anlamını taşımaz. Keza yurt dışındaki işini kaybetmek de her zaman kesin dönüşe delalet etmez. Giderek kişi işsiz kalabilir ama işsizlik sigortasından yardım almayı yeterli görerek yurda kesin dönüş yapmayabilir.

Bu konuda çıkarılan, 06.11.2008 tarih 27046 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 4. maddesinde de “Kesin dönüş; Aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu” ifade edeceği öngörülmüştür. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarında; işsizlik sigortasından yardım almak kişinin yurt dışında oturduğuna ve yurda kesin dönüş yapmadığına kuvvetli bir delil ve karine oluşturur. Ancak bu karinenin aksi, somut olayın özellikleri içinde belirlenecek aynı güçte delillerle ispat olunabilir.

Kurum tarafında yeniden, 01.10.2008 tarihinde yaşlılık aylığı bağlanan davacının, 28.07.2007 tarihine dek çalışması ve işsizlik-hastalık parası alması sebebiyle kesin dönüş koşulunu yerine getirmediği, yurda kesin dönüş yapılıncaya kadar borçlanmanın hukuken askıya alınarak 3201 sayılı Yasanın 6.maddesine göre yurda kesin dönüş yapılmadıkça yaşlılık aylığı bağlanamayacağı ve giderek aylığın başlatılmaması,şayet bağlanmışsa aylığın kesilerek fuzulen ödenen yaşlılık aylıklarının Kurumca geri istenmesinin mümkün bulunduğu, ancak hukuken askıya alınan yaşlılık aylığının yurda kesin dönüşün gerçekleştiği tarihi takip eden aybaşı olan 01.08.2007 tarihinden itibaren yeniden ödenmeye devam olunması gerektiği, anılan tarih ile 01.10.2008 arasında da aylığa hak kazandığı gözetilmelidir.

Mahkemece, açıklanan tüm bu maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmaksızın, yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan tüm bu maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmaksızın, yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

O hâlde; davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7954, Karar No: 2024/11751, Tarih: 09.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/7954 E.  ,  2024/11751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/738 E., 2018/1298 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2017 tarihli ve 2017/509 Esas, 2017/201 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 220 nci maddesinin yedinci fıkrası ve 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının son cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.04.2018 tarihli ve 2018/738 Esas, 2018/1298 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 26.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1. Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2. Lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

3. Kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna,

4. Sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

5. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Tebliğnamedeki onama talepli görüşe (2) ve (3) bentlerinde gösterilen nedenlerle isabet bulunmamıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Tebliğnamedeki onama talepli görüşe (2) ve (3) bentlerinde gösterilen nedenlerle isabet bulunmamıştır.

2. Örgüt hiyerarşisine girdiğinin tam olarak tespit edilemediği kabul olunan ve örgüte yardım kastıyla hareket ettiği tespit edilemeyen sanığın savunmasının aksine örgüt liderinin talimatıyla örgüte müzahir bankaya para yatırdığına ilişkin de kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

3. Kabul ve uygulamaya göre;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçunda, suç tarihinin yardım oluşturan en son eylem tarihi olan "05.02.2015 " yerine İlk Derece Mahkemesi karar başlığında "29.07.2016", Bölge Adliye mahkemesi karar başlığında ise "26.07.2016" olarak gösterilmesi, yine suç adının Bölge Adliye Mahkemesi karar başlığında, "silahlı terör örgütüne yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" şeklinde yazılması,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.04.2018 tarihli ve 2018/738 Esas, 2018/1298 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17669, Karar No: 2012/25558, Tarih: 05.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/17669 E.  ,  2012/25558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

26.01.2011 tarihinde usulüne uygun olarak sanığın yüzüne karşı tefhim olunan hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 28.02.2011 günü temyiz eden sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE), 05.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/239, Karar No: 2020/2443, Tarih: 18.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/239 E.  ,  2020/2443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali/alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı-karşı davacı tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 17/03/2020 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine davalı-k.davacı vekili Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10,00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3083, Karar No: 2021/1026, Tarih: 09.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/3083 E.  ,  2021/1026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı vekili, 21.11.2013 tarihinde haczedilen malların takip borçlusuna ait olduğunu, alacaklılardan mal kaçırmaya yönelik olarak muvazaalı devir işlemi yapıldığını iddia ederek davanın kabulü ile üçüncü kişinin istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı üçüncü kişi, haciz yapılan iş yerinin kendisi tarafından işletildiğini, muvazaalı devir iddiasının doğru olmadığını, haciz sırasında bulunmadığını arama üzerine geldiğini, tanıkların davacının işçileri olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlular, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın kabulüne ilişkin verilen karar, davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 11.09.2017 tarihli ve 2017/14303 Esas, 2017/10341 Karar sayılı ilamı ile, 21.11.2013 tarihli haciz tutanağında ismi geçen kişilerin tanık olarak dinlenmesi ve neticede borçlunun mahale sonradan gelip gelmediğinin belirlenmesi ve bu doğrultuda mülkiyet karinesinin hangi taraf lehine olduğunun tespiti ile dosyada bulunan diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak, dava konusu haciz tutanağında ismi yazılı kişilerin tanık olarak dinlenmesi ile borçlu ...’in haciz mahallinde hazır olduğu, haczin takibe konu senette yazılı adreste yapıldığı, borçlular ile üçüncü kişinin faaliyet konusunun aynı olduğu, haciz yapılan adresteki iş yerini borçlu Mehmet'in 14.03.2011'de terk ettiği, borçlu ...'in aynı adreste aynı iş kolu üzerinde faaliyette bulunduğu, ...'in işi terk tarihinden iki gün sonra davalı üçüncü kişinin aynı adreste aynı işe başladığı, davalıların beyanlarına göre de borçluların iş yerini üçüncü kişiye devrettikleri, yine dinlenen tanık beyanlarına göre iş yeri üçüncü kişiye devredildikten sonra da borçluların işin başında durdukları gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Davaya konu 21.11.2013 tarihli haciz tutanağının incelenmesinde tutanağın ilk kısmında, aynen "borçlu ... arandı, mahalde hazır" ibaresinin bulunduğu görülmektedir. Haciz sırasında hazır bulunan ..., haciz tarihinde icra müdür yardımcısı olduğunu, haciz işlemi üzerinden uzun zaman geçtiği için söz konusu haciz işlemini hatırlayamadığını, ancak o tarihlerde yaptığı uygulamaya göre borçlu haciz mahallinde olmadığı taktirde arandığını ve bu şekilde haciz tutanağına geçirildiğini beyan etmiştir. Tutanakta ismi geçen tanık ... ise, iş yerine girdiklerinde borçlu ve üçüncü kişinin hazır olduğunu beyan etmiştir. Ne var ki, ... haciz tutanağına göre alacaklının temsilcisi olarak haciz sırasında hazır bulunmuştur. Bu durumda, İİK'nin 8. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli haciz tutanağına göre borçlunun arandığı belirtildiği gibi alacaklı temsilcisinin ifadesinin tarafsız olarak değerlendirilemeyeceği, İcra Müdür Yardımcısının ise olayı tam hatırlamadığı nazara alındığında borçlunun aranarak haciz mahalline geldiğinin kabulü gerekmiştir. Öte yandan, dayanak senette yazılı adreste haciz yapılmış ise de, vergi kayıtlarına göre borçlunun borcun doğumu sırasında haciz mahallinde faaliyette iken 17.05.2012 tarihinde yani haciz tarihinden çok önce haciz mahallinden ayrıldığı anlaşıldığından dayanak senet adresinde haciz yapılmış olması tek başına karinenin borçlu lehine olduğunun kabulü için yeterli görülmemiştir. Bunun dışında, haciz adresine borçlu adına çıkartılan ödeme emri iade edilmiş, haciz sırasında borçlu adına belge bulunmamıştır. Ayrıca, borçlu ile üçüncü kişi arasında akraba- arkadaş- eski çalışan şeklinde bir bağ da bulunmamaktadır. Buna göre, mülkiyet karinesi davalı üçüncü kişi lehine olup mülkiyet karinesinin aksinin davacı alacaklı tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir. Davacı alacaklının delil olarak dayandığı tanıklar tek başına karinenin aksini ispat için yeterli görülmemiştir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kabulüne yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1563, Karar No: 2019/4374, Tarih: 17.09.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/1563 E.  ,  2019/4374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili , davalının icra takibine dayanak yaptığı kredi ve kredi kartı sözleşmesi altındaki imzanın davacıya ait olmadığını, davacının kimlik bilgilerini kullanarak adına sözleşme imzalayan dava dışı Ayhan Akın aleyhine kamu davası açıldığını, bu dosyadan alınan bilirkişi raporu ile sözleşmeler altındaki imzaların davacıya ait olmadığının tespit edilmesine rağmen davalının haksız ve kötü niyetli olarak davacı aleyhine takip yaptığını ileri sürerek, davacının, davalıya takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitini, kötü niyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın açılmasına davacı bankanın sebebiyet vermediğini, davalının kötü niyetli olmadığını, ceza mahkemesindeki hüküm verilmeden önce davacı tarafından ibraname talep edilmiş olsa idi icra takibinden vazgeçilebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece verilen davanın kabulü kararı, Dairemizin 21.3.2016 gün, 2015/16177 E. - 2016/4916 K. sayılı ilamı ile, taraflar arasındaki uyuşmazlığın, davacı bankadan alınıp kullanılan kredi kartı borcundan kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle 6502 sayılı Kanun’un göreve ilişkin hükümlerinin dikkate alınması gerektiğinden davaya bakmaya tüketici mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının kimlik bilgilerinin dava dışı Ayhan Akın tarafından kullanılarak kredi kartı çıkarıldığının ve davalı bankadan tüketici kredisi kullanıldığının mahkeme kararıyla sübut bulduğu, davalı bankanın belirtilen kamu davasına müdahil olarak kabul edildiği, kamu davası yargılamasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucunda, davacı asil adına çıkartılan kredi kartı ve tüketici kredisine dayanak sözleşme ve diğer belgeler altındaki imzanın davacı asile ait olmadığının ve dava dışı Ayhan Akın'a ait olduğunun tespit edildiği, buna rağmen, davalı alacaklı tarafından davacı asil aleyhine, genel haciz yolu ile icra takibi yapıldığı, davacı tarafça takibe süresi içinde itiraz edilmemesi sonucu icra takibinin kesinleştiği, davacının takibe konu edilen alacak yönünden davalıya borçlu olmadığı, davalı alacaklı tarafın haksız ve kötü niyetli olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının takip yönünden davalıya borçlu olmadığının tespitine, kötü niyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Hüküm fıkrasında “Davalı harçtan muaf olduğundan harç takdirine yer olmadığına,” denilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 5766 sayılı Kanunun 11. maddesinin (ç) bendi ile değişik 123. maddesindeki harç istisnası yurt dışında alınacak kredilerin geri dönüşümü ile ilgili işlemlerle sınırlı olarak uygulanmaktadır. Yeniden yapılandırma ile ilgili 4603 sayılı kanunda öngörülen muafiyetin ise T.C. ... Bankasının davacı olduğu davalarda uygulanabileceği, anılan yasa hükmü gereğidir. Davalı bankanın somut olayda harçtan muaf olduğuna ilişkin yasal bir düzenleme bulunmadığı gibi tüketici de değildir. Harç kamu düzenine ilişkin olduğundan re'sen gözetilmesi gerekir. Kamu düzeni, aleyhe bozma yasağının istisnalarındandır. Bu itibarla Mahkemece davalının harçtan muaf olduğundan bahisle nispi karar harcına hükmetmemesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmişse de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sy. HMK 'nın geçici 3. maddesi ve 5236 sayılı kanunun geçici 2. maddesi yollamasıyla 1086 sy. HUMK 'nun 5236 sayılı kanunun 16. maddesiyle değiştirilmeden önceki 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün 4. bendinin son kısmında yer alan “...davalı harçtan muaf olduğundan harç takdirine yer olmadığına,” söz dizisinin çıkarılarak yerine "3.966,87 TL nispi karar harcının davalıdan tahsiline" sözlerinin eklenmesine, şeklinde değiştirilerek hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.