muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19327, Karar No: 2014/12305, Tarih: 18.06.2014

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür.Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler,internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle,klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir.Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamıyacaktır.

1-Sanığın, katılanın Denizbank Pendik Şubesi'nde bulunan hesabına ait 05.08.2006 keşide tarihli, 10.000 TL bedelli sahte olarak oluşturulmuş çeki alışveriş yaptığı tanık A.. B..'e vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik ve bankayı aracı kılarak dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia edilen olayda; sanığın suçu işlemediğine yönelik savunması karşısında, suç failinin tespitine yönelik maddi gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak şekilde açığa çıkarılması bakımından, sanık ile tanıklar A.. B.. ve S.. G..'in yüzleştirilerek suça konu çekin keşidecisi N.. C.. ile sanığın yazı ve imza örnekleri alınıp bilirkişi incelemesi yapılması, tanık A.. T.. ile sanık arasındaki alışverişe dair fatura, irsaliye ya da benzer belgelerin temin edilmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanun'un 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken haksız menfaat miktarı dikkate alınmadan gün para cezası tayin edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4510, Karar No: 2013/3557, Tarih: 03.06.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/4510 E.  ,  2013/3557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan cari hesaba dayalı bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle girişilen icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, taraflar arasında oluşan cari hesap ilişkisi çerçevesinde faturaya dayalı bakiye alacağının tahsili amacıyla giriştiği icra takibine itiraz edildiğini ifade ederek itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiş; davalı ise, borçlarının değil, alacaklarının olduğunu ifade ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, 18.11.2009 tarih ve 287018 seri numaralı, 15.174,27 TL bedelli fatura içeriği işin davalı iş sahibi şirkete teslim edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır. Mahkemece, teslim olgusunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa uyuşmazlık konusu faturanın davalı iş sahibince alındığı, KDV indiriminden faydalanılmak üzere vergi dairesine bildirilen listeye eklendiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafça takip tarihinden sonra düzeltme formu verilmişse de, faturanın vergi dairesine bildirim tarihi ile düzeltme formunun verildiği tarihler arasında geçen süre dikkate alındığında, düzeltme isteğinin yargılama sonucuna yönelik olduğu, diğer taraftan davalı şirket temsilcinin de imzasını taşıyan 29.09.2011 tarihli vergi denetimine ilişkin tutanakta, davalı şirket müdürünün, fatura konusu malların yükleniciden işlem yapılmadan teslim alındığını belirttiğinden davacının teslimi kanıtladığı kabul edilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeden davacı yüklenicinin fatura konusu işin teslimini kanıtlayamadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş, fatura konusu işin davalı iş sahibine teslim edildiğinden davacı yüklenicinin iş bedelini hak ettiği kabul edilerek, fatura bedelinin davacı alacağına eklenmesi suretiyle bulunan alacağından ödemeler mahsup edilerek sonuca uygun hüküm kurmaktan ibarettir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/880, Karar No: 2014/12347, Tarih: 04.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/880 E.  ,  2014/12347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında .... Köyü çalışma alanında bulnan 584 parsel sayılı 8.933,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., tapu kaydı miras yolu ile gelen hakkına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında Hazine tapu kaydına dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve müdahil Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kesin hüküm nedeni ile reddine karar verilmiştir. Kesin hükmün varlığından söz edebilmek için her iki davanın taraflarının, konusunun ve dayanılan dava sebebinin aynı olması gerekir. Bunun için de ikinci hükmün davacısı ve davalısının ilk hükümde de karşı karşıya gelmiş olması bir başka ifade ile aynı tarafta yer almamış olmaları gerekir. Bu husus HGK'nın 11.02.1976 tarih 8/932-208 Esas ve Karar, 18.10.1978 tarih 8/317-844 Esas ve Karar sayılı kararlarında da vurgulanmıştır. Somut olayda .... Kadastro Mahkemesinin 1996/31 Esas sayılı dava dosyasında, davacı Hazine, Mayıs 1340 tarih ve 7 sıra numaralı tapu kaydına dayanarak, davalı ... 'in tespit maliki olduğu 584 parsel ile, tespit maliki Mezkure mirasçı sıfatı ile ... ve ... ve müştereklerine karşı dava açmış, yapılan yargılama sonucunda davacı Hazine'nin dayandığı tapu kaydının 584 parseli kapsamadığından davanın reddine karar verilmiş, verilen hüküm Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. Temyize konu dava dosyasında ise; davacı ..., miras hakkına dayanarak ... aleyhine dava açmış, yargılama sırasında Hazine, Mayıs 1340 tarih ve 7 sıra numaralı tapu kaydına dayanarak davaya müdahil olmuştur.

1- Müdahil Hazine vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; .... Kadastro Mahkemesi'nin 1996/31 Esas sayılı dava dosyasında, dava konusu taşınmazın Hazine'nin dayanağı olan Mayıs 1340 tarih ve 7 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kalmadığı gerekçesi ile davanın reddine dair verilen hüküm, müdahil Hazine açısından kesin hüküm teşkil ettiğinden, dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; eldeki davanın davacısı ve davalısı olan ... ile ..., Hazinenin davası nedeniyle davalı olarak aynı tarafta yer almışlar ve o davada miras hakkına ilişkin olarak bir iddia ileri sürülmediği gibi re'sen de tartışılıp değerlendirilmemiş ve bu konuda bir karar da verilmemiştir. Hal böyle olunca sözü edilen ilamın taraflar yönünden kesin hüküm oluşturduğundan söz edilemez. O halde, mahkemece davanın esasına ilişkin deliller tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11047, Karar No: 2019/6025, Tarih: 10.06.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/11047 E.  ,  2019/6025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iddianame yerine geçen görevsizlik kararı ile ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11904, Karar No: 2013/2345, Tarih: 24.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11904 E.  ,  2013/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/1, 89/2-b,62/1, 52/2-4,53/6 madderi uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın tam kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu ve mağdurun 4(ağır) derecede yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53/6. madesinde “Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar.” hükmüne rağmen, asgari haddin aşağısında olacak şekilde 2 ay 15 gün süre ile ehliyetin geri alınmasına karar verilmek suretiyle 5237 Sayılı TCK 53/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sürücü belgesinin alınması süresinin "3 ay" şeklinde düzeltilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3520, Karar No: 2008/5410, Tarih: 15.05.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/3520 E.  ,  2008/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... Şahane ... ve davacı ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1- Şikâyet eden ... alacağının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’da gösterilen takip ve tahsil hükümlerine göre tahsiline imkân sağlayan hüküm; 4389 sayılı Bankalar Kanunu’na 5020 sayılı yasayla eklenen Ek 5 nci maddedir. Ne var ki, bu hükme göre ... alacağının anılan yasa çerçevesinde tahsili için, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18.10.2006 gün ve 19-649/661 E.K. sayılı kararında da benimsendiği üzere, “üçüncü kişilerin muvazaadan ari hakları aleyhine sonuç doğurmamak” şartının tahakkuku gerekir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

2- İcra ve İflâs Kanunu'nun (İİK’nın) 268’nci maddesinin 1’nci fıkrasına göre, “ 261 inci maddeye göre ihtiyaten haczedilen mallar, ihtiyati haciz kesin hacze dönüşmeden önce diğer bir alacaklı tarafından bu Kanuna veya diğer kanunlara göre haczedilirse, ihtiyati haciz sahibi alacaklı, bu hacze 100 üncü maddedeki şartlar dairesinde kendiliğinden ve muvakkaten iştirak eder.” Bu hüküm uyarınca ihtiyati haczin, kesin hacze iştirak edebilmesi için İİK’nın 100’üncü maddesindeki şartların somut olayda gerçekleşmesi gerekir. Bu nedenle ilk kesin hacizden önce konulan ihtiyati hacizlerin İİK’nın 100’üncü maddesindeki koşulları taşıyıp taşımadıkları kararın gerekçesinde açıklanmadan ilk kesin hacze iştirak ettirilmeleri usul ve yasaya aykırıdır.

3- İİK’nın 110’uncu maddesine göre, “Bir malın satılması kanuni müddet içinde istenmez veya talep geri alınıpta bu müddet içinde yenilenmezse o mal üzerindeki haciz kalkar.” Bu nedenle “dosyalardan birinden satış talebinde bulunulması hâlinde diğer dosyalardan satış talebinde bulunmaya gerek olmadığı” şeklindeki mahkemenin kabulü hukukî dayanaktan yoksundur. Bu itibarla bedeli paylaşıma konu mal için konulan haczin düşüp düşmediği her dosya için ayrı ayrı değerlendirilerek varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, aksine gerekçelerle hüküm oluşturulması bozmayı gerektirir.

4- Hacizlerin yenilenmesi hâlinde yenilenen haciz, yenilendiği tarih itibarıyla yeni bir haciz olup, ilk haczin devamı niteliğinde değildir. Bu hususun dikkate alınmaması suretiyle yenilenen haciz tarihinin, ilk konulan haciz tarihinden itibaren sonuç doğuracak şekilde kabulü isabetsizdir.

4- Hacizlerin yenilenmesi hâlinde yenilenen haciz, yenilendiği tarih itibarıyla yeni bir haciz olup, ilk haczin devamı niteliğinde değildir. Bu hususun dikkate alınmaması suretiyle yenilenen haciz tarihinin, ilk konulan haciz tarihinden itibaren sonuç doğuracak şekilde kabulü isabetsizdir.

5-Sıra cetvelinde sadece kendilerine pay ayrılan alacaklılar değil, tüm alacaklıların gösterilmesi gerekir. Şikayete konu sıra cetvelinin iptaline karar verilirken bu hususun nazara alınması zorunludur. Sonuç olarak, bu bentte ve yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda gerekli inceleme ve araştırmaların yapılarak varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) numaralı bentteki nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, diğer bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6415, Karar No: 2012/8535, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6415 E.  ,  2012/8535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 17/10/2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 07/12/2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/07/2012 tarih ve 2011/605 Esas, 2012/417 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: