muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21467, Karar No: 2016/29284, Tarih: 28.12.2016

Dosya içeriğine göre dava konusu işyeri davalı ...ve Gıda San. Tic. A.Ş.'ye ait iken, 01.01.2013 tarihi itibariyle diğer davalı ... Hiz. San. Tic. A.Ş. tarafından devralınmıştır. İş sözleşmesi 31.05.2013 tarihinde davacı tarafından sonlandırılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 6.maddesine göre devreden işveren devir tarihi itibariyle doğmuş bulunan alacaklardan devralan işverenle birlikte sorumludur. Ancak devreden işverenin bu sorumlululuğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda mahkemece sadece devirden sonra yapılan fazla mesai alacağı tespit edilerek hüküm altına alınmıştır. Devreden işveren işverenin devirden sonra gerçekleşen alacaklardan sorumlu olması anılan düzenleme uyarınca mümkün değildir. Hal böyle olunca hüküm altına alınan fazla mesai alacağından işyerini devreden davalı ... ve Gıda San. Tic. A.Ş.'nin sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3982, Karar No: 2022/5671, Tarih: 08.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/3982 E.  ,  2022/5671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.01.2021 tarih ve 2018/1332 E- 2021/22 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.01.2022 tarih ve 2022/49 E- 2022/64 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı şirket Ak Kumaşçılık San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne kredi kullandırdığını, kredinin teminatı olarak davalı ... adına kayıtlı taşınmazın davacı bankaya ipotek verildiğini, hesabın kat edildiğini, borçlu şirket ile ipotek veren hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe başlanması için yapılan hazıklıklarda borçlu şirketin ticaret sicil kaydından terkin edildiğinin öğrenildiğini, tasfiye işlemleri tamamlanmadan ticaret sicil müdürlüğünden terkin olan Ak Kumaşçılık San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında iş bu ihya davasını açma zorunluluğunun hasıl olduğunu belirterek Ak Kumaşçılık San. ve Tic. Ltd. Şti'nin TTK'nın 547/2 maddesi gereğince müvekkil bankanın alacağı ile ek tasfiye işlemlerini yapması için son tasfiye memurunun atanıp, anılan şirketin tescil ve ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...vekili, davalı müdürlüğün TTK'nın 32. maddesi hükmü çerçevesinde işlem yaptığını, maddede gösterilen usulde şirketin terkin edildiğini, tebligat ve ilan prosedürlerinin yerine getirildiğini, müvekkilinin dava açılmasına sebep olmadığını, bu nedenle yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu olmadıklarını bildirmiş, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, soyut, belirsiz, ileride açılacak dava ve icra takipleri için ihya kararı verilemeyeceği, bu hususun ihya davasının açılmasına dair davacının hukuki yararının varlığı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, dava dilekçesinde ve sonrasında sunulan beyanlarda davacı tarafça terkin olunan şirket hakkında devam eden bir icra takibinin veya davanın olduğu ileri sürülmediği, sadece alacağın bulunduğunun belirtildiği, bu sebeple davacının iş bu davayı açmasında hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın hukuki yarar yokluğu yönünden reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davacı banka ile ihyası istenen şirket arasında 09/04/2015 tarihinde çerçeve niteliğinde genel kredi sözleşmesi imza edildiği ve alacağa dayanak ipotek alınmak suretiyle krediler kullandırıldığı, davacı banka tarafından kredi alacağı olduğu belirtilerek TTK'nın 547.maddesi kapsamında ek tasfiye işlemlerinin yapılması için ihya talepli dava açıldığı, tasfiyesi tamamlanan şirket ile davacı banka arasında 09/04/2015 tarihinde çerçeve niteliğinde genel kredi sözleşmesi imza edildiği ve alacağa dayanak ipotek alınmak suretiyle krediler kullandırıldığı, davacı banka tarafından kredi alacağı olduğu bildirilmiş olup bu hususta yaklaşık ispatın varlığı halinde hukuki yarar bulunduğunun kabul edilmesi gerektiği, davacı vekilinin dava dilekçesine eklediği, GKS., ipotek belgesi ve kat ihtarı incelendiğinde; ibraz edilen bu belgelerin yaklaşık ispata yeterli olduğu ve davacının işbu davayı açmasında hukuki yararının olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ..., kararı temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ...'ın temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalı ...'dan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9033, Karar No: 2011/1703, Tarih: 15.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9033 E.  ,  2011/1703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.05.2009 tarih ve 2007/245-2009/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatifin 19.01.1997 tarihli genel kurulunda alınan karar gereği müvekkilinin peşin ödemeli ortak olduğunu, buna göre müvekkilinden hiçbir aidat ödemesinin istenemeyeceğini, ancak 19.06.2005 ve 25.02.2007 tarihli genel kurullarda peşin ödemeli ortakları da kapsayacak şekilde aidat alınmasına karar verildiğini, oysa bu kararlar ile müvekkilinin kazanılmış haklarının ortadan kaldırıldığını, bu durumun mutlak butlan ile batıl olduğunu ileri sürerek, anılan genel kurullardan aidat ödemesine ilişkin alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre 1 aylık hak düşürücü sürede açılmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/232, Karar No: 2010/2751, Tarih: 08.03.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/232 E.  ,  2010/2751 K.**

**"İçtihat Metni"**

... 4.Asliye Hukuk Mahkemesi

2007/374 2008/13

KARAR

Davalı tarafından, davacıya verilmiş bir vekaletname bulunmamaktadır. Taraflar arasında görülen benzer dosyalardan verilen kararlar 4.Hukuk Dairesinin 2009/13971 esas ve 2009/13937 esas numaralarına kaydedilerek inceleme yapılmıştır. Davadan görevli daire 4.Hukuk Dairesidir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 8.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4570, Karar No: 2024/3203, Tarih: 07.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4570 E.  ,  2024/3203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3089 E., 2023/809 K.

KARAR : Kısmen kabul ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/215 E., 2021/528 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve ferilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının dönem dönem başka kadınlarla konuştuğunu, sık sık tartıştıklarını, davalının son iki yıldır sadece elektrik, su, doğalgaz faturalarını ödediğini evin diğer tüm giderlerinin Toki aidatının apartman aidatının ortak çocukların okul servisleri harçlıklarının kadın tarafından karşılandığını, bu duruma ilişkin serzenişte bulunduğunda tartışmanın büyüdüğünü, bu tartışmadan 5-6 gün sonra ortak çocuğun, babasının telefonda konuşurken "bacanak hoşlandığım kadın gelecekse bende oraya geleyim" dediğini duyduğunu ve babasıyla yaşadığı kavgadan sonra durumu annesine anlattığını, bunun üzerine kadının 10 Mayıs günü eşiyle yaşadığı tartışma sonucunda davalı tarafa kendisinden ayrılmak istediğini söylediğini, bunun üzerine erkeğin kendisine el kaldırdığını, davalının evi terk ederek kardeşinin yanına gittiğini, tarafların o günden beri ayrı yaşadıklarını ileri sürerek davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak, kadın yararına 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk, 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; evliliğinin hiçbir döneminde üçüncü kişiler ile bir ilişki yaşamadığını, ilişki yaşanmış olsa bile birlikte yaşadıkları için affetmiş sayılacağını, davalının davacı eşinin iş yerinden ... isimli bir erkek ile görüşüp sürekli mesajlaştığını bu kişiyle gönül ilişkisi içinde olduğunu, davalının ne kadar uyarsa da ilişkisini bitirmeyip umursamadığını, kendi kusurunu davalıya yüklemeye çalıştığını, iddiaların aksine evin tüm giderlerinin davalı tarafından karşılandığını, davanın reddine karar verilmesini, 150.000,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini, tarafların ortak çocuğunun velâyetinin davalıya verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin davalının evlilik birliği içerisinde davacı eşini aldattığı, bu nedenle boşanmak isteyen davacı eşini ölümle tehdit ederek şiddet uygulamaya kalktığı, akabinde de ortak evi terk ettiği, mevcut dosya kapsamına göre davalı eşin tam kusurlu olduğu belirtilerek boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanunun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 17.500,00 TL maddî ve 17.500,00 TL manevî tazminata, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, reddedilen yoksulluk nafakası talebi, tedbir ve iştirak nafakası ile tazminatların miktarları yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, hükmün tamamı yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına ve hakkaniyet ilkesine göre iştirak nafakası ve tazminatların miktarlarının az olduğundan bahisle istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle ortak çocuk Ceren lehine 500,00 TL tedbir, 750,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına 35.000,00 TL maddî ve 35.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, erkeğin tüm, kadının sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, tazminatların miktarı yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve ve ortak çocuk yararına hükmedilen nafakalar ile miktarları ve velâyet noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 176 ncı, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 329 uncu, 330 uncu, 331 inci, 335 inci ve 336 ncı maddeleri, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı, 194 üncü, 370 inci ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50, 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1002, Karar No: 2012/2834, Tarih: 28.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/1002 E.  ,  2012/2834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Burdur Asliye Ceza Mahkemesiyle Burdur Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Burdur Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 16/06/2011 gün ve 2011/140 E. 2011/131 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1827, Karar No: 2023/9562, Tarih: 07.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1827 E.  ,  2023/9562 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/32 E., 2015/935 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Turhal Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Turhal Cumhuriyet Başsavcılığının 22.01.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ila üçüncü fıkraları ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Turhal 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2015 tarihli ve 2015/32 Esas, 2015/935 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları ve 54 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 26.11.2014 tarihli uzmanlık raporu da incelendiğinde sanığın kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurma suçunu işlediği, bu suça ilişkin savcılıkça erteleme kararı verildiği, Zile Denetimli Serbetlik Müdürlüğünce 18.12.2014 tarihinde sanığa çağrı yazısı çıkarıldığı, bu tebligatın 22.12.2014 tarihinde sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği ancak sanığın usulüne uygun tebligata rağmen tedbir hükümlerini başlatmak için Müdürlüğe başvurmadığı, sanık hakkında aynı suçtan dolayı Türkiye genelinde herhangi bir dava olup olmadığı kontrol edildiğinde Mahkemede 2015/277 Esas sayılı dava dosyasında da aynı suçtan yargılandığının anlaşıldığı, bahse konu 6545 sayılı Kanun'un değiştirdiği 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesine göre ve sanığın suçu işlediği tarih ile ilgili maddenin değişiklikten sonraki haline girdiği anlaşılmakla sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dairemizin 13.09.2023 tarihli ve 2021/303 Esas, 2023/7673 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan yürütülen soruşturmalarda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez" hükmü gereği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sadece bir kez verilebileceği şeklindeki amir hükme aykırı olarak, sanık hakkında 30.09.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma eyleminden dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ise de, usulüne uygun olarak verilip kesinleşen ilk kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının esas alınması gerektiği kabul edildiğinden ve somut olayda 16.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararında itiraz süresi ve mercinin gösterildiği ve usulüne uygun olarak 24.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği anlaşıldığından, 16.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı esas alınarak yapılan incelemede;