muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1778, Karar No: 2013/6615, Tarih: 08.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/1778 E.  ,  2013/6615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı idare vekilinin 01.04.2013 havale tarihli dilekçesi ekindeki belgelerin incelenmesinde; yargılama aşamasında davalı idarenin imar planında dere koruma alanında kalan kısmın bedeline ilişkin davanın idari yargıda görülmesine ilişkin olarak itirazda bulunduğu, uyuşmazlık mahkemesine başvurulmadan önce mahkemenin karar verdiği anlaşılmış ise de;

Dosyaya sunulan Uyuşmazlık Mahkemesinin 04.02.2013 gün ve 2013/87-219 sayılı ilamı ile davanın çözümünde idari yargının görevli olduğuna karar verildiğinden, bu yönde görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinden davanın kabulüne dair hükmün bozulması gerekmiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/2374, Karar No: 2017/4304, Tarih: 24.05.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/2374 E.  ,  2017/4304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/1, 89/2-b-e, 62, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dairemizce verilen 11/04/2013 gün ve 2012/17375 Esas, 2013/9589 sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca "TCK düzenlemesinde suçun failine ilişkin olarak herhangi ibr özellik ve nitelendirme bulunmadığından, yayanın karşıdan karşıya geçerken trafikteki bir aracın çarpması durumunda ve araç çarpmasa bile, olmaması gereken bir yerde yayanın bulunması sonucunda araç sürücüsünün dikkatli sürüş yeteneğini kaybetmesine ve bir şekilde zarar görebileceğine neden olabileceğini öngörmesi gerektiği, bu sebeple dikkat ve özen yükümlülügüne riayet etmesi gerektiği, kararda belirtilen neticenin öngörülebilmesi koşulunun gerçekleşmediği kabulünün doğru olmadığı, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün onanması gerektiği" gerekçesiyle itiraz edildiği,

5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02/07/2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildiği ve Dairemizce verilen 06/11/2013 gün ve 2013/17319 Esas, 2013/24777 sayılı karar ile önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmadığı, konunun Yargıtay Ceza Genel Kurulunca sonuca bağlanmasının daha uygun olacağı anlaşıldığından dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2016 tarih 2014/12-13 Esas ve 2016/424 sayılı kararı ile yapılan inceleme neticesinde, "taksirle öldürme ve yaralama suçları herkes tarafından işlenebilecek suçlardan olup kategorik olarak yayaların bu suçların faili olamayacaklarının söylenemeyeceği, trafik kazalarında sürücüler gibi yayaların da kendileri için öngörülen trafik kurallarına uymamak suretiyle kusurlu hareket ederek başkasının yaralanmasına veya ölümüne neden olması durumunda taksirle ilgili suçtan cezalandırılmalarının mümkün olduğu, bu nedenle Özel Dairenin, yaya olan sanığın kusuruyla sebebiyet verdiği trafik kazasında sadece tazminat sorumluluğunun bulunup ceza sorumluluğunun bulunmadığına ilişkin kabulünün isabetli olmadığı" belirtilerek haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Dairemiz bozma kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla esastan yapılan incelemede;

UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 17/12/2016 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca gerekli araştırma ve kararın mahallinde verilmek üzere hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/6369, Karar No: 2017/1517, Tarih: 13.03.2017

**16. Hukuk Dairesi         2016/6369 E.  ,  2017/1517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sonrasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 111 ada 5 parsel sayılı 2.375,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve tamamının göl mutlak koruma alanında bulunduğu, 1991 tarihinden itibaren ...'ın fiili kullanımında bulunduğu şerhi verilerek fındık bahçesi vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar ..., ... ve ... dava konusu taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği ve zilyetliklerinin bulunduğu iddiasıyla lehlerine zilyetlik şerhi verilmesi talebi ile dava açmışlardır. Mahkemece Dairemizin usule ilişin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde fındık bahçesi olarak 1991 yılından beri ... kızı ...'ın kullanımında olduğına dair yazılan şerhin iptali ile ''iş bu taşınmaz fındık bahçesi olarak 1991 yılından beri ... oğlu ..., ... ve ...'ın kullanımındadır.'' şeklinde şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.03.2017

gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6071, Karar No: 2019/2078, Tarih: 18.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6071 E.  ,  2019/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaliyle, kesilen aylığın yeniden bağlanmasına, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine18/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1531, Karar No: 2024/7131, Tarih: 26.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1531 E.  ,  2024/7131 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/128 E., 2021/267 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yalova 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 2.400,00 TL adli para cezası ve 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 14.05.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 2022/18246 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38970 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38970 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddeleri gereğince belirlenen 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezasından, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılırken 3 ay 22 gün hapis ve 15 gün adli para cezaları yerine, 4 ay 7 gün hapis ve 20 gün adli para cezasına hükmedilmesini takiben, belirlenen hapis cezasının anılan Kanun’un 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi sonucu 112 gün adli para cezası yerine 120 gün adli para cezası tayin edilmesini müteakip, aynı Kanun'un 52/2. maddesinin uygulanması ile gün adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00 Türk lirası hesabı ile paraya çevirme işlemi sonucunda da, sanığın 2.240,00 Türk lirası ve 300,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun 'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezasının kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder."

2. Hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun 'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezasının kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder."

2. Hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan;

6136 sayılı Kanun'un 15/1, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim uygulanarak belirlenen 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezasından, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. Maddesi uyarınca (1/4) oranında indirim uygulanarak 3 ay 22 gün hapis ve 15 gün adli para cezası yerine, hesap hatası yapılarak 4 ay 7 gün hapis cezası ile cezalamdırılmasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Yalova 5.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2021 tarihli ve 2021/128 Esas, 2021/267 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

"Hüküm fıkrasından 3. numaralı bendinden "4 AY 7 gün hapis cezası ile cezalandırlmasına" ibaresinin çıkarılması yerine "3 ay 22 gün hapis ve 15 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması, hükmün 5. numaralı bendinden "4x30=120x20.00=2.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılması yerine "112x20.00- 2.240,00 Tl adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına, hükmün 7. numaralı bendinden "(7X20.00TL) 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,ibaresinin çıkarılması yerine "15x20.00- 300,00 Tl adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına hükmün 8. numaralı bendin ikinci parağrafının tamamen çıkarılmasına ve yerine "Sanığın sonuç ceza olarak 2.240,00 TL adli para cezası ile 300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına diğer hususların aynen muhafazasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7377, Karar No: 2016/5045, Tarih: 04.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7377 E.  ,  2016/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici abonelik kurulması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının konutuna elektrik aboneliği sağlanması için davalı kuruma başvurduğunu, kurumun başvuruyu kabul etmediğini, elektriğin temel ihtiyaç olduğunu ileri sürerek geçici abonelik kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesi ile; taşınmazın yapı kullanma izninin olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; davadan önce 26.07.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 5784 sayılı Elektrik Piyasası kanunu ve Bazı Kanunlar da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25.maddesinde 3194 Sayılı İmar Kanunu'na eklenen Ek Geçici 11.madde, "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon,kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez.

Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir.

Somut olayda, yapı ruhsatı 08/03/2007 tarihlidir, konutun doğal gaz aboneliği vardır ve 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen Geçici Ek 11.maddesi uyarınca araştırma yapılması gerekmektedir.

Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir.

Somut olayda, yapı ruhsatı 08/03/2007 tarihlidir, konutun doğal gaz aboneliği vardır ve 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen Geçici Ek 11.maddesi uyarınca araştırma yapılması gerekmektedir.

Mahkemece 3194 sayılı yasanın geçici 11.maddesi gereğince dava konusu binaya yol, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün tespiti halinde öncelikle taşınmazın inşasında ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilip getirilmediğine dair uzman bilirkişiler aracılığı ile keşif yapılarak bilirkişi raporu hazırlatılması ve sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10928, Karar No: 2022/2996, Tarih: 21.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10928 E.  ,  2022/2996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nce başvurunun kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 10/08/2020 tarih 2020/İHK-13076 sayılı itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü: K A R A R

Davacılar vekili; davalı nezdinde ... poliçesi olan kamyonetin davacıların yaya olan kızı ... ...’e çarparak ölümüne sebep olduğunu beyan ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik davacılardan anne ... için 3.000 TL ve baba... için 3.000 TL olmak üzere toplam 6.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini davacılardan anne ... için 67.566,15 TL ve baba... için 48.118,26 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; başvurunun reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; başvurunun kabulü ile davacılardan anne ... için 67.566,15 TL ve baba... için 48.118,26 TL destekten yoksun kalma tazminatının 03/09/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, anılan karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazının reddine karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dairemizce kabul görmüş pay esasına göre; çocuksuz durumda destek, desteğin gelirini eşi ile ortak paylaşacağı varsayımına dayalı olarak, gelirden desteğin %50 ve eşin %50 pay alacağı kabul edilmektedir. Çocukların eş ile birlikte destek payı alacağı durumda ise destek gelirden eşi ile birlikte 2’şer pay alırken çocuklara birer pay verileceği, yine eş, çocuklar ile ana babanın pay alacağı durumlarda desteğe 2 pay, eşe 2 pay, çocukların her birine 1’er pay, ana ve babaya 1’er pay ayrılarak böylece gelirin tamamının dağıtılacağı esasına dayalıdır. Çocukların sayısı arttıkça hem desteğe ayrılan pay, hem de eş ve çocuklar ile ana ve babaya ayrılacak paylar düşecektir. Çocukların destekten çıkması ile birlikte destekten çıkan çocuğun payları destek, eş ve diğer çocuklara dağıtılacak, anne ve

babaya verilmeyecektir. Böylece geriye kalan eş ve çocukların payları ile desteğin payı artacaktır. Bu pay esası Türk aile sistemine çok uygun düşmektedir. Çünkü Türk aile sisteminde desteğin geliri aile bireyleri tarafından birlikte paylaşılmakta, aile bireyleri arttıkça gelirden alınacak pay düşmekte, aile bireyi azaldıkça da gelirden alınacak pay yükselecektir. Ana ve babadan birinin destekten çıkması ile payı diğerine aktarılacak, ana ve baba ile çocukların tamamının destekten çıkması durumunda ise yine çocuksuz eş gibi desteğe 2 pay, eşe 2 pay esasına göre %50 pay desteğe, %50 pay eşe verilerek varsayımsal olarak gelir paylaştırılarak tazminat bu ilkelere göre hesaplanmalıdır.

Somut olayda, davacı anne ... ile baba..., kızları ... ...’in meydana gelen trafik kazasında vefat ettiğini beyan ederek, kızlarının desteğinden yoksun kaldıklarından bahisle maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Dosyanın incelenmesinden, davadışı......’ın kazada vefat eden ... ...’in eşi olduğu (imam nikahlı), ... ile ...’in müşterek çocukları ...’in 1 aylık olduğu; desteğin kazadan önce eşi... ile birlikte yaşadıkları, dosyadaki 21/07/2020 tarihli dilekçeye göre bu hususun davacı anne ve babanın da kabulünde olduğu, buna göre kazadan önce davadışı...... ile destek ... ... arasında destek ilişkisinin mevcut olduğu anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince hükme esas alınan 14/02/2020 tarihli aktüer bilirkişi raporunda desteğin annesi ..., babası... ve 1 aylık oğlu ... için pay ayrılarak davacı anne ve babaya destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanmıştır. Ancak destekten yoksun kalma tazminatından davadışı eş......’a da pay ayrılması gerekirken pay verilmeden desteğin anne ve babası olan davacıların zararının hesap edilmesi doğru görülmemiştir.

Şu durumda; İtiraz Hakem Heyetince, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken davacı anne ve baba, davadışı çocuk ... ile birlikte destek ... ...’in eşi...... için de destek payı ayrılması gerektiği gözetilmek suretiyle (kararı yalnızca davalının temyiz ettiği ve rapordaki diğer hususlarda davalı yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu için, hesabın 2020 verileriyle ve işlemiş/ işleyecek devre belirlemesinde 2020 yılı esas alınarak yapılması) daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden denetime elverişli ek rapor alınıp, oluşacak sonuca göre hükmü temyiz eden davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak da dikkate alınmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı biçimde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.