muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1009, Karar No: 2019/7145, Tarih: 12.06.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/1009 E.  ,  2019/7145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; ortak çocuklarla kurulan kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı kadın tarafından açılan boşanma istemli dava neticesinde; .. 4. Aile Mahkemesinin 14.06.2017 tarihli kararı ile tarafların boşanmalarına ve ortak çocuğun velayetinin anneye verilmesine karar verilmekle, çocuk ile baba arasında "Her ayın 1. ve 3. Cumartesi günleri saat:10:00’dan Pazar günleri saat 17:00’ye kadar, Dini Bayramların 2. günü saat 10:00'dan 3. günü saat 17:00’ye kadar, ayrıca yine çocukların (okula başladığı tarihten itibaren) sömestr tatilinin ilk Pazartesi günü sabah saat: 09:00' da alınıp izleyen Pazar günü saat:17.00' de teslimi suretiyle, her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 10:00’dan 31. günü saat 17:00’e kadar bir ay süre ile görüşmeleri suretiyle 4721 s. TMK’ nun 182/1. maddesi gereğince şahsi münasebetlerinin tesisine" şeklinde kurulan hüküm, davacı-davalı kadın tarafından istinaf edilmiş ve ...Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince 24.10.2018 tarihli istinaf kararı ile kadının istinaf talebi esastan reddedilmiştir. Verilen esastan ret kararı davacı-davalı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Ana ve babadan her biri, velayeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir (TMK m. 323). Düzenli kişisel ilişki kurmak ve bu ilişkiyi sürdürmek, çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır. Bu hak, sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kendilerinden alınabilir (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m. 4).

Dosya kapsamından müşterek çocuğun % 50 engelli olduğu, hafif derecede gelişim geriliği ve hafif derecede zeka geriliği olduğunun tespit edildiği, çocuğun engel durumunun, anne bakımına olan ihtiyacının, çocuğun baba yanında özellikle uzun süre yatılı kalınan kişisel ilişki sürelerinde, babanın çalışma ve fiziki şartlarının çocuğu yatılı almaya uygun olup olmadığı, çocuğun eğitim ve muhtemel tedavi sürecini aksatıp aksatmayacağı, çocuk ve baba arasındaki ilişkinin uzman tarafından fiili olarak gözlenilmesi sonucunda hazırlanacak sosyal inceleme raporu ile birlikte değerlendirilmesinden sonra, sonuca göre kişisel ilişki sürelerinin düzenlenmesi gerekmekte olup, bu hususları içermeyen ve yeterli incelemeye dayalı olmayan sosyal inceleme raporu da esas alınarak kişisel ilişkinin düzenlenmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple ...Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 24.10.2018 tarihli, 2017/1889 esas ve 2018/1434 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, ... 4. Aile Mahkemesinin 14.06.2017 tarihli, 2016/35 esas ve 2017/618 karar sayılı kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 12.06.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/375, Karar No: 2014/2380, Tarih: 14.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/375 E.  ,  2014/2380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, tehdit

HÜKÜM : 1- Maktul ...'ı kasten öldürmek suçundan TCK'nun 81/1, 62/1, 53/1. Maddeleri uyarınca 25 yıl hapis,

2- Katılan ...'ı Silahla Tehdit Suçundan TCK'nun 106/2, 62/1, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme ve mağdur ... silahla tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiilerinin suç niteliğine, silahlı tehdit suçunda temel ceza tayin edilirken alt sınırdan ceza verilmesi gerektiğine yönelen, katılanlar...ve ... vekillerinin suç niteliğine, TCK'nın 62. maddesi uyarınca uygulama yapılmaması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

1-Sanık ... hakkında mağdur ... silahla tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanık ...'ın belli haklardan yoksun bırakılmasına dair uygulama yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkisini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, TCK'nın 53. maddesinin uygulandığı bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1-a,b,c,d,e maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın ise 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

2- Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

a) Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...'ın olay günü dere boşluğunda bulunan yol kenarındaki otları biçerek traktörüne yüklediği, bu sırada dere boşluğunu telle çeviren ve sahiplenen maktul ...'in olay yerine geldiği, “bu otlar bana lazım değilmi de sen biçiyorsun” dediği, çıkan tartışma sırasında maktulün kendisine küfür etmesine sinirlenen sanığın, elinde bulunan dirgen ile maktule birden fazla defa vurarak ölümüne neden olduğu olayda; maktulden kaynaklanan haksız hareket nedeniyle verilen cezada 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesi uyarınca asgari düzeyde indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

b) Sanığın belli haklardan yoksun bırakılmasına dair uygulama yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya

kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkisini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... ve müdafiileri ile katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükmün CMUK'un 321. maddesi uyarınca tebiğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre gözönüne alınarak sanık ... ve müdafiilerinin tahliye istemlerinin reddine, 14.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17408, Karar No: 2012/2446, Tarih: 21.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/17408 E.  ,  2012/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Haymana Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2009

Davacı tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağının ödenmediğini belirterek bu alacakları talep etmiştir.

Davalı Belediye, davacının alacaklarından çalıştığı Hazinenin sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı Belediye temyiz etmiştir.

Tasarruf teşvik  ve nema alacaklarından sorumluluk  konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı  payı  ödemeleri, 18/03/1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı Kanun ile  öngörülmüş, anılan Kanun'un 6. maddesine göre  sözkonusu ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda,  Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı Kanun 24/04/2003 tarih  ve 4853 sayılı Kanun ile yürürlükten kaldırılmış  ve sözü edilen Kanun'un 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2. maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı Kanun'un 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin  hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26/12/2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm  varlık ve yükümlülükler 31/12/2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 09/03/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/04/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir.

13/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun Geçici 5. maddesinde "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31/12/2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31/12/2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. "Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir." biçiminde düzenleme yer almaktadır. Bu  noktada sözü edilen  kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik  kesintisi  ve katkı  paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip  gerçekleşmediği ve bu  konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; Kanun gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş   olur.

Hal böyle olunca, 5393 sayılı Kanun'un 5. maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir. (Yargıtay HGK 23/12/2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç  miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından  husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853  sayılı Kanuna 26/12/2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir.  Eksik  incelemeyle  karar verilmesi hatalı olup  kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11036, Karar No: 2022/2475, Tarih: 27.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/11036 E.  ,  2022/2475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.05.2018 tarih ve 2017/144 - 2018/147 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de sanığa re'sen bir müdafii görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

2-Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Tanık ...'ın aynı suçtan şüpheli sıfatıyla etkin pişmanlık beyanlarını içeren soruşturma aşamasında müdafii huzurundaki ifadelerine göre, TÜMİDER Yönetim Kurulu Üyesi ve mütevelli sorumlusu Hamza Kardeş'in sorumluluğundaki grupta mütevelli olarak yer alan, anılan örgütle iltisaklı olması nedeniyle 667 sayılı KHK ile kapatılan Tüm Memur İşçi Dayanışma Derneği'ne üye olan ve fakat Bank Asya’nın TMSF'ye devir işlemi sonrasında da hesabında bakiye bulundurduğu anlaşılan sanıkla ilgili olarak, UYAP'ta bulunan Örgütlü Suçlar Bilgi havuzunun da kontrol edilip, sanık hakkında bilgi veya beyan olup olmadığının araştırılması, var ise söz konusu beyan ve belgelerin Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde aslı veya onaylı örneklerinin istenmesi ve gerekirse beyanda bulunan tüm şahısların da tanık sıfatıyla duruşmada beyanlarının alınması, Trabzon Anayasal Düzene Karşı İşlenen Suçlar Soruşturma Bürosunun 15.03.2022 tarihli müzekkeresinin ekinde UYAP sistemi üzerinden hükümden sonra dosyaya gelen operasyonel hat araştırma tutanaklarına göre sanıkla irtibatlı olduğu değerlendirilen bilgilerin ve elde edilecek tüm bu delillerin CMK'nın 217. maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılmasından sonra hukuki durumunun buna göre tayin ve takdir edilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.