muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11818, Karar No: 2010/1929, Tarih: 23.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/11818 E.  ,  2010/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 23 parsel sayılı taşınmazdaki bağımsız bölümünü davalının haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işgal ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazın davacıya devrinin muvazaalı olduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının müdahalesi sabit görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.02.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden ... vekili Avukat ... ile temyiz edilen ... vekili Av.... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, kayden davacıya ait bağımsız bölüm, davalının haklı ve geçerli bir nedeni bulunmaksızın elattığının belirlendiği ve çapın halen ayakta bulunduğu anlaşıldığına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının ve aşağıda yazılı 4.168.75.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 23.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12390, Karar No: 2015/2469, Tarih: 05.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/12390 E.  ,  2015/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1592, Karar No: 2015/2347, Tarih: 08.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1592 E.  ,  2015/2347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, diğer sanık ... ile birlikte suç işlemek kararı ile hareket ederek katılanların deri fabrikasından yükledikleri ham deriyi götürmeleri gereken Gerede ilçesine götürmeyip ... ilinde satmaları şeklinde gerçekleşen somut olayda, sanık ...'in suça konu malın kamyona yüklenmesi sırasında isminin ... olduğunu söylediği, düzenlenen sevk irsaliyesinde ... isminin yazılı olduğu, yine suç sırasında malın yüklendiği kamyonda ... sayılı plakanın takılı olduğu halde, sanık ...'in yakalandığında suçta kullanılan kamyonda ... sayılı plakanın takılı olduğu, dolayısıyla sanıkların yüklenen suçu işlerken gerçek kimliklerini gizleyip, araç plakasını da sahte kullanmak suretiyle baştan itibaren katılanlara karşı dolandırıcılık kastı ile hareket ettikleri anlaşılmakla, eylemin eylemin temas ettiği TCK’nın 158/1-d maddesinde düzenlenen kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine 08.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17881, Karar No: 2015/31526, Tarih: 26.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/17881 E.  ,  2015/31526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/66049

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2011

NUMARASI : 2011/190 (E) ve 2011/649 (K)

SUÇLAR : Bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52

. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınıp arttırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden yapılması suretiyle sonuç olarak 70.660 TL yerine, 70.666 TL verilerek fazla ceza tayini,

2- Sanığın sabıka kaydında tekerrüre esas başkaca mahkumiyetinin bulunmasına karşın, 6273 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkartılarak idari yaptırıma dönüştürülmüş olan ve bu nedenle silinme koşulları oluşan karşılıksız çek keşide etme suçunun tekerrüre esas alınarak 5237 sayılı TCK'nın 58.maddesi gereğince sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 4240 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 3533 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 70.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadelerinin yazılması ve TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerden ilgili ilamın çıkartılarak yerine '' Muş Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2002 tarihinde kesinleşen 2001/665 Esas, 2001/320 karar sayılı ilamı çerçevesinde sanığın cezasının TCK'nın 58. maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine “ denilmek suretiyle hükümlerin ayrı ayrı DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10002, Karar No: 2011/13872, Tarih: 01.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/10002 E.  ,  2011/13872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) 2426 ada 1, 2, 3, 10 ve 14, 2427 ada 1, 2 ve 3, 2428 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8, 2429 ada 1, 2430 ada 1, 2449 ada 1, 2450 ada 1, nolu parsellere ilişkin dava açılıp açılmadığı, açılmış ve kesinleşmiş ise kesinleşme şerhli onaylı karar örneklerinin,

2) 2426, 2427, 2428, 2449 nolu adaların batısındaki (farklı köye ait çalışma alanı ise ilgili köyün kadastro paftası kenarlaştırılarak belirlenecek) parsel/parselleri gösterir birleşik kadastro paftasının (ada ve parsel tutanakları okunacak şekilde) getirtilerek varsa batısındaki parsellerin kadastro tespit tutanakları, dava açılmış ve kesinleşmiş ise kesinleşme şerhli karar örneklerinin,

3)Davalıdan önceki malik ... Türköz'e ait aile nüfus kayıt örneği dosya arasına getirtilerek kendisi, eşi ve çocukları adına aynı çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tespit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak alınacak cevabi yazı ile belgesizden tespit gören parsel/parsellerin tespit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyaları getirtilip,

bu dosya içinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 01/12 /2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24855, Karar No: 2019/20946, Tarih: 12.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/24855 E.  ,  2019/20946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalı kuruma ait ...Araştırma ve Uygulama Hastanesinde biyomedikal bölümünde çalıştığını, çalışmalarının ihale ile iş alan değişik işyerleri nezdinde sigortalı olarak gösterildiğini, ancak şirketler değişse de müvekkilin aynı şekilde çalışmaya devam ettiğini, asıl işverenin davalı Üniversite olduğunu, müvekkilinin iş akdinin yıllık izin dönüşü haksız ve ihbar önellerine uyulmaksızın feshedildiğini, ancak yasal olarak hak etmiş olduğu alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ödenmeyen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, işyeri kurum kayıtlarına aykırı iddiaları kabul etmediklerini, müvekkilin kamu kuruluşu olması nedeniyle yapılan her türlü işlemler ve ödemelerin resmi yollarla ve banka kanalıyla yapıldığını, davacının müvekkili idare çalışanı olmadığını ve bu nedenle husumet yöneltilemeyeceğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Somut olayda; davacı davalı Üniversiteye bağlı hastanede biyomedikal bölümünde teknisyen olarak 9 yılı aşkın süre çalışmış olup hafta içi 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığını, her ay düzenli olarak 1 hafta icap nöbeti tuttuğunu, bu nöbetlerin hafta içi akşam iş bitimi saat 17:00'den sabah saat 08:00’e kadar ve hafta sonu ise 24 saat olduğunu iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş, davalı ise davacının haftada 5 gün olmak üzere 40 saat çalıştırıldığını fazla çalışma ve nöbet iddiasının gerçeği yansıtmadığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda icap nöbetlerinin niteliği itibari ile işyerinde bulunmadan evde tutulan bir nöbet şekli olsa da nöbet tutulan günde personel her an işverenin çağırması ve ihtiyaç halinde göreve hazır olarak beklediğinden işbu nöbet sırasında çalışanın her an işveren talimatı ile çalışmaya hazır beklemesinden dolayı bu sürelerin mesai saati içerisinde değerlendirileceği gerekçesi ile işbu 1 haftalık nöbet sırasında davacının hafta içi 17:00 dan 08:00 a kadar 16 saat, hafta sonları ise 24 saatten toplam 48 saat normal mesaisine ilaveten nöbet tuttuğu ve ara dinlenme sürelerinin de tenkis edilmesi ile günlük 2,59 saat fazla mesai çalışma süresi olduğu tespit edilmiştir.

Tanık beyanlarına ve dosya içerisindeki iş istem belgeleri ve diğer belgelere göre davacının icap nöbeti tuttuğu hafta kaç kez göreve geldiği ve görevin kaç saat sürdüğü icapçı olunan tüm haftalar açısından net olarak tespit edilememekte olup fiili olarak davacının nöbetlerde iş başında geçirdiği sürenin belirlenmesi ve buna bağlı olarak haftalık ne kadar fazla mesai yaptığının tespiti mümkün gözükmemektedir. Ayrıca davacının icap nöbeti sırasında işyerinde olmadığı evinde veya tercih ettiği başka bir yerde zamanını geçirdiği, çağrılması durumunda göreve gittiği dolayısıyla çağrılmadığı zamanlarda imkanı ölçüsünde serbest hareket edebildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ara dinlenme süresi hariç icap nöbetinde geçen tüm çalışma süresi haftalık çalışma süresine dahil edilmiştir. Ancak yapılan işin niteliği gereği icapçı olunan hafta nöbet esnasında sadece çağrılma durumunda iş yerine gidiliyor olunsa da geri kalan zamanı işçinin tamamen özgür hareket ederek geçirmesi de beklenemez. Zira işçi çağrılmaya hazır olarak beklemektedir ve işverence çağrıldığında makul bir süre içerisinde görevi başında olmak zorundadır. Bu anlamda işçi icap nöbeti esnasında şehir dışına çıkamaz veya işyerine uzak bir yere gidemez.

Davacının 08:00-17:00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile haftada beş gün toplam 40 saat çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. İcap nöbeti hafta içi 17:00-08:00, hafta sonu ise sabah 08:00’de başlayıp ertesi gün 08:00’e kadar devam etmektedir. Taraflar arasında biyomedikal bölümünde teknik bakım onarım işlerinde görevli olan davacının icap nöbeti tuttuğu haftalarda nöbette geçen sürenin çalışma süresinden sayılıp sayılamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Yukarıda belirtildiği gibi, davacı icap nöbetinde evinde ve bulunduğu yerleşim yerinde zamanı serbestçe değerlendirebilir. İhtiyaç duyulduğunda işyerine girmek zorunda olması icap nöbetinde geçen tüm sürenin çalışma süresinden sayılmasını gerektirmez. Davacının nöbet sırasında işyerine giderek gerçekleştirdiği çalışma nedeniyle geçen süre, çalışma süresinden sayılacaktır. İşyerine gitmesini gerektirecek bir durumun ortaya çıkmaması durumunda ise, uygun bir sürenin çalışma süresinden sayılması hakkaniyet gereğidir. Zira davacı her ne kadar serbestçe kullanabileceği bir zamana sahip ise de, işyerine gitmek için her an hazır durumda olması gerekmektedir. Tüm bu hususlar dikkate alınarak Dairemizce icap nöbetinde fiilen daha fazla çalışıldığı kanıtlanmadığı takdirde, icap nöbetinde geçen sürenin 1/8’nin çalışma süresinden sayılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Şüphesiz davacı tarafından kanıtlanan fiili çalışma süresi daha fazla ise bu süre haftalık çalışma süresine eklenecektir. Mahkemece yukarıdaki esaslara dikkate alınmadan davacının fazla mesai alacağının belirlenmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Öte yandan; kabule göre de, davacının bir haftalık nöbet sırasında hafta içi 17:00-08:00 arasında 16 saat hafta sonları ise 24 saatte toplam 48 saat normal mesaisine ilaveten nöbet tuttuğu ve bu surette aylık nöbet saatinin 128 saat olduğu belirtilmiş ise de, hafta içi 17:00-08:00 arasında geçen sürenin 15 saat olması karşısında, 16 saat üzerinden yapılan hesaplamaya göre karar verilmesi hatalı olmuştur.SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden BOZULMASINA, 12.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21851, Karar No: 2010/15006, Tarih: 21.07.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/21851 E.  ,  2010/15006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Diyarbakır Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.10.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 21.9.2010 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı N. K.. ile vekili Av. M. C.. geldiler. Karşı taraf davacı-karşı davalı A. Ç.. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı annenin davalı-davacı babanın kendi çocuklarına yönelik cinsel istismar iddiaları boşanma davasından önceki döneme ilişkindir. Taraflar 29.1.2008 tarihinde boşanmışlar, müşterek çocukların velayeti anneye verilmiş, baba ile kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Boşanma kararından sonra baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki hiç kurulmamıştır. Diğer bir ifade ile boşanma kararının kesinleşmesinden sonra babanın çocuklara karşı bir istismarı iddia ve ispat edilmemiştir. Müşterek çocuk Sevilay boşanma davası sırasında da dinlenmiş, istismardan söz etmemiştir. Diğer çocuk M. S..'in boşanma davası sırasındaki beyanlarına ise itibar edilmemiş ve baba ile kişisel ilişki düzenlenmiştir. Alınan sosyal hizmet uzmanı ve psikolog raporunda da çocukların babaları ile görüşmesinin psikolojik ve duygusal gelişimleri için gerekli olduğu belirtilmiştir. Açıklanan bu nedenle davalı-davacı kadının kişisel ilişkinin kaldırılmasına ilişkin davasının reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyize konu diğer hususların ise yukarıda 1. bentte gösterilen nedenle ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 750.00 TL. vekalet ücretinin Aynur'dan alınıp Nevzat'a verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.21.09.2010(Salı)