muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3459, Karar No: 2020/14065, Tarih: 09.12.2020

**5. Ceza Dairesi         2017/3459 E.  ,  2020/14065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 09/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3386, Karar No: 2018/8300, Tarih: 09.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3386 E.  ,  2018/8300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında belirlenen 1 yıl 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasında, 5 gün adli para cezasının TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL’den çevrilerek, 1yıl 3 ay hapis ve 100 TL adli para cezası olarak belirlenmesi ve bu cezadan, İstanbul 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 2009/157 esas ve 2010/204 karar sayılı kararı ile hükmedilen ve kesinleşen 6000 TL ve 80 TL adli para cezasının mahsubu suretiyle (kesinleşen 6000 TL adli para cezasının karşılığının 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) sonuçta infazın 5 ay hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 1 yıl 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından, İstanbul 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 2009/157 esas ve 2010/204 karar sayılı kararı ile hükmedilen ve kesinleşen cezanın 10 ay hapis ve 4 gün adli para cezası olduğu kabul edilerek mahsup işleminin yapılması suretiyle cezanın 5 ay hapis ve 1 gün adli para cezası olarak belirlenmesine ve TCK’nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 TL’den çevrilerek sanığın 3000 TL ve 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 09.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5909, Karar No: 2011/7458, Tarih: 20.06.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/5909 E.  ,  2011/7458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak hakkı tesisi ile davacı idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler ve uygulanacak kapitalizasyon faizi yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Mahallinde yapılan keşif sırasında bu yönde herhangi bir tespit yapılmamış olduğu halde, bilirkişi kurulu raporunda sadece dava konusu taşınmazın içinde artezyen olduğu belirtilmiş ve sulu tarım arazilerindeki kapitalizasyon faizi esas alınarak değer biçilmiştir. Mahkemece yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak yerinde keşif yapılıp gözlemini de zapta geçirip öncelikle dava konusu taşınmazda bulunan artezyenden sulamanın taşınmazın tamamında ve her mevsim için fiilen yeterli olup olmadığı, başkaca bir sulama kaynağı olup olmadığı (yakındaki bir dereden sulanıp sulanmadığı), dereden sulanıyorsa bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, yeraltı suyundan hangi sistemle yararlanıldığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi, taşınmaz malın kuru tarım arazisi olduğunun saptanması halinde kapitalizasyon faizinin oranının %6 olarak uygulanması gerektiği düşünülmeden düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna itibar edilerek hüküm kurulması,

2-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderler ve beklenmeyen giderler dahil edilmemelidir. Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan %3 oranındaki beklenmeyen giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda hüküm kurulması,

3-Hükmedilen kamulaştırma bedelinin miktarının gerekçeli kararın hüküm kısmında açıkça gösterilmemesi,

4-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında mevcut olan şerhlerin kamulaştırma bedeline yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 20.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11334, Karar No: 2013/1303, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/11334 E.  ,  2013/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, fen bilirkişi krokisinde (a) ile gösterilen 33853.05 m2 yüzölçümlü taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile davacı ... adına tapuya tesciline, (b) ve (c) işaretli bölümlere yönelik davanın dere yatağı ve çalılık niteliğinde olmaları nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmekle dairece bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Dairenin, 13/10/2008 tarih ve 2008/10253-12844 sayılı bozma ilâmında özetle; “Mahkemece, tescile karar verilen taşınmaz bölümünün kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kaldığı, orman sayılmayan yerlerden olduğu, davacı yararına Medenî Kanunun 713. maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerindeki imar ve ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; yörede 1954 yılında 5602 sayılı Kanuna göre yapılan arazi kadastorsunda, çekişmeli taşınmaz ve yakınında bulunan 298, 299, 300 ve 301 sayılı parsellerin ve çevresinin kadastro paftasında çalılık ve taşlık niteliğiyle tapulama harici bırakıldığı ve taşınmazın bulunduğu alanın Kaplan Deresi yatağında görüldüğü halde, taşınmazın kadastro paftası üzerinde konumu gösterilmemiş, taşınmaza yakın veya uzak komşu olan parsellerin tutanak örnekleri ile dayanak tapu kayıtları ve diğer belgeleri getirtilip taşınmaz yerinin bu belgelerde ne olarak sınır gösterildiği üzerinde durulmamış, keşifte dinlenen yerel bilirkişi taşınmazın öncesinin çalılık iken 1980 yılında imar ve ihya edilerek zeytinlik haline getirildiğini bildirdiği halde, üzerindeki zeytin ağaçlarının 5 - 10 yaşlarında olması nedeniyle bilirkişi sözlerinin dayanaksız kaldığı düşünülmemiş, Kaplan Deresinin halen aktif dere yatağı olup olmadığı, taşınmazın dere yatağından kazanılıp kazanılmadığı konusunda jeoloji mühendisinden rapor alınmamış ve Hazine vekili tarafından dosyaya sunulan 02/09/2003 tarihli idari tahkikat tutanağında taşınmazın yaklaşık 24 dönümlük kısmına 10 yaşlarında zeytin ağaçlarının dikilmiş olduğu, 10 dönümlük kısmının da yaklaşık 5 yıl önce kullanılmaya başladığı, 1990 yılından beri tarla halinde kullanıldığı, daha sonra zeytinlik haline getirildiği bildirildiği halde, tahkikat tutanağında adı geçen köy Azası ... ve diğer tutanak bilirkişileri dinlenmemiştir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek imar ve ihya olarak kabul edilemez) ve imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten tescil davasının açıldığı ya da tesbit tutanağının düzenlendiği güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülerek, tapuya tescili istenen taşınmazların, Kadastro Kanununun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ve ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen

zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile dava tarihinden ya da kadastro tesbit tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen streoskopik çift hava fotoğraflarının streoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 27/03/1996 tarihinde ilânı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 12/03/1954 tarihinde yapılmış ve sonuçları 11/08/1954 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, Dairenin, 13/10/2008 tarih 2008/10253 - 12844 sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilmişse de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmediği gibi, yapılan inceleme ve araştırma da yetersizdir. Şöyle ki; Harita Mühendisi Bilirkişinin 29/11/2011 tarihli raporuna ekli krokide taşınmazın (K, L ve F) harfleri ile gösterilen kısımlarının komşu ... Köyü kadastro çalışma sahası içinde kaldığı belirtilmesine rağmen, öncelikle ... Köyü Tüzel Kişiliği'nin davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlanması gerektiği düşünülmemiş, taraf teşkili sağlanmadan dava sonuçlandırılmıştır. Taraf teşkili, dava şartı olup yargılamanın her aşamasında resen gözönünde bulundurulması gerekir. Bu nedenle, ... Köyü davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra, işin esasına girilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de; dava tapulama dışı bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkin olup, yerel mahkemece dairenin bozma kararına yanlış anlam yüklenerek öncesi taşlık ve çalılık olan taşınmazların zilyetlikle kazanılamayacağı düşünülerek davanın reddine karar verilmişse de, taşlık ve çalılık olarak tapulama dışı bırakılan yerlerin orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, davacı yararına zilyetlik süre ve koşullarının oluşması halinde kazanılabileceğinin mümkün olduğunun gözardı edilmiş olması yerinde görülmemiştir.

O halde; mahkemece, öncelikle taraf teşkili sağlandıktan sonra yapılacak keşif sonrası davacının dava konusu ettiği yerler tam olarak belirlenerek taşınmazların orman sayılmayan ve zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olduğunun anlaşılması ve davacı yararına zilyetlik süre ve koşullarının oluşması halinde, gerçek kişinin davasının kabulüne, aksi halde davanın reddine karar verilmesi gerekecektir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 14/02/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5937, Karar No: 2010/11492, Tarih: 08.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5937 E.  ,  2010/11492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25.12.2008 tarih ve 2007/558 - 2008/498 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dilekçelerinde, işyeri sigorta poliçesi ile teminat altına alınan dava dışı sigorta ettirene ait ünite halindeki 43 adet tank alüminyum döküm parçasının kromaj boya için davalı atelyesinde iken çalındığını, 35.982,00 USD'nin riziko bedelinden müşterek sigorta uyarınca müvekkili şirket payına düşen 14.393,00 USD'nin 13.05.2003 tarihinde dava dışı sigorta ettirene ödendiğini bildirerek, 14.393,00 USD'nin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faiziyle birlikte davalıdan rücuan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusurlu olmadığını, çalınan 43 parça malzemenin değerinin, 37.200,38 USD olduğunu, davacının sigortalısı ile müvekkili arasındaki sözleşmeyi incelemeden ödeme yaptığını, sigortalı malzemenin birim fiyat değerlerinin davalıya bildirilmesi gerektiğini fakat bu değerin bildirilmediğini, müvekkili tarafından ayrıca mal sigortası yaptırıldığını, bu malların üçüncü şahıslara ait boyanmak üzere bırakılan mallar olduğunu, ödeme yapan davacının kusurlu olduğunu, müvekkilinin tazmin yükümlülüğünün bulunmadığını savunarak, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermeyen davalının hırsızlık olayının meydana gelmesinde kusurlu ve zararda sorumluluğu bulunduğu, çalınan ünitenin toplam değerinin 35.982,00 USD olduğu gerekçesiyle 14.393 USD'nin fiili ödeme tarihindeki karşılığının dava tarihi olan 15.09.2003 tarihinden itibaren işleyecek T.C.Merkez Bankası'nın yabancı paralara uyguladığı en yüksek faiziyle davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15088, Karar No: 2023/504, Tarih: 13.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15088 E.  ,  2023/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Başka suçtan hükümlü olarak ... 3 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunan sanığa 25.02.2016 tarihli hükmün yüzüne karşı tefhim edildiği, ancak sanığın kararı süresi içerisinde temyiz etmediği anlaşılmakta ise de; hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan sanığa yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 263. maddesine göre, yasa yolu başvurunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi karşısında, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu yapılan ön inceleme neticesinde belirlenerek ve 08.03.2016 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, yukarıda açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.09.2015 tarihli ve 2015/729 Soruşturma numaralı iddianame ile; "sanığın kavga ihbarı üzerine olay yerine kolluk görevlilerinden kaçtığı ve park halinde bulunan ekip otosunun arka bagaj camina tekme atarak kırdığı" iddiasıyla, 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a ve 53. maddeleri gereğince kamu malına zarar verme suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/306 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 168/1 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince adlî para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesine, aynı Kanun'un 52/2-4. maddesi gereğince neticeten 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezasının 15 eşit şekilde taksitlendirilmesine karar verilmiştir.

3.Dairemizin 27.06.2022 tarihli kararı ile, gerekçeli kararın suçtan zarar görme ihtimali bulunan ... Bakanlığına tebliğ edilmesi gerektiğinin belirtildiği, 08.09.2022 tarihinde yapılan tebligat üzerine ... Bakanlığının sanık hakkındaki hükmü temyiz etmediği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; "verilen adli para cezasını hak etmediğini düşündüğünden" hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

3.Dairemizin 27.06.2022 tarihli kararı ile, gerekçeli kararın suçtan zarar görme ihtimali bulunan ... Bakanlığına tebliğ edilmesi gerektiğinin belirtildiği, 08.09.2022 tarihinde yapılan tebligat üzerine ... Bakanlığının sanık hakkındaki hükmü temyiz etmediği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; "verilen adli para cezasını hak etmediğini düşündüğünden" hükmü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suç tarihinde kavga olayının olduğunun bildirilmesi üzerine, kolluk görevlilerinin olay yerinde bulunan sanığa kıyafetinin kanlı olmasının nedenini sormasının akabinde, sanığın kaçmaya başladığı ve cadde üzerinde park halinde bulunan ekip otosunun arka bagaj camını tekme atmak suretiyle kırdığı anlaşılmış, sanık aşamalarda, olay günü alkollü bir şekilde kavga olayına karıştığını, olay yerine kolluk görevlilerinin geldiğini, görevli memurların kendisine soru sordukları esnada bir anlık olayın siniri ile resmi ekip otosunun arka camına tekme attığını ve camı kırdığını, alkolün etkisiyle bu hareketi yaptığını belirterek ikrar içeren savunmada bulunmuştur.

2. Görgü ve Tespit Tutanağında, ekip aracının arka bagaj kapağının kırık olduğu, 03.10.2015 tarihli tutanakta, aracın arka camının sanık tarafından kırılmasının ardından camın bir gün sanık tarafından taktırıldığı ve olay ile ilgili kurumun herhangi bir zararının kalmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/306 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.