muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10592, Karar No: 2013/25151, Tarih: 20.12.2013

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklama ışığı altında inceleme konusu davada mahkemece, Sosyal Sigorta Sosyal Sağlık Kurulu raporu ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinden alınan rapor arasındaki çelişki Adli Tıp Genel Kurulu tarafından hazırlanacak raporla giderilerek, davacının sigortalılığının başladığı 12.04.1999 tarihinde mevcut olan hastalıkların beden çalışma gücünün en az 2/3'ünü kaybettirecek derecede olup olmadığı açıklığa kavuşturulup, 12.04.1999 tarihinden önce var olan hastalıklarının beden çalışma gücünün en az 2/3'ünü kaybettirecek derecede olmadığının anlaşılması halinde, 1479 sayılı Kanunun 31. ve 5510 sayılı Kanunun 27. madde hükümleri kapsamında malûllük aylığının başlangıcı yönünden, malûllük olgusunun gerçekleşme tarihi kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılmalı; çalışma gücü kaybının en az üçte iki oranında olduğu saptandığında taleple bağlılık ilkesi de dikkate alınmak suretiyle 1479 sayılı Kanunun 29., oranın en az % 60 olduğu belirlendiği takdirde ise 5510 sayılı Kanunun 26. maddesinde belirtilen diğer aylık bağlama koşullarının varlığı değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/466, Karar No: 2021/11294, Tarih: 29.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/466 E.  ,  2021/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 43/2, 29, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.620,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Milas 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/01/2020 tarihli ve 2019/161 esas, 2020/30 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

1- Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28/02/2017 tarihli ve 2014/4-757 esas, 2017/113 karar sayılı ilamında, “...5237 sayılı TCK'nın 125. maddesinin dördüncü fıkrasında hakaret suçunun alenen işlenmesi, bu suçun nitelikli bir şekli olarak kabul edilmiştir. Bu fıkraya ilişkin madde gerekçesinde, aleniyet için aranan temel ölçüt, fiilin, gerçekleştiği koşullar itibarıyla belirli olmayan ve birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması şeklinde belirtilmiştir. Hakaret suçunun, belirsiz sayıdaki kişiler tarafından işitilebilecek, görülebilecek ve algılanabilecek bir ortamda veya çok sayıda kişinin öğrenmesini sağlayacak herhangi bir araçla işlenmesi halinde, aleniyet vardır. Aleniyetin varlığı için, çok sayıda insanın hakareti öğrenmesinin olanaklı olması yeterlidir; söylenenlerin fiilen duyulması şart değildir. Aleniyet halinde, mağdur, hakaretin az sayıda kişi önünde gerçekleşmesine oranla, daha fazla rencide olacağı için, bu nitelikli hal kabul edilmiştir. (Nur Centel, Hamide Zafer, Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Beta Yayınevi, 3. Baskı, 2016, s. 235). Suçun basın ve yayın yoluyla işlenmesi halinde de alenen işlendiği kabul edilmelidir. Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; Sanığın hakaret fiilini apartman boşluğunda gerçekleştirdiği olayda; apartman boşluğunun herkese açık bir yer olmayıp, apartman sakinlerinin kullanımına mahsus olması ve apartman boşluğunda söylenen sözlerin herkes tarafından duyulma imkanının bulunmaması karşısında, aleniyet unsuru oluşmadığı halde hakaret suçunun alenen işlendiği kabul edilerek sanığın cezasında artırım yapılması yasaya aykırıdır. Belirtilen nedenlerle, hakaret suçunun işlendiği apartman boşluğunun aleni yer olmadığı gözetilmeden, sanığın cezasında TCK'nın 125. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca artırım yapılması yasaya aykırı olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu yönünden değişik gerekçe ile kabulüne karar verilmelidir....” şeklinde belirtildiği üzere, herkese açık olmayan apartman boşluğu gibi yerlerde suçun işlenmesi halinde aleniyet unsurunun gerçekleşmiş olmayacağı nazara alındığında, somut olayda müştekilerin ikametinin bahçesinde gerçekleşen eylem nedeniyle hakaret suçunun alenen işlendiğinin kabul edilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın cezasında artırım yapılmasında,

2- 5237 sayılı Kanun'un 129/1. maddesinde yer alan “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi halinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” şeklindeki hüküm ile hakaret suçlarına özel tahrik düzenlemesi yapıldığı, somut olayda Mahkemece sanığın hakaret fiilini, müştekinin haksız eyleminden dolayı tahrik altında işlediğinin kabul edilmesine rağmen, yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine, aynı Kanun'un 29. maddesinin uygulanmasında,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Hukuksal Değerlendirme:

A-Bir Numaralı Talep Açısından:

5237 sayılı TCK’nın 125. maddesinin 1. fıkrasında; Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun’un 4. fıkrasında da “Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Aleniyet hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına gelmektedir. Aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesidir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, hakaret içeren sözlerini tam olarak nerede söylediği tespit edilmeden sanık hakkında aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesi hukuka aykırıdır.

B-İki Numaralı Talep Açısından:

Hakaret suçlarında özel tahrik hükümleri içeren TCK'nın 129. maddesinin 1. fıkrası: “Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” hükmünü içermektedir.

Genel bir tahrik hükmü olan TCK'nın 29. maddesi ise: “Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine on sekiz yıldan yirmi dört yıla ve müebbet hapis cezası yerine on iki yıldan on sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Genel bir tahrik hükmü olan TCK'nın 29. maddesi ise: “Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine on sekiz yıldan yirmi dört yıla ve müebbet hapis cezası yerine on iki yıldan on sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

İncelenen somut olayda, mahkemece hakaret suçundan mahkum edilen sanığın, eylemini haksız tahrik altında işlediğinin kabulüyle, TCK'nın 29/1. maddesi uyarınca cezasından 1/4 oranında indirim yapıldığı ve sanığın neticeten 1.620 TL adli para cezasıyla cezalandırıldığı görülmektedir. Ancak yapılan haksız tahrik uygulamasında, hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren TCK'nın 129. maddesi yerine, aynı Kanun'un genel tahrike dair 29. maddesinin uygulanması, hukuka uygun görülmemiştir.

II-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan sanık ... hakkında, Milas 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/01/2020 tarihli ve 2019/161 esas, 2020/30 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7501, Karar No: 2016/11160, Tarih: 22.09.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7501 E.  ,  2016/11160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin davalının öz kızı olup, halen ... Üniversitesinde okuduğunu, ünversiteye başladığında tüm masrafları ve geçiminin babası tarafından karşılandığını, ancak davalının, müvekkilinin annesi ... evden dövüp kovmasından sonra müvekkilinin annesi ile arasında başlayan boşanma süreci nedeniyle kızına da husumet gütmeye başladığını, kızının öğrenimi için para göndermemeye başladığını beyan ederek okul açılış tarihi olan 01.09.2013'den geçerli olmak üzere 1500 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile; davacının özel üniversitede okumaya başlamasının ailesini maddi sıkıntıya soktuğunu, davacının üniversite ödemeleri, yüksek ev kirası ve lüks yaşam şekli ve harcamaları yüzünden tüm birikimlerinin tükendiğini ve aile birliğinin sıkıntıya düştüğünü, davacının Devlet üniversitesine yatay geçiş yapacağına dair sözünde durmadığını, kendisinin de ekonomik durumunun iyi olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, dava tarihinden itibaren başlamak üzere aylık 650 TL yardım nafakasının, davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 328/2 ve 364/1. maddelerine göre; şayet çocuk reşit olduğu halde eğitimine devam ediyorsa eğitimi sona erinceye kadar ana ve babanın bakım borcu devam eder. Bu durumda çocuk ana ve babaya karşı yardım nafakası davası açabilir.

Somut olayda; davacı 31.05.1993 doğumlu olup, ... Üniversitesi mütercim tercümanlık bölümü 2. sınıf öğrencisi olduğu, %50 burslu okuduğu, bir arkadaşı ile 1.370 TL bedelle kirada oturduğu anlaşılmaktadır. Yine davacıya ait dosya arasında bulunan... kaydının incelenmesinde; davacının, ...İletişim Organizas. Tur. San. Tic. ve Dış Tic. LTD. ŞTİ isimli bir şirkette aktif çalışan olarak göründüğü anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı vekili tarafından; davacının çalışmasının sürekli olmadığı, zaman zaman günlük 35TL kazandığı işlerde çalıştığı beyan edilmiş ise de, mahkemece davacıya ait ... kaydında belirtilen şirkete müzekkere yazılarak davacının dava tarihinde şirket bünyesinde çalışıp çalışmadığı, çalışıyor ise ünvanı ve aldığı ücretin sorulmadığı, bu hususta yeterli araştırmanın yapılmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece; davacıya ait ... kaydında belirtilen şirkete müzekkere yazılarak davacının dava tarihinde şirket bünyesinde çalışıp çalışmadığı, çalışıyor ise ünvanı ve aldığı ücret sorularak, davacı ve davalının tespit edilen sosyal ve ekonomik durumları, davacının ihtiyaçları, nafakanın niteliği ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim ile TMK’nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktara hükmedilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu yukarıdaki gibi karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15390, Karar No: 2016/6798, Tarih: 17.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15390 E.  ,  2016/6798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2015 tarih ve 2014/487-2015/431 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkili ile davalı ...'un hem karı koca hemde diğer davalı şirketin ortakları olduğunu, müvekkilinin davalı şirkette 12/40 paya sahip iken, 21/05/2003 tarihli 8 nolu karar ile sermaye artırımına gidildiğini, tadil metini altında müvekkili imzasının taklit edilerek atıldığını ve bu sermaye artırımının müvekkilinin iradesi dışında gerçekleştiğini, müvekkilinin yokluğunda malul bu sermaye arttırımı kararından sonra 27/08/2009 tarihli 29 nolu ortaklar kurulu kararı ile 250.000.00 TL olan sermayenin 750.000,00 TL ilave ile yükseltilmesine karar verildiğini ve müvekkili hissesisinin 1/10 paya düşürüldüğünü, bu sermaye artırımına ilişkin karar defterindeki imzanın da müvekkiline ait olmadığını, tarafları arasındaki boşanma davasının halen devam ettiğini ileri sürerek, hukuka aykırı batıl kararlar ile yapılan sermaye artırımları sonucu müvekkilinin 1/10 'a indirilen hisse payının hükümsüzlüğü ile hissesinin 12/40 olarak tespitine ve haklı nedenlerle şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiş olup, karşı davanın ise asılsız olduğunu savunark reddini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacılar vekili, asıl davaya konu sermaye artırım kararlarındaki imzaların davacıya ait olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiş, karşı davada ise; davacı-karşı davalının müvekkili şirkete ait malları zimmetine geçirmek suretiyle zarara uğrattığını ileri sürerek, şimdilik 8.000 TL alacağın karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacılar vekili, asıl davaya konu sermaye artırım kararlarındaki imzaların davacıya ait olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiş, karşı davada ise; davacı-karşı davalının müvekkili şirkete ait malları zimmetine geçirmek suretiyle zarara uğrattığını ileri sürerek, şimdilik 8.000 TL alacağın karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl dava açısından davacı ... her ne kadar davalı ...'a yönelik Genel Kurul Kararlarının hükümsüzlüğü ve bu nedenle haklı nedenle şirketin feshini talep etmiş ise de, davalı ...'un şirketin yetkili temsilcisi olmasına rağmen, iş bu davanın bizzat şirket tüzel kişiliğine açılması gerektiği, davalı ... 'un bu anlamda pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı, davalı şirket açısından yapılan değerlendirmede son arttırım kararı olan 27/08/2009 tarihli genel kurul kararındaki imzanın, açıkça davacı ... ...'a ait olduğunun tespit edildiği, her ne kadar, 21/05/2003 tarihli ilk arttırıma ilişkin kararın aslının ibrazı yoluna gidilmiş ve bu belge aslı ibraz edilememiş ise de, bu artırım kararından sonra ve bu arttırıma konu oluşan yeni sermaye durumuna göre , aradan yaklaşık 6 yıl geçtikten sonra yapılan son 27/08/2009 tarihli genel kurul kararındaki imzanın davacıya ait olması nedeniyle, davacının son arttırım kararının geçerli olması nedeniyle, ilk arttırıma ilişkin genel kurul kararına da vakıf olduğu ve ilk arttırım kararındaki imza kendisine ait olmasa dahi, önceki artırıma muvafakat ettiğinin kabulü gerektiği, tarafların o tarihte evli olmaları gözönüne alındığında, bu kabulün hayatın olağan akışına uygun olduğu , bu açıdan da davacının talebinin dürüstlük kuralları da nazara alınarak yerinde bulunmadığı, söz konusu imzaların davacıya ait olmadığı iddiasının, aynı zamanda şirketin haklı nedenle feshini gerektirdiği iddiası ile fesih istenmiş ise de, genel kurul kararının geçerli olduğu, bu hususun haklı bir neden olmadığı, şirketin feshini gerektiren tarafların karı-koca olarak yaşadığı bir kısım sorunların dahi, bu anlamda haklı bir neden olarak kabulü mümkün bulunmadığından, davacının şirketin feshine yönelik talebinin de yerinde bulunmadığı, şirketin feshini gerektirir haklı olgunun bulunmaması nedeniyle, fesih yerine çıkma ve pay ödetilmesine ilişkin hükümlerin de uygulanamayacağı , karşı dava açısından ise; icari defter ve belgelerde davacı-karşı davamı ... 'nin herhangi bir borcunun bulunduğuna ilişkin kaydın bulunmadığı, aksine sermaye payı nazara alındığında alacaklı olduğunun belirlendiği gerekçesiyle asıl ve karşı davanın ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 30,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3308, Karar No: 2018/7620, Tarih: 18.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3308 E.  ,  2018/7620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sırasında katılan ...'nın istinabe yoluyla beyanının alınmasına dair Gebze 5. Asliye Ceza Mahkemesince düzenlenen 2012/600 Talimat sayılı, 27.11.2012 günlü duruşma tutanağı ile Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesince düzenlenen 2012/450 Talimat sayılı, 01.02.2013 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14997, Karar No: 2010/22174, Tarih: 21.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14997 E.  ,  2010/22174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7412, Karar No: 2023/7591, Tarih: 02.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/7412 E.  ,  2023/7591 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/190 E., 2021/307 K.

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, suça konu ürünlerin müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kartal Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 30.09.2010 tarihli ve 2010/396 Esas, 2010/314

Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na (5846 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 81 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği 10 ... hapis cezası ve 80,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırılmasına, verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve suça konu ürünlerin

müsaderesine karar verildiği, verilen karar itiraz edilmeden 08.10.2010 tarihinde kesinleştirildiği, ancak sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde 02.03.2013 tarihinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle verilen hükmün açıklanmasına karar verilerek İstanbul Anadolu Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2014/1058 Esas, 2015/1530 Karar sayılı ilamı ile sanığın 5846 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 81 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği 10 ... hapis cezası ve 80,00 TL adlî adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verildiği, verilen karara karşı sanığın temyiz isteminde bulunması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli ve 2020/7760 Esas, 2021/5070 Karar sayılı ilamı ile yeterli gerekçe belirtilmeksizin hükmün açıklanmasına ve suça konu ürünlerin müsaderesi hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.