muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2700, Karar No: 2017/2352, Tarih: 08.03.2017

5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı bir düzenleme içermektedir. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı içtihatı birleştirme kararı ile Yargıtay CGK'nun 1997 tarih 248/288 E-K sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararda da açıklandığı üzere 765 sayılı TCK'nın 523 maddesi iade ve tazmin esasına dayanmaktadır. Sanığın çaldığı şeyi iadesi yada tamamen tazmini halinde başka şarta bakılmaksızın 523. madde uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK 168. maddesi ise bundan farklı olarak “Pişmanlığı” öne çıkarmıştır. Hatta TBMM görüşmelerinde bir milletvekilinin “ önemli olan zararın giderilmesi, tazmini” değil mi ? Mealindeki sorusuna “ tek başına iade ve tazmine” değil “pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine” önem verdiğini belirtilmiş ve meclis gerekçesine bu hususlar yansıtılmıştır.

Adalet Bakanlığının yayınladığı tutanaklarda da bu durum açıkça görülmektedir.

Pişmanlık: Türk Dil Kurumu sözlüğünde “yaptığı bir iş ya da davranışının olumsuz sonucunu görerek üzülme nadim olma” şeklinde tanımlanmıştır.

Yargıtay CGK. 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK’nın 168. maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“Tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde Yargıtay CGK 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E, 208 K, 2012/6-1232 E, 2013/106 K, 2013/6-628 E, 2014/258 K sayılı içtihatlarında da açıkça ve uzun uzadıya tartışıp kabul ettikleri husus 168. maddenin “ Pişmanlık” temeline dayandığıdır. Yani ön şart pişman olmak sonra ödemektir.

Bilindiği gibi pişmanlık tamamen kişinin iç dünyası ve ruh haliyle ilgilidir. Dışarı ya ancak açıklanmakla yada hareketlerle gösterilir. Bu şahıs tarafından açıklanmadığı sürece bilinmesi mümkün değildir. Kişi yaptığı eylemden pişman olmuşsa bunu dışarıya vurması müştekiye yada ilgiliye iletmesi gerekmektedir. Aksi davranış sanığın, cebir şiddet yada manevi baskı ile ödemeye yöneltmek anlamına gelir.

Kanun koyucu 168/1. fıkrasında “... Bizzat pişmanlık göstererek ...” ibaresini öne çıkararak sanığın “özne” olması gerektiğini pişmanlığını dış dünyaya iletmesi gerekeceğini açıkca göstermiştir. Yine 168/5. fıkrasında da açıkca “pişmanlık göstermeyi” öne çıkararak sanığın pişman olmuş ise bunu dış dünyaya iletmesini fıkranın uygulanma şartı olarak ön görmüştür.

Kanun koyucu 168/1. fıkrasında “... Bizzat pişmanlık göstererek ...” ibaresini öne çıkararak sanığın “özne” olması gerektiğini pişmanlığını dış dünyaya iletmesi gerekeceğini açıkca göstermiştir. Yine 168/5. fıkrasında da açıkca “pişmanlık göstermeyi” öne çıkararak sanığın pişman olmuş ise bunu dış dünyaya iletmesini fıkranın uygulanma şartı olarak ön görmüştür.

TCK 142/1-f fıkrasının iptal edilip TCK 163. maddesi kapsamına dahil edilmesi ve akabinde TCK’nın 168. maddesinin uygulama gerekliliğine ilişkin yapılan değişiklik üzerine kanun koyucu kanun değişikliğinin ilk başta bilinmemesi nedeniyle etkin pişmanlığı göstermenin öğrenmeme nedeniyle mağduriyetine neden olabileceğini öngörmesi nedeniyle “Bizzat pişmanlığı göstermek” ibaresini kanunla geçici bir ek madde eklemiş ve bu ek madde ile pişmanlığı göstermek için tebligat yapma şartını sadece geçici bir süre için şartlı olarak vermiştir. Aksi olsa idi söz konusu madde geçici madde olarak değil 168. maddeye ilave fıkra olarak eklenirdi. Yani kanun koyucu açık bir şekilde “pişmanlığı göstermenin” ana kural olduğunu kabul etmiş, geçmişe dönük uygulama imkanı olan etkin pişmanlığa bir defaya mahsus ve süreli ihtar şartı getirmiş bunun haricinde sanığın pişmanlığı gösterme zorunda olduğunu kabul etmiştir.

Yukarıda açıklanan Yargıtay CGK Kararlarında ve öğretide tartışmasız kabul edilen görüşe göre sanığın hiçbir baskı altında kalmadan kendi hür iradesi ile yaptığı eylemden pişman olması ve bunun doğal sonucu olarak zarar gidermesi gerekir. İade ve tazmin cebri icra yoluyla giderilmesi halinde TCK'nın 168. maddesi uygulanmayacaktır. Sanığa Tedaş’ın istediği şu kadar parayı ödersen hakkında dava açılmayacak şeklinde bir ihtar yapılması sanığa manevi cebir uygulamasıdır. Müştekinin borcunu ödemezsen hapis cezası alacaksın diye adeta devletin gücü alacağın tahsilatı için manevi cebir olarak kullanılmaktadır. 765 sayılı TCK'da 523'üncü madde de düzenlendiği gibi doğrudan ödeme esas alınmış olmaktadır. Sanık pişman olmasa bile sadece tazmin veya iade ile borçtan kurtarılacağı yönünde ki ihtar üzerine (yapılan manevi cebir üzerine) borcu ödemesi Yargıtay CGK kararları yasanın meclis tartışmaları ve Doktirine göre tartışmasız kabul edilen ve TCK 168. maddenin temelini oluşturan “Pişmanlık” temeline aykırıdır. Sadece ödeme temeline dayalıdır. Ve bunun 5237 sayılı yasada uygulama yeri yoktur. Sanık pişman olmuş ise bunu belirtmesi gerekir. Manevi de olsa zorla kişi “Pişmanlığa” zorlanamaz. Bu açıkça kanunun ruhuna lafzına ve amacına aykırıdır.

Kaldı ki;

CMK’nın 83 maddesinde keşif hakim veya mahkeme veya naip hakim yada istinabe olunan hakim veya mahkeme ile gecikmesinde sakın bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır şeklindedir. “Gecikmesinde sakınca bulunan hal derhal keşif yapılmadığı takdirde suç belirtilerinin, suç delillerinin kaybolma ihtimalini” ifade eder.

Kaldı ki;

CMK’nın 83 maddesinde keşif hakim veya mahkeme veya naip hakim yada istinabe olunan hakim veya mahkeme ile gecikmesinde sakın bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır şeklindedir. “Gecikmesinde sakınca bulunan hal derhal keşif yapılmadığı takdirde suç belirtilerinin, suç delillerinin kaybolma ihtimalini” ifade eder.

Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılmadan gerçek zararın tespiti mümkün değildir. Keşif de CMK 83. maddesi uyarınca acele işler sayılan otopsi haricinde sadece mahkemeler tarafından yapılacağı doktirinde tartışmasız kabul edilmektedir. Keşfe gidemeyen Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmesi fiilen mümkün değildir. Hal böyle olunca Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmeden yapacağı ihtar gerçeği yansıtmayacaktır. Sadece ve sadece alacaklı olan Elektrik şirketlerinin tek taraflı olarak belirleyip tespit ettikleri bedeli devletin cebri icra gücüyle hapisle korkutarak tahsil edilmesini temin edecektir. Bu da hem adalete hem de TCK 168. maddesindeki düzenlemelere aykırılık teşkil edecektir.

Ayrıca iddianame ve iade CMK 170 ve 174. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK 170. madde iddianamede bulunması gereken zorunlu unsurları düzenlemiştir. Bunları tek tek saymıştır. CMK 174. maddesi iddianamenin iadesi müessesini düzenlenmiştir. Kamu davasının açılması Cumhuriyet Başsavcılığına verilmiş bir yetki olduğu kadar bir haktır. Dolayısıyla bazı şekil şartlarına bağlı olarak ve istisnai olarak iade düzenlenmiştir. İade halleri CMK 174. madde de tek tek sayılmıştır. Bu nedenler arasında Etkin pişmanlık yoktur. Bırakın etkin pişmanlık hükümlerini resen dikkate alınması gereken şikayete bağlı suçlarda şikayet bulunup bulamadığı bile şikayete tabi olup uzlaşmaya tabi olmayan suçlar bakımından bile iade nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Kanunun istisnai olarak saymadığı bir nedenle iddianamenin iadesinin yapılması CMK’ya ve CMK’da düzenen, teminat altına alınan iddia makamının yetkilerine açık müdahale anlamına gelecektir.

Tüm anlatılan hususlar birlikte dikkate alındığında 168. maddenin uygulana bilmesi için sanığın pişman olması ve bu pişmanlığa dayanarak ödemeyi gerçekleştirmesi en azından ödeme iradesini ilgili makamlara iletmesi gerekir. Bu pişman olacak kişinin yapması gereken bir eylemdir. Resen uygulanma imkanı yoktur. Dolayısıyla mahkemenin bu yöndeki kararı yerinde olduğundan 2 nolu bozmaya yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Mahkeme kararının 1 nolu bozma gerekçesine uygun olarak bozulmasına karar verilmesi gerekirdi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12290, Karar No: 2016/4583, Tarih: 04.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/12290 E.  ,  2016/4583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılırken TCK 1/b maddesi olarak yazımı mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1025, Karar No: 2019/5541, Tarih: 12.12.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/1025 E.  ,  2019/5541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülmekte olan alacak davasının ilk derece mahkemesinde yapılan yargılaması sonucunda davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/1808 esas ve 2017/3353 karar sayılı ve 30.10.2017 tarihli istinaf talebinin yapılmamış sayılmasına ilişkin kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 05.02.2018 tarihli davalı vekilinin temyiz isteminin reddine dair verilen kararın davalı vekilince duruşma ve adli yardım talepli temyiz edilmesi üzerine mahiyeti gereği davalı vekilinin duruşma talebinin reddiyle, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının 01.04.2012 tarihli sözleşmeye istinaden davalı şirketin Diyarbakır, Konya ve Malatya'daki hastanelerine elektrik tedarik ettiğini, 28.10.2013-30.06.2013 tarihleri arasında davalı şirketçe kullanılan elektrik bedeline ait toplam 541.469,46 TL tutarında 16 adet fatura kesilerek davalı şirkete tebliğ edildiğini, davalının elektrik satış bedelinden mütevellit 541.469,46 TL tutarındaki borcunu ödememesi üzerine davalıya gönderilen ihtarnameninde sonuçsuz kalması üzerine davalı şirket aleyhine takip başlattıklarını ileri sürerek davalının icra takibine haksız itirazının iptaline, takibin devamına, takip borçlusu davalının alacağın % 20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirketinin bünyesinde ... Konya Hastanesi, ... Malatya Hastanesi ve Üniversal Diyarbakır Hastanesi olmak üzere üç ayrı hastanenin müstakil birer şubeden ibaret bulunmakta olup tabiatıyla müstakil birer işletme özelliğinde olduğunu, icra takibine konu edilen faturaların üç ayrı hastane açısından dağılımlarının ne olduğunun ödeme emrinde ve dava dilekçesinde belirtilmediğini, ayrıca faturaların kadri marufluğunun ve hizmetin davacı şirket tarafından yerine getirildiğinin kanıtlanması zorunluluğunun bulunduğunu, davacı şirkete verilen 859.354 TL tutarındaki banka teminat mektubu davacı tarafından nakte tahvil edilmiş ise takibe konu borca mahsubunun gerektiğini, davacıya vaki borcun aylık 150.000 TL'lik taksitler halinde ödenmesi hususunda mutabakat sağlandığını ve taksitlerin davalı tarafından kesintisiz olarak ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı ...nin de içinde yer aldığı universal hastaneler grubu altında yer gösteren ... Sağlık Hizmetleri ve Eğitim A.Ş, ... Sağlık Hizmetleri A.Ş, Manisa Özel Sağlık Tesisleri San ve Tic. A.Ş, ... Hospital Grup Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti ve Vatan Sağlık Kompleksi San ve Tic. Ltd. Şti. ile davacı arasında elektrik enerjisi tedarik ve revize sözleşmelerinin imzalandığı, 23.07.2013 takip tarihi itibariyle 16 adet tahakkuk eden elektrik faturalarından kaynaklı davacı şirketin davalıdan 541.469,46 TL alacaklı olduğunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile İstanbul 12. İcra Müdürlüğünün 2013/18309 esas sayılı takip dosyasında davacının davalıdan 541.469,46 TL alacaklı olduğunun tespiti ile bu miktara vaki itirazın iptaline, bu miktara takipten itibaren taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesinin atfı nedeniyle Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanunu'nun 51. maddesi gereğince yıllık % 16.8 geçmemek üzere ve değişen oranlarda gecikme zammı uygulanmak sureyile takibin diğer kayıt ve şartlarda aynen devamına, davalı borçlunun likit olan alacak nedeniyle % 20 icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulmasına karar verilmiş, hükme karşı davalı vekilince adli yardım talepli istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesince, 06.02.2017 tarihli kararı ile davalı vekilin adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, bu kararın davalı vekilince adli yardım talepli istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nin 16.06.2017 tarihli kararı ile adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, bu karara karşı davalı vekilinin itirazı üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi 2017/1 D.İş ve 13.07.2017 tarihli kararı ile davalının adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazının kesin olmak üzere reddine karar verilmiştir. Bunun üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce davalı tarafa 17.07.2017 tarihli muhtıra gönderilerek eksik istinaf nispi harcının yatırılması istenmiş, davalı vekilince muhtıra gereğinin yerine getirilmemesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nin 30.10.2017 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, bu karar davalı vekilince maktu harç yatırılarak adli yardım talepli temyiz edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince 23.01.2018 tarihli muhtıra ile nispi temyiz harcının yatırılması istenmiş, muhtırada verilen 7 günlük kesin süre içerisinde davalı vekilince bakiye temyiz harcının yatırılmaması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nin 05.02.2018 tarihli kararı ile davalının temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Bu karar davalı vekilince maktu temyiz harcı yatırılarak adli yardım talepli temyiz edilmiştir.

İstinaf mahkemesince, istinaf nispi harcının yatırılmaması nedeniyle istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olup bu karara karşı davalı vekilinin maktu harç yatırmak suretiyle temyiz başvurusunda bulunması üzerine mahkemece bu kararın istinaf mahkemesince Yargıtay’a gönderilmesi gerekirken bu kararın temyizinin nispi harca tabi olduğu düşünülerek muhtıra çıkarılmak suretiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur. Davalının bu kere istinaf mahkemesinin temyiz isteminin reddine yönelik kararını davalı vekilinin maktu harç yatırarak temyiz ettiği, nispi harç gerekir ise adli yardım talep ettiği anlaşılmıştır.

1-Davalının temyiz için gerekli başvuru harcı ve maktu harcı yatırmış olması nedeniyle herhangi bir adli yardıma ihtiyacı olmayacağından ve ayrıca şirket olması nedeniyle adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir.

2-Davalının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/1808 esas ve 2017/3353 karar sayılı ve 05.02.2018 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/1808 esas ve 2017/3353 karar sayılı ve 30.10.2017 tarihli istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik kararının temyiz isteminin incelenerek davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan 30.10.2017 tarihli kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/1808 esas ve 2017/3353 karar sayılı ve 05.02.2018 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/1808 esas ve 2017/3353 karar sayılı ve 30.10.2017 tarihli istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik karara ilişkin davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 12/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11076, Karar No: 2012/14070, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/11076 E.  ,  2012/14070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Esas ve birleşen ve karşı dava dilekçelerinde ortak yerlere yapılan müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece asıl davanın kabulüne, bozma konusu yapılmayan kısımlar bakımından yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, birleşen davada önceki red hükmü bozmaya konu edilmediğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı-birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5519, Karar No: 2016/4474, Tarih: 02.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/5519 E.  ,  2016/4474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 07.07.2015 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19803, Karar No: 2010/4695, Tarih: 22.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19803 E.  ,  2010/4695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10496, Karar No: 2013/9769, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/10496 E.  ,  2013/9769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.04.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.