muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/514, Karar No: 2005/552, Tarih: 28.09.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/9-514 E.  ,  2005/552 K.**

**"İçtihat Metni"**

|  |  |  |

| --- | --- | --- |

| **Mahkemesi** | : | Ankara 9.İş Mahkemesi |

| **Günü** | : | 31.03.2005 |

| **Sayısı** | : | 495-188 |

|  |  |  |

|  |  |  |

Taraflar arasındaki “*alacak*” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 9.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 21.5.2003 gün ve 2003/708-989 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 10.02.2004 gün ve 2003/12822 E., 2004/1887 K. sayılı ilamı ile;

*(...**Davacı harcırah alacağı talebinde bulunmuş, isteği mahkemece kabul edilmiştir.*

*Davalı idareye başvuran davacı harcırah talep etmeden Şereflikoçhisar İlçesinden Ankara'nın Akyurt İlçesine atanmasını talep etmiş ve bu isteği işverence yerine getirilmiştir.*

*Davacı dava dilekçesinde; 6245 sayılı Harcırah Kanununda atamaların harcırah ve yolluk verilmeden yapılamayacağının kurala bağlandığını belirterek alacak talebinde bulunmaktadır.*

Ancak, 12.12.2001 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 4726 sayılı 2002 Mali yılı Bütçe Kanununun “Kamu Harcamalarında Etkinliği Artırıcı Önlemler” başlıklı 6.maddesinin (g) bendinde “...başka yerlerdeki birimler arasında naklen ataması yapılanlar ile başka yerlerde sürekli veya geçici olarak görevlendirilenlere, harcırah talep etmediklerine ilişkin yazılı beyanda bulunmaları halinde, 6245 sayılı Harcırah Kanununda veya özel mevzuatlarında bu atama veya görevlendirmeler için öngörülen harcırah ödenmez...” denilmektedir.

*İlgili yasanın bu maddesiyle Harcırah Kanunu hükümlerine yeni bir değişiklik getirilmiş olmaktadır. Davacının atama ve nakil işlemleri 2002 yılında yapıldığına göre davacıya 2002 yılı Mali Bütçe Kanununun ilgili hükmü gereğince ödeme yapılması mümkün değildir. Bu nedenle davacı isteğinin reddi gerekirken kabulü hatalı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir**.**..)*

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN** :Davalı vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, alacak istemine ilişkin olup, direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne uyuşmazlığa konu miktar 850.650.000-TL. den ibarettir.

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN** :Davalı vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, alacak istemine ilişkin olup, direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne uyuşmazlığa konu miktar 850.650.000-TL. den ibarettir.

21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren 14.7.2004 tarih ve 5219 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun; yürürlük tarihinden sonra Yerel Mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL.; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL. olarak değiştirmiştir.

Eldeki davada direnme kararının verildiği 31.3.2005 tarihinde, 5219 Sayılı Kanun’un temyiz sınırını bir milyar TL. olarak değiştiren hükmü yürürlükte bulunduğuna ve müddeabih bu sınırın altında olduğuna göre, direnme kararı kesin olup, temyizi mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

**SONUÇ:** Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin **REDDİNE,** istek halinde temyiz peşin harcının iadesine 28.9.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24736, Karar No: 2012/35494, Tarih: 30.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/24736 E.  ,  2012/35494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak,

Duruşmaya gelen ve davaya katılma kararı verilen katılan idare lehine vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının dilekçe yazım ücretine ilişkin 14. bendinde yer alan “ müdahil lehine 175 TL dilekçe yazım ücretine” kısmının çıkartılarak yerine “müdahil idare lehine 500 TL maktu vekalet ücretine hükmolunmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4930, Karar No: 2016/269, Tarih: 18.01.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/4930 E.  ,  2016/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 22/09/2014

NUMARASI : 2014/905-2014/551

DAVACI : ..

DAVALILAR : 1-..

2-..

3..

5-..

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılardan .... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılardan....vekili ..geldi.Karşı taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirket yetkilisi .. aracından 30.05.2012 tarihinde aralarında dava konusu çekinde bulunduğu bir kısım çeklerin boş olarak, müvekkili şirket adına keşideci sıfatıyla imza atılmamış ve diğer kısımları da yazılmamış şekilde çalındığını, konuyla ilgili suç duyurusunda bulunduklarını, dava konusu çekten ise bankaya ibrazı nedeniyle haberdar olduklarını, söz konusu çekin bir fotokopisini ilgili bankadan temin ettiklerini, çekteki keşideci imzasının müvekkili şirket yetkilisine ait olmadığını belirterek, müvekkilinin çek nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin bu çeki kendisinden bir önceki ciranta olan...nden aralarındaki ticari ilişkiye istinaden aldığını, daha sonra çekin müvekkilince davalı ..’ye ciro edildiğini, çekin karşılıksız çıkması üzerine müvekkilinin çeki iade almak zorunda kaldığını, çek aslının müvekkilince muhafaza edildiğini bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı .. vekili, müvekkilinin dava konusu çeki .. sattığı emtialar karşılığında aldığını ve yaptığı ticaret sonucu ciro ederek piyasada kullandığını, müvekkilinin iyiniyetli 3. kişi konumunda olup çekin çalıntı olduğunu bilmesinin mümkün olmadığını bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı.. vekili, müvekkilinin dava konusu çeki faktoring sözleşmesine istinaden davalı .. ….’ den teslim aldığını, çeki bankaya ibraz ettikleri sırada keşideci imzasının sahteliğinden bahisle muhatap banka tarafından ödenmeyeceğinin öğrenildiğini, bunun üzerine çeki .. tarihinde çek işlem bordrosu ile iade ettiklerini, çek bedelinin ise .. adı geçen davalı tarafından müvekkiline ödendiğini, müvekkiline bu itibarla husumet yöneltilemeyeceği gibi bu davanın açılmasında müvekkilinin bir kusurunun da bulunmadığını bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davalı ..nin sahteliği iddia edilen çekte ve ciro yoluyla hak sahibi gözükmesi nedeniyle davacının bu davalı aleyhine de dava açmakta hukuki yararının bulunduğu, davalı Komsan …. vekilince çek aslının müvekkilinde bulunduğu belirtildiğinden grofolojik incelemeye esas olmak üzere çek aslının istenmesine rağmen çekin adı geçen davalı tarafından ibraz edilemediği, bu itibarla rapor alınamadığı, çek fotokopisindeki imzanın davacı şirket temsilcisine ait olmadığının çıplak gözle fark edilebilir nitelikte bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının dava konusu çek nedeniyle davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalılardan .. vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan Kapital Faktoring Hiz. A.Ş. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26271, Karar No: 2014/17045, Tarih: 22.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/26271 E.  ,  2014/17045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Şikayetçinin, sevk ve idaresindeki ...'ne ait ... plakalı yolcu otobüsü ile .... sokakta seyrettiği sırada, karşı yönden gelen sanığın içinde bulunduğu ... plaka sayılı minibüs ile karşılaştığı, yol verme nedeniyle şikayetçi ile sanık arasında tartışma çıktığı ve sanığın ayağı ile vurarak belediye otobüsünün sağ ön kapı camını kırdığının iddia edildiği olayda, sanık ve şikayetçi beyanları, olay yeri görgü tespit tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre eylemin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19070, Karar No: 2014/20155, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19070 E.  ,  2014/20155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kumluca 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2007/521-2014/343

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/09/2004-09/07/2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine, fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak kaydıyla bir takım tazminat ve işçilik alacaklarının iş akdinin feshinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/35212, Karar No: 2017/14585, Tarih: 19.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/35212 E.  ,  2017/14585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirketin 14.11.2015 tarihinde özelleştirilmesinden sonra, davalı şirket ile kamuya nakil hakkını saklı tutarak Tip Sözleşmesi ile kapsam dışı personel statüsünde çalışan davacının, kamu kurumuna nakil olduğu tarihine kadar davalı şirkette çalıştığını, maaşının şirketçe ödenmiş olduğunu, TİP sözleşmeye göre, kamu personeline gelen zamların uygulanması gerekirken, artış ve ödemelerin maaşına uygulanmaması nedeniyle hak kaybına uğradığını ve nakil ilmühaberindeki ücretinin de eksik bildirilmiş olduğunu, dava konusu artışların dikkate alınması suretiyle düzenleme tarihi itibariyle davacının ücretinin yeniden tespitini, davalı nezdinde çalıştığı dönemde eksik ödenen alacağın, yıllar itibariyle değişen ek ödeme ve dengi tazminatının ve buna bağlı olarak değişen maaş tutarına uygulanan ikramiye tutarları farkının tespitini ile davacının çalıştığı süre içeresinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, TİP sözleşme ile çalışan kapsam dışı personelin, Devlet Personel Başkanlığına bildirdikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri yılın 15 Ocak tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve miktarları uygulamak suretiyle bulunacak tutarların dikkate alınacağını, davacının fark tazminatına esas ücretinin Maliye Bakanlığının 08.05.2006-8021 ve 20.10.2008-16220 sayılı yazılarına istinaden hesaplandığını, bu yazılarda ek ödemelerin, Devlet Personel Başkanlığına bildirim ücretinin ve bu bildirimi müteakip yeni kurumlarında göreve başlayacakları tarihi takip eden aybaşına kadar geçecek süre içinde ödenecek aylık ücretleri ile fark tazminata esas ücretlerinin tespitinde dikkate alınmayacağının bildirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen 3. maddenin 1, 4, 7. fıkraları; 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin 5. fıkrası ile 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesinin 1. fıkrası ve 111. fıkrasında düzenlenmiş bulunan mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesi neticesinde; 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddelerinde nakle tabi personelin parasal hakları bakımından farklı uygulama yöntemlerinin belirlendiği, yine 5189 sayılı Kanun ile personelin parasal haklarının belirlenmesi hususunda Türk Telekom Yönetim Kurulunun yetkili kılındığı, Türk Telekom Yönetim Kurulunca; 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesiyle, nakilleri yapılmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek sözleşmeli ve kapsam dışı personelin 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi gereğince eski görevleri ile yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi esnasında; söz konusu personeller bakımından diğer kamu personellerine göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine, 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmesinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine uygulanmış zam tutarının esas alınmasına karar verildiği, bu uygulamayla da Türk Telekom'dan özelleştirme kapsamında başka kurumlara nakledilen personelle aynı unvandaki diğer personellerin parasal hakları arasında eşitlik sağlanmasının amaçlandığı, bu durumun Türk Telekom personeline özgü bir uygulama olarak ortaya çıktığı, söz konusu uygulamanın, ek ödemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce Devlet Personel Başkanlığına bildirilmiş olan personelin, eski görevlerinin parasal haklarının yeniden belirlenmesi taleplerinin önüne geçilmesi için düzenlendiği, ek ödemenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren Devlet Personel Başkanlığına bildirilen personelin eski kurumlarındaki parasal haklarının belirlenmesinde ek ödemelerin göz önüne alınmasına engel teşkil etmediği, yüksek yargı kararlarının da bu yönde olduğu ve davacının 5473 sayılı Kanun, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin, Ek II sayılı cetvelde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanması, maaş nakil ilmuhaberinin buna göre düzenlenmesi ve 2006/1, 2006/3 ve 2007/1 nolu tebliğde yer alan ek ödemelerden de yararlanması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda toplu iş sözleşmesi 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3, maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.