muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14495, Karar No: 2023/7483, Tarih: 04.07.2023

A- 1-Davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne,

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/b-2 maddesi gereğince ... 1. İş Mahkemesinin 28.11.2019 tarih, 2015/741 Esas ve 2019/691 Karar sayılı kararının kaldırılmasına,

3-Davanın kısmen kabul kısmen reddine:

Maddi Tazminat Yönünden;

a)Davacı ... yönünden toplam 71.407,68 TL destekten yoksun kalma tazminatının 30.06.2015 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacıya verilmesine,

b)Davacılar Dilek Demirsaban ve ... yönünden maddi tazminat taleplerinin reddine

Manevi Tazminat Yönünden;

a)Davacı ... yönünden 75.000,00 TL manevi tazminatın 30.06.2015 olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacıya verilmesine

b)Davacı ... Demirsaban yönünden 50.000,00 TL manevi tazminatın 30.06.2015 olay tarihinden işleyecek yasal faizi ilebirlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacıya verilmesine

c)Davacı ... yönünden manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar , davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirket vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği AŞ. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

3.Davalı Mollaoğlu... Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited Şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

C.A. Davacılar, davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirketi vekillerinin eş için hükmedilen maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun 5 inci maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun 5 inci maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3 üncü maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362 inci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2 inci maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366 ıncı maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ıncı madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir.

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu Bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL; 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi arası için 72.07000 TL, 01.01.2021 tarihi sonrası için 78.630,00 TL, 01.01.2022 tarihi sonrası için 107.090,00 TL’dir.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla davacılar , davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirket vekillerinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

C.B. Davacılar, davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirket vekillerinin diğer hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalının iş kazası nedeniyle vefat etmesi sonucu yakınlarının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 55 inci, 74 üncü ve 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi, 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirketi vekillerinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2.Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56 ncı maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

3.Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

4.Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

5.Somut olayda davacı ...‘in müteveffanın torunu olduğu, müteveffa ile aynı evde yaşadığı ve bu olay nedeniyle manevi acı, elem ve ızdırap duyacağı kuşkusuzdur. Bu nedenle torun Ceren hakkında bir miktar manevi tazminata karar vermek gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

6.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

7. O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacılar, davalı ... San. Tic. ve Liman İşletmeciliği A.Ş. ve daval...Tahliye Liman Hizmetleri İnş. San. ve Tic. Limited şirketi vekillerinin eş için hükmedilen maddi tazminata yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2.Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgililerden alınmasına,

3. Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19308, Karar No: 2022/9385, Tarih: 21.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19308 E.  ,  2022/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 27/10/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli Nazmiye Öztürk hakkında, 26/08/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Yalova Cumhuriyet Başsavcılığının 31/01/2017 tarihli ve 2016/7551 soruşturma, 2017/359 esas, 2017/321 sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önce Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/45 sayılı soruşturma dosyasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, ihlal nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak 19/10/2015 tarihinde kamu davası açıldığı hususunun belirtildiği,

2- Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararı ile,

“Sanık ... Öztürk hakkında, mahkememizce yapılan kovuşturma sonucu akıl hastalığı nedeniyle kendisine isnat olunan kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak boyutta akıl hastalığı bulunduğu anlaşılan sanığa yüklenen suçu işlediği sabit olmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 32. ve 5271 sayılı CMK 223/3-a maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle kusurunun bulunmaması dolayısıyla CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

TCK’nın 57/1-7. maddeleri gereğince sanığın yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda KORUMA VE TEDAVİ ALTINA ALINMASINA” karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- Dosya arasında bulunan Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/944 esas ve 2018/234 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

TCK’nın 57/1-7. maddeleri gereğince sanığın yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda KORUMA VE TEDAVİ ALTINA ALINMASINA” karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- Dosya arasında bulunan Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/944 esas ve 2018/234 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

a-) Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 20/02/2015 tarihli ve 2015/45 soruşturma, 2015/204 sayılı kararı ile; 02/01/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolunun gösterilmediği, tebliğ edilip edilmediği hususunun dosya kapsamından anlaşılamadığı, infazı için 20/02/2015 tarihinde Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

b-) Denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine aykırı davrandığı gerekçesiyle erteleme kararı kaldırılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 21/10/2015 tarihli ve 2015/45 soruşturma, 2015/20152 esas, 2015/18390 sayılı iddianamesi ile Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

c-) Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/11/2015 tarihli ve 2015/712 iddianamenin değerlendirilmesi sayılı kararı ile; iddianamede sanığın ısrar ettiğini gösterir bir anlatımın bulunmadığı gerekçesiyle iddianamenin iadesine karar verildiği, iddianame Cumhuriyet savcısının iade kararına itiraz ettiği, itirazı inceleyen mercii Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/11/2015 tarihli ve 2015/1293 değişik iş sayılı kararı ile, iade kararında belirtilen hususun yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle itirazın kabulüne, iade kararının ortadan kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği,

d-) Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2015/944 esas, 2018/234 sayılı kararı ile, ceza ehliyeti bulunmadığından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 32/1. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/3-a-son maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, TCK’nın 57/1. maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı güvenlik tedbirine hükmedilmesine, yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği, sanık müdafiinin karara karşı istinaf kanun yoluna başvurduğu,

e-) Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/1583 esas, 2018/1991 sayılı kararı ile; hükmün kaldırılmasına ve kamu davası açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde tebliğ edilmeden kesinleştirilerek denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanmasının usul ve yasaya aykırı olduğu, ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle “davanın durmasına” karar verildiği, durma kararının 24/01/2019 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ... Öztürk'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair Yalova 4. Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın 26/08/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiası ile yapılan soruşturma sonucunda, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 31/01/2017 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda ise her ne kadar Yalova 4. Ceza Mahkemesince Mahkemesince ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış ise de,

Sanık hakkında daha önce 02/01/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar verilmesi sonrasında, adı geçen sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle bu suçtan dolayı kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2015/944 esas, 2018/834 sayılı kararının istinaf edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 30/11/2018 tarihli ve 2018/1583 esas, 2018/1991 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden bahisle anılan hükmün kaldırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca yargılamanın durmasına karar verildiği,

26/08/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla aynı sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda ise, 5237 sayılı Türk Ceza

26/08/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla aynı sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda ise, 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 31/01/2017 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda da Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, hükmün kanun yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, 4. fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumlar sayılarak, maddenin 6. fıkrasında ise “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” hükmüne yer verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmünün yer aldığı,

Somut olayda, 02/01/2015 tarihli önceki kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmiş, ancak sanığın yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılmış ise de, yapılan yargılama sonucunda sanığın ceza verilmesine yer olmadığına dair Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2015/944 esas, 2018/834 sayılı kararının istinaf edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/1583 esas, 2018/1991 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden bahisle anılan hükmün kaldırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca yargılamanın durmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında,

Bu durumda artık sanık hakkında önceki suçu nedeniyle verilmiş olan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının durma kararı nedeniyle geçerliliği ortadan kalkmış olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesindeki şartın gerçekleşmediği ve sonraki eylemin tek başına dava konusu yapılmayıp her iki suça ilişkin dava dosyalarının birleştirilerek tek bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli Nazmiye Öztürk hakkında, 26/08/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden Yalova Cumhuriyet Başsavcılığının 31/01/2017 tarihli ve 2016/7551 soruşturma, 2017/359 esas, 2017/321 sayılı iddianamesi ile Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/85 esas, 2018/546 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-a maddeleri uyarınca “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, anlaşılmıştır.

Sanık hakkında daha önce 02/01/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesinden sonra, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle bu suçtan dolayı kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2015/944 esas, 2018/834 sayılı kararı ile “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, sanık müdafiinin kararı istinaf etmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 30/11/2018 tarihli ve 2018/1583 esas, 2018/1991 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği gerekçesiyle hükmün kaldırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca yargılamanın durmasına karar verildiği,