muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1295, Karar No: 2021/4039, Tarih: 16.03.2021

Bu itibarla,

Sanıklara atılı eylemin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, 4733 sayılıYasanın 8/4. maddesine aykırılık suçunu oluşturduğu ve CMK'nun 135/6. maddesinde 4733 sayılı Yasa kapsamında kalan suçlar ile ilgili olarak dinleme yapılabileceğine ilişkin düzenleme bulunmaması ve İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06/03/2013 tarih ve 2012/74018 sayılı kararı ile sanıklar hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme, örgüte üye olma ve yardım etme suçları nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi karşısında, adı geçen sanıklar yönüyle iletişimin tespiti tutanaklarının tek başına delil olarak kabul edilemeyeceği anlaşılmakla; sanık ... yönüyle 30/11/2012 tarihli, sanık ... yönüyle 11/09/2012 tarihli, ... yönüyle 27/08/2012 tarihli, ... yönüyle 28/08/2012, 11/09/2012, 30/11/2012 ve 05/12/2012, ... yönüyle 27/08/2012, 28/08/2012, 11/09/2012, 30/11/2012 ve 05/12/2012 tarihli eylemler yönüyle; sanıkların dava konusu kaçak sigaralar ile yakalanmadıkları ve aşamalardaki savunmalarında atılı suçu işlemediklerini beyan ettikleri, dosya kapsamında sanıkların bahsi geçen eylemler yönüyle müsnet suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeterli başkaca bir delil de bulunmadığı gözetilmeksizin, sanık ... hakkında 30/11/2012 tarihli, sanık ... hakkında 11/09/2012 tarihli, ... hakkında 27/08/2012 tarihli, ... hakkında 28/08/2012, 11/09/2012, 30/11/2012 ve 05/12/2012, ... hakkında 27/08/2012, 28/08/2012, 11/09/2012, 30/11/2012 ve 05/12/2012 tarihli eylemler yönüyle zincirleme 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan yazılı şekilde hükümler tesisi,

Kabule göre de;

1-Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanıkların eylemlerinin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın ilgili hükümleri (5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10, 3/22, 5/2) somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2- Sanık ... .'ın 5237 sayılı TCK'nun 37/1. maddesi uyarınca asli fail olarak cezalandırılması gerektiği gözetilmeden eyleminin yardım eden olarak kabulü ile hakkında eksik ceza tayini,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarakaynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4- Dava konusu eşyaların müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nun 54/4. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 54. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMUK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

5- 35 K 02880 plakalı nakil aracının müsaderesi ya da iadesi yönünde bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in müdafiileri ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... .'ın CMUK'nun 326/son maddesi gereğince cezada kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3589, Karar No: 2023/13184, Tarih: 21.12.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3589 E.  ,  2023/13184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2496 Esas, 2022/2236 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/288 Esas, 2021/352 Karar

Taraflar arasındaki kesinleşen kadastro tespiti nedeniyle uğranılan zararın 4721 ... Türk Medenî Kanunu’nun (4721 ... Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 ... Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1.Dava konusu Siirt ili, Eruh ilçesi, ... köyü, ... ... mevki cilt no: 32 sahife no: 75 sıra no: 7, 42.000 m² yüzölçümlü geldisi senetsizden, gittisi 25.11.1953 sıra no:43 ve tapu sicil kaydı 26/5/1950 tarih ve sıra no:16 olan taşınmaz ile Siirt ili, Eruh ilçesi, ... köyü, ... ... mevki cilt no: 32 sahife no: 75 sıra no: 6 108.900,00 m² yüzölçümlü geldisi senetsizden, gittisi 25.11.1953 tarih sıra no: 40 ve tapu sicil kaydı 26/5/1950 tarihli ve sıra no:13 olan taşınmazlara ait iktisabında belirtilen Eruh Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.04.1950 tarihli ve 1950/30 Karar ... hükmü ile senetsizden tescil kararı verilen Mahkeme dosyasının veya kesinleşme şerhli karar örneği ile Siirt Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.03.1950 tarihli ve 1950/46 Karar ... veraset senedi ilamının kesinleşme şerhli örneğinin dosya arasına alınması gerekir.

2. Davacının dayanak tapu kaydı olan Siirt ili, Eruh ilçesi, ... köyü, ... mevki cilt no:32, sahife no:75 sıra no:5 108.000,00 m² yüzölçümlü taşınmaza ait yukarıda belirtildiği şekilde geldi gitti kayıtları ile iktisabının dayandığı tapu kaydı veya kesinleşmiş Mahkeme kararının araştırılarak dosya arasına alınması gerekir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

V.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Davacının dayanak tapu kaydı olan Siirt ili, Eruh ilçesi, ... köyü, ... mevki cilt no:32, sahife no:75 sıra no:5 108.000,00 m² yüzölçümlü taşınmaza ait yukarıda belirtildiği şekilde geldi gitti kayıtları ile iktisabının dayandığı tapu kaydı veya kesinleşmiş Mahkeme kararının araştırılarak dosya arasına alınması gerekir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

V.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18169, Karar No: 2017/9900, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18169 E.  ,  2017/9900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3278, Karar No: 2019/5817, Tarih: 12.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/3278 E.  ,  2019/5817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, 26.12.2013 tarihli haciz esnasında mülkiyeti müvekkiline ait malların haczedildiğini öne sürerek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, haciz esnasında borçlulardan ... hazır olduğu gibi borçlulara ait belgeler bulunduğu, bu durumda mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, karinenin aksi üçüncü kişi tarafından ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

İstihkak davalarında geçerli bir haczin bulunması dava şartı olup, hüküm kesinleşinceye kadar yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekir.

İİK'nin 78/2. maddesi gereğince, alacaklının haciz isteme hakkı 1 yıllık süreye tabidir. Haciz isteme hakkı ödeme emrinin tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl geçmekle düşer (İİK'nin 78/2.maddesi). Bu durumda takip dosyası işlemden kaldırılır (İİK'nin 78/4.maddesi). Bir yıllık süre (İİK'nin 78/2.maddesi) içinde haciz talebinde bulunan alacaklı haciz talebini geri alabilir. Bu halde, yeniden bir yıllık haciz isteme süresi işlemeye başlamaz. Alacaklı ancak ödeme emri tebliğinden itibaren işlemeye başlamış olan bir yıllık sürenin (varsa) kalan kesimi içinde, yeniden haciz talebinde bulunabilir (İİK'nin 78/5.maddesi). Anılan sürenin geçirilmesi halinde alacaklının haciz isteme hakkı düşer. Alacaklı yeniden haciz isteyebilmek için yenileme talebinde bulunmalı ve bu talep borçluya tebliğ edilmelidir. İlama dayalı olmayan takiplerde yenileme talebi üzerine harç alınır (İİK'nin 78/5.maddesi). İİK'nin 78/2.maddesi uyarınca, itiraz veya dava halinde bunların vukuundan hükmün kesinleşmesine kadar geçecek süre yukarıdaki bir yıllık sürenin hesabına katılmaz.

Somut olayda, dayanak takip dosyasında borçlulara ödeme emrinin 18.09.2006 tarihinde tebliğ edildiği, 06.12.2007 tarihinde haciz talep edildiği, bilahare takibin alacaklı tarafça 12.04.2011 tarihinde harçsız olarak yenilendiği, yenileme emrinin borçlulara tebliğ edilemediği, ilk yenileme tarihinden sonra 30.10.2013 tarihine kadar alacaklı tarafça takip dosyasında işlem yapılmadağı, bu tarihte alacaklı vekilince takibin yeniden harçsız olarak yenilenmesinin talep edildiği, borçlulara yenileme emri tebliğ edilmeden 26.12.2013 tarihinde dava konusu haciz işleminin gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır.

Ödeme emrinin tebliğ tarihi ile haciz talep tarihi arasında yasal bir yıllık süre geçmiş olduğundan alacaklının haciz isteme hakkı düşmüştür. Bu durumda alacaklının yeniden haciz isteyebilmesi için İİK'nin 78/5. maddesi gereğince, borçlulara yenileme emrinin tebliği gerekir.Bu nedenle borçlulara yenileme emri tebliğ edilmeden yapılan haciz işemleri usulsüzdür.

O halde Mahkemece dava tarihinde geçerli bir haciz bulunmadığı gerekçesi ile davanın ön koşul yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30030, Karar No: 2016/2490, Tarih: 15.02.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/30030 E.  ,  2016/2490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin asgari ücret ve satışını yaptığı her tüp için 2.00,00 TL ücret aldığını, yaklaşık olarak aylık 2.000,00 TL’yi bulan ücretin sigortalılık primine yansıtılmadığını, tüp satışı başına almış olduğu ücretlerin sigorta prim esasına dahil edilmediği için gerekli düzeltmenin yapılması amacıyla davalı işverenliğe başvurduğunu, ancak işverenin bu anlamda taahhütlerini yerine getirmediğini, bu durumun dahi sözleşmenin feshi için bir gerekçe olarak müvekkiline gösterildiğini, ancak işyerinde yaşanan (Hırsızlık gibi iftira mahiyetinde) başka bir olay bahane edilerek (01.07.2011 tarihinde) işveren tarafından sözleşmesinin feshedildiğini, davalı işverenin “işine gelmiyorsa çek git, işine son verildi” demek suretiyle müvekkilini işyerinden kovduğunu, ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.07.2011 ile 08.07.2011 tarihleri arasında amirlerinden izin almadan işyerine gelmediğinin tutanaklarla tespit edildiğini, Bakırköy 18.Noterliği’nin 08.07.2011 günlü ihtarnamesi ile davacıya ihtar gönderilerek devamsızlığını belgeleyecek evrakın 3 gün içinde sunulmaması halinde iş akdinin İş Kanunu'nun 25. maddesine göre haklı nedenle bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedileceği hususunun ihtar edildiğini, davacı tarafından herhangi bir cevap verilmediğinden iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 01.07.2011 tarihinde feshedildiği iddiası karşısında, bu tarihten sonraki günlerde işe gelmediğine ilişkin düzenlenen tutanaklar ve bu nedene dayalı olarak yapılan fesih işleminin hukuki değer taşımayacağı ve dava konusu olayın 01.07.2011 tarihi itibariyle değerlendirilmesi gerektiği, dinlenen davalı tanıklarının, davacının işe devamsızlığına ilişkin kesin ve net beyanlarda bulunmadıkları, davacının işten ayrıldıktan sonraki zaman dilimine ilişkin bilgi sahibi oldukları, davalı tarafça davacının devamsızlığına ilişkin herhangi bir tutanak sunulmadığı, davacı tanıklarının ise davacının işten çıkarıldığını kendisinden duydukları, yine görgüye dayalı bilgileri bulunmadığı, işyerinde uzun yıllar çalışan işçinin hiçbir sebep olmaksızın ve sosyal haklarını almaksızın kendi isteği ile işten ayrılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunun da yerleşik Yargıtay uygulaması olduğu, bu durumda, dosya içeriği delil durumu ve tanık beyanları karşısında davacının iş sözleşmesinin 01.07.2011 tarihinde davalı işverenlikçe haklı bir neden olmaksızın sona erdirildiği ve davacının ihbar-kıdem tazminatına hak kazanacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmiş, asgari geçim indirimi alacağı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davaya konu işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Belirsiz alacak davası 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre “Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir”. Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkansız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar veya değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.

Belisiz alacak davasını düzenleyen HMK’nun 107. maddesinin gerekçesinde, birçok kez hak arama özgürlüğüne vurgu yapılmıştır. Yine alacaklının hukuki ilişkiyi, muhatabını ve talep edebileceği asgari tutarı bilmesine rağmen “alacağın tamamını tam olarak”tespit edemeyecek durumda olması da davanın nedenleri arasında sayılmıştır. Bu itibarla belirsiz alacak davasıyla ilgili yoruma gidildiğinde, alacaklının hak arama özgürlüğünün değerlendirilmesi gerekir. Bunun aksine ilgili hükmün, alacaklının hakkına ulaşmasını kısıtlayan şekilde ele alınması doğru olmaz.

Dava konusu alacak karşı tarafın vereceği bilgi veya belgelerle belirlenecekse, alacak belirsiz kabul edilmelidir. Karşılaştırmalı hukukta geçerli olan bu kriter 107. maddenin 2. fıkrasının başlangıcında “karşı tarafın vereceği bilgi sonucu” yargılama sırasında belirlenme olarak kabul edilmiştir.

Konuyu iş mevzuatı açısından ele aldığımızda, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 3, 8, 22, 28, 32, 37, 67. maddelerinde işverene çalışan her bir işçi yönünden kayıt tutma ve işçiye belge verme yükümlülüğü getirildiği görülmektedir. Bütün yasal yükümlülüklere uyan işveren bakımından kural olarak işçi alacaklarının belirsiz olduğundan söz edilemeyecektir. Zira işçinin çalışma süresinin tam olarak kayda geçirildiği, iş sözleşmesi ile ücreti, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlendiği, işçiye her ay ücret hesap pusulası verildiği, günlük ve haftalık iş sürelerinin işçiye önceden bildirildiği, işçinin yaptığı olağanüstü çalışmalar için kendisine belge verildiği durumlarda, işçinin bir çok alacağı belirli ya da belirlenebilir durumdadır. Sadece hakimin taktirine kalan bazı alacaklar bakımından yine de başlangıçta bir belirsizlikten söz edilebilecektir.

İşçilik alacaklarının hesabı genelde iki kritere tabidir. İşçinin işyerinde geçen çalışma süresi ve ücreti ile ekleri bilindiğinde işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Bu yüzden özellikle kamu kurumlarında işçinin çalışmalarının tam olarak Sosyal Sigortalar Kurumuna bildirilmesi ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçinin ücreti ile eklerinin toplu iş sözleşmesinde yer alması sebebiyle işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Yine de hakimin taktir alanına giren manevi tazminat, taktiri indirime tabi fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, cezai şart, sözleşmenin kalan süresine ait ücret gibi alacakların başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün değildir. Nitekim 107. maddenin Adalet Komisyonu gerekçesinde de, alacaklının “talep edebileceği miktarı asgari olarak bilmesine ve tespit edebilmesine rağmen, alacağın tamamını tam olarak tespit”edememesi halinde belirsiz alacak davası açılabileceği ifade edilmiştir.