muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5432, Karar No: 2019/11778, Tarih: 29.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/5432 E.  ,  2019/11778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın ilk savunmasının istinabe suretiyle alındığı, 12.05.2015 tarihli duruşmada TCK'nin 86/1, 87/1-c maddelerinin uygulanma ihtimali için sanığa ek savunma için talimat yazılmasına karar verildiği, 13.05.2015 tarihinde talimat yazılması üzerine Kurtalan Asliye Ceza Mahkemesi tarafından, temyize konu karar tarihinden sonra, 20.01.2016 tarih ve 2015/342 Talimat sayılı müzekkere ile talimat dosyasının bila ikmal edildiği belirtildiği anlaşılmakla, değişen suç vasfı gözetilerek 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine göre alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın, yargılamayı yapan mahkemesi tarafından mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi veya SEGBİS aracılığı ile savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden istinabe suretiyle alınan savunması ile yetinilerek ve ek savunma hakkı tanınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8982, Karar No: 2012/15649, Tarih: 20.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/8982 E.  ,  2012/15649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :446-228

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davalının kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin tüm, davacı Kurum vekilinin, aşağıda belirtilen temyiz itirazları dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9, 10 ve 26. maddeleri olup, mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacı Kurum, davada 506 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca istemde bulunduğu halde, sigortalının işe giriş tarihi ve işe girişinin, süresinde Kuruma bildirilip bildirilmediği yöntemince araştırılmamıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16264, Karar No: 2013/17297, Tarih: 09.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/16264 E.  ,  2013/17297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

...Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın 2. kez mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3350, Karar No: 2025/2267, Tarih: 25.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2024/3350 E.  ,  2025/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1026 E. 2021/725 K.

...

SUÇLAR : Alacağı tahsil amacıyla tehdit, kasten yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal etme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER: İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi’nce verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 28.05.2024 tarihli 2022/13861 Esas 2024/6746 Karar sayılı ilâmıyla;

"Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz dilekçelerinde yer alan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki yağmaya teşebbüs, kasten yaralama, nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme, birden fazla kişi ile tehdit, cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına yönelik temyiz istemleri ile ilgili görüş bildirilmediğinin anlaşılması karşısında, söz konusu temyiz istemlerine ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, " karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 09.06.2024 tarihli 6- 2022/12521 sayılı ek tebliğnameyle dosyanın Dairemize yeniden gönderildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan ek Tebliğname’de, sanıklar ... ve ... müdafinin temyiz istemleri ile ilgili görüş bildirilmediğinin anlaşılması karşısında, söz konusu temyiz istemlerine ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2025 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4106, Karar No: 2013/4736, Tarih: 08.07.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4106 E.  ,  2013/4736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen dosyada davacı vekili, müvekkillerinden ...'in, ... .... ... Müdürlüğü'nün 2007/1265 ve diğer müvekkili ....'in, ... .... ... Müdürlüğü'nün 2007/1260 Esas sayılı dosyaları ile giriştikleri takiplerle dahil oldukları .... .... ... Müdürlüğü'nün 2007/1260 sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde satış bedelinin tümünün, ....04.2001 tarihli haciz ile ...'nün dosyasına ödenmesine karar verildiğini, dava dışı borçlu ....'in satışa konu taşınmazı, 2003 yılında gayrimenkul satış vaadi ile satın alıp, satıcının temerrütü sonucunda 2005 yılında cebren adına tescil ettirdiğini, davalı ...'nün...'ten alacağı bulunmadığını, taşınmazın .... adına tescilinden sonra, önceki malik adına yapılan hacizlerin, ... adına devam ettirildiğini, davalının tek taraflı beyanı ile 2001 yılında konulan haczin, davalının borçlusu adına kayıtlı olmayan taşınmaz üzerine konulduğundan geçersiz bulunduğunu ileri sürerek, davalının yasaya aykırı şekilde fazla bildirilen alacağının yasal miktarının hesaplanarak, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların kabulüne, ... .... ... Müdürlüğü'nün 2007/1260 esasında ........2009 tarihinde düzenlenen sıra cetveline itirazın kabulü ile, sıra cetvelinde .... sırada gösterilen ...'nün ....04.2001 günlü haczi nedeniyle borç miktarının ....708.90 TL olarak belirlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22271, Karar No: 2018/5838, Tarih: 20.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/22271 E.  ,  2018/5838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 28. HUKUK DAİRESİ

2-... ADINA AVUKAT ...

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 12. İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Dosyanın yapılan incelemesinde, davalı Assa Abloy Kilitleme Sistemleri Sanayi ve Tic. A.Ş. vekilinin husumet itirazında bulunduğu görülmüş olup dosyanın incelenmesinde davalıların ticaret sicil kayıtlarının, işyeri bilgilerinin, davalılar arasındaki ilişkiyi gösterir sözleşmelerin dosyada olmadığı anlaşılmıştır.

1- Davalı Assa Abloy Kilitleme Sistemleri Sanayi ve Tic. A.Ş. ve davalı ...Araştırma ve Tanıtım Hizm. Dış Tic. A.Ş.’nin açık ünvanı/ adı, işyerlerinin adresleri, iştigal konuları, özellikle davalılar arasındaki ilişkiyi (alt işverenlik, taşeronluk, devir, birleşme, ünvan değişikliği ve benzeri), ortaklarını, temsille yetkili kişilerini, varsa devir, birleşme, ünvan değişikliği, ortak değişikliği gibi hususları gösteren belgelerin ilk tesis tarihinden itibaren Ticaret Sicili Memurluğu'ndan ve ...'dan temin edilmesi,

2- Davalılar arasında yapılmış sözleşme varsa taraflardan temin edilerek gönderilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 20/03/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2135, Karar No: 2015/10727, Tarih: 10.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2135 E.  ,  2015/10727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 11. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2014

NUMARASI : 2013/470-2014/1370

Taraflar arasındaki yoksulluk ve yardım nafakalarının kaldırılması ve azatılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davacı ile davalılardan Asuman'ın Ankara 3. Aile Mahkemesinin 2007/511 esas 2008/840 karar sayılı ilamıyla boşandıklarını, boşanma kararı ile aylık 2.000,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, Ankara 1. Aile Mahkemesinin 2010/104 esas 2011/524 karar sayılı ilamıyla yoksulluk nafakasının 1.600,00 TL 'ye indirildiğini; davalılardan kızı Damla Su tarafından açılan yardım nafakası davasında ise, Karşıyaka 2. Aile Mahkemesinin 2008/1319 esas 2009/785 karar sayılı ilamıyla 1.500,00 TL yardım nafakasına hükmedildiğini; davacının işten çıkarıldığını, emekli maaşı dışında gelirinin bulunmadığını, maaşından icra kesintilerinin yapıldığını; davalının durumunun daha iyi olduğunu, babasından kalan emekli maaşı almaya başladığını belirterek; davalılar lehine hükmedilen yoksulluk ve yardım nafakalarının kaldırılmasını; aksi halde, davacının emekli maaşına uygun olarak düşürülmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, cevap dilekçesinde; davacının başka bir bayanla evlendiğini, çocuğunun olduğunu, yeni eşinin üzerine ev satın aldığını, davacının işten çıkarılmasının nafakanın kaldırılmasını gerektirir geçerli neden olmadığını, davalı D.. S...'nun üniversite eğitiminin devam ettiğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; nafakanın indirilmesi davasının kesinleşmesinden sonra davacının mali durumunun kendisinden kaynaklanmayan sebeplerle kötüleştiği, şartların değiştiği, davalı Asuman'ın ekonomik durumunun kötüleştiği iddiasının kanıtlanmadığı, davalı D.. S...'nun öğrenciliğinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yoksulluk ve yardım nafakasının kaldırılması mümkün olmadığı takdirde indirilmesine ilişkindir.

Öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve1998/ 2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Dava, yoksulluk ve yardım nafakasının kaldırılması mümkün olmadığı takdirde indirilmesine ilişkindir.

Öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve1998/ 2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

4721 sayılı Yasa 176/3.maddesine göre; “sözleşme veya hüküm ile kendisine maddi tazminat veya nafaka olarak bir irat tahsis edilmiş eşin yoksulluğunun zail olması, haysiyetsiz hayat sürmesi, bir evlenme akti olmadan fiilen karı koca gibi yaşaması yeniden evlenmesi veya eşlerden birinin ölmesi halinde, aksi taraflarca kararlaştırılmadıkça bu irat kesilir. İrat şeklinde maddi tazminat veya nafakayı gerektiren sebep ortadan kalkar ya da önemli ölçüde azalır veya borçlunun mali gücü önemli ölçüde eksilirse iradın indirilmesine veya kaldırılmasına karar verilebileceği gibi değişen durumlara göre ve hakkaniyet gerektiriyorsa iradın arttırılması da istenebilir.” (TMK. md. 176/4)

Yoksulluk durumu günün ekonomik koşulları ile birlikte, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları değerlendirilerek takdir edilmelidir. Yoksulluk nafakası ahlaki ve sosyal düşüncelere dayanır. Onun içindir ki, bilimsel öğretide; evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olduğu belirtilmektedir. Yargıtay'ın yerleşik kararlarında “asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması” yoksulluk nafakasının bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak da kabul edilmemektedir.

Yardım nafakası incelendiğinde ise; TMK’ nun 364. maddesinin 1. fıkrası; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”, 328. maddesinin 2.fıkrası ise; “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler” hükümlerini içermektedir.

Yine aynı kanunun 365. maddesinin 2. fıkrasında ise ; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Buna göre, yardım nafakası; ergin çocuğun eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir.

Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Buna göre, yardım nafakası; ergin çocuğun eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir.

Dosyanın incelenmesinde; taraflar arasında görülen Ankara 1. Aile Mahkemesinin 2010/104 esas 2011/524 karar sayılı yoksulluk nafakasının kaldırılması veya indirilmesi davasında davacı hakkında yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasına göre; Elektrik üretim şirketinde proje müdürü olarak çalıştığı, aylık 8.000,00 TL maaşının olduğu, ayrıca 1.400,00 TL emekli maaşının bulunduğu, 400,00 TL kira ödediği, temyize konu işbu davada yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında ise, emekli olduğu, aylık 1.700,00 TL maaş aldığı, 4 aydır çalışmadığı, yeni eşine ait evde ikamet ettiği, sosyal güvenlik hizmet bilgilerine göre 26/02/2013 tarihinde işten ayrıldığı, H... Endüstri A.Ş'nin 25/02/2014 tarihli yazısı uyarınca aylık brüt 2.500,00 TL ücretle göreve başladığı tespit edilmiştir.

Davalılardan Asuman'ın 15/08/2008 tarihinden itibaren ölüm aylığı aldığı, 2013 Kasım aylığı olarak 805,36 TL aldığı, diğer davalı D.. B..'un ise G... Üniversitesi .... bölümü 4. sınıf öğrencisi olduğu belirlenmiştir.

Davacının gelir durumu değerlendirildiğinde, davalıların gelir durumları ile aldıkları nafaka miktarı toplamının, davalıları yoksulluktan kurtaracak nitelikte bulunmadığının kabulü gerekir.

O halde, dava tarihindeki şartlara göre; davalıların yoksulluğunun ortadan kalkmadığı kabul edilerek nafakaların kaldırılması taleplerinin reddi doğru ise de, davacının gelir durumundaki azalma ve ödenen toplam nafaka miktarı gözetilerek hakkaniyet ölçüsünde uygun bir miktar indirime karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın tamamen reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.