muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3451, Karar No: 2024/6378, Tarih: 07.05.2024

III. GEREKÇE:

Dosyanın yapılan incelenmesinde; İlk derece mahkemesince kesin olarak verilen mahkumiyet hükmünün esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin karar tarihinin 15.10.2019 olduğu, kararın sanık müdafine 08.11.2019 tarihinde tebliğ edildiği, kararın 15 günlük yasal temyiz süresi içerisinde 15.11.2019 tarihinde sanık müdafiince temyiz edildiği, yapılan temyiz incelemesinde; 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'u ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286 ncı maddesine eklenen 3. fıkra uyarınca, hükümlü hakkında infazı devam eden suç için temyiz kanun yolunun açılmış olması, anılan Kanun'un 31 inci maddesi ile CMK'ya eklenen geçici 5/1-f maddesinde, bu Kanun'un 286 ncı maddesinde yapılan değişikliğin Bölge Adliye Mahkemelerince daha önce verilmiş kesin nitelikteki kararlar yönünden de uygulanabileceğinin hüküm altına alınması üzerine sanık müdafii tarafından 15.11.2019 tarihli temyiz dilekçesinin anılan Kanunun eklenen geçici 5 inci maddesinin 1/f bendinde belirtilen onbeş günlük süreden sonra verildiği gerekçesi ile temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298 inci maddesi uyarınca reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 35/2. Maddesi gereğince kararın hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ edilmesinin gerektiği, tebliğ tarihi olan 08.11.2019 tarihi itibari ile silahlı terör örgütüne yardım etme suçunun temyizi kabil olduğu, sanık müdafinin bu tarih itibari ile istinaf kararından haberdar olduğu, 15.11.2019 tarihinde CMK'nın 291.maddesinde yazılı 15 günlük yasal süre içerisinde kararı temyiz ettiği ve temyizin süresinde olduğu değerlendirildiğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görüldüğünden itirazın kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

IV. KARAR:

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 16.10.2023 tarih ve 2021/11380 Esas, 2023/7264 Karar sayılı sanık yönünden verilen ret ilâmının KALDIRILMASINA,

IV. KARAR:

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 16.10.2023 tarih ve 2021/11380 Esas, 2023/7264 Karar sayılı sanık yönünden verilen ret ilâmının KALDIRILMASINA,

3.Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunan ve usulünce tartışılan delillere, dosya kapsamına ve aksi kanıtlanamayan savunmalara göre örgüte müzahir dernek üyeliği dışında örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna ve örgüt ile organik bağ kurduğuna veya yardım ettiğinde dair mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak yeterli delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine, olgu ve delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5188, Karar No: 2019/6191, Tarih: 07.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5188 E.  ,  2019/6191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 01/06/2017 tarih ve 2015/171 E.- 2017/386 K. sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin ayrı ayrı esastan reddine-esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 27/03/2018 tarih ve 2017/1354 E.- 2018/443 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, dava dışı YDM İnşaat Taşımacılık Turizim Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi’nin %70 oranında ortağı ve müdürü olduğunu, 2 ortaklı olan şirketin diğer ortağının ise davalı ... olduğunu, davalı ...'in eşi olan diğer davalı ...’e şirkette bulunan hisselerini devir yetkisi de tanıyan bir vekaletname verdiğini, davalı ...’in kendisine verilmiş olan vekalet görevini kötüye kullanarak, iradesine aykırı bir şekilde şirketteki hisselerinin %69’unu diğer davalı ...'e devrettiğini, dava dışı şirketin 27.09.2011 tarihinde yapılan ortaklar kurulu toplantısında alınan (5) numaralı kararla, ortaklar kurulunca yapılan devre muvafakat edildiği şeklinde bir karar alındığını ve kararda kendisinin de imzasının gözüktüğünü, ancak söz konusu karar altında yer alan imzanın kendisinden sadır olmadığını, usulsüz olarak yapılan hisse devir işlemi nedeniyle kar payı alamadığını ve maddi zararının oluştuğunu ileri sürerek, yapılan hisse devri işleminin iptali ile devre konu hisselerin adına tescilini, alınan ortaklar kurulu kararının iptalini ve 10.000,00 TL tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkillerine hitaben keşide ettiği ihtarnameyle, ortaklar kurulu altında yer alan imzanın kendisine ait olduğunu kabul ettiğini, anılan ihtarnamede sadece, söz konusu imzanın kendisine fark ettirilmeden imzalatıldığını ileri sürdüğünü, hisse devir işleminin 2011 yılında gerçekleştiğini, davacının, şirket defterlerinin tutulduğu muhasebecide çalıştığını, şirket hisse devrine ilişkin tescil başvurusunu bizzat Ticaret Sicil Müdürlüğüne götürüp teslim ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davalı ...'in vekil sıfatı sebebiyle yükümlü olduğu özeni göstermediği zira bir şirketteki 70 adet hissenin 69 adedinin devri konusunda devredenin açıkça bir muvafakatinin alınması gerekirken davalının bu açık muvafakati almadığı, davacıya ait hisseyi vekil aracılığı ile devralan davalı ...'in davacının devir iradesinin olmadığını bilmemesinin mümkün olmadığı, TMK'nın 2. maddesi uyarınca vekalet görevinin kötüye kullanılıp kullanılmadığının hakim tarafında re'sen gözönünde bulundurulması gerektiği, alınan ortaklar kurulu kararındaki imzanın davacıya ait olmadığı, her ne kadar davacı tarafından kar payı alınmadığından bahisle tazminat istenmiş ise de, kâr payının hissedarlara devredilmeyip sermayeye eklendiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, Antalya 4. Noterliğinin 07/09/2011 gün ve 23607 yevmiye nolu hisse devir sözleşmesinin iptaline, 07/09/2011 gün ve 5 nolu ortaklar kurulu kararının iptaline, iptal kararı kesinleştiğinde Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanmasına, davacının kar payı alamamaktan dolayı tazminat talebinin reddine, karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, ortaklar kurulu kararının iptalinin de talep edildiği iş bu davanın şirket taraf gösterilmeksizin açıldığı, ancak dava dışı şirket 2 ortaklı olup, ortaklarının davacı ve davalı ... olduğu, şirketin başka hissedarının bulunmadığı, bu nedenle davaya şirket taraf olmaksızın da devam edilebileceği, nitekim yerleşik Yargıtay uygulamasın da bu yönde olduğu, davaya konu hisse devir işleminin, davacı tarafından davalı ...'e verilmiş vekaletname kapsamında yapıldığı, anılan vekaletnamede, davacıya ait hisselerin davalı ... tarafından devredilmesine dair yetki de bulunduğundan ilgili noter devir işleminin herhangi bir usulsüzlük içermediği, eldeki davanın ortaklar kurulu kararının iptali ve davacının dava dışı limited şirket hissedarı olduğunun tespiti istemine ilişkin olduğu göz önüne alındığında davalı ... hakkında açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinin doğru görülmediği, yapılan hisse devrine muvafakat verilmesine ilişkin ortaklar kurulunda yer alan imzanın davacıya ait olmadığı, bu nedenle söz konusu kararın mülga TTK'nın 520. maddesi uyarınca yok hükmünde olduğu, her ne kadar davalılar vekilince davacının yapılan işlemden haberdar olduğu ve aradan geçen süre gözetildiğinde davacının iyi niyetli olmadığı ileri sürülmüşse de, davacı tarafça çekilen ihtarın herhangi bir kabul beyanına ilişkin olmadığı, davacının söz konusu ortaklar kurulu kararının tescil istemini içerir belgeyi bizzat Ticaret Sicil Müdürlüğüne götürdüğü yönündeki iddianın kanıtlanamadığı, yapılan sahtecilik sonucunda alınan kararın yok hükmünde olması nedeniyle ortaklar kurulu kararının iptali için gerekli üç aylık hak düşürücü sürenin uygulama yerinin bulunmadığı, zira, ortada alınmış geçerli bir ortaklar kurulu kararının bulunmadığı gerekçesiyle, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmesi suretiyle, davalı ... hakkında açılan davanın husumet yokluğundan reddine, davalı ...'e yönelik açılan davanın kabulü ile, dava dışı YMD İnşaat Taşımacılık Turz. San. Ltd. Şti.'nin 07/09/2011 tarihli ortaklar kurulu kararının yok hükmünde olduğunun ve davacının adı geçen şirkette 70/100 oranında hissedar olduğunun tespitine, davacının kar payı alamamaktan kaynaklanan tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, hisse devir sözleşmesinin iptali ile davacının şirkete ortak olduğunun tespiti ve ortaklar kurulu kararının iptali istemine ilişkindir. Davacı, şirketin 07.09.2011 tarihinde yapılan ortaklar kurulu toplantısına ilişkin tutanakta yer alan imzanın kendisine ait olmadığını iddia ederek, anılan toplantıda alınan hisse devrine muvafakat edilmesi ve yeni müdür atanmasına ilişkin (5) numaralı kararın iptalini istemiştir. Bölge adliye mahkemesince, dosya arasında bulunan 13.01.2016 tarihli imza incelemesine ilişkin rapora dayalı olarak, 07.09.2011 tarihli ortaklar kurulu kararında yer alan imzanın davacıya ait olmadığı sonucuna ulaşılmışsa da, imza incelemesine ilişkin raporun bilimsel bir dayanağı bulunmamaktadır. Zira HGK’nun 30.05.2001 tarihli ve 2001/12-436 E., 2001/467 K. ile 07.10.2009 tarihli ve 2009/12-382 E., 2009/415 K. sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, imza incelemesine ilişkin yapılacak olan bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. Söz konusu raporun yukarıda belirtilen nitelikleri taşımadığı bu yönüyle hükme esas alınabilir nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, davacı her ne kadar ortaklar kurulu kararında yer alan imzanın kendisinden sadır olmadığını iddia etmişse de, davalılara hitaben keşide ettiği 04.03.2015 tarihli ihtarnamede, “...farkında olmadan tarafıma imzalatmış olduğunuz devre ilişkin karar ile yeni müdür atamanız da geçersiz olup yasal değildir.” şeklinde beyanda bulunarak, söz konusu imzanın kendisine ait olduğunu kabul etmiştir. Bu itibarla, ortaklar kurulu kararının alındığı tarihte şirketin 2 ortağı olup, her iki ortağın da alınan kararı imzaladığı da gözetilerek, ortaklar kurulu kararının iptali talebinin reddi gerekirken bölge adliye mahkemesince, yazılı gerekçelerle, ortaklar kurulu kararının yoklukla malul olduğunun tespitine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan, davacı, dava dışı şirkette bulunan hisselerini devretme yetkisi bulunmadığı halde davalı ...'in bu işlemi genel vekaletnameyle yaptığını ileri sürmüşse de, söz konusu 15.10.2010 keşide tarihli vekaletname incelendiğinde, davacının, ortağı olduğu şirketlerde bulunan hisselerini devir hususunda davalı ...'i açıkça yetkili kıldığı görülmektedir. Davalı ...'in vekalet görevini kötüye kullandığı yönünde delil de bulunmadığına göre, hisse devir sözleşmesine ilişkin davanın da reddi gerekirken aksi düşüncelerle kabulü doğru görülmemiş, bölge adliye mahkemesi kararının bozularak kaldırılmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 07/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16238, Karar No: 2016/20804, Tarih: 26.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16238 E.  ,  2016/20804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, maaş nakil ilmuhaberinin yeniden düzenlenmesine ile ek ödeme ve denge tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı .... bünyesinde kamu kurumuna nakil hakkını saklı tutarak ikinci tip sözleşme ile çalıştığını, 2010 yılında kamu kurumuna nakledildiğini ancak ücretlerinde sözleşmedeki hüküm gereği kamudaki memur maaş artış oranında artış yapılması gerekirken. 2006 yılından itibaren memur ve sözleşmelilere her yıl yansıtılan zamların davacı ücretine uygulanmadığını belirterek; davalı kurumda çalıştığı Süre içerisinde hak ettiği, ek ödeme, denge tazminatı ve ikramiye tutarları eklenerek maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenmesini, anılan alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ücretlerinin mevzuata uygun olarak ödendiğini ve maaş nakil ilmühaberinin bu doğrultuda düzenlendiğini belirterek davanın husumet ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda toplu iş sözleşmesi 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında. 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsam dışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile getirilen artışlardan yararlandırılmak ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir.