muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8295, Karar No: 2018/868, Tarih: 22.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/8295 E.  ,  2018/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile ihtar ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili şube müdür yardımcısı olarak 19.02.2011 tarihinden iş akdinin feshedildiği 17.12.2013 tarihine kadar çalıştığını, aylık ücretinin 1.460,00 TL olduğunu ve bir kısmını elden bir kısmını bankadan aldığını, haftada 6 gün, alda 2 hafta 7 gün esası ile 12-14 saat çalıştığını, davadan önce fazla çalışma ücreti, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerini ihtarname göndererek işverenden talep etmesine rağmen ödenmediğini, 5.000,00 TL fazla çalışma ücreti, 1.000,00 TL hafta tatili, 1.000,00 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile 80,74 TL ihtarname giderinin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işyerinde biri davacı olmak üzere iki müdür yardımcısının olduğunu, günde 10 saat mesai yapıldığını, iki saat 15 dakika yemek ve çay molasının bulunduğunu, bayram çalışmalarının ücretlerinin elden ödendiğini, iş sözleşmesinin karşılıklı rıza ile sona erdirildiğini,tüm ücret ve alacaklarının banka aracılığı ile ödenip elden ödemenin olmadığını, alacak talebinin asılsız olup davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece,davacı ve davalı tanık beyanlarına göre davacının aylık 1.300,00 TL ücret aldığı, bizzat davalı tanık beyanlarına göre 08.00-18.00 ile 12.00-22.00 saatleri arasında çift vardiya yapıldığı günlük 10 saat çalışmadan bir saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile 9 saat üzerinden haftada 54 saat çalışılıp, 9 saat haftada fazla mesai yapıldığı tesbit edildiği, ulusal bayram ve genel tatillerle hafta tatili çalışmaları da değerlendirilerek, haftada 6 gün çalışma kabul edildiğinden hafta tatili talebinin reddine, yapılan bayram ödemesinin de mahsubu ile belirlenen miktarlar üzerinden hakkaniyet indirimi yapılması sonucu davalının, davacının diğer dava konusu ettiği haklarını ödediğini kanıtlayamadığı anlaşılmakla davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek ihtarname giderinin de dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, mahkemece davacı tarafından yapılan ihtarname giderinin davalıdan ayrı bir alacak kalemi olarak dava tarihinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmiş ise de ihtarname gideri, 6100 sayılı HMK'nın 323 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde yargılama giderleri içinde yer aldığından, anılan madde gereğince davacı tarafından gönderilen 25.12.2013 tarihli ihtarname nedeniyle yapılan giderin, yargılama giderlerine dahil edilerek ve davanın kısmen kabul edildiği de gözetilerek HMK'nın 326. maddesi uyarınca kabul ve ret oranına göre paylaştırılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinin ihtar giderine ilişkin (3). paragrafının silinerek hükümden çıkartılmasına,

Hüküm fıkrasının (4). bendindeki "300,00 TL bilirkişi ücreti" ifadesinden sonra gelmek üzere "80,74 TL ihtarname masrafının" ibaresinin eklenmesine, aynı bentteki "678,40" rakamının çıkarılarak yerine "759,14" rakamının, "542,72" rakamının çıkarılarak yerine "607,31" rakamının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 22/01/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2011/386, Karar No: 2011/341, Tarih: 15.09.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/386 E.  ,  2011/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet eden vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, Hisar Veraset ve Harçlar Müdürlüğü'nün harç tahsil müzekkeresine dayalı 3.061,80 TL alacağın iflas dairesince sıra cetvelinin 4. sırasına kaydedildiğini, oysa alacağın mahkeme harcı olup, devlet alacağı olması nedeniyle 3. sıraya kaydının gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin düzeltilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan, özel borç ilişkisinden kaynaklanan, tahakkuku tahsile bağlı harç tahsil müzekkeresine dayalı alacak isteminin vergi niteliği taşımadığından 4. sıraya kaydının yapıldığını belirtmiştir.

İcra Mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının alacağının dayanağının harç tahsil müzekkeresi olduğu, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 28/a maddesinin ( ... Karar ve ilam harcı ödenmedikçe ilgiliye ilam verilmez...) tümcesinin Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edildiği, Anayasa Mahkemesi iptal kararı dikkate alındığında ilam harcının taraflarca ödenmesinde ilamın uygulanması bakımından bir zorunluluk kalmadığı, özel borç ilişkisinden kaynaklanan tahakkuku tahsile bağlı harç tahsil müzekkeresine dayalı alacak isteminin vergi niteliğini taşımadığı ve sıra cetvelinin 4. sıraya alınmasında bir usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, iflas idaresince düzenlenen sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

Şikayetçi idarenin harç tahsil müzekkeresine dayalı harç alacağı iflas idaresince sıra cetvelinin 4. sırasına kaydedilmiş, idare, alacağın imtiyazlı alacak olması nedeniyle 3. sıraya kaydedilmesi gerektiği iddiası ile eldeki davayı açmıştır.

Uyuşmazlık "harç" alacağının İİK.'nun 206. maddesinin 3. sırasına yazılması gereken "imtiyazlı alacak" olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

6183 sayılı Kanun'un 21/3. maddesi, amme alacağının imtiyazlı alacak olduğunu, aynı Kanun'un 1. Maddesi ise harcın amme alacağı olduğunu düzenlemektedir.

Harcın doktrinde çeşitli tarifleri bulunmakla birlikte "idarenin ifa ettiği bazı hizmetler veya bu hizmetlerin idareye yüklediği masraflar dolayısıyla alınan özel nitelikli vergi" olduğunda birleşmektedir.

Anayasa Mahkemesi çeşitli kararlarında harcı tanımlarken "harç idarece yapılan bir hizmetten yararlananlardan bu hizmet dolayısıyla alınan para, diğer bir deyimle verginin özel ve ayrık bir türü" ifadesini kullanmıştır. (Anayasa Mahkemesi'nin 17.12.1968 gün ve 1968/12 Esas ve 1968/65 Karar sayılı ilamı ile 14.01.2010 gün ve 2009/27 Esas ve 2010/9 Karar sayılı ilamı bu yöndedir)

Anayasa Mahkemesi çeşitli kararlarında harcı tanımlarken "harç idarece yapılan bir hizmetten yararlananlardan bu hizmet dolayısıyla alınan para, diğer bir deyimle verginin özel ve ayrık bir türü" ifadesini kullanmıştır. (Anayasa Mahkemesi'nin 17.12.1968 gün ve 1968/12 Esas ve 1968/65 Karar sayılı ilamı ile 14.01.2010 gün ve 2009/27 Esas ve 2010/9 Karar sayılı ilamı bu yöndedir)

Yargı kararları ve doktrin görüşü nazara alındığında harç, bir tür vergi olarak kabul edilmektedir. Bu olgu nazara alınarak harç alacağının imtiyazlı alacak olarak nitelendirilip, İİK.'nun 206. maddesinde belirtilen 3. sıraya alınması gerekirken, aksi gerekçelerle şikayetin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/510, Karar No: 2024/2021, Tarih: 21.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/510 E.  ,  2024/2021 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/939 E., 2023/1870 K.

DAVA TARİHİ : 25.07.2022

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pamukova Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2023/82 E., 2023/129 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişki davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı anne vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı anne vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba (asıl) dava dilekçesinde özetle, tarafların boşandığını, fiili ayrılık başladıktan sonra davalının hamile olduğunu öğrendiğini, çocuğu görme çabalarının hep davalı ve ailesinin şikayetleriyle karşılıksız kaldığını belirterek ortak velâyete aksi takdirde çocukla kişisel ilişki tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 15.12.2022 tarihli kararı ile, boşanmadan sonra dünyaya gelen fiilen anne yanında bulunan çocuk ile baba arasında her hafta Cumartesi 15.00 ile 16.00 saatleri arası kişisel ilişki tesis edilmiş, davacı baba tarafından kararın istinafı üzerine davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğu, kabule göre de, ortak çocuğun velâyetinin askıda olduğu, velâyet ihbarı yapılıp yapılmadığının araştırılarak taraf delilleri de toplanmak suretiyle bir karar verilmesi ve her hafta sonu şeklinde kurulan kişisel ilişkinin anneyi eve bağlayacağı dikkate alınarak bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek kararın kaldırılmasına, dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile velâyetin anneye tevdii ile "ortak çocuk ile baba arasında çocuk 3 yaşını bitirinceye kadar her ayın 1. ve 3. Cumartesi günü saat 10.00'dan aynı gün saat 15.00'e kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan aynı gün saat 15.00'e kadar, babalar gününde sabah saat 10.00'dan saat 10.00'dan aynı gün saat 15.00'e kadar, 3 yaşını bitirdiğinde her ayın 1. ve 3. Cumartesi günü saat 10.00'dan aynı gün saat 15.00'e kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan aynı gün saat 15.00'e kadar, babalar gününde sabah saat 10.00'dan saat 10.00'dan aynı gün saat 17.00'e kadar , sömestr tatilinde 5 gün, yaz tatilinde 15 gün süreyle" kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; babanın teslim saatlerine uymadığını, kişisel ilişkinin kaldırılması aksi halde azaltılması gerektiğini belirterek davanın kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kişisel ilişkiye dair ilamların maddî anlamda kesin hüküm niteliğinde olmadığı, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile tarafların ortak çocuğu arasında kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı ve yaşa göre terditli kurulması noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ncı, 182 nci ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince velâyeti anneye verilen çocuk ile baba arasında 3 yaşını bitirinceye kadar ve 3 yaşını bitirdikten sonra olmak üzere kademeli şekilde kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir. Değişen koşullara göre, çocuğun yaşı ve eğitim durumu gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesi ileriki yıllarda her zaman istenebilir. Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden çocuk ile baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu sebeple bozulmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin

Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin

Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/573, Karar No: 2019/466, Tarih: 11.06.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/573 E.  ,  2019/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 16. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 204-120

Sanık ... hakkında çıkar amaçlı suç örgütü kurmak suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek lehe olan 5237 sayılı TCK'nın 220/1-3, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.05.2011 tarihli ve 204-120 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesince 25.05.2015 tarih ve 1335-1629 sayı ile;

"Gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin '29/11/2001 ve öncesi' yerine '1997 yılı ve sonrası' olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası, katılan ... ve vekilinin gösterilmemesi mahallinde giderilmesi mümkün eksiklik olarak kabul edilmiş, TCK'nın 58/9. maddesi bir ceza değil, cezaya bağlı olarak uygulanacak infaz rejimi ile ilgili olup, bu konunun kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek; suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan mahkum olan sanık hakkında anılan maddenin uygulanması konusunda her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın suç işlemek amacıyla kurduğu örgütün üyesi olan ...'ın ikametinde yapılan aramada 2 adet tabanca ele geçirilmiş olması ve örgüt faaliyeti çerçevesinde silahlı eylemlerin işlendiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir" açıklamalarıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 03.09.2018 tarih ve 59275 sayı ile;

"1- İzmir DGM Cumhuriyet Başsavcılığının 29/11/2001 gün ve 2001/320 Esas sayılı iddianamesi ile aralarında ... da bulunan sanıklar haklarında 'çıkar amaçlı suç örgütü mensubu olmak' suçundan 4422 sayılı Yasanın 1-2-3-4-5, 765 sayılı TCK'nin 31, 33, 36 ve 40. maddeleri gereğince cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2- Davaya esas iddianamede; ... elebaşılığında, Murat Tatlı elebaşılığında ve ... elebaşılığında kurulup faaliyet yürüten 3 ayrı suç örgütünün bulunduğu iddia edilmiş ve ... elebaşılığındaki örgüt ile ilgili olarak;

- Soma Linyit A. Ş. yetkilisi ...'in, girdiği ihalelerde mafya desteği almak için Laz Ali lakaplı ...'na ve o dönem onunla birlikte çalışan...'ya hamiline çeklerle ödemeler yaptığı, tahsilatları da ...'nun adamları ..., ..., Sadi Şişman ve Celal Koçan'ın yaptıkları,

- Davanın sanıklarından Bülent Altınel'in; ...'nun işlettiği ... Kömür unvanlı işyerinde 6 yıldır çalıştığını, bu süre zarfında ... ve adamları ..., ... ve ...'ın, katıldıkları ihalelere giren işadamlarına baskı uygulayıp haraç aldıklarını, bu şekilde...ve ...'in verdiği çeklerin karşılığını tahsil edip ...'e teslim ettiklerinı, 1997 yılında çay ocağında ruhsatsız tabanca yakalatan ...'ın suçunu kendisinin üstlendiğini beyan ettiği,

- Davanın sanıklarından Bülent Altınel'in; ...'nun işlettiği ... Kömür unvanlı işyerinde 6 yıldır çalıştığını, bu süre zarfında ... ve adamları ..., ... ve ...'ın, katıldıkları ihalelere giren işadamlarına baskı uygulayıp haraç aldıklarını, bu şekilde...ve ...'in verdiği çeklerin karşılığını tahsil edip ...'e teslim ettiklerinı, 1997 yılında çay ocağında ruhsatsız tabanca yakalatan ...'ın suçunu kendisinin üstlendiğini beyan ettiği,

- ...'nun, darp ve cebir eylemlerini takip eden adamları ..., ..., ..., ... ve ...'i ... Kömür'de çalışan olarak gösterdiğinin tespit edildiği, şeklinde iddialara yer verilmiştir.

3- ...'nun firari olması sebebiyle davası tefrik edilmiş, ancak İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2011 tarihli ve 2009/204 Esas, 2011/120 Karar sayılı ile hükme bağlanmıştır. ... söz konusu hükümle silahlı örgüt kurup yönettiği sabit kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nın 220/1, 220/3, 62, 53, 63. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezasına mahkûm edilmiştir.

4- İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2011 tarihli ve 2009/204 Esas, 2011/120 Karar sayılı hükmü incelendiğinde; iddianamede ... elebaşılığında, Murat Tatlı elebaşılığında ve ... elebaşılığında oluşturulup faaliyet yürüten 3 ayrı suç örgütünün birbirine karıştırıldığı, tek bir örgüt varmış gibi bir kabule gidildiği, ...'nun iddianameye konu olan eylemleri irdelenmeksizin, ... elebaşılığındaki örgütün eylemlerinden bahsedildiği ve 'Soma'da ELİ'nin faaliyetlerinden dolayı var olan ranttan istifade etmeye yönelik çıkar amaçlı suç örgütleri oluştuğu, kısmen taşıma ihaleleri ve bunun dışındaki diğer ihalelerin alımında söz sahibi olmak amacıyla adamları vasıtasıyla güç oluşturdukları, bu anlamda sanık ...' nun sahibi olduğu ... Kömür Ltd. Şirketi vasıtasıyla ihalelere girdiği, ayrıca hükümlü... liderliğinde kurulan Tatlı şirketi üzerinden ELİ ve SEAŞ'taki ihalelere girdikleri, sanık ...'nun ihaleleri yönlendirerek kendisine maddi çıkar sağladığı ve suç örgütünün yöneticisi durumunda olduğu, ihalelere müdahale ederek istedikleri yönde ihaleleri sonuçlandırmak ve istedikleri şahıslara ihaleleri kazandırmasına yönelik faaliyette bulunup kendilerine haksız çıkar sağlamak amacıyla tehdit, baskı, şiddet yöntemleriyle yıldırma, korkutma ve sindirme güçlerini kullanarak ihalelere fesat karıştırmak, hürriyeti tahdit ve silahlı tehdit suçlarını işlemek amacıyla diğer suç ortaklarıyla suç örgütü oluşturduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda amaçları ve faaliyetleri belirtilen çıkar amaçlı suç örgütlerinin amaçları doğrultusundaki eylemlerinde silah da kullanıldığı, silahlı yaralama ve tehdit eylemlerinin gerçekleştirildiği anlaşıldığından örgütün silahlı bir örgüt olduğu kabul edilmiştir.' şeklinde ve iddialarla uyumlu olmayan, delile dayanmayan soyut ve genel bir kabule ulaşıldığı görülmüştür.

Yukarıda amaçları ve faaliyetleri belirtilen çıkar amaçlı suç örgütlerinin amaçları doğrultusundaki eylemlerinde silah da kullanıldığı, silahlı yaralama ve tehdit eylemlerinin gerçekleştirildiği anlaşıldığından örgütün silahlı bir örgüt olduğu kabul edilmiştir.' şeklinde ve iddialarla uyumlu olmayan, delile dayanmayan soyut ve genel bir kabule ulaşıldığı görülmüştür.

5- İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2011 tarihli ve 2009/204 Esas, 2011/120 Karar sayılı hükmünün sanık müdafiince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımızca düzenlenen 25/04/2012 gün ve 2012/91726 sayılı tebliğnamede 'Örgüt yöneticisi kabul edilen sanık ile haklarında önceden verilen hükümler kesinleşen örgüt üyelerinde herhangi bir silah yada patlayıcının ele geçirilmemesi, eylemlerini de silahla gerçekleştirdiklerine ilişkin dosyada şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, lehe olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCK.nun 220/1. maddesi uyarınca hükmolunan cezanın aynı yasanın 220/3. maddesi gereğince arttırılamayacağının gözetilmemesi' bozma sebebi olarak ileri sürülmüş ise de; Yüksek Dairenizin itiraza konu ilamında 'Sanığın suç işlemek amacıyla kurduğu örgütün üyesi olan ...'ın ikametinde yapılan aramada 2 adet tabanca ele geçirilmiş olması ve örgüt faaliyeti çerçevesinde silahlı eylemlerin işlendiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir' denilerek İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2011 tarihli ve 2009/204 Esas, 2011/120 Karar sayılı hükmü onanmıştır.

İlamınızda bahsedilen olay incelendiğinde; 06/03/1999 tarihinde başka bir suç sebebiyle yapılan soruşturma sırasında ...'da ruhsatsız tabanca olduğunun ihbar edilmesi üzerine sorgulanan sanığın yer göstermesi ile ikametgahının kömürlüğünde 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi kapsamındaki 2 adet ruhsatsız tabancanın ele geçirildiği, açılan kamu davası üzerine Soma Asliye Ceza Mahkemesinin 01/07/1999 gün ve 1999/94 Esas, 1999/275 Karar sayılı hükmü ile 6136 sayılı Yasanın 13/1, 765 sayılı TCK'nin 59, 647 sayılı Yasanın 6 ve 765 sayılı TCK'nın 36. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkum edilen ve cezası ertelenen ... hakkındaki işbu hükmün 02/08/1999 tarihinde kesinleştiği, İzmir DGM Cumhuriyet Başsavcılığının 29/11/2001 gün ve 2001/320 Esas sayılı iddianamesine konu edilmediği, dolayısıyla İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2011 tarihli ve 2009/204 Esas, 2011/120 Karar sayılı hükmü ile mahkumiyete esas delil kabul edilemeyeceği görülmüştür.

6- İzah edildiği üzere; ...'nun kurduğu ve elebaşısı olduğu iddia edilen örgütün, iddianameye ve dolayısıyla davaya konu edilen ve örgütün silahlı olarak kabul edilmesini haklı gösterebilecek bir eylemi ve soruşturma sırasında ele geçen ve örgütün silahlı olarak kabul edilmesini haklı gösterebilecek herhangi bir silah mevcut değildir.