muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/33528, Karar No: 2024/6179, Tarih: 08.05.2024

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığı, katılana yönelik "O..." demek suretiyle hakaret ettiği iddiasıyla hakaret suçundan dava açılmış ise de, tanıkların hakareti duymadıklarına dair beyanları ve sanığın aksi kanıtlanamayan savunması dışında atılı suçun işlediğine dair soyut iddiadan başka yeter, kesin ve somut bir delil bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki kaçamaklı ikrarı ile İlk Derece Mahkemesinin 26.04.2019 tarihli celsesinde "O sinirle iddianamede geçen sözleri söyleyip söylemediğimi hatırlamıyorum, ama söylemişimdir. Kendisine o... diye sözler söyledim." şeklindeki açık ikrarı, bu ikrarı doğrulayan katılan beyanı ve tanık anlatımı karşısında, İlk Derece Mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Hakaret suçu yönünden katılan kurumun suçtan zarar gören sıfatının, 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca atılı suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, hakaret suçundan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma ... bulunmadığı halde İlk Derece Mahkemesince yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına bu niteliği ve dolayısıyla aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü istinaf hak ve yetkisini kazandırmadığından kurum vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam olunarak İlk Derece Mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13442, Karar No: 2023/21884, Tarih: 03.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/13442 E.  ,  2023/21884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1036 E., 2016/230 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin süre tutum dilekçesi ile kararları temyiz ettiği anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, eski kız arkadaşı olan katılana hakaret ve tehdit ettiği iddiasıyla kamu davaları açılmıştır. Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonunda sanığın üzerine atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığı kanaatiyle hakkında beraat kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın katılanın annesine gönderdiği mesajda yer alan "O kızına söyle ulaşsın bana yoksa kapanmaz bu defter" şeklindeki sözlerin, ileride gerçekleşmesi muhtemel bir kötülük içermemesi karşısında sanık hakkında tehdit suçunun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak ;

Sanık hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesinin (a) bendi yerine (c) bendi olarak gösterilmesi Yargıtay tarafından düzeltilebilmesi mümkün görülen hukuka aykırılık kabul edilmiştir.

2. Sanığın katılanın annesine gönderdiği mesajda yer alan " Trajikomik ailenin maymun iştahlı kızı ..." şeklindeki sözlerin katılanın onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte olmadığından ve sanığın katılanı arayarak " Or...spu ve f...hişe" dediğine yönelik her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir

Ancak ;

2. Sanığın katılanın annesine gönderdiği mesajda yer alan " Trajikomik ailenin maymun iştahlı kızı ..." şeklindeki sözlerin katılanın onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte olmadığından ve sanığın katılanı arayarak " Or...spu ve f...hişe" dediğine yönelik her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir

Ancak ;

Sanık hakkında hakaret suçundan verilen beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesinin (e) bendi yerine (c) bendi olarak gösterilmesi Yargıtay tarafından düzeltilebilmesi mümkün görülen hukuka aykırılık kabul edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasından "Her ne kadar sanık hakkında katılana yönelik hakaret ve tehdit suçlarından dolayı cezalandırılması için kamu davası açılmış ise de; atılı suçların yasal unsurları olayda oluşmaması nedeniyle her iki suçtan dolayı sanığın CMK 223/2-c maddesi uyarınca BERAATİNE," ibaresi çıkartılarak yerine " 1- Sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca BERAATİNE, 2-Sanığın üzerine atılı tehdit suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) bendi uyarınca BERAATİNE,” ibarelerinin eklenmesi suretiyle HÜKÜMLERİN Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/2613, Karar No: 2014/12970, Tarih: 19.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2613 E.  ,  2014/12970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/16617

MAHKEMESİ : Erzincan Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01.12.2011

NUMARASI : 2011/99 Esas, 2011/121 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun 10.01.2011 tarihinde askeri savcılıkta ve 05.07.2011 tarihinde Cumhuriyet savcısı tarafından alınan ifadelerinde “korku hastalığının” bulunduğu, sivilde Gaziantep Cengiz Gökçek Devlet Hastanesinde psikolojik tedavi gördüğü ve sanıktan korktuğu için karşı koyamadığına ilişkin anlatımları, yine bölük astsubayı olan tanık Volkan’ın askeri savcılıkça alınan 11.01.2011 tarihli ifadesinde mağdurun birliğe ilk geldiği zamanlarda kendisinde korku hastalığı bulunduğunu söylediğini, rehberlik danışma merkezince (RDM) mağdurun psikiyatri bölümüne sevk edildiğini beyan etmesi, olay tarihinden önce birlik tabibi Fikret Yener imzalı 28.10.2010 tarihli Erzincan Asker Hastanesine sevk yazısına göre mağdurda ankisiyete bulgusu tespit edilmiş olması karışında, öncelikle mağdurun olay tarihinden önceki hastalığıyla ilgili tedavi evrakının Erzincan Asker Hastanesi ve Gaziantep Cengiz Gökçek Devlet Hastanesinden temin edilmesi, mağdurun akıl hastası olup olmadığı, maruz kaldığı fiile beden ve ruh bakımından mukavemet edip edemeyeceği, akıl hastalığının hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılmayacağı, beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kuruluna sevkinin sağlanarak hakkında ayrıntılı rapor alınmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükmün 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11765, Karar No: 2021/18319, Tarih: 29.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/11765 E.  ,  2021/18319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İftira, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık hakkında katılan ...'a yönelik başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Gerekçeli karar başlığında suç adının “başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” yerine "iftira" olarak yazılması,

b) Sanık hakkında TCK.nın 267/1. maddesi gereğince hapis cezası tayini sırasında uygulamanın yasal dayanağı olan ''TCK.nın 268/1. maddesi delaletiyle'' ibaresinin yazılmaması suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlığında "iftira" ibaresinin çıkartılıp yerine "başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" olarak yazılması ve hükmün A paragrafının 1. bendinde yer alan “TCK.nın 267/1. maddesi” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK.nın 268/1. maddesi delaletiyle” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık hakkında şikayetçiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre;sanığın olay günü ... ili ... semtinde bir markette tanıştığı mağdurlara kendisini Pamukkale firmasına ait 2 adet otobüsün sahibi olduğunu, otobüslerinde muavin olarak çalışacak 2 kişi aradığını, çalışmak isteyip istemediklerinden bahisle iş teklifinde bulunduğu,mağdurların cep telefonu numaralarını aldığı,aynı gün telefonlarından arayarak otobüs terminaline çağırdığı, mağdurların sanığın yanına gittiği, birlikte kafede oturup çay içtikleri, hesabı sanığın ödediği, ayrıca mağdur ...'ye kendilerine sigara almaları için 100 TL para verdiği, giyim kuşamlarının çalışılacak işe uygun olmadığını belirterek mağdurlardan ...'ı berbere bıraktığı, diğer mağdur ...'yi ise terminal içerisindeki giyim mağazasına götürdüğü, kıyafet denemesini beklediği, her iki mağdurdan da kendisine ait telefonun şarjının bittiğini söyleyerek görüşme yapmak bahanesiyle cep telefonlarını aldığı ve olay yerinden uzaklaştığı şeklinde gerçekleşen somut olayda;

Sanığın bina vasfındaki terminalin berber dükkanı ve giyim mağazasında mağdurlara ait cep telefonlarını çalma şeklinde gerçekleşen eylemlerinin ''bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık'' suçunu oluşturduğu anlaşılmakla; sanık hakkında TCK.nın 142/2-h maddesi gereğince hükümler kurulması yerine aynı Kanun'un 141. maddesi uygulanarak eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı sonuç ceza miktarları itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 29.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4080, Karar No: 2017/4427, Tarih: 28.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/4080 E.  ,  2017/4427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüse yardım etmek - Kasten yaralamaya teşebbüs etmek

HÜKÜM : 1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında; ...'ı kasten öldürmeye teşebbüse yardım etmek suçundan; TCK.nun 81, 35, 39, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 3'er yıl 9'ar ay hapis cezası,

2-Katılan sanık ... hakkında; ..., ..., ... ve ...'yi kasten yaralamaya teşebbüs etmek suçundan; TCK.nun 86/2-3-e, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; yedi kez 2 ay 24 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar...,..., ... ve ...’nin, ....a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım, katılan ...’in,...,....., ... ve ...’ye yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, teşebbüs, tahrik,yardım ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin eksik soruşturmaya, atılı suçları işlemediklerine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, gerekçeden yoksun karar verildiğine, teşdit uygulamasının isabetsizliğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin sanıklar hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın kanuna aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün, “Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine” şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 28/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3798, Karar No: 2025/2235, Tarih: 03.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3798 E.  ,  2025/2235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1407 E., 2023/1941 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/561 E., 2021/252 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat iştirak nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10972, Karar No: 2015/21954, Tarih: 17.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/10972 E.  ,  2015/21954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Dairemizce yargılama dosyasının;

"1- Mahkemece ıslah harcının yatırılıp yatırılmadığı araştırılarak, yatırılmış ise buna dair belgenin dosya içine konması, yatırılmamış ise mahkemece ıslah harcının yatırılmadığına dair bir tutanak tutularak bu tutanağın dosyaya eklenmesi,

2- Emsal ücret araştırması kapsamında ilgili kuruma yazılan müzekkereye verilen cevabi yazının dosya içine konması için..." geri çevrildiği, ancak geri çevirme kararımızdaki hususlar yerine getirilmeksizin, geri çevirme kararımızda belirtilen eksiklikler giderilmeksizin dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Bu nedenle, yargılama sürecinin gereksiz yere uzamasının hak kayıplarına yol açabileceği gözetilerek;

1- Mahkemece ıslah harcının yatırılıp yatırılmadığı araştırılarak, yatırılmış ise buna dair belgenin dosya içine konması, yatırılmamış ise mahkemece ıslah harcının yatırılmadığına dair bir tutanak tutularak bu tutanağın dosyaya eklenerek,

2- Emsal ücret araştırması kapsamında ilgili kuruma yazılan müzekkereye verilen cevabi yazının dosyaya eklenerek gönderilmesi için dosyanın bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/06/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2729, Karar No: 2016/5538, Tarih: 12.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/2729 E.  ,  2016/5538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

20/04/2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren... bağlanan peşin sermaye değerli gelirden oluşan Kurum zararının tahsili istemiyle açılan davada, Mahkemece, davalı işverenin % 90, kazalı işçinin ise % 10 oranında kusurlu olduğunu belirten 30.12.2013 tarihli bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmişse de, sigortalının un helezonunun tıkandığını düşünerek makineyi kapatmadan elini helezonun içine sokması üzerine sağ el bileğinden ağır şekilde yaralanması şeklinde meydana gelen olayda kusur oran ve aidiyetlerinin oluşa uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; iş kazası nedeniyle tarafların kusur oran ve aidiyeti belirlenirken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceğini, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümlerini ayrıntılarıyla gösterilmeli, ihlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatinde neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır.

Mahkemece; tarafların kusur durumlarını, sigortalının çalışır durumdaki helezona elini sokması sonucu yaralanması şeklinde meydana gelen olayda, işçiye verilen % 10 oranındaki kusurun oluşa uygun olmadığı da gözetilerek, oluşa ve kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre belirleyen, konusunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden, çelişkiyi gideren kusur raporu alınması gerekirken, yetersiz rapora dayalı karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemenin, bu maddî ve hukukî olguları gözardı ederek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.04.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28038, Karar No: 2016/6204, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/28038 E.  ,  2016/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.07.2010 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemelerinin tahsiline yönelik, üçüncü kişi konumundaki davalılar aleyhine açılan eldeki rücuan tazminat davasında, mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, 01.07.2010 tarihinde meydana gelen kazanın iş kazası olmadığına dair kesinleşen mahkeme kararına istinaden, iş kazası olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan, 5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

5510 sayılı Kanunun 21/4. maddesi kapsamında geçici iş göremezlik ödemesine neden olan durumu, meslek hastalığı veyahut iş kazası ile sınırlamamış olup, hastalık halini de düzenlediği gözetildiğinde, mahkemece, davanın esasına girilip, varılacak, sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.