muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6677, Karar No: 2024/3320, Tarih: 14.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/6677 E.  ,  2024/3320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1284 E., 2023/1295 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/52 E., 2021/120 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca 2020 yılında yapılan uygulama kadastrosu sırasında Sivas ili ... ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan, mera niteliği ile sınırlandırılmış eski 107 ada 185 parsel sayılı ve 1.123.612,19 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı ada/parsel numarasıyla ve 890.124,38 metrekare yüzölçümüyle, davacı ... adına kayıtlı tarla vasfındaki eski 107 ada 7 parsel sayılı ve 10.000,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı ada/parsel numarasıyla ve 7.432,01 metrekare yüzölçümüyle tespit edilmiştir.

İtirazı kadastro komisyonu tarafından reddedilen davacı ... uygulama kadastrosu sırasında taşınmazının bir bölümünün komşu mera parselinde bırakıldığını, kadimden bu yana 16-17.000 m2 olarak kullandığı taşınmazının 7.432,01 m2 düşürüldüğünü öne sürerek yapılan sınırlandırma hatasının giderilmesi ve kullandığı sınırlar itibariyle sınırlarının belirlenmesi istemiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 12.07.2021 tarihli davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı Hazine vekilinin istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli kararı ile; davalı Hazine vekilinin istinaf taleplerinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesinin kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.2 nci maddesi hükmü gereğince yeniden esas hakkında karar verilmek üzere kaldırılmasına ve davacının davanın reddine, dava konusu 107 ada 7 parsel ve 107 ada 185 parselin taşınmazların uygulama tespitleri gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 02.05.2022 tarihli ilamıyla özetle;" Davacı taşınmazının tesis kadastro tutanağına göre 1981 tarihli 4 ve 5 nolu 5'er dönüm miktarlı toplamda 10 dönüm yüzölçümlü 2 ayrı vergi kaydının uygulandığı ve bu nedenle taşınmazın yüzölçümünün de 10 dönüm olarak tespitinin yapıldığının tutanağın edinme sebebinden anlaşıldığı, ancak; tesis paftasında ki batıdan doğuya doğru ilk sınır kabul edildiğinde yapılan alan hesabına göre yüzölçümünün 7.038,79 m2 olduğu, bu haliyle dahi sınırının belirlenmesinde hata bulunduğu, 1974 tarihli hava fotoğrafı üzerinde tesis paftası ile yapılan çakıştırma sonucunda, taşınmazın ikinci sınır olarak belirlenen hatta kadar bir bütün halde kullanıldığı tereddütsüz olup vergi kayıtlarının dahi 1974 tarihinden çok sonra 1981 tarihinde oluştuğu, bu haliyle kadastro güncelleme yönetmeliğinin 20/3 üncü maddesi uyarınca sınırlandırma krokisinde gösterilen sabit sınırların esas alınacağının düzenlendiği, fotogrametrik haritaya göre düzenlenen tesis paftasındaki ikinci sınır olarak görünen (güneydeki komşu eski: 47 ve 48 parsellerinde doğu sınırını oluşturan hat boyunca devam ederek oluşan sınır) ifade edilen ve 1974 tarihli hava fotoğrafıyla dahi bu sınırın mevcut olması nedeniyle artık sabit sınır olarak değerlendirilmesi gerektiği, sınırında mera parselinin bulunmasının bu durumu değiştirmeyeceği, tesis paftasına ise olması gereken sınırın değilde, zeminde mevcut olmayan bir sınırın tersim edilerek tesis pafta sınırın oluşturulduğunun, İlk Derece Mahkemesince yapılan keşif ve alınan raporlardan anlaşıldığı, hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın doğru bulunduğu, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu" belirtilerek hüküm bozulmuşur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, Sivas Kadastro Mahkemesinin 2020/52 Esas ve 2021/120 Karar sayılı kararının yeniden esas hakkında karar verilmek üzere kaldırılmasına; davanın yeniden esasıyla ilgili olarak; davanın kısmen kabulü ile, 107 ada 7 parsel ve 107 ada 185 parsel sayılı taşınmazların 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/A maddesi gereğince yapılan uygulama kadastrosu tespitinin iptali ile, fen bilirkişisi ..., harita mühendisi ... ve ziraat mühendisi ... Demir'in 07.06.2021 tarihli bilirkişi heyeti raporunda 107 ada 185 parsel sayılı taşınmaz sınırları içinde (A) harfi ile gösterilen 6.446,52 metre kare alanın iptali ile 107 ada 7 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, buna göre 107 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 13.878,53 metre kare yüzölçümü ile, aynı yer 107 ada 185 parsel sayılı taşınmazın 883.677,86 metrekare yüzölçümü ile tapuya tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine, fen bilirkişisi Bolhan Budak, harita mühendisi ... ve ziraat mühendisi ... Demir'in 07.06.2021 tarihli bilirkişi heyeti raporunun kararın eki sayılmasına, karar kesinleştiğinde İlk Derece Mahkemesi tarafından ilamın infazı için tüm dosya ve eklerinin ... Tapu Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve Kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesince verilen 24.06.2021 tarihli kısmen kabulüne dair kararın, istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 25.11.2021 tarihli kararıyla; istinaf isteminin kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verildiği, davacının temyizi üzerine Dairece temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verildiğine ve bozma üzerine Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyulması nedeniyle yeni bir karar verilmesi gerekirken, diğer bir anlatımla artık İlk Derece Mahkemesinin 24.06.2021 tarihli kararının yok hükmünde olduğu, bozmanın konusunun Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli kararı olduğuna göre Bölge Adliye Mahkemesi sıfatıyla yeni bir karar tesis edilmesi gerekirken hüküm yerinde "A-Davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun KABULÜNE, Sivas Kadastro Mahkemesi'nin 2020/52 E. 2021/120 K sayılı kararının yeniden esas hakkında karar verilmek üzere KALDIRILMASINA;, B-DAVANIN YENİDEN ESASIYLA İLGİLİ OLARAK..." sözlerinin yazılmak suretiyle ve devamında işin esası hakkında hüküm tesis edilmesi usule uygun bulunmamakta ise de, usul ekonomisi gereğince bu durumun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm fıkrasının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; 1. Davalı Hazine vekilinin (1) nolu bentte yazılı nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının 2 nolu bentte yazılı nedenlerle kabulü ile, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının ilk üç satırını oluşturan "A-Davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun KABULÜNE, Sivas Kadastro Mahkemesi'nin 2020/52 E. 2021/120 K sayılı kararının yeniden esas hakkında karar verilmek üzere KALDIRILMASINA;, B-DAVANIN YENİDEN ESASIYLA İLGİLİ OLARAK..." sözlerinin hükümden çıkartılmak suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9592, Karar No: 2024/21163, Tarih: 26.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/9592 E.  ,  2024/21163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/292 E., 2016/298 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 15.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Açıklanan nedenlerle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,26.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23071, Karar No: 2015/27946, Tarih: 08.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/23071 E.  ,  2015/27946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve sonuçlarına karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekil, davalı şirket yönetim kurulunun 16.06.2014 tarihli kararı ile şirket bünyesindeki bir kısım işletmelerin kira bedeli alınarak kullanım hakkının devredilerek özelleştirilmesi uygulamasına başlandığını, bu kapsamda şirket bünyesindeki davacı ve diğer arkadaşlarının çalışmış oldukları bazı işletmelerin özelleştirildiğini, bu özelleştirilen işletmelerde çalışan kişilerin görev ve unvanlarına uygun çalıştırılabilecekleri müvekkil şirket bünyesinde başka bir işletme ve birim bulunmadığından diğer işletme ve birimlerde bu kişilerin unvan ve görevlerine uygun eleman ihtiyacı olmadığından davacı ve diğer arkadaşlarının şirket bünyesindeki diğer işletmelerde çalıştırılmaya devam ettirilmedikleri, özelleştirilen işletmelerde çalışanlardan sadece üçünün çalışabileceği kadro açığının bulunduğunu, diğer çalışanların çalıştırılabilecekleri herhangi bir yer bulunamadığından iş akitlerinin haklı ve geçerli bir sebeple feshedildiğini, feshin haklı ve geçerli olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, iş aktinin davalı şirketin .... Belediyesi'nden kiralamış olduğu ve cafe olarak işletmiş olduğu işletmelerin bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı alınarak bu kararın uygulanması sonucu meydana gelen istihdam fazlalığı gerekçesiyle davacının iş aktinin feshedilmiş olduğu, davalı şirketin almış olduğu karar ile İş Kanunu'nun 29. Maddesinde düzenlenen "ekonomik, teknolojik, yapısal ve benzeri işletme, işyeri veya işin gerekleri sonucu" toplu işten çıkartma yapmış olduğu, davacının ve diğer seri dosyalarımızda davacı olan diğer çalışanların çalıştığı veya çalışabileceği öngörülen kadrolara fesihten 6 ay öncesinde toplam 63 kişi istihdam edildiği, fesih döneminde 61 kişi istihdam edildiği, fesihten sonra dava sırasında yapılan keşif ve inceleme sırasında 13.11.2014 tarihi itibariyle 37 kişinin istihdam edildiği, davalı şirketin fesih tarihinde ve inceleme tarihi itibari ile davacının çalıştığı ve çalışabileceği kadrolara ve tüm şirket bünyesine yeni eleman almadığı, fesih sonrasında davalı şirketin toplam işgücü ihtiyacının bir önceki yıla göre %19 oranında azalma gösterdiği, davacının işgücüne uygun kadrolarda istihdam ihtiyacının var olmadığı, davacının park bahçe ve yeşil alanlar daire başkanlığı müteahhit işlerinde kendisine önerilen çalışma teklifini kabul etmediği, davacının iş sözleşmesinin feshinin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığı ve geçerli nedene dayandığı, fesih sürecinde davalı işverenin tutarlı davrandığı, feshin son çare olma ilkesine uymuş olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız). İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. Ancak işçinin çalışma olanağının olup olmadığı somut olarak ortaya konmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “....” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davalı şirket, dava dışı .....Belediye Başkanlığı’na ait ve kiraladığı bir çok kafe işletmesinden bir kaçının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı almış ve devir ve demirbaşların satışı kararı alınan kafelerde çalışan işçilerden Belediye Başkanlığı’nın diğer alt işverenlerine geçişi kabul etmeyenlerin iş sözleşmelerini bu nedenle feshetmiştir. Dosya içeriğine göre davalının daha bir çok kafe işletmeye devam ettiği sabit olduğu gibi fesihten sonra bu işlettiği kafelerde çalışan personelin fazla çalışmalarının yoğun bir şekilde arttığı ve bu fazla çalışmaların bir çok personel ile normal mesai olarak yapılabileceği, kısaca istihdam edilecek personel gerekliliği bilirkişi raporunda tespit edilmiştir. Ayrıca bu işletmelerde işlerin yoğun olduğu zaman gündelikçi tabir edilen kişilerinde ayrıca çalıştırıldığı beyan etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalının kiraladığı kafelerden bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı, işyerinin bir bölümün devridir. Zira işyerini kiralayacak kişi işletmeye devam etmektedir. Devir ise kural olarak fesih hakkı vermez. Diğer taraftan bir an için devir nedeni ile işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiği kabul edilse dahi, dosyaya göre işveren fesih dışındaki çözüm yollarına başvurmamış, örneğin fazla mesailerin veya gündelikçi işçilerin istihdamına son verilmesi gibi, feshin son çare olması ilkesine aykırı davranmıştır. Fesih geçerli nedene dayanmamaktadır. Davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 194.00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 08/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11142, Karar No: 2016/9466, Tarih: 06.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11142 E.  ,  2016/9466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Olay günü, sanığın evinin anahtarını kapının arkasında unutarak dışarı çıkması üzerinde 3. katta bulunan evine tahta merdiven yardımı ile girmek istediği, bu sırada yoldan geçen hurdacı olan ölenden bu konuda yardım istediği, ölenin merdivenden çıkıp evin balkonuna girmek istediği sırada ayağının kayması sonucu düşerek ölümüyle sonuçlanan olayda, sanığın kusursuz olduğunun kabulü ile beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, "yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması” nedeniyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1. fıkrasınının sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi gereğince taksirle öldürme suçundan dava açılmış ise de yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine” şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.