muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10984, Karar No: 2017/23994, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/10984 E.  ,  2017/23994 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2140, Karar No: 2017/6687, Tarih: 26.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/2140 E.  ,  2017/6687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nun 85/1, 62, 50/4, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında belirlenen 4 yıl temel hapis cezasından, TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 3 yıl 4 ay hapis yerine 3 yıl 6 ay hapis cezası olarak hesaplanması ve sonuç ceza olarak 24.300 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken 25.500 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine infazı kısıtlar biçimde “adli para cezasının hapse çevrilmesine” karar verilmesi,

3-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3. paragrafındaki "3 yıl 6 ay" ibaresinin çıkarılıp yerine "3 yıl 4 ay" yazılması, hükmün 5. paragrafındaki "25.500 TL" ibaresinin çıkarılıp yerine "24.300 TL" yazılması, hükmün 6. paragrafındaki ''ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine'' ibaresinin çıkarılarak “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına'' ibaresinin eklenmesi, hükmün 5. paragrafının çıkarılarak yerine ‘‘Sanığa verilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1.215 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına‘‘ ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, isteme uygun DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13568, Karar No: 2024/4718, Tarih: 03.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13568 E.  ,  2024/4718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/392 E., 2016/422 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak,

kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya

uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Samsun Cumhuriyet Başsavcılığınca 25.11.2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

C. Samsun 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2016 tarihli ve 2016/392 Esas, 2016/422 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri;

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 19 uncu, 20 nci, 24 üncü ve 10 uncu maddeleri dikkate alındığında arama işleminde herhangi hukuka aykırılığın bulunmadığı, yönetmeliğin 24 üncü ve 10 uncu maddeleri dikkate alındığında önleme araması neticesinde elde edilen suç unsurları için savcılıktan yazılı bir elkoyma kararı alınması gerektiğinin düzenlendiği, 10 uncu maddede belirtilen şekilde el koyma kararı alınmaması halinde bunun ancak el koymayı hukuka aykırı hale getireceği, ilgili düzenlemeler dikkate alındığında önleme araması kapsamında arama yapıldığı sırada ayrıca adli arama kararı alınmasının gerekli olmadığı değerlendirilmekle kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay, 19.11.2015 tarihinde sanığın üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi ve idrar tahlilinde uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi ile sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile erteleme kararının ihlal edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay, 19.11.2015 tarihinde sanığın üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi ve idrar tahlilinde uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi ile sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile erteleme kararının ihlal edilmesine ilişkindir.

B. Sanık uyuşturucu madde kullandığına ilişkin ikrarda bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında açılan kamu davasından sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.10.2016 tarihli ve 2016/10-57 Esas, 2016/374 Karar sayılı ilamında sanığın şüphe üzerine durdurulması nedeniyle suçüstü halinin sözkonusu olması ve 5271 sayılı Kanun'un 90/4, 2559 sayılı Polis Vasife ve Selahiyet Kanunu'nun (2559 sayılı Kanun) Ek 6 ile Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 8 inci maddesinin (f) bendindeki "suçüstü" halinde karar alınmadan arama yapılabileceğine dair düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; kolluk görevlilerinin işlenmekte olan bir suçla karşılaşması nedeniyle yetki ve sorumlulukları kapsamında derhal gerekli tedbirleri alarak basit bir kontrol ile sanığın üzerindeki uyuşturucu maddeleri ele geçirip el koymalarının hukuka uygun olduğu, bu durumda ayrıca arama kararı alınmasına gerek bulunmadığından hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceğinin belirtildiği, suçun delili ve konusunu oluşturan uyuşturucu ve uyarıcı maddelerin ele geçirilip muhafaza altına alınmasının hukuka uygun olduğu ve hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi"

B. Kabule göre; 25.11.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebliğ usulsüz olduğundan 25.11.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2016 tarihli ve 2016/392 Esas, 2016/422 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3143, Karar No: 2019/4881, Tarih: 25.11.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/3143 E.  ,  2019/4881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı kooperatif tasfiye memurunca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı kooperatifin 30.07.2009 tarihli genel kurul toplantısında kooperatif üyelerinin %7.50 hisse alarak hisselerini %12.50 çıkarmalarına ve bu hisse alımından sonra üyelerin çıkarılan maliyet doğrultusunda ödeme yapılmasına karar verildiğini, kararın noter kanalıyla davacıya 08.09.2008 tarihinde tebliğ olunduğunu ileri sürerek kanuna, anasözleşmeye aykırı olarak alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir. Islah dilekçesi ile iptali istenen kararın emredici nitelikte olan Kooperatifler Kanunu'nun 19. maddesindeki payın bölünmezliği ilkesine aykırı olduğunu, bu nedenle mutlak butlanla batıl olacağından genel kurula katılmaya, muhalefet şerhi koymaya gerek olmadan iptal davası açılabileceğini ileri sürerek, genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif temsilcileri, davacının toplantıya katılmadığını, bir ay içinde dava açılmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Davalı kooperatif temsilcileri, davacının toplantıya katılmadığını, bir ay içinde dava açılmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 21.11.2011 tarih ve 2011/3894 - 2011/1897 E-K sayılı ilamıyla değişik gerekçe ile onanmasına karar verilmiş, davacı vekili karar düzeltme istemi üzerine Dairemizin 12.06.2012 tarihli 2012/1051 Esas, 2012/4113 Karar sayılı ilamıyla; davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilerek mahkemece işin esasına girilerek, davacının batıllık iddiasının incelenerek, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 52. maddesi gereğince, ortakların şahsi sorumluluklarının ağırlaştırılması veya ek ödeme yükümleri ihdası hakkında alınacak kararlar için bütün ortakların 3/4'ünün rızasının gerektiği gözetilerek karar nisabının kooperatife kayıtlı üye sayısı göz önüne alınarak değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; 30/07/2009 tarihli hazirun cetveline göre kooperatifin 13 ortağının bulunduğu, aynı tarihte toplantı tutanağı ile de bu durumun da belirtilip, 13 ortaktan 5 ortağın asaleten ve 2 ortağın vekaleten katılımıyla 7 ortağın hazır bulunduğunun belirtildiği, hazirun cetvelinin bu 7 kişi tarafından imzalandığı, Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda 13 ortağın 3/4'ünün en az 9 kişi olması gerektiği, ek yükümlülük getiren kararların bu çoğunluk katılımıyla alınabileceği, bu nedenle 7 ortak katılımıyla yapılan genel kurul toplantısında kooperatif üyelerinin hisselerinin arttırılması ve çıkarılan maliyet doğrultusunda ödeme yapmaları şeklinde 3/4 üye çoğunluğunun olmasıyla alınabilecek ek ödeme yükümlülüğü getiren kararın bu sayıya uyulmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı kooperatif tasfiye memuru temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı kooperatif tasfiye memurunun tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 52/1 maddesinde belirlenen çoğunluğa uymadan alınan kararlar yok hükmündedir. Mahkemece bu hükme uyulmadığı belirlenmiş olmasına rağmen genel kurul kararının iptaline karar verilmesi doğru görülmemiş ise de yapılan yanlışlığın yeniden yargılamayı gerektirmemesi nedeniyle hüküm bölümündeki “iptaline” ibaresinin çıkartılarak yerine "yok hükmünde olduğunun tespitine" ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 52/1 maddesinde belirlenen çoğunluğa uymadan alınan kararlar yok hükmündedir. Mahkemece bu hükme uyulmadığı belirlenmiş olmasına rağmen genel kurul kararının iptaline karar verilmesi doğru görülmemiş ise de yapılan yanlışlığın yeniden yargılamayı gerektirmemesi nedeniyle hüküm bölümündeki “iptaline” ibaresinin çıkartılarak yerine "yok hükmünde olduğunun tespitine" ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı kooperatif tasfiye memurunun tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hüküm bölümündeki “iptaline” ibaresinin çıkartılarak yerine “mutlak butlanla batıl olduğunun tespitine” ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTILEREK ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/96, Karar No: 2025/1400, Tarih: 13.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/96 E.  ,  2025/1400 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/199 E., 2024/326 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki istinaf incelemesinden geçen davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından iştirak nafakası, maddî tazminatın miktarı ve kişisel ilişkinin şekli yönünden; davalı erkek vekili tarafından ise kadın lehine hükmedilen maddî tazminat miktarı, velâyet ve kişisel ilişki, nafakalar ile nafakalara artış uygulanması yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, Mahkemece bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olduğuna, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlerin yeniden incelenmesinin hukuken mümkün bulunmadığına göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 19.07.2019 tarihli kararının gerekçesinde; duruşmada edinilen izlenim, yaşı küçük ...'ın davacı anne yanında bulunması, çocuğun yaşı itibariyle anne ilgi, şefkat ve sevgisine muhtaç olması, SİR, çocukların kişilik gelişiminde ve sağlıklı bir kimlik bilinci edinmelerinde anne babanın rolünün önemli olması, çocuğunda ebeveyn ayrılığının yarattığı olumsuz sonuçlardan daha az etkilenebileceği gerekçesi ile ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine; baba ile çocuk arasında her ayın 1 ve 3. cumartesi günleri ile sabah saat 09.00 dan pazar akşam saat 17.00 'a kadar dini bayramların 2. günü sabah saat 09.00’dan 3. günü akşam saat 17.00’e kadar, yarı yıl tatillerinin ilk pazartesi günü saat 09.00’dan takip eden pazartesi günü saat 17.00’ye kadar, her yıl 1 Temmuz saat 09.00'dan, 15 Temmuz saat 17.00'a kadar kişisel ilişki tesisine, çocuk yararına aylık 200,00 TL tedbir ve işitirak nafakasına karar verildiği, her iki taraf vekilinin istinaf etmesi sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verildiği; taraf vekillerinin temyiz etmesi üzerine Dairemiz 10.02.2022 tarihli 2021/9348 Esas 2022/1212 Karar sayılı ilamı ile "Velâyeti anneye verilen 30.07.2016 doğumlu ... ile baba arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuğun fikri ve sosyal gelişmesi için de yetersizdir. Mahkemece baba ile Özden arasında daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerekirken hatalı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir." şeklinde hükmün kişisel ilişki tesisi yönünden bozulmasına karar verildiği görülmüştür.

Ne var ki; Mahkemece, bozmaya uyulduğu halde bozmanın amacına aykırı olarak "velâyeti annede olan çocuk ile baba arasında her ayın 1. ve 3. cumartesi günleri sabah saat 09.00'dan aynı gün akşam saat 18.00'e kadar şahsi ilişki tesisine, karar kesinleşinceye kadar baba ile çocuk arasındaki şahsi ilişki tesisinin tedbiren bu şekilde devam etmesine, karar kesinleştikten sonra da kişisel ilişkinin aynen devamına..." şeklinde daha az süreli yatısız kişisel ilişki kararı verildiği anlaşılmıştır. O halde, Mahkemece, bozma ilamında belirtildiği şekilde baba ile çocuk arasında babalık duygularını tatmine elverişli yeterli kişisel ilişki tesisi yönünde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.