muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/548, Karar No: 2011/257, Tarih: 29.04.2011

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı) gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık-vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık-vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde/ ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip-girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” Hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca olanak bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı Vakfın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen olanaktan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali olanaklar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 Sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliği ekindeki “506 Sayılı Kanunun Geçici 20. Maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı vakfın adının geçmediği  anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 esas, 810 karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı vakfın 506 Sayılı Sosyal sigortalar kanununa  tabi  bulunmadığı, Türk  Kanunu  Medenisi  hükümlerine  göre  kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, vakıf senedinin uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.  Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 29.04.2011 gününde   oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21282, Karar No: 2016/15053, Tarih: 21.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21282 E.  ,  2016/15053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m.27, HMK m. 297/1 -b). Mahkemece; hükümde davacı-davalının adı, soyadı ile tarafların doğum tarihi ve yeri, baba ve ana adları, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numaraları yazılmamıştır. Bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.11.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/18701, Karar No: 2013/11658, Tarih: 29.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/18701 E.  ,  2013/11658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1(a), 52/2-4, 53/6, 63 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan ... vekili ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay günü saat 19.30 sıralarında sanığın yönetimindeki kamyonetle meskun mahalde çıkış eğimli iki yönlü sokak içinde karşıdan karşıya geçmek için soldan yola giren 2005 doğumlu yayaya aracının sol ön kısmı ile çarpıp üzerinden geçerek yaklaşık 2 metre sonra durması sonucu yayanın ölümüyle sonuçlanan olayda, tarafsız tanık ...'un kolluktaki ve Mahkemedeki birbiriyle uyumlu, ölenin sanığın seyrine göre yolun sol tarafındaki No:13 sayılı yer önünden evlerinin bulunduğu sağ taraftaki No:14 sayılı yer önüne geçmek isterken çarpmaya maruz kaldığı yönündeki beyanlarının aracın ölene sol ön kısmı ile çarptığı da gözönüne alındığında dosya kapsamına uygun olup sanığın kardeşi tanık ...ğın'ın kollukta ve Mahkemedeki, ölenin yolun sağ tarafında park etmiş araçların arasından aniden yola çıktığı yönündeki beyanlarına itibar edilemeyeceği, kollukta dinlenilen tanık ...'in yeniden dinlenilmesinin delil durumuna katkısının olmayacağı, çıkış eğimli yolda görüş alanı içerisindeki sol taraftan yola giren yayaya çarparak, çarpma sonrası yaklaşık 2 metre sonra durabilen sanığın aracının hızını yolun durumuna uydurmadığı ve dikkatini yeterince seyir yönüne vermediğinden tali kusurlu olduğunu belirten 07.09.2010 tarihli bilirkişi raporunun oluşa ve dosya kapsamına uygun ve yeterli olduğu, tarafların kusur durumuna ilişkin yeniden rapor alınmasının sonuca etkisinin olmayacağı, 5237 sayılı TCK'da kusur durumunun temel cezanın belirlenmesinde esas alınacak bir ölçüt olmasının kabul edildiği dikkate alındığında, tali kusurlu sanık hakkında alt sınırdan ceza tayininde isabetsizlik bulunmadığı, temel ceza tayin edilirken gösterilen gerekçenin de yeterli olduğu anlaşıldığından bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılan ... vekilinin eksik inceleme yapıldığına, kusur durumuna, paraya çevirmeye, katılanlar vekilinin ceza miktarına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19062, Karar No: 2021/1093, Tarih: 26.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19062 E.  ,  2021/1093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun annesinin dosyaya sunduğu, Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesi Emel Mehmet Tarman Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Kliniği’nde psikolog tarafından düzenlenen 20.01.2016 tarihli raporda suça sürüklenen çocuğa “Hafif zeka düzeyi” ne sahip olduğu yönünde tanı konulduğunun anlaşılması karşısında; suç tarihinde suça sürüklenen çocuğun işlediği iddia edilen hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneğini azaltacak derecede akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığı bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15441, Karar No: 2015/18939, Tarih: 22.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/15441 E.  ,  2015/18939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/58765

MAHKEMESİ : Kemalpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2012/825 (E) ve 2012/1200 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında mağdur T.. Ç..'e karşı işlediği hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları ile müşteki S.. A..'e karşı işlediği hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza (hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez (5237 sayılı TCK 50/2. madde). Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir. 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesindeki suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece sanığın müşteki S.. A..'e yönelik işlediği mala zarar verme suçundan hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Kanun'un 50/2. maddesine aykırı davranılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık hakkında mağdur T.. Ç..'e karşı işlediği mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Mağdurun mahkemedeki beyanında, sanık tarafından zararının giderildiğini belirtmesi karşısında, sanık hakkında mala zarar verme suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümleri uygulanarak cezalarından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza (hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez (5237 sayılı TCK 50/2. madde). Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir. 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesindeki suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece sanığın müşteki mağdur T.. Ç..'e yönelik işlediği mala zarar verme suçundan hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Kanun'un 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde CMK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6120, Karar No: 2018/2271, Tarih: 01.03.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/6120 E.  ,  2018/2271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

DAVALILAR : İ.ALICISI : ...

ALACAKLI :... Bankası A.Ş.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.7.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

1-Temyiz incelemesinin murafaalı yapılmasına işin ivediliği ve niteliği nedeniyle 5311 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 366. maddesi hükmü uygun bulunmadığından bu yöndeki isteğin reddine oybirliği ile karar verildikten sonra işin esası incelendi:

2-Şikayetçi borçlunun taşınmaz ihalesinin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, Gebze İcra Hukuk Mahkemesi'nin 20.9.2016 tarih ve 2016/186 E.- 517 K. sayılı kararı ile şikayetin reddine karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 12.4.2017 tarih ve 2017/644 E. - 2017/653 K. sayılı kararının hüküm bölümünün “1” nolu bendinde; davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilip, devamında ilk derece mahkemesi kararının vekalet ücretine yönelik hükmün 7. ve 8. maddelerinin hükümden tamamen çıkarılması ile hükmün 7. fıkrasının " davalılar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince hesaplanan 600- TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine" şeklinde yazılmak, yani hüküm fıkrasına ekleme yapılmak suretiyle düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verileceği hükmü yer almaktadır.Buna göre; Bölge Adliye Mahkemesi'nce, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, ilk derece mahkemesi tarafından, vekalet ücretine ilişkin olarak kanunun olaya uygulanmasında hata edildiğinden, ancak yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verilmesi gerekirken, söz konusu usule uyulmadan, ilk derece mahkemesince davalılar lehine ayrı ayrı hükmedilen vekalet ücretine ilişkin bendin çıkartılarak, davalılar lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesine şeklinde verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 12.4.2017 tarih ve 2017/644 E. 2017/653 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 01/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10493, Karar No: 2014/9782, Tarih: 31.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10493 E.  ,  2014/9782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2013/464-2014/87

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.827,20 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 25.02.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını,taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.827,20 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 25.02.2014 tarih ve 2013/ 464 esas 2014/ 87 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki 18.05.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlar esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 25.02.2014 tarih ve 2013/ 464 esas 2014/ 87 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8605, Karar No: 2020/4857, Tarih: 10.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/8605 E.  ,  2020/4857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 23.10.2020 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14095, Karar No: 2018/982, Tarih: 30.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/14095 E.  ,  2018/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemes

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Uyarlama sonucu verilen tedavi ve denetimli serbestlik

tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Hükümlünün, uyuşturucu madde kullanmak suçundan dolayı Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesinin 24.9.2002 tarih ve 2001/619 esas, 2002/334 karar sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK'nın 404/2, 405/2, 59/2. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın 30.10.2002 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, kesinleşen hükme ve karardaki gerekçeye göre; hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

1- 13.5.2008 tarihinde yapılan uyarlama sonucunda 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin sanık lehine olduğu kabul edilip bu maddenin 5560 sayılı Kanun'la değişik 2. fıkrası gereğince hükümden önce denetimli serbestlik tetbiri kararı verildiğine göre, hükümlünün tetbire uymaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 191/1,192/3, 62. maddeleri gereğince bir karar verilmesi gerekirken, 765 sayılı TCK'nın 404/2, 59. maddesi gereğince ceza tayin edilmesi,

2- Kabule göre, 24.9.2002 tarihli kararda sanığın etkin pişmanlık gösterdiğinden bahisle 405/2. maddesi uygulandığı halde 8.2.2013 tarihli kararda bu madde gereğince indirim yapılmamış olması,

Yasaya aykırı, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, uyarlama hükmünün BOZULMASINA, 30.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.