muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/20220, Karar No: 2023/4591, Tarih: 22.05.2023

C. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020

tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/115 Esas, 2016/164 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/105, Karar No: 2021/12, Tarih: 31.03.2021

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2020/105 E.  ,  2021/12 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 12 ve 5. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 140-476

Sanık ... hakkında basit tehdit, ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda atılı suçlardan sanığın ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

Hükümlerin, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 23.05.2018 tarih ve 12341-5844 sayı ile;

Hükümlerin, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 23.05.2018 tarih ve 12341-5844 sayı ile;

"Sanığın, TCK'nın 239. maddesindeki ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması, TCK'nın 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme ve TCK'nın 106. maddesindeki tehdit suçlarından dolayı cezalandırılmasının talep edildiği 07.05.2013 tarihli iddianamede; sanığın, katılanlara ait holdinge bağlı bir şirkette muhasebeci olarak çalıştığı esnada, katılanların şirketinin mali ve ticari sırları ile başka şirketlerle olan hukuki ihtilaf ve davalarını kendi bilgisayarına hukuka aykırı olarak kaydettiği, işten ayrıldıktan sonra, katılanların eski ortağı olup, aynı işi yapmalarından dolayı katılanlarla aralarında ticari rekabet bulunan Matodzi adındaki kişiye, ele geçirdiği ticari ve mali sırların bir kısmını haksız çıkar karşılığı verdiği, katılan ...'ı da telefonla arayıp, 'Kişisel ve ailevi sırlarını da biliyorum, burada parasız kaldım, mağdur durumdayım, 6000 Dolar göndermezsen ailevi ve mali sırlarını açıklayacağım, beni Matodzi'nin eline bırakmayın, yoksa sonu sizin için iyi olmaz.' biçimindeki sözlerle tehdit ettiği iddia edilmiş, yapılan yargılama sonunda sanık hakkında TCK'nın 239. maddesindeki ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması, TCK'nın 135. maddesindeki kişisel verilerin kaydedilmesi ve TCK'nın 106. maddesindeki tehdit suçlarından dolayı beraat kararı verilmiş olup, TCK'nın 135 ve 136. maddelerindeki suçların maddi konusunu oluşturan 'kişisel veri' kavramından, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerektiği, şikayet dilekçesinde söz edilen 'Sanığın, şirketin mali sırlarının yanında katılanların şahsi sırlarını da kişisel veri olarak kaydettiği' ne dair bir anlatımın iddianamede yer almadığı, firmaya ait bilgi ve belgelerin 'kişisel veri' kapsamında değerlendirilemeyeceği dikkate alındığında, iddianamedeki anlatımın içeriğinden sanığa yüklenen eylemlerin TCK'nın 239. maddesindeki ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması ve TCK'nın 106. maddesindeki tehdit suçlarından ibaret olduğu, yerel mahkemenin kabulünde olduğu gibi, TCK'nın 135. maddesindeki kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan dava açıldığı sonucuna varılsa dahi TCK'nın 239. maddesindeki ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması suçunun cezasının TCK'nın 135. maddesindeki kişisel verilerin kaydedilmesi ve TCK'nın 106. maddesindeki tehdit suçlarının cezalarından daha ağır olduğu anlaşılmakla,

Katılanlar vekili tarafından temyiz incelemesine konu edilen eylemlere ilişkin iddianamedeki anlatıma, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesindeki; 'Ceza dairelerinde: a) Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır. b) Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.' hükmüne göre, 27.01.2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak, 01.02.2017 günü yürürlüğe giren ve 14.12.2017 olan tebliğname tarihine nazaran uygulanması gereken 20.01.2017 tarihli ve 2017/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurul kararı gereğince temyize konu beraat hükümlerinin incelenmesi görevi Yargıtay 5. Ceza Dairesine ait bulunduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 5. Ceza Dairesince de 23.09.2020 tarih ve 6612-12372 sayı ile;

"İddianame içeriğine, sevke, tebliğname tarihine, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve en ağır cezayı gerektiren suçun verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu olmasına göre temyiz incelemesi yapma görevi Yüksek 12. Ceza Dairesine ait bulunduğu",

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 12 ve 5. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin a bendi; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir." şeklinde iken, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle (a) bendi "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır." şeklinde değiştirilmiştir.

Değişiklik sonrasında, Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre; iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki "nitelendirme" kavramı, söz konusu dava açan belgedeki sevk maddesinin isabet ettiği suç olarak kabul edilmiştir.

Değişiklik sonrasında, Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre; iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki "nitelendirme" kavramı, söz konusu dava açan belgedeki sevk maddesinin isabet ettiği suç olarak kabul edilmiştir.

Katılanlar vekilinin temyiz talebinin kapsamı Yerel Mahkemece sanık hakkında kurulan beraat hükümleridir. Bu doğrultuda 14.12.2017 tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle değişik 14. maddesi uyarınca ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken hükümler sanık hakkında basit tehdit, ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından verilen beraat hükümleri olup iddianamede sanık hakkında sevk maddeleri TCK'nın 106/1-2. cümle, 136/1 ve 239/1-3 şeklinde gösterilmiştir.

İncelemeye konu dosyada sanık hakkında kurulan hükümlerin beraat olması karşısında, 14.12.2017 tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle değişik 14. maddesi uyarınca iddianamedeki nitelendirmeye (gösterilen sevk maddesinin isabet ettiği suç) ve tebliğname tarihindeki yaptırım miktarlarına göre; temyiz incelemesine konu olan suçlardan basit tehdit suçunun yaptırımının TCK'nın 106/1. maddesinin 2. cümlesi uyarınca altı aya kadar hapis veya adli para cezası; ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması suçunun yaptırımının TCK'nın 239/1. maddesi uyarınca bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası; verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun yaptırımının ise aynı Kanun'un 136/1. maddesi uyarınca iki yıldan dört yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu göz önüne alındığında; verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu için öngörülen ceza daha ağır olduğundan temyiz incelemesinin 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca bu suça ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 12. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle

1- Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli ve 12341-5844 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 12. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 31.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5927, Karar No: 2012/18539, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/5927 E.  ,  2012/18539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin “Şirket kayıtlarında olmayan gerçeğe aykırı belge düzenlediğiniz ve imzaladığınız, bu belgeleri müşteriye verdiğiniz, yetkiniz olmadığı halde belge üzerindeki abone bilgilerini değiştirdiğiniz, usulsüz abonelik işlemlerini gerçekleştirdiğiniz ve müşteriye maddi menfaat sağladığınız” gerekçesiyle feshedildiğini, davacının kendisine isnat edilen eylemler ile hiçbir şekil ve surette ilgisi olmadığını, yapıldığı söylenen disiplin soruşturmasının ne şekilde cereyan ettiği ve bu sonuca nasıl varıldığını bilinmediğini, müvekkilinin iş akdinin feshi sırasında dayanılan gerekçelerin gerçeğe aykırı olduğunu, feshin geçersizliğine, işe iadeye ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davalı şirkete...tarafından 878906 nolu abonelikle ilgili olarak teknisyen ... tarafından düzenlenen belgenin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı öğrenmek için şikayet dilekçesi verildiğini, konunun incelenmesinde müvekkili şirket kayıtlarında 50878960 nolu aboneliğe ait bilgilerin" ....Sahil Kooperatifi adıyla-Geçici Aboneler-Şantiye-Pasif" şeklinde olduğu halde abone bilgileri formunun; ... Doğan adına ve mesken aboneliği başlangıç tarihinin 12.08.2002 olarak gerçek dışı düzenlenmiş haliyle, Y.mahalle-Keçiören İşletme Müdürlüğü Teknisyeni ... tarafından bilgisayar çıktısı olarak talep sahibine verildiğini, davacının ilk ifadesinde fotokopi belgedeki parafın ve kaşenin ise kendisine ait olduğunu kabul ettiğini, ancak belge aslının bulunması üzerine ikinci ifadesinde belgedeki paraf ve kaşeyi kullanmadığını belirttiğini, davacının paraf, imza ve kaşe örneklerinin incelenmesinde kaşesindeki harflerin biçiminin ve paraf stilinin davacıya ait olduğunun anlaşıldığını, davacının çalışma sürecinde disiplin cezaları almış olduğunu, bu nedenlerle feshin haklı yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece dava konusu olayda fesih gerekçesi olarak belirtilen usulsüz işlem ve eylemlerin davacı tarafından gerçekleştirildiğine yönelik herhangi bir delil bulunmadığı, işyeri kontrolörünce düzenlenen raporda dahi "değişikliğin kimin tarafından yapıldığının saptanamadığının" belirtildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı değerlendirilerek işe iadeye karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda, davalı işyerine bir abone bilgi formunun sahte olarak düzenlendiğine ilişkin şikayet üzerine idari soruşturma yapıldığı, söz konusu belgede imzası bulunduğu için soruşturma kapsamında davacının savunmasının alındığı, davacının ilk savunmasında söz konusu belgenin fotokopisinin gösterildiği, davacı bu savunmasında ... adına düzenlenen söz konusu fotokopi belgedeki imza ve kaşenin kendisine ait olduğunu, bu belgeyi abone.net programından abone bilgileri menüsünü kullanarak çıkarttığını belirttiği, davacıya soruşturma aşamasında alınan ikinci savunmasında bu kez söz konusu belgenin aslının gösterildiği, davacının bu savunmasında belgede kullanılan kaşe ve parafın kendisinin kullandığı kaşe ve parafa benzemekle birlikte, gerçeğe aykırı abone bilgileri olan belgeyi imzalamasının veya paraflamasının mümkün olmadığını bu nedenle söz konusu belgedeki ıslak parafın kendisine ait olmadığını belirttiği, idari soruşturma sonucunda düzenlenen kontrolör raporunda söz konusu abone bilgileri formunun gerçek dışı düzenlenmiş haliyle davacı tarafından bilgisayar çıktısı olarak talep sahibine verildiğini, davacının paraf, imza ve kaşe örneklerinin çıplak gözle incelenmesinde kaşede kullanılan yazı fontlarının ve parafın davacıya ait olduğunu, davacının özlük dosyasının incelenmesinde disiplin cezaları aldığının görüldüğü, söz konusu belgede değişikliğin kimin tarafından yapıldığının saptanamadığı tespitlerinde bulunmuştur. Söz konusu olayla ilgili idari soruşturmanın yanında davalı işverenlikce suç duyurusunda bulunulması üzerine Ankara Cumhuriyetbaşsavcılığınca aralarında davacınında bulunduğu şüpheliler hakkında görevi suistimal ve sahtecilikten soruşturma yürütüldüğü, soruşturma sonucunda sahteliği iddia edilen belgenin aslının bulunmadığı, fotokopi belge üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde 0050878960 aboneliği için düzenlenen 02.08.2002 başlangıç ve 03.08.2007 bitiş ve 02.02.2009-10.06.2009 yetki değişikliği formundaki imzalarla davacıya ait imzaların uyum arzettiğini, ancak başka bir belgeden fotokopi montaj veya bilgisayar ortamına nakil veya gerçek bir belgeye uygun olarak çekilmiş olup olmadığının fotokopi belge üzerinden belirlenmesinin mümkün olmadığının belirtildiği, fotokopi belgelerin mevcut hali ile hukuki sonuçlar doğurması ve hukuken muteber bir belge olarak kabulünün mümkün olmayacağı için şüpheliler hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verdiği anlaşılmıştır. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda da kontrolör raporuna atıftı bulunarak feshin geçerli nedene dayanmadığını belirtmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/12379, Karar No: 2014/15539, Tarih: 10.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/12379 E.  ,  2014/15539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/293-2012/595

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkili Mehmet idaresindeki, müvekkili Tülay'a ait araca, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın 25/07/2011 tarihinde tam kusurlu olarak çarptığını, müvekkilleri kazayı hafif sıyrıklar ile atlatmışlar ise de çocuklarının yaşlarının küçük olması nedeniyle kazanın kendilerinde travma yarattığını, ayrıca araçta 6.300,00 TL hasar meydana geldiğini ileri sürerek, 6.300,00 TL hasar tazminatının davalılardan, her bir davacı için ayrı ayrı 5.000,00 TL olmak üzere toplam 25.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılar Hasan ve Kadir'den tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. Ş.. vekili, araçtaki maddi hasar için davacı Tülay’a davadan önce 15/09/2011 tarihinde 4.166,70 TL, dava sırasında 06/10/2011 tarihinde ise 750,00 TL ödeme yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı sürücü Kadir'in kazada %100 oranında kusurlu olduğu, davacıya ait araç hasarı 3.900,00 TL’nin davalı sigorta şirketi tarafından ödenmiş bulunduğu gerekçesiyle maddi tazminat talebinin reddine, davacı Mehmet ve Tülay için ayrı ayrı 200 TL, çocuklar Melisa, Selen ve Ceren için ayrı ayrı 100 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar Kadir ve Hasan'dan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1) Dava, trafik kazasından kaynaklanan hasar ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K.nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Somut olayda, davalı araç sürücüsü kazada tam kusurludur. Olayın meydana geliş şekli, kazadan sonraki olaylar, araçtaki küçük çocukların kazadan psikolojik olarak etkilenmeleri, anne ve babanın duyduğu endişe nedeniyle ve yukarıda anılan ilkeler göz önünde bulundurulduğunda davacılar için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olayda, davalı araç sürücüsü kazada tam kusurludur. Olayın meydana geliş şekli, kazadan sonraki olaylar, araçtaki küçük çocukların kazadan psikolojik olarak etkilenmeleri, anne ve babanın duyduğu endişe nedeniyle ve yukarıda anılan ilkeler göz önünde bulundurulduğunda davacılar için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

2) Kabule göre de, talep edilen 6.300,00 TL hasar tazminatının mahkemece reddedilmesi nedeniyle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T.’nin 12/1 maddesi gereğince davalı sigorta şirketi lehine 756,00 TL vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken 1.200,00 TL vekalet ücreti takdir olunması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7540, Karar No: 2015/2523, Tarih: 13.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/7540 E.  ,  2015/2523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kooperatif yönetim kuruluna yetki verilmesi davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 17.04.2014 gün ve 2013/8030 Esas, 2014/3032 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahibi arasında düzenlenen 20.12.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tüm edimlerini yerine getirdiğini, ancak davalının kendi sorumluluklarını yerine getirmediğini ileri sürerek, resmi yerlerde yapacağı işlemler için müvekkili kooperatifin yönetim kuruluna yetki verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, sözleşmenin noterde yapılmaması nedeniyle geçersiz olduğunu ileri sürerek, sözleşmesinin iptali ile müvekkilinin vermiş olduğu tapusunun eski tapu kaydı gibi müvekkili adına aynen iadesine, olmadığı takdirde müvekkiline 5 daire verilmesi halinde 5 adet dairenin müvekkili adına tescil edilmesine, aksi halde sözleşmenin feshi ile 5389 ada 38 no'lu parselin eski tapu kaydı gibi müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin, Tapu Kanunu'nun 26, Borçlar Kanunu'nun 237 ve Medeni Kanun'un 706. maddelerine göre resmi şekilde yapılması gerekirken, bu şekilde yapılmadığı, 38 parsel numaralı taşınmazın tapu kaydının sözleşme gereğince kooperatife devredilmediği, oluşan yeni tapuların 3194 sayılı İmar Kanunu'nun uygulanması sonucu oluştuğu, 3194 sayılı Kanun'un 15 ve 16. maddelerine göre yapılan idari işlemin iptal edilmemiş olduğu gerekçesiyle asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne, taraflar arasında 20.12.2005 tarihinde tanzim edilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçersiz olduğunun tespitine dair verilen karar, asıl davada davacı-birleşen davada davalı kooperatif vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 17.04.2014 gün ve 2013/8030 esas, 2014/3032 karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Asıl davada davacı-birleşen davada davalı kooperatif vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosdaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 62,80 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.