muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5233, Karar No: 2012/8032, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5233 E.  ,  2012/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, ayçiçeği, kuru fasulye ve şeker pancarı ürünlerinin 2011 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18089, Karar No: 2013/9433, Tarih: 10.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/18089 E.  ,  2013/9433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü gündüz saat 19:10 sıralarında, meskun mahalde, tek yönlü, 4 mt genişliğinde, solunda yaya kaldırımı ve park-yeşil alan, sağında yol ayrımı ve köşede apartman olan yolda, sanığın idaresindeki ticari taksiyle seyir halinde iken, soldaki parkın etrafında bir grup arkadaşıyla, başlarında öğretmenleri olduğu halde koşarak spor yapmakta iken park içindeki başıboş bir köpeğin havlayarak üzerine gelmesi nedeniyle korkarak kontrolsüzce koşup kaldırımdan yola giren 13 yaşındaki katılan yayaya çarparak yaralanmasına neden olduğu anlaşılan sanığın, katılan küçüğün birdenbire yola giriş yapması sonucu ani gelişen olayda, etkin tedbir alarak olayı önleme imkanı ve yüklenecek kusur bulunmadığı gözetilerek, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13842, Karar No: 2017/17845, Tarih: 19.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/13842 E.  ,  2017/17845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından istenilmekle; duruşma günü olarak belirlenen, 19.12.2017 tarihinde davalı vekili Av... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.329.90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.

2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/313, Karar No: 2016/407, Tarih: 08.11.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/313 E.  ,  2016/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 18.11.2013

Sayısı : 237-411

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın TCK'nun 86/1, 86/3-e, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04.04.2008 gün ve 11-155 sayılı hükmün sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 16.05.2011 gün ve 4602-3118 sayı ile;

"Esaslı işlemlerin yapıldığı, Cumhuriyet savcısının esas hakkında mütalaa verdiği ve hükmün esasını teşkil eden kısa kararın tefhim edildiği 19.03.2008 ve 04.04.2008 tarihli oturumlara ait duruşma tutanaklarının zabıt katibi tarafından imzasız bırakılması suretiyle CMK'nun 219. maddesine aykırı davranılması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyulmasına karar veren yerel mahkemece 19.12.2011 gün ve 403-757 sayı ile bu kez, kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanığın TCK'nun 81/1, 35, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 20.03.2013 gün ve 6240-2350 sayı ile;

"Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ... ile mağdur ...'in aynı mahallede ikamet ettikleri, ancak sanığın arkadaşları tarafından yapılan şikayet üzerine mağdur ...'in hırsızlık suçundan tutuklanması nedeniyle aralarında husumet oluştuğu, olay tarihinde gündüz saatlerinde mağdurun kardeşinin sanığın arkadaşı Abdulhalik tarafından darp edilmesi üzerine, mağdurun sanığın arkadaşlarının yanına gittiği, ancak herhangi bir kavga olmadığı, olay tarihinde de akşam saat 22.00 sıralarında mağdur ... ve kız kardeşinin eşi tanık .....'ın tedavi gören yakınlarına yemek götürmek için evden ayrıldıkları sırada, sanık ve yanında bulunan diğer sanıklar ..., ..... ve arkadaşlarına rastlamaları üzerine, sanık ...'ın yakında bulunan evinden pompalı av tüfeğini alarak çıktığı, sanık ...'ın av tüfeğini sanık ...'ın elinden alarak havaya bir el ateş ettiği, bunun üzerine mağdur ... ile tanık .....'ın evlerine doğru kaçmaya başladıkları, silah sesleri üzerine mağdur ...'in babası maktul ...'ın evden dışarıya çıktığı, yol üzerinde oğlu Yetiş'e rastlayan maktulün 'ben hallederim, onlarla konuşurum' diyerek sanık ... ve arkadaşlarına doğru yürüdüğü sırada, sanık ...'ın elinden av tüfeğini alan ...'ın maktul ve mağdura doğru hedef gözeterek iki el ateş ettiği, sanığa daha yakın mesafedeki maktulün kafasına isabet eden saçma tanelerine bağlı beyin harabiyeti sonucu öldüğü, daha uzakta bulunan mağdur ...'in ise kafa ve sırt bölgelerinden saçma taneleri isabetine bağlı olarak yaralandığı, ancak saçmaların cilt ve cilt altı seyirli olup kafaya ve toraks boşluğuna girmemeleri nedeniyle, mağdurun hayati tehlike geçirmediği olayda;

Sanığın olayda kullandığı alet her ne kadar öldürmeye elverişli ise de; mağdura yönelik atış sayısı, atış mesafesi, olayda kullanılan silahın etki alanı ve yaraların niteliği ile sanığın ciddi bir engel durum bulunmamasına karşın mağdura yönelik eylemine devam etmemesi karşısında, sanığın eyleminin kasten silahla yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun niteliğinde hataya düşülerek, yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 18.11.2013 gün ve 237-411 sayı ile;

"...mevcut olayda sanığın birden çok kez av tüfeği ile ateş ettiği, eylemi sonucu ...'nın öldüğü, ...'nın ise kaçarken sırtından ve kafasından yaralandığı, ele geçirilen av tüfeğinde ateş edilen av tüfeği fişeği dışında fişek olmadığı, bu sebeple eyleme devam etme şansının bulunmadığı, atış mesafesi içerisinde bulunan mağdurun kafasından ve sırtından yaralandığı, hedef gözetilen alanın mağdurun hayati tehlike geçirmesine sebebiyet verecek baş bölgesi olduğu, taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, mevcut olayda sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğu, olayın oluş şekli dikkate alındığında açık bir şekilde tespit edilmiştir." şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnmiştir.

Direnme hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2014 gün ve 147195 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sanıklar ....ve ..... Elden hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan verilen beraat kararları Özel Dairece onanmak suretiyle; genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan sanıklar ..., ....ve ..... Elden hakkında, kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanıklar ....ve ..... Elden hakkında kurulan hükümler ise temyiz taleplerinin reddedilmesi suretiyle kesinleşmiş olup, direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, bozma ilamına karşı önce sanık ve müdafiine diyeceklerinin sorulduğu, ardından Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207- 309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında sanık ve müdafii dinlendikten ve Cumhuriyet savcısından bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.11.2013 gün ve 237-411 sayılı direnme hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4908, Karar No: 2025/2823, Tarih: 18.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/4908 E.  ,  2025/2823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1477 E., 2023/1951 K.

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/822 E., 2023/218 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili ve katılma yoluyla davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmiş olup incelemenin duruşmalı olarak yapılması davalı kadın vekili tarafından istenilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 18.03.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ve karşı taraf katılma yoluyla temyiz eden davacı ... Horon vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ''Hükmün kapsamı'' başlıklı 297 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (c) bendi '... Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri. ...'' şeklinde düzenlenmiştir.

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ''Hükmün kapsamı'' başlıklı 297 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (c) bendi '... Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri. ...'' şeklinde düzenlenmiştir.

2. Yukarıda açıklanan yasal düzenleme uyarınca yapılan incelemede; Mahkemece, yazılı şekilde karar verilmiş ise de, dosya kapsamı itibariyle yapılan inceleme yeterli değildir. Şöyle ki, tarafların 09.07.1985 yılında evlendikleri, İsviçre Devleti Solothurn Eyaleti Solothurn- Lebern Hakimliğinin 26.03.2010 tarih ve SLZPR.2009.1622-ASLWOR dosya numaralı boşanma kararı ile boşandıkları, boşanma kararının 20.04.2010 tarihinde kesinleştiği, işbu yabancı mahkeme kararının Tekirdağ Aile Mahkemesinin 2015/473 E., 2015/702 K. sayılı kararı ile tanınması ve tenfizine karar verildiği ve işbu kararın da 28.12.2015 kesinleştiği; davalının yurtdışında tarafların anlaşmalı boşandıklarını ve mal rejiminin tasfiyesinin de yapıldığını iddia ettiği, yurtdışı boşanma kararında ''... 3. 26 Mart 2010 tarihli boşanmanın yan etkileri ile ilgili ve aşağıda açıklanan anlaşma mahkeme tarafından tasdik edilmiştir. ...'' ve ''... 4. Tarafların malvarlığı şu andaki mülkiyet durumu esas alınarak ayrılmıştır. ...'' şeklinde hüküm bulunduğu, ancak İlk Derece Mahkemesince davalının savunması doğrultusunda yurtdışı boşanma kararı ile taraflar arasındaki mal rejiminin tasfiye edilip edilmediği tartışılmadan ve değerlendirilmeden karar verildiği anlaşılmaktadır. O halde, İlk Derece Mahkemesince, tarafların yurtdışı boşanma kararı ile taraflar arasındaki mal rejiminin tasfiye edilip edilmediğine yönelik deliller tartışılıp ve değerlendirildikten sonra, gerekçede sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri yazılarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı kadın vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin ...'den Alınarak ...'ye ve takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin ...'den alınarak ...'e verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/341, Karar No: 2024/3079, Tarih: 02.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/341 E.  ,  2024/3079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/758 E., 2023/1986 K.

HÜKÜM : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/359 E., 2022/218 K.

1- İlk Derece Mahkemesince; kooperatif genel kurul kararının iptali davasında, tüm dosya kapsamı ve hükümet komiserinin genel kurul tutanağındaki tespiti ve tanık anlatımlarının birbiriyle örtüştüğü, genel kurula toplantı nisabı sağlanarak devam edildiği, bu nedenle genel kurulda karar alınan 4. maddenin butlanını gerektirir bir hal olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı bir kısım davacılar vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince; gündemin 4. maddesi gereğince kararlaştırılan aidatın ek ödeme mahiyetinde olduğuna yönelik istinaf sebebinin yerinde olmadığı, ilk derece mahkemesinin delilleri taktir ve değerlendirmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde bir kısım davacılar vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; genel kurul toplantı tutanağında iptali istenilen 4. maddenin görüşülmesi sırasında toplantı yeter sayısının bulunmadığına dair itiraz kaydı olmadığı gibi toplantı yeter sayısının mevcut olduğunun belirtildiği ve bunun aksinin ispat edilemediği anlaşıldığından bir kısım davacılar vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararına ilişkin bir kısım davacılar vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın davalı yararına ONANMASINA, fazla yatırılan harcın temyiz eden davacılara iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 02.10.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.