muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11123, Karar No: 2022/10847, Tarih: 27.10.2022

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlandıktan sonra Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevk edilen sanığın 09/03/2015 tarihinde tahlil sonucunda AMP pozitif tespit edilerek tedavisinin olumsuz sonuçlandığı gerekçesiyle dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla; bahsi geçen hastane yazısının ekindeki tahlil sonucu denetime imkan verecek şekilde dosya içerisinde bulundurularak sanığın hukuki durumunun tayini yerine, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Samsun 1. Çocuk Mahkemesinin 2010/377 esas ve 2011/578 karar sayılı ilamı ile verilen hapis cezasının, sanık hakkında TCK'nın 31/2. maddesinin uygulanması nedeniyle TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

5- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12360, Karar No: 2013/2413, Tarih: 08.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/12360 E.  ,  2013/2413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptaline, icra-inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin 2001 yılından askerlik sebebiyle ayrıldığı ....08.2005 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, ....000,00 TL brüt ücret aldığını, ücretlerinin ödenmediğini, ücret alacağının ....645,00 TL ve kıdem tazminatı alacağının ....087,00 TL olarak hesaplanıp şirket kaşesi ile yetkili tarafından imzalandığını, alacaklarının peyderpey ... Bankasındaki hesaba yatırılacağının belirtildiğini, bu belgeye istinaden ....000,00 TL ödeme yapıldığını, başkada ödenmediğini, alacak için ... .... İcra Müdürlüğünün 2006/12676 esas sayılı dosyasında takip yapıldığını, haksız yere itiraz edildiğini, belirterek itirazın iptali ile inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının tüm alacaklarını aldığını, ibraname verdiğini, davacı tarafın bahsettiği belgenin ikrar belgesi olmadığını, belgenin davacının talebi üzerine şirket muhasebe elemanı tarafından alacaklarının hesaplanıp kendisine bildirilmesinden ibaret bir belge olduğunu ve muhasebe elemanı tarafından imzalandığını, belgedeki imzanın şirket yetkilisi ...'a ait olmadığını, davacının ücretinin 420,00 TL olup performansına göre prim ödendiğini, 2005 yılı için takdir edilen primin 24.960,00 TL olup davacının ücret olarak primi de bildirdiğini, belgedeki miktarların hatalı olduğunu, işlemiş faizin hatalı olduğunu temerrüt olgusu gerçekleşmediğinden işlemiş faiz istenemeyeceğini, prim alacağına yasal faiz işletilebileceğini, davanın reddini ve davacının tüm haklarını almasına rağmen takip başlatması nedeniyle kötüniyetli olduğundan %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece askerlik sebebiyle işten ayrılmış olmasının kıdem tazminatı hakkını ortadan kaldıran bir sebep olmadığı, davalı tarafın ibra, istifa ve benzeri savunmalarına itibar edilmediği, belgedeki imzanın ...'a ait olmasa dahi diğer imza sahibi Hülya Terzi'nin muhasebe müdürü olarak işveren vekili konumunda olup, irade bildirimleri bakımından işvereni bağladığı, bu sebeple, söz konusu belgenin geçerliliği haiz olduğunu, davacı tarafın kıdem tazminatı alacağına ilişkin takibinin (....000,00 TL'lik davacı tarafça ödendiği kabul edilen miktar düşüldüğünde) yerinde olduğu, ücret alacağı bakımından ise davacının maaş bordrolarını ihtirazi kayıtsız imzalaması, aksini yazılı belgelerle ispat edememiş olması sebebiyle ücret alacağı olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin ... sözleşmesini askerlik sebebiyle feshettiği tartışmasızdır. ... sözleşmesi feshedilirken davalı şirket yetkililerince kıdem tazminatı ve bakiye ücret alacakları tahakkuk ettirilerek davacıya bu alacaklar yönünden imzalı belge verilmiştir. Tutanaktır başlıklı tarihsiz belgedeki imzanın şirket yetkilisine ait olmadığı ileri sürülmüşse de bu husus ispatlanmış değildir. Özellikle muhasebe müdürünün imzasının inkar edilmemiş olması anlamlıdır. Mahkemece bordroların imzalı olduğu bu sebeple davacının ödenmemiş ücret alacağının bulunmadığı kabul edilmiş ise de bordroların asgari ücret üzerinden düzenlendiği, oysa bilgisayar mühendisi olan davacının aylık net ücretinin ....500,00 TL olduğu dosya içeriği ile sabit olup bu husus mahkemenin de kabulündedir. Gerçekten hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin aylık ücretinin net ....500,00 TL olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Bordroların gerçek ücreti yansıtmadığı dikkate alındığında davacının yukarıda sözü edilen belgede gösterilen miktar kadar ücret alacağından banka aracılığı ile yapılan ....000,00 TL'lik ödemenin mahsubuyla kalan miktarın hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile ücret alacağının reddi hatalı olmuştur.

...-Banka aracılığı ile yapılan ....000,00 TL'lik ödemenin açıkça ücret alacağına mahsuben yapıldığı belirtildiği halde bu ödemenin kıdem tazminatına mahsup edilmesi hatalıdır.

...-Kabule göre de kıdem tazminatı gecikme faizinin gecikilen dörtyüzonaltı günlük süre üzerinden hesaplanması yerine ellibir günlük işlemiş faiz hesaplanması da ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5607, Karar No: 2021/3872, Tarih: 20.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5607 E.  ,  2021/3872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 16/01/2020 tarih ve 2019/109 E. - 2020/21 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce verilen 19/06/2020 tarih ve 2020/431 E. - 2020/433 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından personele yapılacak promosyon ödemelerine dair ihaleye çıkıldığını, yapılan ihalede davalı bankanın sunduğu teklifin personel başına aylık 62,50 TL olmak üzere 48 ay için toplam 3.000.- TL olduğunu, ihale şartnamesinin 11. maddesine göre, promosyon anlaşması yapıldıktan sonra kurumlara naklen atama yoluyla gelen personele ilk maaş yatırıldığı tarihten itibaren promosyon süresi sonuna kadar kalan kısmı hesaplanarak belirlenecek olan tutarın 15 gün içerisinde banka tarafından ilgili personele ödeneceğinin, 12. maddesine göre, 10. ve 11. maddede belirtilen işlemlerin bankanın sorumluluğunda olduğunun, 14. maddesine göre, verilecek promosyonun her personele eşit miktarda ve tek seferde dağıtılacağının ve yine şartname hükümlerine göre anlaşmalı bankanın bu şartnamede belirtilen şartları yerine getirmekle sorumlu olduğunun belirlendiğini, ihalenin düzenlenmesinden sonra Trabzon İl Sağlık Müdürlüğü bünyesinde geçici statüde görevlendirilen 50 kişilik personel listesinin davalı bankaya gönderilerek ihale şartnamesinin 11. maddesine göre kalan dönem için hesaplanacak promosyon tutarının ilgili personelin hesabına ödenmesinin istenildiğini, bahse konu edilen personellerin maaş, performans, nöbet, harcırah v.b. ödemelerinin davalı banka tarafından yapıldığını, banka tarafından gönderilen 28/06/2018 tarihli yazıda maaş ödeme sözleşmesinin 13/a maddesinde ek bütçe kapsamında yer alan personelin belirlendiğini, sonradan idare bünyesine dahil olan personelin ek bütçe kapsamında yer almadığını, bu nedenle sözleşmenin 13/a maddesi uyarınca sonradan idare bünyesine dahil olan personelin ek bütçe kapsamında yer almadığı bu nedenle anılan personele promosyon ödemesinin yapılamayacağının bildirildiğini, maaş ödeme sözleşmesinin yürürlük döneminin 15/09/2017-14/09/2021 olup davaya konu olan ve müvekkil bünyesine sonradan katılan personelin katılma döneminin bu süre içerisine tekabül ettiğini, sözleşmesinin 2. maddesinde mevcut 2.051 personel sayısından söz edilmekle birlikte devamında her ne şekilde olursa olsun kurum bünyesine dahil olan personelin de otomatik olarak sözleşmeye dahil olacağının belirtilerek personel sayısı bakımından üst sınır konulmadığını, şartnamesinin 11. maddesinde de promosyon anlaşması yapıldıktan sonra kuruma naklen atamayla gelen personele de promosyon ödemesi yapılması gerektiğinin açıkça belirtildiğini beyan ederek her bir personel için 2.562,50 TL'den toplam 131.437,50 TL promosyon ödemesi yapması gereken davalının bu ödemeyi yapmayacağını belirttiğinden Türk Borçlar Kanunu'nun 129. maddesi gereği dava dilekçesinde isimleri yazılı lehtarlar lehine hüküm kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı kurumda geçici statüde çalışan personellerin kurum ile yapılan maaş promosyon ödeme sözleşmesinin kapsamında yer almadığını, bu sebeple sözleşme kapsamında yer almayan geçici personel adına davacı kurumun talep ve takip yetkisi bulunmadığını, maaş promosyon sözleşmesi ile davacı kurumda çalışan personellerin promosyon ödemesine hak kazandıklarını, davacı kurumun geçici işçiler adına bu davayı açamayacağını, taraflar arasında düzenlenen şartnamede kurum biriminde sürekli görev yapan kadrolu ve sözleşmeli tüm çalışanlara promosyon ödenmesine karar verildiğini, bu maddede geçici görevli çalışan personelin yer almadığını, şartnamenin 11. maddesinde de geçici personelin promosyon dışı tutulduğunu, promosyon ödemesi yapılacak personelin müvekkil bankadan maaş almasının esas olduğunu, davaya konu geçici personelin müvekkil bankadan sadece döner sermaye aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ... tarafından davalı banka aleyhinde, dava dışı çalışanlarına maaş promosyonlarının ödenmemiş olması sebebi ile açılmış alacak davasında benimsenen rapora göre davaya konu personelin sürekli görev yapacak kadrolu ve sözleşmeli çalışan olmaması ve maaşını davalı bankadan almaması nedeniyle promosyon ödemesi şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesince bahsi geçen 50 personelin statüsünün değerlendirilmesinde hata olmadığı, bu kişilerin sözleşme kapsamındaki statüde olmadıkları, maaş dışındaki ödemelerin miktarı ne olursa olsun ilgililere sözleşme kapsamına alınmayı bahşetmeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, davacı ...’nın dava dışı personellerine maaş promosyonlarının ödenmediği iddiasına dayalı olarak davalı banka aleyhine açtığı alacak davasıdır.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, davacı ...’nın dava dışı personellerine maaş promosyonlarının ödenmediği iddiasına dayalı olarak davalı banka aleyhine açtığı alacak davasıdır.

Somut uyuşmazlıkta, ...’na bağlı Trabzon İl Sağlık Müdürlüğü ve Halk Sağlığı Müdürlüğü tarafından personele yapılacak promosyon ödemelerine dair ihaleye çıkılmış olup, ihale şartnamesinin 11. maddesi "Promosyon anlaşması yapıldıktan sonra kurumlara naklen atama yoluyla gelen personele ilk maaş yatırıldığı tarihten itibaren promosyon süresi sonuna kadar kalan kısmı hesaplanarak belirlenecek olan tutar on beş gün içerisinde banka tarafından ilgili personele ödenecektir.” düzenlemesine haizdir. İlk derece mahkemesince, davaya konu personelin sürekli görev yapacak kadrolu ve sözleşmeli çalışan olmaması ve maaşını davalı bankadan almaması nedeniyle promosyon ödemesi şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince ise bahsi geçen elli personelin sözleşme kapsamındaki statüde olmadığı, maaş dışındaki ödemelerin miktarı ne olursa olsun bu durumun ilgililere sözleşme kapsamına alınma hakkı bahşetmeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak, sözleşmeler ilke olarak yalnız tarafları etkiler, onların leh ve aleyhlerine hak ve borç doğururlar. Bununla birlikte, taraflar üçüncü kişi lehine de sözleşme yapabilirler. (Bkz. Prof. Dr. Fikret Eren, 1998, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 6. baskı, sayfa 203.) Bir sözleşmede ifanın taraflarca üçüncü kişiye yapılmasının kararlaştırılmasına, üçüncü kişi yararına sözleşme denir. Üçüncü kişi yararına sözleşmeden doğan borç üçüncü kişiye ifa edilir, vadettiren borcun üçüncü kişiye ifa edilmesini isteyebilir. Kural olarak üçüncü kişi yararına sözleşmeleri, eksik üçüncü kişi yararına sözleşme ve tam üçüncü kişi yararına sözleşme olarak ikiye ayırmak mümkündür. Aralarındaki temel fark; eksik üçüncü kişi yararına sözleşmelerde üçüncü kişinin, sözleşme ile borç altına giren taraftan talepte bulunamamasına karşın tam üçüncü kişi yararına sözleşmelerde bunun mümkün olmasıdır. Üçüncü kişiler yararına yapılan sözleşmelerin eksik ya da tam olup olmadığının tespitinde, sözleşmede bu yönde açık bir hüküm ya da anlatımın olması halinde sözleşme maddeleri, bu yönde bir açıklık olmaması halinde ise sözleşme hükümlerinin amaçsal yorumu ile değerlendirilmesi esas alınmalıdır. TBK m.129'a (e BK m.111) göre, sözleşme tarafları, ifanın üçüncü kişiye veya üçüncü kişi lehine yapılacağını kararlaştırabilirler. Böyle bir sözleşme, ifada bulunacak olan borçlu ile ifayı kabul etme hakkına sahip olan üçüncü kişi arasında bir edim ilişkisi kurar. Ancak üçüncü kişi, edimi bizzat talep etme hakkına sahip olsa bile, ne sözleşmenin tarafı haline gelir ne de sözleşme alacaklısının temsilcisi durumundadır. İşte bu nedenle üçüncü kişi lehine sözleşmenin, sözleşmelerin nisbiliği ilkesine istisna oluşturduğu söylenir. Yukarıda açıklandığı üzere üçüncü kişinin edim talep hakkına sahip olduğu sözleşmeler tam üçüncü kişi lehine sözleşme, üçüncü kişiye talep hakkı tanımayan sözleşmeler ise eksik üçüncü lehine sözleşme olarak adlandırılır. Eksik üçüncü kişi lehine sözleşmede sözleşme ediminin yerine getirilmesini yalnızca sözleşmenin tarafı olan alacaklı talep edebilir. Üçüncü kişi sadece ifayı kabule yetkilidir. Tam üçüncü kişi lehine sözleşmede ise, hem alacaklı hem de edimin lehine ifası kararlaştırılan üçüncü kişi ifa talebinde bulunabilir. Böylece lehtar üçüncü kişi, tarafı olmadığı sözleşmeden doğan bir alacak hakkı kazanır. Bu hakkın kazanılması için üçüncü kişinin ne rızası ne de bilgisi gerekir. Üçüncü kişinin talep hakkına sahip olmaması asıldır. Bu durumun aksi ya sözleşmede açıkca kararlaştırılabilir ya da sözleşmenin yorumu yoluyla böyle bir hakkın zımmen kararlaştırıldığı sonucuna varılabilir. Sözleşmenin yorumunda aranacak olan, tarafların ortak niyetidir. Sözleşmenin hangi hallerde tam üçüncü kişi lehine sözleşme olarak yorumlanabileceği konusunda kesin bir ilke benimsemek mümkün gözükmemektedir

. Bu hakkın kazanılması için üçüncü kişinin ne rızası ne de bilgisi gerekir. Üçüncü kişinin talep hakkına sahip olmaması asıldır. Bu durumun aksi ya sözleşmede açıkca kararlaştırılabilir ya da sözleşmenin yorumu yoluyla böyle bir hakkın zımmen kararlaştırıldığı sonucuna varılabilir. Sözleşmenin yorumunda aranacak olan, tarafların ortak niyetidir. Sözleşmenin hangi hallerde tam üçüncü kişi lehine sözleşme olarak yorumlanabileceği konusunda kesin bir ilke benimsemek mümkün gözükmemektedir. Ayrıca taraflar arasındaki menfaat dengesi, tarafların sözleşmenin akdinden sonraki ve özellikle ilgili üçüncü kişiye karşı davranışları da, üçüncü kişiye talep hakkı tanınıp tanınmadığı hususunun belirlenmesinde dikkate alınır. Sözleşmenin yorumundan tarafların ortak niyetinin bu olduğu anlaşılmıyorsa, örf ve adete bakılır. Bazı hallerde teamül gereği üçüncü kişiye doğrudan borçluya başvurma hakkı tanınabilir (Nilson Okutan Gül, Anonim Ortaklıklarda Pay Sahipleri Sözleşmeleri sayfa 307, 308, 309).

Yapılan bu genel açıklamalar ışığında, davacının dava konusu ödemelere ilişkin düzenlemeleri içeren ve tarafı olduğu ve fakat tam üçüncü kişi lehine bir sözleşme olan metne dayanarak üçüncü kişi nam ve hesabına talepte bulunabilmesi mümkün olmayıp, mahkemece davanın, davacının sıfat yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekirken davanın esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle re’sen bozulması gerekmiştir.

2) Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda, (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının re’sen BOZULARAK KALDIRILMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2731, Karar No: 2019/5255, Tarih: 21.11.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/2731 E.  ,  2019/5255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davası hakkında Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen davanın kısmen kabulüne yönelik 2015/56 esas ve 2016/825 karar sayılı ve 12.10.2016 tarihli hükme karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması sonucunda İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi tarafından verilen istinaf başvurusunun kabulüne ve yeniden hüküm kurulmasına yönelik kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ile aralarında 2007 yılından beri ticari ilişki olduğunu, bu ticari ilişkinin 2014 yılında sona erdirildiğini, davalıya avans olarak verilen gerek nakit ve gerekse çeklerin keşide edilen ihtarnameye rağmen iade edilmediğini, davacının nakit ve çeklerden dolayı 109.796,13 TL davalıdan alacaklı olduğunu, bu alacakları için çektikleri ihtara davalının olumsuz cevap verdiğini, ayrıca mal birim fiyatlarını sehven yanlış yazdıklarından bahisle 30.11.2014 tarihli 155.050,20 TL bedelli faturayı davacıya gönderildiğini, davalının 26.11.2014 tarihinde gönderdiği muavin defter örneğinde de 109.796,13 TL alacaklarının göründüğünü, bu tutarın 71.104 TL'sinin 3 çeke ilişkin olduğunu belirterek, 109.796,13 TL'nin ticari reeskont avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir .

Davalı vekili, davacıya satılan kadife kumaşların emsal bedellerinin 15,50 TL iken sehven 5,50 TL yazılmasından dolayı 30.11.2014 tarihli 155.050,24 TL bedelli fiyat farkı faturasını düzenleyerek davacıya gönderdiklerini, ancak davacının faturayı teslim almadığını, noter aracılığıyla gönderdiklerinde de davacının faturaya itiraz ettiğini, çeklerin avans olduğuna dair kayıt ve kabul olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporlarına göre, taraflar arasındaki temel uyuşmazlığın davalının düzenlediği fark faturasından kaynaklandığı, davalının tacir olup mal satım faturasını düzenlerken birim fiyatı dikkate alması gerektiği, iki yıllık süreç sonunda bu şekilde fatura düzenlenmesinin doğru olmadığı, davacının davalıdan 109.679,12 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, bu tutara temerrüt tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi uygulanmak suretiyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davalının tacir olması ve basiretli bir iş adamı olarak uzun bir süre sonra fiyat farkı faturası kesmesinin uygun olmadığı, mahkemece çeklerin nasıl tahsil edildiğine ilişkin araştırma yapıldığı, davalının haksız bir şekilde düzenlediği fiyat farkı faturası düşüldüğünde, (155.050,20-45.374,08=109.676,12TL) davacının davalıdan 109.676,12 TL alacaklı olduğu, bu konuda taraf defterlerinin de birbirleriyle uyumlu olduğu, mahkemece verilen kararın esas olarak doğru olduğu, ancak hüküm fıkrasında temerrüt tarihinin belirtilmediği, bunun infazda duraksamaya yol açacağı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 21/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.