muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1545, Karar No: 2022/13259, Tarih: 15.12.2022

Bunun üzerine 06/12/2014 tarihli suç bakımından Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 22/05/2015 tarihli ve 2015/4895 soruşturma, 2015/1518 sayılı iddianamesiyle tekrar dava açılarak, 17/05/2014 tarihli suça ilişkin Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/105 esas sayılı dosyasında derdest olan davayla birleştirme talep edildiği,

Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/06/2015 tarihli ve 2015/334 esas, 2015/450 sayılı kararıyla 06/12/2014 tarihli suça ilişkin davanın, 17/05/2014 tarihli suça ilişkin 2015/105 esas sayılı davayla birleştirilmesine karar verildiği,

Ancak daha sonra da davanın tefrik edilmesine karar verilerek yapılan yargılama sonucunda inceleme konusu Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği cihetle,

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 09/12/2019 tarihli ve 2019/2360 esas, 2019/7718 karar sayılı ve Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 26/05/2016 tarihli ve 2016/1582 esas, 2016/3201 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına

ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

Somut incelemesi konu olayda, sanık hakkında itiraz hakkı olduğu bildirilmeden kesin olarak verilen Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın kesin olarak verildiği ve sanığa tebliğ edilmediği, bu haliyle itiraz hakkı bulunduğu bildirilmeyen sanık hakkında bu karara binaen açılan kamu davasında mahkemesince durma kararı verilerek, geçerli tebligat işlemleri yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde,

Kabule göre de,

1- Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/469 esas sayılı kararı ile ilgili olarak, anılan karardaki suç tarihinin Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın kesinleşme tarihinden sonra ve denetim süresi içerisinde olduğu belirtilerek birleştirme talepli kamu davası açıldığı cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapılmasına yasal engel bulunan 06/12/2014 tarihli suç bakımından sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde,

2- Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/488 esas sayılı kararı ile ilgili olarak, yargılamanın konusunu oluşturan 17/05/2014 tarihli suç bakımından, sanığın lehine olan 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5237 sayılı Kanun'un 191/1. Maddesindeki değişiklik öncesi hükümler uygulanmak yerine, aleyhine olan değişiklik sonrası hükümler uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı kararı ile aynı Mahkemenin 12/07/2018 tarihli ve 2017/488 esas, 2018/293 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 17/05/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 19/09/2014 tarihli ve 2014/6374 soruşturma, 2014/49 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına kesin olarak karar verildiği, Çorlu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce yapılan tebligata rağmen müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılması üzerine, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 10/02/2015 tarihli iddianamesi ile Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesine yükümlülüklerine uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kamu davası açıldığı, Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarihli ve 2015/105 esas, 2015/488 sayılı kararı ile; 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, yükümlülüklerine uymadığının bildirilmesi üzerine Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2017/488 esas, 2018/293 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1.maddesi gereğince cezanın ertelenmesine, 2 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 08/09/2018 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

Diğer yandan; şüphelinin 06/12/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 18/02/2015 tarihli iddianamesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/6. maddesi delaletiyle 191/1 ve 53/1 maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/03/2015 tarihli “kamu davasının düşmesine” kararının kesinleşmesdinden sonra Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 22/05/2015 tarihli iddianamesi ile, bu kez 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/4-c delaletiyle 191/1 ve 53/1 maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesine birleştirme talepli kamu davası açıldığı, önce Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/06/2015 tarihli birleştirme kararı ile davanın Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/105 esas sayılı davası ile birleştirilmesine karar verildiği, daha sonra ise, 2015/105 esas sayılı dosyasında suç tarihinin 17/05/2014 olduğu, 6545 sayılı Kanun’dan önce olduğundan önceki hükümler gereğince tedavi ve denetimli serbestlik kararı verilebileceği gerekçesiyle tefrik kararı verilerek 2015/469 esasa kaydedilmesini takiben Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine, 1 yıl 8 ay denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 08/10/2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

Sanığın denetim süresi içerisinde 16/01/2016 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/12/2016 tarihli ve 2016/103 esas, 2016/525 sayılı kararı ile cezalandırıldığının ihbar edilmesi üzerine, Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/07/2017 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı ek kararı ile, hapis cezasının aynen infazına karar verildiği, anlaşılmıştır.

Erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/07/2017 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı ek kararın, asıl kararın kanun yararına bozulması halinde hukuki değerden yoksun olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/07/2017 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı ek kararın, asıl kararın kanun yararına bozulması halinde hukuki değerden yoksun olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

1- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, şüpheli hakkında Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına ilişkin kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, kararın kesinleşmemesi nedeniyle tedbirin infazına başlanamayacağı gibi 06/12/2014 tarihli suçun erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, TCK’nın 191/4. maddesindeki kovuşturma şartlarının gerçekleşmediği anlaşıldığından, mahkemesince açılan kamu davaları hakkında

kavuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere “durma kararı” verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararları verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerindedir.

2- Kabule göre de,

2- Kabule göre de,

a-) Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/469 esas sayılı kararına konu suç tarihinin 06/12/2014 olup Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karardan sonra ve erteleme süresi içerisinde olduğu, 10/02/2015 tarihli iddianameden önce işlenmesi karşısında birleştirme talepli kamu davası açıldığı dikkate alındığında, her iki davanın birleştirilerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 43. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin de değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapılmasına yasal engel bulunan 06/12/2014 tarihli suç bakımından sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, kanuna aykırıdır.

b-) Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/488 esas sayılı kararına konu 17/05/2014 tarihli suç bakımından, suç tarihi olan 17/05/2014 tarihi itibari ile yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, anılan Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibari ile sonuç ceza yönünden sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanmasının yasal zorunluluk olduğu, bu nedenle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibari ile sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesinde yer alan ceza miktarına göre temel cezanın “2 yıl hapis” olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi de kanuna aykırıdır.

Sonuç olarak yukarıda (1) numaralı paragrafta belirtilen nedenlerle, mahkemece kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK’nın 223/8-2. cümlesi uyarınca “kamu davasının durmasına” ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi ve infazının sonucunun beklenilmesi için Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle; kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK’nın 223/8-2. cümlesi uyarınca “kamu davasının durmasına” ve “kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi ve infazının sonucunun beklenilmesi için Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın cezalandırılmasına karar

verilmesi kanuna aykırı olduğundan, Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarihli ve 2015/469 esas, 2015/489 sayılı kararı ile Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2017/488 esas, 2018/293 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 15/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3515, Karar No: 2025/1589, Tarih: 27.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2022/3515 E.  ,  2025/1589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/197 E., 2022/312 K.

KARAR : Davalı ... ve arkadaşlarının istinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/158 E., 2019/250 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede; 1972 yılında yapılan arazi kadastrosu, 1997-1998 yılları arasında 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) kapsamında yapılan ve 16.01.1999 tarihinde itirazsız kesinleşen Orman Kadastrosu ve 2/B madde uygulama çalışması ile 2021 yılında 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) 22/a maddesi gereğince yapılan uygulama kadastrosu çalışması bulunmakta olup, 1972 yılında yapılan arazi kadastrosunda dava konusu Tekirdağ ili Merkez ilçesi ... köyü, ... Mevkiinde kain 683 parsel sayılı ve 35.800,00 m² yüzölçümlü taşınmaz, Mart 1953 tarihli Sıra No: 263, Cilt No:181, Sayfa No:24, 16378 m² yüzölçümlü tapu kaydına istinaden tarla niteliği ile ... oğlu ... ve ... oğlu ... Yavaş adlarına ½ şer oranında tespit edilmiş, yapılan çalışma 18.10.1972 ile 17.11.1972 tarihleri arasında ilan edilmiş ve itirazsız kesinleşmiştir. 3402 sayılı Kanun'un 22/a maddesi gereğince yapılan çalışmada dava konusu 683 parsel, 114 ada 7 parsel numarasını almış ve 35.800,00 m² olan yüz ölçümü 35.752,56 m² olmuştur.

Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde özetle; 6831 sayılı Kanun'a göre Orman Kadastrosu ve (2B) uygulamasının 1998 yılında 159 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapıldığını ve 16.07.1998 tarihinde askı yoluyla ilan edilerek 6 aylık hak düşürücü süre sonunda 16.01.1999 tarihinde kesinleştiğini, Tekirdağ ili Süleymanpaşa ilçesi ... Mahallesi Parçalar Mevkii 683 parsel nolu dava konusu taşınmazın 14.12.1997 tarih ve 3 nolu tutanak ile orman olarak sınırlandırıldığını, tapulu gayrimenkullerin orman sınırları içinde kalması halinde tapu sahiplerine tanınan 10 yıllık dava açma süresi de geçtiğini, bu süre içerisinde her hangi bir dava açılmadığından 683 nolu parselin yaklaşık 11410 m²'sinin orman sayılan yerlerden olduğunu, orman olan kısmının tarla vasıflı tapusunun iptali ile orman vasfı ile tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın orman niteliğinde olmadığını, 1970'li yıllarda davaya konu taşınmazın da işinde bulunduğu alanda arazi kadastrosu çalışmaları yapıldığını ve 683 nolu parselin ormanla ilişkili görülmeyerek özel şahıs adına tapusunun tescil edildiğini, arazi kadastrosundan sonra 1998 yılında yapılan ve ikincil nitelikte olan Orman Kadastrosunda ise 11.400 m²'lik bu alanın haksız ve alakasız şeklide orman sınırı içerisine dahil edildiğini, davalı müvekkilinin ve yakınlarının tapularına duydukları ... nedeniyle davaya konu taşınmazın orman sınırına dahil edilip edilmediği konusunda herhangi bir araştırmaya gitmediklerini, 683 nolu parsel üzerinde parsel sahipleri tarafından kendi emek ve harcamaları ile yetiştirilen ağaçların kesiminin Orman İdaresi açısından herhangi bir sakınca oluşturmaması sebebiyle belirli aralıklarla tam 3 defa Orman İşletme Müdürlüğünden tapulu kesim izni alındığını, tapu malikleri tarafından 3 defa tapulu kesim yapıldığını, bahse konu kesim izni verilirken davaya konu taşınmazın özel mülkiyete tabi bir taşınmaz olduğu göz önünde bulundurularak herhangi bir problem olmaksızın parsel sahiplerine her seferinde gerekli iznin verildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; 683 parsel sayılı taşınmazın tapusunun çok önceden beri üzerlerinde olduğunu, bu taşınmazın bir kısmını kendileri ekim dikim işleri için kullanır iken dava konusu kısmı da kendilerinin ihtiyaçları için orman olarak yetiştirdiklerini, bu arazinin dört bir tarafının özel mülkiyete konu tarlalarla kaplı olduğunu ormanla hiçbir şekilde ilgisi ve ilişiğinin olmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; 683 parsel sayılı taşınmazın tapusunun çok önceden beri üzerlerinde olduğunu, bu taşınmazın bir kısmını kendileri ekim dikim işleri için kullanır iken dava konusu kısmı da kendilerinin ihtiyaçları için orman olarak yetiştirdiklerini, bu arazinin dört bir tarafının özel mülkiyete konu tarlalarla kaplı olduğunu ormanla hiçbir şekilde ilgisi ve ilişiğinin olmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın orman niteliğinde olmadığını, 1970'li yıllarda davaya konu taşınmazın da işinde bulunduğu alanda arazi kadastrosu çalışmaları yapıldığını ve 683 nolu parselin ormanla ilişkili görülmeyerek özel şahıs adına tapusunun tescil edildiğini, arazi kadastrosundan sonra 1998 yılında yapılan ve ikincil nitelikte olan Orman Kadastrosunda ise 11400 m²lik bu alanın haksız ve alakasız şeklide orman sınrıı içerisine dahil edildiğini, davalı müvekkilinin ve yakınlarının tapularına duydukları ... nedeniyle davaya konu taşınmazın orman sınırına dahil edilip edilmediği konusunda herhangi bir araştırmaya gitmediklerini, 683 nolu parsel üzerinde parsel sahipleri tarafından kendi emek ve harcamaları ile yetiştirilen ağaçların kesiminin Orman İdaresi açısından herhangi bir sakınca oluşturmaması sebebiyle belirli aralıklarla tam 3 defa Orman İşletme Müdürlüğünden tapulu kesim izni alındığını, tapu malikleri tarafından 3 defa tapulu kesim yapıldığını, bahse konu kesim izni verilirken davaya konu taşınmazın özel mülkiyete tabi bir taşınmaz olduğu göz önünde bulundurularak herhangi bir problem olmaksızın parsel sahiplerine her seferinde gerekli iznin verildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın orman niteliğinde olmadığını, 1970'li yıllarda davaya konu taşınmazın da işinde bulunduğu alanda arazi kadastrosu çalışmaları yapıldığını ve 683 nolu parselin ormanla ilişkili görülmeyerek özel şahıs adına tapusunun tescil edildiğini, arazi kadastrosundan sonra 1998 yılında yapılan ve ikincil nitelikte olan Orman Kadastrosunda ise 11400 m²lik bu alanın haksız ve alakasız şeklide orman sınırı içerisine dahil edildiğini, davalı müvekkilinin ve yakınlarının tapularına duydukları ... nedeniyle davaya konu taşınmazın orman sınırına dahil edilip edilmediği konusunda herhangi bir araştırmaya gitmediklerini, 683 nolu parsel üzerinde parsel sahipleri tarafından kendi emek ve harcamaları ile yetiştirilen ağaçların kesiminin Orman İdaresi açısından herhangi bir sakınca oluşturmaması sebebiyle belirli aralıklarla tam 3 defa Orman İşletme Müdürlüğünden tapulu kesim izni alındığını, tapu malikleri tarafından 3 defa tapulu kesim yapıldığını, bahse konu kesim izni verilirken davaya konu taşınmazın özel mülkiyete tabi bir taşınmaz olduğu göz önünde bulundurularak herhangi bir problem olmaksızın parsel sahiplerine her seferinde gerekli iznin verildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Dahili Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle hak düşürücü süre geçmiş olduğunu taşınmazın uzun yıllardır davalıların mülkiyeti ve zilyetliğinde olduğunu, tamamı davalılar tarafından işlenen arazinin ormanla bir ilgisinin bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.