muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1335, Karar No: 2020/401, Tarih: 06.10.2020

Olaydan bir gün önce Çarıklar meyve sebze halinde meydana gelen tartışma sırasında ...’i tehdit eden ...’in yanında inceleme dışı mağdur ... ile maktul ...’nün de bulunması, bu olaydan ...’in haberdar edilmesi üzerine Güzeller olarak bilinen ailenin damadı olan sanık ... ile aile arasında akrabalık bağı bulunan ve şirketlerinde çalışan sanık ...’ün ...’nun kullanımında bulunan 33 Güzel Kardeşler 012 plaka sayılı pikapla Taşlık sahiline birlikte gitmeleri, inceleme dışı mağdurun olaydan hemen sonra sanık ve yakınlarının ifadesine tesir etmesine imkân vermeyecek kısa süre içerisinde, sıcağı sıcağına, Anamur Devlet Hastanesindeki görevli polis memurlarına, sanık ...’nun maktule ateş ettiği yönündeki anlatımı, bu anlatımı tutanak altına alan Komiserler ..., ... ile Polis Memurları... ve ... Tetik’in mağdurdan bizzat işittiklerini belirttikleri sözleri yazdıkları tutanak içeriğini doğrulamaları, CMK'nın 161 ve 164. maddeleri gereğince Cumhuriyet savcısının talimatıyla kolluğun da soruşturma işlemlerini yerine getirmesinin mümkün oluşu, ...’in olayı ilk olarak bildirdiği amcası ...’in, yeğeninin kendisine “Amca beni ve yanımdaki arkadaşım ...’yü silahla vurdular, amca, sen gelme, bizi vuran Güzeller seni de vururlar” şeklindeki beyanı, ...’in durumu telefonla kardeşi ...’e bildirmesi üzerine ...’in 155 ihbar hattını saat 20.54 ve 21.10’da olmak üzere iki kez arayarak “Yeğenim ...’i Güzeller, iskelede rehin almışlar, İskele semtini basın, şahısları yakalayın” şeklinde ihbar, bu olguyu doğrulayan Anamur Emniyet Müdürlüğünde görevli polis memuru ... tarafından 06.06.2008 tarihinde saat 21.15’te düzenlenen tutanak içeriği, sanık ...’in olaydan üç gün sonra gelerek maktulü silahla kendisinin vurduğunu, telefonu ve silahı denize attığı yönündeki tevilli ikrarı, sanığın gösterdiği yerde deniz tabanında kendisinin olduğunu kabul ettiği telefonun bulunmuş olması, sanıkların akrabası olan ...’in olaydan 11 gün sonra ruhsatlı iki adet tabancasının aracından çalındığına ilişkin asılsız ihbarda bulunması, ruhsatlı olan bu iki tabancanın elde edilemeyişi, ...’in işlenmediğini bildiği bir suçu yetkili makamlara işlenmiş gibi bildirmek suretiyle suç uydurma suçunu işlediğine ilişkin Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen mahkûmiyet hükmü, olayın tek görgü tanığı olan inceleme dışı mağdur ...’in önce amcasına, ardından hastanede kendisi ile ön görüşme yapan polis memurlarına olayın gelişim şeklini samimi şekilde ve detaylıca anlattıktan sonra yaşamından endişe ettiğini de belirterek olaya ilişkin anlatımlarını aşama aşama istikrarlı bir şekilde sanıklar lehine değiştirmiş olması, ...’in bu sonraki anlatımları ile sanıkların akrabası veya çalışma arkadaşları olan savunma tanıklarının sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilemeyeceği hususları birlikte değerlendirildiğinde sanık ...’na atılı diğer sanık ... ile iştirak hâlinde maktul ...’ye yönelik suçunun sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bu hususa ilişkin itirazının reddine karar verilmelidir.

2- Sanıkların maktule yönelik eylemlerinin kasten öldürme suçunu mu yoksa kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu mu oluşturduğu;

5237 sayılı TCK’nın “Kasten Öldürme” başlığı altında düzenlenen 81. maddesi;

"Bir insanı kasten öldüren kişi, müebbet hapis cezası ile cezalandırılır” hükmünü içermektedir.

“Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama” başlıklı 87. maddesinin 4. fıkrası ise suç ve karar tarihindeki hâli ile;

“Kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmişse, yukarıdaki maddenin birinci fıkrasına giren hallerde sekiz yıldan oniki yıla kadar, üçüncü fıkrasına giren hallerde ise oniki yıldan onaltı yıla kadar hapis cezasına hükmolunur”, şeklinde iken 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürülüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 12. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “onaltı” ibaresi “onsekiz” şeklinde değiştirilmiş, TCK’nın 87. maddesinin 4. fıkrası “Kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmişse, yukarıdaki maddenin birinci fıkrasına giren hallerde sekiz yıldan oniki yıla kadar, üçüncü fıkrasına giren hallerde ise oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

Konuya ilişkin TCK'nın 87. maddesinin gerekçesinde ise; “Dördüncü fıkrada, kasten yaralama sonucunda ölüm meydana gelmiş olması hâline ilişkin hükme yer verilmiştir. Neticesi sebebiyle ağırlaşmış bu kasten yaralama hâllerinde, failin bu ağır neticeden sorumlu tutulabilmesi için, ‘Genel Hükümler Kitabı’nda yer alan netice sebebiyle ağırlaşmış suçlara ilişkin hükümler, burada da geçerlidir” açıklamasına yer verilmiştir.

765 sayılı TCK’da objektif sorumluluk esasına dayanan düzenlemelere yer verilmiş iken, 5237 sayılı TCK’da objektif sorumluluk esası benimsenmemiştir. Suçu, “kanunda tanımlanmış bir haksızlık” olarak öngören yeni suç teorisinde, bir hareketi yapan kişi, bu hareketin tüm sonuçlarından her şartta sorumlu tutulmamakta, bir başka anlatımla “kusursuz sorumluluk” terk edilmiş olmaktadır (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 8. Bası, s.161.).

765 sayılı TCK’daki objektif sorumluluk esasının yerine 5237 sayılı TCK’da haksızlığın bir gerçekleştirilme şekli olarak kast-taksir kombinasyonuna, yani netice sebebiyle ağırlaşmış suçlara yer verilmiştir. Bu nedenle uyuşmazlığın çözümü için, 5237 sayılı TCK’nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde, suçun manevi unsurları arasında gösterilen kast-taksir kombinasyonu, yani netice sebebiyle ağırlaşmış suç üzerinde durulmalıdır.

5237 sayılı TCK’nın “Netice sebebiyle ağırlaşmış suç” başlıklı 23. maddesi;

“(1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir” şeklindedir.

5237 sayılı TCK’nın “Netice sebebiyle ağırlaşmış suç” başlıklı 23. maddesi;

“(1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir” şeklindedir.

Buna göre; failin gerçekleştirdiği bir eylemde, kastettiğinden daha ağır veya başka bir sonucun meydana gelmesi hâlinde, sorumlu tutulabilmesi için netice bakımından en azından taksirle hareket etmiş olmasının kabulü gerekmektedir. Fail, bu sonucun meydana gelmesinden taksirle bile sorumlu tutulamıyorsa, objektif sorumluluğun kaldırılmasının doğal bir sonucu olarak, sadece nedensellik bağının bulunuyor olması, neticeden sorumlu tutulması için yeterli olmayacaktır.

Öğretide, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçun, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç ve görünüşte ya da gerçek olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç olarak iki farklı şeklinin bulunduğu kabul edilmektedir. Gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda, failin hareketi sonucunda kastettiğinden daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla bağımsız bir suç tipi ortaya çıkmaktadır. Örneğin, yaralama suçunda mağdurun ölmesi, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hâlidir. Görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda ise, failin hareketi sonucunda suçun oluşması için aranan neticeden başka, niteliği de farklı olan daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla temel suç niteliği aynı kalmakla beraber yalnızca ceza ağırlaştırılmaktadır. Örneğin, cinsel saldırı suçunda mağdurun bitkisel hayata girmesi, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hâlidir (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, 5. Bası, İstanbul 2015, s. 286 vd; ... Emin Artuk, Ahmet Gökcen, A.Caner Yenidünya, TCK Şerhi, Turhan Kitabevi, Ankara 2009, c 3, s. 2484 vd.).

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde düzenlenmiş bulunan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suça ilişkin genel kuralın, özel hükümler arasında kendisine yer bulduğu maddelerin başında gelen TCK’nın 87. maddenin 4. fıkrasına göre, gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi TCK’nın 86. maddesinin 1. fıkrası veya 1. fıkrası ile birlikte 3. fıkrası kapsamında bulunur ve bunun sonucunda da ölüm meydana gelirse, en azından taksirle hareket etmiş olmak şartıyla faile belirtilen cezaların verileceği öngörülmektedir.

Kasten yaralama sonucu mağdurun ölmesine ilişkin TCK'nın 87. maddesinin 4. fıkrasının uygulanması için;

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

b- Mağdurun TCK’nın 86. maddesinin birinci maddesi kapsamında yaralanmış olması veya 86. maddenin birinci fıkrası kapsamındaki yaralama fiilinin üçüncü fıkra da ihlal edilmek suretiyle gerçekleştirilmesi,

c- Failin eylemi ile arasında illiyet bağı bulunacak şekilde mağdurun ölmesi,

d- Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması,

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

b- Mağdurun TCK’nın 86. maddesinin birinci maddesi kapsamında yaralanmış olması veya 86. maddenin birinci fıkrası kapsamındaki yaralama fiilinin üçüncü fıkra da ihlal edilmek suretiyle gerçekleştirilmesi,

c- Failin eylemi ile arasında illiyet bağı bulunacak şekilde mağdurun ölmesi,

d- Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Buna göre, fail mağduru yaralamak amacıyla hareket etmeli, mağdurun yaralanacağını bilmeli ve bu sonucu istemelidir. Bununla birlikte fail mağdurun yaralanmasını değil de, ölmesini istemiş ve ölüm meydana gelmiş ise bu durumda kasten öldürmeden sorumlu tutulacaktır.

Madde metnine göre faile verilecek ceza belirlenirken kasten yaralama suçunun düzenlendiği TCK'nın 86. maddesinin birinci ve üçüncü fıkralarına yollama yapılmıştır. O hâlde, mağdurun basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek dereceden daha ağır şekilde yaralanması gerekmektedir. Anılan maddenin 2. fıkrasında karşılığını bulan basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde meydana gelen yaralamalarda 87. maddenin 4. fıkrası uygulanamayacaktır.

Üçüncü şart olarak mağdurun ölmesi ve failin eylemi ile mağdurun ölümü arasında uygun nedensellik bağının bulunması gerekir.

Son olarak, failin meydana gelen bu ölüm sonucundan, en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması gerekir.

Diğer yandan, 5237 sayılı TCK’nın “Kasten öldürme” başlığı altında 81. maddesinde düzenlenen suçun manevi unsuru öldürme kastı iken, 87. maddesinin 4. fıkrasına düzenlenen yaralama sonucunda ölüme neden olma suçunun manevi unsuru yaralama kastıdır. O hâlde, kasten öldürme suçu ile kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçu arasındaki ayırıcı kriterlerden en önemlisi manevi unsur farklılığı olacaktır. Suçun vasıflandırılması için failin kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğu büyük önem taşımaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda detaylı şekilde anlatılan olayda; Anamur ilçesinde kardeşi ... ile birlikte çok sayıda şirketin sahibi olan ...’in olaydan bir gün önce sebze meyve halinde taşımacılık da yapan ... isimli şahıs tarafından Çarıklar sebze meyve halinde tehdit edilmesi üzerine durumu ağabeyi ...’e telefonla bildirdiği, Güzeller olarak bilinen aile ile akrabalıkları bulunan ve Güzeller şirketlerinde çalışan sanıklar ... ile ...’ün bu tehdit olayı sırasında ...’in yanında bulunan ve ...’in adamı oldukları yönünde söylentiler bulunan maktul ... ile inceleme dışı mağdur ...’e husumet duymaları, maktulün bulunduğu yeri öğrenir öğrenmez yanlarına öldürmeye elverişli olduğu hususunda kuşku bulunmayan tabancalarını alarak gitmeleri, sanıklardan ...’nun bitişik atış mesafesinden olacak şekilde, maktulün sırt bölgesine dayadığı silahını ateşlemesi, sırta isabet eden merminin 2 cm yukarıdan vücudu terk ettiği, başın arka kısmından giren ve uzak atış mesafesinden ateşlendiği belirtilen merminin ise beyin dokusu harabiyeti oluşturarak maktulün ölümüne yol açmış olması, başından aldığı mermi yarasının tesiri ile maktulün yere düşmesinden sonra öldürme kastının bulunmadığı şeklinde yorumlanabilecek ilk yardım, yetkililere haber verme gibi herhangi bir davranış sergilemeksizin, öldürme gayesinde sonuç aldıkları bilinciyle her iki sanığın olay yerinden kaçıp uzaklaşmaları şeklindeki, olay öncesi, olay sırası ve olay sonrasındaki davranışları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanıklar ... ve ...’ün maktul ...’yü aldıkları karar doğrultusunda fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurarak iştirak hâlinde kasten öldürdükleri, sanıkların kastının yaralamaya yönelik olmadığı, eylemlerinin kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık yönünden de reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 06.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/731, Karar No: 2024/2835, Tarih: 26.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/731 E.  ,  2024/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1959 E., 2022/2783 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükümlerin onanması

Sanıklar hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar ... ve ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği hükmolunan ceza miktarı itibarıyla koşulları bulunmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının yasal unsurlarının oluştuğu ve sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2022/1959 Esas, 2022/2783 Karar sayılı kararında sanıklar müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

26.02.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Yargı sistemimizin temeli kusur sorumluluğuna dayanmaktadır. Kusur yoksa sorumluluk da yoktur. Kusur da kasta bağlanmıştır. Sübjektif sorumluluğun ilk şekli olan kast, 5237 sayılı TCK'nın 21. maddesinde yer almıştır. Madde kastı tanımlamıştır. Gerekçesinde de bu tanımdan ne anlaşılması gerektiği ve açıklamaları gösterilmiştir. Söz konusu 21. madde;

Madde 21- (1)" Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

Yargı sistemimizin temeli kusur sorumluluğuna dayanmaktadır. Kusur yoksa sorumluluk da yoktur. Kusur da kasta bağlanmıştır. Sübjektif sorumluluğun ilk şekli olan kast, 5237 sayılı TCK'nın 21. maddesinde yer almıştır. Madde kastı tanımlamıştır. Gerekçesinde de bu tanımdan ne anlaşılması gerektiği ve açıklamaları gösterilmiştir. Söz konusu 21. madde;

Madde 21- (1)" Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

(2) Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır " şeklinde kastı tanımlamıştır.

Gerekçesinde ise ;

"Kast, kişi ile işlediği suçun maddî unsurları arasındaki psikolojik bağı ifade etmektedir. Suçun kanuni tanımındaki maddî unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi, kastın varlığı için zorunludur. Suç tanımında yer almakla birlikte, fiilin ifade ettiği haksızlık üzerinde etkili olmayan koşulların gerçekleştiğinin bilinip bilinmemesi, kastın varlığı açısından önem taşımamaktadır. Örneğin objektif cezalandırılabilme koşulunun arandığı suçlarda bu koşulun veya şahsî cezasızlık sebebinin fail tarafından bilinmesi gerekmez. ..." şeklinde göstermiştir.

Yargıtay uygulamalarında da bu hususlara özellikle dikkat çekmektedir. Mesela; CGK 2008/1-99 E.,2008/185 K. Sayılı ilamı;"... 765 sayılı TCY’nda tanımlanmamasına karşın 5237 sayılı TCY’nın 21/1. maddesinde, “suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi” olarak tanımlanan kastın iki unsuru bulunmaktadır; bilme ve isteme unsuru. Kastın varlığı için, hareketten doğacak sonucun sadece öngörülmesi, kısaca bilinmesi yeterli olmayıp ayrıca sonucun da istenmesi gerekir..." şeklinde açık açık sonucu göstermektedir.

Kanundaki söz konusu düzenlemeler ve açıklamalardan da anlaşılacağı üzere suçun tipikliğine ait tüm unsurların bilinmesi ve istenmesi gerekir. Bilindiği üzere bir suç sadece maddi unsurlarından ibaret değildir. Suçun manevi unsurlarının da tamamlanması ve fail tarafından istenmesi gerekir.

Bir suçun tipikliğinin gerçekleşmesinin yalnızca objektif tipikliğin varlığından ibaret olmadığı bir davranış ancak manevi unsurların varlığı halinde tipik haksızlık olarak nitelenebilir. Kişi ile gerçekleştirdiği davranış arasında manevi bir bağ yoksa bu davranış fiil niteliği taşımaz ve dolayısıyla suçun varlığından söz edilemez. (Koca/Üzülmez Genel Hükümler age II s.139, Artuk/Gökcen vd. Genel Hükümler age s.391, Gökcan/Artuç TCK şerhi age s.320 )

Bir suçun tipikliğinin gerçekleşmesinin yalnızca objektif tipikliğin varlığından ibaret olmadığı bir davranış ancak manevi unsurların varlığı halinde tipik haksızlık olarak nitelenebilir. Kişi ile gerçekleştirdiği davranış arasında manevi bir bağ yoksa bu davranış fiil niteliği taşımaz ve dolayısıyla suçun varlığından söz edilemez. (Koca/Üzülmez Genel Hükümler age II s.139, Artuk/Gökcen vd. Genel Hükümler age s.391, Gökcan/Artuç TCK şerhi age s.320 )

İnsanın iç dünyası yani maneviyatı kural olarak tespitin ve tespitinin zorluğu nedeniyle dikkate alınmamaktadır. Yani hukuk, kural olarak failin iç dünyası ile ilgilenmez. Sosyal ilişkilerin ve dışa vurmuş hareketlerin disiplini olan hukuk, ceza normunun ihlaline etki yapmadıkça, failin zihni ve ruhi durumu ile uğraşmaz. Kasıt ise iç dünyada meydana gelen duyguların tezahürü gibi görünür. Kastı belirlemek bu bakımdan sıkıntılı bir süreç oluşturabilir. Bu nedenle kastı belirlerken failin sözlerinden ziyade olay öncesi davranışları olay sırasındaki hareketleri, sözleri ve olay sonundaki davranışları, hareketleri yani dışa vuran tavırları değerlendirilerek sonuç çıkarmak gerekecektir. Sadece nihai harekete bakmak hatalı sonuçlara götürebilir ise de hareket öncesi hareket sırası ve sonrası, olayın gerçekleştirme şekli gibi dışa yansıyan eylemler hep birlikte değerlendirildiğinde kastın varlığını tespit edilmesi gerekir. (Benzer görüşleri için bkz. Gökçek/Artuç age s.5371) Mesela, 6. CD 2015/1001 E.- 2015/40834 K.;”... Failin iç dünyasını ilgilendiren kast; failin olay öncesi iç dünyasını, olay sırası veya olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenebilir. Sanığı harekete geçiren etken saik, psişik olgunun irade aşamasıdır... Suçun işlendiği sırada failin öngörü ve irade ile hareket etmiş olması yeterlidir. Failin iç dünyasını ilgilendiren kastın niteliğinin belirlenebilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlardan hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Bu bağlamda failin olay öncesi, olay sırasında ve olay sonrası davranışları kastın belirlenmesinde ölçü alınır. ....”

Kasıt, suçun kanuni tanımındaki unsurları bilerek ve isteyerek gerçekleştirmektedir. Kural olarak her suçun zorunlu ögesidir. Yağma suçunda kasıt hem cebir veya tehdit hem de malın alınmasını kapsamalıdır.Failin malın başkasına ait olduğunu bilmesi ve bunu faydalanmak amacıyla zor kullanarak almayı istemesi manevi unsurdur. (Benzer görüşler için bkz. Artuç age I s. 244 ,Gökçen vd. Age s.118 , Özgenç Genel Hükümler age s. 246 ,Koca/Üzülmez Genel Hükümler age I s. 139, Artuk/Gökcen vd. Genel Hükümler age s.396, Şahbaz age s.145, Gökcan/Artuç TCK Şerhi age s.333, Koca/Üzülmez Özel Hükümler age I s.601)