muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/162, Karar No: 2010/179, Tarih: 28.09.2010

Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığı'nın soruşturma evrakının incelenmesinde, örgütün Erzincan İlinde kamu görevi yapan bazı üyelerinin, D. Ç. tarafından hazırlanan “irtica ile mücadele eylem planı” başlıklı belgede yer alan planları uygulamaya koydukları ve bu soruşturmanın İstanbul C.Başsavcılığının yürüttüğü soruşturma ile irtibatlı olduğu, bu irtibatı göstermesi açısından Erzurum C.Başsavcılığınca düzenlenen iddianameden bazı bölümlere alıntı şeklinde aynen yer verildiği,

Şüpheli D.Ç.’e ülkede kargaşa ve kaos ortamı oluşturmak suretiyle ülkeyi yönetilemez hale getirmeyi ve böylece yürütme organını zayıflatarak ortadan kaldırmayı gerçekleştirebilmek için hazırlatılan ve TSK imkânları kullanılarak yaşama geçirilmeye çalışılan “irtica ile mücadele eylem planı” başlıklı belgede yer alan planların uygulama alanı olarak, örgütün kamu kurumlarına ve TSK'ne yoğun olarak sızdığı Erzincan İlinin seçildiği, sanık D.’un bu planın uygulanmasını denetlemek ve bu planı uygulayan şahıslarla görüşerek onları yönlendirmek üzere Erzincan İline gittiği,

Sanık D. Ç.’in bazı internet sitelerini de yönlendirdiği,

Şeklinde özetlenerek sanığın 5237 sayılı TCY’nın 312/1, 314/1-2, 53, 58/9 ve 3713 sayılı Yasanın 5. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesinin talep olunduğu;

Ayrıca iddianamede, Erzurum C. Başsavcılığı iddianamesinde de delil olarak yer alan müşteki A.D. ile bazı gizli tanıkların ifade metinlerine de aynen yer verildiği,

Bu iddianamenin 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesi ile yetkili İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince 29.04.2010 gün ve 106 sayı ile kabul edilerek kovuşturma aşamasına geçildiği,

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince 25.06.2010 gün ve 421-106 sayı ile;

2010/106 Esas sayılı dosyasının iddianamesinde belirtilen ve ele geçirildiği iddia olunan “irtica ile mücadele eylem planı” başlıklı belgede belirtilen faaliyetlerin Erzincan İlinde yürürlüğe konulduğunun iddia edildiği,

Sanık olarak yargılanan D. Ç.’in var olduğu iddia olunan Ergenekon silahlı terör örgütünün üyesi olmak, örgütün amaç ve stratejileri doğrultusunda “irtica ile mücadele eylem planı”nı hazırlamak, bir suretini örgüt üyesi S.Ö.'e teslim etmek, daha sonra da belgede yer verilen planları ülke genelinde uygulamaya koymak, bu kapsamda Erzincan İlinde bazı kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapan örgüt üyeleri ile belgede yer alan eylem planlarının bir kısmını gerçekleştirmek amacıyla çalışmalar başlatmak, örgütün talimatı ile sanığın hazırladığı ve uygulamaya koyduğu bu planlarla ülkede kaos ortamı oluşturmak, böylece cebir ve şiddet yöntemleriyle hükümetin görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs ettiğinin iddia edildiği,

Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/108 esas sayılı dosyanın dayanağı olan iddianamede de D. Ç.’in adı geçmekte ve “irtica ile mücadele eylem planı”nın Erzincan'da hayata geçirilmek istendiği bu amaçla var olduğu iddia olunan Ergenekon terör örgütüne bağlı olarak faaliyet gösteren sanık S. B.liderliğindeki yasa dışı oluşum faaliyetlerinde bulunduğu,

Ergenekon terör örgütünün amaçları kapsamında örgüte ait silah ve askeri mühimmatı gizlemek, alevi-sünni çatışması çıkartılması, kişisel verileri kayıt etmek iddialarıyla Erzurum dosyasının sanıklarının yargılandığı, ifadeleri tespit edilen E.., M.., E.., H.., E.., X, K.. gibi gizli tanıkların ve sair tanıkların her iki iddianamede de isnat edilen eylemlerle ilgili beyanlarının mevcut olduğu,

Her iki iddianamede sanık D. Ç. hakkında benzer iddiaların bulunması, bu sanığın her iki iddianamede de benzer suçlardan yargılanmakta olan bir kısım sanıklar ile irtibatının bulunduğunun iddia edilmiş olması karşısında Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin söz konusu dosyası arasında şahsi ve fiili irtibat bulunduğu kabul edilerek, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/108 esas sayılı dosyasının, bakılmakta olan İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/106 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine ve olumlu birleştirme uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 2010/1 Esas sayılı dosyasının incelenmesinde;

Sanık İ.C. hakkında Adalet Bakanı tarafından verilen soruşturma izni ve Tunceli C.Başsavcılığının 11.10.2009 gün ve 1754-347-22 sayılı iddianamesi üzerine Tunceli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.12.2009 gün ve 75-106 sayılı son soruşturmanın açılması kararıyla,

Olay tarihinde ve halen Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yapan İ. C.’in;

I- “İ.A. Cemaati” ve “F.G.Cemaati” isimli dini gruplarla ilgili olarak, Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2007/6526 ve 2009/138 sayılarında kayıtlı bizzat yürüttüğü soruşturma dosyalarında;

a) 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesi ile yetkili Erzurum Cumhuriyet Başsavcı Vekilliğinin, Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderdiği 23.04.2009 tarihli yazısı ile, Türk Ceza Kanunu'nun 309. maddesi kapsamında yazı ekinde isimleri belirtilen kişiler hakkında 23.04.2009 günü Erzincan'da operasyon yapıldığını belirterek, isimleri tadat edilen şahıslar hakkında Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığında soruşturma (teknik takip, adli dinleme vs.) bulunup bulunmadığının araştırılarak, varsa fezlekeye rapten gönderilmesini talep ettiği halde, yaptığı soruşturmayı gizleyerek, soruşturmanın bulunmadığı şeklinde yazı cevabı gönderdiği,

b) Erzurum Cumhuriyet Başsavcı Vekilliği'nin 30.04.2009 tarihli yazısı ile, yaptıkları soruşturma ile irtibatlı bulunduğundan Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2009/138 sayılı soruşturma evrakının gönderilmesinin istenmesine rağmen, CYY’nın 250. maddesi kapsamında bir suç bulunmadığını beyan ettiği,

b) Erzurum Cumhuriyet Başsavcı Vekilliği'nin 30.04.2009 tarihli yazısı ile, yaptıkları soruşturma ile irtibatlı bulunduğundan Erzincan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2009/138 sayılı soruşturma evrakının gönderilmesinin istenmesine rağmen, CYY’nın 250. maddesi kapsamında bir suç bulunmadığını beyan ettiği,

c) Zarf üzerindeki kaşeden 01.06.2009 tarihli olduğu anlaşılan isimsiz, imzasız bir kamu görevlisinin kaleme aldığı belirtilen iki sayfalık şikâyet dilekçesinde; F. G..taraftarı dini grubun şeriata dayalı bir devlet sistemi kurmaya çalıştıkları, gizli şeriat ihtilali planladıkları dile getirilmesine rağmen, görevsizlik kararı ile dosyayı CYY’nın 250. maddesi ile yetkili Erzurum Cumhuriyet Başsavcı Vekilliği'ne göndermesi gerekirken 2009/138 sayılı soruşturmayı sürdürerek yazışmalara devam ettiği,

Yetkili ve görevli olmamasına rağmen sürdürdüğü soruşturmalar sırasında, yasa ve usul hükümlerine aykırılık oluşturacak şekilde işlemlerde bulunduğu,

Ayrıca, yetkili olduğu yer dışındaki işlemlerde talimat yazması gerekirken, bizzat kolluğu görevlendirerek arama ve gözaltılar icra ettiği,

Sanığın eylemlerinin görevini kötüye kullanmak suçunu, yetkili olduğu yer dışında bizzat kolluğu görevlendirerek arama ve gözaltılar icra ettirmesinin de haksız arama suçunu oluşturduğu,

II-a) 2008 yılından kalan iznini kullanmak üzere Adalet Bakanlığından talepte bulunmuş, uygun görülmesi üzerine 16.09.2008 tarihinde izne ayrılmış ve izninin tamamını kullanarak 22 Eylül 2008 Pazartesi günü Ankara Esenboğa Havaalanından THY uçağı ile Erzurum'a, oradan da Erzincan'a giderek aynı gün mesai saati içinde görevine başladığı halde, 20 Eylül 2008 Cumartesi günü göreve başladığına dair gerçeğe aykırı resmi evrak düzenleyip, bu evrakı 22 Eylül 2008 Pazartesi günü saat 15.48'de Bakanlığa telgraf olarak çektirdiği, daha sonra geri kalan bu 2 günlük iznini de 21-22 Ocak 2009 tarihlerinde tekrar kullanmak suretiyle resmi evrakta sahtecilik suçunu oluşturduğu,

b) 02.03.2009 Pazartesi gün Ankara'da başlayacak olan bir seminere katılmak üzere 28 Şubat 2009 Cuma günü görevinden ayrılarak yine THY uçağı ile Ankara'ya gittiği halde Cumhuriyet Başsavcısı olarak vermiş olduğu talimat ile 02.03.2009 Pazartesi günü ayrılmış gibi gerçeğe aykırı resmi belge düzenlettirerek, düzenlenen belgeyi Bakanlığa telgraf olarak çektirmek suretiyle resmi evrakta sahteciliğe azmettirmek suçunu işlediği,

III - Resmi bir ödenek olmadığı halde, haklarında kamu davası bulunan veya haklarında soruşturma bulunan S.T., E. S. ve Y.Ç. isimli şahısların yardımları ile, ilgili yerlerden yapı izni almadan, imar mevzuatına aykırı olarak, Adliye Lojmanlarına ait bahçe içerisine 101 metrekare büyüklüğünde izinsiz bina vasfında yapı yaptırmak suretiyle, görevi kötüye kullanma ve imar kirliliğine neden olma suçlarını işlediği,

III - Resmi bir ödenek olmadığı halde, haklarında kamu davası bulunan veya haklarında soruşturma bulunan S.T., E. S. ve Y.Ç. isimli şahısların yardımları ile, ilgili yerlerden yapı izni almadan, imar mevzuatına aykırı olarak, Adliye Lojmanlarına ait bahçe içerisine 101 metrekare büyüklüğünde izinsiz bina vasfında yapı yaptırmak suretiyle, görevi kötüye kullanma ve imar kirliliğine neden olma suçlarını işlediği,

İddiasıyla, görevi kötüye kullanma, resmi belgede sahtecilik ve suça azmettirme, imar kirliliğine neden olma ve haksız arama suçlarından, 5237 sayılı TCY’nın 257/1 maddesi (iki kez) 204/2, 38/1 ve 204/2, 184/1 ve 120. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle, yargılamanın 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununun 90. maddesi gereğince görevli ve yetkili Yargıtay 11. Ceza Dairesi Başkanlığı’nca yapılmasına karar verilmiş,

Yargıtay 11. Ceza Dairesince de 10.02.2010 tarihinde Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 24.12.2009 gün ve 75-106 sayılı son soruşturmanın açılması kararı kabul edilmiştir.

Bu bilgi ve belgeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Yasasının 90. maddesinde, birinci sınıfa ayrılmış hâkim ve Cumhuriyet savcılarının işledikleri görev suçlarından dolayı Yargıtay’ın görevli ceza dairesinde yargılanacakları, 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesinin üçüncü fıkrasında ise, maddenin birinci fıkrasında belirtilen suçları işleyenlerin sıfat ve memuriyetleri ne olursa olsun bu yasayla görevlendirilmiş ağır ceza mahkemelerinde yargılanacakları, ancak Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay’ın yargılayacağı kişilere ilişkin hükümlerin saklı olduğu belirtilmiştir. Bu hüküm uyarınca Yargıtay’ın yargılayacağı kişiler 250. madde kapsamındaki suçlara bakmakla yetkili ağır ceza mahkemelerinde değil, Yargıtay’da yargılanacaklardır.

Konuya birinci sınıfa ayrılmış hâkim ve Cumhuriyet savcıları açısından bakıldığında, işledikleri kişisel suçlar nedeniyle 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesinin 1. fıkrasındaki suçlara bakmakla yetkili ağır ceza mahkemelerinde yargılanmaları olanaklı ise de, görev suçları nedeniyle 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesinin 3. fıkrasındaki istisna hükmü nedeniyle bu mahkemede yargılanmaları olanaklı değildir.

Hâkim ve savcıların işledikleri görev suçlarına iştirak edenlerin de, aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabi olacaklarına ilişkin 2802 sayılı Yasanın 86. maddesi hükmü uyarınca, birinci sınıfa ayrılmış hâkim ve Cumhuriyet savcılarının görev suçlarına iştirak etmiş olanlar da, hakim ve C.savcılarına tebaan Yargıtay’ın ilgili ceza dairesinde yargılanacaklardır.

Bu kapsamda;

Hâkim ve savcıların işledikleri görev suçlarına iştirak edenlerin de, aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabi olacaklarına ilişkin 2802 sayılı Yasanın 86. maddesi hükmü uyarınca, birinci sınıfa ayrılmış hâkim ve Cumhuriyet savcılarının görev suçlarına iştirak etmiş olanlar da, hakim ve C.savcılarına tebaan Yargıtay’ın ilgili ceza dairesinde yargılanacaklardır.

Bu kapsamda;

Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2010 gün ve 329-70-66 sayılı iddianamesi incelendiğinde, Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı olan sanık İ..C..’in bazı gizli tanıkları jandarma personeli ile birlikte çeşitli vaatler ve baskıyla kandırarak 07.01.2010 tarihinde içeriği itibariyle tamamen gerçek dışı sahte ifade tutanakları düzenlediği iddia edilerek, bu eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 204/2-3. maddesi uyarınca cezalandırılması isteminde bulunulduğu görülmektedir.

5237 sayılı TCY’nın 204. maddesinin 2. fıkrasında; “Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisinin üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı, 3. fıkrasında ise; “Resmi belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması halinde, verilecek ceza yarısı oranında” artırılacağı hükmüne yer verilmiştir.

Maddenin 2. fıkrasında, görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi belgenin sahte olarak düzenlenmesi yaptırıma bağlanmış olup, sanığa isnat edilen eylem, C. Başsavcısı olan sanığın, içeriği itibariyle sahte ifade tutanağı düzenlediği iddiasıdır. Düzenlendiği iddia edilen bu tutanak C.Başsavcısı olan sanık tarafından bu sıfatla düzenlenmiş bulunduğundan, isnat edilen eylem kişisel suç kapsamında değil görev suçu kapsamında değerlendirilmelidir.

Birinci sınıfa ayrılmış bulunan sanık C.Savcısının işlediği görev suçu nedeniyle, 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Yasasının, 90. ve 5271 sayılı CYY’nın 250. maddesinin 3. fıkrasındaki istisna hükmü nedeniyle 250. madde kapsamındaki suçlara bakmakla yetkili Ağır Ceza Mahkemesinde değil, Yargıtay’da yargılanması, sanığın suçuna iştirak eden diğer sanıkların da, sanık C.savcısına tebaan Yargıtay’da yargılanması zorunludur.

Her ne kadar Yargıtay 11. Ceza Dairesince, diğer hükümlerle birlikte 5271 sayılı CYY’nın 9. maddesine de dayanılmış ve somut uyuşmazlıkda bu maddenin uygulanma koşulları bulunmamakta ise de, yüksek görevli olan Yargıtay 11. Ceza Dairesinin birleştirme kararı isabetli olup, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.05.2010 gün ve 108-165, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2010 gün ve 2010/106 esas sayılı birleştirme kararlarının kaldırılmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan;

Kurul Üyesi O. Y.;

Çoğunluk görüşüne katılmayan;

Kurul Üyesi O. Y.;

“Birleştirme için bağlantının varlığı şarttır. Bağlantı kişisel ya da eylemsel olabilir. Mahkemeler arasında alt-üst ilişkisi söz konusu ise, birleştirmenin yüksek görevli mahkemede olması gerekir.

Davalar arasında bağlantı bulunması yine de birleştirmeyi zorunlu kılmamaktadır. Başka bir ifadeyle mecburiyet ilkesi geçerli değildir. Birleştirmede yarar olmalıdır. Ancak kanıtların birlikte değerlendirilmesi, çelişkili kararların verilmemesi açısından ve fikri içtima olduğu durumlarda, davaların birleştirilmesinde yarar bulunmaktadır. Birleştirmenin geciktirici etkisi olmamalı, davanın uzamasına yol açmamalıdır. Birleştirme yüksek görevli mahkemenin takdirinde ise de Yargıtay Özel Dairesinin ya da YCGK.nun kararı denetleyerek birleştirmede yarar yoksa bozması olanaklıdır. Somut olayımızda Yüksek 11. Ceza Dairesinin elindeki dosyayı karara bağlaması için birleştirilen dosyaya ihtiyacı yoktur. Birleştirmede hiçbir yarar bulunmadığı gibi tersine dava süresinin uzamasına neden olacağından zarar söz konusu olacaktır. Böylece Yüksek Daire kendi görev ve ihtisas alanına girmeyen bir davayı da yürütmesi gerekecektir. Bu nedenle sayın çoğunlukça verilen birleştirme kararına katılmıyorum.”

Gerekçesiyle;

Kurul Üyesi H. E..;

“Uyuşmazlık konusu, gündemde belirlenmiştir. Yargıtay 11 Ceza Dairesi ve CMK.nun 250.maddesi uyarınca yetkili İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumlu birleştirme uyuşmazlığının çözümlenmesine ilişkindir.

Olumlu birleştirme uyuşmazlığın konusu da Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesine açılan ve bu mahkemenin 2010/108 esasında kayıtlı 14 sanık hakkında silahlı terör örgütü kurmak, bu örgüte üye olmak, tehdit, kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetme suçlarından kamu davasıdır. Zira bu kamu davası ile ilgili Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi 10.5.2010 tarihinde 108-165 esas ve karar numarası ile birleştirme kararı vermiş ve dosyasını İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/106 esas sayılı dosyasına göndermiştir.

İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi, mahkemelerinin 2010/106 esas sayılı dosyası ile Erzurum 2010/108 esas sayılı dava dosyası arasında hukuki ve fiili irtibat bulunması nedeniyle dava dosyalarının CMK.nun 8 ila 16.maddeleri uyarınca birleştirilmesine ve yargılamanın kendi dosyaları üzerinden yürütülmesine karar vermiştir.

Yargıtay 11 Ceza Dairesi sanık İ.C. hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla baktığı 2010/1 esas sayılı memur dosyasının 18.6.2010 günlü oturumunda bu dava ile Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/108 esas sayılı dava dosyası arasında “şahsi irtibatın bulunması “ nedeniyle fiili irtibatın bulunduğu ve 2802 Sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun 86. maddesine göre hakim ve savcıların işledikleri suçlara iştirak edenlerinde aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabi olmaları nedeniyle Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/108 sayılı davası ile birleştirilmesine ve yargılamanın kendi dosyası üzerinden yürütülmesine karar verilmiştir.

Çözülmesi gereken sorun; BİRLEŞTİRMEYE gerek olup olmadığı, gerek varsa hangi mahkemede birleştirileceğinin tespitidir.

Ceza yargılamasında genel kural, açılan her dava üzerine ayrı ve devamlı bir yargılama yapılmasıdır. Ancak, davalar arasında bağlantı olduğu zaman, bağlantının özelliği yüzünden bu kuralın dışına çıkılabilmektedir. Ana kuraldan ayrılmayı gerektiren ayrıksı hallerden biride davaların birleştirilmesidir.

Birleştirmeyi düzenleyen yasal gerekliliğin nedeni daha doğru karar vermek, sürat sağlamak, delillerin kaybolmasını veya dağılmasını önleyerek çelişkili kararlar verilmemesini sağlamaktır.

CMK 250.madde uyarınca yetkili Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığı 25.2.2010 tarih ve 329-70-66 sayılı iddianamesi ile 14 sanık hakkında Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açmış, 1.3.2010 tarihinde mahkeme iddianamenin kabulüne karar vermiş, 10.5.2010 tarihinde 108-165 esas ve karar nolu hükmüyle kendi dosyasının İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkmesinin 2010/106 esas sayılı dava dosyası ile birleştirilmesine karar vermiştir.

Burada altı çizilecek olan husus, Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 10.5.2010 tarihinde birleştirme kararı vermesi ve dosyadan elini çekerek esasını kapatmasıdır. Birleştirme kararının hükmü, yargılamanın İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/106 esas sayılı dava dosyası üzerinden yürütülmesine ilişkindir.

Bu birleştirme kararının muhatabı İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesidir. Birleştirme konusuyla ilgili karar vermesi gereken, yani birleştirilmesi kabul yada red edecek olan merci İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesidir. İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin kararına kadar da, Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı bir mahkeme kararıdır. Ve yasaldır. “Karşılıklı olarak muvafakat alınmadan tek taraflı olarak birleştirmesine karar verilmesinin hukuksal sonuç doğurmayacağı” gerekçesinin hukuksal dayanağı yoktur. Çünkü İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi, Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin tek taraflı verdiği birleştirme kararını kabul etmiş ve yargılamanın kendilerine ait 2010/106 esas sayılı dosya üzerinden yürütülmesine karar vermiştir.

Bir an için İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi birleştirme kararını uygun bulmamış olsaydı ne olacaktı. Bunu irdelediğimizde CMK.nun 16/3 maddesi uyarınca birleştirme konusunda bu iki mahkeme arasında çıkan uyuşmazlığı ORTAK YÜKSEK MAHKEME çözecektir.

Ortak yüksek mahkeme ise Yargıtay 5.Ceza Dairesi olduğundan 5.Ceza Dairesi birleştirme uyuşmazlığını çözecekti. Ceza Genel Kurulunun 25.2.1991 tarih 21-53 sayılı kararında belirlendiği gibi, çözüme ilişkin kararda kesin olduğu için müşterek yüksek görevli mahkemece yetkili kılınan mahkeme bu karara direnme yoluna gidemeden uyacaktır.

Bu işlemler sonuçlanıncaya kadar da Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin kararı bağlayıcı ve sonuç doğuran bir karar olarak yürürlükte olacaktır.

Ortak yüksek mahkeme ise Yargıtay 5.Ceza Dairesi olduğundan 5.Ceza Dairesi birleştirme uyuşmazlığını çözecekti. Ceza Genel Kurulunun 25.2.1991 tarih 21-53 sayılı kararında belirlendiği gibi, çözüme ilişkin kararda kesin olduğu için müşterek yüksek görevli mahkemece yetkili kılınan mahkeme bu karara direnme yoluna gidemeden uyacaktır.

Bu işlemler sonuçlanıncaya kadar da Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin kararı bağlayıcı ve sonuç doğuran bir karar olarak yürürlükte olacaktır.

İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararını irdelemeden bu mahkeme ile olumlu birleştirme uyuşmazlığına düşen Yargıtay 11 Ceza Dairesinin 18.6.2010 günlü birleştirme kararını irdelemek gerekir.

Yargıtay 11.Ceza Dairesi 2 maddeden oluşan ara kararı ile birleştirme kararı vermiş, duruşmaya devam etmiş, dosyayı değerlendirmeden duruşmayı sona erdirmiş, eksiklikleri tamamlarken tesis ettiği 5 ve 8 nolu ara kararları ile usul ve kanuna aykırı davranmıştır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Yargıtay 11 Ceza Dairesinin 2010/1 esas sayılı dosyası bir memur dosyasıdır. Bu dosyada özel daire temyiz mahkemesi olarak görev yapmamaktadır. Bu dava dosyasında sanık İ. C., birinci sınıfa ayrılmış bir Cumhuriyet Başsavcısı olduğundan görev sırasında işlediği resmi evrakta sahtecilik, görevi kötüye kullanma, imar kirliliğine neden olma ve haksız arama suçlarından dolayı yargılaması 11 Ceza Dairesince ilk derece ceza mahkemesi sıfatıyla yapılmaktadır.

11 Ceza Dairesi Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi ile ilgili yazışmalarında ilgili dosyasının aslı ve eklerinin birlikte incelenmek üzere gönderilmesini iştemiş ve birleştirme noktasında karışılıklı olarak muvafakat talep etmemiş ve bu yöndeki iradesini açıklamamıştır.

Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi adı geçen dosyanın İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/106 esas sayılı dosyası ile birleştirildiğini belirterek dosyanın itiraz inceleme merkezinde olduğunu da açıklayarak dijital ortama kaydedilen dosya içeriği olan 2 (cd) yi özel daireye göndermiştir.

Yargıtay 11 Ceza Dairesi müşterek yüksek görevli mahkeme olmadığı halde esası kapanmış dosyaya bu durumu bilmesine rağmen birleştirme kararı vermiş ve bu dosyayı isteyerek kendi dosyası üzerinden yargılamanın devamına hükmetmiştir.

Buradaki usul ve kanuna aykırılıkları Yüce Ceza Genel Kuruluna şu şekilde sıralamak mümkündür.

1- Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinde esası kapatılan ve karara çıkan bir dosyanın muhatabının kararı beklenmeden, muhatap mahkeme ile uyuşmazlık bulunup bulunmadığı araştırılmadan, uyuşmazlık çıkarsa bunun çözüm yerinin müşterek yüksek görevli mahkeme yani Yargıtay 5.Ceza Dairesi olduğu ve onun kararının akibeti üzerine değerlendirme yapılabileceği gözetilmeden birleştirme kararı vermiştir. Bu nedenle bu karar yok hükmündedir.