muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/189, Karar No: 2022/752, Tarih: 01.12.2022

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Silahlı Terör Örgütü Kurma ve Yönetme suçundan sanık ...'ın atılı suçtan cezalandırılmasına dair Erzurum 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik istinaf istemi, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 04/09/2020 gün ve 2020/394 Esas, 2020/1556 Karar sayılı kararı esastan reddedilmiştir. Bu karar sanık müdafisi tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 16. Ceza Dairesi 17/05/2021 gün ve 2020/7429 Esas, 2021/3048 Karar sayılı kararı ile; sanığın eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğu gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı sanığın eyleminin örgüt yöneticiliği kapsamında olduğu gerekçesi ile Yargıtay 16. Ceza Dairesinin bozma kararına itirazda bulunmuştur. İtirazı inceleyen Yargıtay Ceza Genel Kurulu, oy çokluğu ile itirazın reddine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızdaki ihtilaf sanığın FETÖ terör örgütünde yöneticimi, üyemi olduğuna ilişkindir.

Sanık ...'ın Asım kod adı ile örgütün Kara Kuvvetleri Mahrem yapılanmasında görev aldığı, 2010-2013 yıllarında KKTC ülkesinde Kara Kuvvetleri yapılanmasında 'müdür' seviyesinde faaliyet yürüttüğü, 2013-2016 yılları arasında Erzurum merkezli Doğu Anadolu Bölgesi Kara Kuvvetleri yapılanmasında 'bölge temsilcisi' olarak faaliyet yürüttüğü, örgütün mahrem yapılanmasında en üstte 'birim temsilcisi' olarak ifade edilen Türkiye geneli Kara Kuvvetleri Yapılanmasından sorumlu sivil imamın bulunduğu, 'birim temsilcisinin' altında coğrafi bölgelere ayrılmış yedi tane 'bölge temsilcisinin' bulunduğu, bu bölge temsilciliklerinin İstanbul ilinin iki bölge, diğerlerinin de Ankara, İzmir, Erzurum, Gaziantep, Malatya bölgeleri olacak şekilde belirlendiği, sanığın Türkiye'de örgüt tarafından oluşturulmuş yedi tane 'bölge temsilciliğinden' birinin sorumlusu Erzurum’da bulunan ve 9. Kolordunun ve bu kolorduya bağlı birden çok ilde bulunan Trabzon, Artvin, Ardahan, Kars, ..., Doğubeyazıt gibi illerdeki tugay veya alaylar ile hudut birliklerinden oluşan askeri birlikleri FETÖ Terör örgütü adına mahrem sivil imam olarak yönetmiştir.

Sanığın örgütün kamu görevlileri arasında kendisine bağlı bir yapı (paralel devlet) oluşturma stratejisi kapsamında askerlik mesleğini seçen terör örgütü üyelerine sivil imamlık/yöneticilik yaptığı, Sanık ... hakkında üzerine atılı FETÖ/PDY Silahlı terör örgütü yöneticilerinden olmak ve resmi belgede sahtecilik suçlarından yürütülen kovuşturma neticesinde; dosya kapsamındaki tanıkların beyanları, araştırma tutanakları, Bylock kullanımını gösterir araştırma tutanakları, dosya kapsamında yer alan tüm bilgi, belge ve deliller birlikte değerlendirildiğinde,

Sanığın cezadan kurtulmak amacıyla Yunanistan'a kaçmak üzereyken resmi belge niteliğindeki sahte pasaport ve kimlik kartı ile yakalandığı, tüm soruşturma dosyası kapsamında sanığın, TCK'nın 314/1 maddesinde düzenlenen terör örgütü yöneticiliği suçunu işlediği Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 04.09.2020 gün ve 2020/394 Esas, 2020/1556 Karar sayılı sanığın mahkumiyetine yapılan istinaf başvurusunun esastan ret kararının, Yargıtay (kapanan) 16. Ceza Dairesinin eylemin üyelik olduğu gerekçesi ile bozulmasına dair kararının isabetli olmadığı kanaatinde olduğumdan,

Yargıtay (kapanan) 16. Ceza Dairesinin sanığın eyleminin üyelik olduğu gerekçesi ile verdiği bozma kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine dair Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmıyorum." şeklindeki;

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu üyesi de; itirazın kabul edilmesi gerektiği yönündeki,

Düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.11.2022 tarihinde yapılan birinci müzakerede yasal ve yeterli çoğunluk sağlanamadığından 01.12.2022 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8375, Karar No: 2014/17830, Tarih: 27.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8375 E.  ,  2014/17830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin kısa ve gerekçeli karar bütünlüğünden sanık ... hakkındaki hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün, açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla, kısa kararın yazımı esnasında, adı geçen sanık yönünden hükmün açıklamasının geri bırakılmasının gerekçesinin belirtilmemesi yazım eksikliği olarak kabul edildiğinden; 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi gereğince verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ilişkin karara karşı itiraz yolu açık olup, temyizi olanaklı bulunmadığından ve sanık savunmanının bu konudaki isteminin 5271 sayılı CMK'nın 264/2.maddesi uyarınca, itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere dosyanın incelenmeksizin yerine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16332, Karar No: 2013/27796, Tarih: 26.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/16332 E.  ,  2013/27796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/80764

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2011/377 (E) ve 2012/555 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

02/07/2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde, "yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dahilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanık ya da sanıkları hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi" olduğu, bu nedenle sanığın kurumun zararını giderip gidermediği katılan kurumdan sorularak, gidermediğinin tespiti halinde, sanığa “süresi içinde, dosyada bilirkişi tarafından hesap olunan katılan kurumun zararını, gidermesi durumunda 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin bildirimde bulunularak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken ve yasanın ön gördüğü 6 aylık süre beklenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 26/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5414, Karar No: 2006/7121, Tarih: 29.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5414 E.  ,  2006/7121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 1.İcra Mahkemesi

Tarih :9.2.2006

Nosu :451-26

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava iflas sıra cetvelinde üçüncü sıraya alınma istemine ilişkindir.

İcra Mahkemesi'nce süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle somut olayda mahkemece İcra ve İflas Kanunu’nun haciz yoluyla takiplerde düzenlenen sıra cetvellerine itirazı düzenleyen 142 nci maddesinin değil; iflas sıra cetvelinde sıraya yönelik itirazların, ilanı izleyen yedi gün içinde açılmasını öngören 235 nci maddesinin uygulanmasında yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 29.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2008/9736, Karar No: 2010/13952, Tarih: 13.12.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/9736 E.  ,  2010/13952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan temel adli para cezasından takdiri indirim yapılmaması, hapis cezasından çevrilerek tayin olunan adli para cezası ile doğrudan tayin edilen adli para cezasının toplanması aşamasında bu noksanlığın giderildiği anlaşılmakla, sonuca etkili görülmeyen yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanık hakkında hapis cezasından çevrilerek tayin olunan adli para cezası ile doğrudan tayin edilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK.nun 52/4. maddesine göre para cezası taksitlendirilirken infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13833, Karar No: 2015/10839, Tarih: 16.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/13833 E.  ,  2015/10839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm :Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuğun beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte.. . Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine ilişkin tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 24.05.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 109 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen suça sürüklenen çocuğun, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7416, Karar No: 2024/1196, Tarih: 06.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/7416 E.  ,  2024/1196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/352 Esas, 2023/760 Karar

KARAR : Esastan ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/761 Esas, 2022/515 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun davalı vekili yönünden esastan reddine, davacı idare vekili yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili, Pendik ilçesi, ... Mahallesi 179 parsel sayılı taşınmazın 1.066,30 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olduğunu, tamamının kamulaştırılması gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporlarına yapmış oldukları itirazları tekrar ettiklerini, objektif değer artış oranının azami % 50 olabileceğini, kamulaştırmadan arta kalan alanda değer düşüklüğü oluşmadığını, fazla bloke edilmiş olan bedelin iade edilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporlarına yapmış oldukları itirazları tekrar ettiklerini, objektif değer artış oranının azami % 50 olabileceğini, kamulaştırmadan arta kalan alanda değer düşüklüğü oluşmadığını, fazla bloke edilmiş olan bedelin iade edilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa niteliğinde olduğunu, münavebeye en az 3 ürünün alınması gerektiğini, buğday ürününün masrafının hatalı hesaplandığını, objektif değer artış oranı ile değer azalışı oranının düşük alındığını, ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak zeminine değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi kurulunca belirlenen objektif değer artırıcı unsur oranının taşınmazın konumuna uygun düştüğü, değerlendirmeye alınan münavebe ürünlerinin yörenin münavebe sistemine uygun ve resmi verilerle uyumlu olduğu, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliğine göre kamulaştırma bedelinin adil ve hakkaniyete uygun olduğu, böylece mahkeme kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davalı vekilinin tüm, davacı idare vekilinin sair istinaf itirazları yerinde görülmemiş; ancak, iade edilecek bedel banka tarafından davalı tarafa ödenmiş ise nemalarıyla birlikte davalı taraftan alınarak davacı idareye ödenmesi gerektiğinden, ayrıca davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harçtan muaf tutulduğundan davacı idare vekilinin istinaf itirazları kısmen kabul edilerek, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilmesi suretiyle yeniden esas hakkında karar verilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; fark bedelin iadesine ilişkin husus haricinde istinaf dilekçesini tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi ve taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmında değer düşüklüğü oluştuğunun kabulü ile tespit edilen bedelin davalıya ödemesine karar verilmesi doğrudur.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30869, Karar No: 2012/13996, Tarih: 16.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/30869 E.  ,  2012/13996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/202281

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2009

NUMARASI : 2008/346 (E) ve 2009/325 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tutanağında, sayacın çektiği akıma göre yavaş döndüğü ve Sanayi Ticaret Bakanlığına ait mühürlerin kopuk olduğunun belirtilmesi karşısında, bilirkişi aracılığı ile kurulu güce göre ortalama tüketim miktarının hesaplanması ve katılan kurumdan getirtilen abone tüketim belgeleri ile karşılaştırılıp, suç tarihi öncesinde tüketilen miktarlarda bir düşme olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2570, Karar No: 2012/3902, Tarih: 16.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/2570 E.  ,  2012/3902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.07.2007 gününde verilen dilekçe ile irtifak hakkına elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı adına tapuda kayıtlı 1175 (8163 ada 6) parsel sayılı taşınmazdan enerji nakil hattının geçtiğini ve bu taşınmazda irtifak hakkı sahibi olduklarını, davalının taşınmazı üzerine irtifak hakkına taşkın ve Elektrik Kuvvetli Akım Yönetmeliğinin 44.maddesine aykırı bina inşaa ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacı lehine irtifak hakkı kurulmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, irtifak hakkına elatmanın kal suretiyle giderilmesi isteğine ilişkindir.

Sınırlı ayni haklar, Türk Medeni Kanununun 779-972.maddeleri arasında düzenlenmiştir. Bu tür haklar, mülkiyet hakkının malike tanıdığı yetkileri, mülkiyet hakkından bağımsızlaştırarak malik tarafından başkasına tahsis edilmesi suretiyle doğar. Türk Medeni Kanununda sınırlı ayni haklar üç grup halinde düzenlenmiştir. Bunlar; sahibine eşyadan yararlanma yetkisi veren veya

malike bir çekinme borcu yükleyen irtifak hakları (TMK m.779-893), maliki taşınmaz karşılık olmak üzere bir edimde bulunma borcu altına sokan taşınmaz mükellefiyeti (TMK m. 839-850) ve hak sahibine konusu olan eşyayı bir alacağın temini için paraya çevirme yetkisi veren rehin haklarıdır (TMKm.850-973). Kavram olarak irtifak hakkı, sahibine konusu olan eşyayı

doğrudan doğruya kullanma veya ondan yararlanma yetkileri veren veya bir çekinme borcu veren sınırlı bir hakimiyet hakkını ifade eder. Türk Medeni Kanununun 780. maddesinin yaptığı yollama sebebiyle de taşınmaz mülkiyet hakkının kazanılmasına ilişkin hükümler irtifak hakkının kazanılması için de yeterli ve geçerlidir. Başka bir deyişle, Türk Medeni Kanununun 705. maddesi gereğince irtifak hakkının kazanılması da ancak tescille olur. Fakat, aynı hüküm gereğince miras, mahkeme kararı, cebri icra, işgal, kamulaştırma halleriyle kanunda öngörülen diğer hallerde mülkiyet tescilden önce de kazanılır.

Sınırlı ayni haklara, özellikle de irtifak hakkına ilişkin bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince;

Gerçekten, 8163 ada 6 sayılı parsel tapu kayıt örneğinin incelenmesinden davacı kurum lehine bir irtifak hakkı sınırlamasının kayda işlenmediği ve bozma ilamında belirtilen şekilde Türk Medeni Kanununun 727. maddesine dayanarak taraflar arasında noterde yapılacak olan sözleşmeyle de irtifak hakkı tesis edilmediği görülmektedir. Ne var ki;