muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7362, Karar No: 2023/2197, Tarih: 10.04.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı iş yerinden ayrılan davalının haksız rekabet yasağını ve sır saklama yükümlülüğünü ihlali iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6098 sayılı Kanun'un 445 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gerek hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Dava, davacı iş yerinden ayrılan işçiye karşı vekâlet yasağının ihlali sebebi ile açılan tazminat istemine ilişkindir. 6098 sayılı Kanun'un 445 inci maddesi çerçevesinde Mahkemenin süre ve coğrafi alanla ilgili gerekçeleri Dairemiz yerleşik kararlarına göre isabetli değilse de taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 21 inci maddesinde yer alan "...Personel sadakat borcu kapsamında iş sözleşmesinin yürürlükte olduğu sürece bu sözleşme ile ifasını yüklenerek fiilen yerine getirmekte olduğu işler ile aynı veya benzeri işleri, gerek işveren nezdindeki çalışma saatleri içerisinde gerek iş süresinin bitiminden sonraki bir zaman diliminde kendi ad ve hesabına yapmayacağı gibi başka işverenler ve/veya üçüncü şahıslar nam ve hesabına yapmamayı, böyle bir işte çalışmamayı ya da böyle bir işe ortak ya da herhangi bir sıfat ve surette katılmamayı ve başka türden bir menfaat ilişkisine girişmemeyi kabul ve taahhüt eder. Bu taahhüt, ayrıca ve özellikle, rakip şirketlerin bu tür faaliyetlerine yardımcı ve aracı olmamayı, personel kendi ve/veya üçüncü şahıslar lehine şirketin tekniklerini, veri bankası, araç ve donanımını kullanmamayı ve kullandırtmamayı kapsar ve işverenin Türkiye geneli ve yurt dışında yaptığı işleri kapsar...." hükmüne göre rekabet yasağı sadece mesai saatleri ve mesai sonrası zaman diliminde iş sözleşmesi süresince olabilecek muhtemel aykırı davranışları düzenlemektedir. Davacı işyerinden ayrılan işçi yönünden herhangi bir rekâbet yasağı öngörülmediğinden davanın bu nedenle reddi gerekirken İlk Derece Mahkemesince hatalı gerekçe ile verilen hükme karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararı doğru değil ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin yazılı şekilde düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin yazılı şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12008, Karar No: 2014/14622, Tarih: 23.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12008 E.  ,  2014/14622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2014/116-2014/530

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/06//2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5381, Karar No: 2017/9753, Tarih: 27.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/5381 E.  ,  2017/9753 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 09.08.1979 olduğunun ve 01.08.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının... ilk defa çalışmaya başladığı 09.08.1979 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü ve davacının tahsis talep tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 09.08.1979 tarihi olduğunun tahsis talep tarihinde yaşlılık aylığına hak kazandığının ve talep tarihini takip eden aybaşı 01.08.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 09.08.1979 olarak kabulü doğrudur,ancak 01.08.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanabilmesi için 3201 sayılı Yasa'nın 6/A maddesi gereğince yurda kesin dönüş yapmış olması zorunludur.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurumdan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşundan sorulmalıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden ... Sigorta Kurumu tarafından düzenlenen 27.02.2014 tarihli yurt dışı hizmet belgesine göre; davacının 07.12.2013 tarihine kadar işsizlik ödeneği almakta olduğu görülmektedir.

Yapılacak iş, davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı tarih itibariyle kesin dönüş koşulunu yerine getirmediği ve aylığa hak kazanamadığı gözetilerek, ... Kurumundan davacının yabancı ülke mevzuatına tabi çalışması olup olmadığını, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alıp almadığını sormak, çalışmakta veya ödenek almakta ise kesin dönüş koşulu sağlanamadığından aylık istemini tümden reddetmek, kesin dönüş koşulu sonraki bir tarihte sağlanmış ise takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığına hükmetmekten ibarettir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/1903, Karar No: 2019/8846, Tarih: 04.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/1903 E.  ,  2019/8846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, tebliğnamede sanık olarak gösterilen ... ile ... haklarında kurulan hükümlerle ilgili kanun yoluna başvurulmadığı gözetilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 07.06.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13752, Karar No: 2017/5479, Tarih: 19.09.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/13752 E.  ,  2017/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 152 ada 53; 197 ada 2; 164 ada 14; 191 ada 10, 196 ada 5 parsel sayılı 490.80; 709.85; 1.935,81; 1.983.51; 2.569.37 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 152 ada 53, 197 ada 2 ve 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı olanlar tapu kaydı, tapu dışı satın alma, hibe ifraz, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 164 ada 14 parsel sayılı taşınmaz ise tapu kaydı, satın alma, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar, tapu kaydı, tapu dışı satın alma, miras yoluyla gelen hak ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 152 ada 53; 197 ada 2 parsel sayılı taşınmazların hükümde gösterilen paylarla davacılar adına; 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı taşınmazların tamamının 164 ada 14 parsel sayılı taşınmazın ise 22.05.2012 tarihli teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 917.101 metrekarelik bölümünün hükümde gösterilen paylarla davacılar ve davalı adına tesciline; karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından 191 ada 10, 196 ada 5 ve 164 ada 14 parsel sayılı taşınmazın (A) ile gösterilen bölümüne yönelik olarak; davalı vekili tarafından ise tüm parseller yönünden temyiz edilmiştir.

1- Davalı vekilinin temyizine konu olduğu anlaşılan 152 ada 53, 197 ada 2 parsel sayılı taşınmazlara yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve 13.06.2001 tarihli keşifte tarafların bu taşınmazların davacılar adına tescili hususunda anlaşmış olmalarına ve bu anlaşma davalı asil ...'ın imzalı beyanı ile tasdik edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile bu parseller yönünden usul yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Tarafların 191 ada 10 ve 196 ada 5 ve 164 ada 14 parsel sayılı taşınmazlara yönelen temyiz itirazlarına gelince; davacılar, gerek kadastro öncesi tapu kayıtları ve gerekse harici satın alma nedeniyle bu taşınmazların muris... Karaman’a ait olup, muris tarafından davalı ...’e yapılan bir hibe bulunmadığı iddiasına dayanarak dava açmışlar; davalı ise çekişmeli taşınmazlardan ...mevkili (164 ada 14 parsel sayılı) taşınmaz bakımından tapu kaydına; ...mevkiili (191 ada 10 ve 196 ada 5) yerler bakımından ise harici satın almaya dayanmıştır.

Mahkemece, çekişme konusu 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı taşınmazların tümü ve 164 ada 14 parsel sayılı taşınmazın (A) ile gösterilen bölümünün evveliyatında muris...’a ait olduğu gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki, 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanaklarının edinme sebebinde, anılan taşınmazların dava dışı bir takım parsellerle bir bütün olduğu ve dava dışı kişilere ait bir çok tapu kaydı ile birlikte; davacılardan (... Kızı) ... adına kayıtlı 14.08.1974 tarih ve 74 sıra numaralı tapununda bu taşınmazlara revizyon gördüğü, bu taşınmazlara revizyon gören Temmuz 1962 tarih ve 243 sıra nolu kayıtta müracaatlarında bırakılan 35840 hissenin malikleri (Hüseyin evlatları) ..., ..., ... ve...’nın bu hisselerini bilinmeyen bir bedel karşılığında tarafların müşterek murisi... Karaman’a haricen satıp zilyetliklerini devrettikleri...'ın da bu yerlere zilyet ve tasarruf ederken 1970 yılında haricen satın aldığı bu hisseleri 1970 yılında oğlu olan davalı ...’a hibe ettiği yine bu parsellere revizyon gören Nisan 1971 tarih ve 72 sıra nolu tapu maliklerinden müracaatta hisseleri bulunan... oğlu..., (...evlatları) ...ve ... ile (... kızı)...’nin iş bu hisselerini haricen 1974 tarihinde davalıya satıp devrettikleri, bundan sonra kayıt maliklerinin 1975’ten önce aralarında harici ve rızai taksim yaparak 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı taşınmazın davalı ...’e; 204 ada 20 parsel sayılı taşınmazın ise davacı Hüseyin kızı ...’a isabet ettiği; yine dava dışı olan 198 ada 1 ve 203 ada 5 parsel sayılı taşınmazın da ...’ye hisseli şekilde isabet ettiği belirtilmiştir. Böyle olduğu halde mahkemece, davacı ... adına kayıtlı 14.08.1974 tarih ve 74 sıra nolu tapu, tesisinden itibaren tedavülleri ile getirtilmemiş; yine tutanak içeriğine göre; taksim sonucu davacı ...’ye düştüğü belirtilen 204 ada 20 ve dava dışı olan 198 ada 1 ve 203 ada 5 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanağı ve tapu kaydı dosya arasına alınmamış; tutanak içeriğinde yer alan taksim olgusu sorulup saptanmamış; yalnızca mahalli bilirkişi ve tanıkların taşınmazların muris...’tan kaldığına ilişkin beyanları ile yetinilmiştir. Yine 164 ada 14 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının edinme sütununda anılan taşınmazın dava dışı bir takım parsellerle birlikte ve başka kişiler adına kayıtlı tapular ile tarafların murisi... adına kayıtlı 05.11.1964 tarih 22; 10.08.1965 tarih 67; 25.06.1966 tarih 156 sıra nolu hisse tapuları bulunduğu ve bu taşınmaza revizyon gördüğü; ve yine davalı ... adına kayıtlı (...isimli kişiden kayden satın alma yoluyla tarafına intikal eden) 26.04.1979 tarih 114 ve 117 sıra numaralı tapu kayıtlarının anılan taşınmaza revizyon gördüğü; yine bu taşınmaza uygulanan dava dışı... ... adına kayıtlı bulunan 28.T. sani 1932 tarih ve 32 sıra nolu tapu kaydı maliki ..

... adına kayıtlı 05.11.1964 tarih 22; 10.08.1965 tarih 67; 25.06.1966 tarih 156 sıra nolu hisse tapuları bulunduğu ve bu taşınmaza revizyon gördüğü; ve yine davalı ... adına kayıtlı (...isimli kişiden kayden satın alma yoluyla tarafına intikal eden) 26.04.1979 tarih 114 ve 117 sıra numaralı tapu kayıtlarının anılan taşınmaza revizyon gördüğü; yine bu taşınmaza uygulanan dava dışı... ... adına kayıtlı bulunan 28.T. sani 1932 tarih ve 32 sıra nolu tapu kaydı maliki ...’in 1950 yılında haricen (tapu dışı) bu tapuda kayıtlı hissesini bilinmeyen bir bedelle muris...’a sattığı; muris ...'ın 1968 yılında tapuda kendi adına kayıtlı 05.11.1964 tarih ve 22 sıra - 10.08.1965 tarih 67 sıra; 25.06.1966 tarih ve 156 sıra no da kendi adına kayıtlı hisselerini ve haricen satın almış olduğu 28 T. Sani 1932 tarih ve 32 nodaki hisseyi karısı (davacı) ...’a sattığı; tespit tarihi olan 1993 ten 20-25 yıl önce (yani 1968 ve 1973 arası) kayıt maliklerinin bir araya gelip harici ve rızai taksim yaptığı ve taksim sonucu 149 ada 3-161 ada 2 ve 164 ada 2 parsel sayılı taşınmazların müstakilen ...’ye düştüğü; iş bu davaya konu taşınmazın ise davalıya isabet ettiği yazılı olduğu halde, tutanak içeriğinde yer alan bu harici satış ve hisse devirleri ile kayıt malikleri arasında yapıldığı belirtilen taksim hususu mahalli bilirkişi ve tanıklardan sorularak saptanmamış; davalının tutunduğu 114-117 sıra nolu tapular tesisisinden itibaren tedavülleri ile getirtilmemiştir.

Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. O halde sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için çekişmeli taşınmazlar başında yeniden keşif yapılarak; 191 ada 10 ve 196 ada 5 parsel sayılı taşınmazların tutanak içeriğinde yer alan muris...’ın haricen satın almış olduğu hisseleri davalı ...’e devredip devretmediği; yine tutanaklarda belirtildiği şekilde adı geçen kayıt malikleri arasında 1975’ten önce yapılmış harici ve rızai bir taksimin var olup olmadığı, taksim sonucu davacılardan ...’ye tutanakta yazılı olduğu şekliyle 204 ada 20 parsel sayılı taşınmazın isabet edip etmediği hususları tereddütsüz olarak saptanmalı; alınan beyanlar, dava dışı 204 ada 20 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağı ve bunun sonucu oluşan tapu kaydı da getirtilerek denetlenmelidir. Yine 164 ada 14 parsel sayılı taşınmaz yönünden de kadastro tutanak içeriğinde yer aldığı gibi tespit tarihi olan 1993'ten 20-25 yıl önce kayıt maliklerinin bir araya gelip harici ve rızai taksim yapıp yapmadıkları ve taksim sonucu 149 ada 3-161 ada 2 ve 164 ada 2 parsel sayılı taşınmazların müstakilen ...’ye, iş bu davaya konu taşınmazın ise davalıya isabet edip etmediği hususu mahalli bilirkişi ve tanıklardan sorularak saptanmalı, şayet var ise taksim sonucu davacılardan ...’ye tutanakta yazılı olduğu şekliyle dava dışı 149 ada 3-161 ada 2 ve 164 ada 2 parsel sayılı taşınmazların isabet edip etmediği hususları tereddütsüz olarak belirlenmeli; alınan beyanlar dava dışı 149 ada 3-161 ada 2 ve 164 ada 2 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanakları ve bunun sonucu oluşan tapu kayıtları da getirtilerek denetlenmeli; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmaksızın hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, tarafların temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 19.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14994, Karar No: 2014/2163, Tarih: 24.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/14994 E.  ,  2014/2163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.