muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7394, Karar No: 2011/11274, Tarih: 10.10.2011

Tarım uzmanı bilirkişi olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı belirlenip, bu yolda rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmalı; bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; kadastro çalışmalarında görev almayan kişiler arasından seçilecek yerel bilirkişi ve zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar gerçek kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; dinlenen bilirkişi ve tanıklarla tutanak bilirkişilerinin beyanları arasında çelişki olursa 3402 sayılı Yasanın 30/1. maddesi uyarınca tespit bilirkişileri de tanık olarak dinlenerek çelişki giderilmeli, Hazine taşınmazın öncecisinin ... olduğunu ileri sürmesine göre ilgili yerlerden taşınmazın tahsisli ... olup olmadığı ve komşu köyler halkı arasından seçilecek yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın öncesinin ... olup olmadığı sorulmalı, ziraatçi bilirkişiden bu yönde de açıklamalar istenmeli, 3402 sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca, davacı yanında, muris yönünden de Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlükleri ile Mahkeme Yazı İşleri Müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı yasanın 03.07.2005 gün 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Yasası ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, yasanın getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve bilirkişinin yetersiz raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 10.10.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/341, Karar No: 2011/8407, Tarih: 11.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/341 E.  ,  2011/8407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7351, Karar No: 2025/1251, Tarih: 19.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/7351 E.  ,  2025/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/280 E., 2023/396 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekleçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.12.2022 tarihli ve 2020/379 Esas, 2022/550 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1, 81/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.03.2023 tarihli ve 2023/280 Esas, 2023/396 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan inceleme neticesinde; " katılan ...'ın yaralanmasının niteliğine göre sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uygulanırken alt sınırın makul oranda aşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe istinaf başvurusu olmadığından eleştilerek" sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, suçun sabit olmadığına ve meşru savunmaya ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle, sanığın maktule yönelik eyleme iştirak etmediğine, katılan ...'a yönelik eylemi nedeniyle gönüllü vazgeçmeye, haksız tahrike, meşru savunmaya veya meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, suçun sabit olmadığına ve meşru savunmaya ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle, sanığın maktule yönelik eyleme iştirak etmediğine, katılan ...'a yönelik eylemi nedeniyle gönüllü vazgeçmeye, haksız tahrike, meşru savunmaya veya meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Maktul ile sanıklar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, 19.06.2020 tarihinde maktul ile temyiz dışı sanık ... arasında gerçekleşen mesajlaşma neticesinde sanıkların sanık ...'a ait olan araç ile olay yerine geldikleri, maktulün olay yeri yakınında bulunan katılan ...'ın ikametinin önüne giderek katılandan bıçak istediği, katılanın kendisine bıçak vermemesi üzerine oradan ayrılarak sanıkların bulunduğu yere doğru gittiği, sanık ...'in elinde bir bıçak ile temyiz dışı ...'in ise döner bıçağı ile maktulü beklemekte oldukları, katılan ...'ın evin mutfak kısmından bir bıçak alarak maktulün arkasından gittiği, katılanın maktulden kısa bir süre sonra olay yerine vardığında üç sanığın da maktulü aralarına alarak vurduklarını gördüğü, maktulü kurtarmak için hamle yapması üzerine döner bıçağını eline almış olan ...'ın elindeki bıçağı katılana salladığı, katılanın sağ ön kolundan basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, bu sırada diğer sanık ... ve ...'ün maktule tekme ve yumruklar ile vurdukları, ellerindeki bıçaklar ile maktulü baş ve göğüs bölgesinden çok sayıda kesici delici alet yarası ve kesik oluşacak şekilde yaraladıkları, sanık ...'ın da maktule yardıma gelen katılanı engelleyerek ve maktulü tutarak diğer sanıkların eylemlerine esaslı iştirak ettiği, maktulün aldığı kesici delici alet yaraları sonucu vefat ettiği anlaşılan olayda;

1.Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz istemleri yönünden;

Sanıkların aşamalarda alınan beyanlarında maktulün kendilerine küfür ettiğini, sürekli mesaj ve video atarak tehdit ettiğini, olay tarihinde temyiz dışı sanık ... ile mesajlaşarak konum atmak suretiyle kendilerini olay yerine çağırdığını, bu sırada sinkaflı şekilde küfür etmeye devam ettiğini beyan etmeleri ve soruşturma aşamasında dosyaya sunulan temyiz dışı sanık ...'ün telefonundan alındığı iddia edilen mesaj kayıtları karşısında, temyiz dışı sanık ...'ün telefonunun bilirkişiye tevdi edilerek olay günü sanık ile maktul arasındaki mesaj kayıtlarının tespiti ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemi yönünden;

2.Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemi yönünden;

Sanık ...'ın eylemi neticesinde katılan ...'da meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen 25.06.2020 tarihli raporda göre sağ ön kol dorselde 8 cm'lik transvers uzanımlı lineer kesinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olması, darbe sayısı, hedef alınan bölge, sanık ... ile katılan arasında önceye dayalı husumet bulunmaması ve sanığın, katılanın müdahalesini engellemek amacıyla katılana sadece bir kez vurduğu katılanın beyanına göre maktulün yere düştüğünü görmeleri üzerine sanığın eylemine kendiliğinden son vermesi hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğu, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerekirken, sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü ile eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak nitelendirilmesi suretiyle suç vasfında hataya düşülmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1.Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz istemleri yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafinin temyiz istemleri eksik inceleme yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.03.2023 tarihli ve 2023/280 Esas, 2023/396 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

2.Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.03.2023 tarihli ve 2023/280

Esas, 2023/396 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1218, Karar No: 2008/3250, Tarih: 14.03.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/1218 E.  ,  2008/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.11.2007 gününde verilen dilekçe ile vakıf şerhinin silinmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 318 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz kaydındaki “Sultan ... Vakfı” şerhinin terkini istemi ile açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayıtlardaki vakıf şerhi tek taraflı işlemle konulduğundan dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı idare temyiz etmiştir.

318 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın tapulama tespitinin 01.03.1974 tarihinde kesinleştiği, kaydına vakıf şerhinin işlenmediği, “Sultan ... Vakfı” şerhinin 03.02.2006 tarihinde bu parselin kaydına yazıldığı anlaşılmaktadır.

5737 Sayılı ... Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Yasanın geçici 5.maddesi hükmüne göre vakıf şerhleri ile ilgili devam etmekte olan davalarda diğer kanunlarda yer alan zaman aşımı ve hak düşürücü sürelere ilişkin hükümlerin bu kanun açısından uygulanmayacağı kuralı getirildiğinden burada 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde öngörülen on yıllık hak düşürücü sürenin dolayısı ile 02.04.2004 tarih ve 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının uygulanma olanağı yoktur.

Az önce sözü edilen ve 27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 Sayılı ... Kanununun 18.maddesi hükmünce; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı vakıf: zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca somut uyuşmazlığının çözümü için, kayda işlenen “Sultan ... Vakfı”nın mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyen ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir. Ancak;

318 ada. 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında tutanağına vakıf şerhinin işlenmediği, bu şerhin 318 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz kaydına 03.02.2006 tarihinde işlendiği ve işlemin mahkeme hükmüne değil idarenin tek taraflı istemesi, bu isteğin yetkili tapu sicil müdürlüğünce kabul edilmemesi üzerine idari işlemin İdare Mahkemesi kararıyla iptali üzerine işlendiği görülmektedir. Kısaca söylemek gerekirse, 318 ada, 1 parsel kaydındaki düzeltme, ilgililerin rızaları dışında Mahkeme hükmü olmaksızın yapılmıştır. Kayda işlenen şerh Türk Medeni Kanununun 1027.maddesindeki yönteme uygun düşmediğinden, şerhin açıklanan olgu gözetilmek suretiyle kaldırılmasında yasaya aykırılık yoktur.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı idarenin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 14.03.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1850, Karar No: 2022/11563, Tarih: 05.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/1850 E.  ,  2022/11563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; davalının 1999-2004 tarihleri arasında Doğantarla Belediye Başkanı olarak görev yaptığını, bu döneme ilişkin Aksaray Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2005/236 Esas, 2008/43 Karar sayılı dosyası ile davalının zimmet suçu nedeniyle yargılandığını, ceza yargılamasında alınan 20.03.2007 tarihli bilirkişi raporunda, davalının 2000 yılında kepçe alınması için köylülerden 5.102,00 TL para topladığı, ancak topladığı bu paraları belediyenin hesabına yatırmadığı, 2002 yılında belediye adına ayçiçeği ekimden elde edilen hasılatın 2.442,00 TL’sini de belediye hesaplarına yatırmadığı ve bu şekilde kamu zararına sebebiyet verdiği belirterek fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydı ile toplam 7.544,00 TL’nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre 27.12.2012 tarihli duruşmada, dava taraflarca takip edilmediğinden dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği ve üç aylık dönem zarfında taraflarca herhangi bir yenileme dilekçesi verilmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kurum zararının rücuen tazmini istemine ilişkindir.

720 Sayılı Tebligat Kanunu’nun “Hükmi şahıslara ve ticarethanelere tebligat” başlıklı 12. maddesinde “Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise yalnız birine yapılır. Bir ticarethanenin muamelelerinden doğan ihtilaflarda, ticari mümessiline yapılan tebliğ muteberdir.” şeklinde ve “Hükmi şahısların memur ve müstahdemlerine tebligat” başlıklı 13. maddesinde “Hükmi şahıslar namına kendilerine tebliğ yapılacak kimseler her hangi bir sebeple mütat iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamıyacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Yine, Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in “Tüzel kişilere ve ticari işletmelere tebligat” başlıklı 20. maddesinde “Tüzel kişilere tebliğ yetkili temsilcilerine, bunlar birden çok ise yalnız birine yapılır. Bakanlıkların ve bunların teşkilatının, Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile il özel idarelerinin, belediyelerin, köylerin ve özel kanunlarına dayanılarak kurulmuş bulunan teşekküllerle, şirketlerin, derneklerin ve vakıfların yetkili temsilcileri, bağlı bulundukları kanunlara ve statülerine göre tayin edilir. Gerçek ve tüzel kişilere ait ticari işletmelerin işlemlerinden kaynaklanan uyuşmazlıklarda, ticari işletmenin o işlemde yetkili ticari temsilcisine yapılan tebliğ geçerlidir.”, “Tüzel kişilerin memur ve müstahdemlerine tebligat” başlıklı 21. maddesinde “Tüzel kişiler adına tebligatı almaya yetkili kişiler, herhangi bir sebeple mutat iş saatlerinde işyerinde bulunmamaları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde olmaları durumunda tebliğ, tüzel kişinin o yerdeki sürekli çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Ancak, kendisine tebliğ yapılacak memur veya müstahdemin, tüzel kişinin o yerdeki teşkilatı veya personeli içinde görev itibariyle tebligatın muhatabı olan tüzel kişinin temsilcisinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürü gibi esasen bu tür işlerle görevlendirilmiş bir kişi olması gereklidir. Bu kişilerin de bulunmaması halinde, bu husus tebliğ mazbatasında belirtilir ve tebliğ, o yerdeki diğer bir memur veya müstahdeme yapılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Görülmektedir ki hükümlerine yukarıda aynen yer verilen Tebligat Kanunu’nun 12. ve 13. maddesi ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 20. ve 21. maddelerinde tüzel kişilere tebligatın yapılma usulü açıklanmış; tebligatın, bunların tabi oldukları kanunlara ve statülerine göre belirlenecek yetkili temsilcilerine, eğer tüzel kişinin yetkili temsilcisi yoksa veya evrakı bizzat alamayacak bir halde ise görev itibariyle temsilciden sonra gelen kimse veya evrak müdürü gibi bu işle görevlendirilmiş bir kişiye, o da yoksa tüzel kişinin o yerdeki memur veya müstahdemlerinden birine, yapılacağı öngörülmüştür. Eğer, tebligat tüzel kişinin yetkili temsilcisine yapılmamış ve sıralı kişilere yapılmışsa, bunun nedenlerinin açıkça ve ayrıntılı olarak tebligat mazbatasına yazılması gereğine de işaret edilmiştir.

Hemen burada, davacı “Belediye Başkanlığı” olmakla, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Daire Yönetmelik’in 20. maddesi gereğince, onun adına tebliğe yetkili kimselerin kimler olduğunun, tabi oldukları kanunlara ve statülerine göre belirlenmesine yönelik olarak 5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun ilgili hükümleri de değerlendirilmelidir.

Hemen burada, davacı “Belediye Başkanlığı” olmakla, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Daire Yönetmelik’in 20. maddesi gereğince, onun adına tebliğe yetkili kimselerin kimler olduğunun, tabi oldukları kanunlara ve statülerine göre belirlenmesine yönelik olarak 5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun ilgili hükümleri de değerlendirilmelidir.

5393 Sayılı Belediyeler Kanunu’nun, “Belediye başkanı” başlıklı 37. maddesinde, “Belediye başkanı, belediye idaresinin başı ve belediye tüzel kişiliğinin temsilcisidir. Belediye başkanı, ilgili kanunda gösterilen esas ve usûllere göre seçilir. Belediye başkanı, görevinin devamı süresince siyasî partilerin yönetim ve denetim organlarında görev alamaz; profesyonel spor kulüplerinin başkanlığını yapamaz ve yönetiminde bulunamaz.”;“Belediye başkanının görev ve yetkileri” başlıklı 38. maddesinin (a) ve (c) bentlerinde “Belediye başkanının görev ve yetkileri şunlardır; a) Belediye teşkilâtının en üst amiri olarak belediye teşkilâtını sevk ve idare etmek, belediyenin hak ve menfaatlerini korumak. c) Belediyeyi Devlet dairelerinde ve törenlerde, davacı veya davalı olarak da yargı yerlerinde temsil etmek veya vekil tayin etmek.”, "Yetki devri” başlıklı 42. maddesinde ise Belediye başkanının, görev ve yetkilerinden bir kısmını uygun gördüğü takdirde, yöneticilik sıfatı bulunan belediye görevlilerine devredebileceği düzenlenmiştir.

Açıklanan bu yasal düzenlemeler ortaya koymaktadır ki belediye tüzel kişiliğini temsil ile yetkili kişi “Belediye Başkanı”dır ve görev ile yetkilerinden bir kısmını uygun gördüğü takdirde ancak “yöneticilik sıfatı bulunan” belediye görevlilerine devredebilir. Burada önemle üzerinde durulması gereken husus, yargı mercileri önündeki temsilin ne şekilde olacağı ve bunun yapılacak tebliğle ilişkisidir. Gerek gerçek kişiler gerek tüzel kişiler yargı mercileri önünde ya bizzat ya da Avukatlık Kanunu hükümleri de gözetilerek avukat sıfatı taşıyan vekilleri vasıtasıyla işlem yapabilirler.

Hemen belirtmelidir ki tebligat ile ilgili yasa ve yönetmelik hükümleri tamamen şeklidir. Değinilen işlemler nedeniyle bilgilendirme yanında belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemi olmakla gerek tebliğ işlemi ve gerekse tebliğ tarihi ancak yasa ve yönetmelikte emredilen şekillerle tevsik ve dolayısıyla ispat olunabilir. Bu sebeple tebligatın usul yasaları ile ilişkisi de daima göz önünde tutulmalıdır.