muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/25562, Karar No: 2020/15472, Tarih: 15.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/25562 E.  ,  2020/15472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1)Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

23/06/2015 tarihli hükmün karar tarihinde 18 yaşını tamamlayan suça sürüklenen çocuk ...'un yüzüne karşı verildiği, suça sürüklenen çocuğun kararı temyiz etmediği, suça sürüklenen çocuğun zorunlu müdafiiliğini yapan Av....'ın karar duruşmasında bulunmaması nedeniyle kararın müdafiiye 22/07/2015'de tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin kararı 17/08/2015'de temyiz ettiği, suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen hükümde tefhimle başlayan bir haftalık temyiz süresinin kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edilmesi ile yeniden başlayamayacağı ve yeni bir temyiz hakkı doğurmayacağı anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2)Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Milli Savunma Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan

nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına “2015 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesi uyarınca belirlenen 3.000,00 TL maktu vekâlet ücretinin sanıktan ve suça sürüklenen çocuktan alınarak katılana verilmesine'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2671, Karar No: 2015/2135, Tarih: 26.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/2671 E.  ,  2015/2135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/323155

MAHKEMESİ : Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2010

NUMARASI : 2007/626 (E) ve 2010/214 (K)

SUÇLAR : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Sanıkların eylemi TCK’nın 106/2-a-c maddelerine uymasına karşın, sanık A.. A.. hakkında anılan madde ve fıkranın sadece (a) bendi, sanıklar M.. S.. ve V.. K.. hakkında (c) bendi uygulanmış ise de, sonuca etkili görülmediğinden, ayrıca sanık M.. S..’nin adli sicil kaydındaki ilamlar getirtilip koşulları varsa tekerrür hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanıklara yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanıklar M.. S.., A.. A.. ve V.. K..’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 26/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/551, Karar No: 2007/2448, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/551 E.  ,  2007/2448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yön. S....ile davalı ... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 29.12.2004 günlü ve 2003/1131 Esas 2004/1838 sayılı kararının davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece hüküm altına alınan alacağın miktarı itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup bu kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.1.2007 gün ve Hukuk-2006/323522 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/542, Karar No: 2007/2447, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/542 E.  ,  2007/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yön. ....ile davalı ... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 29.12..2004 günlü ve 2003/1129 Esas 2004/1854 sayılı kararının davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece hüküm altına alınan alacağın miktarı itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup bu kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.1.2007 gün ve Hukuk-2006/323512 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20571, Karar No: 2013/11896, Tarih: 30.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/20571 E.  ,  2013/11896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

KARAR

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle zararlandırcı sigorta olayında, sigortalının % 100 kusuru bulunduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9. ve 10. maddeleri olup, mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacı Kurum, davada 506 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca istemde bulunduğu halde, sigortalının işe giriş tarihi ve işe girişinin, süresinde Kuruma bildirilip bildirilmediği yöntemince araştırılmamıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11540, Karar No: 2012/16698, Tarih: 18.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11540 E.  ,  2012/16698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... vd.Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya ... kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak ... bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5054, Karar No: 2020/10049, Tarih: 11.03.2020

**5. Ceza Dairesi         2018/5054 E.  ,  2020/10049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Zincirleme nitelikli zimmet suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 11/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12991, Karar No: 2016/12018, Tarih: 20.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/12991 E.  ,  2016/12018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dosya kapsamından velayeti anneye verilen ortak çocuk ...'nın 2014 yılı... bayramında baba yanında kalmaya başladığı, bu tarihten sonra da babada kaldığı anlaşılmaktadır. Ortak çocuk için, yargılamanın devamı süresince anne yanında kaldığı dönem için tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, baba yanında kaldığı tarihi de kapsayacak şekilde tedbir nafakasına hükmedilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.06.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/4892, Karar No: 2020/4468, Tarih: 07.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/4892 E.  ,  2020/4468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline KOBİ paket sigorta ile sigortalı olan iş yerinde, davalının dersliğinden geçen kalorifer tesisatının su sızdırması nedeniyle zarar meydana geldiğini, zarar bedeli olarak sigortalıya 11.773,50 TL ödendiğini belirterek, ödenen bu bedelin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava iş yeri sigortası poliçesine dayanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan 01.12.2015 tarihli bilirkişi raporuna göre, davacının sigortalısının iş yerinde meydana gelen hasarın nedeni olarak, "davalı ...'nin dersliğinden geçen kalorifer tesisatının patlaması sonucunda meydana gelen su kaçağı nedeniyle sızan suyun binanın 2. ve 3. katlarından sızarak, sigortalı işyerinin alçıpan asma tavanı üzerinde yer alan klima ve spot aralarından sigortalı işyerine sızması" gösterilmiştir. Anılan bilirkişi raporunda derslik içerisinde yer alan kalorifer tesisatının patlamasına neden olan aksaklığın, yapımından ve esaslı bakım gibi bina malikinin sorumluluğu olan (T.B.K. 69. mad.) tesisattan mı

yoksa davalı dersanenin rutin bakım yaptırma kapsamına giren ihmaldenmi kaynaklandığı T.B.K. 299 ve devamı maddelerine göre açık ve anlaşılır bir biçimde belirlenmemiş, yalnızca kat içerisinde bulunan tesisatın patlaması sonucu olayın meydana geldiği anlatılmıştır. Meydana gelen zararlardan davalının sorumluluğunun bulunup bulunmadığının tespiti açısından bu hususun açıkça değerlendirilmesi gerekmektedir. Hal böyleyken mahkemece, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 07/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4580, Karar No: 2012/16117, Tarih: 10.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4580 E.  ,  2012/16117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silah ruhsat süresi dolan ve bu sürede ruhsatını yeniletmeyen ...'a ait silah ve eklerinin müsaderesi C.Savcılığınca istenilmekle yapılan yargılama sonunda; müsadereye dair (DENİZLİ) 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 21.04.2009 gün ve 2008/417 esas, 2009/263 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi eşya sahibi tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmelik hükümleri gereğince ruhsatı iptal edilen silahın başkasına devrinin gerekeceği, devir yapılmadığı takdirde idarenin müsadere konusunda adli makamlara başvurabileceği cihetle dava konusu silahın üçüncü kişilere devir işlemlerinin yapılması için idareye teslimi yerine yazılı biçimde müsadere kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3598, Karar No: 2014/337, Tarih: 13.01.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/3598 E.  ,  2014/337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

T.C. Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 30/01/2007 gün, 2007/3-9 Esas ve 2007/18 sayılı; 05/07/2011 gün, 2011/2-148 Esas ve 2011/155 sayılı; 2011/1-175 Esas ve 2011/210 sayılı Kararlarına göre; gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hükümlerde başvurulabilecek yasa yolu, süresi, mercii ve şekillerinin belirtilmesi zorunlu olduğu, sanığın yüzüne karşı verilen incelemeye konu kararda, 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olmayıp temyizi mümkün olan cezanın "kesin" olduğu belirtilerek tarafların yanıltıldığı ve açıklanan noksanlık CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni sayıldığından, sanığın 02/07/2012 havale tarihli dilekçesinin süresinde yapılmış eski hale getirme yoluyla temyiz isteği niteliğinde olduğu kabul edilerek davanın esastan incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası olduğu halde sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.