muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3335, Karar No: 2022/516, Tarih: 24.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3335 E.  ,  2022/516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hükümler : Sanıklar ... ve ... hakkında CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Sanık ... Kılınç hakkında TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık ...’ın mahkumiyetine, sanıklar İbrahim ve Muhammer’in beraatlerine ilişkin hükümler sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Petrol Nakliyat San. Tic. Ltd. Şirketi tarafından Akdeniz Belediyesi’nden ihale karşılığında üç yıllığına yükleme ve boşaltma alanı olarak kullanılmak maksadıyla kiralanan araziyi şirket adına sanık ...’ın işlettiği, olay günü söz konusu araziyi ücreti mukabilinde kullanan taşıma şirketinin kiraladığı tırı kullanan işçi...in araziye gelerek arazi üzerinden geçen başka bir şirkete ait özel yüksek gerilim hattı altına parkettiği aracının kasasına çıkarak tentesini düzeltmek istediği sırada direkleri arasındaki tellerin yönetmeliğe aykırı şekilde ek yapılması nedeniyle sarkmış ve düşey yükseklik standartlarına uymayan yüksek gerilim hattının atlama yapması sebebiyle akıma kapılarak hayatını kaybettiği, sanık ...’in Akdeniz Belediyesinde İmar ve Şehircilik Dairesi müdür vekili, bir diğer sanık ...’in ise; ...’ın hat bakım ve onarımı yapan şirkette mühendis olarak görev yaptığı olayda,

1-Sanıklar İbrahim ve Muhammer hakkındaki beraat hükmüne yönelik sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Akdeniz Belediyesinde İmar ve Şehircilik Dairesi müdür vekili olarak görev yapan sanığın, kiralanan arazi üzerinden geçen özel hattın altına araç parkedilmesinin önlenmesine yönelik kendisinin alabileceği bir tedbir bulunmadığından kendisine atfı kabil kusur bulunmadığı; yine söz konusu yüksek gerilim hattının özel bir şirkete ait oluşu ile bakım ve onarımının da kendisine ait olduğu gözetildiğinde, ...’a ait olmayan hattın bakımından sorumlu olmayan sanık ...’e de kusur atfedilemeyeceği anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin eksik araştırmaya ve sanıkların kusurlu olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddine ancak;

Beraat eden ve yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren sanık ... yararına hazine aleyhine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/5. maddesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Beraat eden ve yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren sanık ... yararına hazine aleyhine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/5. maddesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (3) ile numaralandırılan kısmındaki 6. paragrafından sonra yeni bir paragraf eklenerek ''Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca yargılamada kendisini vekille temsil ettiren sanık ... lehine 1.500 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanığa verilmesine'' ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince:

İşyeri yetkilisi olan sanığın işyerinde risk değerlendirmesi yaptırmaması, elektirk hattının geçtiği alanı trafiğe kapatmaması, en azından bir işaretleme yapmaması, araç trafiğini kontrol etmesi için herhangi bir görevli bulundurmaması sebebiyle meydana gelen kazada tali kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve eksik araştırmaya yönelik katılan vekilinin ceza miktarına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz sebepleri bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm (3) ile numaralandırılan kısmının ilk paragrafındaki “güttüğü amaç” ibaresinin hükümden çıkarılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 24/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21988, Karar No: 2017/23262, Tarih: 26.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/21988 E.  ,  2017/23262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... Vek.Av.....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilk kararda direnilmesine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair hüküm, davalı ... ve ... vekillerinin temyizi üzerine ... vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda Dairemizce bozulup Mahkemesince ilk kararda direnilmesi üzerine,Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca, direnme kararının yerinde olduğunun tesbiti ile esas ve temyiz aşamasında sunulan feragat dilekçesi yönünden incelemek üzere dosyanın ilgili Dairesine gönderilmesine karar verilmiş olmakla yapılan incelemede,

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve yol da kalan kısmının bedelinin davalı ... Başkanlığından tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, el atılan taşınmaz, yol durumuna dönüştürüldüğünden, 4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davacı vekili verdiği 01/08/2013 tarihli dilekçe ile dere ıslahı yapılan 102,77 m2 kısım yönünden davadan feragat ettiklerini bildirmiştir.

Davacı vekilinin davadan feragati nedeniyle, bu hususta karar verilmek üzere hükmün bu yönden BOZULMASINA, davalı idarelerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23514, Karar No: 2014/18234, Tarih: 19.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23514 E.  ,  2014/18234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

27.08.2007 tarihinde metal kazanının patlaması sonucu yaralanan ...'nin önce Gebze Devlet Hastanesi'ne getirildiği, burada alev yanığı ile vücudunda % 35 yanık olduğu tespit edilerek yanık üniteleri bulunmadığından, Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesine, 28.8.2007 tarihinde de bu hastanede yanık servisi olmadığından bahisle İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesine sevk edildiği, hastanın aynı hastanenin acil cerrahi polikliniğine saat 11.45 te metal yanığı ile getirildiği, burada yapılan kontrollerde vücudunun tamamında toplamda %48 oranında 2 nci ve 3 üncü derece yanıklar tespit edilip, hastaya ek damar yolu açıldığı, anestezi ekibi tarafından CVF kateteri takıldığı, her iki üst ekstremiteye fasyatomi açıldığı, fastoyami sonrası gerginliği rahatlayan ve dolaşımı düzelen hastaya pansumanı yapıldığı, yoğun bakım ekibi tarafından hastanın inhalasyon yanığı olması ve yanık yüzdesi nedeniyle yoğun bakıma yatış endikasyonu konulduğu, ancak yoğun bakım ünitesinde yer olmadığı gerekçesi ile, 28.08.2007 tarihinde saat 13.00 da, Özel...Hastanesine getirildiğinde, vücudunda %50 oranında 2. derece ve bazı bölgelerde 3. derece yanık teşhisi konulduğu, burada dört gün kalan hastanın GATA Haydarpaşa Hastanesinde yer bulununca 01.09.2007 tarihinde bu hastaneye sevk edildiği, bu hastanede hastanın vücudunda toplam % 74 oranında 2. ve 3. derecede alev yanığı saptandığı, hastanın 3.9.2007 tarihinde hayatını kaybettiği, Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesi'nin raporuna göre, ölümünün yanık ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu,

Yüksek Sağlık Şurası tarafında düzenlenen raporda; Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nden İ.Ü Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesine sevk edilen hastaya gerekli ilk müdahalelerin yapıldığı, yoğun bakım ekibi tarafından hastanın inhalasyon yanığı olması ve yanık yüzdesi nedeniyle yoğun bakıma yatış endikasyonu konulduğu, ancak yoğun bakım ünitesinde yer olmaması nedeniyle Özel ... Hastanesi'ne uygun şartlarda sevk edildiğinden, sanıklar Dr. ... ve Dr. ...’un kusursuz oldukları görüşünün belirtildiği,Tüm bu belirlemeler karşısında; Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Anesteziyoloji Ana Bilim Dalı yazılarında, hastanenin 7 yatak kapasiteli yoğun bakım ünitesi ile 4 yatak kapasiteli acil yoğun bakım ünitesinde yer bulunmaması sebebiyle, hastaya ilk müdahalenin yapılmasının ardından Özel ... Hastanesi'ne sevk edilmesinde bir olumsuzluk bulunmaması, mevcut olayda alabileceği başkaca bir önlem de bulunmayan ve sevk işlemini gerçekleştiren sanık Doktor ... ile İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Anestezi Ve Reanimasyon Anabilim Dalı Yoğun Bakım Sorumlusu sanık Doktor ...'ün meydana gelen ölüm olayında kusur ve ihmallerinin bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4231, Karar No: 2019/5919, Tarih: 15.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4231 E.  ,  2019/5919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve kal davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairenin 23/05/2019 gün ve 2019/661 E. - 2019/3609 K. sayılı kararıyla temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine karar verilmiş, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay ilâmında usûl ve kanuna aykırı yön bulunmamakta olup, karar düzeltme dilekçesinde yazılı sebepler HUMK m. 440/I’de belirtilen dört hâlden hiçbirine uymamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin ve 5235 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin göndermesiyle uygulanmasına devam edilen HUMK’nın 440/I. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 389.00.-TL para cezası ile Harçlar Kanunu uyarınca 92.50.-TL ret harcının düzeltme isteyenden alınmasına 15/10/2019 günü oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz incelemesinde 1086 sayılı HUMK’nın uygulanması gerektiği, sulh mahkemesi kararlarının temyiz süresinin tebliğden itibaren 8 gün olduğu açıktır.

Ne var ki; Sulh Hukuk Mahkemesi, kısa ve gerekçeli kararında, karara karşı temyiz yolu açık olmak üzere ve temyiz süresi "8 gün" olmasına rağmen istinaf yasa yolu açık olmak üzere "iki hafta" olarak belirlemiş, bu hüküm kararı temyiz eden davalı vekiline 31/12/2018 tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemenin belirlediği iki haftalık sürede ancak yasal 8 günlük süreden sonra 14/01/2019 tarihinde karar temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, yine taraf olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmış olup, bu madde kapsamında, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

Yasal düzenlemeler ve belirtilen olgular ışığında değerlendirildiğinde; davalılar, mahkemenin kısa ve gerekçeli kararında belirtilen süreye uyarak, bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunmuştur. Hâkim, uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip uygulamakla yükümlüdür (1086 sayılı HUMK.m.76, 6100 sayılı HMK 33. maddesi). Mahkemenin, kanun yolunu ve süresini taraflara doğru gösterme yükümlülüğü gözönüne alındığında, mahkeme tarafından kanun yolunun ve süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru talebinin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin (ç) bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK'nın 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek, kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere iki hafta” olarak belirtilmiştir. Bu karar, davalı vekiline 31/12/2018 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan iki hafta dolmadan temyiz etmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere iki hafta” olarak belirtilmiştir. Bu karar, davalı vekiline 31/12/2018 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan iki hafta dolmadan temyiz etmiştir.

Buradaki ihtilaf; esasen temyize tabi bir kararın, mahkemece yanlış değerlendirme yapılarak istinafa tabi olduğunun kararda bildirilmesi ve davalıların da mahkeme kararında belirtilen kanun yoluna belirtilen süre içinde istinaf başvurusu yapmış olması nedeniyle bu başvurunun süresinde ve usulüne uygun olup olmadığından kaynaklanmaktadır.

Anayasanın 40. maddesinde “(Ek fıkra: 3/10/2001-4709/16 md.) Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” Hükmü yer almaktadır.

Yine, 6100 sayılı HMK'nın “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinin “ç” bendinde; “Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresinin” kararda yer alması gerektiği belirtilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemeside kararlarında, kanun yollarına başvuruyu adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirmektedir.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Olayımızda verilen hüküm esasında istinafa tabi bir hükümdür. Ancak daha önce dosya Yargıtay’a gelip bozulduğu için yerel mahkemece verilen kararın doğrudan Yargıtay’a gönderilmesi gerekmektedir. Mahkemece bu husus yanlış muhakeme edilerek istinafa tabi olduğu kararına varılmıştır. Mahkemenin dahi yanlış bir değerlendirme yaptığı bir konuda hukuk eğitimi almamış kişilerin kararda yazanın aksine doğru bir değerlendirme yapmasını beklemek hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi, mahkemenin kararında bildirdiği kanun yoluna başvuran tarafın başvurusunu hak kaybına yol açacak şekilde aleyhine değerlendirip kanun yoluna müracaatını engelleyecek biçimde yorumlamak adil yargılanma hakkının da ihlali niteliğindedir.

Kanun yolu süresinin yanlış bildirilmesinden farklı olarak kanun yolunun yanlış yazılmış olması, bu hususun tespitinin bir hukuki muhakemeyi gerektirmesi nedeniyle kanun yoluna başvuran kişinin aleyhine değerlendirilemeyeceği ve adil yargılama ilkesine aykırılık teşkil edeceği, bu nedenlerle yapılan kanun yolu başvurusunun süresinde olduğu kanaatinde olduğumdan temyiz süresinin geçirildiğine dair çoğunluk görüşüne katılmayarak kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile temyiz incelemesinin yapılması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/8084, Karar No: 2015/21666, Tarih: 17.09.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/8084 E.  ,  2015/21666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/165336

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2014

NUMARASI : 2013/158 (E) ve 2014/81 (K)

SUÇ : Parada sahtecilik

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; UYAP sorgusundan sanık R.. E.. hakkında işlediği iddia olunan parada sahtecilik suçundan 29.03.2012, 29.05.2012, 16.06.2012 ve 27.06.2012 tarihlerindeki eylemlerinden dolayı 16.08.2012, 07.12.2012, 13.12.2012, 21.11.2012 ve 05.03.2012 tarihli iddianamelerle dava açıldığı, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 21.11.2012 tarihli iddianamesiyle açılan davanın Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/351 sayılı esasını aldığı İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 16.05.2012 tarihli ve Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13.12.2012 tarihli iddianamelerinin İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/273 esas sayılı dos- yasında birleştiği Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 16.08.2012 tarihli ve Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2012 tarihli iddianamesiyle açılan davaların Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/314 esas sayılı dosyasında birleştiği anlaşılması ve söz konusu davalara konu eylemler ile inceleme konusu olaya ilişkin suç tarihi arasındaki zaman farkının da kısalığı karşısında, parada sahtecilik suçunun kesintisiz suçlardan olması ve iddianamenin düzenlenmesi ile hukuki kesintinin oluşması karşısında, sanıkların mükerrer cezalandırılmasının önlenmesi bakımından sanıklar hakkında açılan davaların akıbeti araştırılarak mümkün olduğunda birleştirilmeleri, aksi halde incelenerek dosya içerisine alınıp bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya

konulduktan ve ilgili dosyalarda sanık Enginle ilgili anlatımlar nazara alınıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; suça konu sahte paraların 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verildikten sonra 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17. maddesi uyarınca çıkarılan Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 16. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere T.C. Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, “sahte paraların envanterlerinde saklanmak üzere T.C. Merkez Bankası İstanbul Şube Müdürlüğüne gönderilmesine” karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık E.. Y.. ve müdafii ile sanıklar R.. G.. ve R.. E..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uy- gulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11410, Karar No: 2021/2208, Tarih: 18.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/11410 E.  ,  2021/2208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 03.07.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.