muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/31637, Karar No: 2024/1561, Tarih: 13.02.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık hakkında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılmasının hakkaniyete aykırı olduğuna, hükme esas teşkil eden delillerin yasak delil niteliğinde olduğu ile hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan şirket arasında; sirketin üretmiş olduğu deri mamüllerini bulduğu müşterilere satıp tahsil ettiği mal bedellerinden belirli komisyonunu kestikten sonra geri kalan parayı şirkete teslim etme konusunda anlaşma bulunduğu, suç tarihi olan 19.01.2010 ile 25.01.2010 tarihleri arasında sanığın katılan şirketten ...ve Teks. Mam. San. Tic. Ltd. Şti'ne teslim etmek üzere almış olduğu 37.705 USD değerindeki deri ürünlerini söz konusu şirkete teslim etmeyerek üçüncü kişilere satıp ortadan kaybolduğu, yine aynı şekilde şirket müşterisi olan ...isimli işletmeye teslim edilmek üzere kendisine verilen 37.705 USD değerindeki deri ürünlerini de alarak ortadan kaybolmak şeklindeki eylemleri ile katılana karşı zincirleme olarak hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2. Sanık aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Mahkeme tarafından tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; mevcut delil durumu itibarıyla sanığın üzerine atılı suçu işlediği kanaatiyle temyize konu hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kullanma suçunun, suç tarihi itibarıyla 7188 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, aynı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrası ve Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin 34 üncü maddeleri gereğince zamanaşımı süresinin durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir ancak; sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında tayin olunan 62 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre bir gün karşılığı miktarının belirlenmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiş, bu husus Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/220 Esas, 2020/296 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden (3) numaralı bentten sonra gelmek üzere hüküm fıkrasına aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, "Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca bir günü takdiren 20,00 TL hesabı ile paraya çevrilerek ve neticeten 2 YIL 6 AY HAPİS VE 1.240,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresinin eklenmesi suretiyle 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8142, Karar No: 2022/602, Tarih: 18.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/8142 E.  ,  2022/602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun usulden reddine dair karara karşı davacı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 22/09/2020 tarih 2018/İHK-14647 sayılı itirazın kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, Sigorta Tahkim Komisyonu başvurusunda, 16/06/2018 tarihinde davacının sürücü olduğu aracın davalıya sigortalı araçla karıştığı çift taraflı trafik kazası sonucu ... ’nın yaralandığını ve malul kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maluliyet tazminatının temerrüt tarihinden itibaren avans faizi ile beraber tahsilini talep etmiş; ıslahla talebini 143.457,96 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun usulden reddine karar verilmiş, İtiraz Hakem Heyeti davacı vekilinin itirazının kabulü ile %20 müterafik kusur indirimi yaparak 114.766,36 TL’nin 25/09/2019 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacıda oluşan maluliyetin tespitine yönelik olarak alınan 05.09.2019 tarihli Sağlık Bilimleri Üniversitesi İzmir Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporuna göre “travma ve travmaya bağlı fasial sinir hasarı ve anksiyete, ruhsal durum bozukluğu, yüzde eğrilik kalması” arazlarına bağlı olarak davacıda Özürlülük Ölçütü Yönetmelik'ine göre %29 oranında maluliyet meydana geldiği, belirlenmiştir. 05.09.2019 tarihli rapor karar vermeye yeterli ve denetime elverişli değildir. Raporda davacının tedavi geçmişi, poliklinik kayıtları, meydana gelen arazlarla ilgili uygulanan cetvel oranları yeterli şekilde açıklanmamış, illiyet bağı belirtilmemiş, anksiyete bozukluğu için sadece “tedavi ile işlevselliği kısmen düzelen” şeklinde belirleme yapılmış,raporun tanziminde psikiyatr uzmanı yer almadığı gibi psikiyatri tedavisine ilişkin belgeler de dosya içerisine alınmamıştır. Rapor bu hali ile karar vermeye elverişli değildir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Bu durumda, davacının psikolojik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakları dosya arasında getirtildikten sonra, davacının muayenesi de yapılarak aralarında psikiyatr doktorun da bulunduğu yeni bir heyetten rapor alınarak, kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen psikolojik rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, “tedavi ile işlevselliği kısmen düzelen-anksiyete bozukluğu” rahatsızlığına ilişkin tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek, davalı lehine oluşan kazanılmış haklar da gözetilmek kaydıyla, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususun üzerinde durulmamış olması doğru görülmemiştir.

3-Davalıya sigortalı araç özel araç olup, asıl zarar verenden istenilemeyecek ticari temerrüt faizinin, onun sorumluluğunu üstlenen davalı sigortadan da istenemeyeceği, dolayısıyla bu aracın haksız eyleminin de TTK'nın 3. maddesi uyarınca ticari iş niteliği taşımamasına, bu durumda da bu davalıdan ancak yasal faiz istenebileceğine, bu davalının hukuki sorumluluğunu üzerine alan davalı ... şirketinden de ancak aynı oranda temerrüt faizi istenebileceğine göre, davalı ... bakımından istem gibi ticari işlerde öngörülen temerrüt faizine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

4-Kabule göre; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 maddesinin uygulanması gerektiği göz önüne alınarak hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi, (hesaplanan miktarın maktu vekalet ücretin altında kalması durumunda AAÜT'nin 17. maddesi gereğince karar yılındaki maktu vekalet ücretine hükmedilmesi) gerekirken yazılı şekilde tam nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de davalı lehine bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 18/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23858, Karar No: 2012/21684, Tarih: 27.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/23858 E.  ,  2012/21684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanıklar hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükmün uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş ve dosya kapsamına göre, olay günü yolda yürüyen yakınanın sanıklar tarafından dikkatinin dağıtılmaya çalışıldığı, yakınanın cebindeki parasının çalınacağını düşünerek eliyle paranın bulunduğu cebini tuttuğu sırada durumu fark eden sanıklardan birinin yakınanın parayı tutan kolundan çekip, diğer sanıkların yanına götürdüğü sırada sanıklardan birisinin yakınanın elinde bulunan parayı alıp kaçması karşısında, sanıkların eyleminin TCK'nın 142/2-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-Sanıklar hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık ...’ın adli sicil kaydında bulunan Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.12.2001 gün, 2001/307 esas ve 2001/337 karar sayılı, 19.06.2003 tarihinde infaz edilmiş hırsızlık suçuna ilişkin tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması,

4-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, ‘müteselsilen’ alınmasına karar suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile sanık ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3246, Karar No: 2020/14146, Tarih: 15.12.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/3246 E.  ,  2020/14146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat (sanıklar ... hakkında atılı suçtan), mahkumiyet (sanıklar ... ve ... hakkında atılı suçtan)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ... ve ... hakkında edimin ifasına fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4847, Karar No: 2013/8387, Tarih: 04.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/4847 E.  ,  2013/8387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah. Sıf.)

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 19.12.2012 gün ve 77/604 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 04.06.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Avukat ... geldi. Başka kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, davacının ...’da davalının ise ...’de yaşarken 15 yıl önce evlendiklerini, davacının davalı eşini ... götürdüğünü, davalının hiç çalışmadığını, hep davacının çalıştığını, davalının babası ... adına kayıtlı ... Mah. 128 ada 10 parseli ... ekonomik sıkıntıya girmesi ve satmaya ihtiyacı olması sonucu davacının 3.8.2001 tarihinde satın aldığını, satış bedelinin ... çalışan davacının birikimleri ile ödendiğini, davalının evlilik içindeki sorunları bahane etmesi sebebiyle davacının adına kayıtlı gayrimenkulün davalı adına 1.4.2011 tarihinde tapuda devredildiğini, taşınmazın aslında davacıya ait olduğunu açıklayarak dava konusu ... Mah.128 ada 10 parselin değerinin şimdilik 30.000 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, evliliğin halen devam ettiğini, yabancı mahkemedeki boşanma kararının henüz ...’de tenfiz ettirilmediğini, dava açılma şartlarının mevcut olmadığını, taşınmazın bizzat ...’ya ait iken 01.04.2011 tarihinde davalıya 54.000 TL’ye satılarak tapuda devredildiğini, edinilmiş mal olarak kabul edilemeyeceğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından açılan davanın ön şart yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar 27.09.1994 tarihinde evlenmişler, dosyada bulunan tercüme evrakına göre birlikte tarafların mahkemeye açtıkları dava sonunda ... Sulh Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin 09.02.2012 tarih 121 F 159/11 numaralı dosyasında verilen karara göre boşanmışlar ve yabancı mahkeme kararı 22.03.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava konusu 593 m2 ve bahçeli kargir ev niteliğindeki 128 ada 10 parsel 28.06.1989 tarihinde ... oğlu ... adına kayıtlı iken 03.08.2001 tarihinde davacı ... oğlu ... tarafından satın alınmış, 01.04.2011 tarihinde de tapuda davalı ... kızı ...’ya satılarak devredilmiştir. Dava dilekçesi ve dosya kapsamından davacının talebinin mal rejiminin boşanma sebebiyle sona ermesinden kaynaklanan alacak isteği olduğu anlaşılmaktadır.

Dava konusu 593 m2 ve bahçeli kargir ev niteliğindeki 128 ada 10 parsel 28.06.1989 tarihinde ... oğlu ... adına kayıtlı iken 03.08.2001 tarihinde davacı ... oğlu ... tarafından satın alınmış, 01.04.2011 tarihinde de tapuda davalı ... kızı ...’ya satılarak devredilmiştir. Dava dilekçesi ve dosya kapsamından davacının talebinin mal rejiminin boşanma sebebiyle sona ermesinden kaynaklanan alacak isteği olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, her ne kadar davanın açıldığı tarihte tarafların yabancı mahkeme kararı ile boşandıkları ve bu kararın kesinleştiği açık ise de eldeki dava tarihinde henüz açılmış bir tenfiz davası bulunmadığı, yargılama devam ederken tenfiz davasının açıldığı gerekçe gösterilerek ön şart yokluğundan red kararı verilmiştir.

Mal rejiminin tasfiye edilebilmesi için taraflar arasındaki mal rejiminin kanunda yazılı sebeplerden biri ile sona ermiş olması gerekir (TMK m.180, 206, 208, 225). Bu ön koşul gerçekleşmeden mal rejimine ilişkin davaların görülmesi ve sonuçlandırılması mümkün değildir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan kararların Türkiye’de icra olunabilmesi yetkili Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır (5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun m.50). Bundan ayrı yabancı mahkeme ilamının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesi için, yabancı ilamın tenfiz koşullarını taşıdığının mahkemece tespiti gerekir (5718 s. MÖHUK. m.58). Tenfiz kararı sadece yenilik doğurucu (usuli) bir hükümdür. Türk Hukukuna göre, yabancı bir mahkeme hükmünün tenfiz edilebilmesi için, bu mahkeme hükmünün verildiği ülke hukukuna göre kesin ve icra edilebilir olması şarttır. Ancak, yabancı mahkeme hükmü Türkiye’de icra edilebilirlik gücüne sadece ve münhasıran Türk Hukukuna göre verilen bir tenfiz kararıyla sahip olabilir. Her ne kadar ... Sulh Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin verdiği boşanma kararı 22.03.2012 tarihinde kesinleşmiş ve verildiği ülkede kesin delil ve kesin hüküm olarak kabulü sonucunu doğurabilmekte ise de, kararın Türkiye’de uygulanabilmesi ancak, bir tenfiz kararı verilmesi halinde mümkün olabilecektir (MÖHUK. m.50).

Mahkeme gerekçesinde de açıklandığı gibi dava tarihinde açılmış bir tenfiz davası yok ise de davacı vekili yargılama devam ederken 19.12.2012 tarihli yargılama oturumunda, davacı ... tarafından Banaz Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 26.7.2012 tarihinde 2012/380 esas sayılı tenfiz davası açıldığını ileri sürerek bu dosyanın bekletici mesele yapılmasını istemiştir. Taraflar arasındaki boşanmaya ilişkin yabancı mahkeme kararının tenfiz edilmesi eldeki davanın görülebilmesinin ön koşulunu oluşturmaktadır. Mahkemece taraflar arasında derdest tenfiz davası olduğu yargılama sırasında belirlendiğine göre mahkemece yapılması gereken; davanın görülebilirlik ön koşulu olan az yukarıda yazılı ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/380 Esas sayılı davasının sonucunu beklemek, davanın olumlu sonuçlanması halinde toplanacak tüm taraf delilleri değerlendirilerek sonucuna göre işin esası ile ilgili olumlu veya olumsuz bir hüküm kurmak, davanın olumsuz sonuçlanması halinde ise davanın görülebilirlik koşulunun gerçekleşmemesi sebebiyle işin esasına girilmeksizin yazılı şekilde davanın reddine karar vermek olmalıdır. Mahkemece davanın görülebilirlik ön koşulu yanlış değerlendirilerek yukarıda yazılı gerekçelerle davanın reddine dair hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır. Usul (dava) ekonomisi ilkesi de bunu gerektirmektedir (HUMK m. 77, HMK m. 30).

Kabule göre de; davanın görülebilirlik koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle davanın ön koşul yokluğundan reddine karar verilmesi durumunda karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 7/2. maddesi gereğince davalı yararına davanın görüldüğü mahkemeye göre Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı miktarları geçmemek üzere üçüncü kısımda yazılı avukatlık ücretine hükmolunması gerekirken, bu düzenlemenin gözardı edilmesi sonucunda fazla vekalet ücreti tayin edilmesi de doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı görülen hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 990,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK’nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.