muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1494, Karar No: 2024/4082, Tarih: 17.04.2024

Dosyada mevcut 11.06.2015 tarihli bilirkişi raporunda; suça konu ürünler üzerindeki markaların, katılanlara ait markalar ile iltibas oluşturacak düzeyde bulunduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek taraflar arasında uzlaştırma girişiminde bulunulduğu, ancak Adana Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosunca tanzim olunan uzlaştırıcı raporuna göre uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, tekerrüre esas alınan mahkûmiyet kararındaki ceza miktarının 10 yıl hapis yerine 13 yıl 4 ay hapis olarak gösterilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bendinde yer alan "13 yıl 4 ay hapis'' ibaresi çıkartılıp '' 10 yıl hapis '' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1782, Karar No: 2008/2991, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1782 E.  ,  2008/2991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi   tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi. Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan % 38,20 oranında sürekli iş göremezlik nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 18.05.2006 gün ve 787 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, Meslek hastalığına neden olabilecek çalışmaları 1971 yılında sona erdiği anlaşılan davacının sürekli iş göremezlik oranının % 38,20’ye ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6173, Karar No: 2017/831, Tarih: 07.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6173 E.  ,  2017/831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; aracı ile seyir halinde iken yol kontrolünde yapılan alkol ölçümünde 122 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2532, Karar No: 2018/4650, Tarih: 23.11.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/2532 E.  ,  2018/4650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... Pereşan ile davalılar vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, bina onarım sözleşmesinden kaynaklanan, davacının teminat olarak verdiği 40.000,00 TL bedelli senedin verilmesine neden olan iş gereği gibi yapılmadığı halde, 3 kişiye ciro edilmesi sebebiyle 54.618,54 TL olarak icra yoluyla ödemek zorunda kalındığından bu miktarın iadesi ile 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece manevi tazminat isteminin reddine, 54.618,54 TL'nin yasal faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Adil yargılanma hakkı Anayasamızın 36/I. maddesinde ve ... İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bazı kararları ile Anayasa Mahkemesi'nin bireysel başvuruya ilişkin bazı kararlarında gerekçeli karar hakkının adil yargılanma hakkının somut görünümlerinden olduğu belirtilmiştir. Anayasa'nın 141/3. maddesine göre bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Adil yargılanma hakkının sağlanması kapsamında kararların gerekçeli olmasıyla ilgili kamu düzenine ilişkin hükümlere 6100 sayılı HMK'da da yer verilmiştir. HMK 297. maddeye göre hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri yer almalı ve sonuç kısmında da taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK'nın 298/2. maddede ise gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz hükmü mevcuttur.

HGK'nın 24.02.2010 tarihli 2010/1-86 Esas ve 2010/108 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; "yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan

hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsama verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur."

Kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması halinde yasaya uygun biçimde, gerekçeyi içeren bir hüküm olduğundan söz edilemez. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrası ve kısa karar arasında çelişki yaratılması; yukarıda açıklanan ve Anayasa ile teminat altına alınan yargılamanın açıklığı, adil yargılanma hakkı prensibine ve kararların gerekçeli olması gerektiğine dair Anayasa ve yasa hükümlerine de açıkça aykırıdır.

Bu anlatımlar ışığında somut olaya gelince; kısa kararın eldeki dava ile ilgili kısmen kabul kararı verildiği, gerekçeli kararda dosya içeriğine ve davadaki taleplere aykırı şekilde talep konusunun olmadığı halde kısmen tapu iptâli ve tescile dair hüküm kurulduğu, sonrasında davacının tavzih talebi ile kararın değiştirildiği tespit edilmiştir. Bu durumda, verilen kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili olup, 6100 sayılı HMK'nın 305/son maddesi uyarınca, tavzih yoluyla taraflara yükletilen hak ve borçlar değiştirilemeyeceğinden, sözü geçen mahkeme kararının az yukarıda bahsedilen niteliklerde olduğundan söz edilemez. Kısa kararı ile gerekçeli kararı çelişkili olan bu kararın temyiz incelemesi de yapılamaz.

1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı ve 10.04.1992 tarihli Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunması bozma nedeni olup bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydiyle vicdani kanaatine göre karar verebileceğinden sair yönleri incelenmeksizin kararın temyiz eden davacı ve davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630,00'ar TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 23.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5798, Karar No: 2025/70, Tarih: 14.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5798 E.  ,  2025/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/705 Esas, 2024/96 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 211.792,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438 inci maddesi gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı borçlu aleyhine cari hesap alacağına dayalı olarak icra takibi başlattıklarını, davalının haksız itirazı üzerine icra takibinin durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve davalının alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; davacıya borcu olmadığı gibi alacaklı olduğunu, davacı şirket yetkililerini kendisinin çalıştığı firmalarla tanıştırıp ürünlerini satmasına aracılık ettiğini, ancak daha sonra davacı şirketin kendisini aradan çıkarmak için aleyhinde beyanlarda bulunduğunu ve ürünlerini doğrudan bu firmalara sattığını öğrendiğini, davacı tarafın gönderdiği her ürün için müşteri çekleri verdiğini ve yaptığı ödemelerin ticari defterlerde kayıtlı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak davacıya mal teslimine ilişkin belgelerini sunması için, davalıya ise ödeme belgelerini sunması için süre verildiği, taraflarca bir kısım belgelerin sunulduğu, 10.09.2022 tarihli bilirkişi raporunda, davacının ticari defterlerinde davacıya borcunun değil 48.870,53 TL alacağının olduğu, taraf defter kayıtları arasında 94.750,03 TL fark bulunduğu, ilgili vergi dairelerinden taraflara ait BA BS formlarının celp edilerek dosya yeniden bilirkişiye tevdi edilerek ek rapor alındığı, 04.12.2023 tarihli ikinci ek raporda belirtildiği üzere, tarafların BA-BS formlarındaki kayıtların örtüştüğünün anlaşıldığı, davacı tarafın BS formları ile satış yaptığı miktarı ve davalı ise BA formları ile davacıdan satın aldığı miktarı vergi dairesine bildirdiği, o halde taraflar arasındaki cari hesap farklılıklarının tahsilat/ödeme kayıtlarından kaynaklandığı, bu anlamda da davalı yanın ödemelerini muavin hesap ekstresi ile izlenecek hale getirerek belge ile ispat etmesi gerektiği, davalı tarafından ödeme yapıldığının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, takip dosyasında davalı tarafından yapılan itirazın iptaline, takibin aynen devamına, kabul edilen alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V.SONUÇ: Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6633, Karar No: 2015/13696, Tarih: 08.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/6633 E.  ,  2015/13696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, eğitime hazırlık ücreti, fazla mesai ücreti, ek ders ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl dava ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinin ... isimli eğitim kurumunda 01.09.2003-03.10.2006 tarihleri arasında ... olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından feshedildiğini, Bakanlar Kurulun'ca çıkartılan 86/1340 sayılı KHK ile yabancı dilde eğitim yapan özel liselerde görev yapan idareci ve öğretmenlere 12 saat üzerinden ücret ödenmesi, ödenmemiş olması durumunda ücretin günlük % 1 zammı ile birlikte ödenmesinin hüküm altına alındığını, ancak ödenmesi gereken ek ders ücretinin ödenmediğini, 2006 yılı yıllık izinlerini kullanmadığını, milli bayramlarda ve işyerinde hafta içerisinde 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile KHK gereği ek ders ücreti, eğitime hazırlık ücreti,fazla mesai ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile 04.10.2006 tarihinde istifa ettiğini, kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, ek ders ücretinin maaşının içinde giydirilerek ödendiğini, 2006 yılı Ekim ayında işten ayrıldığından yıllık izin talep edemeyeceğini, fazla çalışma ve diğer ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararı ve Bozma İlamı Özeti:

Mahkemenin ilk kararı dairemizin 2011/246 esas, 2013/9091 karar sayılı ilamı ile özetle ve sonuç olarak; "....Davacı ek ders ücreti karşılığını 12 saat olarak istemiştir. Dava dilekçesindeki bu açıklama davacıyı bağlayıcı nitelikte olup, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde ek ders süresinin 20 saat olarak belirtmesi harçlandırmadığından ıslah niteliğinde de değildir. KHK gereğince ek ders ücretinin taleple bağlılık ilkesi uyarınca 12 saat üzerinden hesabı gerekirken 20 saat üzerinden hesabı hatalıdır" gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece "Yargıtay bozma ilamına uyularak, bozma ilamı doğrultusunda yeniden yargılama sırasında Ankara 14. İş Mahkemesinin 2010/870 Esas sayılı davasında bu davada saklı tutulan % 1 fazlalıktan kaynaklanan alacaklarla ilgili ek dava açılmış olup, irtibat nedeniyle birleştirilen davanın yargılamasına bu dosya üzerinden devam edildiği,dosya bilirkişiye tevdii edilerek, rapor ve ek rapor aldırıldığı,yapılan yargılama, bozma ilamı, alınan bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; davacının 01.09.2003-04.10.2006 tarihleri arasında çalıştığı, 3 yıl 1 ay 3 gün hizmetinin bulunduğu, iş sözleşmesine göre müdür yardımcısı olarak çalıştığı, haftanın 6 günü müzik dersine girdiği, net ücretinin 600 TL. olduğu, 04.10.2006 tarihinden geçerli olmak üzere istifa dilekçesi verdiği, 24 gün yıllık izin kullandığı, bir öğün yemeğin okulda yendiği ve servis sağlandığı anlaşıldığı,davacının istifa dilekçesinde sosyal haklarının ve tazminatlarının taraflara verilmesi şartıyla istifa ettiğini belirttiği,bu nedenle istifanın arkasında yatan gerçek fesih nedeni "haklarının ödenmemesi" olup, yargılama sırasında da ek derslerinin ücretinin ödenmediği anlaşıldığından, davacının bu nedenle iş akdini haklı nedenle feshettiği" gerekçesi ile davacının kıdem tazminatı , yıllık izin , eğitime hazırlık ödeneği ve ek ders ücreti, Birleşen davada talep edilen yüzde bir fazlalık alacağından yüzde 20 indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Karar başlığında dava tarihinin 30.11.2007 yerine 10.06.2013 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacının 06.08.2010 tarihinde açtığı ek davaya karşı davalı taraf usulüne uygun cevap dilekçesi vermemiştir.Davalı vekili, 06.08.2010 tarihinde açılan ek davanın asıl dava ile birleştirilmesinden sonra verdiği 29.11.2013 havale tarihli dilekçesinde "Usul hukukunun tanıdığı ıslah hakkını kullanarak" açıklaması ile birleşen davaya karşı zamanaşımı itirazında bulunmuştur.

Davacı vekili davalı vekilinin zamanaşımı def'ini kabul etmediğini yazılı olarak beyan etmiştir.

Davalı tarafın cevap dilekçesi ile süresinde yapmadığı zamanaşımı itirazını "cevap dilekçesini ıslah ederek "yapması mümkündür.Ancak bu usulün kullanılabilmesi için ortada süresinde verilmiş geçerli bir cevap dilekçesinin olması gerekir.

Somut olayımızda, davalı tarafından birleşen ek davaya karşı süresinde verilen bir cevap dilekçesi yoktur.Doğal olarak, olmayan cevap dilekçesinin ıslahı mümkün olmayacağından; davalı vekilinin birleşen davaya karşı yaptığı zamanaşımı itirazının usulüne uygun olmaması karşısında; mahkemece zamanaşımının itirazının reddi ile karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup,bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayımızda, davalı tarafından birleşen ek davaya karşı süresinde verilen bir cevap dilekçesi yoktur.Doğal olarak, olmayan cevap dilekçesinin ıslahı mümkün olmayacağından; davalı vekilinin birleşen davaya karşı yaptığı zamanaşımı itirazının usulüne uygun olmaması karşısında; mahkemece zamanaşımının itirazının reddi ile karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup,bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.