muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/157, Karar No: 2010/166, Tarih: 24.03.2010

Davacı tarafından idarece gösterilen ocaktan çıkartılan tuvenan kum ve çakıl malzemesinin araçlara yüklenmesi ile beton şantiye sahasına boşaltılması ve figüresinin 16.041/1 pozuna dahil olmayıp 09.003/1 pozundan ödeme yapılması gerekmekte ise de; davacı temsilcisinin gerek hakedişe itiraz dilekçesindeki beyanı, gerekse yargılama aşamalarındaki diğer beyanları ve dosyada mevcut kroki ile tüm dosya kapsamı incelendiğinde; Her ne kadar yüklenici, idarece sözleşmede gösterilen Kömtepe ve Yeniyapan kum ve çakıl ocaklarında kullanıma hazır hale gelmiş olan bu granülometrik kum-çakılın taşıtlara yüklenilerek 33 km mesafedeki şantiye tesislerinde bulunan beton santrali sahasına nakledildiğini, burada istif ve muhafaza edilen granülometrik kum-çakılın işin seyrine göre beton dökülmesi aşamasına kadar üç defa yükleme boşaltma ameliyesinin yapıldığı, eleme-yıkama tesisleri ile beton santralinin farklı yerlerde olması nedeniyle 09.003/1 pozu bedelinin kendilerine ödenmesi gerektiğini ifade etmişse de; kum ve çakıl eleme tesisinin, betonun döküm sahasında (şantiye sahasında) olup olmadığı kesin olarak belirlenememektedir.

Bu durumda mahkemece; önceki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak kum ve çakıl ocağının, eleme tesisinin, şantiye sahasının ve döküm sahasının bulunduğu yerler tam olarak tespit edilip, gerekirse bu konuda bilirkişilere bu yerlerin konumlarını gösteren kroki düzenlettirilerek, kum ve çakılın şantiye sahasına girmeden önceki yükleme ve boşaltmaları belirlenip, bu bedele hükmedilmeli, şantiye sahası içerisindeki yükleme ve boşaltmalar 16.041/1 pozuna dâhil olduğundan; davacının bu kısma ilişkin talebi reddedilmelidir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile  direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçelerle HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.03.2010 gününde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4991, Karar No: 2024/319, Tarih: 10.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/4991 E.  ,  2024/319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/383 E., 2021/1574 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmak

kararın niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2020/65 Esas, 2021/33 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/383 Esas, 2021/1574 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, bozma görüşünü içeren Tebliğname eklenerek dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyeti gerekirken beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, dolayısıyla suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin usulünce tartışıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı anlaşılmakla, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak sanığın silahlı terör örgütüne üye olduğunun ya da bilerek ve isteyerek yardım ettiğinin ispat edilemediğine dair ilgili ve yeterli gerekçelere dayanan kanaat ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/383 Esas, 2021/1574 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/548, Karar No: 2017/133, Tarih: 25.01.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2015/548 E.  ,  2017/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Diyarbakır 2.İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.11.2013 gün ve 2013/596 E., 2013/760 K. sayılı karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 06.03.2014 gün ve 2014/5267 E., 2014/4886 K. sayılı kararı ile;

"…Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, muhabir olarak çalışan davacıya işverence fazla mesai yaptırıldığı halde ücretinin ödenmediğini belirterek fazla mesai ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya çalışmalarından kaynaklanan fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, başkaca alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücretine ait % 5 fazla alacakları noktasında toplanmaktadır. Dosya içeriğine göre, mahkemece bu yönde verilen hüküm takdiri indirimin daha yüksek bir oranda uygulanması yönünden bir kez bozulmuş, mahkemece yapılan indirimin işin niteliğine göre yeterli görülmemesi nedeniyle ikinci kez bozularak, % 5 fazla alacakların asıl alacak miktarını en fazla 3 kat aşacak şekilde indirim yapılması gerekliliği vurgulanmıştır. Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde, karar gereği yerine getirilmemiştir. İkinci bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda, Dairemiz içtihatlarına ve bozma kararına uygun olarak söz konusu alacakların hüküm altına alınabilecek % 5 fazla alacakları açık şekilde belirlenmiştir. Bu rapora göre alacaklar hakkında hüküm kurulmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil % 5 fazlası alacaklarında % 80 oranında hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle davacının fazla çalışma ücreti, fazla çalışma ücreti gecikme zammı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti gecikme zammı alacağının kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık kısmında açıklanan gerekçeyle bozulmuş, mahkemece Yargıtay uygulamalarına göre belirli bir hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği ancak bunun asıl alacağın 3 katından fazla olamayacağına ilişkin bir uygulama olmadığı ve bu yönde yasal bir düzenleme de bulunmadığı gerekçesiyle önceki hükümde direnilmiştir

Direnme hükmü davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Direnme hükmü davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacı lehine hükmedilen fazla çalışma ücreti % 5 fazla alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti % 5 fazla alacaklarında yapılan % 80 oranında takdiri indirim oranının az olup olmadığı, daha yüksek bir oranda indirime gidilmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce; fiziki dosyada direnmeye konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık bulunmamasına rağmen UYAP sisteminde “silinmiş evraklar” başlıklı kısımda kayıtlı 27.06.2014 tarihli duruşma zaptının hüküm kısmının dosya içinde yer alan direnmeye konu kısa karardan farklı olduğu dikkate alındığında kurulan hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. (mülga 1086 s. HUMK m.388) maddesi uyarınca kısa karar- gerekçeli karar çelişkisi niteliğinde bulunup bulunmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 298.maddesi uyarınca kararlarını gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HMK’nın 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Mahkemece yargılama sonunda verilen bu kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamadan sonra yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve yasal gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde yer alması gerekir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 E. ve 1992/4 K. sayılı ve 10.4.1992 günlü kararı).

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu HMK’nın 294 ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de anılan maddeler kamu düzeni amacıyla konulmuş, emredici hükümlerdendir. Bu maddeler uyarınca kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Ne var ki, uygulamada HMK’nın 294. maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Diğer taraftan; 6100 sayılı HMK’nın 305. maddesinde; hükümlerin tavzihi, hükmün müphem olması veya birbirine aykırı (çelişik) fıkralar ihtiva etmesi halinde, hükmün gerçek anlamının meydana çıkarılması için başvurulan bir yol olduğu belirtilmiş olup, hükmü değiştirecek nitelikte tavzih kararı verilmesi mümkün değildir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, fiziki dosyada direnmeye konu 27.06.2014 tarihli kısa kararda aynen;

“…Gerekçesi Yazılacak Kararda Açıklanacağı Üzere;

DAVANIN KISMEN KABULÜNE;

1.777,68 TL fazla çalışma ücreti alacağının, 100,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 31/08/2010 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

36.305,53 TL fazla çalışma ücreti gecikme zammı alacağının, 20.000,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 15/06/2011 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

165,08 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının, 100,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 31/08/2010 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

7.108,81 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti gecikme zammı alacağının, 3.000,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 15/06/2011 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

7.108,81 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti gecikme zammı alacağının, 3.000,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 15/06/2011 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

Dair karar, kararın tefhim ve tebliğinden itibaren 8 gün içerisinde temyiz yolu açık olmak üzere, davacı vekili yüzüne karşı, davalı vekillerinin yokluğunda, açıkça okunup usulen anlatıldı…” şeklinde karar oluşturulmuş iken;

UYAP ortamında kayıtlı 30.06.2014 tarihli yazı ile mahkemenin 2014/399 esas sayılı dava dosyasının 27/06/2014 tarihli celsesindeki duruşma zaptının maddi hatadan dolayı silinmesi hususunun “UYAP Uygulamaları Düzeltme Talep Formu” ile hakim tarafından istenildiği ve UYAP ortamında “silinmiş evraklar” adlı kısımda kayıtlı ve elektronik imzalı kısa kararın ise aynen;

“…2.148,59 TL fazla çalışma ücreti alacağının, 100,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 31/08/2010 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

60.395,73 TL fazla çalışma ücreti gecikme zammı alacağının, 20.000,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 15/06/2011 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

200,00 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının, 100,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 31/08/2010 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

12.325,21 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti gecikme zammı alacağının, 3.000,00 TL lik kısmına dava tarihi olan 15/06/2011 tarihinden itibaren geri kalan kısmına ıslah tarihi olan 27/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

Dair karar, kararın tefhim ve tebliğinden itibaren 8 gün içerisinde temyiz yolu açık olmak üzere, davacı vekili yüzüne karşı, davalı vekillerinin yokluğunda, açıkça okunup usulen anlatıldı…” şeklinde oluşturulduğu görülmüştür.

Bu durumda mahkemece kısa kararın UYAP ortamında değiştirilmek suretiyle önemli bir usul hatası yapıldığı ve bu suretle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu; çelişkili hüküm kurulduğu sonucuna varılmıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece 6100 sayılı HMK’nın 294, 298 ve 297/2 maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.

Direnme kararı sair temyiz itirazları incelenmeksizin bu nedenle usulden bozulmalıdır.

Bu durumda mahkemece kısa kararın UYAP ortamında değiştirilmek suretiyle önemli bir usul hatası yapıldığı ve bu suretle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu; çelişkili hüküm kurulduğu sonucuna varılmıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece 6100 sayılı HMK’nın 294, 298 ve 297/2 maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.

Direnme kararı sair temyiz itirazları incelenmeksizin bu nedenle usulden bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, UYAP ortamında yapılan değişiklikler hakkında gereğinin ifası için Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu’na bildirimde bulunulmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9172, Karar No: 2009/586, Tarih: 26.01.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/9172 E.  ,  2009/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı ... tarafından düzenlenen 12 adat ışıklı reklam tabelası konulması ve işletilmesine dair ihaleyi kazandığını ve 20.7.2001 tarihli sözleşme düzenlendiğini, ancak konulan panoların ... Büyükşehir Belediyesinin aldığı karar sonrası Büyükşehir Belediyesi tarafından yıkıldığını, bu nedenle reklamını aldığı dava dışı Punto Ltd. Şti.’nin zararını açılan dava sonunda 47.444.579.000 Tl olarak ödemek zorunda kaldığını, sözleşme nedeniyle zararının doğduğunu, zararının ödediği kira bedeli, ödenen teminat bedeli, faizleri, dava dışı şahıslarla yapılan sözleşmeler nedeniyle uğranılan zararlar ve mahrum kalınan karın davalıca ödenmesi gerektiğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere şimdilik 10.000.000.000 Tl’nin tahsilini istemiş 12.9.2005 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 699.945.87 YTL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, Büyükşehir Belediyesi ile sorunların giderilip durumunun 5.2.2002 tarihli yazıyla davacıya bildirildiğini, ancak davacının 1.taksitin bir kısmını ve 2. taksitin tamamını ödemediğini ve bu nedenle sözleşmenin iptal edildiğin savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece anılan 17.1.2008 tarihli bilirkişi ek raporu benimsenmek suretiyle 41.034.45 YTl’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalı, Büyükşehir Belediyesi ile sorunların giderilip durumunun 5.2.2002 tarihli yazıyla davacıya bildirildiğini, ancak davacının 1.taksitin bir kısmını ve 2. taksitin tamamını ödemediğini ve bu nedenle sözleşmenin iptal edildiğin savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece anılan 17.1.2008 tarihli bilirkişi ek raporu benimsenmek suretiyle 41.034.45 YTl’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davalının düzenlediği 12 adet reklam tabelasının konulması ve işletilmesi ihalesini davacını kazandığı ve taraflar arasında 20.7.2001 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesinin düzenlediği, kira sözleşmesine ek akit şartların 20.maddesinde, sözleşme süresince adres değişikliğinin bildirilmesinin zorunlu olduğu, bildirilmemesi halinde idarenin işletmeciye karşı sözleşmeye aykırılıktan dava açma hakkı olduğu gibi ilk belirtilen adrese yapılacak her şekildeki tebligat usulen yapılmış tebligat şeklinde olduğu, 37.Maddesinde ise toplam yıllık kira bedelinin %25’nin sözleşmenin yürürlüğü girdiği tarihten itibaren 15 gün içinde, bakiyesinin ise üçer aylık dönemler halinde ödeneceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı şirket tarafından davalıya yazılan yazılar üzerine, davalının 5.2.2002 tarihli yazıyla, Büyükşehir Belediyesince yaşanan sorunun çözüldüğü ve panoların yerine konulduğu, birinci taksitten 3.500.00 TL’nin ikinci taksitin ise tamamının ödenmediği, bu bedellerin bir hafta içinde ödenmemesi halinde sözleşmenin feshedilerek teminatın irat kaydedileceğinin bildirildiği, 5.2.2002 tarihli yazının davacı tarafından bildirilen adrese zabıta memurlarınca tebliğe çıkarıldığı ve ancak adresin 6 ay önce terk edilmesi nedeniyle tebliğ edilmediği, akabinde davacının 22.3.2002 tarihinde yeni adresini davalıya bildirdiği, davalı ... encümeninin 28.2.2002 tarihli kararla davacının adres değişikliğini bildirmeyip ödemeleri de yapmaması nedeniyle sözleşmenin feshine karar verdiği de sabittir. Hemen belirtmek gerekir ki taraflar arasındaki sözleşmenin 20.maddesi uyarınca 5.2.2002 tarihli yazının davacıya tebliğ edilmiş sayılması gerekir. Davacı şirket anılan yazıya rağmen birinci taksitten kalan 3.500 YTL ile ikince taksidi davalı belediyeye ödendiğini ispat edememiştir. Davacı 5.2.2002 tarihli yazıyla da bildirilmesine rağmen taksitleri ödemediği için temerrüde düşmüştür Bu itibarla davalı belediyenin sözleşmeyi tek taraflı olarak feshetmesi taraflar arasındaki sözleşme uyarınca haklıdır. Sözleşmenin feshine kusurlu davranışı ile neden olan davacının herhangi bir talepte bulunması olanaklı değildir. Mahkemece değinilen bu yön gözetilerek davanın tümüyle reddine kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabul karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Yukarıda açıklanan bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.