muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/396, Karar No: 2021/454, Tarih: 07.10.2021

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdurenin aşamalarda sanığın babasına ait ... yerinde satış elemanı olarak çalıştığını, 2010 yılı Ocak ayında sanığın, kendisiyle tanık ...’i temizlik yaptırmak için evine götürdüğünü, temizlik bittikten sonra kıyafetlerini giymek üzere odaya girdiği sırada sanığın da peşinden gelerek kendisine "Ne acelen var? Yemek yiyelim, öyle git." dediğini, saatin geç olduğunu ve evden bekleyeceklerini söyleyerek odadan çıkmak istediği sırada sanığın kapıyı kapatarak kendisine saldırdığını, aralarında bir arbede yaşandığını, sanığın üzerindeki kıyafetleri çıkardıktan sonra kendisinin giysilerini yırttığını ve zorla kendisiyle vajinal yoldan ilişkiye girdiğini, olay sırasında kendisi bağırdıkça ...’nın da televizyonun sesini yükselttiğini, bir süre sonra ...’nın odaya gelerek geç kaldığını ve gitmesi gerektiğini söylediğini, sanığın yırtılan giysilerinin yerine giymesi için eşinin kıyafetlerini kendisine verdiğini ve böylece evden ayrıldıklarını, korktuğu için bu durumu ailesine anlatamadığını ve sanığa ait ... yerinde bir süre daha çalıştıktan sonra işten ayrıldığını, bu süreçte âdet kanamasının geciktiğini fark eden annesi tarafından jinekoloğa götürüldüğünü ve hamile olduğunun anlaşıldığını iddia ettiği, sanığın ise aynı ... yerinde birlikte çalıştığı mağdureyle aralarında duygusal bir ilişkinin bulunduğunu, 2010 yılı Ocak ya da Şubat ayında ... isimli bir arkadaşının evinde gündüz vakti mağdurenin rızasıyla cinsel ilişkiye girdiklerini, olay tarihinde evli ve boşanma aşamasında olduğunu, mağdurenin de bu durumu bildiğini, temizlik için mağdure ve ...’yı evine götürdüğünü ancak o tarihte mağdureyle arasında bir cinsel ilişkinin gerçekleşmediğini, mağdureyle evlenmek niyetinde olduğunu ve suçlamayı kabul etmediğini savunduğu, ... Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesinin raporuna göre; sanığın %99,99 ihtimalle mağdureden kürtaj yoluyla tahliye edilen ceninin biyolojik babası olabileceğinin tespit edildiği anlaşılan olayda;

Olay tarihinde 17 yaşını bitirmiş ve 18 yaşının içerisinde olan mağdurenin, gerçekleştiğini iddia ettiği çocuğun nitelikli cinsel istismarı eyleminden sonra olayı adli mercilere derhal intikal ettirmeyip hamile olduğu ortaya çıkana kadar sanığın babasına ait ... yerinde çalışmaya devam etmesinin hayatın olağan akışına uygunluk göstermemesi, olay günü mağdureyle beraber sanığın evine temizliğe giden tanık ...’in aşamalarda mağdureyle sanığın evde hiç yalnız kalmadıklarını, temizlik bittikten sonra telefonla aradığı sanığın eve gelerek kendilerini otomobiliyle metrobüs durağına bıraktığını duraksamasız bir şekilde belirtmesi, tanıklar Yonca Okyar ile Nurettin Güvercin’in sanıkla mağdure arasında bir gönül ilişkisi bulunduğunu beyan etmeleri, katılan ...’nin Mahkemede alınan beyanında; mağdurenin bir akrabalarından 500 TL borç para istediğini öğrenmesi ve tanık ...’ın da mağdurenin sanığın evine temizliğe gittiğini söylemesi üzerine durumdan şüphelenerek mağdureyi takip etmeye başladığını, mağdurenin âdet döneminin gecikmesi ve karnının büyümeye başlaması üzerine doktora götürdüğünü ve bu şekilde hamile olduğunu öğrendiğini, mağdurenin de bu aşamada sanığın, kendisine tecavüz ettiğini anlattığını, bunun üzerine sanık ... babasıyla irtibata geçip sanığın babasından "Kızını kime pazarladıysan çocuğu da ona aldırt." şeklinde tepki gördükten sonra adli mercilere başvuruda bulunduğunu açıkça ifade etmesi, tanık Yunus’un mağdurenin sanığın evine temizliğe gittikten yaklaşık 15 gün sonra sanık tarafından cinsel istismara uğradığını söylediğini bildirerek olaya dair bizzat bir görgüsünün olmadığını ifade etmesi ve sanığın tüm aşamalarda mağdureyle rızasıyla cinsel ilişkiye girdiğine dair aksi kanıtlanamayan savunmaları birlikte göz önüne alındığında; sanığın mağdureyle zora dayalı olarak cinsel ilişki gerçekleştirdiği iddiasının şüphede kalması, bu şüphenin de yasal olarak sanık lehine değerlendirilmesinin gerekmesi nedenleriyle sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığa atılı eyleme mağdurenin rızasının bulunması nedeniyle sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yerel Mahkeme direnme hükmünün onanması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.03.2018 tarihli ve 18-100 sayılı direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 07.10.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/14140, Karar No: 2017/551, Tarih: 30.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/14140 E.  ,  2017/551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Asıl Karar Tarihi : 15.07.2015

Ek Karar Tarihi : 22.07.2015

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 100 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair hükme yönelik davalı vekilinin temyiz talebinin reddi

Davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427 ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.07.2015 tarih ve 2015/173-2015/259 sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın, isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17159, Karar No: 2010/5867, Tarih: 04.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/17159 E.  ,  2010/5867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, tasarruf teşvik nema alacağının ödetilmesine karar

verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir.

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6561, Karar No: 2022/2877, Tarih: 29.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/6561 E.  ,  2022/2877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 29/03/2022 tarihinde davacılar vekili Av. ...ile davalı .... ve diğerleri vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacılardan alınıp davalılara verilmesine,

21,40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15179, Karar No: 2014/783, Tarih: 21.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/15179 E.  ,  2014/783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının hizmet döküm cetvelinde görünen tüm işyerleri ve özellikle 11035802, 11032728, 11051420 sicil numaları iş yerleri açısından, işyeri tescil bilgilerini içeren belgelerin, ilaveten, işyeri SGK sicil bilgilerinin, davacının işe giriş ve işten çıkış bildirgelerinin, bu işyerlerinin davalı ... ile olan ilgilerine ilişkin belgeler ve bu işyerlerinin Belediye'den ihale alıp almadığının, aldı ise hangi dönemleri kapsar şekilde ve ne iş için ihale aldığının davalı ...'den sorularak cevabi yazının gönderilmesi, ayrıca davacının hizmet cetvelinde gözüken tüm şirketlerin davalı ... ile olan ilişkilerinin, davalı ...'den ihale alıp almadıklarının almış iseler hangi dönemleri kapsar şekilde aldıklarının davalı ...'ye yazılacak bir yazı ile tespit edilerek gönderilmesi için dosyanın yerel Mahkeme'sine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6073, Karar No: 2016/2401, Tarih: 07.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6073 E.  ,  2016/2401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet (5237 sayılı TCK'nın 155/1, 62, 50/1.a, 52/2-4 maddeleri gereğince hapisten çevrilen 3000 TL adli para cezası ve doğrudan verilen 500 TL adli para cezası)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'a ait olan motosikletin, belirli şekilde kullanılmak üzere ve geçici süreliğine sanığa teslim edilmesine rağmen sanığın, söz konusu motosikleti istenildiği zaman katılana iade etmeyerek üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, bu şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi, bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/1, 62, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 25 gün adli para cezası karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 155/1 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince, verilen 4 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere sonuç olarak 80.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11103, Karar No: 2012/12910, Tarih: 03.07.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/11103 E.  ,  2012/12910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 21/06/1998 tarihinden itibaren Tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle 21.06.1998 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Dosyadaki 01.07.1998 tarihli Toprak Mahsulleri Ofisi Alım Fişinden davacının sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı ve 2007 yılına kadar davacının Tekirdağ Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine ayçiçeği teslim ettiği anlaşılmakla,ilk kesinti tarihi olan 01.07.1998 'i takip eden ay başı olan 01.08.1997 tarihinden itibaren tespite karar verilmesi gerekirken, mahkemece 01.07.1998 tarihinden itibaren tespite karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.M.K’nun 370/2 maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün ikinci paragrafındaki "01.07.1998"rakamlarının silinerek yerine, “01.08.1997 ” rakamlarının yazılmasına, kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 03/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17775, Karar No: 2017/22360, Tarih: 19.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/17775 E.  ,  2017/22360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Davalı İl Özel İdaresi’ne ait işyerinde, alt işveren konumundaki şirkette çalışmaya başladığını ve çalışmasını 30/03/2014 tarihine kadar kesintisiz şekilde taşeron firmalarda ve İl Özel İdaresi’ne ait işyerinde devam ettirdiğini, davalı İl Özel İdaresi’nin tüzel kişiliğinin 6360 sayılı yasa ile 30/03/2014 tarihinde kaldırıldığını, bunun üzerine davacının da son alt işveren tarafından işten çıkarıldığını, 6360 sayılı yasa ile davalı kurumda çalışan kadrolu işçilere dair hak ve sorumlulukların devredilen kuruma geçeceğinin bildirildiğini, ancak taşeron firma işçilerinin de devredileceğine dair bir hüküm içermediğini iddia ile, kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarını talep etmiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının İl Özel İdaresinin çalışanı olduğunu, kendilerine devredilen bir alacak ve dosya bulunmadığını, mahkemece husumetin hangi idareye yöneltilmesi gerektiğinin tespit edilmesi lazım geldiğini, husumet itirazında bulunduklarını beyan ile davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık mevcuttur.

12/11/2012 tarihli 6360 sayılı Onüç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 5. fıkrasında 2. fıkrada (... de bulunmaktadır.) sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanunun kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle ... İl Özel İdaresini tüzel kişiliği sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22/02/2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.