muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14973, Karar No: 2012/2090, Tarih: 16.02.2012

Dava, 59 numaralı Orman Kadastro Komisyonu üyelerinden bir kısmının  ... tarafından kendilerine verilen yetki ve görevin dışına çıkarak; Orman ve Kadastro Yasaları ile 4785 sayılı Yasa karşısında hiçbir geçerliliği bulunmayan eski tapu kayıtlarının ve 1944 tarihli mahkeme kararının uygulanmasından söz edilerek o tarihte yürüklükte bulunan ve 02.09.1986 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, Orman Kadastro Yönetmeliğinin 60. maddesi dayanak gösterilerek yasa ve yönetmeliğe uygun olarak kurulmadığı için orman kadastro komisyonu niteliğinde olmayan yetkisiz üç kişilik bir heyet tarafından düzenlenen 31.07.1989 tarihli “Mahkeme Kararı Uygulama Tutanağı” esas alınarak özel mülkiyete konu olmayacak Devletin Hüküm ve Tasarrufu altındaki yerlerde yolsuz olarak oluşturulan ve yok hükmünde olan özel orman parsellerine ait tapu kayıtlarının iptali ile Hazine adına tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma kararı uyarınca işlem yapılarak karar verildiğinden yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, 19.01.2011 tarihli  Resmi Gazete'de yayımlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe  giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya  eklenen 36/A maddesinde “ Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum  ve kuruluşları tarafından kayıt lehdarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalılar  aleyhine vekalet ücreti dahil yargılama giderine hükmolunmaz” ve yine 6099 sayılı Yasanın 17. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya  eklenen Geçici 11. maddesinde “ Bu Kanununun 36/A maddesi hükmü , henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekalet ücreti dahil yargılama giderleri içinde uygulanır” hükümleri uyarınca  çekişmeli taşınmazın tapu  maliki olan davalılar   aleyhine vekalet ücreti dahil yargılama giderlerine hükmedilemeyeceğinden hükmün vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple, hükmün yargılama giderlerine ilişkin  “ 2, 3 ve 4 rakamlı bölümlerinin" tamamen hükümden çıkarılarak bunların yerine “19.01.2011 tarihli  Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya  eklenen 36/A ve 6099 sayılı Yasanın 17. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya  eklenen Geçici 11. maddeleri uyarınca  davacı ... Yönetimi  tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına, Orman Yönetimi  yararına vekalet  ücreti takdirine yer olmadığına" cümlelerinin  yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA,    19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdıkları peşin temyiz harcının istek halinde iadesine 16/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4274, Karar No: 2014/6644, Tarih: 07.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4274 E.  ,  2014/6644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkili aleyhine kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takipleri yapıldığını, ... 16. İcra Müdürlüğü'nün 2011/12648 sayılı dosyasında dayanak 1.100,00 TL bedelli bonoda müvekkilinin imzasının yer almadığını, 2011/12644 sayılı dosyasında dayanak 2.300,00 TL bedelli diğer bonoda ise müvekkili adına atılan imzanın sahte olduğunu, takibe konu senetlerde ''nakden'' ibaresi bulunduğunu, müvekkilinin davalıdan hiçbir şekilde nakit borç almadığını belirterek müvekkilinin söz konusu icra takipleri nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı tarafından işyerinin tüm işlerinin takibi için vekaletname ile dava dışı ...'un vekil tayin edildiğini ve bu şahsın davacının tüm işlerini yürüttüğünü, müvekkilinin muhtelif zamanlarda davacıya mal satışı yaptığını ve bu satışlar karşılığında vekil tarafından düzenlenen çek ve senetlerin itirazsız ödendiğini, davaya konu senetlerin ise verilen borç para karşılığı vekil ...'dan alındığını, vekaletnamede vekilin çek ve senet düzenleme yetkisi bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; davacıya ait işyeri ile ilgili tüm faaliyetleri yürütme olanağı sağlayan geniş kapsamlı bir vekaletnameyle vekil olarak atanan dava dışı ...'un, tacir olan davacının ticari mümessili konumunda olduğu ve 818 sayılı BK'nın 450/1 maddesi uyarınca müessese sahibi hesabına kambiyo taahhüdünde bulunma yetkisi bulunduğu, bu durumda vekil ... tarafından düzenlenen senetlerin vekalet veren davacıyı bağlayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6279, Karar No: 2014/3359, Tarih: 17.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6279 E.  ,  2014/3359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33456, Karar No: 2013/28129, Tarih: 28.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/33456 E.  ,  2013/28129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, yüzüne karşı verilen 28.06.2012 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra,06.07.2012 havale tarihli dilekçesiyle temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 28/ 11 /2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16366, Karar No: 2014/8521, Tarih: 26.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/16366 E.  ,  2014/8521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2013

NUMARASI : 2010/1441-2013/1176

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, sözleşmenin feshi nedeniyle ödenmeyen kira bedeli, sözleşmeden kaynaklanan cezai şart ve tazminatın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece kira alacağı ve tazminat isteminin kabulüne, cezai şart isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece taktir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin sözleşmede kira bedeli dışında kararlaştırılan ve hüküm altına alınan tazminata yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı hazine ile davalı arasında 2886 Sayılı Yasa hükümlerine göre düzenlenen 21/12/2009 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 11.maddesinde "kiracının fesih talebinde bulunması, kira dönemi sona ermeden faaliyetini durdurması, kiralananı amacı dışında kullanması, taahhüdünü sözleşme ve şartname hükümlerine uygun olarak yerine getirmemesi veya işletme ruhsatının her ne sebeple olursa olsun iptal edilmesi halinde kira sözleşmesi 2886 Sayılı Kanunun 62.maddesine göre tebligat yapmaya gerek kalmaksızın idarece feshedilerek kesin teminatı gelir kaydedilir ve cari yıl kira bedeli tazminatı olarak tahsil edilir" düzenlemesine yer verilmiştir. Fesih durumunda davalının tazminat ile sorumlu tutulabilmesi için öncelikle feshin davacı idare yönünden haklı nedene dayanıyor olması gerekir. Kira sözleşmesinde kiralananın ham toprak olduğu ve tarımsal amaçlı kullanılacağı belirtildiğinden kiralananın bu niteliği itibariyle TBK.nun 357.maddesinde düzenlenen ürün kirası hükümlerine tabi olduğu anlaşılmalıdır. Kira akdinin sona erme sebebinden biri de kiracının temerrütü olup, kira parasının ödenmemesi veya geç ödenmesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 362. Maddesinde (818 sayılı BK.nun 288.maddesi) düzenlenmiştir. Buna göre istenen kira parasının veya yan giderin muaccel (istenebilir) olması ve kira bedeli ile yan giderin verilen sürede ödenmemiş bulunması, ihtarnamede verilen süre içerisinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkca belirtilmesi gerekir. Kiracıya verilecek süre ürün kiralarında en az altmış gündür. Kira parasının geç ödenmesi nedeniyle davalı kiracıya keşide edilen ihtarname

kiracının temerrütünü düzenleyen ve az önce yukarıda açıklanan yasanın emredici hükmüne aykırı olduğundan, hukuki sonuç doğurmayacağı gibi sözkonusu fesih nedeniyle tazminat isteminde bulunulamaz. Belirtilen bu gerekçelerle tazminat isteminin reddi gerekirken mahkemece yazılı şekilde kabul kararı verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte yazılı neden nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 26/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5231, Karar No: 2008/6549, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/5231 E.  ,  2008/6549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu ... Köyü Karaçalı Mevkiindeki 7 parsel sayılı taşınmazı bitişik yollardan ve dereden sonra gelen taşınmazlarla (aynı köy ve komşu köyler sınırları içinde kalan tüm taşınmazlarla) birlikte gösteren daha geniş sınırlı kadastro pafta örneğinin getirtilerek dosya içine konulması; belirtilen kadastro pafta örneği üzerine eski ve yeni adları da belirtilmek suretiyle komşu köy sınırlarının işaret ettirilmesi;

2- Getirtilecek geniş sınırlı kadastro pafta örneğine göre dava konusu taşınmazın kuzeyindeki dere ile güney ve doğusundaki yollardan sonra gelen ve parsel numaraları belirlenecek taşınmazlara ait onaylı tutanak örneklerinin, varsa dayanakları kayıtların ve tespitleri kesinleşmişse kadastro sonrası oluşmuş tapu veya ortamalları sicil kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması,

3- Dava konusu taşınmaza komşu olan 8, 9 ve 10 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak; kesinleşmiş taşınmazlara ait kadastro sonrası oluşmuş tapu veya ortamalları sicil kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması,

4- Gerekçeli kararın davacı ... mirasçısı ölü ... ’un tüm mirasçılarına tebliği sağlanarak tebliğ belgelerinin dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3008, Karar No: 2007/3529, Tarih: 02.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3008 E.  ,  2007/3529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.8.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda ad, baba adı tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen 13.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava tapu kaydında isim ve baba adı düzeltilmesine ilişkindir.

Davalı davanın reddini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne 152 parsele ilişkin davanın reddine karar verilmiş, hükmü her iki taraf temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalı hazine vekilinin vekalet ücreti dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı dava dilekçesinde ... ilçesi ... Köyü 152 parseldeki tapu kaydında isim ve baba adı düzeltilmesini istemiş, dosya içerisine getirtilen tapulama tespit tutanağı aynı köyle ilgili ve davacının istemde bulunduğu kişinin tapu kaydında malik olduğu ancak aynı parselle ilgili tapu kaydının ... köyü 152 parsel olarak gösterildiği, talep edilen kişinin tapu kaydında malik olmadığı görülmüş mahkemece bu kayda değer verilerek 152 parselle ilgili davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının temyiz dilekçesine eklediği ... köyü 152 parselin tapu kaydında ismi düzeltilmesi istenilen kişinin tespit tutanağında olduğu gibi malik olduğu anlaşıldığından mahkemenin başka bir köye ait kaydı getirterek davacının murisinin malik olmadığından bahisle davanın reddine karar vermesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; reddedilen kısım üzerinden davalı yararına takdir edilen vekalet ücreti 13.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince yeni tarifeye göre vekalet ücreti verilmesi yerine eski tarife üzerinden vekalet ücreti verilmesi de doğru olmadığından hükmün bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1.bend gereğince davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2.benddeki nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 2.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/241, Karar No: 2010/253, Tarih: 07.12.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/8-241 E.  ,  2010/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2008/661

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Sanık H... Ç...'nın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/3 ve 5237 sayılı TCY'nın 62/1 ve 50/1. maddeleri uyarınca 6.000 YTL ve 375 YTL adli para cezaları ile cezalandırılmasına, sanığa 5237 sayılı TCY’nın 52/4. maddesi gereğince hapis cezasından çevrilen 6.000 YTL adli para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren takdiren 1 yıl, hapis cezasına bağlı verilen 375 YTL adli para cezasını ödemesi için ise, hükmün kesinleşme tarihinden itibaren takdiren 4 ay süre verilmesine, aynı madde uyarınca hapis cezasından çevrilen 6.000 YTL adli para cezasının takdiren 24 eşit aylık taksitlerle, hapis cezasına bağlı verilen 375 YTL adli para cezasının ise, takdiren 4 eşit aylık taksitlerle tahsiline, 1 adet tabanca ve boş şarjörün zoralımına ilişkin, Tire Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.07.2007 gün ve 43-181 sayılı hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 06.10.2010 gün ve 7700-11283 sayı ile;

“5237 sayılı TCK'nun 52/4. madde ve fıkrasının ‘adli para cezasının ödenmesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verilebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verilebileceği’ hükmü karşısında, bunlardan ancak birinin uygulanabileceği gözetilmeden, infazda tereddüte yol açacak şekilde hem adli para cezasının ödenmesi için mehil verilmesine, hem de bu cezanın taksitler halinde ödenmesine karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 22.11.2010 gün ve 661 sayı ile;

“5237 sayılı Yasanın 52. maddesinin 4. fıkrası uyarınca adli para cezasının ödenmesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verilmesinin yanında, bu cezanın taksitler halinde ödenmesine de karar verilmesinin olanaklı bulunup bulunmadığına ve sanık lehine yapılan temyiz başvurusu üzerine sanık aleyhine bozma yapılamasının mümkün olmadığına ilişkindir.

5237 sayılı Yasanın 52. maddesinin 4. fıkrasında, ‘Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adli para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği belirtilir’ hükmü öngörülmüştür.

Maddenin yazılış biçimine göre, hakimin adli para cezasının ödenmesi için mehil verme veya taksitler halinde ödenmesi seçeneklerinden birine hükmetmesi gerekmektedir. Hakim, mehil verme ile taksitlendirme yöntemini birlikte uygulayamaz. Bu yöntemlerden yalnızca birine karar verebilir. Adli para cezasının ödenmesi için mehil verme ve taksit¬lendirme seçenek yöntem durumundadır. Hakim, adli para cezasının ödenmesi için kişiye ya mehil verecek veya adli para cezasının taksitler halinde ödenmesine hükmedecektir. İki seçeneği bir arada uygulaması mümkün değildir. Bu itibarla, kararda, hem adli para cezasının ödenmesi için mehil verilmesine hem de bu cezanın taksitler halinde ödenmesine karar verilmesi yasaya aykırı olur.

Bilindiği üzere, 5275 sayılı Yasanın 4. maddesine göre, mahkûmiyet hükümleri kesinleşmedikçe infaz olunamaz. Yasanın 5. maddesi uyarınca mahkeme, kesinleşen ve yerine getirilmesini onayladığı cezaya ilişkin hükmü Cumhuriyet Başsavcılığına gönderir. Bu hükme göre cezanın infazı Cumhuriyet savcısı tarafından izlenir ve denetlenir. Anılan Yasanın 106. maddesinde ise adli para cezasının infazı hususuna ayrıntılı bir biçimde yer verilmiştir. Söz konusu maddede, adli para cezasının ödenmesi için mehil verme ile ilgili bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak maddenin 2. fıkrasında, adli para cezasını içeren ilamın Cumhuriyet Başsavcılığına verileceği, Cumhuriyet savcısının otuz gün içinde adli para cezasının ödenmesi için hükümlüye 20 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir ödeme emri tebliğ edileceği, 3. fıkrasında ise hükümlünün tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca hapsedileceği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiş, gerek doğrudan verilen adli para cezası ve gerekse özgürlüğü bağlayıcı cezadan çevrili adli para cezasının ödenmesi için hükmün kesinleşmesi tarihinden itibaren 1 yıl ve 4 ay olmak üzere ayrı ayrı mehil verilmiş ve ayrıca her iki adli para cezasının ayrı ayrı taksitler halinde ödenmesine karar verilmiştir. Adli para cezasının ödenmesi için tanınan mehlin kararın kesinleşme tarihinden itibaren başlayacağı, adli para cezasının taksitler halinde ödenmeye başlanmasının ise verilen mehil süresinin bitiminden sonra olacağı tabiidir. Dolayısıyla karar, bu açıdan infazda tereddüde yol açacak nitelikte bulunmamaktadır.

1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında, hükmün yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hükmün evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamayacağı hükme bağlanmıştır.

1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında, hükmün yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hükmün evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamayacağı hükme bağlanmıştır.

Aleyhe bozma veya aleyhe değiştirme yasağı adı ile bilinen ilke uyarınca, sanığın lehine temyiz üzerine hüküm cezanın türü ve miktarı açısından sanık aleyhine bozulamaz ve bozma üzerine yeniden verilen hüküm evvelki hükümle belirlenen cezadan daha ağır olamaz.

5237 sayılı Yasanın 52. maddesinin 4. fıkra hükmü maddi ceza hukukuna ilişkin bir kuraldır. Fıkra uyarınca adli para cezasının ödenmesi için mehil verme veya taksitler halinde ödenmesi yöntemlerinden birine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde her iki seçeneğe birlikte hükmedilmesi yasaya aykırıdır. Ancak, mahkûmiyet hükmü yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme hükmünün sanık aleyhine temyiz başvurusu olmadığından aleyhe bozma yapılamayacağı eleştirisinde bulunmak suretiyle onanmasına karar verilmesi yerine yazılı nedenle bozulmasına karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu kanaatine varılmıştır” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün eleştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında hem kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezadan çevrilen, hem de özgürlüğü bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan adli para cezalarının 5237 sayılı TCY'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmesi için mehil verilmesi ile birlikte ayrıca taksitler halinde ödenmesine de karar verilmesinin olanaklı olup olmadığı, olanaklı olmadığının belirlenmesi halinde ise, bu hususun kazanılmış hakka konu yapılıp yapılamayacağı noktalarında toplanmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın “Adli para cezası” başlıklı 52. maddesinin 4. fıkrası,

“(4) Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir” hükmünü taşımaktadır.

5237 sayılı TCY’nın 52. maddesinin 4. fıkrasında, 647 sayılı Yasadaki düzenlemeden farklı olarak adli para cezalarının ödenmesi hususunda seçimlik iki yöntem benimsenmiş olup,