muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1440, Karar No: 2025/1643, Tarih: 25.03.2025

Hemen belirtilmelidir ki, yasal düzenlemelerde diğer unsurların yanında taşınmazın vakfına dönmesi için sebep yönünden herhangi bir ayrım yapılmamış, " her ne sebeple olursa olsun..." demek suretiyle sair unsurların varlığı ve gerçekleşmesi halinde taşınmazın mazbut vakfına devrolunacağı hüküm altına alınmıştır.

Dosya içeriğinden; 3489 parsel sayılı 1060 m2 miktarlı avlulu kargir cami nitelikli taşınmazın 07.03.1961 tarihli tapulama işlemi ile ... Köyü Manevi Şahsiyeti adına tescil edildiği, 01.06.1981 tarihinde tashih ile İstanbul Belediyesi adına, 18.05.1987 tarihinde tashih ile Kartal Belediyesi adına, 24.11.1989 tarihinde tashih ile Pendik Belediyesi adına ve 01.02.1994 tarihinde tashih ile Tuzla Belediyesi adına tescil edildiği, 05.09.2006 tarihli Belediye Encümen kararı ile 3489 parselin 72,70 m2 kısmının yola terkinine, kalan 987,30 m2 kısmın ise yoldan ihdas (4262 ve 4263 parsel) edilen 956,63 m2 kısma birleştirilerek dava konusu 4264 parsel sayılı 1943,93 m2 miktarlı avlulu kargir cami nitelikli taşınmazın oluştuğu, tamamı Tuzla Belediyesi adına kayıtlı iken 3489 parsel sayılı taşınmazdan gelen 987,30 m2 kısmın TKGM 2005/3 Genelgesi kapsamında Hazineye bedelsiz devri ve geriye kalan 956,63 m2 kısmın vergi borcuna mahsuben 1.913.260 TL bedelle Hazineye devri nedeniyle 10.03.2017 tarihinde tescil edildiği, taşınmazda 26.09.2008 tarihli korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı şerhi bulunduğu, İstanbul 5 numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü yazısı ekinde 03.09.2008 tarih 1407 sayılı kararı ile 3489 parselde kayıtlı “... Cami ve Çeşmesinin” 1. grup eser olarak tescil edildiği, alınan bilirkişi raporunda vakfın sahih bir vakıf olduğunun, vakfiye içeriğinden Üsküdar’a bağlı ... karyesindeki/köyündeki bu caminin vakıf yoluyla vücuda geldiğinin sabit olduğunun, taşınmazın mazbut ... Vakfı adına tescili gerektiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince; çekişme konusu taşınmaz üzerinde koruma kurulu kararlarıyla 1. grup korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli olan “... Cami ve Çeşmesinin” bulunduğu, taşınmazın tevhit öncesi 3489 parsel olarak gösterilen bölümünün 5737 sayılı Kanun'un 30. maddesi uyarınca vakıf yoluyla meydana geldiği ve bölümün anılan yasal düzenleme uyarınca vakfına dönmesi gerekeceği kuşkusuzdur. Ancak yoldan ihdasen oluşan 4262(D) ve 4263(E) parsel olarak gösterilen kısmın ise kapsam dışında olduğu dosya kapsamından sabittir.

Öte yandan, davalı Hazine vekili tarafından istinaf konusu edilmeyen yargılama giderleri ve vekalet ücretine ilişkin hususun temyiz konusu yapılamayacağı da açıktır.

Hâl böyle olunca, taşınmazın ifrazının mümkün olup olmadığının belediye encümen kararına dayalı olarak belirlenmesi, ifrazı mümkün ise iptal ve tescile, ifrazın mümkün olmaması halinde paydaş kılınması suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Hâl böyle olunca, taşınmazın ifrazının mümkün olup olmadığının belediye encümen kararına dayalı olarak belirlenmesi, ifrazı mümkün ise iptal ve tescile, ifrazın mümkün olmaması halinde paydaş kılınması suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7332, Karar No: 2006/8299, Tarih: 18.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7332 E.  ,  2006/8299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) Alacaklı vekilinin temyiz incelemesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili takip talebinde 2004 ve 2005 yılları için 3095 Sayılı Kanunun 1. madesine göre faiz istemiş ve talebini bununla sınırlamıştır. Mevcut takipte bundan fazlasını talep edemez. Bu nedenle Anayasa 46. maddesine göre faiz istemi doğru değil ise; borçlu kurumca Bütçe Kanununa göre hesaplandığı ihtilafsız olan 2004 yılı için %15, 2005 yılı için %12 yerine taleple bağlı kalınarak 2004 yılı için %38, 2005 yılı için %32 oranına göre faiz hesabı yapılması gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle alacaklı yararına İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11964, Karar No: 2015/18882, Tarih: 20.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/11964 E.  ,  2015/18882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İŞ) Mahkemesi

K A R A R

Davacı hakkında düzenlenen, 2009/1399326 takip sayılı ödeme emrinin ön ve arka yüzünü gösterir aslı veya aslı gibi sureti, mahkemenizin 2014/124 E. sayılı dosyası ile... İdare Mahkemesi'nin 2013/677 E. 2014/588 K. sayılı dosyasının ilgili yerlerden getirtildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8447, Karar No: 2010/1443, Tarih: 17.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/8447 E.  ,  2010/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafça istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi. Gereği görüşüldü:

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatların aidiyetinin tespiti ve tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine, davaya konu muhtesatın kadastro tespit gününden sonra meydana getirildiğinin, bu nedenle de somut olayda 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleşmemesi nedeniyle mahkemece davacıların şerhe yönelik isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki, mahkemece davacıların tespit isteminin kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Öğreti ve uygulamada tespit davalarının dinlenebilmesi için genel dava koşullarından başka aşağıda açıklanan iki özel koşula daha ihtiyaç bulunduğu kabul edilmektedir.

1-HUKUKİ İLİŞKİ: Tespit davasının konusunu ancak bir hukuki ilişki oluşturabilir. Tespit hükmü bir hak ve alacağın var olup olmadığını, bir başka deyişle hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığını tespit eder. Bu nedenle uygulamada konusu yalnızca maddi olaylar olan tespit davalarının dinlenemeyeceği, maddi olay yada olayların ancak hukuki bir ilişki ile birlikte tespit davasına konu edilebileceği kabul edilmektedir.

2-HUKUKİ YARAR: Hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığının hemen tespitinde davacının hukuki bir yararı bulunmalıdır. Hukuki yarar koşulu özellikle tespit davasının açıldığı günde mevcut olmalı ve verilen hüküm kesinleşene kadar da varlığını sürdürmelidir. Bir hukuki ilişkinin hemen

tespitinde hukuki yarar bulunduğunun kabul edilebilmesi için de aşağıda belirtilen üç koşulun birlikte mevcut olması zorunludur.

a)YAKIN TEHLİKE: Davacının bir ... veya hukuki durumu halen mevcut veya yakın bir tehlike ile ciddi biçimde tehdit edilmiş olmalıdır.

b)TEHDİDİN ZARAR MEYDANA GETİREBİLECEK NİTELİKTE OLMASI: Objektif olarak değerlendirildiğinde yakın ve ciddi tehdit davacı için bir zarar meydana getirebilecek nitelikte olmalı, tehdit sebebiyle davacının hukuki durumu belirsizlik içinde bulunmalıdır.

c)TESPİT HÜKMÜNÜN TEHLİKEYİ ORTADAN KALDIRACAK NİTELİKTE BULUNMASI: Tespit hükmü koşulları usulün 237. maddesi hükmünde açıklanan kesin hüküm sonuçlarını meydana getirmekte ise de, eda bölümü bulunmadığından cebrî-icraya konu olmaz. Hal böyle olunca icra ve infaz kabiliyeti bulunmayan böyle bir hüküm almak üzere dava açmakta hukuki yarar bulunduğundan söz edilebilmesi için alınacak tespit hükmünün mevcut veya yakın tehlikeyi ortadan kaldıracak nitelikte olması gerekir.

c)TESPİT HÜKMÜNÜN TEHLİKEYİ ORTADAN KALDIRACAK NİTELİKTE BULUNMASI: Tespit hükmü koşulları usulün 237. maddesi hükmünde açıklanan kesin hüküm sonuçlarını meydana getirmekte ise de, eda bölümü bulunmadığından cebrî-icraya konu olmaz. Hal böyle olunca icra ve infaz kabiliyeti bulunmayan böyle bir hüküm almak üzere dava açmakta hukuki yarar bulunduğundan söz edilebilmesi için alınacak tespit hükmünün mevcut veya yakın tehlikeyi ortadan kaldıracak nitelikte olması gerekir.

Açıklanan bu olguların sonucu olarak; öğreti ve uygulamada davacının hukuki korunma ihtiyacını başka bir yolla tamamen giderebilmesinin mümkün olduğu hallerde soyut hukuki ilişkinin tespitini istemekte hukuki yararının bulunmayacağı, bu nedenle de eda davası açılabilecek hallerde tespit davası açılamayacağı kabul edilmiştir. Buna karşılık eda davası sonucunda elde edilecek hükmün tespite ilişkin bölümünün kapsam olarak tespit davasında elde edilecek hükmün kapsamından daha dar olması halinde eda davasından bağımsız olarak açılan tespit davasının dinlenmesi gerektiği de kuşkusuzdur.

Tespit davasının kendine özgü koşulları olarak tanımlanan bu koşullar ve dolayısıyla da hukuki yarar dava koşuludur. Bu nedenle davacının tespit davası açmakta hukuki yararı bulunup bulunmadığının diğer dava koşulları gibi taraflarca öne sürülmese bile mahkemelerce kendiliğinden araştırılması gerekir.

Tespit davasının kendine özgü koşulları olarak tanımlanan bu koşullar ve dolayısıyla da hukuki yarar dava koşuludur. Bu nedenle davacının tespit davası açmakta hukuki yararı bulunup bulunmadığının diğer dava koşulları gibi taraflarca öne sürülmese bile mahkemelerce kendiliğinden araştırılması gerekir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 699. maddesi hükmünde paylı mülkiyet halinde paylaşmanın malın aynen bölüşülmesi veya pazarlık yada artırmayla satılarak bedelinin bölüşülmesi biçiminde gerçekleştirileceği, 703. maddesi hükmünde de elbirliği halinde mülkiyette paylaştırmanın, aksine bir hüküm bulunmadıkça paylı mülkiyet hükümlerine göre yapılacağı açıklanmış, HUMK'un 565, 566 ve 567. maddelerinde ise paylaştırma veya ortaklığın giderilmesi davalarında sulh hakiminin basit yargılama usulüne göre yargılama yapacağı, yargılama sırasında ortaya çıkan ve miktar itibarıyla kendi görevine giren uyuşmazlıkları da basit usule göre çözümleyeceği, görevini aşan uyuşmazlıkların ise yazılı usule göre çözümleneceği, bu durumda sulh hakimi huzurunda uyuşmazlığın tespit edildiği günden itibaren on gün içinde davasını açmaya mecbur olduğu açıklanmıştır. Tapu kütüğünün beyanlar hanesinde taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın maliklerden birine veya birkaçına ait olduğuna ilişkin kayıt bulunması veya muhtesatın maliklerden biri veya birkaçı tarafından kendi adına ve hesabına meydana getirildiğinin maliklerin tümü tarafından kabul edilmesi ve bu konuda oybirliği sağlanması halinde, ortaklığın giderilmesi davasına bakan sulh mahkemesince taşınmazın satışından elde edilecek bedelinin paylaştırma oranının muhtesata isabet edecek satış bedelinin sadece bu muhtesatı meydana getiren malik veya maliklere verilmesini sağlayacak şekilde belirlenmesi ve buna göre hüküm verilmesi gerekir. Tapu kütüğünün beyanlar hanesinde bir kayıt bulunmaması ve muhtesatın kime ail olduğu konusunda taşınmaz malikleri arasında oybirliği sağlanamaması halinde ise mahkemenin bu konuyu ön mesele yapacağı, muhtesat değerine göre uyuşmazlığı çözmek kendi görevine giriyorsa uyuşmazlığı kendisinin çözeceği, görevini aşıyorsa muhtesatın kendisine ait olduğunu öne süren malik veya maliklere tespit davası açmak üzere süre vererek açılacak davanın sonucunu bekleyeceği, mahkemenin verilen süre geçtikten sonra açılacak davanın sonucunu beklemek zorunda olmadığı ancak gerek verilen süre üzerine ve gerekse taşınmaz maliklerince kendiliğinden açılacak böyle bir dava sonucunda verilecek ve kesinleşecek hükmün davanın taraflarını ve ortaklığın giderilmesi davasına bakan mahkemeyi bağlayacağı, bu nedenle de taşınmazın satışından elde edilecek bedelinin paylaştırılma oranı belirlenirken kesin hükme değer verilerek oranlama yapılacağı kuşkusuzdur.

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine 26.05.2004 günlü ve 5177 sayılı kanunla eklenen ek fıkra hükmünde de "Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11 inci madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir" denilerek muhtesatın kamulaştırma bedelinin muhtesatı meydana getiren malik dışındaki kişilere ödenmesi imkanı getirilmiştir.

Nitekim öğreti ve uygulamada bu hükümler dikkate alınarak muhtesatın üzerinde bulunduğu taşınmazın ortaklığının giderilmesi için açılmış ve davacının da taraf olduğu görülmekte olan bir davanın bulunması veya muhtesat yada üzerinde bulunduğu taşınmazın kamulaştırılması için karar alınmış olması hallerinde muhtesatı meydana getiren kişi veya kişilerin muhtesatın kendi adlarına ve hesaplarına, kendileri tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemiyle dava açmakta hukuki yararlarının bulunduğu, bu iki hal dışında muhtesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemiyle açılan tespit davalarının dinlenebilmesi için de ya tespit davası açılmasına imkan tanıyan özel bir kanun hükmünün bulunması veya az yukarıda açıklanan tespit davalarının kendine özgü koşullarının gerçekleştiğinin belirlenmesi gerektiği kabul edilmektedir.

Somut olaya gelince; davaya konu muhtesatın üzerinde bulunduğu 157 ada 156 parsel sayılı taşınmaz ve üzerindeki muhtesatın kamulaştırmasının sözkonusu olmadığı, taşınmazın ortaklığının giderilmesi için açılmış bir davanın da bulunmadığı gözetildiğinde davacıların tespit davası açmakta hukuki yararlarının bulunmadığı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca mahkemece açıklanan bu olgular göz önüne alınarak tespit isteminin de dava koşulu yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken tespit isteminin kabulü yönünde hüküm verilmesi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 347,20 TL temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine iadesine, 17.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21908, Karar No: 2015/14342, Tarih: 01.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21908 E.  ,  2015/14342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/236674

Mahkemesi : Bakırköy 9. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 02.04.2014

Numarası : 2013/1089 - 2014/387

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezanın ertelenmesi gerektiğine ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık Sabri Gürbüz'ün yönetimindeki mikser kamyonuyla arıza yapan pompa kamyonunu çekmeye gittiği, çekmeye çalışırken 2 araç arasına bağladığı ve ancak tam olarak yerleştiremediği çeki demirinin kopması sonucu pompa kamyonunun geri giderek hız alıp, yolda seyir halinde olan katılanın aracına çarptığı ve katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığı olayda, sanığın tam kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayininde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte oluşa uygun olmayacak derecede fazla ceza tayini suretiyle teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği ancak mahkemece güvenlik tedbirlerine karar verilmesinde de TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen adalet ve orantılılık ilkesinin gözetilmesi gerektiği nazara alınmaksızın şoförlükle geçimini temin eden sanık hakkında sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1- “Günün ekonomik koşulları, paranın alım gücü, sanığın ekonomik ve şahsi halleri” şeklindeki yetersiz gerekçe ile sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Ödenmeyen adli para cezasının infazı kısıtlar şekilde 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23168, Karar No: 2016/799, Tarih: 14.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/23168 E.  ,  2016/799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu şirketler hakkında bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu şirketlerin yasal sürede icra mahkemesine yaptıkları başvuruda, bononun, şirketleri temsile yetkili kişiler tarafından imzalanmadığını, imzalayanların temsile yetkili olmadıklarını ileri sürerek takibin iptalini talep ettikleri, mahkemece, tensip zaptının tebliğinden itibaren 2 haftalık kesin süre içerisinde imza örneklerinin bulunduğu yerlerin bildirilmemesi nedeni ile ispatlanamayan istemin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 170/b maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanun'un 68/a-3. maddesinde; "Tatbike medar imza mevcutsa bununla, yoksa borçluya yazdıracağı yazı ve attıracağı imza ile yapılacak mukayese ve incelemelerden veya diğer delil ve karinelerden icra mahkemesi, reddedilen imzanın borçluya aidiyetine kanaat getirirse itirazın muvakkaten kaldırılmasına karar verir. Hakim lüzum görürse oturumun bir defadan fazla talikine meydan vermeyecek surette, bilirkişi incelemesi de yaptırabilir." hükmü düzenlenmiştir.

İİK'nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır." hükmü yer almaktadır. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 211. maddesinde ise imza incelemesinin yöntemi gösterilmiş olup, buna göre hakim bilirkişi incelemesine karar verir ise önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzaları, ilgili yerlerden getirtir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.

Anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin senet elinde olup, takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir (Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı). Bu nedenle yukarıda açıklanan şekilde borçluya süre verilmek suretiyle ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamayla sonuca gidilemez.

Somut olayda, bononun şirketleri temsile yetkili kişiler tarafından imzalanmadığı, imzalayanların temsile yetkili olmadıkları ileri sürüldüğüne göre, borçluların başvurusu bu hali ile imzaya ve borca itiraz niteliğinde olup; imza incelemesi yapılmadan taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü mümkün değildir.

O halde, mahkemece, ispat yükünün alacaklıda olduğu göz önünde bulundurularak, öncelikle imzanın borçlulara ait olduğu yönünde alacaklının elindeki deliller sorulup HMK'nun 324. maddesi kapsamında delil avansının yatırılması yönünde işlem yapıldıktan ve borçluların da göstereceği deliller varsa aynı yöntemle toplandıktan sonra İİK'nun 170. maddesi uyarınca imza incelemesi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile itirazın reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

UE
Yargıtay — Esas No: 2015/22317, Karar No: 2017/7591, Tarih: 06.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/22317 E.  ,  2017/7591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, 03.07.2003 tarihinde meydana gelen olay sonucu yaralanan sigortalıya Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun'un 26/1. maddesi uyarınca davalıdan rücuan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece hükme esas alınan 07.07.2014 tarihli hesap bilirkişi raporunda sigortalıya bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinin davalı kusuruna karşılık miktarı hesaplanırken ilk peşin sermaye değerinin kusur karşılığına doğrudan sosyal yardım zammının eklenmesi yoluna gidilmiş olup bu miktarın da kusur karşılığı hesaplanmamıştır. Bir başka anlatımla ilk peşin sermaye değerine eklenecek sosyal yardım zammının davalının kusur oranına karşılığının bulunması gerekirken sosyal yardım zammı kusur karşılığı hesaplanmaksızın doğrudan eklenmiştir. Diğer taraftan tedavi giderleri yönünden bir araştırma yapılmamış ve bu yönden davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece tedavi giderleri ile ilgili ödeme belgelerinin davacı Kurumdan celp edilmesi ve sonucuna göre davalının kusur karşılığına karar verilmesi ile gelire ilişkin sosyal yardım zammının tamamının değil davalının kusur karşılığının hüküm altına alınması gerektiğinden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 06.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.