muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28526, Karar No: 2013/29661, Tarih: 10.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/28526 E.  ,  2013/29661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki ile tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinde aracı ile seyir halinde olan sanığın görevli trafik ekibi tarafından denetim amacıyla durdurulduğu, sanığın aracını çalışır vaziyette bırakarak müşteki trafik polis memurunun yanına gittiği, müştekinin sanıktan evrakını istediği, sanığın aracın ruhsatını müşteki polis memuruna verdiği, müşteki polis memurunun sanıktan ehliyetini istemesi üzerine sanığın ehliyetinin olmadığını söyleyip araçtan nüfus cüzdanını getireceğini beyan ederek aracına yöneldiği, müştekinin de sanığın hareketlerinden şüphelenip peşinden gittiği, sanığın araca bindiğini gören müştekinin sanığın kaçacağını anlaması üzerine kaçmasını engellemek amacıyla aracın açık olan şoför kapısından kontak anahtarına uzandığı sırada sanığın aracını hareket ettirdiği ve araçla müşteki polis memurunun ayağının üzerinden geçerek yaralanmasına sebebiyet verdiği anlaşılmakla, sanığın eyleminin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturma ihtimali bulunduğundan davaya bakma, delilleri takdir etme ve sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi için dosyanın görevsizlik kararı verilerek Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3635, Karar No: 2017/9948, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/3635 E.  ,  2017/9948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/953, Karar No: 2013/10082, Tarih: 19.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/953 E.  ,  2013/10082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi .tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Takip tarihi itibariyle yürürlükte bulunan İİK'nun 170/3. maddesine göre; "İnkar edilen imzanın borçluya ait olduğu anlaşılırsa ve itiraz ile birlikte takip ikinci fıkraya göre durdurulmuşsa, borçlu sözü edilen senede dayanan takip konusu alacağın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere inkar tazminatına ve takip konusu alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum edilir ve itiraz reddedilir".

Somut olayda, borçlunun imzaya itirazı reddedildiğine ve takipte 18.01.2010 tarihinde durdurulduğuna göre borçlu aleyhine tazminata ve para cezasına hükmedilmesi doğru ise de; bu tazminat ve para cezasının asıl alacak miktarı yerine ferileri de kapsar şekilde tüm takip miktarı üzerinden hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Fethiye İcra Hukuk Mahkemesinin 23.09.2011 tarih, 2009/743 E.- 2011/550 K. Sayılı kararının hüküm bölümünün (2) nolu bendinde yer alan " ... 61.780,00 TL ... ", (3) nolu bendinde yer alan " ... 15.445,00 TL. .. " ibarelerinin karar metninden çıkarılarak yerlerine sırasıyla " ... 60.000,00 TL. .. " ve " ... 15.000,00 TL ... " ibarelerinin yazılmasına, kararın düzeltilen bu şekli ile  İİK. 366 ve HUMK.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17375, Karar No: 2018/1184, Tarih: 13.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17375 E.  ,  2018/1184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik ve iftira suçlarından açılan davada mahkemenin 2008/512 E.-2009/558 K sayılı kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan 1 yıl 8 ay mahkumiyet kararının verildiği, bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 02.06.2014 tarihli 2012/27122 E.-2014/10756 K. sayılı ilamıyla sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün iftira suçu yönünden mükerrer karar sebebiyle bozulmasına karar verildiği ve bu karar ile sanık hakkında sahtecilik suçu yönünden verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının kazanılmış hak teşkil ettiği, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda bu kez mahkemece kısa kararda sanık hakkında 2 yıl hapis cezasına hükmedildiği halde gerekçeli karar yazımı sırasında sonuç cezanın kazanılmış hak gözetilerek 1 yıl 8 ay olarak düzeltildiği görülmüşse de; hükmün esasını kısa kararın oluşturacağı, kısa karar verildikten sonra hükmün değiştirilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden gerekçeli kararda sonuç cezanın 1 yıl 8 ay olarak değiştirilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, kısa kararın verildiği hüküm fıkrasına “TCK 204/1 maddesi gereğince takdiren 2 yıl süreyle hapis cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinden sonra gelmek üzere “1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak oluşturduğu gözetilerek TCK’nın 62. maddesi gereğince cezası 1/6 oranında indirilerek sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24138, Karar No: 2022/12402, Tarih: 18.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/24138 E.  ,  2022/12402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklanan rücuen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın reddine dair verilen 09/09/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 24/03/2014 gün 2014/3429 E. 2014/4914 K. sayılı ilamında; “…Dosya kapsamından, davalının dava dışı bir kişiyi yaraladığı, olayın emniyet güçlerine bildirilmesi üzerine polis memurlarının müdahale için olay yerine geldiği, davalının oradan kaçarak bir otele sığındığı, polis memurunun ise otele girerek davalıyı yakalamak için peşinden gittiği sırada, merdiven boşluğunu farkedemeyip düşmesi sonucu yaralandığı ve bu nedenle yaralanan polis memuruna 2330 sayılı Yasa uyarınca ödemede bulunulduğu anlaşılmaktadır. Yine, polis memurunun yaralanmasıyla ilgili olarak davalı hakkında ceza davası açılmadığı görülmüştür. Eldeki rücu davasına konu olayda, dava dışı polis memurunun farkedemediği merdiven boşluğundan düşerek yaralanması ile davalının eylemi arasında illiyet bağı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde, davalının, yaralanan polis memuruna ödenen tazminattan sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmadığı benimsenerek hakkındaki istemin reddedilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, söz konusu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 18/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2407, Karar No: 2021/3392, Tarih: 05.04.2021

**17. Hukuk Dairesi         2021/2407 E.  ,  2021/3392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310 “(1)Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ...’nın 04/03/2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından, İtiraz Hakem Heyetince davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6865, Karar No: 2021/6451, Tarih: 09.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/6865 E.  ,  2021/6451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenleme suçundan sanık ...'in mahkumiyetine dair Adana 2. İcra Ceza Mahkemesinin 31/05/2017 tarihli ve 2016/432 esas, 2017/325 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1. fıkra 2. cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi üzerine yapılan uyarlama yargılaması sonucunda sanığın mahkumiyetine ilişkin Adana 2. İcra Ceza Mahkemenin 10/04/2018 tarihli ve 2016/432 esas, 2017/325 sayılı ek kararına karşı sanık müdafii tarafından yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ve adı geçen sanığın 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 36.710,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Adana 3. İcra Ceza Mahkemesinin 26/04/2019 tarihli ve 2019/41 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 03.03.2021 gün ve 2019 - 17355 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2021 gün ve KYB - 2021 / 31337 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Sanık hakkında her ne kadar Adana 3. İcra Ceza Mahkemesince sanık müdafii tarafından yapılan itirazın kabulü ile Adana 2. İcra Ceza Mahkemenin 10/04/2018 tarihli ve 2016/432 esas, 2017/325 sayılı uyarlamaya ilişkin ek kararının kaldırılarak, sanığın 380 gün adli para cezası üzerinden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddesine göre 7.600,00 Türk lirası adli para cezası ve 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1. maddesi uyarınca çek bedelinin karşılıksız kalan miktarından az olamayacağından bahisle 36.710,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, Adana 2. İcra Ceza Mahkemesinin 31/05/2017 tarihli ve 2016/432 esas, 2017/325 sayılı kararında, sanık hakkında 300 gün adli para cezası üzerinden 6.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılma yoluna gidildiğinin anlaşılması karşısında, Adana 2. İcra Ceza Mahkemesinin 31/05/2017 tarihli kararı ile 300 gün üzerinden verilen 6.000,00 Türk Lirası adlî para cezasının sanık lehine kazanılmış hak olacağı, dolayısıyla uyarlama kararı sonrası verilen mercii kararındaki 380 gün adli para cezasının, uyarlama öncesi verilen ilk karardaki 300 günlük adli para cezasına göre sanık aleyhine olacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine konu edilen dosyada, sanık hakkında 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesine aykırı şekilde karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme suçundan süresi içinde yapılan şikayet üzerine başlayan yargılama sonucu, 31.05.2017 tarihinde yürürlükte bulunan 5/1. maddesi gereği, 3095 sayılı Kanun gereği ticari işlerde uygulanacak temerrüt faizi, icra dosya masrafları vs. gider kalemlerinin de hesaplanması suretiyle; sanığın öncelikle 300 gün adli para cezasına, günlüğü 20TL'den 6000 TL adli para cezasına, Kanun gereği hükmedilecek cezanın miktarı, çekin karşılıksız kalan miktarından, temerrüt faizi, icra masrafları vs. giderlerden az olmayacağından; sanığın neticeten 50.693,54 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve çek düzenleme ve çek hesabı açmaktan yasaklanmasına dair hüküm kurulduğu, hükmün istinaf yoluna gidilmeksizin kesinleştiği, infaz aşamasında Anayasa Mahkemesinin 26.07.2017 tarihli, 2016/191 E. 2017/131 K. sayılı kararıyla; Çek Kanunu'nun 5/1. maddesinde yer alan "temerrüt faizi vs. gider kalemlerine" dair kısmın iptaline hükmedildiği ve madde metninden bu kısmın çıkartıldığının anlaşılması üzerine, mahkemece bu kez dosyanın re'sen ele alınarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, sanığın öncelikle 1836 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek neticeten 36.720 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve çek düzenleme ve çek hesabı açmaktan yasaklanmasına dair hüküm kurulduğu, hükme karşı bu kez sanık müdafiince "sanığın savunma hakkının kısıtlandığı" gerekçesiyle yapılan istinaf başvurusu üzerine; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 2018/1453 E. 2019/737 K. sayılı kararıyla, 5275 sayılı Kanun'un 101/3. maddesi uyarınca, uyarlama yargılaması sonucu verilen hükümlere karşı ancak itiraz yasa yoluna başvurulabileceğinden bahisle dosyanın incelenmeksizin iade edildiği, itiraz merci olan Adana 3. İcra Ceza Mahkemesinin 26.04.2019 tarihli 2019/41 D.İş. sayılı kararıyla, 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde verilecek cezanın çekin karşılıksız kalan miktarından az olamayacağı gerekçesiyle itirazın kabulüyle sanık hakkındaki hükmün kaldırılmasına ve sanığın öncelikle 380 gün adli para cezasıyla, günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 7.600 TL adli para cezasıyla, verilecek ceza çekin karşılıksız kalan miktarından az olmayacağından sanığın neticeten 36.710 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına kesin olarak karar verdiği görülmüştür.

Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı ilamat - infaz savcılığınca, sanık hakkında kesinleşen ve infaza esas 36.710 TL adli para cezasının infazında, mahkemece günlüğü 20 TL'den hesaplanan hapse çevirme katsayısının, 5275 sayılı Kanun gereği bu miktardan uygulanması halinde hukuka aykırılık oluşacağı, ancak 5275 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinde açıkça yazılı olduğu üzere günlüğü 100 TL'den hapse çevrilmesi için bir ek karar verilmesi gerektiği yönünde mahkemeye başvurulduğu, mahkemece aynı dosya üzerinden verilen 20.09.2019 tarihli ek kararda; başvurunun ancak kanun yararına bozmaya konu edilebileceği gerekçesiyle infazın durdurulmasına karar verildiği ve infaz savcılığınca Adalet Bakanlığından infaza dair sorunun çözülmesi için kanun yararına bozma talep edildiği görülmüştür.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan kanun yararına bozma ihbarnamesi içeriğinde, merci Adana 3. İcra Ceza Mahkemesinin 26.04.2019 tarihli, 2019/41 D.İş. sayılı kesin nitelikli kararının, sanık hakkında Anayasa Mahkemesinin iptal kararı öncesinde ilk kez hükmedilen temel ceza olan 300 gün üzerinden verilen 6.000 TL adli para cezasının sanık lehine bir kazanılmış hak olacağı, sonradan merci tarafından verilen 380 gün adli para cezasının ise sanığın daha aleyhine bir sonuç doğuracağı gözetilmeden karar verilmesinin hukuka aykırı olacağından bahisle, merci kararının bozulmasının talep edildiği,

Ancak, talepnamede sanık hakkında takdiren hükmedilen 300 gün adli para cezasının, yargılamanın ilk aşamasında belirlenen bir temel ceza olduğu, bu miktardan başlayan uygulama sonucu sanığın neticeten 50.693,54 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün kesinleştiği fakat infaza esas teşkil etmediği, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonrasında, bir uyarlama yargılaması yapıldığı ve sanık hakkında temel ceza olarak takdiren ve teşdiden 1836 gün adli para cezasından başlayan ve neticeten 36.720 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına dair yeni bir hüküm kurulduğu, bu hükme karşı yapılan itiraz sonucu bu hükmün de kaldırıldığı ve merci tarafından takdiren 380 gün adli para cezasından başlayarak neticeten sanık hakkında 36.710 TL adli para cezasına hükmedildiği, sonuç ceza olarak (infaza esas olacak şekilde) sanık hakkında ortada sadece 36.710 TL adli para cezası hükmü bulunduğu, kazanılmış hak kavramının sanık hakkında uygulanan uyarlama davası öncesinde kurulan ve hukuken bir değer atfedilemeyecek olan temel ceza belirlemesiyle bir ilgisi olmadığı, keza sanık hakkında infaza esas mahiyette verilen en lehe cezanın bozulması istenen ve merci tarafından 26.04.2019 tarihinde itiraz üzerine verilen sonuç ceza miktarı olduğu anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yukarıda tüm ayrıntılarıyla anlatılan somut uyuşmazlıkta; kanun yararına bozma yoluna başvuran infaz savcılığınca ileri sürülen infaza esas (sonuç ceza) olan adli para cezasının günlüğünün hangi miktar üzerinden hapse çevrileceği hususunda, mahkemece hükmün infazına dair tereddütün giderilmesi için bir karar verilmesi gerekirken, 20.09.2019 tarihli ek kararla sadece infazın durdurulmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olup olmaması sebebiyle, bu ek karar yönünden kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceğinin takdir ve ifası için, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/442, Karar No: 2007/633, Tarih: 05.02.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/442 E.  ,  2007/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi raporlarında münavebeye alınan buğday ve domates ürünleri için 2004 yılına ait olmak üzere dekar başına ortalama üretim giderlerinin dökümünün yapıldığı (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) detaylı üretim giderleri cetvelinin İl Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden,

2-Bozma kararı sonrası dosyaya getirtilen 15.6.2006 gün ve 4315 sayılı veri cetveli ile dosyada mevcut 30.9.2004 gün ve 5999 sayılı cetvelde bildirilen ve bilirkişilerce münavebeye alınan buğday ve samanı ile domates ürünlerinin 2004 yılına ilişkin dekar başına ortalama verim miktarları arasındaki farklılığın nedenlerinin yine İl tarım Müdürlüğünden sorulup alınacak açıklama ve cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 5.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.