muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23299, Karar No: 2012/23508, Tarih: 19.10.2012

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun personel devrine ilişkin 50. maddesinde, "Bu Kanunun 8 ve 11 inci maddeleri uyarınca tüzel kişiliği kaldırılan belediyelerin kadroları ve personeli; katılma hâlinde katıldıkları belediyeye, köye dönüştürülme hâlinde ilgili il özel idaresine devredilir. Devredilen personelden kadro ve görev unvanları değişmeyenler, aynı unvanlı kadrolara atanmış sayılırlar. Devredilen personelden durumlarına uygun boş kadro olmayanların veya mevcut kadro unvanı ile atamaları yapılamayanların kadro unvanları üç ay içerisinde ilgili belediye meclisi veya il genel meclisince aynı sınıf içerisinde kalmak kaydıyla değiştirilir. Bu değişiklikten itibaren bir ay içerisinde ilgililerin durumlarına uygun kadrolara atamaları yapılır. Söz konusu personel, atama işlemleri yapılıncaya kadar devredildikleri belediye veya il özel idaresince ihtiyaç duyulan işlerde görevlendirilebilirler. Bunlar yeni bir kadroya atanıncaya kadar eski kadrolarına ait aylık, ücret, ek gösterge, her türlü zam ve tazminatları ile diğer malî haklarını devredildikleri belediye veya il özel idaresinden almaya devam ederler. Devredilen personelden memur statüsünde görev yapanların, atandıkları yeni kadrolarının aylık, ekgösterge, her türlü zam ve tazminatları ile diğer malî hakları toplamının net tutarının, eski kadrolarına bağlı olarak en son ayda almakta oldukları aylık, ek gösterge, her türlü zam ve tazminatları ile diğer malî hakları toplamı net tutarından az olması hâlinde aradaki fark giderilinceye kadar atandıkları kadrolarda kaldıkları sürece herhangi bir kesintiye tâbi olmaksızın tazminat olarak ödenir.Tüzel kişiliği kaldırılan belediyelerde 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 4 üncü maddesinin (B) fıkrasına göre istihdam edilen sözleşmeli personelin pozisyonları, başka bir işleme gerek kalmaksızın devredildikleri belediye veya il özel idaresi adına vize edilmiş sayılır." hükümleri düzenlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının, noterden işverene gönderdiği ihtarname ile işyerinde 15.02.2008-14.02.2010 tarihleri arası geçerli olan Toplu İş Sözleşmesinden doğan aile yardımı ve ikramiye alacağının ödenmesini talep ettiği, 08.04.2009-14.02.2010 tarihleri arasında geçerli olan Toplu İş Sözleşmesinin 44. maddesinde, Toplu İş Sözleşmesi kapsamına giren işçilere 657 sayılı Kanuna tabi devlet memurlarına ödenen aile yardımının aynen uygulanacağının, 56/B. maddesinde ise, 52 günlük ücreti tutarındaki ilave tediyelere ilaveten ayrıca yılda 60 günlük ücretleri tutarında ikramiye ödeneceğinin belirtildiği, 5. maddesinde, Toplu İş Sözleşmesi imza tarihinden sonra üye olanların üyeliklerinin Hizmet-İş Sendikasınca işverene bildirildiği tarihten itibaren yararlanacaklarının belirtildiği, davacının davalı işyerinde çalışmaya başladıktan sonra Hizmet-İş Sendikasına üye olduğu, davacıdan sendika aidatının ödeme talep edilen dönemlerde kesildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, 5216 sayılı Kanun'un ek 2. maddesinde, "Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları, devir işleminden önce haklarında uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesi veya bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenmeye devam olunur.

Pozisyon değişikliği hali dahil yapılacak bu devir işlemi, ücret ile diğer malî ve sosyal haklarda değişiklik yapılmasına hak kazandırmaz ve başka bir toplu iş sözleşmesinin uygulanmasını isteme hakkını vermez. Devir işleminden sonra yapılacak toplu iş sözleşmelerine ise bu işçilerin mevcut ücret ile diğer malî haklarında diğer işçiler için kararlaştırılacak artış oranı veya miktarını geçecek şekilde artış öngören ya da diğer işçilerden farklı yeni malî ve sosyal haklar verilmesini sağlayacak hükümler konulamaz." hükmü gereğince davacının davalı işyerine nakledildikten sonra nakledildiği tarihte işyerinde yürürlükte olan başka bir Toplu İş Sözleşmesinin uygulanmasını isteyemeyeceği ortada iken davanın reddi yerine kabulüne dair yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11468, Karar No: 2010/13213, Tarih: 13.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11468 E.  ,  2010/13213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ORDU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2010

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları F.'nın yaşlı hasta ve okuma yazma bilmediği halde, birkısım taşınmazları ölünceye kadar bakma akti ile temlik ettiğini ve vasiyetname düzenlediğini ileri sürerek, tapu iptal tescil, vasiyetnamenin iptali ve tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile ölünceye kadar bakma akti ile temlik edilen taşınmazlar yönünden davanın kabulüne, diğer isteklerin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı H.E. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Birleşen davalar, tapu iptal tescil, tenkis ve vasiyetnamenin iptali isteklerine ilişkindir.

Davacılar; miras bırakanları Fatma'nın 91 yaşında iken, sinir hastası olup, okuma yazması olmadığı halde, taşınmazlarını ölünceye kadar bakma akti ile temlik ettiğini ayrıca vasiyetname düzenlendiğini ileri sürerek eldeki davayı açmışlar, mahkemece davanın kısmen kabulü ile ölünceye kadar bakma aktine konu taşınmazlar yönünden tapunun iptal ve tesciline yönelik davanın kabulüne ilişkin hükmün, iptal tescil davalısı tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesindeki iddianın ileri sürülüş biçiminden diğer iddiaların yanısıra ehliyetsizlik hukuksal nedenine de dayanıldığı açıktır.

Ne varki, ehliyetsizlik iddiasının kamu düzeni ile ilgili olduğu ve re'sen ve öncelikle incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin bu hususta bir araştırma yapılmamıştır,

Dava dilekçesindeki iddianın ileri sürülüş biçiminden diğer iddiaların yanısıra ehliyetsizlik hukuksal nedenine de dayanıldığı açıktır.

Ne varki, ehliyetsizlik iddiasının kamu düzeni ile ilgili olduğu ve re'sen ve öncelikle incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin bu hususta bir araştırma yapılmamıştır,

Bilindiği üzere; davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun “ fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir “ biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç ( yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlamış. 10. maddesinde de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit ) olmayı kabul ederek “ ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. “ hükmünü getirmiştir. “Ayırtım gücü “ eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “ yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır. Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tesbitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K.’nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mutaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Hal böyle olunca; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 11.04.1990 tarih ve 1990/1-152-1990/236 Sayılı Kararındada vurgulandığı üzere, davada dayanılan maddi olaylar bakımından birkaç hukuki sebebin birarada gösterilmesinde ilke olarak usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı ancak hukuki ehliyetsizlik iddiasının kamu düzeni ile ilgili olup, öncelikle incelenmesi gerekeceği gözetilerek hükme yeterli bir araştırma yapılması, miras bırakanın hukuki ehliyete haiz olduğunun belirlenmesi halinde davada ileri sürülen diğer iddiaların araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/22897, Karar No: 2020/14611, Tarih: 30.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/22897 E.  ,  2020/14611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 1072 sayılı Yasaya aykırılık ve kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makinaları hakkında Kanunun 1. maddesinde rulet, tilt, langırt ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet isteyen otomatik, yarı otomatik, el veya ayakla kullanılan oyun makinaları ve benzerlerini bulundurmak veya çalıştırmak veya yurda sokmak yahut imal etmeyi yasakladığı ve madde kapsamında bu aletlerle kumar oynatılması halinde ayrıca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan da ceza verileceğine ilişkin bir hüküm bulunmaması karşısında, 1072 sayılı Kanun kapsamındaki tombala makinası ile tombala oynatılması eyleminde TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır” hükmü karşısında sanığın 1072 sayılı Kanun'un 1 ve 2. maddesi ile cezalandırılması gerekirken her iki suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın, adli para cezasına çevrildiğinin anlaşılması karşısında, uygulanma koşulları bulunmadığı halde TCK.nın 58. maddesinin tatbiki,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.06.2020 gününde 1 nolu bozma nedeni oy çokluğuyla, diğer bozma nedeni yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanık ...'nun eylemine uyan TCK.nın 228/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin, Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2015 gün ve 2014/1247, Esas 2015/1100 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede,

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanık ...'nun eylemine uyan TCK.nın 228/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin, Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2015 gün ve 2014/1247, Esas 2015/1100 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede,

1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makinaları hakkında Kanunun 1. maddesinde rulet, tilt, langırt ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet isteyen otomatik, yarı otomatik, el veya ayakla kullanılan oyun makinaları ve benzerlerini bulundurmak veya ‘’çalıştırmak’’ veya yurda sokmak yahut imal etmeyi yasakladığı ve madde kapsamında bu aletlerle kumar oynatılması halinde ayrıca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan da ceza verileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, 1072 sayılı Kanun kapsamındaki tombala makinasını ‘’çalıştırmak’’ suretiyle tombala oynatılması eyleminde TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır” hükmü karşısında sanığın aynı zamanda özel norm niteliğinde olan 1072 sayılı Kanunun 1 ve 2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 228/1. maddesi ile cezalandırılmasına karar verilmesi;

Yasaya aykırı bulunarak hüküm oyçokluğu ile bozulmuştur.

Ancak 1072 sayılı Rulet,Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makinaları Hakkında Kanunun 1. maddesi “ Türk Ceza Kanununun 228 inci maddesinin kapsamı dışında kalsa bile umuma mahsus veya umuma açık yerlerde her ne ad altında olursa olsun kazanç kasdiyle oynanmasa dahi rulet, tilt, (…) (2) ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet istiyen, otomatik, yarı otomatik el veya ayakla kullanılan oyun alet veya makinaları ile benzerlerini bulundurmak veya çalıştırmak veya yurda sokmak yahut imal etmek yasaktır. “ hükmünü haiz olup, madde içeriğinden açıkça anlaşılacağı üzere yasa koyucunun amacı Türk Ceza Kanununun 228'inci maddesinin kapsamı dışında kalsa bile; bu niteliği haiz oyun alet ve makinaları ile benzerlerinin bulundurulması, çalıştırılması, yurda sokulması veya imal edilmesi eylemlerini cezalandırmaktır. Bu alet ve makinalar ile kumar oynanmasa dahi bulundurulması bizatihi suç teşkil etmektedir.

Türk Ceza Kanununun 228/1 maddesi “ Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden aşağı olmamak üzere adlî para cezası ile cezalandırılır.” 228/6 maddesi ise “ Ceza Kanununun uygulanmasında kumar, kazanç amacıyla icra edilen ve kar ve zararın talihe bağlı olduğu oyunlardır.” hükümlerini haizdir.

Türk Ceza Kanununun 228/1 maddesi “ Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden aşağı olmamak üzere adlî para cezası ile cezalandırılır.” 228/6 maddesi ise “ Ceza Kanununun uygulanmasında kumar, kazanç amacıyla icra edilen ve kar ve zararın talihe bağlı olduğu oyunlardır.” hükümlerini haizdir.

1072 sayılı Rulet,Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makinaları Hakkında Kanunun 1. maddesinde öngörülen suçun kanuni tanımında bir unsur olarak neticeye yer verilmemesi sebebiyle bu suç sırf hareket suçudur. Bu sebeple sayılan alet ve makineleri bulundurma, çalıştırma, yurda sokma veya imal etme anında suç tamamlanmaktadır. Bu suçta yer alan alet ve makineleri bulundurma, çalıştırma, yurda sokma veya imal etme fiilleri ile Türk Ceza Kanununun 228. maddesinde düzenlenen kumar oynanması için yer ve imkân sağlama fiilleri birbirinden ayrı fiillerdir.

Öyle ki çoğu zaman 1072 Sayılı Kanunun 1. maddesinde sayılan fiiller, Türk Ceza Kanununun 228. maddesindeki suç açısından hazırlık hareketi niteliğindedir. Ancak bu hazırlık hareketi niteliğindeki fiiller 1072 Sayılı Kanunun 1. maddesinde suç olarak düzenlendiğinden cezalandırılabilir hale gelmiştir. Üstelik iki suçtaki fiiller birbirinden bağımsız fiillerdir. Bu sebeple tek fiille birden fazla suçun gerçekleştirilmesi de söz konusu olmamaktadır. İki suç arasında gerçek içtima söz konusudur.

Aksi düşünce 6136 sayılı Kanuna göre gerekli izinler alınmadan taşınan, bulundurulan, yurda sokulan ateşli silah veya bıçakla yaralama, tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması gibi suçlarda da Türk Ceza Kanununun 44/1. maddesi uyarınca fiilin tek kabul edilerek eylem için öngörülen en ağır cezayı gerektiren suçtan ötürü yargılama yapılmasını gerektirir ki, bu durumun yasal mevzuata ve yerleşik uygulamalara uygun olmadığı düşünülmektedir.

Anlaşılacağı üzere, başlı başına bulundurulması suç teşkil etmeyen aletlerle (oyun kağıdı, taşlar, pullar vs ) kumar oynanması halinde eylem Türk Ceza Kanununun 228. maddesi kapsamında değerlendirilecektir. Oysa 1072 Sayılı Kanunun kapsamına giren bir alet ve makine ile kumar oynanmasa dahi eylem aynı kanunun 1. ve 2. maddesi uyarınca suç teşkil edecek ve cezalandırılacaktır. Bu kanunda sayılan alet ve makinelerle aynı zamanda kumar oynatılması halinde de her iki eylem nedeniyle cezalandırma yoluna gidilecektir. Somut olayda işlenen fiil birden fazladır. Bu nedenle Türk Ceza Kanununun 44/1. maddesinde yer alan “ İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır.” hükmünün somut olayda uygulanma imkanı mevcut değildir.

Belirtilen gerekçeler ile yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanarak karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin takdirine, yasal ve yeterli gerekçeye göre temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükümlerin ONANMASI görüşüyle, sayın çoğunluğun hükmün bozulması yönündeki görüşüne katılmıyorum. 30.06.2020
Yargıtay — Esas No: 2014/26619, Karar No: 2014/24859, Tarih: 05.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/26619 E.  ,  2014/24859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy boşluğuna ve yoluna tecavüz suçunun mağduru köy tüzel kişiliği olup suçtan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan şikayetçinin bu suçtan açılan davaya katılma hakkı bulunamdığı gibi katılma kararı verilmiş olması da temyiz hakkı vermeyeceğinden şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/44432, Karar No: 2010/154, Tarih: 18.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/44432 E.  ,  2010/154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ... davalı ... tarafından temyiz edilmiş, davacı avukat tarafından duruşma talep edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, ... tarafından kurulan Mersin Meslek Yüksek Okulunda çalışmakta iken, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı Üniversite Rektörlüğü, Mersin MYO’nun YÖK kararı ile kapatılması ve işlemi yapanın üniversite olması nedeniyle diğer iki davalıya husumetin yönetilemeyeceğini, davacı ile aralarında işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını, davanın Yüksek Öğretim Kurumuna karşı açılması gerektiğini, MYO’nun üniversiteye devredilmediğini, sadece adı geçen okula tahsisli mal varlığının üniversitemize devrine karar verildiğini, ancak devre esas işlemlerin henüz tamamlanmadığını, okulda çalışan idari ve akademik personelin devrinin söz konusu olmadığını, ancak eğitim ve öğretimin aksamaması için eğitim ve öğretim döneminin bitimi tarihine kadar davacının eski statüsünde çalıştırıldığını, kapatılan eski MYO yönetimi tarafından yapılan süreli sözleşmenin bitim tarihi itibariyle iş sözleşmesinin sonlandırıldığını, iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, kaldı ki, sözleşmenin kapatma nedeniyle sonlandırıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar usulüne uygun tebligata rağmen duruşmalara katılmamışlar, yazılı bir cevap da vermemişlerdir.

Davacı diğer davalılar hakkındaki davasından 31.1.2008 tarihli dilekçe ile feragat etmiştir.

Mahkemece davalı ... Rektörlüğünün tüzel kişilik kazanmayan bir kuruluşa yasadaki yetki nedeni ile el koyduğu, bu el konulan okulun faaliyetine devam edebilmesi için bir kısım işçileri işten çıkarmak zorunda olduğu, üniversitenin çalıştıracağı kimseleri yasalarına göre seçmek zorunda olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında işyerinin davalı Üniversiteye devredilip edilmediği ve iş sözleşmesinin davalı Üniversite tarafından feshedilmesinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.