muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9380, Karar No: 2016/8941, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9380 E.  ,  2016/8941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Aile ve ... 1.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı 13.06.2013 tarihli dilekçe ile; ...'in biyolojik anne ve babasının ... ve ... olduğu halde kendisinin anne ve babası olan ... ve ...'ın nüfusuna tescil edildiğini, ...'nın oğlu ... ile evlendiğini, nüfus kütüğünde ...'nın kardeşi, eşi ...'nın teyzesi olarak kayıtlı olduğunu, nüfus kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını, ... Aile Mahkemesinin 2012/1355 Esas sayılı dosyasında evliliğin butlanı davası açıldığını ileri sürüp, yanlışlıkların düzeltilerek ... ile ...'nın kardeş olmadıklarının tespitine karar verilmesi istemiyle asliye hukuk mahkemesinde dava açmıştır.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi; " ...uyuşmazlığın soybağının düzeltilmesi istemine ilişkin olduğundan davaya bakma görevinin Aile Mahkemesine ait bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... 1. Aile Mahkemesi ise ; "....davanın gerçeğe aykırı beyanla oluşturulan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunun 36. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait bulunduğu ..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Soybağı davası ile kayıt düzeltme davası, sonuçları bakımından benzerlik göstermekte ise de, içerik ve yargılama kuralları açısından kendilerine özgüdürler ve Kanununun özel hükümlerine tabidirler. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5133 sayılı Kanun ile değişik 4/1. maddesinde; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun üçüncü kısmı hariç olmak üzere ikinci kitabından (TMK. m. 118-494 ) doğan bütün dava ve işlere aile mahkemesinde bakılacağı düzenlenmiştir. Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 282. maddesi ve devamında düzenlenmiş olup aile mahkemelerinin görevi kapsamındadır.

Somut olayda, nüfus kaydında görülen kişilerin gerçek anne ve baba olmadığı; başka hanede bulunan kişilerin gerçek anne ve baba oldukları, eş söyleyişle, nüfus kaydında görünen anne ve baba arasında soybağı bulunmadığı iddia edilmektedir. Bu durumda uyuşmazlığın soybağının düzeltilmesi istemine ilişkin olduğundan davanın Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21. ve 22. maddeleri gereğince; ... 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.10.2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/46518, Karar No: 2013/6596, Tarih: 25.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/46518 E.  ,  2013/6596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, resmi bayramlarda çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde muhasebeci olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence askerlik nedeniyle feshedildiğini ancak haklarının ödenmediğini, hergün 08.00-22.00 arası çalıştığını, 24.00'a kadar halı saha işi ile uğraştığını ayrıca yazın harman zamanı da kantarda çalışmak suretiyle fazla çalışmaları olup ödenmedğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacağı, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşamı defini ileri sürerek, davacının askere gitmeden önce izin dilekçesi verdiğini, feshe dair beyanı olmadığını, fazla çalışması bulunmadığını, çalışma saatinin 08.00-17.00 saatlere arası olup halı sahanın 01/12/2007 tarihinde açıldığını oyup olduğunda davacının görevli olduğunu, yazın ise harman zamanı 1 ay süre ile belediye kantarında vardiyalı görevlendirildiğini, resmi bayramlarda da çalışmadığını, belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini askerlik nedeniyle feshettiğinden kıdem tazminatına hak kazandığı, dinlenen kanıklar davacının her gün 08,00 – 17:00 saatleri arasında haftada 5 gün çalıştığını ve ayrıca 17:00'den sonra ve Cumartesi ile Pazar ile resmi ve dini bayramlarda halı sahada görev aldığını, yaz döneminde de kantarda görev yaptığını beyan etmiş olup işyerinde fazla mesai yapıldığı, hafta tatili ve resmi tatillerde çalışıldığnını davacı tarafından ispatlandığı, belirtilerek davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda fazla çalışma hesabı yapılırken, "davacı ile çalışan tanıkların davacının hafta içi 5 gün 8.00-17.00 arası çalışma yapıp 17.00 dan sonra ve hafta sonu halı sahada çalıştığını, yazın ayrıca kantarda görev yaptığını resmi bayramda çalıştığını halı sahanın 2006-2007 yılında açılmış olduğunu beyan ettikleri" belirtilerek bu beyanlara göre davacının günde ortalama 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, hafta tatili açısından ise, yine " tanıkların davacının hafta sonu halı sahada çalıştığı ve yazın ayrıca 2,5 -3 ay süre ile kantarda görev yaptığına yönelik beyanları" dikkate alınarak fazla çalışma ve hafta tatili hesabı yapılmış ise de, bu değerlendirmelere göre davacının çalışma düzeni net olarak ortaya konmamış olup bu rapora itibarla hüküm kurulması hatalı bulunmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, davalı Belediyeden davacının sözü edilen kantar ve halı sahada görevlendirme yazıları ile halı sahanın faaliyete geçiş tarihi araştırılıp, davacının çalışma dönemi içindeki halı saha maç sayısı belirlenip, bundan sonra özellikle davacı tanıklarının beyanları dikkate alınarak, davacının normalde haftada 5 günlük çalışması üzerinden hesap yapılıp, hangi zamanlarda ve hangi saatlerde hafta içi 17.00 den sonra çalışma yaptığı, varsa cumertesi günü çalışmaları tespit edilip, kantar ve halı saha çalışmaları ayrıştırılıp ayda kaç kez 7. gün çalışması yaptığı da tespit edilerek çalışma düzeni net olarak ortaya konup, denetime elverişli rapor almaktır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4151, Karar No: 2012/6231, Tarih: 24.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4151 E.  ,  2012/6231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazda irtifak tesisi ile idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesinden,

2-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan kayısı ürününün sulu şartlarda 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi, üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11611, Karar No: 2013/13000, Tarih: 21.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/11611 E.  ,  2013/13000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/05/2011 tarih ve 2007/615-2011/229 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21/06/2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı.Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tasarruflarını davalı bankadaki 43171 nolu vadesiz mevduat hesabına yatırdığını, davalı bankanın müvekkilinin bilgisi dışında mevduat hesabı ile ilişkili olarak 21087 nolu yatırım hesabını açtığını, müvekkilinin 43171 nolu vadesiz mevduat hesabındaki tasarruflarının yok edilerek hesabının sıfırlandığını, davalı bankadan hesap ekstreleri talep edilmesine rağmen müvekkilinin oyalanıp parasının ödenmediğini, müvekkilinin davalı bankadan kredi kartı ve bankamatik kartı aldığını ve bunları zaman zaman kullandığını, aile ferlerine havaleler yaptığını, ancak internet hesabı açmadığı gibi, şifre alıp internet üzerinden işlem yapmadığını, davalı banka tarafından ibraz edilen ekstrelere göre 25.05.2005 tarihinde müvekkilinin sahip olduğu 61.880,00 TL üzerinden dava ikame olunduğunu, müvekkilince gerçekleştirilmeyen ve müvekkilinin imzasını taşımayan tüm işlemlerin dava konusu olduğunu ileri sürerek, 61.880,00 TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davasının hangi tarihte, hangi işlemden, ne miktar için olduğunu açıklaması gerektiğini, davacı ile 30.11.2001 tarihinde bankacılık hizmet sözleşmesi imzalanarak 43171 nolu vadesiz mevduat hesabı açıldığını, bu sözleşme hükümleri uyarınca da resen 21087 nolu yatırım hesabı açıldığını, davacıya kredi kartı ve bankamatik kartı verildiğini, davacının internet üzerinden de işlemler yaptığını, davacının her yaptığı işlemin önceki işlemi zımnen kabul sayılacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile 30.11.2001 tarihinde bankacılık hizmet sözleşmesi imzalanarak 43171 nolu vadesiz mevduat hesabı açıldığı, bu sözleşme hükümleri uyarınca 21087 nolu yatırım hesabı açıldığı, davacı tarafından ilk defa 23.09.2003 tarihinde ATM’den interaktif bankacılık şifresi belirlendiği, 25.09.2003 tarihinde internet şifresi ile işlem yapılmaya tanımlandığı ve kullanılmaya başlandığı, yatırım hesabından vadesiz mevduat hesabına aktarılan 34.135,43 TL’nin vadesiz mevduat hesabı kredili olarak kullanıldığı için vadesiz hesaptan kullandırılan kredilerle mevduat bakiyesinin sıfırlandığı gerekçesiyle davacı davasını kanıtlayamadığından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının davalı banka nezdinde bulunan hesabındaki parasının davacının bilgisi ve talimatı dışında çekilmiş olduğu iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, alınan bilirkişi asıl ve ek raporu doğrultusunda kredi borcu karşılığı kullanımlar sonucunda mevduat bakiyesinin sıfırlandığı, ayrıca davacının vadesiz mevduat hesabının kredili olarak kullanıldığının davalı bankanın ticari defter ve belgeleri ile kanıtlandığı, davacının davasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı vekili 27.05.2010 tarihli, kök rapora itiraz dilekçesinde tarihleri tek tek bildirilen ödeme dekontlarındaki imzaların davacıya ait bulunmadığını, davalı banka tarafından ibraz edilen CK kodlu işlem dekontlarındaki imzaların da davacıya ait olmadığını bildirerek yeni bir bilirkişi raporu alınmasını talep etmiştir. Mahkemece, alınan ek rapor içeriği ise davacı vekilinin itirazlarını karşılayacak nitelikte değildir. Bu itibarla mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Ayrıca davalı bankanın 26.10.2009 havale tarihli cevabi yazısında da davacı adına ilk defa 23.09.2003 tarihinde ATM aracılığıyla interaktif bankacılık şifresi alındığı, 25.02.2005 tarihinde saat 18.35’de şubenin 4 nolu gişe 118 numaralı fişi ile davacının interaktif şifrelerinin iptal edildiği ve fakat iptal fişinde imza bulunmadığı gibi davacının talimatının da bulunmadığı, aynı gün saat 18.41’de tekrar ATM aracılığı ile internet şifresi alındığı, 20.06.2005 tarihinde şubenin 6 nolu gişe 46 numaralı fişi ile iptal edildiği, işlem dekontunda ... isimli kişinin imzasının bulunduğunun bildirildiği görülmekle, davacı da hiçbir zaman internet şifresi alıp kullanmadığını iddia ettiğine göre anılan hususlar ve davacı vekilinin bilirkişi raporlarına karşı ciddi itirazlarını karşılayacak şekilde yeni bir rapor alınıp ve davacının kendisine ait olmadığını iddia ettiği ödeme dekontları üzerinde de imza incelemesi yaptırılarak hasıl olacak sonuca göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1731, Karar No: 2024/3152, Tarih: 09.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1731 E.  ,  2024/3152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/480 E., 2021/224 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Tekirdağ ili Çorlu ilçesi Yenice Mahallesinde kain 2512 parsel sayılı taşınmaz, 340 m2 yüzölçümü ile arsa vasfıyla davacı adına 30.7.1987 tarihinde satış suretiyle tescil edilmiştir.

Davacı vekili, vekil edeninin dava konusu 2512 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, yörede 2005 yılında yapılan ve 12.07.2005 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması sırasında çekişmeli taşınmazın orman sınırı içine alındığını, bu işleminin yanlış olduğunu açıklayarak, dava konusu taşınmaza ilişkin sınırlamanın iptali ile taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılmasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davanın kabulüne dair verilen kararın davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 15.10.2018 tarihli ve 2018/2941 Esas, 2018/6368 Karar sayılı kararı ile, taşınmazın orman vasfının belirlenmesine ilişkin araştırmanın yeterli olmadığı, komşu parsellere ilişkin olarak açılan dava bulunup bulunmadığı hususunun da araştırılması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece, dava konusu taşınmazın evveliyatının ve halihazır durumunun orman vasfında olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, mülkiyeti davacıya ait olup 94 numaralı Orman Kadastro Komisyonu Kararı ile orman sınırları içerisine alınan Tekirdağ ili Çorlu ilçesi Yenice Mahallesi 2512 parsel sayılı taşınmazın orman tahdit sınırları dışına çıkarılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 10 yıllık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 05.05.2005-05.11.2005 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 12.05.2005 tarihinde ilan edilerek 12.01.2006 tarihinde kesinleşen 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 sayılı Kanun) ile değişik 2/B uygulaması bulunmaktadır.

Dava, 10 yıllık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 05.05.2005-05.11.2005 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 12.05.2005 tarihinde ilan edilerek 12.01.2006 tarihinde kesinleşen 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 sayılı Kanun) ile değişik 2/B uygulaması bulunmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4749, Karar No: 2022/6476, Tarih: 02.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/4749 E.  ,  2022/6476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, tehdit suçunun temyiz dışı eşe ve altsoya karşı kasten yaralama suçları ile birlikte işlenmediği belirlenerek yapılan incelemede;

a-... tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b-... gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin ... tarihli ve ...sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar vermesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6700, Karar No: 2017/340, Tarih: 09.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/6700 E.  ,  2017/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkili şirkete borcundan dolayı dava dışı borçlular ... Koll. Şti., Hulusi ... ve ... hakkında ... 6. İcra Müdürlüğü'nün 2013/4126 E. sayılı dosyası ile Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/499 D.iş sayılı ihtiyati haciz kararına istinaden borçlu ...'nın ... plaka sayılı aracına 26.04.2013 tarihinde ihtiyati haciz konulduğunu, ödeme emrinin 07.05.2013 tarihinde tebliğ edilerek takibin itiraz edilmeksizin 14.05.2013 tarihinde kesinleştiğini, ilk haczin müvekkiline ait olmasına rağmen buna uygun hazırlanmayan sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Temlik alan şikayet olunan vekili, şikayetçi tarafından borçlunun menkulleri üzerine 26.04.2013 tarihinde konulan hacizlerin yasal sürede satış istenmediğinden düştüğünü ve 24.07.2013 tarihinde yeniden, haciz konulduğundan sıra cetvelinin usulüne uygun düzenlendiğini savunarak şikayetin reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçi tarafından bedeli paylaşıma konu araç üzerine 26.04.2013 tarihinde ihtiyati haciz konulduğu, satışının 16.01.2014 tarihinde istenildiği için haczin düştüğü, bu kez 24.07.2013 tarihinde yeniden haciz konulduğu, bu haciz esas alınarak düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmsına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.