muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9595, Karar No: 2022/25679, Tarih: 20.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/9595 E.  ,  2022/25679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat ile sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümler yönünden;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik, katılan sanık ... müdafisi ile sanık ...'in temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan meşru müdafaa nedeniyle verilen beraat hükmü yönünden; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

... Barosuna kayıtlı olarak Avukatlık yapan sanık ...'nın vekil sıfatıyla takip ettiği bir dosyanın arşivden çıkarılması hususunda ... İcra Dairesi müdür yardımcısı ... ile tartıştığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü ve tarafların birbirlerini karşılıklı olarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir mahiyette yaraladıkları olayda; tanıklar ..., ..., ... ve ...'nun beyanlarına göre sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kalmadığı, haksızlık teşkil eden eylemi ilk kimin gerçekleştirdiğinin de tespit edilememesi karşısında; olayın çıkış sebebi üzerinde durularak TCK’nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin sanık lehine uygulanma olanağı tartışıldıktan sonra sonucuna göre kasten yaralama suçu bakımından sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1711, Karar No: 2008/1884, Tarih: 29.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1711 E.  ,  2008/1884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2007

Davacı,   teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşı ile tescil tarihleri arasında   tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşı olan 01.08.1994 ile 01.03.2006 tescil tarihleri arasında 2926 Sayılı Yasa’ya göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı yasadan yararlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, sigortalılık tespitine ilişkin olarak, dava açıldıktan sonra, davalı kurum tarafından davacının tescil tarihinin 01.08.1994 tarihine çekilmesi nedeniyle, “Davanın konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 5458 sayılı yasadan yararlanılması gerektiğinin tespitine yönelik taleple ilgili olarak ise, “Davacının 5458 sayılı yasanın ilgili hükümlerinden yararlandırılmasına karar verilmiş ve karar süresinde davalı kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir. Sigortalılık tespitine yönelik taleple ilgili mahkemenin kararı yerindedir. Ancak davacının 5458 sayılı yasadan yararlanma koşullarında mahkemece yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Davacının 05.06.2006 tarihinde davalı kuruma verdiği dilekçe tarım Bağ-Kur sigortalılığının ilk tevkifat tarihini takip eden aybaşına çekilmesini istediği ve anılan dilekçesinde 5458 sayılı yasadan yararlanma doğrultusunda bir talebinin bulunmadığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık geriye yönelik tescil talebinin 5458 sayılı yasadan yararlanma talebini de kapsayıp kapsamadığı noktasında toplanmaktadır. Yerel mahkemece, davacının 5458 sayılı yasanın öngördüğü 3 aylık süre içerisinde kuruma tescil için başvuruda bulunduğu, ve bu başvurunun anılan 3 aylık sürenin dolmasından sonra reddedildiği ve dava açıldıktan sonra da kurumun tescil tarihin geriye çektiğinden, Sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri ve hakkaniyet gereği davacının 5458 sayılı yasanın hükümlerinden yararlandırılmasının uygun olacağı sonucuna varılmışsa da varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı yasanın 2.maddesinde maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine

göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine kadar bir ay süre ile uzatılmasına,” karar verilmiştir. Bu duruma göre Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Kanundan yararlanmak için anılan yasadan yararlanma istemi de içeren dilekçe ile kuruma başvurulması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca da prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunmayan davacının bu yöne yönelik talebinin reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21568, Karar No: 2014/14849, Tarih: 24.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21568 E.  ,  2014/14849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2013

NUMARASI : 2012/415-2013/1132

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01/05/2007 olduğunun ve hizmet süresinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı müteveffa S. D.a ait .... plakalı ticari takside 01.05.2007-2010/10.ay arasında şoför olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir..

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 03.05.2007-18.05.2007 tarihleri arasındaki çalışmalarının dava dışı işyerinden Kurum'a bildirildiği, davalı müteveffa S. D.'a ait veraset ilamının dosyada bulunmadığı, . plakalı ticari taksinin kime ait olduğunun anlaşılamadığı, davacının Ş. T.K. taksi durağında çalıştığının beyan edildiği,tanık olarak dinlenen B.. K.. beyanından, davacı ile şahsın aynı ticari araçta çalıştığı, kendisinin gündüz davacının gece çalıştığı ve davacının araçtan elde ettiği hasılatın müteveffa S. D. isteği ile kendisi aracılığıyla S. D.’a verildiği, davacıya ... plakalı aracı kullanırken 19.12.2009 tarihinde trafik para cezası kesildiği, nizalı dönemin bazı zamanlarında davacıya 06T 5751 plakalı aracı kullanırken trafik para cezası kesildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; müteveffa davalı S. D.'a ait veraset ilamı getirtilip davalıların müteveffanın mirasçıları olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan, davacı ve davalı tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, ; müteveffa davalı S. D.'a ait veraset ilamı getirtilip davalıların müteveffanın mirasçıları olup olmadığı araştırılarak, .. ve ... plakalı ticari araçların nizalı dönemde kimler adına tescilli olduğunu saptamak, tanık beyanları ve yapılacak araştırma sonucu husumetin B.. K..’ya yöneltilmesi gerektiğinin anlaşılması halinde davaya B.. K..’nın dahil edilmesini sağlamak, Ş.T.Kalmaz Taksi Durağı'nda (yakın civar taksi durağındakiler de) nizalı dönemde kayıtları bulunan çalışanları ayrıntılı şekilde dinlemek suretiyle davacının çalışmalarının yer ve zaman olarak somut olgular çerçevesinde açıklığa kavuşturularak davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/386, Karar No: 2017/3690, Tarih: 04.04.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/386 E.  ,  2017/3690 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/2-1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Tirebolu Sulh Ceza Mahkemesinin 31/01/2012 tarihli ve 2011/283 esas, 2012/32 sayılı kararını müteakip, deneme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle adı geçen suça sürüklenen çocuğun , 5237 sayılı Kanun’un 125/2-1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Tirebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2016 tarihli ve 2016/1 esas, 2016/186 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/01/2017 gün ve 402397 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “ Dosya kapsamına göre, kayden 01/05/1994 doğumlu olup, suçun işlendiği 27/05/2010 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamış bulunulmasında,

2- 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan, “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklindeki ve aynı maddenin 11. fıkrasında yer alan, “İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” biçimindeki düzenleme karşısında, fiili işlediği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5377 sayılı Kanun ile değişik 31/3 maddesinde, "Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde onsekiz yıldan yirmidört yıla; müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde oniki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların üçte biri indirilir ve bu halde her fiil için verilecek hapis cezası oniki yıldan fazla olamaz." hükmü yer almaktadır.

Yine 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun’un 106/4. madde ve fıkrasında "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." hükmüne yer verilmiş, 11. fıkrasında ise, “İnfaz edilen hapsin süresi veya kamuya yararlı işte çalışmanın, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” hükümleri düzenlenmiştir.

İncelenen somut olayda; dosyadaki nüfus kayıt belgesine göre, 01/05/1994 doğumlu olup suçun işlendiği 27/05/2010 tarihinde, 15 yaşını bitirip 18 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa verilen adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi gereğince indirilmediği görülmektedir.

Bu itibarla, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, TCK’nın 31/3. maddesi uygulanmayarak fazla ceza belirlenmesi hukuka aykırıdır.

Ayrıca hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrilemeyeceği, ancak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre tahsili cihetine gidileceği gözetilmeden, hakaret suçu nedeniyle tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca hapis cezasına çevrileceğine hükmedilmesi hukuka uygun bulunmamıştır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

A- Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında,Tirebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2016 tarihli ve 2016/1 esas, 2016/186 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

B- Anılan Kanun maddesinin 4/d fıkrası gereğince karardaki hukuka aykırılık hükümlüye daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hakaret suçundan TCK’nın 125/2-1 ve maddeleri uyarınca verilen 90 gün adli para cezasının, TCK'nın 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirilerek suça sürüklenen çocuğun 60 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

- TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, suça sürüklenen çocuğun 50 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

- Gün üzerinden belirlenen adli para cezasının, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile çarpılması sonucu, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak, 1000 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

2- Hüküm fıkrasında yer alan "ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilmesine" ilişkin bölümlerin hükümden ÇIKARILMASINA,

- Gün üzerinden belirlenen adli para cezasının, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile çarpılması sonucu, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak, 1000 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

2- Hüküm fıkrasında yer alan "ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilmesine" ilişkin bölümlerin hükümden ÇIKARILMASINA,

3- İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 04/04/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15279, Karar No: 2021/9946, Tarih: 08.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/15279 E.  ,  2021/9946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Dosyanın incelemesinde; davalı vekili Av.... tarafından sunulan 26.11.2021 tarihli dilekçe ile tarafların sulh olduğunu, feragat nedeniyle davanın sonlandırılmasına karar verilmesi gerektiğini bildirdiğinden, sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE 08/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5028, Karar No: 2012/227, Tarih: 19.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/5028 E.  ,  2012/227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi, müflis şirketten işçi alacağı olduğunu, alacağının birinci sırada olması gerekirken dördüncü sıraya yazıldığını ileri sürerek, birinci sıraya alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan, iflas idare temsilcileri şikayetçinin müflis şirkette işçi olarak çalıştığına dair herhangi bir belgeye rastlanmadığını, talebin kambiyo senedine dayandığını savunarak şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçi alacağının kambiyo senedine dayandığı, kambiyo senetlerinin, kendilerini doğuran hukuki ilişkiden mücerret olduğu, alacağın işçi alacağı olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi temyiz etmiştir.

1) Şikayet, iflas sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir. Müflis şirket hakkındaki iflas kararının Yargıtay 19. H.D'nin 2010/6440-13968 Esas-Karar sayılı kararıyla bozulduğu, Mahkemece'ce bozma kararına uyularak bu doğrultuda incelemeler yapıldığı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 06.12.2011 tarih, 2011/106 esas sayılı müzekkeresi ve ekindeki belgelerden anlaşılmıştır. İflas kararının bozulması ile iflasın açılmış olmasının sonuçları sona erer. Bir başka anlatımla iflastan önceki duruma geri dönülür, İİK'nun 193, 194'ncü madde hükümleri uyarınca icra takipleri ile davalara kaldıkları yerden devam edilir ve iflas idaresinin görevi sona erer. Bu durum karşısında, mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2) Bozma neden ve şekline göre, şikayetçinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, (2)numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6997, Karar No: 2025/1874, Tarih: 26.02.2025

**10. Ceza Dairesi         2024/6997 E.  ,  2025/1874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1185 E., 2024/1157 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün düzeltilerek onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

3. Kolluğun yönlendirmesiyle alınan beyanların hukuka aykırı delil olduğuna, hükme esas alınamayacağına,

4. Her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

5. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna ve delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun yöntemlerle ele geçirildiği ve hükme esas alınabileceği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uygulanırken ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği ihtarı yerine, “ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla değişik 106/3. maddesi gereğince infaz edileceği hususunun sanığa ihtarına,” ibaresi yazılmak suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranılması,

C. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanırken 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuş; bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,