muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3314, Karar No: 2021/9610, Tarih: 19.10.2021

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün nihai amacına hizmet eden ve yardım teşkil eden nitelikte eylem ve faaliyetleri bulunan ve ev hanımı olan sanıkların örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğunun, eylem ve faaliyetlerinin yoğunluk, süreklilik ve çeşitlilik gösterdiğinin her türlü kuşkudan uzak olarak tespiti açısından UYAP'ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanıklar hakkında bilgi ve beyan olup olmadığı, varsa aşama beyanlarının aslı veya onaylı suretlerinin temini ile tüm bu delillerin CMK'nın 217. madddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak, gerekirse tanık sıfatıyla dinlenilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Sanıklara üyelik suçundan verilen cezanın artırılması sırasında artırım oranının doğru uygulanmasına karşın uygulanan kanun maddesinin 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi olarak gösterilmesi gerekirken aynı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesi,

II-Sanıklara üyelik suçundan verilen cezanın artırılması sırasında artırım oranının doğru uygulanmasına karşın uygulanan kanun maddesinin 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi olarak gösterilmesi gerekirken aynı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2618, Karar No: 2023/1688, Tarih: 16.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/2618 E.  ,  2023/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/144 E., 2015/515 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 13/12/2022 tarihli ve 2020/7806 Esas, 2022/10004 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03/03/2023 tarihli ve KD-2023/12383 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanıklar ... ve ... yönünden kurulan hükümde, her iki sanık hakkında yapılan inceleme sonucu maddi hata nedeni ile düzeltilerek onama ilamının başlığında her iki sanık da mevcut bulunmasına rağmen ilamın içeriğinde sadece ...'na ilişkin hükme yer verildiği ve sanık ... hakkındaki hükmün atlandığından bahisle düzeltilerek onama ilâmının kaldırılmasına ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 13/12/2022 tarih 2020/7806 Esas 2022/10004 Karar sayılı İlamına "sanık ... hakkında tayin edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince birer ay eşit aralıklarla 24 eşit taksitte sanıktan tahsiline, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratına" ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Dairemizin kabulü ve gerekçesine göre, TCK 50/4, 50/1-a, 52/3. maddeleri yönünden adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi ve 52/4. maddesine aykırı olarak infazın kısıtlanması nedenleriyle sanıklar ... ve ...'nın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin temyiz talebinin incelenmesi sonucu kurulan düzeltilerek onama ilamı metni içerisinde "...gerekçeli kararın B ve C maddesi ile gösterilen sanıklar hakkındaki hükümlerinin her birinin (5), (6) ve (7) numaralı paragraflarının hükümden çıkarılarak yerlerine ayrı ayrı " Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince birer ay eşit aralıklarla 24 eşit taksitte sanıktan tahsiline, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratına" ibaresinin eklenmesine denilerek sadece sanık ... açısından hüküm kurulduğu anlaşılmakla, maddi hatanın düzeltilmesi gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 13/12/2022 tarihli ve 2020/7806 Esas, 2022/10004 Karar sayılı düzeltilerek onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 13/12/2022 tarih 2020/7806 Esas 2022/10004 Karar sayılı ilamının (I) numaralı, bendinde yer alan sanık ... ile ilgili bölümün çıkarılmasına, yerine "sanık ... hakkında tayin edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/4 maddesi gereğince birer ay eşit aralıklarla 24 eşit taksitte sanıktan tahsiline, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratına" ibaresinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının ve Yargıtay ilâmının bir örneğinin, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tosya Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/109, Karar No: 2013/1758, Tarih: 24.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/109 E.  ,  2013/1758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Hınıs Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.10.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Olayları açıklamak taraflara hukuki nitelendirme hakime aittir (HMK. md. 33; HUMK. md. 76). Dava 2526 sayılı Af Kanunu uyarınca yapılan tescilin düzeltilmesine ilişkin olup, görevli mahkeme aynı Kanunun 4. maddesi uyarınca genel mahkemelerdir. Açıklanan nedenle davaya asliye hukuk mahkemesi sıfatı ile bakılması gerekirken hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.01.2013 (Per.)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.01.2013 (Per.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı, 1.3.1978 doğumludur. Annesi Meryem ile Ethem 9.10.1985 tarihinde evlenmişler, davacı bunların hanesine evlenmeden sonra 10.10.1985 tarihinde Etem'in bildirimi üzerine düzenlenen tescil belgesine istinaden tescil edilmiştir. Etem 19.8.2003 tarihinde ölmüştür. 10.10.1985 tarihli tescil belgesinde davacının koca hanesine tescilinin 2526 sayılı Af Kanununa göre yapıldığı yazılıdır. Bahsedilen 2526 sayılı "Bir Evlenme Aktine Dayanmayan Birleşmelerden Doğan Çocukların Neseplerinin Düzeltilmesine ve Bu Birleşmelerin Evlilik Olarak Tesciline İlişkin Kanun"; evlendirmeye yetkili merciler önünde yapılmış bir evlenme akti olmaksızın birleşip karı koca gibi yaşamış olanlardan doğan çocukların düzgün nesepli olarak baba hanesine tesciline imkan vermiştir. Başka bir ifade ile davacının koca (Etem) ile soybağı, anılan Kanunla kurulmuştur. Davacı, babasının gerçekte E.değil, M.H.olduğunu ileri sürerek kaydın düzeltilmesini istediğine göre, dava; Af Kanununa göre yapılan "nesep düzeltmeye itiraz" niteliğindedir. Diğer bir ifade ile davada, kocanın, nesebi tashih edilen çocuğun (davacının) babası olmadığı ispat edilecektir. Bu haliyle dava soybağına ilişkindir. 2526 sayılı Kanun, "bu Kanun hükümlerine göre yapılmış olan nesep düzeltmelerine karşı ilgililerin genel hükümlere göre dava açılabileceğini" hükme bağlamıştır. (m. 12) "Genel hükümlerden" kastedilenin, Kanunun çıkarıldığı tarihte mer'iyette bulunan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin "nesebin tashihine" ilişkin hükümleri (m.247-252) olduğu açık ve tartışmasızdır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girmesiyle, yürürlükten kaldırılmış bulunan Türk Kanunu Medenisi'nin maddelerine, diğer mevzuat tarafından yapılan yollamalar, o maddeleri karşılayan yeni hükümlere yapılmış sayılır. (4722 s. Yürürlük K. m. 21) Yürürlükten kaldırılmış bulunan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yukarıda sözü edilen (247-251) maddelerinin, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunundaki karşılıkları 292-294. maddelerdir. Bu maddeler ise "aile hukukunun" kapsamındadır. Aile hukukundan doğan dava ve işler de ise aile mahkemeleri görevlidir (4787 s. K. m.4/1) Davaya "aile mahkemesi" sıfatıyla bakıldığına göre işin esası incelenmelidir. Bu sebeple "genel mahkemeleri" görevli kabul eden ve bu yönde bozma kararı veren değerli çoğunluğa katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/4645, Karar No: 2011/6203, Tarih: 20.10.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/4645 E.  ,  2011/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere kayıtların davacının kendi miras bırakanı ... ile iptali istenen mirasçılık belgesindeki ... oğlu ...'nun aynı kişi olduğu doğrulanamamakta, ispat yükü üzerinde olan davacının da mahkemece verilen kesin süreye rağmen bu olguyu sağlayacak delil ibraz edememesine, mirasçılık belgesinin iptaline ilişkin davalarda iptali istenen mirasçılık belgesindeki kişiler ve davacı dışında kimsenin taraf olamayacağına göre mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14924, Karar No: 2021/5518, Tarih: 16.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/14924 E.  ,  2021/5518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı verilen 18/02/2016 tarihli hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 26/02/2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 16/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21545, Karar No: 2011/2366, Tarih: 21.02.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/21545 E.  ,  2011/2366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde lira 3.085,81 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; ... İlköğretim Okulunda görev yapmakta iken İl Milli Eğitim Müdürlüğünde geçici olarak görevlendirilen davalıya, fiilen derse girmemesi nedeniyle ek ödeme yapılmaması gerekirken, 1.1.2006 – 15.09.2008 tarihleri arasında kanun ve genelgeye aykırı olarak 3.085,81 TL fazla ek ödeme yapıldığını ileri sürerek; bu bedelin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 tarihli 1968/6 E. 1973/14 K. sayılı kararı gereği hatalı ödemelerin geri alınması için gerekli dava açma süresinin geçtiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; istenilen fazla ödemenin davalı yanın gerçek dışı beyanı yada hileye başvurmasından kaynaklanmadığı, davalının davacı idarenin bünyesinde başka bir kurumda geçici olarak görevlendirilmesinin idari bir tasarruf işlemi olduğu, ayrıca davalının geçici olarak başka bir kurumda görevlendirilmesi nedeniyle ek ödeme ödenip ödenmeyeceği hususunun mevzuat hükümlerinin yorumlanmasına bağlı olması karşısında ödemelerin kolayca anlaşılabilir nitelikte açık bir hata sonucu yapıldığının kabul edilemeyeceği, bu nedenle olayda Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun kararlarında belirtilen ilkelerin gözetilmesi gerektiği, buna göre son ödemenin yapılmasından itibaren 60 günlük dava açma süresinin sona ermesinden sonra davanın açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, fiilen derse giren öğretmenlere ödenmesi gereken ek ödemenin, hataen davalıya ödendiği ileri sürülerek; yersiz ödenen 3.085,81 TL'nin faiziyle tahsili istenilmektedir.

Mahkemenin dayandığı Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 tarihli 1968/E. 1973/14 K., Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 27.1.1973 tarih 1972/6 E. 1973/2 K. sayılı kararları ile çözümlenen husus, hatalı intibak veya hatalı terfi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödeminin sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenilmesinin mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Anılan içtihadı birleştirme kararlarının idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden gerekse ödemeyi yapandan geri alamaması gibi bir sonuç doğuracağı ve bunun da idareyi işlemez duruma getireceği gerekçesiyle savunulamayacağı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 5.12.1984 tarih 387/997 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. O halde herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kurallarına göre her zaman istenmesi mümkündür.

Somut olaya bakıldığında; davacı idare, davalıyı çalışmakta olduğu kurumdan alarak başka bir kurumda geçici olarak görevlendirilmiştir. Mahkemenin, bu işlemi idari bir işlem olarak nitelemesi yerindedir. Ancak bu idari işlem ile memur olan davalının özlük haklarında bir iyileşme meydana gelmemiştir. Bu nedenle, geçici görevlendirme işleminin şart tasarruf olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Şu durumda, mahkemece; işin esasına girilmesi ve hâsıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17478, Karar No: 2014/14582, Tarih: 09.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17478 E.  ,  2014/14582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün gerekçesinde sanığın eyleminin doğru şekilde kül halinde 4733 sayılı Yasa'nın 8/2 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu belirtilerek bu madde uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği halde, hüküm fıkrasında uygulama maddesinin 4733 sayılı Yasa'nın 8/4 maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Katılan TAPDK lehine vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/36051, Karar No: 2012/22703, Tarih: 01.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/36051 E.  ,  2012/22703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın suç tarihinde yola park edilmiş vaziyetteki, kapıları açık ve kontak anahtarı üzerinde olan otomobili çaldığının anlaşılması karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Müştekinin çalınan otomobilinin değerinin dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine göre alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanık hakkında ceza süresi bakımından CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 01/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.