muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12415, Karar No: 2024/3227, Tarih: 18.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12415 E.  ,  2024/3227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/59 Esas, 2022/52 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.12.2021 Tarihli ve 2021/98 Esas, 2021/288 Karar Sayılı Kararı

Davalı vekilinin cevap dilekçesinde yetki ilk itirazında bulunduğu ve davalı tarafın yerleşim adresinin Şeyhcui Mah Macit Ceren Sok. No: 22/1/8 ... adresi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Amasya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.02.2022 Tarihli ve 2022/59 Esas, 2022/52 Karar Sayılı Kararı

Dava dilekçesinin 22.03.2021 tarihinde davalıya tebliğ edildiği, cevap dilekçesinin 07.04.2021 tarihinde yasal cevap verme süresi olan 2 haftalık süre geçtikten sonra yapılmış olmakla süresinde olmayan yetki itirazı nedeniyle Giresun Mahkemeleri yetkili hale geldiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, kurum zararı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

" Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

3. 6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

4. 6100 sayılı Kanun'un “İleri sürülmesi ve incelenmesi” başlıklı 117 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir.

“(1) İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez.”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Cevap dilekçesini verme süresi” başlıklı 127 inci maddesi şöyledir.

"(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

4. 6100 sayılı Kanun'un “İleri sürülmesi ve incelenmesi” başlıklı 117 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir.

“(1) İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez.”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Cevap dilekçesini verme süresi” başlıklı 127 inci maddesi şöyledir.

“Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, cevap süresinin bitiminden itibaren işlemeye başlamak, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir.”

C. Değerlendirme

Somut olayda, davalı tarafa dava dilekçesinin 22.03.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalı tarafça cevap dilekçesi vermesi için gereken yasal süre geçtikten sonra 07.04.2021 tarihli dilekçesi ile yetki itirazında bulunduğu, bu haliyle davalının süresinde yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı yer olan Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

18.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14013, Karar No: 2014/9662, Tarih: 09.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/14013 E.  ,  2014/9662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/452, Karar No: 2009/2764, Tarih: 17.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/452 E.  ,  2009/2764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kat Mülkiyeti Yasasının 25. maddesi gereğince davalıya ait bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacılar adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı Vek.Av.... geldi. Aleyhine temyiz olunan davacılar adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere, özellikle mahkemece hükmüne uyulan bozma kararları uyarınca bilirkişi kurulunca dava konusu bağımsız bölümle buna emsal alınan taşınmazın yöntemince karşılaştırılması ve Türkiye İstatistik Kurumunun toptan eşya fiyat endeksleri (üretici fiyatları)nın uygulanması karşısında diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dairenin bir önceki 19.06.2007 gün 2007/2412-5775 sayılı bozma kararından sonra mahkemece yapılan yargılama sırasında davanın yasal dayanağını oluşturan 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 25. maddesi 5711 sayılı Yasa ile değiştirilmiştir. Anılan Yasa maddesinin değişik ikinci fıkrası hükmüne göre devre konu bağımsız bölümün mülkiyetinin hükme en yakın tarihteki değerinin malikine ödenerek bu mülkiyetin davacı kat maliklerine arsa payları oranında devredilmesi, devir bedelinin hak sahibine ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılması ve makbuzunun ibrazı için davacılara mahkemece belli ve uygun bir süre verilmesi, devir bedelinin süresi içinde bankaya yatırıldığına ilişkin belge ibraz edildiğinde ve davanın kabulü durumunda mahkemece davalının bağımsız bölümünün mülkiyetinin davayı açmış olan kat maliklerine arsa payları oranında devredilmesine ve devir bedelinin işlemiş faiziyle birlikte davalıya ödenmesine karar verilmesi gerekmektedir.

../..

-2-

2009/452-2764

Görülmekte olan ve henüz karara bağlanmamış eldeki bu davaya uygulanması gereken Kat Mülkiyeti Yasasının 25. maddesinin yukarıda belirtilen ikinci fıkrası uyarınca dava konusu bağımsız bölümün hükme en yakın tarihteki mülkiyet değerinin Dairenin önceki bozma kararlarında öngörülen yönteme uygun biçimde belirlenmesi için taşınmazın yerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması ve buna ilişkin rapor alınması, raporun anılan Yasa maddesine ve önceki bozma kararlarına uygun ve denetime elverişli bulunduğunun saptanması durumunda devir bedelinin bağımsız bölüm malikine ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılması ve makbuzunun dosyaya ibrazı için davacılara uygun ve belli bir süre verilmesi; bundan sonra oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulması gerekmektedir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde işlem yapılmak üzere mahkeme kararının HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 625,00 TL. vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4348, Karar No: 2025/390, Tarih: 05.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/4348 E.  ,  2025/390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/84 E., 2024/187 K.

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi istemine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, 11.06.2024 tarihli karara karşı taraf vekilleri tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 374. ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın iadesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. Yargıtayın 23.05.1956 tarihli ve 8/9 sayılı içtihatları birleştirme kararında da yargılamanın iadesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen nihai nitelikteki kararın, bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Mahkemece evvelce verilen davanın reddine dair kararın Yargıtay tarafından onanması ve sonrasında karar düzeltme talebinin reddi suretiyle kesinleşmiş olmasının 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği, bir başka söyleyişle, bu durumun yargılamanın iadesi talebinin reddine dair nihai hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı açıktır.

Değinilen düzenlemeler karşısında, 11.06.2024 tarihli mahkeme kararı 6100 sayılı HMK'nın 341. ve devamı maddeleri uyarınca istinaf yolu incelemesine tabi bulunduğundan, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

05.02.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6278, Karar No: 2014/7455, Tarih: 11.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6278 E.  ,  2014/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

BİR. DOS. DAVACISI: ... Yönetimi

DAVALILAR : ... - ...

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm birleşen dosya davacısı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Hükmün, davacı ...'na tebliğine dair belge üzerinde yapılan incelemede; tebligatın usûlüne uygun olarak yapılmadığı görülmüştür.

Şöyle ki; davacı gerçek kişi dava dilekçesinde adres olarak ; ''.../...'' adresini bildirmiş olup kendisine daha önce yapılan tebligatları da bu adreste almıştır. Davacının adresinin değiştiğine yönelik dosyada bir bilgi de bulunmadığı halde hüküm ''....'' adresine yapılmıştır. Belirtilen adresin davacının mernis adresi olduğu yönünde de bir kayıt bulunmamaktadır. Ayrıca bu adreste tebligatı alan davacının eniştesi...'ın davacı ile birlikte aynı konutta oturup oturmadığı bilgisi de tebligat parçası üzerinde bulunmamaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesi uyarınca tebligat, tebliğ yapılacak muhatabın bilinen en son adresinde yapılmakta olup, 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan 6099 sayılı Kanunla eklenen fıkra ile; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinin, bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı, aynı Kanunla bu defa Tebligat Kanunu’nun 21’inci maddesine eklenen fıkra ile de; adres kayıt sistemindeki adreste muhatap hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edeceği ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştıracağı ve bu tarihin artık tebliğ tarihi sayılacağı öngörülmüştür. Bir başka deyişle; bilinen en son adresinde tebligat yapılamayan muhatabın adres kayıt sisteminde bir adresi kayıtlı ise artık bu adreste hiç oturmasa ya da adresten ayrılsa bile Tebligat Kanunu’nun 21’inci maddesi uyarınca tebligat yapılabilecektir.

Bu durumda Mahkemece davacı ...'nun bilinen en son adresi olarak gözüken ''.../...'' adresine tebligat yapılması ,belirtilen adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde; muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edileceğinden bu adreste Tebligat Kanunu’nun 21’inci maddesi uyarınca tebligat yapılmasının sağlanması,temyiz için gerekli sürenin beklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 11/09/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15384, Karar No: 2018/8909, Tarih: 17.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/15384 E.  ,  2018/8909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret, hafta tatili ücreti, ücret, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01/09/2008- 28/01/2013 tarihleri arasında çalıştığını, çalışma dönemi içinde davalının hukuka aykırı davranışları nedeniyle davacının işi bırakmak zorunda kaldığını, davacının son net ücretinin 1200 TL olduğunu ve bir kısım ücretlerini hala alamadığını, normal mesai saatlerının 08: 30- 18:00 arasında olmasına rağmen davacının her gün 2 saat daha çalıştırıldığını, davacının hafta tatili ile bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, yıllık izinlerini kullanamadığını, davacının SGK bildiriminin gerçek ücret dışında yapıldığını beyanla fazlaya dair haklarını saklı tutarak 4000 TL kıdem tazminatı alacağı, 1000 TL fazla çalışma alacağı, 1000 TL yıllık izin alacağı, 500 TL bayram ve genel tatil alacağı, 500 TL hafta tatili alacağı, 7.200,00 TL ücret alacağı, 500 TL asgari geçim indirimi alacağı haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 22/01/2013 tarihinden itibaren işyerine gelmemeye başladığını, iş arkadaşlarına işi bıraktığını söylemesine rağmen kullandığı aracı teslim etmeyerek 1 hafta boyunca işvereni oyaladığını, bu nedenlerle davacı hakkkında tutanak tutulduğunu, davalının hukuka aykırı hiçbir davranışının olmadığını, davacının ödenmemiş hiçbir alacağının bulunmadığını, iş sözleşmesinin aynı ay içinde izinsiz olarak 3 gün işe gelmemesi nedeniyle davalı tarafından haklı olarak feshedildiğini, davacının asgari ücretle çalıştığını, davacının tüm ücretlerinin ödendiğini ve davacının işyerine verdiği zararlar nedeniyle halen davalıya borçlu olduğunu, davacının normal mesai saatlerine dahi riayet etmediğini ve fazla mesaisinin bulunmadığını, davalı işyerinde Pazar günleri ile bayram ve genel tatil günlerinde çalışılmadığını, beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı ,davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Duruşmada tefhim edilen ve hükmün esasını teşkil eden hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırıdır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı ,davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Duruşmada tefhim edilen ve hükmün esasını teşkil eden hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırıdır.

6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK 297. Maddesi uyarınca gerekçe ile hüküm fıkrasının çelişmemesi, 298. Maddesine göre ise, gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna (kısa karara) aykırı olmaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen hüküm özetinde (kısa kararda) aynen “1.290,00 TL yıllık izin alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 21/02/2013 tarihinden itibaren bakiyesinin ıslah tarihi olan 10/11/2014 tarihinden itibaren yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,3.021,34 TL asgari geçim indirimi alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 21/02/2013 tarihinden itibaren bakiyesinin ıslah tarihi olan 10/11/2014 tarihinden itibaren yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” denilmesine rağmen, gerekçeli kararda tahsis şerhi olarak “Her ne kadar gerekçeli kararda hüküm kısmında “1.290,00TL yıllık izin alacağını... “ .... asgari geçim indirimi alacağının 1.000,00TL’sinin ....” yazılmış ise de sehven yazıldığı anlaşılmakla HMK304/1 md uyarınca maddi hatanın düzeltilerek “1.920,00TL yıllık izin alacağının.......”olarak düzeltilmesine ,”...asgari geçim indirimi alacağının 500,00TL’sinin ....”olarak düzeltilmesine karar verilerek ” denilerek kısa karar ile gerekçeli kararın bazı hüküm fıkraları açık çelişki oluşturulmuştur. Hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın bazı hüküm fıkraları arasında oluşan çelişki tek başına bozma sebebi oluşturduğundan, işin esası incelenmeksizin hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Ayrıca HMK.nın 305/2 maddesine göre taraflara yüklenen harç ve borçların tashih/tavzih yoluyla değiştirilemeyeceği de gözden kaçırılmamalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre, işin esasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 17/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4052, Karar No: 2020/6246, Tarih: 22.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/4052 E.  ,  2020/6246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1) Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, TCK 155/2, 43, 62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet (ayrı ayrı)

2) Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından CMK 223/2-e maddesi gereğince beraat (ayrı ayrı)

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler ile nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatine ilişkin hükümler katılanlar vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmolunan ceza miktarına nazaran, sanık ...’in müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken CMUK'un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında TCK’nın 245/1 maddesi uyarınca da kamu davası açıldığı halde bu suçla ilgili herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında “Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması” suçundan zamanaşımı süresi içinde hüküm verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...’in, ...ilinde faaliyet gösterip sahibi katılan ... ve idarecisi diğer katılan ... olan ... Sigorta isimli sigorta acentesinde yaklaşık sekiz yıldır hizmet sözleşmesi çerçevesinde çalıştığı, sigorta poliçesi düzenlemeye ve bedelini tahsil etmeye yetkisinin bulunduğu, diğer sanık ...’in sanık ...’in erkek arkadaşı olduğu,

Uzun süre çalışmasına bağlı olarak sanık ...’in katılanlarda gerekli güveni sağladığı, suç tarihlerinde müşterilerden tahsil edilen bir kısım poliçelere ilişkin primleri katılanlara teslim etmeyip kendisinin aldığı, bazı primleri ise gün içerisinde değil bir kaç gün sonra yerine koyduğu, sanığın diğer sanık ... ile iştirak halinde hareket ettikleri ve bunun

dosyadaki MSN kayıtlarından anlaşıldığı, bu kayıtlarda aralarındaki para alışverişine de sıkça değinildiğinin görüldüğü, sanık ...’in müşterilerden tahsil ettiği poliçe bedellerinin bir kısmını diğer sanık ...’e gönderdiği ve sanık ...’in de sanık ...’in eylemlerinden haberinin olduğu, sanıkların eylemlerini birden fazla kez aynı kişiye karşı gerçekleştirdikleri, soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporuna göre sanıkların elde ettikleri menfaatin 2006 yılında 55.345,95 TL, 2007 yılında 29.754,24 TL, 2008 yılında 58.965,92 TL, 2009 yılında 76.656,72 TL, 2010 yılı ilk kısımda 58.213,49 TL ve 2010 yılı devamında ise 25.904,00 TL olmak üzere toplam 304.840,32 TL olduğu,