muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1897, Karar No: 2014/11646, Tarih: 27.10.2014

Bir yere gitme veya belli bir yerde kalma hürriyeti, belli şartlar altında kişinin üzerinde mutlak surette tasarrufta bulabileceği haklar kategorisinde yer almaktadır. Kişi hürriyeti temel hak ve özgürlüklerdendir. Anayasa'nın 12. maddesine göre herkes kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve hürriyetlere sahiptir. Bu nedenle 12-15 yaş arasında kendisine karşı işlenen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmiş çocuğun bir yere gitme ve bir yerde kalma eylemine gösterdiği rıza hukuka uygunluk nedenini oluşturmalıdır.

14 yıl 6 aylık bir kız çocuğunun aynı yaştaki erkek çocukla kaçtığını, birkaç gün birlikte bir mekanda bulunduklarını ve bu süre içinde cinsel istismar eyleminin gerçekleştiğini farzedelim. Mevcut uygulamaya göre hürriyetten yoksun bırakma suçu oluşmuştur; ancak bu suçun faili ve mağduru kimdir? Erkek çocuğun fail olduğunu kabul edelim. İşlediği hürriyetten yoksun kılma suçunun anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmişse bu çocuğun ceza ehliyetinin bulunduğunu, ancak aynı yaşta kendisine karşı işlenen hürriyetten yoksun kılma eyleminin anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmiş kız çocuğunun ise eyleme rıza ehliyetinin olmadığını kabul ederek kendi içimizde çelişkiye düşmüş olmayacak mıyız?

Sonuç olarak; yukarıda yazılı gerekçelerle,

14 yıl 11 aylık olan mağdure Melike'nin daha öncesinden tanışıp gönül ilişkisi kurduğu 20 yaşındaki sanık ...'nin ...'daki öğrenci evine üç defa gitmesi, ilk ve son gidişinde birer gece sanık ile bu evde kalarak cebir, tehdit

ve hile olmaksızın cinsel ilişkiye girmesi biçimindeki eyleminde, suç tarihindeki mağdurun yaşı ve aradan geçen süre gözetildiğinde bu aşamadan sonra belirleme yapılamayacağı için mağdurenin kendisine karşı gerçekleşen hürriyetten yoksun kılma suçunun anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin geliştiği ve rıza ehliyetinin varolduğunun sanık lehine kabul edilerek eyleme baştan itibaren gösterilen rızanın bu eylemi hukuka uygun hale getirdiği, TCK.nın 234/3. maddesinde düzenlenen suçta korunan hukuksal değer ve unsurları açısından 109. maddedeki suçtan farklı olması nedeniyle eylemin bu suça dönüşmeyeceği de gözetilerek sanığın TCK.nın 109/1. maddesi uyarınca mahkumiyetine ilişkin hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekirken, aksi kanaatle hükmün onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/1062, Karar No: 2017/12162, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/1062 E.  ,  2017/12162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20246, Karar No: 2015/40675, Tarih: 23.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/20246 E.  ,  2015/40675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/133443

Tehdit ve yaralama suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. T.., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/11,86/2,3-e, 31/3, 32/2 ve 50/3,52/2. maddeleri uyarınca iki kez 2.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının taksitlendirilmesine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine ilişkin, Hacıbektaş Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2014 tarihli ve 2014/94 esas, 2014/239 sayılı kararının, kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21/04/2015 gün ve 133443 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi uyarınca çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilerek ihtar edilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit ve yaralama suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. T.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Hacıbektaş Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2014 tarihli kararıyla, adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği, yüze karşı verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında suça sürüklenen çocuk için hükmolunan adli para cezalarının ödenmemesi halinde, hapse çevrilemeyeceği belirlenerek kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında tehdit ve yaralama suçlarından kurulan hükümlerde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesine dair hukuka aykırılığa ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun’un 106/4. madde ve fıkrasında "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." hükmüne yer verilmiş, 11. fıkrasında ise, “İnfaz edilen hapsin süresi veya kamuya yararlı işte çalışmanın, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” hükümleri düzenlenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında, tehdit ve yaralama suçlarından hükmolunan adli para cezalarının ödenmemesi durumunda hapse çevrilemeyeceği, ancak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre tahsili cihetine gidileceği gözetilmeden, bu suçlar nedeniyle ayrı ayrı tayin edilen 2.000 TL adli para cezalarının ödenmemesi halinde, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca hapis cezasına çevrileceğine hükmedilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit ve yaralama suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. T.. hakkında, Hacıbektaş Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2014 tarihli ve 2014/94 esas, 2014/239 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4/d fıkrası gereğince Yargıtay tarafından giderilmesi gerektiğinden; hüküm fıkralarında yer alan "ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilmesine" ilişkin bölümlerin hükümden ayrı ayrı ÇIKARILMASINA,

3- Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20158, Karar No: 2013/12374, Tarih: 05.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/20158 E.  ,  2013/12374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine dair

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünün 26.09,2008 tarih ve 157704 sayılı yazısına göre, sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olmaması nedeniyle fiilin faili olmadığından sonucu itibariyle verilen beraat kararı doğru olduğundan şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorulup, ticareti re'sen terk ettirilmiş ise İİK'nun 347. maddesi uyarınca şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/136, Karar No: 2024/6527, Tarih: 18.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/136 E.  ,  2024/6527 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2371 E., 2022/1468 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Balıkesir Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/10 E., 2021/30 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan kadastro tespitine itiraz (sayısallaştırma) davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Balıkesir ili Bigadiç ilçesi Kozpınar Mahallesinde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek-1 maddesi hükümlerine göre sayısallaştırma çalışması yapıldığını, yörede 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) göre 1969-70 yıllarında seri bazda 12 nolu Tahdit Komisyonunca, aynı Kanun'un 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulamasının ise 85 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 1991 yılında yapıldığı ve kesinleştiğini, Kozpınar Mahallesinde 1988 yılında arazi kadastrosu yapıldığını, orman kadastrosuna göre 127 ada 1 parsel sayılı Yaylayurt Devlet Ormanı bulunduğunu, kadastro çalışmaları ile devlet ormanı içerisinde yol boşluklarının bırakıldığının anlaşıldığını, 3402 sayılı Kanun'un Ek madde 1 hükümlerine göre yapılan sayısallaştırma çalışmasında taşınmazın toprak yapısı, eğim ve bitki örtüsü itibariyle orman vasfında olup kesinleşmiş orman kadastro sınırları içerisinde kaldığını, söz konusu taşınmazın hem kesinleşen orman kadastrosuna göre hem de fiili durumu itibariyle orman olup, ormanların kamu malı niteliğinde olduğunu, bu niteliğin değişmesinin mümkün olmadığını, Anayasanın amir hükmü gereğince Devlet Ormanların mülkiyetinin devir olunamayacağını, hiçbir şekilde daraltılamayacağını, öte yandan Yargıtayın yerleşmiş içtihatlarında da kamu malı olan ormanların herhangi bir nedenle tahdit dışı kalmış olsalar bile zilyetlikle kazanılamayacağını, bu itibarla sayısallaştırma çalışmalarının usulüne uygun yapılmadığından ve hatalı olduğundan sayısallaştırma çalışmalarına itiraz etmek zarureti hasıl olduğunu öne sürerek yapılan sayısallaştırma çalışmalarına itirazlarının kabul edilerek çalışmaların iptali ile sayısallaştırmanın kesinleşmiş orman kadastro sınırları ile uyumlu hale getirilerek yol boşluklarının iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yapılan sayısallaştırma çalışmasında yüzölçümü hesaplama hatasının düzeltildiği, yapılan sayısallaştırma işleminde bir hata olmadığı, kadastro çalışmasının mevzuata uygun yapıldığı, orman bilirkişi tespitinde yerin orman sayılan yerlerden olduğu belirtilmiş ise de kesinleşen tutanak uyarınca sicil oluşan taşınmazlara ilişkin uyuşmazlıkların Kadastro Mahkemelerinin görev ve yetki kapsamı dışında kaldığı, uyuşmazlık konusu yere ilişkin vasıf tayini ve mülkiyet tartışmasının sayısallaştırmaya itiraz davasında görülemeyeceği gerekçesiyle davacının kadastro sayısallaştırma işlemine yönelik talebi yönünden davanın reddi ile dava konusu Balıkesir ili Bigadiç ilçesi Kozpınar Mahallesi, 127 ada 1 nolu (eski 825) parselin sayısallaştırma raporu ve ekleri gibi 220.558,99 m2 yüzölçümü ile tapuya tesciline, davacının mülkiyete yönelik tescil talebi yönünden davanın tefriki ile ayrı bir esasına kaydına, davacının davalı Kadastro Müdürlüğü aleyhine açtığı davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir. Hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu taşınmazın 3402 sayılı Kanun'un Ek-1 maddesi gereğince yapılan sayısallaştırma çalışmalarının usul ve mevzuata uygun olduğu gibi herhangi bir tersimat, ölçü, sınırlandırma ve hesaplama hatasına rastlanılmadığı, mülkiyet ihtilafı yönünden görevsizlik kararı verilmesinin uygun olduğu, somut olayda Kadastro Müdürlüğüne husumet izafe edilemeyecek olması gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Dava, yörede 3402 sayılı Kanun'un Ek-1 maddesi gereği yapılan sayısallaştırma kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk kez 12 nolu orman tahdit komisyonu tarafından 1969-1970 yıllarında yapılan 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 85 nolu orman kadatsro komisyonu tarafından yapılıp 06.03.1991 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

3402 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesi kapsamında yapılan sayısallaştırma çalışması sırasında; Balıkesir ili Bigadiç ilçesi Kozpınar köyünde bulunan 825 parsel sayılı taşınmaz 214.545,00 metrekare, 127 ada 1 parsel numarası altında, 220.558,99 metrekare yüzölçümünde, orman vasfı ile işlem görmüştür.

3402 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesi kapsamında yapılan sayısallaştırma çalışması sırasında; Balıkesir ili Bigadiç ilçesi Kozpınar köyünde bulunan 825 parsel sayılı taşınmaz 214.545,00 metrekare, 127 ada 1 parsel numarası altında, 220.558,99 metrekare yüzölçümünde, orman vasfı ile işlem görmüştür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usûl ve Kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1956, Karar No: 2021/908, Tarih: 01.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/1956 E.  ,  2021/908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün, 6-386; 30.11.2010 gün, 5-237; 29.05.2007 gün, 114-113; 26.05.2009 gün ve 50-130 sayılı ve benzer kararlarında vurgulandığı üzere; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/3, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır. Bu bildirimlerdeki temel amaç, kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

İncelenen dosyada sanığın, yokluğunda verilen kararın 23/10/2015 tarihinde sanığın bizzat kendisine usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, temyiz istemine konu kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterildiği anlaşıldığından eski hale getirme talebi yerinde görülmemiştir.

Açıklanan gerekçelerle, sanığın yokluğunda verilen hükmün kendisine 23/10/2015 tarihinde tebliğ edilmesi ve kararın kesinleşmesinin ardından, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal 1 haftalık süre geçtikten sonra sanık tarafından 18/12/2019 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında; aynı Kanunun 317. maddesi gereğince temyiz isteminin ve geçerli bir sebebe dayanmayan eski hale getirme talebinin isteme uygun olarak REDDİNE, 01/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/313, Karar No: 2021/868, Tarih: 17.02.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/313 E.  ,  2021/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 14.11.2019 gün ve 1683-1639 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali-tescil isteğine ilişkin olup, davanın kabulü hakkındaki karara karşı yapılan istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiş; karar bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK.'nın 362.maddesinde bölge adliye mahkemelerinin temyiz olunamayan kararları düzenlenmiş, 1/a bendinde de miktar veya değeri kırkbin Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar" hükmüne yer verilmiş, 2019 yılı itibarıyla HMK.'nın 362/1-a bendinde belirtilen 40.000.00-TL’lik kesinlik sınırı 58.800,00-TL olarak uygulanmaya başlamıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, pay oranında açılan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değeri davayı açan mirasçı veya mirasçıların her birinin payına isabet eden değerdir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların dava tarihi itibariyle keşfen saptanan değeri toplam 300.062,54 TL olup, bir kısım davalıların murisi Mümin’e ait payların toplam değeri 146.970,85 TL, bir kısım davalıları murisi Hüseyin’e ait payların toplam değeri 153.091,68 TL’dir. Eldeki davada, her bir davacının miras payının değeri 42.866,07’şer TL’dir. Bu değer ise, 2019 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 58.800,00-TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, temyiz kesinlik sınırı içinde kalması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayan kararlar hakkında 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bir karar verilebileceği açıktır.

Yukarıda açıklanan nedenden ötürü temyiz kesinlik sınırı içinde kaldığı anlaşılan eldeki dava yönünden temyiz eden davalıların temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 17.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.