muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/389, Karar No: 2018/420, Tarih: 09.10.2018

Bu bakımdan örgüt kapsamında işlenen suçlar nedeniyle birden çok sanık hakkında yürütülmekte olan davaların birleştirilmesinde, bağlantı ve iştirak kavramlarının dar yorumlanması ve uygulanması gerektiği gözetilmelidir.

Öte yandan, AİHM Hentrich v Fransa A 296-A (1994) ve Rezette v Lüksemburg (2004) vb. kararlarında, iki ya da daha fazla sanığın davasının birleştirilmesinin makul olabileceğini, ancak bu durumun sanıklardan herhangi birinin davasındaki gecikmeyi meşru kılmayacağının gözden ırak tutulmaması gerektiğini; hem cezai hem cezai olmayan davalarda yargılama süresinin makul olup olmadığının davanın özel koşullarına göre değerlendirilmesini (König v Federal Almanya A 27, 1978), mutlak bir süre sınırının bulunmadığını, makul sürede yargılanma hakkının değerlendirilmesinde her zaman gözetilen etkenlerin davanın karmaşıklığı, başvurucunun tutumu ve yetkili idari ve yargısal makamların tutumları olduğunu vurgulamıştır.

Adli yargılanma hakkı, Anayasamızın 36/1. maddesinde “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.” Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil Yargılanma Hakkı” başlıklı 6/1. maddelerinde de “Herkes davasının, makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ... olarak görülmesini isteme hakkına sahiptir.” denilerek teminat altına alınmıştır. Bununla birlikte davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının yargının görevi olduğunu belirleyen Anayasamızın 141. maddesinin de Anayasanın bütünselliği ilkesi gereğince, makul sürede hakkaniyetle yargılanma hakkının kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Kural, her bir davanın açıldığı aşamadaki konusuyla sürmesi ve muhakeme sonucu o uyuşmazlık konusunda hüküm verilmesidir. Ancak dava konuları arasında birbirlerine bağlantı kurabilecekleri noktaların varlığı halinde aynı muhakemede birleştirilmeleri de söz konusu olabilmektedir. Bağlantılı davalar konusunda CMK'nun “Bağlantılı Davalar” başlıklı üçüncü bölümü dikkat çekicidir. “Bağlantı kavramı” başlıklı 8. maddeye göre, bir kişinin birden fazla suçtan sanık olması (subjektif bağlantı) bir suçta her ne sıfatla olursa olsun birden fazla sanık bulunması (objektif bağlantı) halinde davalar arasında bağlantı var sayılmaktadır.

Bağlantının varlığı halinde davaların birleştirilebileceği ve birleştirilmiş davaların ayrılmaları CMK'nun 9,10 ve 11. maddelerinde düzenlenmiştir. “Geniş bağlantı sebebiyle birleştirme” başlıklı CMK'nun 11. maddesinde aynı mahkemenin, bakmakta olduğu birden çok dava esnasında bağlantı görmesi halinde – bu bağlantı 8. maddede gösterilen türden olmasa bile- birlikte bakmak ve hükme bağlamak üzere birleştirilmesine karar verilebileceği hüküm altına alınmışken, kovuşturma aşamasında farklı mahkemelerin davalarının birleştirilmesi “Görülmekte olan davaların birleştirilmesi ve ayrılması” başlığını taşıyan CMK'nun 10. maddesinde düzenlenmiştir.

Birleştirme yapabilmenin temel amacının usul ekonomisinde aranması gerekir. Bu da zaman ve esas açısından birleştirmede fayda bulunması halinde gündeme gelebilir. Yargılamanın birleştirilmesi fayda düşüncesine dayandığından, fayda varsa birleştirilmeli fayda yoksa birleştirilmemelidir. Birleştirmede fayda olup olmadığı olayların özelliğine göre hakim tarafından belirlenir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun uygulana gelen kararlarından ayrıntıları ile açıklandığı üzere, davaların birlikte görülebilmesi için aralarında şahsi veya fiili irtibat bulunması gerekmekte olup, davalar arasında böyle bir irtibat yoksa amaç ne olursa olsun yargılama yasasının buyurucu hükümleri gözardı edilerek birlikte görülüp sonuçlandırılmamalıdır. Davanın takdire bağlı olarak birleştirilmesi sanık hakkında yürütülen yargılamanın gereksiz yere uzamasına yol açacak ise birlikte yargılanma gerekli değildir.(CGK. 15.04.2003 tarihli 2003/6-108 E. 2003/120K., CGK 02.12.1992 tarihli 1992/7-142 e. 1992/167 k., CGK 11.07.2014 tarihli 2014/5-52 e. 2014/354 K.)

Makul sürede yargılanma hakkının amacı; tarafların uzun süren yargılama faaliyeti nedeniyle maruz kalacakları maddi ve manevi baskı ile sıkıntılardan korunması, adaletin gerektiği şekilde temini ve hukuka olan inancın muhafazası olup hukuki uyuşmazlığın çözümünde bu hususa gerekli özen gösterilmelidir. (An. Mah. B.No: 2012/673, 19.12.2013 SS 27) An. Mah. B. No: 2012/ 1198, 07.11.2013 SS 39) (AİHM Weber/ İsviçre, B. No: 11034/84 22.05.1990)

Hukuk yargılamasından farklı olarak taraflarca hazırlama ilkesinin egemen olmadığı ceza muhakemesinde, yargılama makamlarının davayı gerekli hızla bakıp yürütme yükümlülüğünün bulunduğu, verilen birleştirme kararlarının; hak ve adaletin tesisi için gerekli olduğu düşünülse dahi, bu tür kararların sanık sayısı, olayın karmaşıklığı, sanıklar ve eylemleri arasındaki bağlantı ve iştirak ilişkisinin birleştirmeyi zorunlu kılıp kılmadığı, birleştirmede yasal zorunluluk olup olmadığı, yargılamayı uzatıp uzatmayacağı gibi hususlar nazara alınarak verilmesi gerektiği, eğer davaların birleştirilmesi sanıkların makul sürede yargılanma haklarını ihlal edecekse bu yönteme başvurulmaması gerektiği izahtan varestedir.

Bağlantı ve iştirak kavramları hususunda Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Anayasa Mahkemesince verilen kararlar irdelendiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2013 tarihli ve 137-58 sayılı ilamı ile; birinci sınıf hâkim olan ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay özel dairesinde yargılanan sanık hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçundan verilen beraat kararının, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve kurulan örgüte üye olma suçlarından genel mahkemede yargılanan diğer sanıklar hakkındaki dava ile birleştirilmesine gerek görülmeyerek onanmasına karar verildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2013 tarihli ve 137-58 sayılı ilamı ile; birinci sınıf hâkim olan ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay özel dairesinde yargılanan sanık hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçundan verilen beraat kararının, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve kurulan örgüte üye olma suçlarından genel mahkemede yargılanan diğer sanıklar hakkındaki dava ile birleştirilmesine gerek görülmeyerek onanmasına karar verildiği,

Anayasa Mahkemesinin rüşvet alma suçundan yargıladığı Yargıtay Dairesi eski başkanının davası ile rüşvet verme suçundan genel mahkemede yargılanan sanıkların davasını bu suçla sınırlı olarak birleştirilmesine karar verdiği, suç örgütü kurmak ve üyesi olmak, nitelikli dolandırıcılık, yargı görevi yapanları etkilemek, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklamak suçlarını ise birleştirmediği (Anayasa Mahkemesinin 2011/1 Yüce Divan Esas, 2012/1 sayılı Kararı), dolayısıyla dar anlamda bağlantı ve iştirak hususunun Yüksek Mahkemelerce de benimsendiği,

Yine, Anayasa Mahkemesinin 2014/679 sayılı Devran Çakar başvurusunda; davada yer alan kişi sayısı, davanın örgütlü suçlara ilişkin olması, birçok olayın dava konusu edilmesi, başvurucuya yönelik çok sayıda suçlama bulunması, dosyada birleştirme kararı verilmesi olgularının, başvuruya konu yargılamanın karmaşık olduğunu ortaya koyduğu dikkate alındığında ve davaya bir bütün olarak bakıldığında, yargılama sürecinde makul olmayan bir gecikme olduğu sonucuna varıldığı ve başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verildiği,

Öte yandan, ayrıntıları 10.06.1942 tarihli ve 26-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.05.2017 tarihli ve 469-260 sayılı kararında açıklandığı üzere, oluşan görev uyuşmazlığının merci tayini yoluyla çözümlenmesi hâlinde, merci tayini yoluyla yetkili kılınan mahkemenin verdiği kararın Yargıtayda incelenmesi sırasında görev hususunun tekrar değerlendirme konusu yapılamayacağı, dolayısıyla yetkili kılınan mahkemenin de yeniden görevsizlik kararı vermesine imkân bulunmadığı, diğer yandan, kanun yolu incelemesine yönelik olmakla birlikte yerel mahkemelerce karara bağlanmamış davalar açısından görev ve birleştirme hususlarının çözümüne de ışık tutan bu kararlar doğrultusunda, adil yargılanma hakkı gözetilerek ve zorunlu hâller dışında, merci tayini yoluyla verilen kararı etkisiz kılacak şekilde davanın başka bir davayla birleştirilmeden çözümlenmesi gerektiği,

Anlaşılmaktadır.

İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı sonrasında Yargıtay 8. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince olumsuz birleştirme uyuşmazlığı oluştuğu gerekçesiyle Ceza Genel Kuruluna taşınan somut olayda;

Anlaşılmaktadır.

İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı sonrasında Yargıtay 8. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince olumsuz birleştirme uyuşmazlığı oluştuğu gerekçesiyle Ceza Genel Kuruluna taşınan somut olayda;

Yargıtay 9. Ceza Dairesince görev suçları yönünden verilen ayırma kararı sonrasında Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca sanığa atılı görev suçları yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevli kılınması, bu durumda Yargıtay 9. Ceza Dairesinde birleştirilmesi mümkün bir davanın kalmaması ve uyuşmazlığın hukuki mahiyeti itibarıyla yargılamanın Yerel Mahkemece ya da ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtayca yapılıp yapılmayacağına yönelik olması birlikte değerlendirildiğinde, Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlığın olumsuz görev uyuşmazlığı niteliği taşıdığı,

Diğer yandan, ilkeleri Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 13.11.2014 tarihli ve 245-281 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıklandığı üzere; Yargıtay Daireleri arasındaki görev ilişkisi, adli yargı ilk derece mahkemeleri arasında varolan ve kamu düzenine ilişkin bulunan görev ilişkisi niteliğinde olmayıp 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. maddesinde yer alan "hukuk daireleri ile ceza daireleri kendi aralarında iş bölümü esasına göre çalışır" şeklindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere idari nitelikte iş bölümü ilişkisi olduğu, ancak kamu düzenine ilişkin görev ve bu husustaki uyuşmazlığın değerlendirilmesi açısından ilk derece yargılamasına konu dosyayı ele alan ve davaların birleştirilmesi hususunda farklı görüş bildiren Özel Dairelerin birbirinden farklı mahkemeler değil, istisnai hâllerde ilk derece yargılaması yapan "Yargıtay", dolayısıyla tek mahkeme olarak değerlendirilmesi gerektiği, bu bağlamda dosya farklı Özel Dairelerce ele alınmış ve Yargıtay 9. Ceza Dairesince "görevsizlik kararı" verildiği açık bir ifadeyle belirtilmemiş ise de; son kararda Yargıtayca sanığa atılı kişisel suçlara ilişkin ayrılan davanın Yerel Mahkemede görülmesi gerektiği gerekçesiyle bu husustaki uyuşmazlığın çözülmesi için dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi karşısında Yerel Mahkeme ile Yargıtay 9. Ceza Dairesi arasında görev uyuşmazlığı oluştuğu, bu itibarla somut olayda uyuşmazlığın çözümünün ortak yüksek görevli mahkeme olarak Yargıtay Ceza Genel Kuruluna ait olduğu anlaşılmıştır.

Özel Dairelerce davalar ayrılırken sanığa atılı silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasayı ihlal, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme suçlarından açılan dava yönünden işin esasına girilmemesi karşısında, ayırma kararı veren Özel Dairece sanığa atılı kişisel suçlara ilişkin ayrılan davaya bakılmasında CMK'nın 10. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunluluk bulunmadığı;

Bununla birlikte, sanığa atılı kişisel suçlara ilişkin olumsuz görev uyuşmazlığının Ceza Genel Kurulunca merci tayini yoluyla çözümlenerek bu suçlara ilişkin ilk derece yargılaması açısından Yerel Mahkemenin görevli kılınması karşısında, zorunlu hâller dışında merci tayini kararını etkisiz kılacak şekilde davaların birleştirilmemesi gerektiği; bu bağlamda, 2802 sayılı Kanun'a tabi olan sanığa atılı kişisel suçlarla kendisi ve diğer sanıklara atılı görev suçları arasındaki bağlantı ve iştirak ilişkisinin, anılan Kanun'un 86. maddesi anlamında birleştirmeyi zorunlu kılacak boyutta olmadığı gibi görev suçlarına ilişkin Yargıtay 8. Ceza Dairesinde görülmekte olan davada gerek yargılanan sanık sayısı, gerek yargılamaya konu edilen eylemlerin karmaşıklığı gerekse kapsamları, davaların ayrı ayrı görülmesinin makul sürede yargılanma hakkına sağlayacağı yararı, birleştirilerek görülmesi halinde ise bu hakkın ihlaline neden olabilecek düzeydeki zarar ihtimali dikkate alındığında ve açıklanan sebeplerle; Yargıtay 9. Ceza Dairesinin davaların ayrı ayrı görülmesine ilişkin kararının usul ve yasaya uygun olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2018 tarihli ve 303-124 sayılı birleştirme kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Dosya içeriğine göre, görevi kötüye kullanma, görevi ihmal, hürriyeti tahdit, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme ve bilişim sistemini engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçlarından sanıklar ..., ....., ...., ....., ....., ....., .... ve ..... hakkında 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'nun 85, 89 ve 90. maddeleri gereğince kovuşturma izni verilerek Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.04.2018 tarih, 2017/227 esas ve 2018/130 karar sayılı son soruşturmanın açılması kararıyla ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılmak üzere Yargıtay 8. Ceza Dairesine kamu davası açıldığı,

Sanık ... hakkında ayrıca Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından iddianame ile İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesine 2017/160 esas sayılı kamu davasının açıldığı, anılan mahkemenin 05.05.2017 günlü görevsizlik kararı ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 16. Ceza Dairesince 18.07.2017 tarihinde karşı görevsizlik kararı vermesi üzerine oluşan görev uyuşmazlığının Ceza Genel Kurulunun 10.10.2017 günlü kararı ile çözüldüğü ve iddianameye konu kişisel suçlardan dolayı yargılama görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu sonucuna varılarak İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırıldığı,

Görev uyuşmazlığının çözümünden sonra anılan ağır ceza mahkemesinin Yargıtay 8. Ceza Dairesinde görülen dava ile kendi dosyası arasında irtibat bulunduğundan bahisle birleştirme önerisinde bulunduğu, bu öneriyi Yargıtay 8. Ceza Dairesinin uygun görmesi üzerine birleştirme kararı verildiği ve yüksek görevli olduğu için CMK'nın 9 ve 10. maddeleri gereğince davaya Yargıtay 8. Ceza Dairesinde görülmeye başlandıktan sonra sanık ... bakımından dava ayrılarak yüklenen tüm suçlarını kapsar şekilde görevsizlik kararı verilip dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderildiği, birleştirme her iki mahkemenin uygun görüşüne dayandığı için uyuşmazlık doğmadığı,

Yargıtay 9. Ceza Dairesince görev (görevi kötüye kullanma, görevi ihmal, hürriyeti tahdit, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme ve bilişim sistemini engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme) ve kişisel (Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olma) suçlardan ayrı ayrı açılan ve yukarıda açıklanan şekilde birleşen davaların ayrılmasına karar verildiği, görev suçları bakımından karşı görevsizlik kararı verilerek dosyanın Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderildiği, görev suçlarıyla ilgili dava yönünden daireler arasında çıkan görev ihtilafının Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 13.09.2018 günlü kararı ile kesin olarak giderildiği,

Geriye sadece birleştirme uyuşmazlığı doğduğu ileri sürülen sanık ...'nin kişisel suçlarıyla ilgili davanın kaldığı, Yargıtay 9. Ceza Dairesince bu suçlar bakımından ayırma kararı verilip devamında birleştirme ihtilafı doğduğundan bahisle merci tayini yoluyla uyuşmazlığın çözümü için dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderildiği,

Anlaşılmaktadır.

Sanığın işlediği iddia edilen Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarının kişisel suç olduğu ve bu konuda Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen 10.10.2017 tarih, 2017/YYB-998 esas ve 2017/388 karar sayılı karar gereğince yargılamanın Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılması gerektiği konusunda sayın çoğunluk ile aramızda görüş ayrılığı bulunmamaktadır. Ancak Yargıtay Ceza Kurulu tarafından merci tayini yoluyla çözülmesi gereken birleştirme veya görev ihtilafının doğmadığı kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmek mümkün olmamıştır. Şöyle ki;

Öğreti ve uygulamaya göre birleştirme uyuşmazlığından söz edebilmek için en az iki farklı mahkemede görülmekte olan davaların bulunması, mahkemelerin davaların birleştirilip birleştirilmeyeceği veya hangi mahkemede birleştirileceği konusunda anlaşmaya varamaması, buna rağmen mahkemelerden birinin birleştirme kararı vermesi gerekir. Somut olayda kişisel ve görev suçlarından ağır ceza mahkemesi ve Yargıtay 8. Ceza Dairesine ayrı ayrı açılan davalar her iki mahkemenin uygun görüşü ile üst mahkeme olan Yargıtay'da birleştirilmiştir. Daha sonra görevsizlik kararı ile gelen Yargıtay 9. Ceza Dairesi ayırma kararı vererek farklı esaslara kaydetmiş, görev suçları bakımından karşı görevsizlik kararı vermiş ve yukarıda açıklanan biçimde bu ihtilaf Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca kesin olarak çözülmüş olup, geriye Yargıtay 9. Ceza Dairesinin elinde sadece bir sanığın kişisel suçlara ilişkin davası kalmıştır. Bununla bağlantılı İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinde görülen başka dava bulunmamaktadır. Ortada birleşme uyuşmazlığı doğacak en az iki dava, uyuşmazlık yaratacak farklı mahkemeler ve bu mahkemelerce birleştirme veya ayırma bakımından birbirine aykırı verilmiş iki karar ya da görüş yoktur. Esasen birleşecek ve ayrılacak dava kalmadığı için bu aşamada birleştirme uyuşmazlığının doğması fiilen de olanaksızdır. Bu nedenle Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken birleştirme uyuşmazlığı bulunmamaktadır.

Sanığın işlediği ileri sürülen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca da kişisel olduğu kabul edilen suçlardan açılan kamu davasına bakma görevinin İstanbul Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğuna yukarıda değinilmiştir. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin uygun görüşü üzerine verilen birleştirme kararı sonrası işin esasına girilmediği için ayırma kararı sonrası görevsizlik kararı verilmesine CMK'nın 10/3. maddesi de yasal engel de oluşturmaz. Ancak, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin verdiği 12.07.2018 tarihli kararın gerekçesinde esasen Yargıtayın görevsiz olduğu vurgulandığı hâlde dosyanın görevli ağır ceza mahkemesine aktarılmasını sağlayacak görevsizlik kararı veya bu anlama gelecek gönderme kararı da verilmemiş, ayırma kararı verilip birleştirme uyuşmazlığı doğduğundan söz edilerek dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesiyle yetinilmiştir. Olumsuz görev uyuşmazlığı karşılıklı iki mahkemenin görevsizlik kararı vermesiyle dosyanın ortada kalması olarak tanımlanmaktadır. Somut olayda böyle bir durum yoktur. Açıklanan bu nedenlerle açık ya da zımni görev uyuşmazlığı da henüz doğmamıştır.

Giderilmesi gereken görev veya birleştirme uyuşmazlığının bulunmaması nedeniyle davanın görülmesine devam edilmesi veya ağır ceza mahkemesine aktarılmasını sağlayacak görevsizlik kararı verilmesi hususlarının takdiri için dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine tevdi edilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilememiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Giderilmesi gereken görev veya birleştirme uyuşmazlığının bulunmaması nedeniyle davanın görülmesine devam edilmesi veya ağır ceza mahkemesine aktarılmasını sağlayacak görevsizlik kararı verilmesi hususlarının takdiri için dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine tevdi edilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilememiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12.07.2018 tarihli kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, İstanbul 24. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2018 tarihli ve 303-124 sayılı birleştirme kararının KALDIRILMASINA,

2- Tutuklama tarihi, sevk maddeleri ve CMK'nın 102/2. maddesindeki sürenin aşılmamış olması nazara alındığında, sanık ...'nin tutukluluk incelemesinin mahallinde DEĞERLENDİRİLMESİNE,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12862, Karar No: 2010/5145, Tarih: 07.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/12862 E.  ,  2010/5145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı kurum, davalı belediyenin yol çalışmaları nedeniyle ve talebi üzerine karayolu üzerinde bulunan tesisleri deplase ettiğini ileri sürerek 82.070,75 YTL’nin ... bitim tarihi olan 14.08.2007 tarihinden itibaren %29 ve değişebilir oranlarda avans faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, alt yapı tesislerinin deplase bedelinin istenemeyeceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 82.070,75 TL’nin 20.11.2007 temerrüt tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-HUMK’nun 381. maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389. maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388. maddesine uygun olarak tarafların

2009/12862-2010/5145

hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir görevdir.