muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8470, Karar No: 2016/4909, Tarih: 23.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/8470 E.  ,  2016/4909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ...'in parkinson hastası olduğu, bakımevinde kaldığı, zaruri ihtiyaçlarını karşılayamadığı için kardeşinin vasi olarak atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm kısıtlı adayı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Talep eden tarafından verilen dilekçe ile özetle; babası ...'nun parkinson hastası olduğunu, halen ... Hasta Bakımevinde kaldığını, zaruri ihtiyaçlarını tek başına karşılayamaması nedeniyle kardeşi ...'nun babasına vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 405. maddesinde; akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle işlerini göremeyen veya korunması ve bakımı için kendisine sürekli yardım gereken ya da başkalarının güvenliğini tehlikeye sokan her erginin kısıtlanacağı, 408. maddesinde; yaşlılığı, engelliliği, deneyimsizliği veya ağır hastalığı sebebiyle işlerini gerektiği gibi yönetemediğini ispat eden her erginin kısıtlanmasını isteyebileceği, 409. maddesinde ise; akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle kısıtlamaya ancak resmi sağlık kurulu raporu üzerine karar verileceği hükme bağlanmıştır.

Davada, mahkemece ...'nun sağlık durumunu tespit için aldırılan ... Devlet Hastanesinin 04.03.2015 tarihli sağlık kurul raporunda, kısıtlanması istenenin klinik olarak tam anlamı ile değerlendirilemediği, ileri nöropsikolojik testler yapılabilmesi ve hakkında karar verilebilmesi için bir üst merkeze sevkinin uygun olduğu bildirilmiştir. Kısıtlanması talep edilenin sağlığı hususunda net bir karara varılmadığının sağlık kurul raporunda belirtildiği ancak mahkemece Türk Medeni Kanununun 408. maddesine dayanarak davanın kabulüne karar verildiği anlaşıldığına göre; mahkemece aldırılan 04.03.2015 tarihli rapor da eklenerek ilgilinin sevk ve muayenesinin yapılması, Türk Medeni Kanunu'nun 405 ve devamı maddelerinde yer alan kısıtlama sebeplerinin bulunup bulunmadığının tespiti, ayrıca aynı yasanın 408. maddesinin isteğe bağlı kısıtlılık haline ilişkin olması nedeniyle kısıtlanması talep edilenin bizatihi mahkemece dinlenip beyanı alınmak suretiyle oluşacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13180, Karar No: 2016/18178, Tarih: 26.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/13180 E.  ,  2016/18178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13667, Karar No: 2024/9148, Tarih: 28.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13667 E.  ,  2024/9148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2381 E., 2021/525 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca 08.04.2019 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2019 tarihli ve 2019/329 Esas ve 2019/358 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan davanın reddine karar verilmiştir.

C. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 17.02.2021 tarihli ve 2019/2381 Esas, 2021/525 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusuna ilişkin olarak duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ve yerine sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına, tekerrür hükümleri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

Uyuşturucu kullanmayı bıraktığını, lehine olan hususların ... kalmasına, aleyhine olan hususların gözden geçirilerek beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde kullanma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

Uyuşturucu kullanmayı bıraktığını, lehine olan hususların ... kalmasına, aleyhine olan hususların gözden geçirilerek beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde kullanma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında cezalandırılması istemiyle kamu davası eçılmış ise de Yargıtay yerleşik kararları ile denetim süresi içerisinde yeniden aynı suçu işlerse ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması gözetilerek dava dosyası ile Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2019 tarihli ve 2019/88 Esas, 2019/206 Karar sayılı dosyalarındaki yargılamaya konu olayın aynı olması açılan davanın mükerrer dava olduğu anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

İddia, sanık savunmaları, olaya ilişkin tutulan tutanak, ele geçirilen maddenin uyuşturucu olduğuna dair KPL raporu ve dosya kapsamı itibariyle; 22.02.2019 tarihinde, denetimli serbestlik kararı bulunan sanığın devlet hastanesinde bulunduğu sırada sara nöbeti geçirdiği, hastane polisinin sanığın uyuşturucu almış olabileceği şüphesi üzerine soruşturma başlatıldığı ve usulüne uygun olarak yaptırılan tahlilde sanığın uyuşturucu madde kullandığının tespit edildiği hususu sabit olmakla, Uyap üzerinde yapılan incelemede, sanığın 27/07/2014 tarihinde işlediği, kullanmak suçundan Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı verildiği ve Denetimli serbestlik yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle 06/01/2016 tarihli İddianameyle, Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/60 Esasına kamu davası açıldığı ve sanığın mahkumiyetine karar verildiği kararın kesinleştiğinden, erteleme kararı verilmeden doğrudan dava açıldıktan sonra, istinaf incelemesine konu 22.02.2019 tarihindeki kullanımının ihlal niteliğinde olmadığı, eylemin suç teşkil ettiği ve hakkındaki davalara ilişkin suç ve iddianame tarihleri itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında kalmadığı, müstakil nitelikte olduğu ve sübuta erdiği gerekçesiyle sanığın cezalanıdrılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, inceleme konusu 22.02.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 08.04.2019 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan dava açılmasına dayanak olan kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilen dava dosyasının onaylı örneğinin dosya arasına alındığı görülmekle yapılan incelmede;

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, inceleme konusu 22.02.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 08.04.2019 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan dava açılmasına dayanak olan kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilen dava dosyasının onaylı örneğinin dosya arasına alındığı görülmekle yapılan incelmede;

Sanık hakkında 27.07.2014 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 21.11.2014 tarihinde 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararları ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları verildiği, denetimli serbestlik tedbirini ihlal etmesi nedeniyle iddianame düzenlenerek Manisa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği ve 06.05.2016 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediğinden, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verildiği, istinaf edilmeksizin 08.09.2018 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir.

Ancak 21.11.2014 tarihli erteleme kararının içeriğinde, sanığın bu kararlara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin itiraz süresinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 21.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiği, 5271 sayılı Kanun'un 223 maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün açıklanan nedenle, başkaca yönleri incelenmeyen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 17.02.2021 tarihli ve 2019/2381 Esas, 2021/525 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîre İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15815, Karar No: 2015/18097, Tarih: 16.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/15815 E.  ,  2015/18097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/04/2015

NUMARASI : 2014/763-2015/284

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; ortak çocuk için ödenen aylık 500.00.TL iştirak nafakasının yetmediğini ihtiyaçlarını karşılayamadığını ileri sürerek; 2.000.00.TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir .

Davalı vekili, cevap dilekçesi ile; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, iştirak nafakasının 1.300.00.TL'ye yükseltilmesine, nafakanın ileriki yıllarda TÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 327/1.maddesinde; Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin anne ve baba tarafından karşılanacağı hükme bağlanmıştır. Aynı yasanın, 328/1.maddesi hükmü gereğince; Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir.(TMK. nun 329/1. maddesi)

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur. (TMK. nun 330/1. maddesi)

TMK.'nun 331. maddesine göre de; Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler, hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda; küçük Doğa'nın 15/06/2008 doğumlu olduğu, özel okula gittiği; babanın pilot olduğu, 7.000.00.TL maaş aldığı, 1.100.00.TL ev kirası ödediği; annenin markette çalıştığı, 1.400.00. TL maaş aldığı, babasının evinde kaldığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, ortak çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacının da çocuğun bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözetildiğinde; takdir edilen nafaka miktarı çok olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece; TMK'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre, makul miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken; taraflar arasındaki dengeyi bozacak şekilde nafakaya hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bu konu bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca, HMK'nun 26.maddesinde; "Hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez" düzenlemesi yeralmaktadır.

O halde, mahkemece; TMK'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre, makul miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken; taraflar arasındaki dengeyi bozacak şekilde nafakaya hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bu konu bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca, HMK'nun 26.maddesinde; "Hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez" düzenlemesi yeralmaktadır.

Hakim, davacının talebi ile bağlı olup, bu talepten fazlasına karar veremez. Bunun gibi hakimin talepten başka bir şeye de hüküm vermesi yasaktır. Buna karşılık, mahkeme yapılan tahkikat sonunda gerçekleşecek duruma göre talepten noksanına hüküm verebilir.

Mahkemece, davacının talebi olmadığı halde, talebi aşar şekilde takdir edilen nafakaya gelecek yıllar için artış oranı belirlenmesi de isabetli bulunmamıştır .

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32832, Karar No: 2014/27503, Tarih: 20.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/32832 E.  ,  2014/27503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 18.09.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen 05/05/2011 tarihli hükmü, 03/01/2014 tarihinde temyiz ettiği, mahkemenin 07/01/2014 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verdiği ancak dosya içerisinde bu kararın sanığa tebliğ edildiğine dair evrakın bulunmadığı anlaşılmakla, 07/01/2014 tarihli ek karardan sonra verilen kararların hukuki değerden yoksun olduğu ve sanığın 08/09/2014 tarihli temyiz isteminin, 07/01/2014 tarihli ek karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede ,

Temyiz isteminin reddine dair 07/01/2014 gün ve 2014/32832E sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 20/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9755, Karar No: 2014/18977, Tarih: 04.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/9755 E.  ,  2014/18977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2012/485-2012/662

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'un 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HMK'nin 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda; kısa kararda, '' ... davalıların dava açılmasına sebebiyet vermedikleri gerekçesiyle ücret ve masrafa hükmedilmesine yer olmadığına..." karar verildiği halde, gerekçeli kararda, ".... davacının yapmış olduğu, 52.45.-TL yargılama giderinin davalılardan tahsiline, davacının peşin yatırdığı 148.50.-TL. nispi harcın yargılama giderlerine katılmayarak davacı yararına davalılardan tahsiline, davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT'ye göre hesaplanan 1.200.-TL maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline, dava değeri üzerinden hesaplanan 594.-TL nispi harç için davacının peşin yatırdığı 148.50.-TL nispi harcın mahsubu ile noksan alınan 445.50.-TL'nin davalılardan tahsiline..." karar verilmek suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hâl böyle olunca, hükmün 10.4.1992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1664, Karar No: 2020/348, Tarih: 14.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/1664 E.  ,  2020/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 14.01.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1210, Karar No: 2006/3385, Tarih: 24.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1210 E.  ,  2006/3385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İlçe Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İlçe Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesinin “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup, Belediye Başkanı, Mal Müdürü, İlçe Milli Eğitim Müdürü, Sağlık Bakanlığının İlçe Üst görevlisi, varsa İlçe Tarım Müdürü ve İlçe Müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev

alırlar. İlçede kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde hazırlanması gerekirken bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişiklik senedinin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.