muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3295, Karar No: 2019/10328, Tarih: 19.12.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3295 E.  ,  2019/10328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın asıl dava yönünden kabulüne, birleşen dava yönünden kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının kapısı açık olan trafo binasına girdikten sonra elektrik akımına kapıldığını ve bu nedenle kolunda fonksiyon kaybı oluştuğunu, davalı kurumun olaydan dolayı sorumlu olduğunu ileri sürerek; asıl davada fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 7.500 TL maddi tazminatın, birleşen davada ise fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 23.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; olayda davacının kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; illiyet bağının kesildiği gerekçesi ile davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 18.01.2016 tarih ve 2015/1978 E. 2016/193K. sayılı kararıyla "...Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının trafo binasına kilitli olmayan sağdaki kapıdan girdiği, binanın içinde de elektrik akımına kapılarak yaralandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, hükme dayanak alınan ve üç elektrik mühendisi tarafından hazırlanan bilirkişi kurulu raporunda; davacının kendi dikkatsizliği ile yaralandığı bu nedenle % 100 kusurlu olduğu belirtilmiştir. Anılan raporda, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5. ve 27. maddelerine göre davalının sorumluluğuna ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır. Diğer anlatım ile, bilirkişi raporunda; trafo binasına giren davacının tam kusurlu olduğu belirtilmiş, trafo binasının kimsenin giremeyeceği şekilde yapılması gerektiği gözardı edilmiş, bilimsellikten uzaklaşılmış, tarafların olay nedeniyle sorumluluğu yasal hükümler çerçevesinde tartışılmamıştır. Bu nedenle, bilirkişi raporu, dava konusu olaydaki sorumluluğu aydınlatacak nitelikte bulunmamıştır. Zira, olayın meydana geldiği trafo binasının kapısının kişilerin girişini engelleyecek biçimde güvenli olmadığı ( kilit gibi ) anlaşıldığına göre davalının olayda kusurunun bulunduğu sabittir. Bu durumda, davalının en küçük bir kusurunun bulunması dahi illiyet bağını kesmeyeceğinden davalı sorumluluktan kurtulamaz. Bu durumda, zarar görenin kusuru oranında tazminattan indirim yapılarak hüküm kurulması gerekir.

Mahkemece; davalı kurum açısından, yapı malikinin sorumluluğuna ve tehlike sorumluluğuna ilişkin; davacı açısından ise, olaydaki bölüşük kusura ilişkin değerlendirmeler içeren, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5. ve 27. maddelerine göre somut olayı aydınlatan, taraf ve Yargıtay denetimine elverişli, tarafların kusur oranlarının da gerekçeleriyle belirtildiği, önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik konusunda uzman bilirkişi kurulundan (elektrik mühendisi ) bilirkişi raporu alınarak, varılacak sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken; eksik araştırma, inceleme ve yetersiz rapor doğrultusunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece bozma sonrasında yapılan yargılama neticesinde, davalı ...'ın meydana gelen olayda % 40 kusurlu olduğu yönündeki bilirkişi heyet raporu hükme esas alınarak asıl dava yönünden davanın kabulü ile, 7.500,00 TL tazminatın olay tarihi olan 11/04/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, alınması gerekli 512,33 TL harçtan peşin alınan 101,3 TL harcın mahsubu ile eksik kalan 411,3 TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına, 2.725,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, birleşen dava yönünden ise; davanın kısmen kabulü ile, 23.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 11/04/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat talebinin reddi ile 8.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 11/04/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacı tarafından yapılan toplam 222,50 TL yargılama giderinin davanın kabul edilen değeri üzerinden hesaplanarak bulunan 160,41 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, geri kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına, maddi tazminat talebi yönünden davanın kabul edilen değeri üzerinden hesaplanan 2.760,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebi yönünden 2.725,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının yargılama giderleri ve harç yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 24.04.1995 gün ve 21/9 sayılı kararında ve 6100 sayılı HMK 326. maddesi uyarınca "Yargılama giderleri, kural olarak davada haksız çıkan ve aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir."

2- Davacının yargılama giderleri ve harç yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 24.04.1995 gün ve 21/9 sayılı kararında ve 6100 sayılı HMK 326. maddesi uyarınca "Yargılama giderleri, kural olarak davada haksız çıkan ve aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir."

Davada haksız çıkan tarafa yükletilecek olan yargılama harç ve giderleri hem davayı kazanan tarafın daha önce peşin ödediği, hem de (karar ve ilam harcı ve Devlet Hazinesi tarafından peşin olarak ödenen giderleri gibi) devlete ödenmesi gereken harçlar ve giderlerdir. Davayı kazanan taraf davasını bir vekil vasıtası ile takip etmiş ise, haksız çıkan (davayı kaybeden) taraf yargılama gideri olarak vekalet ücretine de mahkum edilir. (HMK 323/1-ğ)

Buna göre mahkemece; asıl dava yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olmakla, yargılama giderlerinin ve eksik kalan harcın davalıdan tahsilinee karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve eksik harcın davacıdan tahsiline karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Davalının vekalet ücreti yönünden temyiz itirazlarının incelenmesi neticesinde;

Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10. maddesinde; ''(1) Manevi tazminat davalarında avukatlık ücreti, hüküm altına alınan miktar üzerinden Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Davanın kısmen reddi durumunda, karşı taraf vekili yararına Tarifenin üçüncü kısmına göre hükmedilecek ücret, davacı vekili lehine belirlenen ücreti geçemez. (3) Bu davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur. (4) Manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından avukatlık ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir." düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda; mahkemece, birleşen davada davanın kısmen kabulü ile 23.000,00 TL maddi, 8.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiş, davalının kendisini vekille temsil ettirdiği nazara alınarak manevi tazminat talebinin reddedilen kısmı yönünden davalı lehine, 2.725.000 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı ve davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının; 1-Asıl dosya açısından başlıklı kısmının 3. paragrafında yer alan "Alınması gerekli 512,33 TL harçtan peşin alınan 101,3 TL harcın mahsubu ile eksik kalan 411,3 TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına" cümlesinin ve 5. paragrafındaki "Yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına" cümlesinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerlerine sırasıyla; 3. paragraf olarak "Alınması gerekli 512,33 TL harçtan peşin alınan 101,3 TL harcın mahsubu ile eksik kalan 411,3 TL'nin davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına", 5. paragraf olarak "4.116,72 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" cümleleri eklenmek suretiyle ve yine hüküm fıkrasının; 2-Birleşen 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/438 sayılı dosyası yönünden başlıklı kısmında yer alan; "Davacı kendini vekille temsil ettirdiğinden manevi tazminat talebi yönünden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 13/1.,10/1. ve 10/4. maddesi gereğince hesaplanan 2.725,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine", cümlesinden sonra gelmek üzere hüküm fıkrasına "Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden manevi tazminat talebinin reddedilen kısmı yönünden karar tarihi itibariyle yürürlükte olan AAÜT 10/2 hükmü uyarınca takdir edilen 2.725.00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" cümlesi eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu davalı yönünden açık davacı yönünden ise kapalı olmak üzere, 19/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4920, Karar No: 2013/10808, Tarih: 04.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/4920 E.  ,  2013/10808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 25 gün adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, kısa süreli hapis ve gün para cezalarının anılan Kanun'un 50/1-a ve 52/2 (2 defa), maddeleri gereğince 3.000,00 ve 500,00 Türk Lirası adlî para cezalarına çevrilmesine dair (ANAMUR) Asliye Ceza Mahkemesinin 02/04/2009 tarihli ve 2008/447 esas, 2009/434 sayılı kararını kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

Tüm dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 154. mad- desinin birinci ve ikinci cümlelerinde, "Bir hakka dayanmaksızın başkasına ait taşınmaz mal veya eklentilerini malikmiş gibi tamamen veya kısmen işgal eden veya sınırlarını değiştiren veya bozan veya hak sahibinin bunlardan kısmen de olsa yararlanmasına engel olan kimseye, suçtan zarar görenin şikâyeti üzerine altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası verilir. Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır.", aynı Kanun'un 52/1 ve 2. fıkrasında ise, "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. "Hükümlerinin yer alması karşısında, sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, herhangi bir teşdit sebebi ve farklı uygulamanın gerekçesi gösterilmeden adlî para ceza- sının alt sınırın üzerinde belirlenmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.01.2013 gün ve 7360 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 19.02.2013 gün ve KYB-2013/37072 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesi uyarınca “Bir hakka dayanmaksızın başkasına ait taşınmaz mal veya eklentilerini malikmiş gibi tamamen veya kısmen işgal eden veya sınırlarını değiştiren veya bozan veya hak sahibinin bunlardan kısmen de olsa yararlanmasına engel olan kimseye, suçtan zarar görenin şikâyeti üzerine altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası verilir ve köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır.”hükmü ile aynı Kanunun 52/1. maddesi uyarınca “ Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” hükmü uyarınca hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığınca düzenlenen ihbamame içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden Anamur Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2009 tarih ve 2008/447 esas, 2009/ 434 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca (BO- ZULMASINA), hükümden "TCK.nun 154/2. madde ve fıkrası uyarınca tayin edilen “6 ay hapis ve 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına aynı yasanın 62. maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına sanığa verilen 25 gün adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi uyarınca, sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL’den 500 TL adli para cezasına çevrilmesine” ilişkin kısmın çıkarılarak hükme sanığın "TCK.nun 154/2. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen 4 gün adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi uyarınca, sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL’den 80 TL adli para cezasına çevrilmesine” ibaresinin yazılması suretiyle karardaki diğer hususların aynen muhafazasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6196, Karar No: 2017/12131, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/6196 E.  ,  2017/12131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9789, Karar No: 2014/7684, Tarih: 09.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9789 E.  ,  2014/7684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1140, Karar No: 2017/2869, Tarih: 16.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/1140 E.  ,  2017/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; “Tarafların karşılıklı saygısız tavırları, erkeğin evin bakımına ve iaşesine gösterdiği özensizlik ve güven unsurunu sarsacak eylemleri nedeniyle kadının erkeğe cephe aldığı bir dönem bir araya gelen tarafların erkeğin elinin yanması ve bu duruma kadının sebebiyet vermesi sonucu fiilen ayrı yaşadıkları subut bulmuş olmakla yanların temelinden sarsılan evlilik birliğinin devamı mümkün görülmediği” gerekçesi ile erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine göre boşanmaya karar vermek için davalının az da olsa kusurlu bulunması zorunludur. Oysa toplanan delillerden davalı kadından kaynaklanan kusurlu bir davranışın varlığı kanıtlanamamıştır. Davacı erkeğin terke dayalı boşanma davası bulunmamaktadır. Fiili ayrılıkda tek başına boşanma sebebi değildir. Bu itibarla ispatlanamayan davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.03.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2008/8504, Karar No: 2008/10948, Tarih: 13.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/8504 E.  ,  2008/10948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, esasen ihtiyati haciz niteliğinde bulunan ihtiyati tedbirlerinin dikkate alınmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre; ihtiyati tedbirin paylaştırmaya katılamayacağı, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun uyarınca konulmuş hacizlere İcra ve İflas Kanunu’na göre konulan ihtiyati hacizlerin iştirak edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.