muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9335, Karar No: 2019/8189, Tarih: 09.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/9335 E.  ,  2019/8189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle;davalıya ait işyerinde 20/07/2000 tarihinde çalışmaya başladığını, emekli olabilmek için gerekli yaş ve prim süresini doldurması nedeniyle ve işçilik alacaklarının işverence ödememesi nedeniyle iş akdini haklı ve geçerli sebeple 08/04/2013 tarihinde feshettiğini, işyerinde en son devereci olarak aylık net 1.165,00 TL ücret ile çalıştığını, işyerinde yemek, servis ve erzak sosyal haklarından istifade ettiğini, ... süresi boyunca ulusal bayram ve genel tatil günlerinin tümünde çalıştığını, haftada 6 gün 08.00-20.00 saatleri arasında mesai yaptığını, 120 günlük yıllık izninin kullandırılmadığını ileri sürerek; kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı işçinin işyerinde 29/08/2001 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin fesih tarihi itibariyle son ücretinin aylık net 864,71 TL olduğunu, işyerinde davacının yemek, servis, erzak gibi sosyal haklardan faydalandırıldığını, davacının işyerinde 3'lü vardiya sistemine göre günde 8 saat çalıştığını, 08.00-16.00 saatleri arasında günde 50 dk ara dinlenme hakkı bulunduğunu, davacının işyerinde fazla mesai yapmadığını ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmadığını, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle kendilerince haklı sebeple 29/04/2013 tarihinde feshedildiğini, davacının 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin 5. fıkrası gereği iş akdini feshettiğine dair kendilerine bildirim yapılmadığını bu hususu 18/04/2013 tarihinde ... ve İş Kurumu İl Müdürlüğü yazısı ile öğrendiklerini, davacının işyerinde kullanmadığı yıllık izninin de bulunmadığını, ayrıca davacıya ücretleri dışında 15.000,00 TL tutarında avans ödemesi yapıldığını, davacının kötüniyetli olduğunu davacının işyerine tekrar 03/07/2013 tarihinde işe girdiğini, 08/11/2013 tarihinde işe geç gelme, performans düşüklüğü gibi sebeplerle iş akdinin kendilerince feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; ... kayıtları, toplanan delillerin değerlendirilmesinde; davacıya ait sigorta hizmet cetveli çerçevesinde; davacının iş akdini 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin 5. fıkrası doğrultusunda emeklilik yaşını beklemek üzere feshetmesi halinde yeniden bir işe girip çalışmasının kötüniyetli olarak değerlendirilemeyeceğinin anlaşıldığı, davacı da emeklilik nedeni ile iş akdini fesih ettiğinden davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, bakiye izin ücreti ve tanık beyanları ile ispatlanan fazla mesai ve genel tatil ücreti alacağının kısmen kabulüne karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla ... ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63 üncü maddesinde ... süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal ... süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla ..., kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ... süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla ... sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün ... yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal ... süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla ... sayılması nedeniyle, bu ... sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla ... yapmış sayılmalıdır.

... şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

... şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla ... sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal ... süresinden fazla ... yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla ... yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat ... yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla ... yaptığının kabulü gerekir.

Somut uyuşmazlıkta davalı işyerinde 3’lü vardiya sistemi ile her bir vardiyada haftada 6 gün 8 saat çalışıldığı sabit olup,bu ... sistemine rağmen fazla mesai yapıldığı ancak yazılı delil ile veya davalı tanıklarının da bu yöndeki beyanları ile ispat edilebilecektir.

Sadece davacı tanıklarının işçi azalmasının olduğu durumlarda çalışmanın 12 saat olabildiği, bunun tahmini yılda 2 aylık bir çalışmaya tekabül ettiği şeklindeki açıklamaları iddia olunan fazla mesaiyi ispata elverişli değildir.

Mahkemece davacının fazla mesai ücreti alacağı talebinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3342, Karar No: 2023/2801, Tarih: 18.09.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/3342 E.  ,  2023/2801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/525 E., 2022/579 K.

HÜKÜM/KARAR : Usulden Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi ( Tic. Mahk. Sıf.)

SAYISI : 2015/91 E., 2017/285 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Müvekkil şirketin, davalı/borçlu Boğaziçi Elektrik Dağıtım A.Ş.'den olan alacağının tahsili için Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğünün 2015/419 E. Sayılı dosyasıyla davalı/borçluya karşı yasal takibe geçildiği, alacağın ödenmesinin istendiği ancak davalı/borçlu tarafın borcu olmadığı gerekçesiyle, 26.01.2015 tarihinde borca ve tüm fer'ilerine itiraz ederek ilamsız olarak başlatılan icra takibini durdurduğunu, müvekkil şirketin borçlu/davalıdan elektrik satın alıp, bunu müşterilerine sattığını, müvekkil şirketin bir dağıtım firması olduğunu, davalı üretici firmanın müvekkil şirkete sattığı elektrik bedellerine kayıp/kaçak elektrik bedellerini dahil ettiğini ve bedellerin tamamını müvekkilden tahsil ettiğini, müvekkil şirketin kayıp-kaçak elektrik bedellerini davalı firmaya ödediğini, kayıp-kaçak elektrik bedellerinin iadesi zorunluluğunun doğduğunu, fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla davaya konu alacağın varlığına karar verilerek davanın kabulüne, Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğü'nün 2015/419 E. sayılı dosyası ile yapmış oldukları takibe haksız itiraz etmiş olan davalı/borçlunun itirazının iptali ile itirazında kötü niyetinden dolayı İİK uyarınca %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine ve takibin devamına, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının davayı açmasında hukuki yararı bulunmadığını ancak somut olay kapsamında hukuki olayın özeti kısmında belirtilen hususlar ışığında huzurdaki davanın müvekkil Şirkete yöneltilmesinin hukuka aykırı olduğunu, huzurdaki davanın müvekkil Şirket açısından reddinin gerektiğini, müvekkil Şirket'in EPDK tarafından verilen Dağıtım Lisansı ile Kırklareli ve Tekirdağ il ve ilçelerinde elektrik enerjisi dağıtımı yapan elektrik şirketi olduğunu, müvekkil şirketin bu enerji dağıtımını EPDK tarafından kendisine verilen yetki ve EPDK tarafından belirlenen kurul kararları doğrultusunda yaptığını, müvekkil Şirket ile alacaklı arasında 14.05.2012 tarihinde Sistem Kullanım anlaşması imzalandığını, bu anlaşma ile müvekkil Şirketin alacaklı tarafından kendisine verilen Tedarik lisansı ile müvekkil şirketin dağıtım bölgesinde bulunan tedarikçilerine enerji tedariğini yapmakta ve abonelerinin kullandığı enerji tutarlarının müvekkil şirket tarafından alacaklıya bildirilmekte, bildirilen bu tutarlarda alacaklı tarafından abonelerine fatura edilmekte olduğunu, müvekkil şirketin fatura ettiği kalemleri enerji tedariği yapmış olduğu abonelerine yansıttığını ve abonelerinden tahsil ettiğini, bu nedenle alacaklı şirketin müvekkil şirketten takipte belirttiği şekilde hiçbir alacağı bulunmadığını, davacının uğramış olduğu bir zararın söz konusu olmadığını belirterek hukuksal dayanaktan yoksun davanın reddine, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin karşı tarafa yükfetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında davada, tahakkuk ettirilen ve dava konusu edilen bedellerin düzenleyici işlemlerine aykırılığı yönünde dosyaya alınan bilirkişi raporunda bir tespit bulunmadığı, faturaların düzenleyici işlemlere uygun olarak düzenlendiği belirlenmiş, takibe konu alacağın 390.750,26 TL'sinin dava tarihi itibariyle takibe haklı olunduğunun tespit edildiği, ancak dava tarihinden sonra yürürlüğe giren 6446 sayılı Kanunun 61719 sayılı Kanunla değişik 17. maddesi 10. fıkra hükmü ve geçici 20. Maddesi doğrultusunda davanın tümden reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yargıtay HGK'nın 2013/7-2554 Esas, 2014/679 Karar sayılı ve Yargıtay 3. HD'nin 2014/4978 Esas, 2014/13958 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere kayıp kaçak bedeli, dağıtım bedeli, parekende satış hizmeti bedeli, sayaç okuma bedeli, iletişim sistemleri kullanma bedeli, TRT payı ile diğer kararda belirtilen bedellerin haksız tahsil edildiğini, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren kanun hükümlerinin geriye yürütülemeyeceğini belirterek kararın kaldırılmasını ve davanın kabulünü talep ve istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında "HMK'nın 114/1-h bendi uyarınca davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması dava şartıdır. Hukuki yararın bulunmadığının anlaşılması halinde davanın HMK'nın 115/2. madde hükmü uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekir. Somut uyuşmazlıkta davacının davalı şirketten müşterilerine dağıtım ve satış yapmak üzere elektrik satın aldığı, satın aldığı bu elektriğe davalı şirketin kayıp kaçak bedeli altında ödeme yaptığı görülmektedir. Bu kayıp kaçak bedelleri davacı şirket tarafından davalı şirkete ödenmeyip, ödemeyi yapan asıl muhatap davacı şirketin müşterisi olan tüketicilerdir. Ancak hali hazırda davacı şirketin tüketicileri ve müşterileri tarafından kayıp/kaçak bedeli tahsilatına ilişkin davacı şirketten bir taleplerinin olduğu ve dava açıldığı yönünde herhangi bir delil sunulmuş değildir. Bu nedenle davacının davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı anlaşıldığından" gerekçesiyle mahkemece HMK. 114 ve 115. maddeleri uyarınca, açılan davanın, dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacı vekilinin istinaf talebinin yukarıda belirtilen nedenle kabulü ile HMK'nın 353/1.b.2 bendi gereğince yeniden esas hakkında davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davayı açmakta hukuki yararları bulunduğunu, davalı tarafa ödemiş oldukları kayıp kaçak bedelini isteme haklarının bulunduğunu belirterek kararın bozulmasını ve davanın kabul edilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ticari nitelikteki hizmet sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, kayıp kaçak bedelinin tüketicilere yansıtıldığı, davacının bu isim altında davalıdan talepte bulunmasında hukuki yararının bulunmadığı anlaşıldığından davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18/09/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15152, Karar No: 2017/23394, Tarih: 26.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/15152 E.  ,  2017/23394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... Özel İdaresi’ne ait işyerinde, alt işveren konumundaki şirkette çalışmaya başladığını ve çalışmasını 30/03/2014 tarihine kadar kesintisiz şekilde taşeron firmalarda ve İl Özel İdaresi’ne ait işyerinde devam ettirdiğini, davalı ... Özel İdaresi’nin tüzel kişiliğinin 6360 sayılı Kanun ile 30/03/2014 tarihinde kaldırıldığını, bunun üzerine davacının da son alt işveren tarafından işten çıkarıldığını, 6360 sayılı Kanun ile davalı kurumda çalışan kadrolu işçilere dair hak ve sorumlulukların devredilen kuruma geçeceğinin bildirildiğini, ancak taşeron firma işçilerinin de devredileceğine dair bir hüküm içermediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücret alacaklarını talep etmiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davacının İl Özel İdaresinin çalışanı olduğunu, kendilerine devredilen bir alacak ve dosya bulunmadığını, Mahkemece husumetin hangi idareye yöneltilmesi gerektiğinin tespit edilmesi lazım geldiğini, husumet itirazında bulunduklarını beyan ile davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık mevcuttur.

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Onüç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 5. fıkrasında 2. fıkrada (... de bulunmaktadır.) sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Anılan Kanunun kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle ... İl Özel İdaresini tüzel kişiliği sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır.

Somut uyuşmazlıklarda İl Özel İdaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Somut uyuşmazlıklarda İl Özel İdaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiliği sona eren İl Özel İdarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere Vali tarafından, bir Vali Yardımcısının başkanlığında, Valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere Valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları İçişleri Bakanlığı'nın onayına bağlı olduğu, 5. fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı Maliye Hazinesine devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanun'un 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.