muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6968, Karar No: 2006/14317, Tarih: 19.10.2006

KARŞ OY

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* manevi tazminata faiz konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istek¬ler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan ya¬sal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölüm¬le¬ri¬nin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına ay¬kı¬rı¬dır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 , II. Cilt, Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir
Yargıtay — Esas No: 2017/1155, Karar No: 2018/5508, Tarih: 17.09.2018

**6. Ceza Dairesi         2017/1155 E.  ,  2018/5508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etmek, tehdit, yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : 1-Sanık ...'nun, mağdur ...'ye yönelik eylemi için:

TCK 149/1-c-f-g, 35/2, 62/1,53/1. maddeler uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası.

2-Sanık ...'in,

a) Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etmek suçundan Beraatine.

b) Müdahil ...'ya yönelik tehdit suçundan Beraatine.

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etmek suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Katılan vekilinin suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etmek suçundan doğrudan zarar görmesi mümkün olmadığı ve bu suç yönünden davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından temyiz talebinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile CMUK 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

II-Sanık ... hakkında katılan ...’ya yönelik tehdit suçun kurulan beraat hükmüne karşı temyize gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, katılan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

III- Sanık ...’nun mağdur ...’ye karşı yağmaya teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ...’nun, hükümden sonra 08/05/2017 tarihinde öldüğünün, UYAP sisteminden alınan sanığa ait nüfus kaydından anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi gereğince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/21432, Karar No: 2014/6755, Tarih: 31.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21432 E.  ,  2014/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı (babası) ...'in ... ilçesi, ... köyü, 101 ada 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazların paydaşı olduğunu, her nasılsa tapu kayıtlarında malik baba adının yazılmadığını ileri sürerek, sicil kaydının nüfus kaydına uygun olarak düzeltilerek malik baba adının ''...'' olarak yazılması isteğinde bulunmuş, yargılama aşamasında ise murisin soyadının sicil kaydında ''...'' olarak hatalı yazıldığını belirterek, bunun da ''...'' olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

İlgili Tapu Müdürlüğü, iddianın kanıtlanması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5094, Karar No: 2017/7122, Tarih: 11.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5094 E.  ,  2017/7122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

VEKİLİ : AV. ...

VEKİLİ : AV. ...

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/12/2015 tarih ve 2013/527-2015/911 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ve dava dışı diğer kardeşlerin ... Tarım Ürünleri ve Gıda Sanayi Ticaret Ltd. Şti’yi kurup uzun yıllar ticari faaliyet yürüttüklerini, 11/10/2008 tarihinde ortaklıktan ayrılma konusunda verdikleri karar ile ilerde ihtilaf doğabilecek konuları ve nasıl çözümlenebileceğini karara bağladıklarını, ortaklar adına kayıtlı olmakla beraber ortaklığa ait aktif ve pasif mal varlığının dökümünün çıkartılıp paylaştırma usullerinin belirlendiğini, buna göre ortaklardan davalı adına kayıtlı iki taşınmazın belediye ile olan uyuşmazlıklar bitip mülkiyet durumu netleştikten sonra paylaşılacağı konusunda anlaştıklarını, o tarihte bu gayrimenkullerin hukuken ve fiilen mümkün olmadığı için paylaşılamadığını, ama kira gelirlerinin paylaşılması konusunda anlaştıklarını, davalının ise kiraları aldığı gibi gayrimenkulleri de habersiz sattığını, 167.000,00 TL'ye satılmış görünen gayrimenkullerin değerinin daha fazla olduğunu, davalının davacıya payını ödemediğini ileri sürerek, taşınmazın güncel rayiç değerinin % 35'ine tekabül eden kısmı karşılığı şimdilik 60.000,00 TL'nin ve davalının 11/10/2008 tarihinden dava tarihine dek geçen sürede aldığı kira bedellerinin % 35'i tutarı karşılığı şimdilik 3.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı iddiasının aksine hisse devri ve devir bedeli karşılığı belirlenirken bu gayrimenkullerin değerlerinin dışarıda tutulmadığı, pay karşılığının içinde yer aldığını belirterek hisse devri gerçekleştiğini, davacı alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacı iddiasının aksine hisse devri ve devir bedeli karşılığı belirlenirken bu gayrimenkullerin değerlerinin dışarıda tutulmadığı, pay karşılığının içinde yer aldığını belirterek hisse devri gerçekleştiğini, davacı alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 11/10/2008 tarihli protokolde davalı ve diğer bir kısım ortaklar adına kayıtlı varlıkların değerleri ve aidiyetlerinin belirlendiği, mahkemede davası olan taşınmaz bedelinin hariç tutulduğu, mahkeme sonucunda sahiplik belirlendikten sonra rayiç bedele göre değerlendirileceğinin yazılı olduğu, 25/11/2008 tarihli sözleşme içeriğinde hisse devir bedelinin 850.000,00 TL olarak belirlenmesi sırasında davacının iddiasına dayanak protokoldeki taşınmazın değerinin ayrı tutulduğuna dair bir ibarenin bulunmadığı, dolayısıyla devir bedeli içerisine taşınmazın bedelinin dahil kabul edileceği, aksinin ispatlanamadığı, kaldı ki sözleşmeye hisse devir karşılığının kısa süreye rağmen artırılarak yazıldığı, bunun davaya konu yapılan taşınmazın değerinin katılmasının getirdiği artış ile oluştuğu, davacının taşınmazdan kaynaklanan bakiye hisse bedelini talep etmekte haklı olmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8861, Karar No: 2022/7151, Tarih: 16.05.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/8861 E.  ,  2022/7151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklardan ... ile katılan arasında suç tarihinden önce duygusal anlamda arkadaşlık ilişkisi bulunduğu,sanık ...'in Mazıdağı ilçesinde yaşadığını öğrenen katılanın sanık ile görüşmeyi kestiği,sanık ...'in kalp ameliyatı olduğu ve son kez görüşmek istediğini söyleyerek katılana buluşma teklif ettiği, katılanın görüşme isteğini kabul ettiği ve sanık ...'in yanına arkadaşı ... ile geldiği, sanık ...'in katılana süprizi olduğunu söyleyerek ...'ı yanlarından gönderdiği, katılanı araç ile Siverek ilçesinin dışına götürdüğü, arabaya diğer sanıkların da bindiği, aracı sanık ...'ın kullandığı,kaçırıldığını anlayan katılanın araçtan inmek istediği ancak sanıklar ...,... 'in katılanın ellerinden ve ayaklarından tutarak inmesine engel oldukları, katılanı Mardin iline önceden belirledikleri eve götürdükleri, polisler tarafından buılundukları evin tespit edilmesi üzerine yakalandıkları olayda, sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir ve hile kullanmak suretiyle işlediklerinin anlaşılması karşısında, eylemlerinin TCK'nın 109/2. maddesine uyduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek TCK'nın 109/1. maddesi gereğince uygulama yapılması,

2) Sanıkların katılan ... 'ın sanık ... ile evlenmesi amacıyla eylemlerini gerçekleştirdiklerinin anlaşılması ve bunu söz ve davranışları ile ortaya konulması karşısında, eylemin cinsel amaç ile gerçekleştirilmesi nedeniyle, sanıkların TCK'nın 109/5. maddesi gereği cezalarından artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

./..

S/2

CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanıkların ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 16.05.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3668, Karar No: 2014/4071, Tarih: 27.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3668 E.  ,  2014/4071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2012

NUMARASI : 2008/92-2012/147

Taraflar arasında görülen kooperatif hissesi devrinin iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 03.05.2013 gün ve 1652 Esas, 2893 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla İncelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı M.. U.. vekili, müvekkilinin davalı H.. D..'in diğer davalı kooperatifteki hissesini 15.06.1996 tarihli sözleşme ile devraldığını, devrin davalı kooperatife bildirilmesine rağmen, devre ilişkin karar alınmadığını, davalı kooperatif ve davalılardan H.. D.. aleyhine 19.07.2000 tarihinde açılan davanın kabul edilerek, davalı kooperatifin 81 nolu hissesinin davalı H.. D.. tarafından davacı Mehmet’e devredildiğinin tespitine ve üyelik hakkının davacı M.. U..'a devrine karar verildiğini, bu kararın Yargıtay incelemesinden geçerek 19.10.2007 tarihinde kesinleştiğini, tüm bunlara rağmen, davalılardan H.. D..'in davaya konu hisseyi kayınpederi olan diğer davalı Y.. Ü..'e iyiniyete aykırı bir şekilde 20.01.2006 tarihinde devrettiğini ileri sürerek, davalı kooperatifin 81 nolu sıra, ek sıra ve çıkmış çıkacak tüm üyelik hakları ile davalı Y.. Ü..'e yapılan hisse devrinin iptali ile davacıya devrine ve davacının davalı kooperatif üyeliğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 03.05.2013 tarih ve 1652 E., 2893 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalılar vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, davalı S.S. .... no'lu Sim-Koop'tan alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, davalılar Y.. Ü.. ve H.. D..'ten 1,95'er TL harç ve takdiren 226,00'şar (3x226,00=678,00) TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4239, Karar No: 2011/5594, Tarih: 09.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4239 E.  ,  2011/5594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, TENKİS

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, ortak miras bırakanları babası ... ile annesi ...'nin çekişme konusu 105 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2'şer paylarını mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalıya temlik ettiklerini ileri sürerek, tapunun miras payı oranında iptal ve tescili olmadığı takdirde tenkis isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece;"dosya içeriğinden, toplanan delillerden; davalı, 1974 yılından beri murisleri ile birlikte oturduğunu, dava konusu bağımsız bölümün bedelini banka hesabına yatırdığını savunmuş, hesap cüzdan fotokopisini dosyaya ibraz etmiş olup, malın bedelinin mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emekte olabileceği gözetilerek satış bedeli ile rayiç bedel arasındaki fahiş fark olması tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağından, miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olup olmadığı yönünden hükme yeterli bir araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra muvazaa iddiası sabit görülmeyerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.25.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3841, Karar No: 2007/3518, Tarih: 03.10.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3841 E.  ,  2007/3518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AĞIR CEZA MAHKEMESİ

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatine dair, İstanbul 5.İcra Mahkemesinin 23.05.2006 tarihli ve 2006/168 esas ve 2006/1297 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın gereği için İstanbul 5. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, İstanbul 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 28.06.2006 tarihli ve 2006/738 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; İstanbul 5.İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 24.07.2007 gün ve 39705 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 16.08.2007 gün ve K.Y.B.2007/165204 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; İstanbul 5.İcra Mahkemesince borçlu sanığın nüfus kayıt örneği getirtilmeden, 5464 sayılı Kanun’un geçici 4.maddesinde belirtilen sürede sanığın alacaklı bankaya müracaat ederek borcun taraflar arasında yeniden yapılandırılmış olması gerekçesiyle sanığın beraati kararına yönelik itiraza bakan İstanbul 4.Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, İstanbul 5.İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK’nun 271/2.fıkrası gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiğinden bahisle dosyanın İstanbul 5.İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek

yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen

yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen

hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması ve itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa ait nüfus kaydı getirtilmeden verilen beraat kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa ait nüfus kayıt örneğinin getirtmesi ve sonucunda anılan cezayı vermesi gerekmektedir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.