muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5192, Karar No: 2018/6672, Tarih: 22.10.2018

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (TTK)’nın 3. maddesi hükmüne göre bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlem ve fiiller ticari işlerdendir. Bir işin ticari veya adi olması, farklı kuralların uygulanmasını gerektirir. Bir işin ticari olup olmadığını kanunda öngörülen kurallar uyarınca saptamak gerekir. Eğer iş ticari ise özel ticari kuralların uygulanması zorunlu olur. Ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işler, yani, haklı veya haksız fiil yahut işletmeyi ilgilendiren her iş ayrık durumlar dışında, ticari iş sayılır. Bu işler, eğer bir ticari işletmeyi ilgilendirmiyorsa, ticari iş sayılmazlar (ERİŞ Gönen, Gerekçeli- Açıklamalı-İçtihatlı 6335 Sayılı Kanunla Güncellenmiş Yeni TTK Hükümlerine Göre Ticari İşletme ve Şirketler Ticaret Sicili Yönetmeliği ve İlgili Tebliğler, Seçkin Yayınevi, 1. Baskı, Mart 2013, 1. Cilt, Sh, 323). 2018/5192 - 2018/6672 Ticari davalar ise aynı Kanunun 4/1 maddesinde tanımlanmıştır. Bu maddeye göre, her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işleri ve tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın Türk Medenî Kanunu’nun, rehin karşılığında ödünç verme işi ile uğraşanlar hakkındaki 962 ilâ 969 uncu maddelerinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun malvarlığının veya işletmenin devralınması ile işletmelerin birleşmesi ve şekil değiştirmesi hakkındaki 202 ve 203, rekabet yasağına ilişkin 444 ve 447, yayın sözleşmesine dair 487 ilâ 501, kredi mektubu ve kredi emrini düzenleyen 515 ilâ 519, komisyon sözleşmesine ilişkin 532 ilâ 545, ticari temsilciler, ticari vekiller ve diğer tacir yardımcıları için öngörülmüş bulunan 547 ilâ 554, havale hakkındaki 555 ilâ 560, saklama sözleşmelerini düzenleyen 561 ilâ 580. maddelerinde; fikrî mülkiyet hukukuna dair mevzuatta; borsa, sergi, panayır ve pazarlar ile antrepo ve ticarete özgü diğer yerlere ilişkin özel hükümlerde ve bankalara, diğer kredi kuruluşlarına, finansal kurumlara ve ödünç para verme işlerine ilişkin düzenlemelerde öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır. Bu maddeye göre bir davanın ticari dava sayılabilmesi için tarafların her ikisinin tacir olması ve uyuşmazlığın her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğması veya ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi olması veyahut da açılan davanın maddede altı bent halinde sayılan davalardan olması gerekir. Taraflardan biri tacir değilse veya tacir olmasına rağmen uyuşmazlığın ticari işletmeyle ilgisi yoksa ticari davanın varlığından söz edilemez. Ticari davalar, mutlak ticari davalar, nispi ticari davalar ve yalnızca bir ticari işletmeyle ilgili olmasına rağmen ticari nitelikte kabul edilen davalar olmak üzere üç gruba ayrılır. Mutlak ticari davalar, tarafların tacir olup olmadığına ve işin bir ticari işletmeyi ilgilendirip ilgilendirmediğine bakılmaksızın ticari sayılan davalardır. Mutlak ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinde bentler halinde sayılmıştır

. Ticari davalar, mutlak ticari davalar, nispi ticari davalar ve yalnızca bir ticari işletmeyle ilgili olmasına rağmen ticari nitelikte kabul edilen davalar olmak üzere üç gruba ayrılır. Mutlak ticari davalar, tarafların tacir olup olmadığına ve işin bir ticari işletmeyi ilgilendirip ilgilendirmediğine bakılmaksızın ticari sayılan davalardır. Mutlak ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinde bentler halinde sayılmıştır. Bunların yanında Kooperatifler Kanunu (m.99), İcra İflas Kanunu (m.154), Finansal Kiralama Kanunu (m.31), Ticari İşletme Rehni Kanunu (m.22) gibi bazı özel kanunlarda belirlenmiş ticari davalar da bulunmaktadır. Bu guruptaki davaların ticari dava sayılabilmesi için taraflarının tacir olması veya ticari işletmeleriyle ilgili olması gibi şartlar aranmaz. TTK'nın 4/1. bendinde sınırlı olarak sayılan davalar arasında yer alması veya özel kanunlarda ticari dava olarak nitelendirilmesi yeterlidir. Bu davalar kanun gereği ticari dava sayılan davalardır. Nispi ticari davalar, her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili olması halinde ticari nitelikte sayılan davalardır. TTK'nın 4/1. maddesine göre, her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan ve iki tarafı da tacir olan hukuk davaları ticari dava sayılır. Bu hükme göre bir davanın ticari dava sayılabilmesi için, hem iki tarafın ticari işletmesini ilgilendirmesi hem de iki tarafın tacir olması gereklidir. Bu şartlar birlikte bulunmadıkça, uyuşmazlık konusunun ticari iş niteliğinde olması veya ticari iş karinesi sebebiyle diğer taraf için de ticari iş sayılması davanın ticari dava olması için yeterli değildir. Ticari iş karinesinin düzenlendiği TTK’nın 19/2. maddesi uyarınca, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmez. TTK, Kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir. Hal böyle olunca, işin ticari nitelikte olması davayı ticari dava haline getirmez.

Üçüncü grup ticari davalar, yalnızca bir tarafın ticari işletmesini ilgilendiren havale, vedia ve fikri haklara ilişkin davalardır. Yukarıda açıklandığı üzere bir davanın ticari dava sayılması için kural olarak ya mutlak ticari davalar arasında yer alması ya da her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili bulunması gerekirken havale, vedia ve fikri haklara ilişkin davaların ticari nitelikte sayılması için yalnızca bir yanın ticari işletmesiyle ilgili olması TTK'da yeterli görülmüştür.

6335 sayılı Türk Ticaret Kanunu İle Türk Ticaret Kanununun Yürürlüğü Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 2. maddesi ile değişik TTK’nın 5/1. maddesinde, aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın, asliye ticaret mahkemesinin tüm ticarî davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevli olduğu belirtilmiştir. Buna göre, asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki hukuki ilişki, 6762 sayılı Türk 2018/5192 - 2018/6672 Ticaret Kanunundan ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 6335 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki halinden farklı olarak iş bölümü ilişkisi değil görev ilişkisidir. Bu nedenle, asliye ticaret mahkemesinin bakması gereken davalarda, asliye hukuk mahkemesi görevli sayılamaz. Göreve ilişkin düzenlemeler, 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanununun 1. maddesi uyarınca kamu düzenine ilişkin olup mahkemelerce ve temyiz incelemesi aşamasında Yargıtayca re'sen dikkate alınır. Bu kuralın tek istisnası, 6335 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 5/4. maddesinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemeye göre, yargı çevresinde ayrı bir asliye ticaret mahkemesi bulunmayan yerlerde, asliye hukuk mahkemelerine açılan davalarda görev kuralına dayanılmamış olması görevsizlik kararı verilmesini gerektirmez.

Somut olayda, davacı vekili; müvekkili şirketin ..., halat ve asansör malzemelerinin alım satım işi ile uğraştığını, borçlunun davacı şirketten bir kısım malzemeler talep ettiğini, bu malzemelerin borçluya 778097 ve 410930 sıra nolu sevk irsaliyeleri ile borçlunun imzası karşılığı teslim edildiğini, davalı/borçlunun davacı şirketten almış olduğu malzemelerin bedeli olan toplam da 2.047,89.-TL'lik 240097 ve 434430 nolu faturaların kesilerek davalı tarafa verildiğini, ancak davacının, davalı ile defalarca görüşmesine rağmen borcun ödenmediğini, bunun üzerine davacı tarafından borçlu aleyhine ... ... 18. İcra Müdürlüğünün 2014/16186 sayılı dosyası üzerinden icra takibi başlatıldığını, davalının kötüniyetli olarak takibi sürümcemede bırakmak amacıyla takibe itiraz ettiğini; bu nedenlerle, davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini; talep etmiştir.

Dosya kapsamında davacı taraf ticari şirket olup, davalı gerçek kişinin tacir olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında kaldığından asliye ticaret mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği anlaşılmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/10/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1702, Karar No: 2019/5511, Tarih: 25.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/1702 E.  ,  2019/5511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ :... Anadolu 20. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A)Davacı İstemi;

Davacı vekili, davacının geçirmiş olduğu iş kazası, işveren olan davalının yürüttüğü işin doğrudan yarattığı tehlikenin sonucunda, işyerinde meydana geldiğini, bu nedenle iş kazası olduğunu, davalı işverenin İş Güvenliği Tüzüğü ve ilgili mevzuat gereğince gerekli önlemleri almamış olması nedeniyle kazanın meydana geldiğini, işverenin sorumlu olduğunu, konuyla ilgili İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi'nin 2014/215 Esas sayılı dosyası ile taraflarından tazminat talepli dava açıldığını, müvekkilinin maluliyet oranının bildirilmesi için SGK'ya yazılan müzekkereye, SGK Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinden verilen yazı cevabında "davacının 28.10.2008 tarihli iş kazası nedeniyle müracaatı bulunmadığı, 5510 sayılı Kanunun 97. Mad. Gereğince 5 yıllık zaman aşımı süresi dolduğundan ancak mahkemece iş kazası olduğuna dair karar verilmesi halinde ilgili işlemlerin başlatılacağı" nın belirtildiğini, İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi'nin 02/10/2014 tarihli duruşmasında iş kazasının tespitine yönelik dava açılması için kendilerine süre verildiğini ve bu nedenle bu davanın açıldığını ileri sürerek sonuçta söz konusu 28/10/2008 tarihli kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

B)Davalıların Cevapları;

Davalılar vekilleri davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı;

Ön inceleme duruşması yapıldıktan sonra SGK tarafından yapılan tahkikatın sonucu beklenmiş olup Tuzla SGM'nin 18/03/2016 tarihli cevabi yazısında davacının 28/10/2008 tarihli iş kazasına bağlı olarak %28,2 oranın sürekli iş göremezlik derecesi tespit edildiği belirtilerek malüliyet raporu ve 21/01/2016 tarih ve 209972/01/İR/01 sayılı müfettiş inceleme raporu örnekleri gönderilmiş ve davalı şirket vekili tarafından verilen dilekçede davanın konusuz kaldığı belirtilerek bu doğrultuda karar verilmesi istenmiş olup, Sonuç olarak Tuzla SGM'nin cevabına, davacı vekili ile davalı şirket vekilinin beyanlarına ve dosya kapsamına

nazaran SGM'nin dava konusu kazayı yargılama sırasında iş kazası olarak kabul etmiş olduğundan davanın konusuz kaldığı ve dava şartı niteliğinde olan devam eden hukuki yararın kalmadığı anlaşılmış olup yargılama giderinden sorumluluk yönünden irdeleme yapılması gerektiğinden bu doğrultuda yapılan irdelemede Anadolu 14. İş Mahkemesinin 2014/215 Esas sayılı dosyasının bu dosyaya alınan gerekli kısımlarının onaylı örnekleri, söz konusu SGM'nin cevabi yazısı ve ekindeki maluliyet raporu ile müfettiş inceleme raporu ve tüm dosya kapsamına nazaran davalıların davaya sebebiyet verdikleri ve davalı Kurumun yargılama sırasındaki işlemine bağlı olarak dava tarihinden sonra davanın konusuz kaldığı ve davalıların yargılama giderinden sorumlu olmaları gerektiği kanaatine varıldığından bu doğrultuda aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM:Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-Konusuz kalan davada dava şartı niteliğinde devam eden hukuki yarar kalmadığından davanın dava şartı yokluğundan ve usulden reddine,

2-Yargılama gideri ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulmasına ve buna göre sonuçta:

a)Davalı SGK'nın harç muafiyeti nedeniyle sonuçta maktu karar harcından peşin harcın mahsubu ile eksik 4 TL harcın davalı şirketten alınarak Hazineye gelir kaydına,

b)Ön inceleme duruşmasından sonra konusuz kalma nedeniyle ücretin tamamına hükmedileceğine ilişkin tarife düzenlemesi de gözetilerek sonuçta tarife gereğince belirlenen 1.800 TL maktu avukatlık ücretinin davalılardan müştereken alınarak davacıya verilmesine,

c)Davacı tarafından peşin ödenen toplam 54,20 TL harcın davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine,

d)Davacı tarafından harç dışında yapılan toplam 104 TL Mahkeme masrafının davalılardan müştereken alınarak davacıya verilmesine,

3-Davalı Kurum tarafından yapılan masrafın üzerinde bırakılmasına,

4-Artan avansın karar kesinleştiğinde ilgilisine iadesine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

İstinaf incelemesi sonucunda Dairemizin 2017/706 Esas-1056 Karar sayılı kararı ile; " davalı SGK vekili ve davalı şirket vekilinin istinaf isteminin kabulü ile Bakırköy 18. İş Mahkemesinin 2013/1225 Esas, 2017/21 Karar sayılı kararının HMK'nun 353/1,b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına,

Dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine," karar verilmiş,

4-Artan avansın karar kesinleştiğinde ilgilisine iadesine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

İstinaf incelemesi sonucunda Dairemizin 2017/706 Esas-1056 Karar sayılı kararı ile; " davalı SGK vekili ve davalı şirket vekilinin istinaf isteminin kabulü ile Bakırköy 18. İş Mahkemesinin 2013/1225 Esas, 2017/21 Karar sayılı kararının HMK'nun 353/1,b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına,

Dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine," karar verilmiş,

Bu kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2018/619 Esas -4961 Karar sayılı ilamı ile özetle; "İşçi tarafından açılan tazminat davasında, Kurumun 30.05.2014 tarih ve 6490026 sayılı yazısı ile ''5510 sayılı Kanunun 97. Mad. gereğince 5 yıllık zaman aşımı süresi dolduğundan ancak mahkemece iş kazası olduğuna dair karar verilmesi halinde ilgili işlemlerin başlatılacağının'' Mahkemeye bildirildiği, tazminat davasının görüldüğü Mahkemenin 02.10.2014 tarihli celsede verdiği süre üzerine de davacının görülmekte olan davayı açtığına göre, Bölge Adliye Mahkemesince davacının dava açmadan kuruma müracaat etmesinin dava şartı olarak düzenlenmesine rağmen kuruma müracaat etmeden davayı açtığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi hatalı olmuştur." gerekçesiyle bozularak Dairemize gönderilmiştir.

Dairemizce usul ve yasaya uygun bulanan Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda Kurumun 30/05/2014 tarihli yazısı üzerine davacının, davayı açmasına göre Kuruma müracaat şartının gerçekleştiğinin kabulü gerektiği, ancak istinaf edenlerin sıfatına ve istinaf sebeplerine göre, dava açılmasına davacı sebebiyet vermediğinden vekalet ücreti ve yargılama giderinin davalılardan alınmasına ilişkin ilk derece mahkemesi kararının yerinde olduğu anlaşıldığından davalı Kurum vekili ile şirket vekilinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmesi gerektiği yönünde kanaate varılarak davalı Kurum ve davalı şirket vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz Nedenleri,

E) Temyiz Nedenleri,

Davalı Özmaksan Mermer Mak. San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile gelinen aşamada usul ve hukuka uygun bir karar verilmiş değildir. Çünkü, Yerel mahkemece davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir. Dairenizce, bu ilamın yerinde olmadığına karar verildiği halde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yerel mahkeme kararı ortadan kaldırılarak usul ve hukuka uygun bir karar verilmeyerek yerel mahkeme kararının usul ve esasa uygun olduğuna hükmedilmesi yerinde değildir. Dairenizin bozma kararına göre, dava şartı yokluğundan davanın usulden reddi kararı usul ve esasa aykırı ise, verilmesi gereken kararın, kurumun idari tahkikatı neticesinde iş kazasını tespit etmiş olması nedeniyle, davanın konusuz kalmış olması gerektiği kanaatindeyiz. Bu halde ise daireniz ilamında açıklandığı üzere kurum cevabına göre, davacı taraf, mahkemece dava açmaya yönlendirilmiş ise, yine müvekkil şirketin dava açılmasına sebebiyet vermesi söz konusu olmadığından müvekkil şirket aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekir. Oluşa göre dava açılmasına sebebiyet veren diğer davalı kurum olup, müvekkil şirketin yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu olmaması gerekir. Bu bağlamda, yerel mahkeme kararı da son verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararı da usul ve yasaya aykırı olup, kararı bu yönüyle de temyiz ederiz. Yüksek Mahkemenizce resen görülecek nedenlerden ötürü İst. Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, davacının kuruma başvurmadan dava açtığını, kurum aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini, aksine kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini beyanla, resen belirlenecek nedenlerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava iş kazası tespiti davasıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının kuruma müracatının olmadığı, Anadolu 14. İş Mahkemesinin 2014/215 Esas sayılı tazminat dosyasınında, Kurumun mahkemeye verdiği cevabi yazıda ''5510 sayılı Kanunun 97. Mad. Gereğince 5 yıllık zaman aşımı süresi dolduğundan ancak mahkemece iş kazası olduğuna dair karar verilmesi halinde ilgili işlemlerin başlatılacağının'' bildirildiği, İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi'nin 2014/215E. Sayılı dosyasında 02.10.2014 tarih ve 2 nolu celsede mahkemenin davacı vekiline iş kazasının tespiti yönünde dava açarak mahkemeye bildirilmesi için süre verildiği, yargılama devam ederken kurumun kazanın iş kazası olduğuna ilişkin kurum tahkikatının yapıldığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesinin 21.11.2016 tarihli kararı Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli kararı ile kaldırıldığına ve Bölge Adliye Mahkemesince yeni hüküm kurulduğuna, Bölge Adliye Mahkemesinin bu kararı da bozulduğuna göre, Yargıtay bozma ilamından sonra Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yeni bir hüküm oluşturulması gerekirken, daha önceki Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ortadan kaldırılan 21.11.2016 tarihli İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi yapılması hatalı olmuştur.

O halde davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

G)SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan Özmaksan Mermer Mak. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 25.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13932, Karar No: 2015/10793, Tarih: 28.09.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/13932 E.  ,  2015/10793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEYVE KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/03/2014

NUMARASI : 2013/35-2014/25

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında K.Köyü çalışma alanında bulunan 108 ada 1 parsel sayılı 875,12 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü olduğu belirtilmek suretiyle davalılar murisi H.. U.. adına tespit edilmiştir. Davacılar İ.. A.. ve arkadaşları, çekişmeli taşınmazın bir bölümünün köy boşluğu niteliğinde olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece verilen önceki tarihli hüküm Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 20.12.2010 tarih ve 2010/864 Esas, 2010/7392 Karar sayılı ilamıyla usule ilişkin nedenlerle bozulmuş; mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A), (B), (C), (D), (E) ve (F) rumuzlarıyla gösterilen 171,74 metrekare yüzölçümündeki kısmın dava konusu taşınmazdan ifrazı ile tapudan terkinine, meydan vasfındaki köy boşluğu olarak haritasında gösterilmesine, (G) rumuzuyla gösterilen 703,38 metrekarelik kısmın ise tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı M.. U.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı adına tespit edilen dava konusu 108 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A), (B), (C), (D), (E) ve (F) harfleri ile gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümlerinin özel mülkiyete konu edilemeyecek köy meydanı vasfında olduğu ve bu taşınmazlara tapu kaydı tesisinin yolsuz tescil niteliğinde olduğu kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan değerlendirme ve varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Davalı M.. U.., 2000 yılında K.. K.. aleyhine açtığı davada, eldeki davada da çekişme konusu yerlerden biri olan ve fen bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen bölümün tapu kaydı ve vergi kaydı kapsamında kaldığını belirterek bu bölüme ilişkin müdahalenin men'i ve tapu kayıtlarına göre sınırların tespiti istemiyle dava açmış, Göynük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/143 Esas ve 2002/121 Karar sayılı ilamı ile dava kabul edilerek bu bölüme yönelik müdahalenin menine, yeşil ve sarı renkle gösterilen kısımların da (ki bu bölümün dava konusu 108 ada 1 parsel sayılı taşınmaz olduğu anlaşılmış), sınır olarak belirlenmesine karar verilmiş ve karar temyiz incelemesinden geçerek 22.09.2003 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 2002 yılında davacı K.. K.. tarafından davalı M.. U.. aleyhine eldeki davada da çekişme konusu olan bölüme yönelik olarak müdahalenin men'i ve tüm yapıların kal'i istemiyle dava açılmış, Göynük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/40 Esas ve 2004/121

Karar sayılı ilamıyla davanın kesin hüküm nedeniyle reddine dair verilen karar temyiz incelemesinden geçerek 28.02.2005 tarihinde kesinleşmiştir. Bu kez temyize konu işbu davada; K. Köyü halkından olan davacılar İ.. A.. ve arkadaşları, dava konusu 108 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A), (B), (C), (D), (E) ve (F) harfleri ile gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümlerinin köy boşluğu vasfında olduğu iddiasıyla dava açmış, davalı taraf ise kesin hüküm nedeniyle davanın reddini savunmuştur. Davacılar, kendi adlarına bağımsız hak talebinde bulunmayıp, çekişmeli taşınmaz bölümünün köye ait boşluk olduğu iddiasıyla dava açtıklarına göre yukarıda bahsi geçen Göynük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/143 Esas ve 2002/121 Karar sayılı dava dosyasında taraf olmasalar dahi, ilamın, dava sebebi yönünden davacılar aleyhine güçlü delil teşkil edeceğinin kabulü gerekir. Güçlü delilin aksinin de aynı nitelikte başka bir delille kanıtlanması gerekli olduğu halde, davacı tarafça kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; sözü edilen ilamın haritası kapsamında kalan çekişmeli taşınmaz bölümünün davalı tarafın dayandığı tapu kayıtları kapsamında kaldığının kabulü zorunludur. Bu nedenle Hazine tarafından açılmış bir dava da bulunmadığına göre, tapu kaydının geçerliliğinin tartışılması mümkün olmadığından; mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek hatalı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne dair hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı M.. U..'nun temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 28.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.