muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5827, Karar No: 2023/5799, Tarih: 02.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/5827 E.  ,  2023/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/326 E., 2022/554 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Biga 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2022 tarihli ve 2022/326 Esas, 2022/554 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 ... maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 15.06.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/852 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58012 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58012 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında kasten kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesi gereğince belirlenen 180 gün adli para cezasından 5237 sayılı Kanun'un 86/3-a, e maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapıldığı sırada hesap hatası yapılarak maddî hata sonucu 270 gün yerine 360 gün adli para cezasına hükmedilmesini müteakip, anılan Kanun'un 29/1. ve 62. maddelerinin tatbiki ile sırasıyla 2/4 ve 1/6 oranında indirim uygulanmak suretiyle 112 gün adli para cezası belirlenmesi gerekirken, 150 gün adli para cezası tayin edilerek aynı Kanun'un 52/2 maddesi gereğince 2.240,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 3.000,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilerek fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlünün kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre belirlenen 180 gün adlî para cezasından, aynı Kanun'un aynı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentlerine göre (1/6) oranında artırım yapılırken 270 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 360 gün adlî para cezasına, aynı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre (2/4) oranında indirim yapılırken 135 gün adlî para cezası yerine 180 gün adlî para cezasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrasına göre (1/6) oranında indirim yapılırken 112 gün adlî para cezası yerine 150 gün adlî para cezasına, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 2.240,00 TL adlî para cezası yerine 3.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

3. Hükümlü hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Biga 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2022 tarihli ve 2022/326 Esas, 2022/554 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini eşine karşı silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 270 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği (2/4) oranında indirim uygulanarak 135 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5413, Karar No: 2017/28052, Tarih: 11.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/5413 E.  ,  2017/28052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında 18.Hukuk Dairesinden çıkan kararı kapsayan 07/09/2015 gün ve 2015/10386 Esas - 2015/12076 Karar sayılı ilama karşı davalı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair verilen karar davacı idare vekilinin temyizi üzerine bozulmuş, bu karara karşı davalılardan ... vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bozma kararı öncesinde mahkemece 29.12.2011 tarihli bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen 448,40 m² lik kısımda %15 değer düşüklüğü olacağı , A harfi ile gösterilen 3.752,86 m² lik kısımda ise değer düşüklüğü olmayacağı kanaatiyle hüküm kurulduğu ve bu husus bozma konusu yapılmadığı halde mahkemece bozma kapsamı dışına çıkılarak A ile gösterilen kısımda da değer düşüklüğüne hükmedildiği,

Bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmakla,

Davalılardan ... vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile 18. Hukuk Dairesinin 07.09.2015 gün 2015/10386-Esas -2015/12076 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesinde;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı üzerine verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyalarak karar verilmiş ise de, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1- Bozma kararı öncesinde mahkemece 29.12.2011 tarihli bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen 448,40 m² lik kısımda %15 değer düşüklüğü olacağı , A harfi ile gösterilen 3.752,86 m² lik kısımda ise değer düşüklüğü olmayacağı kanaatiyle hüküm kurulduğu ve bu husus bozma konusu yapılmadığı halde mahkemece bozma kapsamı dışına çıkılarak A ile gösterilen kısımda da değer düşüklüğüne hükmedilmesi,

1- Bozma kararı öncesinde mahkemece 29.12.2011 tarihli bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen 448,40 m² lik kısımda %15 değer düşüklüğü olacağı , A harfi ile gösterilen 3.752,86 m² lik kısımda ise değer düşüklüğü olmayacağı kanaatiyle hüküm kurulduğu ve bu husus bozma konusu yapılmadığı halde mahkemece bozma kapsamı dışına çıkılarak A ile gösterilen kısımda da değer düşüklüğüne hükmedilmesi,

2- Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla acele el koyma dosyasında ödenen 34.070,75 TL’nin ilk kararda hüküm altına alınan 35.306,11 TL’den mahsubu ile bakiye 1.235,36 TL’ye dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 26.07.2010 tarihinden ilk karar tarihine kadar,ilk kararla hüküm altına alınan 35.306,11 TL'nin ikinci kararla hüküm altına alınan 42.077,16 TL'den mahsubu ile bakiye 6.771 TL'ye ilk dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 26.07.2010 tarihinden ikinci karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerekirken; ilk kararla hüküm altına alınan 35.306,11 TL'nin tamamına 25.07.2010 tarihinden ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2268, Karar No: 2019/5089, Tarih: 12.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/2268 E.  ,  2019/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalı Kurum tarafından ortağı olduğu tasfiye edilmiş ...Tekstil İmalat İhracaat Pazarlama ve Ticaret A.Ş.'nin 1998 yılı 5,9,10,11,12 aylara ilişkin borcu olduğundan bahisle gecikme zammı ile birlikte 91.920,16 TL meblağlı borcun doğum tarihinden itibaren 10 yıl geçmekle zamanaşımına uğradığından; bahse konu ödeme emirlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı Kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı Kurum vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 12/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/281, Karar No: 2024/1495, Tarih: 19.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/281 E.  ,  2024/1495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1394 E., 2023/1940 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/353 E., 2021/69 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 17.10.1992 ile 20.12.1992 tarihleri arasında hizmetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı...Ticaret ve Tekstil San. A.Ş. cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davalıya ait işyerinde işe girişine ait fotoğrafı davacıya ait olan ilk işe giriş bildirgesinin mevcut olduğu, bildirgenin verilmiş olması nedeni ile hak düşürücü sürenin geçmediği, davacı hakkında bildirge verildiği tarihten itibaren komşu işyeri tanığı...'nın beyanına göre 3-4 ay çalışması bulunduğu ve davacı tanıkları ... ve ...'ın da davacının Merterde çalıştığını belirttiği gerekçesi ile davanın kabulüne davacının davalı şirketçe davalıya ait ... sicil numaralı işyerinden SGK'ya bildirilenler dışında, 17.10.1992-20.12.1992 tarihleri arasında 64 gün, günlük 48.300,00 TL (eski para) ücretle daha 506 sayılı Kanun kapsamında hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili; giriş bildirgesinin verilmesinin yeterli olmayıp çalışma olgusunun ispatlanması gerektiğini, giriş bildirgesindeki imzanın davacıya ait olmadığını belirterek Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının talebinin 17.10.1992-20.12.1992 tarihleri arası hizmet tespiti talebi olduğu,davacının 17.10.1992 tarihli işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği,davalı işyerinin 18.01.1989-15.01.1996 tarihleri arasında vergi kaydı bulunduğu,dinlenen kayıtlı tanıkların beyanları ile davacının çalışmalarının ispatlandığı,Mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davalı Kurumun istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; çalışma olgusunun ispatlanması gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesidir.

3. Değerlendirme

Dava ehliyeti, kişinin bizzat veya vekili aracılığıyla bir davayı davacı veya davalı olarak takip etme ve usuli işlemleri yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetinin usul hukukunda büründüğü şekildir; dolayısıyla, medeni hakları kullanma ehliyetine ( fiil ehliyetine ) sahip gerçek ve tüzel kişiler dava ehliyetine de sahiptirler.

Taraf sıfatına gelince; bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının o dava yönünden davacı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır.

Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir (Baki Kuru-Ramazan Arslan-Ejder Yılmaz, Medeni Usul Hukuku, 7. baskı, Ankara 1995, s. 231). Bu nedenle, davanın tarafları, taraf ehliyetine sahip olmalıdır. Yani, bir davada taraf olabilmek için, ya, hakiki şahıs; ya da, hükmi şahıs olmak gerekir. Zira, taraf ehliyeti, medeni hukukun haklardan istifade ehliyetine tekabül eder (Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku, C. I-II, 7. Baskı, İstanbul 2000, s.288).

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.06.2007 tarih, 2007/10-358 Esas, 2007/337 Karar sayılı kararında da benimsendiği üzere; ticari şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmesi (terkini) ile sona erer. Tüzel kişiliğin sona ermesi için tasfiye işlemlerinin eksiksiz yapılmış olması gerekir. Şayet tasfiye işlemleri gerektiği gibi tamamlanmamış ve tasfiyesi gereken hususlar eksik bırakılmış ise, tüzel kişilik ticaret sicilinden silinse bile şirketin tüzel kişiliğinin sona erdiğinin kabulü olanaksızdır. Bu durumda, tüzel kişiliğin yeniden ihyasına gidilerek taraf teşkili sağlanmak suretiyle yargılamanın devamının sağlanması gerekir.

Somut olayda, dosya kapsamında bulunan vergi dairesinin 13.03.2014 tarihli yazısında, İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesince 15.01.1996 tarihi itibariyle davalı şirket hakkındaki iflasın kapatılmasına karar verildiğinden mükellefiyetinin 15.01.1996 itibariyle terk ettirildiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı şirkete Tebligat Kanun'un 35 inci maddesine göre tebligat yapılmış ise de dosya içeriğindeki vergi dairesi yazısında davalı şirketin ticaret sicilinden terkin edildiği belirtildiğinden, bu husus ilgili ticaret sicil müdürlüğünden sorulmak suretiyle araştırılarak, şirketin ticaret sicilinden terkin edildiğinin, diğer bir deyişle tüzel kişiliğinin son bulduğunun anlaşılması halinde davacı tarafa davalı şirketi iş bu dava nedeniyle ihya etmesi için önel vermek, ihya davası açıldığı takdirde bu davanın sonucunu beklemek, yasal prosedür işletilmek suretiyle şirketin ihyasına ve şirkete tasfiye memuru atanmasına dair karar alınması ve tüzel kişiliğin yeniden ihyası halinde, taraf teşkili sağlanarak yapılacak yargılama sonucuna göre karar vermektir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının bozma nedenine göre sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/578, Karar No: 2018/655, Tarih: 18.12.2018

**Ceza Genel Kurulu         2016/578 E.  ,  2018/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 159-236

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 62, 52/2-4, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis ve 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10.06.2015 tarihli ve 159-236 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 25.12.2015 tarih ve 4893-33458 sayı ile;

"Kolluk görevlilerince yapılan istihbari çalışmalar sonucu, sanığın 15.03.2015 tarihinde 34 .... plakalı araç ile İstanbul'dan Konya'ya uyuşturucu madde getireceğinin öğrenilmesi üzerine; aynı gün görevliler tarafından tertibat alınarak beklendiği, sanığın yönetimindeki aracın uygulama noktasına yaklaşması üzerine durdurulduğu, Konya 1. Sulh Ceza Hakimliği'nden alınan 09.03.2015 tarihli önleme arama kararına dayanılarak araçta yapılan aramada, suç konusu esrar ile MDMA ve ADB-FUBINACA etken maddesi içeren tabletlerin ele geçirildiği; adli aramayı gerektiren bu olayda önleme araması kararına dayanılarak yapılan aramanın hukuka aykırı olduğu, bu arama ile elde edilen delilin hükme esas alınamayacağı dikkate alınarak; olayla ilgili adli arama kararı olup olmadığının araştırılması, varsa aslı veya onaylı örneğinin getirtilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 15.01.2016 tarih ve 280721 sayı ile;

"...Sanığın ikrar yönlü ifadesi, önleme arama kararının bulunması, diğer sanığın beyanları ve ideal olanın usul ve esas yönünden adalete uygunluk olmasına rağmen, hukukun işlevi gereği toplumsal huzur, barış ve sağlığı koruma gayesi çerçevesinde, geniş anlamda bakılarak toplum fertlerini mağdur kabul ettiğimizde, mağdurla sanığın hakları çatıştığında, eğer eylem gerçekleşmişse, maddi adaletin gerçek amaç olup zorunlu ve telafisiz hallerde, şekli adaletten öncelenmesi gerektiği nazara alınarak,

Maddi hakikate uygun ve tek delili adli arama kararı olmadan yakalanan uyuşturucu maddeler olmayan mahkumiyet kararının... onanması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 25.03.2016 tarih ve 398-968 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI