muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12291, Karar No: 2019/1280, Tarih: 26.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/12291 E.  ,  2019/1280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı ..., davalılar ... Yönetimi ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kanunun Ek .... maddesi gereğince yapılan kadastro sırasında dava konusu ... ili,... ilçesi, ... köyü/mahallesinde bulunan 107 ada 14, 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazlar tarla vasfı ile ... adına tespit edilmiş, beyanlar hanesine taşınmazların 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince ... adına ... sınırları dışına çıkarıldığı, 107 ada 14 parselin ..., 107 ada 15 parselin ..., 107 ada 16 parselin ... tarafından kullanıldığı şerh edilmiştir.

Davacı ..., 107 ada 14, 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazların idarece yapılan ve 03/09/2014 tarihinde askıya çıkartılan kadastro tespitinin eksik ve hatalı olduğunu, idarenin zaten kendi üzerine kayıtlı tapulu taşınmazı olan bu yerleri 2/B'ye tabi tuttuğunu söz konusu tapu belgesini ekte sunduğunu, kadastro tespiti yapanların tapu kayıtlarını incelemeden bu işlemi yaptığını, ayrıca idarece yapılan diğer bir hata olarak dava konusu gayrimenkulün oğulları ..., ..., ... adına kaydedildiğini bahse konu gayrimenkullerin 60 yıldır bilfiil kullanmakta olduğunu, sağlık problemlerinden dolayı son zamanlarda pek ilgilenemediğini kendisi adına oğullarını işletmekte olduğunu, gayrimenkullerin kendisine ait olduğuna oğullarının şahitlik edeceklerini, tespitin kendi adına yapılması gerekirken oğulları adına yapılmasının yanlış olduğunu, diğer bir yandan da yapılan tespite gayrimenkullerin kapladığı alan bakımından da hata yapıldığını, tespit neticesinde 34.116 m2 büyüklüğünde gayrimenkulün 2/B kapsamında satışta olduğunu bu alanın tam olarak tespit edilmediğini yeniden ölçüm yapılarak bu yanlışlığın giderilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Davacı .../3/2016 tarihli keşif sırasında, talebinin sadece en son yapılan 2/B kullanım kadastrosunda dava konusu parsellerin eskiden beri kendi kullanımında olduğu halde davalıların kullanımında gibi tespit yapılmasının doğru olmadığından taşınmazların kendi kullanımında olduğunun şerh edilmesi olduğunu, diğer tüm taleplerimden feragat ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda;

...- Dava konusu ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan 107 ada 14, 15 ve 16 parsel nolu taşınmazlara ilişkin 2/B kullanım kadastro tutanaklarının beyanlar hanesinde ki 2 nolu kısımların iptali ile, ilgili kısımlara “1981 yılından beri ... oğlu ...’ın kullanımında olup, parsel üzerinde bulunan kavak ağaçları kullanıcısına aittir.” ibaresinin yazılmasına,

2- Davacını diğer taleplerinin feragat nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm dahili davalı ..., davalılar ... Yönetimi ve ... tarafından temyiz edilmiştir

2- Davacını diğer taleplerinin feragat nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm dahili davalı ..., davalılar ... Yönetimi ve ... tarafından temyiz edilmiştir

Dava 3402 sayılı Kanunun ... adına ... sınırları dışına çıkarılan yerlerin kadastrosu ve tescili başlıklı EK-.... maddesine göre yapılmış kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Çekişmeli parselin bulunduğu yerde tapulama çalışmaları yapılmış, 24/11/1966 tarihinde kesinleşmiştir. Bölgede ... kadastrosu ve 2/B uygulaması yapılmış olup 11/01/2013 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının dahili davalı ...'a yükletilmesine, 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi uyarınca ... Yönetiminden Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 26/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4409, Karar No: 2023/4873, Tarih: 10.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4409 E.  ,  2023/4873 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/164 Esas, 2020/280 Karar sayılı kararları ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı iki kez 2.700,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, itiraz edilmeksizin 22.09.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 2022/17669 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38888 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38888 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında iki ayrı katılana yönelik eylemleri nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi uyarınca 120 gün adli para cezası belirlenmesini müteakip, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapıldığında 90 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 135 gün adli para cezası tayin edilmesi üzerine, günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 1.800,00 Türk lirası adli para cezası yerine, iki defa 2.700,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümlerde, hükümlünün kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre belirlenen 120 gün adlî para cezasından 5271 sayılı Kanun'un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrasına göre (1/4) oranında indirim yapılırken 90 gün yerine hesaplama hatası yapılarak 135 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü takdîren 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilen adlî para cezası miktarlarının, “1.800,00 TL adlî para cezası” yerine “2.700,00 TL adlî para cezası” olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2020/164 Esas, 2020/280 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“a) Sanığın şikâyetçi Gökçen'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Basit yargılama usûlü uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5271 sayılı Kanun’un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 90 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanığın şikâyetçi Selin'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Basit yargılama usûlü uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5271 sayılı Kanun’un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 90 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanığın şikâyetçi Selin'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Basit yargılama usûlü uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5271 sayılı Kanun’un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 90 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararların diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/202, Karar No: 2009/3337, Tarih: 04.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/202 E.  ,  2009/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı ... İnş.Tic.A.Ş. ile davalı-k.davacı Devlet Su İşleri 4. Bölge Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı .... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 28.11.2007 gün ve 2007/18-652 sayılı hükmü onayan Dairemizin 26.09.2008 gün ve 2008/3011-2008/5710 sayılı ilamı aleyhinde davalı-k.davacı Devlet Su İşleri 4. Bölge Müdürlüğü vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442. maddesi hükmünce 195,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı-k.davacı Devlet Su İşleri 4. Bölge Müdürlüğü’ne yükletilmesine, 22.12.2005 gün ve 5436 sayılı Kanunla değişik 5018 sayılı Kanun uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 04.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3345, Karar No: 2011/4248, Tarih: 14.07.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/3345 E.  ,  2011/4248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

... ile ...aralarındaki dava hakkında İzmir 11. Aile Mahkemesinden verilen 16.09.2010 tarih ve 980/626 sayılı hükmün Dairenin 22.03.2011 gün ve 6686/1616 sayılı ilâmiyle onanmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, tarafların 1997 yılında evlendiklerini ve 25.1.2009 tarihinde kesinleşen ilamla boşandıklarını, evlilik birliği içinde 2002 yılından sonra alınarak davalı eş adına kayıtlanan SS ...Konut Yapı kooperatifinde bulunan evin edinilmesine vekil edeninin takılarının bozdurulması sonucunda elde edilen 17000 TL tutarında bedeli vermek suretiyle katkıda bulunduğunu; ayrıca vekil edeninin bu ev üzerinde edinilmiş mallara katılma rejimi kuralları gereğince katkı payı alacağından başka ½ oranında katılma alacağı hakkına da sahip olduğunu açıklayarak, fazlaya ilişen hakları saklı kalmak kaydıyla 50000 TL alacağın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak vekil edenine verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise; taraflar arasındaki mal rejiminin sona erdiği tarihten eldeki davanın açıldığı tarihe kadar yasada öngörülen 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçmiş bulunduğunu, ayrıca davacının ev hanımı olduğunu, edinmede hiçbir katkısının söz konusu olmadığını ve ileri sürülen hususların gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; taraflar arasında görülen boşanmaya ilişkin hükmün 19.10.2007 tarihinde kesinleştiği, görülmekte olan davanın ise, yasada öngörülen 1 yıllık hak düşümü süresinin geçirilmesinden sonra 2.11.2009 tarihinde açıldığı görüşünden hareketle “ Hak düşürücü süre nedeniyle” davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 22.3.2011 gün ve 2010/6686 Esas, 2011/1616 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı ... vekili, taraflar arasındaki boşanmaya ilişkin hükmün kayıtlara göre, 25.1.2009 tarihinde kesinleştiğini ve görülmekte olan davanın da 1 yıllık süre içerisinde 2.11.2009 tarihinde açıldığını, hak düşümü sürenin geçirildiğine ilişkin değerlendirmenin doğru bir değerlendirme olmadığını ileri sürerek karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı ... vekili, taraflar arasındaki boşanmaya ilişkin hükmün kayıtlara göre, 25.1.2009 tarihinde kesinleştiğini ve görülmekte olan davanın da 1 yıllık süre içerisinde 2.11.2009 tarihinde açıldığını, hak düşümü sürenin geçirildiğine ilişkin değerlendirmenin doğru bir değerlendirme olmadığını ileri sürerek karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosya arasında bulunan kayıt ve belgelere göre; tarafların 17.10.1997 tarihinde evlendikleri ve Zeynep tarafından 21.9.2006 tarihinde, Murat tarafından da 14.11.2006 tarihinde açılan ve birleştirilen her iki boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün kesinleşmesi sonucunda boşandıkları ve bu boşanmanın taraflara ait nüfus kayıtlarına 25.1.2009 tarihinde işlendiği anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmazın ne zaman edinildiğine ilişkin dosya içerisinde kayıt ve belge bulunmamakta ise de; davacı ... bu edinmenin eşler arasında yasal edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 1.1.2002 tarihinden sonra olduğunu ileri sürdüğüne göre; uyuşmazlığın bu rejim kuralları gereğince yani 4721 sayılı TMK hükümleri uyarınca çözüme kavuşturulması hususunda duraksama bulunmamaktadır. Bu durumda 4721 sayılı TMK. nun 178. maddesinde düzenlenen dava zamanaşımına ilişkin düzenlemenin eldeki davaya konu taşınmazlar bakımından şartları varsa uygulanması gerekeceği açıktır.

TMK. nun 178. maddesinde, “evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakları, boşanma hükmünün kesinleşmesinin üzerinden bir yıl geçmekle zamanaşımına uğrar” hükmüne yer verilmiş olup boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren bir yıl içinde açılmayan böyle bir davanın zamanaşımı süresinin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesinde esasen bir yanlışlık bulunmamakta ise de; somut olayda çözüme kavuşturulması gereken husus taraflar arasında görülen boşanmaya ilişkin dava sonucunda verilen boşanma kararının ne zaman kesinleştiği veya ne zaman kesinleştiğinin kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

Dosya arasında bulunan tarafların boşanmalarına ilişkin olan, İzmir 3. Aile Mahkemesinin 31.5.2007 gün 2006/676 Esas ve 2007/400 Karar sayılı hükmü altındaki kesinleşme şerhine göre, bu kesinleşmenin 29.1.2009 tarihinde gerçekleştiği bildirilmiş olup, taraflara ait nüfus kayıtlarında da boşanma tarihi olarak bu tarihin esas alındığı görülmektedir. Ne var ki, mahkemece, İzmir 3. Aile Mahkemesinin 31.5.2007 gün 2006/676 Esas ve 2007/400 Karar sayılı hükmünün, davacı ... tarafından boşanmaya, tedbir nafakasına ve vekalet ücretine ilişkin olarak, davalı ... tarafından ise, sadece tedbir nafakası ve vekalet ücretine ilişkin olarak temyiz edildiği, Zeynep’in temyiz talebinin 2. Hukuk Dairesinin 22.12.2008 gün 2007/18992 Esas ve 2008/17526 Karar sayılı hükmü ile temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeniyle ret edildiği, dolayısı ile boşanmaya ilişkin hükmün gerçekte karşı tarafın temyiz dilekçesinin Zeynep vekiline tebliğ edildiği tarihten 15 gün sonra yani 19.10.2007 tarihinde kesinleştiğinin kabul edilmesi gerektiği ve bu durumda 1 yıllık hak düşümü sürenin kaçırılmasından sonra görülmekte olan davanın açıldığı görüşünden hareket edildiği anlaşılmaktadır. Oysa Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin Zeynep’in temyiz isteğinin süreden reddine ilişkin bulunan az yukarıda esas ve karar nosu yazılı hükmüne karşı karar düzeltme yolu açık bulunmaktadır. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin söz konusu hükmü davacı ... vekiline 14.1.2009 tarihinde tebliğ edildiğine ve süresi içinde karar düzeltme yoluna gidilmediğine göre, temyiz isteğinin süreden reddine ilişkin Yargıtay ilamına bağlı olarak bulunan boşanmaya ilişkin ilamın 29.1.2009 tarihinde kesinleştiği kabul edilmelidir. Zira Zeynep tarafından boşanma davası da temyiz edilmiş, yerel mahkemece temyiz süresinin geçtiği gerekçesiyle temyiz isteğinin reddine karar verilmemiş, bu husus yüksek Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yerine getirilmiştir. Davacı ... vekili zorunlu olarak temyizin sonucunu beklemek durumunda kalmıştır. Şayet yerel mahkemece temyiz isteğinin reddine karar verilmiş olsaydı, bu red kararının temyizi de mümkündü. Bu bakımdan mahkemenin red gerekçesine katılma olanağı bulunmamaktadır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan nedenlerle yasal süresi içinde açıldığı belirlenen dava ile ilgili olarak tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde taraf delilleri toplanarak davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davanın yasal süresi içerisinde açılmadığı görüşünden hareketle hak düşümü sürenin geçirilmiş olduğundan bahisle reddine karar verilmiş olması ve Dairemizce bu hükmün hataya dayalı bir biçimde onanması doğru olmamıştır. Bu nedenlerle davacı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulüyle Dairemizin 22.3.2011 gün 2010/6686 Esas ve 2011/1616 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkemenin 16.6.2010 gün, 2009/980 Esas ve 2010/626 Karar sayılı hükmünün HUMK.nun 440 ve 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA ve 56,60 TL peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya iadesine 14.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21544, Karar No: 2011/2365, Tarih: 21.02.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/21544 E.  ,  2011/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 3.385,81 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kâğıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; Anadolu Teknik Lisesinde müdür yardımcısı olarak görev yapmakta iken İl Milli Eğitim Müdürlüğünde geçici olarak görevlendirilen davalıya, fiilen derse girmemesi nedeniyle ek ödeme yapılmaması gerekirken, Ocak 2006 – 15.09.2008 tarihleri arasında kanun ve genelgeye aykırı olarak 3.085,81 TL fazla ek ödeme yapıldığını ileri sürerek; bu bedelin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 tarihli 1968/6 E. 1973/14 K. sayılı kararı gereği hatalı ödemelerin geri alınması için gerekli dava açma süresinin geçtiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; istenilen fazla ödemenin davalı yanın gerçek dışı beyanı yada hileye başvurmasından kaynaklanmadığı, davalının davacı idarenin bünyesinde başka bir kurumda geçici olarak görevlendirilmesinin idari bir tasarruf işlemi olduğu, ayrıca davalının geçici olarak başka bir kurumda görevlendirilmesi nedeniyle ek ödeme ödenip ödenmeyeceği hususunun mevzuat hükümlerinin yorumlanmasına bağlı olması karşısında ödemelerin kolayca anlaşılabilir nitelikte açık bir hata sonucu yapıldığının kabul edilemeyeceği, bu nedenle olayda Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun kararlarında belirtilen ilkelerin gözetilmesi gerektiği, buna göre son ödemenin yapılmasından itibaren 60 günlük dava açma süresinin sona ermesinden sonra davanın açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, fiilen derse giren öğretmenlere ödenmesi gereken ek ödemenin, hataen davalıya ödendiği ileri sürülerek; yersiz ödenen 3.085,81 TL'nin faiziyle tahsili istenilmektedir.

Mahkemenin dayandığı Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 tarihli 1968/E. 1973/14 K., Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 27.1.1973 tarih 1972/6 E. 1973/2 K. sayılı kararları ile çözümlenen husus, hatalı intibak veya hatalı terfi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödeminin sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenilmesinin mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Anılan içtihadı birleştirme kararlarının idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden gerekse ödemeyi yapandan geri alamaması gibi bir sonuç doğuracağı ve bunun da idareyi işlemez duruma getireceği gerekçesiyle savunulamayacağı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 5.12.1984 tarih 387/997 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. O halde herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kurallarına göre her zaman istenmesi mümkündür.

Somut olaya bakıldığında; davacı idare, davalıyı çalışmakta olduğu kurumdan alarak başka bir kurumda geçici olarak görevlendirilmiştir. Mahkemenin, bu işlemi idari bir işlem olarak nitelemesi yerindedir. Ancak bu idari işlem ile memur olan davalının özlük haklarında bir iyileşme meydana gelmemiştir. Bu nedenle, geçici görevlendirme işleminin şart tasarruf olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Şu durumda, mahkemece; işin esasına girilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.