muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1005, Karar No: 2023/2511, Tarih: 26.04.2023

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Sanık ... Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. İlk Derece Mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin ikinci fıkrasında tahdidi şekilde sayılan nedenlerden olan ve dosya kapsamıyla örtüşen "... sanığın fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları nedeniyle..." şeklindeki gerekçeler ile sanık hakkında takdiri indirim maddesi uygulanarak kurulan hükümde; bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup, Bakanlığa yüklenen bir kamu görevidir. Bu kapsamda değerlendirme yapıldığında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe kısmında sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edildiği belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında alt sınırdan uygulama yapılmak suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulması hukuku aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar ..., ... İle Suça Sürüklenen Çocuklar ..., ... Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.03.2022 tarihli ve 2022/237 Esas, 2022/337 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

C. Sanık ... Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (C-4) bölümünde açıklanan nedenle katılan mağdur vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.03.2022 tarihli ve 2022/237 Esas, 2022/337 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26948, Karar No: 2016/6182, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/26948 E.  ,  2016/6182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı ... .... vekilinin temyiz incelemesi yönünden, Hüküm İş Mahkemesi tarafından verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi hükmüne göre, İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir. Gerekçeli karar davalıya 13.11.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili ise 01.12.2014 tarihinde davacı vekilinin temyiz dilekçesine cevap mahiyetinde dilekçe yazarak sonuç kısmında hükmün bozulmasını (temyiz harcı yatırmadan ) talep etmiş ise de davada 8 günlük temyiz süresi geçtiğinden 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı da gözönünde tutularak davalı ... avukatının temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE

2-Davacı vekili ile Davalı .... vekilinin temyizi yönünden ise, davacı Kurum vekilinin tüm, davalı ...ki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

22.02.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ile yapılan tedavi masraflarının tahsili için açılan iş bu davada, faiz başlangıcı tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödeneği yönünden sarf ve ödeme tarihleridir. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeksizin iş kazasının meydana geldiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün 1 nolu bendi silinerek yerine “4.339,24 TL lik tedavi ve geçici iş göremezlik ödemesinin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,” yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınmayan temyiz harcının davalı ......yiz harcının davalı ...den alınmasına, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6488, Karar No: 2013/9125, Tarih: 03.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/6488 E.  ,  2013/9125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 123 ada 180 parsel sayılı taşınmazın sicil kaydında kimlik bilgilerinin sehven “1323 doğumlu... kızı ... ” olarak yazıldığını ileri sürerek, bu yanlışlığın nüfus kaydına uygun olarak “ 1947 doğumlu, ... kızı ..." şeklinde düzeltilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile sicil kaydında "... '' olan malik baba adının ''...'' olarak düzeltilmesine karar verilmiş, doğum tarihinin düzeltilmesine ilişkin istek ise reddedilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, nüfus kayıtlarına uyğun olarak tapu kaydında malik baba adının düzeltilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17461, Karar No: 2014/6811, Tarih: 19.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17461 E.  ,  2014/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianamede talep edilmediği halde ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi uygulanmış ise de, 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup ek savunma gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10203, Karar No: 2021/12060, Tarih: 13.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/10203 E.  ,  2021/12060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-a-e-son, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2015 tarihli ve 2015/1090 Esas, 2015/1340 Karar sayılı kararının 28.01.2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 08.12.2019 tarihinde kasıtlı olarak işlediği suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine hakkındaki hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-a-e-son, 29/1, 62/1, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.10.2020 tarihli ve 2020/804 Esas, 2020/724 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 07.04.2021 tarihli ve 2020/19887 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2021 tarihli ve 2021/52482 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) Sanığın mahkumiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2. maddesi gereğince 180 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, anılan Kanun'un 86/3-a-e-son maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapılarak 270 gün adli para cezası belirlenmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 360 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, anılan Kanun'un 29/1. maddesi uyarınca (1/3) oranında indirim yapılması neticesinde 180 gün adli para cezası yerine 240 gün adli para cezasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca yapılan (1/6) oranında indirim neticesinde 150 gün adli para cezası yerine, 200 gün adli para cezasına hükmedilmesi müteakip, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi gereğince yapılan (1/4) oranında indirim neticesinde ise 122 gün adli para cezası yerine, 150 gün adli para cezasına hükmedilmesini takiben, adlî para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonrasında, sonuç olarak 2.440,00 Türk lirası yerine, 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasına mahkûmiyetine karar verilmek suretiyle, fazla ceza tayin edilmesinde,

2) 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/11. fıkrasında yer alan “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, mahkemesince sanık hakkındaki hüküm açıklanırken, açıklanması geri bırakılan hükümde değişiklik yapılmaksızın mevcut haliyle açıklanması gerektiği, somut olayda, Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2015 tarihli kararıyla sonuç ceza olarak sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-a-e-son, 29/1, 62/1. ve 52/2. maddeleri gereği 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde 08.12.2019 tarihinde kasıtlı olarak işlediği suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine aynı Mahkemece yapılan 25.09.2020 tarihli tensip duruşmasında, yargılamanın basit yargılama usulüne tabi olduğuna veya bu usule göre yapılacağına ilişkin bir karar verilmemesine ve yargılamaya genel hükümler uyarınca devam edilmesine karşın, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına dair 28.10.2020 tarihli duruşmada ilk hükümden farklı olarak sonuç cezada 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi uyarınca basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle indirim yapılarak karar verilmesinde, görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231/11. maddesi hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu değerlendirilerek; cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği gözetilmeden, denetim süresi içerisinde suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, sanık hakkında önceki hükümde olmayan 5271 sayılı CMK’nin 251/3. maddesinin uygulanması suretiyle CMK'nin 231/11. maddesine muhalefet edilmesi isabetli olmamıştır.

Bununla birlikte, sanık hakkında TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 180 gün adli para cezasından TCK’nin 86/3-a,e maddeleri gereğince (1/2) oranında artırım yapılarak 270 gün yerine hesaplama hatası yapılarak 360 gün, TCK’nin 29/1. maddesi uyarınca (1/3) oranında indirim yapılırken 180 gün yerine 240 gün adli para cezasına, TCK’nin 62/1. maddesi uyarınca gereğince (1/6) oranında indirim neticesinde 150 gün adli para cezası yerine, 200 gün adli para cezasına, 5271 sayılı CMK’nin 251/3. maddesi gereğince yapılan (1/4) oranında indirim yapılırken 112 gün adli para cezası yerine, 150 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç adlî para cezasının 5237 sayılı TCK’nin 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonrasında, sonuç olarak 2.240,00 Türk lirası adli para cezası yerine 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenlerle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.10.2020 tarihli ve 2020/804 Esas, 2020/724 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6479, Karar No: 2015/7631, Tarih: 30.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/6479 E.  ,  2015/7631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1- İcra mahkemesinin ihalenin feshi isteminin reddine yönelik kararı yönünden;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının ONANMASINA,

2- İİK.nun 134/2. maddesi uyarınca ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde mahkeme davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Aynı maddenin üçüncü fıkrasında ise 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun 38/A maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan konut finansmanından kaynaklanan alacaklar ile Toplu Konut İdaresi Başkanlığının rehinle temin edilmiş alacaklarının takibinde, ikinci fıkrada yer alan oran yüzde yirmi olarak uygulanacağı düzenlemesi yer almaktadır. Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup kamu düzenine ilişkin bulunduğundan mahkemece re’sen uygulanmalıdır. Hukuk Genel Kurulu'nun 06.10.2004 tarih ve 2004/1-433 esas sayılı kararında da benimsendiği üzere kamu düzenine aykırılıkta aleyhe bozma ilkesi nazara alınamayacağından, takibe konu alacağın konut finansmanından kaynaklandığı da dikkate alınarak, mahkemece ihalenin feshi istemi reddedilen davacı aleyhine %20 para cezasına hükmedilmesi gerekirken, para cezasının %10 olarak tayini yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ : Mahkeme kararının yukarıda (2).maddede yazılı nedenlerle para cezasına hasren İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5140, Karar No: 2006/6893, Tarih: 26.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5140 E.  ,  2006/6893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili ve karşı dava dilekçesi ile 3.560.000.000 TL.'nın faizi ile tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili ile bir kısım davalı vekili Av. ... vd. tarafından verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı Vek. Av. ... ile davalı Vek. Av. ....geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı vekili 23.02.2006 tarihinde tebliğ edilen kararı 14.03.2006 tarihinde temyiz etmektedir.

HUMK.'nun 432.maddesine göre temyiz süresi geçmiş bulunduğundan 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas 1990/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı Uyarınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddine,

2-Karşı dava yönünden hükmün altına alınıp redde göre bir kısım davalılar vekili ... vd. tarafından temyize konu edilen miktar her bir davalı payı yönünden 1000 YTL.'sını geçmemektedir.

HUMK.'nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427.maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1000 YTL.'yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar itibariyle bir kısım davalılar vekili ... vd.'nin karşı dava yönünden temyiz dilekçesinin reddine,

3-Bir kısım davalılar vekili ... vd.'nin asıl dava için temyizi yönünden ise;

Taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki değeri ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değeri arasındaki farkın yasaya uygun yöntemlerle saptanarak buna göre adil ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile mahkeme kararının ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı tarafa iadesine, 26.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29252, Karar No: 2015/31214, Tarih: 10.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/29252 E.  ,  2015/31214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığı, örnek 10 ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun süresinde icra mahkemesine başvurarak imza itirazında bulunduğu ve mahkemece imza itirazının reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 170/3. maddesinin gödermesi anılan Kanunun 68/a. maddesinin dördüncü fıkrasına göre; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır." hükmü yer verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 211. maddesinde; imza incelemesinin yöntemi belirtilmiş olup, buna göre hakim bilirkişi incelemesine karar verir ise önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzaları, ilgili yerlerden getirtir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olup ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir.

Somut olayda, borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak takip başlatıldığı, borçlunun yasal 5 günlük süre içerisinde imza itirazında bulunduğu, imza itirazına ilişkin başvuru ile birlikte toplam 186,90 TL gider avansının borçlu tarafından yatırılmış olduğu, icra mahkesince, tensip zaptının 11., 12. ve 13. maddelerinde belirtilen yükümlülüklerin borçlu tarfında süresi yerine getirilmediğinden bahisle itirazın reddine karar verilmiş ise de; tensip zaptı borçluya 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmediğ gibi itiraza konu imzanın borçlunun eli ürünü olduğunu ispat külfeti alacaklıda olduğu halde, ispat yükünü ters çevirecek şekilde borçlunun kesin süre içeresinde tensip zaptındaki yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahis ile itirazın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde, mahkemece, ispat yükü kendisinde olan alacaklıdan tensip zaptında belirtilen yükümlülükleri yerine getirmesi istenilerek yaptırılacak bilirkişi incelemesi sonucuna göre

karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde, mahkemece, ispat yükü kendisinde olan alacaklıdan tensip zaptında belirtilen yükümlülükleri yerine getirmesi istenilerek yaptırılacak bilirkişi incelemesi sonucuna göre

karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.