muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6320, Karar No: 2015/11382, Tarih: 18.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6320 E.  ,  2015/11382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2014

NUMARASI : 2013/1392-2014/773

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulü yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili 19.09.2011 tarihli dilekçesinde; davalı lehine 20.01.2010 tarihinden itibaren 250 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, nafakayı ödemekte zorlandığını, davalının ise 01.11.2010 tarihinden itibaren sigortalı olarak çalışmaya başladığını, bu nedenle yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hükmün davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 01.10.2013 tarih ve 2013/11034 E. - 13631 K. sayılı kararı ile özetle; “Davalı asgari ücretle çalışsa bile yoksulluğun ortadan kalkmayacağı, bu durumun sadece nafakanın miktarının tayininde rol oynayacağı, mahkemece tarafların ekonomik ve sosyal durumunun net bir şekilde araştırılıp, davalı kadının elde ettiği gelire göre yoksulluk nafakasının uygun miktarına indirilmesine karar verilmesi“ gerektiğinden bozulmuştur.

Mahkemece; davalının asgari ücretle çalışmasına rağmen ev kirası ödemediği ve yazlık mahiyetinde gayrimenkulü bulunduğu, davalı tarafın ise oturduğu evin ½ oranında gayrimenkul kaydı olduğu halde herhangibir geliri bulunmadığına ilişkin cevabi yazı kapsamında, nafakanın geriye dönük olarak kaldırılmasının davalıyı büsbütün zor duruma sokabileceği gerekçe gösterilerek, karar tarihi olan 14.07.2014 itibariyle yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir.

Mahkemece; bozma ilamına uyulmuş ise de; bozma gereği yerine getirilmemiştir.

Somut olayda; bozma öncesi yapılan ekonomik sosyal durum araştırmasından, davacının gümrük müşavirliği yaptığı, 1000 TL aylık geliri olduğu, kendi evinde kaldığı, Gürpınar'da hisseli (½) evi bulunduğu, davalının ise, özel hastanede asgari ücretle çalıştığı, babasının aldığı bir yazlığı bulunduğu anlaşılmaktadır. Bozmadan sonra mahkemece yapılan araştırmada ise, tarafların Gürpınar'daki meskende ½ hisseli oldukları, davacının 01.03.2013-31.01.2014 tarihleri arasında işsizlik ödeneği aldığı, halen çalışmadığı anlaşılmaktadır.

Her dava, açıldığı tarihteki koşullara göre incelenip karara bağlanır. Dava tarihi itibariyle, davacının gümrük müşavirliği yaptığı ve 1000 TL geliri bulunduğu, davacının asgari ücretle çalıştığı, her iki tarafın da kira ödemediği, davalının sahip olduğu yazlık nedeniyle gelir elde ettiğinin de kanıtlanamadığı, günümüz ekonomik koşullarına göre davalının aldığı 250 TL yoksulluk nafakası ile geçinmesinin mümkün olmadığı ve işe girip çalışmasının zorunluluk arzettiği, ancak elde ettiği asgari ücretin onu yoksulluktan kurtaracak düzeyde olmasa da mali durumunu olumlu düzeyde değiştirdiği de açıktır.

Mahkemece; uyulan bozma ilamı uyarınca ve yukarıdaki belirlemelere göre, asgari ücret seviyesindeki gelirin yoksulluğu tümden ortadan kaldırmadığı, ancak nafakada hakkaniyete uygun bir miktarda indirim gerektirdiği düşünülerek, dava tarihi itibariyle nafakadan indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1840, Karar No: 2019/9202, Tarih: 30.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/1840 E.  ,  2019/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a)Katılan hakkında Gümüşhane Devlet Hastanesinde görevli KBB hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen 14.01.2015 tarihli rapor içeriğinde "burun aksı sağa deviye, kemikte basamak deformitesi" bulunduğu ancak katılanın yaralanmasının yüzde sabit ize neden olmadığını belirtildiği, rapor içeriğinin yetersiz nitelikte olup Adli Tıp kriterlerine uygun olmadığı ve ayrıca raporun uzman plastik cerrah veya adli tıp uzmanı tarafından düzenlenmediği anlaşılmakla; mağdurun tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkiyle, mağdurun yaralanmasının yüzde sabit ize ya da yüzün sürekli değişikliğine neden olup olmadığı hususunda ayrıntılı raporu aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yetersiz nitelikteki rapor hükme esas alınarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla,

3) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak

3) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak

a) Hükmün gerekçe kısmında, olayın oluş şekli açıklanırken, katılanın tehdit içerikli mesajına karşılık olarak sanığın tehdit eylemini gerçekleştirdiği şeklindeki dosya kapsamı ile uyumlu kabule, savunma ve tanık beyanlarına rağmen, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

b) Sanığın eylemleri arasında teselsül bulunduğunun kabulü ile uygulama maddesi olan "TCK'nin 43/2." maddesi yerine "TCK'nin 43/1." maddesinin gösterilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6413, Karar No: 2020/7747, Tarih: 26.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/6413 E.  ,  2020/7747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili 01.09.2020 tarihli dilekçe ile karşı tarafla sulh olduklarını ve ödeme yaptıklarını bildirdiğinden, itiraz hakem heyetince taraf vekillerinin vekaletnamesinde sulh yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın itiraz hakem heyetine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2452, Karar No: 2021/777, Tarih: 21.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/2452 E.  ,  2021/777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet: Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesi, 25.03.2019 tarih, 2019/265 esas ve 2019/97 karar

İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi, 27.05.2019 tarih, 2019/2093 esas ve 2019/1070 karar

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, sanığın Bursa H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünden gönderdiği 06.01.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden vazgeçmesi nedeniyle, hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesine, karardan bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15029, Karar No: 2010/22179, Tarih: 21.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15029 E.  ,  2010/22179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5519, Karar No: 2012/24381, Tarih: 24.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5519 E.  ,  2012/24381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVALILAR :1-Sosyal Güvenlik Kurumu Vek. Av.

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 10.11.2004-15.8.2009 tarihleri arasında davalıya ait ... plakalı dolmuşta şoför olarak aylık 1.500-TL net ücretle çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 21.12.2005-10.8.2009 Tarihleri arasında davalı işyerinde net 1.500-TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı işyerinin 1.10.2007 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, davacının davalı ...'a ait 198290 sicil nolu işyerinden 5.10.2006 tarihinde SGK’ya bildiriminin yapıldığı, 1.11.2007 tarihinde ise dava dışı, davalının oğlu olan,...'a ait 1083341 sicil nolu işyerinden 14.10.2008 e kadar, yine...'a ait 1166146 sicil nolu işyerinden 6.12.2008-10.8.2009 tarihine kadar kesintisiz bildirimlerinin yapıldığı, davacının davalıya ait aracı kullanırken kesilen trafik cezalarına ilişkin tutanakların, davalı işyeri ile dava dışı...'a ait işyerlerinin dönem bordrolarının getirtildiği, dolmuş şoförü olarak çalışan kişilerin tanık olarak dinlendikleri, davacını ücret tespiti talebi yönünden emsal araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır

Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi icap ettiği, Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olan bu tür davalarda, öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren, tarafından verilip verilmediği, ya da çalıştıklarının kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmasının konusu,

sürekli kesintili mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre isticvap olunmalı, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve posta başı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmelidir, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun M.288 de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı 506 sayılı Kanunun madde. 3 B ve D de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün ve tanık beyanlarının tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır.

Somut olayda davacının davalı ... yanında çalıştığına dair tanık beyanları hükme esas alınırken davacının talebinin tamamının kabulü yönünde hüküm kurulmuş ise de davacının dava dışı , davalının oğlu olan,... yanında1.11.2007 tarihinde 1083341 sicil nolu işyerinden 14.10.2008 e kadar, yine...'a ait 1166146 sicil nolu işyerinden 6.12.2008-10.8.2009 tarihine kadar kesintisiz bildirimlerinin yapıldığı, mahkemece verilen karar ile zaten Kuruma başka bir işveren nezdinde hizmeti bildirilen süreler hakkında da karar verilmiş olduğu ve bildirilen süreler dışlanmadan ya da iptal edilmeden bir tespit kararı verilemeyeceği hususunun göz ardı edildiği; yine dava dışı...'ın davaya dahil edilmesi gerektiğinin düşünülmediği; ücret tespiti talebi yönünden ise tanık beyanlarına dayanılarak tespitin mümkün olmadığının ve asgari ücret üzerinde ücret alındığına dair iddiaların yazılı delil ya da yazılı delil başlangıcının varlığı halinde tanık beyanları ile desteklenmesi gerektiği hususların riayet edilmeden hüküm verildiği, emsal ücret araştırmasının yapılmadığı ve bu tür davaların kamu düzenini ilgilendirdiği, resen araştırma yapılmasının gerekeceği gözardı edilerek sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak ..., öncelikle hizmet tespiti talebi yönünden, dava dışı... tarafından Kuruma bildirilen süreler hakkında karar verirken mükerrer tespite sebep olmamak için...'ı davaya dahil etmek ya da davacıya bildirimlerin iptali için dava açmak üzere makul bir süre vererek iptal davasının sonucunu beklemek ya da bu hizmetlerin dışlanması suretiyle karar vermek, davacının yapılan bildirimlere göre fiili hizmetinin nerede geçtiğini belirlemek için işyerleri bordrolarında kayıtlı bordro tanıklarını dinlemek, davanın kamu düzenini ilgilendirdiği gözönünde tutularak araştırmanın re'sen genişletilerek bordro tanıklarının beyanlarının yetersiz bulunması halinde bu dönemlerde çalışması bulunan komşu işyeri işverenleri ve bu işverenler tarafından çalışmaları Kuruma bildirilen kimseler

zabıta marifetiyle belirlenip beyanlarına başvurmak; davacının ücret tespiti talebi yönünden ise Sosyal Güvenlik Kurumundan davacının sicil dosyası ile işyerine ilişkin dönem bordrolarını getirtmek, yapılacak keşif ve bilirkişi incelemesi ile işyerinin kapsam ve kapasitesini belirlemek, gerektiğinde işverenin bordrolarında kayıtlı diğer işçilerin beyanına başvurmak, işverenin yaptığı bildirimler ile çalışan işçilerin niteliklerini de karşılaştırarak, işverenin çalıştırdığı işçilerin kıdem ve pozisyonuna göre gerçek ücreti üzerinden bildirilip bildirilmediği üzerinde durmak, davacının asgari ücret ile çalışması olağan olmayan nitelikli bir işçi olup olmadığını, nitelikli bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığını belirlemek, asgari ücretle çalışmasının olağan olmadığı belirlendiği takdirde, işverenin aynı pozisyondaki işçilere ödediği ücretlerin gerçeğe uygun olup olmadığını değerlendirmek, bu bildirimlerin gerçeğe uygun olduğunun belirlenmesi halinde, bu ücretleri esas almak, aksi takdirde benzer işi yapan işyerlerinden, gerektiğinde ilgili meslek odasından emsal ücret araştırması yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı ...'a iadesine

24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11424, Karar No: 2013/4644, Tarih: 17.04.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/11424 E.  ,  2013/4644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.05.2009 gün ve 2008/521 Esas, 2009/180 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdureye ait onaylı nüfus kayıt örneğinin getirtilmemesi, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi aracılığıyla temin edilen bu kaydın, dosyadaki bilgilerle uyumlu olduğu görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6422, Karar No: 2012/7499, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6422 E.  ,  2012/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 10.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 27.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/855 Esas, 2012/647 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına