muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22140, Karar No: 2014/18876, Tarih: 29.09.2014

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca Bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi, tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

2- 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır.

Somut olayda, işveren yönünden yukarıdaki ilkeleri , davalı üçünçü kişi yönünden ise yukarıda belirtilen yasal düzenlemeyi gözetmeyen hesap raporunun hükme esas alınması isabetsizdir.

3- Kabule göre, davaya konu talebin içinde faiz alacağının da bulunduğunun dikkate alınmaması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılar Ş. İnş.San.Tic.Ltd.Şti. ve İ.. A.. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22697, Karar No: 2014/5487, Tarih: 12.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22697 E.  ,  2014/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aydın 2. Aile Mahkemesei

TARİHİ :10.07.2013

NUMARASI :Esas no:2012/460 Karar no:2013/424

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar 21.06.2012 tarihinde anlaşmalı olarak boşanmışlar, 04.10.1999 doğumlu küçük Ceren’in velayeti babaya bırakılmıştır. İdrak çağında olan Ceren mahkemece alınan ve psikolog danışmana verdiği beyanda annesi ile kalmak istediğini belirtmiş olup, halen de anne yanındadır. 09.07.2013 tarihli psikolog raporundan da 1999 doğumlu CE.. T..'in velayetinin anneye verilmesinin psiko-sosyal gelişimi açısından yararına olacağı anlaşılmaktadır. O halde çocuğun görüşüne ve psikolog raporuna değer verilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.03.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/1004, Karar No: 2015/7396, Tarih: 07.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1004 E.  ,  2015/7396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak, her tam yıl için, 90 günlük itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, çalıştığı iş ve işyeri itibariyle 1998 yılından itibaren itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının dava konusu dönemde yaptığı işin 2098 sayılı Yasayla 506 sayılı Yasaya eklenen 5/II. maddesi ve alt bentlerinde sayılı işlerden olduğu kabul edilmekle birlikte, Ek-6 maddesinde belirtilen “malülük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3.600 gününü Ek madde 5 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar Ek madde 5 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanır” hükmünün gereği oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, nitelikçe tütün işleme işyerinde çalışıldığından bahisle sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasanın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5/II ve Ek 6. maddeleridir.

506 sayılı Yasanın Ek 5/II maddesine göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Yasanın öngördüğü birinci koşul sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olmasıdır. Ancak bu koşulun araştırılıp saptanmasında işyerinin dar anlamda sadece gazete basımıyla uğraşan bir basımevi olarak düşünülmeyip, yasanın açık amacı göz önünde bulundurularak söz değil öze üstünlük tanıyan bir yoruma gitmek gereklidir. İkinci koşul ise; II. bendin (a,b,c,d,e,f) alt bentlerinde belirtildiği biçimdeki fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır. Buna göre basım işyerinde geçen çalışmalar sırasında: a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılması veya b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışılması veya c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılması veya d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek çalışılması veya e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılması veya f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra olacak biçimde çalışılması halinde belirtilen çalışmanın itibari hizmete tabi olduğunun kabulü mümkündür.

506 sayılı Yasanın Ek-6 maddesine göre ise: “Malüllük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3600 gününü ek madde 1 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar, ek madde 1 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanırlar.”

Mahkemece bu maddedeki düzenlemeden yola çıkılarak davacının çalışmalarının 3.600 günü bulmadığından bahisle davanın reddine karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek-5. Maddesi 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 5510 sayılı Yasanın itibari hizmeti düzenleyen 40. maddesindeki düzenlemeyle de davacının çalıştığı iş kolu kapsamdan çıkarılmıştır.

506 sayılı Yasanın Ek-5 maddesi kapsamında çalışmakla birlikte bu madde kapsamındaki çalışmaları 3.600 günü bulmayan ancak 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile çalıştıkları iş kolu kapsamdan çıkarılan sigortalıların durumu ile ilgili olarak 5510 sayılı Yasanın geçici 7/2.maddesi ile düzenleme yapılmıştır. Anılan düzenlemeye göre: “506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” Hal böyle olunca da davacının çalıştığı iş kolu bakımından 506 sayılı Yasanın Ek-5. maddesine göre hak edilen itibari hizmet sürelerinin değerlendirilmesi için 3.600 gün prim ödeme şartının ortadan kalkmış olduğu, Ek-5 madde yazılı bulunan koşulara sahip olan sigortalının 3.600 gün şartı aranmaksızın itibari hizmetten yararlandırılması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile birlikte davacının işyeri ve yaptığı işe göre itibari hizmetten yararlanmak için Ek-5. maddede belirtilen işlerde 3.600 gün çalışmasının gerekli olmadığı göz önüne alınarak, çalışılan işyeri, yapılan iş ve çalışma koşullarına göre itibari hizmetten yararlanıp yararlanmayacağını ve itibari hizmetten yararlanacak ise bunun süresini belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, işin esasına girilmek gerekirken itibari hizmete tabi 3.600 gün çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9196, Karar No: 2012/10670, Tarih: 18.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9196 E.  ,  2012/10670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat.... tarafından, davalı ... aleyhine 13/12/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 14/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 17.12.2009 tarihinde yapılacak olan Alevilik Çalıştayına davet edildiğini, 15.12.2009 tarihli .... Gazetesinde "Şendiller Krizi" başlığı altında davalının açıklamalarına yer verilen yazıda; davalının "Maraşta Alevileri katleden bir anlayışın çalıştayda olmasına karşı olduğunu" belirterk "Ellerinde Alevi kanı olanlar nasıl katlettiklerini mi anlatacaklar" şeklinde soru sorduğunun belirtildiğini, bu ifadeyle beraat ettiği bir olaya ilişkin katil olarak nitelendirildiğini, davalının bu beyanıyla kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek uğradığı manevi zararın tazminini istemiştir.

Davalı, Alevi sorunlarının görüşüleceği bir toplantıya Maraş katliamı davasının sanığının çağrılmış olmasının ve bu anlayışın eleştirildiğini, davacının isminin geçmediğini, davacının bu olaylarla anılmaya kendisinin sebep olduğunu belirterek istemin reddini savunmuştur.

Yerel mahkeme; beraat etmesine karşın Maraş olaylarında sanık olarak bulunan davacının, Alevi Çalıştayına davet edilmesinin eleştiri konusu yapıldığını, yazıda davacının isminin geçmediğini, aydınların beyanlarının gazete tarafından yorum eklenerek haberleştirilmesi üzerine davacının, kişisel yorumla yazıda kendisinden bahsedildiğini iddia ederek, bu davayı açmasının da kamuoyunda davacı hakkında oluşmuş yaygın kanaatin sonucu olduğunu, manevi tazminat gerektirir koşulların oluşmadığını belirterek davanın reddine karar vermiştir.

Davacının Kahramanmaraş'ta 19-25 Aralık 1978 tarihlerinde meydana gelen olaylarla ilgili olarak Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri Mahkemesi tarafından yapılan yargılamasında beraatine karar verildiği ve bu kararın Askeri Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiği dosyaya ibraz olunan mahkeme ve Askeri Yargıtay kararlarından anlaşılmaktadır.

Davacının Kahramanmaraş'ta 19-25 Aralık 1978 tarihlerinde meydana gelen olaylarla ilgili olarak Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri Mahkemesi tarafından yapılan yargılamasında beraatine karar verildiği ve bu kararın Askeri Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiği dosyaya ibraz olunan mahkeme ve Askeri Yargıtay kararlarından anlaşılmaktadır.

17.12.2009 tarihinde yapılacak olan Alevilik Çalıştayına davacının davet edilmesi ile ilgili görüşlerine başvurulan davalının, davacı ile ilgili olarak "Ellerinde Alevi kanı olanlar nasıl katlettiklerini mi anlatacaklar" şeklinde beyanda bulunduğu, dosyada bulunan deliller ve cevap dilekçesi kapsamından anlaşılmaktadır. Kesinleşmiş mahkeme kararı ile üzerine atılı suçlardan beraat eden davacının bu şekilde dile getirilmesi eleştiri niteliğinde değerlendirilemez. Bu cümle ile davacının kişilik haklarına saldırı gerçekleşmiştir. Şu halde, davacı yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken istemin tümden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/06/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 18/06/2012
Yargıtay — Esas No: 2022/4917, Karar No: 2022/7840, Tarih: 25.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4917 E.  ,  2022/7840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki 2.8.2007 tarihindeki gerçekleşen olayın iş kazası olduğunun tespiti istemli davada, mahkemece davalı kuruma davacının ... eşi ... adına kazanın meydana geldiği tarih itibariyle topluluk sigortasının mevcut olup olmadığının sorulması yerine, kuruma gönderilen müzekkerede, ... eşi davacı ... adınının geçtiği ve cevabi yazının da ... adına olduğu anlaşılmakla, davalı kuruma davacının müteveffa ... adına müzekkere yazılıp buna ilişikin kurum yazı belge ve kayıtlarının celp edilerek iş bu dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklik giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine 25.05.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14602, Karar No: 2011/7370, Tarih: 16.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14602 E.  ,  2011/7370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/06/2009 tarih ve 2007/376-2009/395 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Amerika'da bulunan Cornell Üniversitesi Fen Fakültesinden mezun olduğunu, yüksek lisans eğitimi talebinin İngiltere'de bulunan Coventry Üniversitesince kabul edildiğini, gereken belgeleri davalı aracılığı ile anılan üniversiteye gönderdiğini, davalının gönderiyi alıcısına teslim etmediğini, bu nedenle de kaydını yaptıramadığını, saygın bir üniversitenin diplomasını alamaması nedeniyle hayatı boyunca elde edebileceği kazanımlardan mahrum kaldığını ileri sürerek, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenin bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının teslim ettiği üniversiteye kayıt belgelerinin davalı firmaca kaybedildiği, taşınan 0,5 Kg ağırlığındaki belgeler nedeniyle davalının Varşova Konvansiyonunun 22/2. maddesine göre sorumluluğunun sınırlı olduğu ve bedelinin 20,35 TL olduğu ve olay nedeniyle davacının manen zarar gördüğü gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 20,35 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Davalı vekilinin temyiz istemine gelince; Dava, taşıma sözleşmesine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Davalı vekilinin temyiz istemine gelince; Dava, taşıma sözleşmesine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

BK'nun 49. maddesi gereğince kişisel çıkarları (hakları) halele uğrayan kimse manevi tazminat isteyebilir. Manevi tazminat, mal varlığı dışındaki, hukuksal değerlere yapılan saldırılar ile meydana getirilen eksilmenin giderilmesi olup, haksız saldırı, kişinin psikolojik varlığı üzerinde etki doğurur. Uğradığı tecavüz nedeniyle, fizik ya da manevi acılar doğan, ruhsal dengesi bozulan, yaşama sevincini kaybeden kişi manevi tazminat isteyebilir. (Bkz:Mustafa Reşit Karahasan, Tazminat Hukuku, 1996, İst.Sh.835) Hayat, beden ve ruh tamlığı, vicdan, din, düşünce ve ekonomik çalışma özgürlüğü, onur, haysiyet, itibar, ün, ad, sır ve resimler kişisel varlıklardır. Yalın bir ifade ile, şeref ve haysiyet, dahil olduğu toplumun gerekli saydığı ahlaki niteliklere sahip olduğu yada böyle kabul edildiği için, kişiye verilen değeri ifade eder. Herkesin, içinde yaşadığı toplumda ve ilişkiler kurduğu çevrelerde kişisel bir onuru ve saygınlığı mevcuttur. Kişiyi yanlış tanıtmak, küçük düşürmek kişilik haklarının ihlali sayılır. Manevi tazminat hukuki kurum olarak, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Manevi tazminat, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. BK'nun 47. maddesi uyarınca, hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara duçar olan kimseye manevi zarar namıyla adalete uygun tazminat verilmesine karar verebilir. Madde hükmünün bu açıklığı nedeniyle, manevi tazminat talep etme hakkı, ilke olarak doğrudan doğruya cismani zarara duçar olan kişiye tanınmaktadır. BK'nun 46. ve 47. maddelerindeki cismani zarar kavramına ruhi bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği, bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhi ve asabi bütünlüğün de korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir.

Somut olayda, davacının davalı şirketin kusuru nedeniyle başarılı öğrencilik hayatının karşılığı olarak okumaya hak kazandığı Coventry Üniversitesinde yüksek lisans eğitimi görme şansını kaybettiği, mesleki ve akademik kariyeri için çok önemli olan bu üniversiteye kayıt yaptıramaması nedeniyle üzülerek manevi ızdırap duyduğu iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Dosyada bulunan 22.08.2006 tarihli Coventry Üniversitesi yazısına göre, davacının üniversiteye kabul edildiği yazılıdır.

Somut olayda, davacının davalı şirketin kusuru nedeniyle başarılı öğrencilik hayatının karşılığı olarak okumaya hak kazandığı Coventry Üniversitesinde yüksek lisans eğitimi görme şansını kaybettiği, mesleki ve akademik kariyeri için çok önemli olan bu üniversiteye kayıt yaptıramaması nedeniyle üzülerek manevi ızdırap duyduğu iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Dosyada bulunan 22.08.2006 tarihli Coventry Üniversitesi yazısına göre, davacının üniversiteye kabul edildiği yazılıdır.

Bu durumda, mahkemece, davacının manevi tazminat istemine konu edilen davalı eylemi nedeniyle Coventry Üniversitesinde yüksek lisans eğitimi görme şansını kaybettiği, mesleki ve akademik kariyeri için çok önemli olan bu üniversiteye kayıt yaptıramadığı iddialarının doğruluğu bakımından, üniversitenin 22.08.2006 tarihli yazısına karşı diyeceklerinin davacı tarafa sorulması, üniversiteye kayıt yaptırıp yaptırmadığının saptanması, davacının manevi tazminata dayanak yaptığı yukarıda anılan iddiasına göre değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 16.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23387, Karar No: 2018/16132, Tarih: 24.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/23387 E.  ,  2018/16132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl davanın reddine ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Asıl dosyada davacı (birleşen dosyada davalı) 3. vekili; haczedilen malların borçlu şirkete ait olmadığını, kendi şirketlerine ait olduğunu, faturalarının bulunduğunu belirterek hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini, birleşen davanın ise reddini istemiştir.

Asıl dosyada davalı (birleşen dosyada davacı) alacaklı vekili; haczedilen menkullerin 3. kişiye ait olmayıp borçluya ait olduğunu, borçlu şirket ile 3. kişi şirket ortaklarının aynı olduğunu, aynı yerde faaliyet gösterdiklerini belirterek, İİK'nun 99. maddesine dayalı olarak 3. kişinin istihkak iddiasının reddi ile tazminata karar verilmesini asıl davanın ise reddini talep etmiştir.

Mahkemece; haciz esnasında borçlu şirket yetkililerinin hazır olduğu, borçlu şirket ile 3. kişi şirket arasında organik bağ bulunduğu, faaliyet konularının aynı olduğu, 3. kişi şirketin borcun doğum tarihinden sonra haciz adresinde işe başladığı gerekçesiyle, asıl davanın reddine, birleşen davanın ise kabulüne karar verilmiş, karar asıl dosyada davacı (birleşen dosyada davalı) 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına, birleşen dava ise alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

1-Mahkemece verilen kısa kararda; “Davanın reddine, Mahkememiz birleşen 2014/492 E, sayılı dosyasında açılan davanın kabulüne,sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına,.” denildiği halde, gerekçeli kararda birleşen dava yönünden “koşulları oluşmadığından davacının kötüniyet tazminatı talebinin reddine” denmiş, birleşen dosyada davacı alacaklı vekilinin tazminat talebi yönünden kısa kararda yer almayan ret sonucuna gerekçeli kararda yer verilmiş, bu şekilde, kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmuştur.