muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4887, Karar No: 2024/15811, Tarih: 08.02.2024

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın iddianame gereği Mahkemece savunmasının alındığı 17.02.2016 tarihi olduğu ve temyiz inceleme tarihi itibarıyla dava zamanaşımı süresinin dolmadığı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının zamanaşımı süresini durduran bir işlem olmadığı, belirlenmiştir.

09.05.2015 tarihli olay tutanağına göre; saat 21.40 sıralarında devriye gezen ekibin, daha önce hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan işlem yapılan Gürkan isimli şahsın kullandığı aracın seyir halinde görmeleri üzerine, önleme arama kararına istinaden, içinde üç şahsın olduğu aracı durdurdukları, şahısların kimlik kontrollerinin yapıldığı ve araç içinden çıkarıldıkları, şahıslara üzerlerinde ya da araçlarında herhangi bir suç unsuru bulunup bulunmadığı sorulduğunda, ön yolcu koltuğunda oturan sanık ...'ın araçtan inmeden önce kendisinin oturmuş olduğu koltuğun ön tarafında bulunan paspas üzerine jelatine sarılı 3 çıkı halindeki suça konu uyuşturucu maddeyi korktuğundan dolayı paspas üzerine attığını beyan ederek kendi rızası ile görevlilere teslim ettiğinin belirtildiği, sanığın da savunmasında polislerin araçtan indirdiklerini, uyuşturucu maddeyi bulacaklarını anlayınca kendi rızası ile paspas üzerindeki bonzai maddesini teslim ettiğini belirttiği, diğer iki şahsın da alınan beyanlarında sanığın uyuşturucu maddeyi polislere teslim ettiğini doğruladıkları, uyuşturucu maddenin araçta herhangi bir arama yapılmadan sanık tarafından teslim edildiği, dolayısıyla ayrıca bir arama kararı ya da yazılı arama emri alınmasına gerek bulunmadığı, suçun delili ve konusunu oluşturan suç konusu maddelerin ele geçirilip muhafaza altına alınmasının hukuka uygun olduğu ve hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceği ve sanığın eyleminin sübut bulduğu, bu kapsamda da, sanık hakkında,

09.05.2015 tarihli eyleme ilişkin, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde itiraz süresinin 7 gün olarak belirtildiği, sanığın bu karara 15 gün içinde itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 29.05.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, zamanaşımı süresi içinde, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yargılamaya devamla sanık hakkında beraat kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2016 tarihli ve 2015/712 Esas, 2016/91 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4880, Karar No: 2017/12122, Tarih: 20.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4880 E.  ,  2017/12122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1253, Karar No: 2012/6811, Tarih: 04.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/1253 E.  ,  2012/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın Irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... Kurulu yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; Dava konusu taşınmazın, EPDK'nun 26.08.2010 tarihli ve 2704 sayılı kamulaştırma kararı ile mülkiyet ve irtifak hakkı kamulaştırması yapılan listede bulunduğu ve ... Elektrik Dağıtım A.Ş. yararına, 16.03.20011 tarihinde acele el koyma kararı verildiği ve bedelinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından Kamulaştırma Kanununun 27.maddesi uyarınca, 15.03.2011 tarihinde bloke edildiği, aynı yasanın 8.maddesi uyarınca uzlaşma çalışmalarının halen devam ettiği anlaşılmıştır.

Kamulaştırma Kararını alan davalı idare tarafından, Kamulaştırma Kanununun 27.maddesi uyarınca alınan acele elkoyma kararından itibaren makul sürede Kamulaştırma Bedelinin Tespiti ve irtifak hakkının tescili davasının açılmadığı anlaşıldığından, açılmış alan Kamulaştırmasız el atma davasında işin esasına girilmesi, işbu dava devam ederken idare tarafından kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın idare adına tescili davası açılması halinde bekletici mesele yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçelerle davanın husumet nedeniyle reddi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4416, Karar No: 2020/851, Tarih: 05.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4416 E.  ,  2020/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 04.10.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/370, Karar No: 2016/1650, Tarih: 15.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/370 E.  ,  2016/1650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Özel belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanıklar Tufan Karvan ve ...'nın yapılan yargılanmaları sırasında; Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamelerde olayların anlatılış biçimlerine göre; her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanıkları ve suçları yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/254 Esas sayılı dava dosyası ile Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/284 Esas sayılı dava dosyalarının BİRLEŞTİRİLMESİNE, davanın Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden yürütülmesine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20829, Karar No: 2013/734, Tarih: 14.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/20829 E.  ,  2013/734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 156. maddesi ile de- ğişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezasının yanında öngö- rülen adli para cezasının noksan tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapıl- mamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetil- meden sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde adli para cezalarının hesaplanmasına ilişkin bölümden ''6400 TL adli para cezası ile cezalan- dırılmasına'' ibaresi çıkarılarak yerine ''ayrı ayrı 6000 TL ve 400 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına'' yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1078, Karar No: 2013/25859, Tarih: 18.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/1078 E.  ,  2013/25859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişisel verilerin kaydedilmesi

Hüküm : Beraat

Kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

TCK'nın 135. maddesinde düzenlenen “Kişisel verilerin kaydedilmesi” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, hukuka aykırı olarak kaydedilmesi gerekmekte olup, suçun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı, herkes tarafından bilinmeyen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olmayan, kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir. Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması TCK'nın 134/2. maddesinde özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü, fotoğrafı ya da sesi, yasal anlamda, TCK'nın 135. maddesi kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemez.

Dosya kapsamına göre, ilköğretim okulunda sınıf öğretmeni olarak görev yapan katılanın, “türban” olarak adlandırılan başörtüsüyle, başını kapatıp, okul içerisinde dolaşarak, kamu kurum ve kuruluşlarında uyulması gereken kıyafet yönetmeliği hükümlerine aykırı hareket ettiğini ispatlamak niyetiyle, henüz okula giriş yapıp, koridorda yürüdüğünü gördüğü katılana, herhangi bir söz sarf etmeksizin, onun rızası dışında fotoğrafını çekip, katılanın fotoğrafını silmesi talebini yerine getirmeyeceğini söylemesinin ardından, müdür odasına yönelen katılanı takip ederek, cep telefonuyla çekime devam edip, elde ettiği 3 adet fotoğrafı, bilgisayarına aktardıktan sonra, şikayetini içeren elektronik iletiyle beraber Cumhurbaşkanlığı makamına gönderen sanığın eylemleri, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir.

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunulan fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Ayrıca; özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle TCK'nın 134/1. maddesinin ilk fıkrasındaki; bir özel hayat görüntüsü ya da sesini ifşa etmesi halinde anılan maddenin ikinci fıkrasındaki suçun manevi unsuru oluşur; ancak, her iki halde de kastın varlığından söz edebilmek için sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, suç tarihi itibariyle yüksek yargı organlarının kararlarına yansıyan bir yasakla ilgili konuda, doğrudan mevzuatı uygulama ve disiplini sağlama yönünde idari bir görevi bulunmayan sanığın, Türkçe öğretmeni olarak görev yaptığı ilköğretim okulunda, dersliklere girerken başörtüsünü çıkarttığını gördüğü katılanı, sürekli denetim ve gözetimi altında tutarak, katılanın henüz okula giriş yaptığı sırada, peşinden gidip, cep telefonunun görüntü kaydetme fonksiyonunu açtıktan sonra, hiçbir açıklamada bulunmaksızın, kendisine yönelen bir suç isnadı veya haksız bir saldırı da olmadığı halde, okul koridorundaki katılanın, “türban” ile örtülü başını, yüzü de görünür şekilde çektiği, çekilen fotoğrafının silinmesini isteyen, çekime rıza göstermediğini ısrarla belirten ve amacı sadece sınıf öğretmeni olarak görev yaptığı okulda ders vermek olan katılanın “mahremiyet” beklentisini önemsemeyen sanığın, katılanı takibe devam edip, müdür odasına girdiklerinde dahi katılanın fotoğrafını çekerek, onun özel hayatına ağır ve haksız müdahalede bulunduğu, daha sonra da, elde ettiği 3 adet fotoğrafı bilgisayarına aktarıp, şikayetini içeren elektronik iletiyle beraber Cumhurbaşkanlığı makamına göndererek, söz konusu fotoğrafları, başkalarının görgüsüne sunduğu, TCK'nın 279/1. maddesinde kendisine yüklenen görev gereği hareket ettiğini savunan sanığın, bu takdirde dahi, suç işlediğini düşündüğü katılan hakkında soruşturma başlatılmak üzere, yetkili makamlara, sözlü ya da yazılı bildirimde bulunmakla yetinmesi gerektiği nazara alındığında, sanığın eylemleri esnasında, hukuka aykırı hareket ettiğini bilmediğini kabul etmek mümkün olmadığı gibi, genel kastla işlenen suçta, sanığın saikinin de önemli olmadığı anlaşılmakla,

Sanığın sübut bulan özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan eylemlerine uyan TCK'nın 134/1-2 ve 134/2-1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediğinden bahisle ve salt TCK'nın 135. maddesi kapsamında değerlendirmede bulunularak, yasal olmayan ve dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçelerle, sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5230, Karar No: 2016/5276, Tarih: 14.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5230 E.  ,  2016/5276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 15.05.2013 tarihli ek karar: Temyizin reddi

Temyizlerin kapsamına göre; 15.05.2013 ve 03.07.2013 tarihli ek kararlara yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 14.01.2013 günü usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmün yasal süresinden sonra 13.05.2013 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 315. maddesi uyarınca reddine ilişkin 15.05.2013 gün, 2009/602 Esas, 2012/153 sayılı ek karar ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suçun işlendiği tarihinden kesinleşme tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiğine ilişkin 03.07.2013 gün, 2009/602 Esas, 2012/153 sayılı ek karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan, sanık müdafinin, 15.05.2013 tarihli ek karara, katılan vekilinin, 03.07.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA, 14.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5078, Karar No: 2015/9868, Tarih: 22.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/5078 E.  ,  2015/9868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... 1. Asliye Hukuk ile ... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kaydında davacının annesinin baba adının düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Aile Mahkemesi tarafından ise, davacının annesinin baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Davacılar, davacılardan ...'nin annesinin gerçek babasının, nüfus kayıtlarında amcası olarak gözüken "..." olduğunu belirterek nüfus kayıtlarının düzeltilmesini talep etmişlerdir. Dava, nüfus kayıtlarında yazılı babanın değiştirilmesi talebine ilişkin bulunduğuna göre "soybağının düzeltilmesi" niteliğinde olan ve TMK'nın 282 ve devamı maddelerine ilişkin bulunan davanın aile mahkemesince incelenip sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.