muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21125, Karar No: 2014/3961, Tarih: 26.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21125 E.  ,  2014/3961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hükmü temyiz eden davalı temyiz başvurusu sırasında Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/5. maddesi uyarınca adli yardım talebinde bulunmuştur. Davalının temyiz dilekçesine eklediği belgelerden adli yardım talebinin açıkça dayanaktan yoksun olmadığı görülmekle, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/5. maddesi gereğince bu talebinin kabulüne, temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muafiyetine karar verilip, temyiz talebinin incelenmesi gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 339. maddesi gereğince adli yardım talebinin kabulü sebebiyle alınmamış olan aşağıda dökümü gösterilen ilam harcının ve temyiz başvuru harcının temyizde haksız çıkan davalıdan tahsiline, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.02.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2006/14374, Karar No: 2007/2169, Tarih: 19.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/14374 E.  ,  2007/2169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dünürü olan davalının kendisini de yanına alarak yaptığı alışverişler nedeniyle borçlarını ödememesi üzerine kendisinin ödemek zorunda kaldığını, ödediği bu paranın tahsili için davalı aleyhine takip yapıldığını, ancak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatının tahsilini istemiştir.

Davalı, borçları kendisinin ödediğini savunarak davanı reddini dilemiştir.

Davanın reddine dair 10.5.2006 tarihli kararın davacı temyizi üzerine dairemizce bozulması sonucu, dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, 1900.00 YTl.lık kısma vaki itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Mahkemenin 20.7.2007 tarihli kısa kararında davacı lehine %40 inkar tazminatına hükmedildiği halde gerekçeli kararın gerekçe kısmında belirtilmesine rağmen hüküm bölümünde davacı lehine inkar tazminatına hükmedilmediği anlaşılmaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki gerekçeli kararın hüküm kısmının, duruşmada tefhim edilen kısa kararla uygun olması zorunludur. Oysaki mahkemece tefhim edilen kısa kararda icra inkar tazminatına hükmedilmiş, ancak gerekçeli kararın hüküm kısmında ise bu konuda her hangi bir karar verilmemiştir. Bu haliyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki bulunmakta olup, 10.4.1992 gün 1991/7 E, 1992/4 K. sayılı İBK.da da belirtildiği üzere bu husus usul ve yasaya aykırıdır. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bu aykırılığın ilk kararla bağlı olmaksızın giderilebilmesi için hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde 25.80 YTl.nın davacıya, 25.80 YTL.nın davalıya iadesine, 18.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5447, Karar No: 2021/493, Tarih: 10.02.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/5447 E.  ,  2021/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet verme

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle rüşvet vermeye teşebbüs suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında rüşvet verme suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/155, Karar No: 2005/164, Tarih: 13.12.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/8-155 E., 2005/164 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/8-155 E., 2005/164 K.**

**- ARTTIRMA VE EKSİLTME NETİCESİ OLAN CEZA MİKTARI

- RUHSATSIZ SİLAH TAŞIMAK**- 5083 S. TÜRKİYE CUMHURİYETİ DEVLETİNİN PARA BİRİMİ HAKK... [ Madde 2 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 24 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 36 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 59 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 61 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 19 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 4 ]

- 6136 S. ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER H... [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

Ruhsatsız silah taşımak suçundan sanık ...... ....'nın, 6136 s.Y.nın 13/1. TCK'nın 59, 647 s.Y.nın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 3.756.085 TL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 10 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve ertelenmesine, tabanca ve eklentilerinin TCK'nın 36. maddesi uyarınca müsaderesine ilişkin Bodrum Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15.05.2003 gün ve 253-655 sayılı hüküm, sanığın temyizi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 29.09.2005 gün ve 156-8761 sayı ile onanmış,

Yargıay C.Başsavcılığınca 10.11.2005 gün ve 134454 sayı ile;

"Yerel Mahkeme kararından sonra 27.04.2005 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Yasanın 2. maddesine eklenen fıkranın "adli ve idari para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirasının (1 YTL) altında kalan tutarların dikkate alınmayacağına" dair düzenlemesi karşısında, sanığa para cezası tayin edilirken her aşamada bir Yeni Türk Lirası küsurunun atılması zorunludur.

Yargıtay Yüksek 8. Ceza Dairesi itiraza konu ilamdan sonra verdiği; suç tarihi ve uygulama maddeleri benzer olan 03.10.2005 gün ve 11990-8915 sayılı ilamında ise yukarıda belirtilen düzenlemeyi gözönüne alarak hükmün "düzeltilerek onanmasına" karar vermiştir," gerekçesiyle itiraz yasayoluna başvurularak, Özel Dairenin 29.09.2005 gün ve 156-8761 sayılı onama kararının kaldırılarak, Bodrum Asliye Ceza mahkemesinin 15.05.2003 gün 253-655 sayılı hükmünün bozulması, 5335 sayılı Yasanın 22.maddesi ile 5083 sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen 3. fıkrası uyarınca sonuç ağır para cezasının 2.985.000.000 liraya (2.985 YTL.) indirilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi" isteminde bulunulmuştur.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ...... ....'nın ruhsatsız silah taşımak suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, suçun sübutu ve nitelendirmesinde herhangi bir uyuşmazlık bulunmayıp, çözümlenecek sorun 5335 sayılı Yasa ile 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun'un 2. maddesine eklenen 3. fıkrasındaki; "İlgili kanunları gereğince uygulanacak adlî ve idarî para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirası'nın (1 YTL) altında kalan tutarlar dikkate alınmaz." hükmü uyarınca, hükmolunan para cezasının yeniden saptanmasına gerek bulunup bulunmadığı, ayrıca 1 YTL küsurunun atılması işleminin sonuç para cezasında mı yoksa, temel cezanın tayini aşamasından başlayan tüm hesaplama işlemlerinde mi, dikkate alınacağı noktalarında toplanmaktadır.

Sanık hakkında ruhsatsız silah taşımak suçundan hükmolunan cezanın, 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca, paraya çevrilip, taksitlendirilmek suretiyle ertelendiği, bu maddelerin karşılığını oluşturan 5237 sayılı Yasanın 50, 51 ve 52. maddelerinin sanığın lehine olmadığı, yine aynı şekilde 765 sayılı TCK'nun 59. maddesinin karşılığını oluşturan 5237 sayılı 62. maddesinin de indirim oranları açısından lehe bir düzenleme içermediği saptanmakla, uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesine geçilmiştir.

765 sayılı TCK'nın 29. maddesinde; Yasanın belirli bir oranda cezayı arttırıp eksiltmeyi emrettiği hallerde, mevcut olan ağırlatıcı ve hafifletici nedenler nazara alınmaksızın, o fiil için ne ceza tayin edilecekse artırma ve indirme keyfiyetinin o ceza üzerinden uygulanacağı bir çok nedenin birleşmesi halinde arttırma ve eksiltme hususunun "ondan evvelki arttırma ve eksiltme neticesi olan ceza miktarı" üzerinden yapılacağı belirtilmiş, aynı ilkeler 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde de vurgulanmıştır.

765 sayılı TCK'nın 4806 sayılı Yasa ile değişik 30. maddesinin 2. fıkrasında; "Muvakkat cezalar için bir günün ve para cezalarında bin liranın küsuru hesaba katılmaz" hükmüne yer verilmiş, aynı hüküm somut olayda uygulanma olanağı bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde de "adli para cezası için bir Türk Lirasının arta kalanı hesaba katılmaz ve bu cezalar infaz edilmez." şeklinde tekrarlanmıştır. 5083 sayılı "Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun"un 2. maddesine 21.4.2005 gün ve 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile eklenen 3. fıkrasında ise "İlgili kanunları gereğince uygulanacak adlî ve idarî para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirası'nın (1 YTL) altında kalan tutarlar dikkate alınmaz." hükmüne yer verilmiştir.

28.7.1999 tarihinde kabul edilerek 1 Ağustos 1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 4421 Sayılı Yasa ile TCK'nın 19 ve 24. maddeleri, 647 Sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Yasanın 4 ve 5.maddeleri değiştirilmiş, TCK'na 3506 sayılı Yasa ile eklenen Ek 1,2,4 ve Ek 5. maddelerinde değişiklik yapılarak, Yasaya Ek 6. madde eklenmiş, para cezala-rının belirlenmesinde uygulanan katsayı sisteminden vazgeçilerek "Yeniden Değerleme Oranı" kabul edilmiştir.

Yasanın 1.maddesi ile TCK'nın 19. maddesindeki ağır para cezasının alt sınırı "altmış milyon, üst sınırı onbeş milyar liraya, 2. maddesi ile de TCK'nın 24. maddesinde belirtilen hafif para cezasının alt sınırı onbeşmilyon, üst sınırı birmilyar beşyüz milyon liraya yükseltilmiş, 4. madde ile TCK'nın Ek 1.maddesinin (a) ve (b) fıkraları değiştirilerek TBMM.nin kuruluşundan önce yürürlüğe giren ve daha sonra değiştirilmeyen kanun ve tüzüklerdeki para cezaları ile 31.12.1998 tarihine kadar yürürlüğe giren yasalardaki para cezaları 39300 ilâ 8 misli arttırılmış, 5. maddesinde ise; 1.8.1999 tarihine kadar yürürlüğe giren ve bu tarihten sonra kabul edilen yasalardaki para cezalarının her takvim yılı başından geçerli olmak üzere 213 Sayılı Yasanın Mükerrer 298.maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında arttırılarak uygulanacağı belirtilmiş, 6.madde ile Ek 4 ve Ek 5 nci maddelerde yer alan "Ek 2 nci maddeye göre bulunacak birim sayısıyla" ibaresi "Ek 2 nci maddeye göre uygulanan yeniden değerleme oranıyla" şeklinde değiştirilmiştir.

Bu hükümler uyarınca, müteakip yıllarda TCK'nın 19. maddesinde düzenlenen ağır, 24. maddesinde belirtilen hafif, 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasındaki özgürlüğü bağlayıcı cezanın para cezasına çevrilme ve aynı Yasanın 5. maddesindeki mahsup miktarları yeni bir yasal düzenlemeye ihtiyaç duyulmaksızın, her yıl yeniden değerleme oranında arttırılmak suretiyle belirlenmiştir.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı "Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun"un 4. maddesi ile de, nisbi ve tazminat kabilinden para cezaları hariç olmak üzere, Özel Yasalar ile tüzüklerdeki para cezaları yüzkırkikibin sekizyüzaltmış kat ile iki kat arasında değişen miktarlarda arttırılmış, 5. maddesinin 2. fıkrasında ise, nisbi nitelikteki adli para cezaları hariç olmak üzere, adli para cezalarında, cezanın alt sınırının dörtyüzellimilyon, üst sınırının ise yüzmilyar Türk lirası olarak uygulanacağı belirtilmiş, bu şekilde Özel Yasalarda düzenlenmiş bulunup, adli para cezasını gerektiren suçlarda 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren para cezasının alt sınırı dörtyüzellimilyon liraya üst sınırı ise yüzmilyar liraya çıkartılmıştır.

Para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde 1 Yeni Türk lirasının altında kalan tutarların dikkate alınamayacağı yönündeki 5083 sayılı Yasanın 2 ve 765 sayılı TCK'nın 2/2. maddesi hükmü karşısında, mevcut yasa değişikliğinin fail lehine olması nedeniyle, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda, Özel Yasalardaki para cezaları ile 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde cürümler için öngörülen miktarların yeniden hesaplanıp belirlenmesi zorunlu hale gelmiştir. Bu yeni ilke doğrultusunda yapılan hesaplama sonucu adli para cezalarının alt ve üst sınırları;

Yıl

Alt sınır

Üst Sınır

01.08.1999

60.-

15.000. YTL.

01.01.2000

91.-

22.815. YTL.

01.01.2001

141.-

35.591. YTL.

01.01.2002

216.-

54.525. YTL.

01.01.2003

343.-

86.694. YTL.

01.01.2004

440.-

111.401. YTL.

01.01.2005-31.05.2005

489.-

123.877. YTL.

01.06.2005 tarihinden itibaren

450.-

100.000. YTL.

Şeklinde belirlenmiş ancak, 1.1.2005-31.5.2005 tarihinde işlenen suçlar açısından, sonradan yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olması nedeniyle 1.1.2005-31.5.2005 tarihleri arasında işlenen suçlar açısından da para cezasının 450-100.000 YTL. olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir.

Aynı ilkeler doğrultusunda 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca; cürümler için, hürriyeti bağlayıcı cezaların, beher günü için esas alınması gereken miktarlar ise;

Asgari oran

Azami oranYıl

(YTL)

(YTL)

1.8.1999

2.

3.

1.1.2000

3.

4.

1.1.2001

4.

6.

1.1.2002

6.

9.

1.1.2003

9.

14.

1.1.2004

11.

17.

1.1.2005-31.5.2005

12.

18.

Şeklinde saptanmıştır.

Yukarıdaki açıklamalardan da anlaşılacağı üzere; para cezalarında bir Yeni Türk lirasının altında kalan tutarların hesaba katılmayacağı yolundaki kural, gerek temel cezanın belirlenmesi ve takip eden arttırma ve eksiltme işlemleri ile sonuç ceza tutarına hükmedilmesi aşamalarının herbirinde, gerekse 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının 1 numaralı bendinde öngörülen hürriyeti bağlayıcı cezanın paraya dönüştürülmesi aşamasında bir güne karşılık tutulan para cezası miktarlarının belirlenmesinde gözönünde tutulması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca temel cezanın 1 yıl hapis ve 343 YTL. adli para cezası olarak tayini, müteakip arttırma ve eksiltme işlemlerinin herbirinde de 1 YTL.nin altında kalan değerlerin hesaba katılmamak ve keza hürriyeti bağlayıcı cezanın günlüğünün 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 9 YTL.'den paraya çevrilmek suretiyle sonuç cezanın tayini gerekmektedir. Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bu nedenlerle bozulmasına, ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK'nun geçerliliği süren 322. maddesi uyarınca Ceza Genel Kurulunca da karar verilmesi olanaklı bulunduğundan, sair yönleri isabetli bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki kurul üyesi, 1 YTL'nin altında kalan değerlerin her aşamada değil, sonuç ceza aşamasında hesaba katılmaması gerektiği gerekçesiyle itirazın kabulü yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29.9.2005 gün ve 156-8761 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Yerel Mahkeme hükmünün TCK'nın 2/2 ve hükümden sonra yürürlüğe giren 5083 sayılı Yasa hükümleri karşısında sanığa fazla para cezası tayin edilmiş olması nedeniyle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Yerel Mahkeme hükmünün "sanık Mehmet Kaya'nın ruhsatsız silah taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 343 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 59. madde uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis ve 285 YTL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca günlüğü 9 YTL.den paraya çevrilmek suretiyle 2700 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı cins para cezalarının toplanarak 2.985 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının 647 sayılı Yasanın 5 ve 6. maddeleri uyarınca aylık 10 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve ertelenmesine" karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 13.12.2005 gününde gerekçede oyçokluğuyla, sonuçta oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5712, Karar No: 2015/8134, Tarih: 15.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/5712 E.  ,  2015/8134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanun'unun 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir.”, (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

19/01/2015 tarih ve 2015/8 tarihli Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararına göre, tebliğname tarihi 28/06/2014 tarihinden önce olan dosyalarda, görev hususunda iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme dikkate alınacağı belirtildiğinden incelenen dosya içeriğine göre, iddianamede anlatılan özel eğitim kurumunda müdür ve öğretmen olan sanıkların "resmi belgede sahtecilik" suçunun cezası TCK'nın 204/2. maddesinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis; "nitelikli dolandırıcılık" suçunun cezası ise aynı Kanun'un 158/1-e-son maddesi uyarınca üç yıldan yedi yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;

İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye göre, Yargıtay Kanun'unun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesi (21.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 15/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4929, Karar No: 2019/5139, Tarih: 29.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4929 E.  ,  2019/5139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Katılan vekilinin, sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne ve sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmüne yönelik talepte bulunduğu anlaşılmakla bu yönlerden yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında yetkili ve ortağı oldukları Haziran Gıda ...Ltd Şirketinin 2008 takvim yılında 7 adet sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, vergi inceleme raporlarında, Ba-Bs formlarının incelenmesinde ... isimli mükellefe 48.600 TL bedelli 2008 yılında 7 adet fatura düzenlendiğinin tespit edildiği, sanık ...'in savunmasında 2006 yılı sonundan 2008 yılı 7. ayına kadar cezaevinde olduğunu, suçlamayı kabul etmediğini, sanık ...'in de savunmasında suça konu şirketi 2004 yılında soy ismini bilmediği Hakan isimli bir kişiden devraldığını ancak devir gerçekleştikten sonra bu kişinin kendisine belge vermeden ortadan kaybolduğu ve dolandırıldığını savunması ve suçlamaları inkar etmeleri karşısında, suçun unsurlarının ve gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan 7 adet fatura asıllarının getirtilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2-Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Ba-Bs formlarında tespit edilen faturaları kullanan mükellef...'ye CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldığının, sanıkları tanıyıp tanımadığının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Sanık ... bakımından kabule göre de;

a-) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun ... sayılı Kanun ile değişik 359/b-l. maddesinde on sekiz aydan üç yıla kadar, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ... sayılı Kanun’un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğünden, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihi, sahte düzenenen son fatura tarihi olacağından, suç konusu faturaların tarihlerinin tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi,

b-)TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, ... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ... sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 29.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.