muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1888, Karar No: 2018/345, Tarih: 05.02.2018

**5. Ceza Dairesi         2014/1888 E.  ,  2018/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, resmi belgeyi yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Zimmet suçundan mahkumiyet, atılı diğer suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılanlar vekilinin 01/02/2012 tarihli dilekçe ile temyizden feragat ettiği anlaşılmakla incelemenin sanık müdafiin zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazları ile sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Birleşen 2011/425 E. ve 2011/252 K. sayılı dosyadaki 22/09/2011 tarih ve 2011/1302 sayılı iddianame okunmadan ve müsnet suçtan sanığın yasal hakları hatırlatılıp sorgusu yapılmadan duruşmaya devamla 5271 sayılı CMK'nın 176 ve 191. maddelerine aykırı olarak savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 92. maddesine göre; Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşlerine Ait Yönetmeliğin bu Yönetmeliğe aykırı olmayan hükümleri adli yargı ilk derece ceza mahkemelerinde de uygulanacağı, Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 16/1. maddesindeki "Tutanak yazıcıları, mübaşirler bir muamelenin yapılması için ödenmesi gerekli harç ve masrafları iş sahiplerinden alamazlar" ve aynı Yönetmeliğin 17. maddesinde ise "Harç ve yargılama masraflarının tahsili işi kendisine verilmiş olan kalem şefi (yazı işleri müdürü) veya muavini vazife sebebiyle yerlerinden ayrıldıkları zaman iş sahiplerinin beklememesi için tedbir alırlar, bu tedbirleri reis veya hakimin tasvibine arzederler" biçimindeki düzenlemeler nazara alındığında; para tahsil etme görev ve yetkisi bulunmayan Adana Cumhuriyet Başsavcılığı İnfaz Bürosunda katip olan sanığın, nöbetçi olduğu günlerde mesai saatleri dışında infaz için adliyeye getirilen ve para cezasının Maliyeye yatırılacağını bilebilecek durumda olan hükümlülerden, kendisine duyulan güvene dayalı olarak ilk mesai gününde vezneye yatırılmak üzere ve tutanak karşılığında teslim aldığı para cezalarını, Maliye veznesine yatırmayarak mal edinmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerinin yasal tevdii bulunmadığından TCK’nın 155/2, 43/1. maddelerinde

düzenlenen zincirleme hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeyle zincirleme şekilde zimmet suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Sanığın eylemini zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlediği, durumun ancak kurum dışı araştırma ve belgelerle ortaya çıkarıldığı kabul edilmesine rağmen eyleminin nitelikli zimmet vasfında olacağı gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Sanığın eylemini zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlediği, durumun ancak kurum dışı araştırma ve belgelerle ortaya çıkarıldığı kabul edilmesine rağmen eyleminin nitelikli zimmet vasfında olacağı gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren TCK'nın 53. maddesiyle ilgili iptal kararının yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 05/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3116, Karar No: 2018/5798, Tarih: 22.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/3116 E.  ,  2018/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Erdemli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/10/2017 tarihli ve 2017/4848 soruşturma, 2017/3921 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Mersin 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 27/11/2017 tarihli ve 2017/5387 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, dosya kapsamına göre, somut olayda şüphelinin sevk ve idaresinde bulunan araç ile seyir halindeyken karşıdan karşıya geçmekte olan müşteki Mehmet Tatar'a çarparak yaralanmasına neden olduğu, müştekinin olay nedeniyle şikayetçi olduğu, trafik polis memuru bilirkişi tarafından 09/10/2017 tarihinde düzenlenen bilirkişi raporuna göre meydana gelen olay nedeniyle araç sürücüsünün herhangi bir kural ihlali yapmadığının tespit edildiği, Erdemli Cumhuriyet Başsavcılığınca, söz konusu rapora göre şüphelinin kusurunun bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 05/09/2013 tarihli ve 2012/19402, esas, 2013/19286 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere taksirle işlenen suçlardan dolayı kusurluluk değerlendirmesinin ancak mahkeme hakimi tarafından yapılabileceği, kusurun belirlenmesi normatif bir değerlendirmeyle mümkün olmakla birlikte, konunun teknik bilgiyi gerektirmesi, hakimin hukuk bilgisiyle sorunu çözemeyeceği durumlarda, bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğinde dahi, bilirkişinin inceleme yetkisi kusurlulukla ilgili olmayıp, işin tekniği ve norma aykırı davranışın belirlenmesi ile sınırlı olacağı, bilirkişi raporlarının mahkemeyi bağlayıcı değil, delilleri değerlendirme vasıtalarından biri olduğu, mahkemelerin gerekçelerini açıklamak suretiyle bilirkişi raporlarına itibar edip etmeme hususunda takdir ve değerlendirme hakkına haiz bulunduğu, bilirkişi tarafından münhasıran hakimin yetkisinde bulunan kusurluluk konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmaması gerekmekle birlikte, bu yöndeki bir değerlendirmenin de hakimi bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı, meydana gelen olay nedeniyle keşif yapılarak, gerektiğinden Adli Tıp Kurumu'ndan bilirkişi raporu aldırılması ve soruşturmanın buna göre sonuçlandırılması gerektiği gözetilemeden, yapılan eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü, yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 08.03.2018 gün ve 94660652-105-33-1674- 2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.03.2018 gün ve 2018/20758 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, şüphelinin sevk ve idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, tek yönlü yolda, yol kenarına aracını park etmek istediği sırada, müştekinin kolluk ifadesine göre “... sağ ayağım kaldırım üzerinde, sol ayağım da yolda idi. Bu sırada bir araç bana çarptı, çarpmanın etkisi ile ben 4-5 metre ileriye düşerek yaralandım...” şeklinde gelişen olay nedeni ile vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı ve şikayetçi olduğu olayda; kusur durumu şüpheye yer bırakmayacak biçimde tespitinin yargılama sürecinde yapılacağı dikkate alınmadan, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Mersin 1.Sulh Ceza Hakimliğince verilen 27.11.2017 tarihli ve 2017/3921 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7283, Karar No: 2014/14259, Tarih: 29.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/7283 E.  ,  2014/14259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mahk. Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince duruşmasız ve davalı vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak mahkemece 07.02.2014 tarihli ek kararla, temyiz posta giderleri eksik harç yatırılmadığından HMK'nun 344/1. maddesi gereğince davalı yanın temyizden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş bu ek karar da davalı vekilince temyiz edilmiş olup, davacı vekilinin 02.04.2014 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat ettiğini bildirmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava; icra takibine konu edilen bonodaki imzanın davacı eli ürünü olmadığı iddiasına dayanan menfi tespit davasıdır.

Mahkemece verilen davanın kabulüne dair hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davalı taraf muhtıraya rağmen eksik temyiz harcını tamamlamadığından verilen 07.02.2014 tarihli ek kararı ile davalı tarafın temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, bu ek karar da davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yan ise, davacı ve vekilinin imzasını içeren 02.04.2014 tarihli dilekçe ile temyizden feragat ettiklerini bildirmişlerdir.

1-) Hükmü temyiz eden davacı taraf 02.04.2014 tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğini bildirdiğinden temyiz isteminin vazgeçme nedeniyle reddi gerekmektedir.

2-) Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın temyiz isteminin vazgeçme nedeniyle reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin 07.02.2014 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, davacının fazla yatırdığı peşin harcın istek halinde iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12799, Karar No: 2021/6325, Tarih: 28.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12799 E.  ,  2021/6325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki otomobille, gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş asfalt kaplama iki şeritli caddede, sol şeritte seyrederken, aracının ön sağ kısımlarıyla sağdan kaplamaya giren 1939 doğumlu yayaya çarpmasıyla, sanığın hızını yaya geçidine yaklaşmasına karşın azaltmayarak yaya ile eşit kusurlu şekilde, bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

1-)Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-)Sanığa verilen taksitli adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratı yerine adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline ihtaratına yer verilerek TCK'nın 52/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün ilk bendinin 4. fıkrası hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin ve hükmün ilk bendinin 5. fıkrasında yer alan ''tamamen tahsiline'' ibaresinden sonra ''ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratı'' ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2358, Karar No: 2020/313, Tarih: 09.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2358 E.  ,  2020/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 39. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçe açıkça belirtilmeden hüküm kurulması,

2)Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürülüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı uygulanıp karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanun’un tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

3)Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde eksik araştırma ile karar verilmesi,

4)Dosya kapsamına göre, sanığın, hakkında verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin" yerleşim yeri itibari ile yetkili Bakırköy Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce infazı sırasında, Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 06/05/2013 tarihli raporda, "sanığın, tedavi programını gereklerine uygun davranarak tamamladığının, denetimli serbestlik tedbirinin sürdürülmesinin uygun olduğunun" bildirildiği, bu sırada denetimli serbestlik tedbirinin infazı kapsamında sanığın 28/12/2012, 25/03/2012, 18/04/2013, 16/07/2013 tarihli denetim görevlisi görüşmelerine katıldığı, kendisine öncesinde bildirildiği halde, 13/08/2013 tarihli denetim görevlisi görüşmesine mazeret bildirmeden katılmaması, "yükümlülük ihlali" kabul edilerek, 24/09/2013 tarihli uyarı yazısının 01/10/2013 tarihinde sanığa elden tebliğ edilmesinden sonra, sanığın 01/10/2013, 05/11/2013, 04/12/2013, 31/12/2013, 14/01/2014, 11/02/2014 ve 05/03/2014 tarihli görüşme ve seminerlere katıldığı, kendisine bildirildiği halde 17/04/2014 tarihli görüşmeye mazeret göstermeden katılmaması üzerine, bu husus, denetimli serbestlik tedbirinin uyarıya rağmen ikinci (2.) kez ihlali olarak kabul edilerek, 25/04/2014 tarihinde infaz dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla; 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü gereğince, somut olayda sanığın tedavi tedbirini gereklerine uygun şekilde tamamladığı ve denetimli serbestlik tedbirini yerine getirmekte istikrarlı davrandığı da dikkate alınarak, "ısrar" koşulunun oluşup oluşmadığı hususunun tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının, hükümden sonra Resmi Gazetenin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/36409, Karar No: 2017/17461, Tarih: 12.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/36409 E.  ,  2017/17461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

22.12.2016 tarihli geri çevirme kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmakla; ... davacıya ait güncel hizmet döküm cetvelinin ve hizmet döküm cetvelinde yer alan işverenlere ait tescil bilgilerinin celbi ile davacının 31.12.2015 tarihinden sonra çalışması var ise bu çalışmanın geçtiği işveren ile davalı ... arasında hizmet alım sözleşmesinin bulunup bulunmadığının davalıdan sorulup ilgili belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12971, Karar No: 2009/2996, Tarih: 24.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/12971 E.  ,  2009/2996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, dava dilekçesinde, kızlarından Ceren'in nüfus kütüğünde 2005 olan doğum yılının 2003, Ayşegül'ün de 2003 olan doğum yılının 2001 olarak değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Doğum tarihinin düzeltilmesi istenilen ...,’in nüfus kütüğüne tesciline esas belgenin (doğum tutanağı vs. belgelerin) ilgili Nüfus Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18483, Karar No: 2016/23179, Tarih: 08.11.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/18483 E.  ,  2016/23179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

...-Borçlu ..... ve Tic. Ltd. Şti.'nin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlu ..... ve Tic. Ltd. Şti.'nin temyiz itirazlarının (REDDİNE),

...-Borçlu ...'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçi borçlunun, diğer fesih sebepleri ile birlikte satış ilanı tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek ihalenin feshi istemiyle icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

Tebligat Kanunu’nun .../.... maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” hükmü yer almaktadır.