muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5943, Karar No: 2017/236, Tarih: 18.01.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/5943 E.  ,  2017/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınıp dosyaya eklenen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 27.07.2014 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2837, Karar No: 2018/38, Tarih: 08.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2837 E.  ,  2018/38 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nun 155/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılana ait kargo şirketinde şoför olarak çalıştığı sırada kendisine iş için teslim edilen araçla şehir dışına alkollü bir şekilde çıkmak suretiyle kaza yaptığı ve aracı terkederek evine gittiği, yapılan incelemede araçta 12.000 TL zarar bulunduğunun belirtildiği, böylece sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Bu hukuksal bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, sanığın söz konusu aracı kullanmak suretiyle hizmet ilişkisi kapsamı dışına çıkmadığı, zilyetliği zaten kendisinde olan aracı kullanma yetkisinin bulunduğu, kullandığı araç ile alkollü olarak kaza yapmasının TCK 179/3 kapsamındaki suçu oluşturacağı, eyleminin 155/2 kapsamında değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gibi sanığın bir yakınını ziyaret etmek isterken kazanın meydana gelmesi karşısında suç işleme kastıyla hareket ettiğine dair delil de bulunmadığı dikkate alınarak, sanığın, 5271 sayılı CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de; katılan, 06/07/2011 tarihinde talimatla alınan ifadesinde, sanığın, zararını karşılamak amacıyla 2010 yılı Mayıs ayından Aralık ayına kadar yanında ücretsiz çalıştığını, Aralık ayında Tekirdağ’daki şubeyi bıraktıklarını, mahkemeye de sunduğu ücret bordrolarına göre sanığın maaşından net 4.633.84 TL aldıklarını, halen sanığın kendilerine 7.366.55 TL borcu bulunduğunu belirttiği, sanık soruşturma aşamasındaki ifadesinde, katılanın zararını gidereceğini ifade ettikten sonra 28/04/2011 tarihli duruşmadaki ifadesinde, katılanın zararını giderdiğini söylediği, temyiz dilekçesinde ise, katılanın işyerinde dokuz ay maaş almadan çalıştığını, ayrıca elden parça parça 2.350 TL daha para ödediğini belirttiği ve işyeri çalışanı İlkay Akgün imzalı olan kendisinden para alındığına dair belge fotokopilerini dosyaya sunduğu dikkate alınarak, sanığın gerçekte bu işyerinde ne kadar çalıştığı ve bu çalışma süreci içinde kaç aylık maaşını katılan işyerine verdiğinin belirlenmesi, işyeri kayıtlarının getirtilerek, çalışma süresi açısından sanık ve katılanın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi, sanığın temyiz dilekçesine ek olarak sunduğu imzalı belgelerin gerçek olup olmadığının araştırılması varsa asıllarının dosyaya konulması, parayı aldığı belirtilen işyeri çalışanı İlkay Akgün isimli kişinin bilgi sahibi sıfatıyla dinlenilmesi, sanıktan para alıp almadığı, belgeler altındaki imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması ile verildiği iddia edilen bu paranın katılanın kayıtlarında yer alıp almadığının araştırılması, buna göre sanığın zararı gidermek amacıyla katılana gerçekte ne kadar ödeme yaptığının kesin olarak belirlenmesi, kısmi iade varsa, son durum itibariyle katılanın kısmi iadeye rızasının bulunup bulunmadığının sorulması, zararın tam giderilmesi söz konusu ise, sanık hakkında TCK’nın 168/2. maddesi kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 08/01/2018 tarihinde beraate karar verilmesi gerektiğiyle ilgili karar yönünden oyçokluğu, TCK'nın 168/2 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması ile ilgili karar yönünden oybirliğiyle karar verildi.

Karşı Oy;

Sanık ... hakkında Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2010 tarih ve 2010/2945 esas sayılı iddianamesiyle, kendisine hizmet nedeniyle tahsis edilen 59 TC 488 plakalı aracı iş saatleri dışında iş yerine bırakması gerekirken bırakmayıp amacı dışında kullanarak gece Tekirdağ-Yeniköye gittiği ve kaza yaptığı iddiasıyla dava açılmış ve sanığın TCK 155/2, 58, 53/1-2 maddeleri gereğince cezalandırılması talep olunmuştur.

Karşı Oy;

Sanık ... hakkında Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2010 tarih ve 2010/2945 esas sayılı iddianamesiyle, kendisine hizmet nedeniyle tahsis edilen 59 TC 488 plakalı aracı iş saatleri dışında iş yerine bırakması gerekirken bırakmayıp amacı dışında kullanarak gece Tekirdağ-Yeniköye gittiği ve kaza yaptığı iddiasıyla dava açılmış ve sanığın TCK 155/2, 58, 53/1-2 maddeleri gereğince cezalandırılması talep olunmuştur.

Mahkemesince sanığın suçu sabit kabul edilip hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

Mahkumiyet kararını sanığın temyiz etmesi üzerine, dairemiz çoğunluğunca sanığın suç kastıyla hareket ettiğine ilişkin delil bulunmadığı, dolayısıyla sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği, kabule göre de TCK'nun 168/2 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekçesiyle bozulmuştur.

Çoğunluğun beraat yönündeki görüşüne katılmıyoruz. Şöyleki; sanık katılana ait kargo şirketinde şoför olarak çalışmakta olup, sözkonusu araç kendisine hizmet gereği tahsis edilmiştir. Taraflar arasında tartışmasız olan aracın mesai dışında işyerinin önünde duracağı olgusudur. Sanık olay günü mesai dışında gece saatlerinde gelip aracı bulunduğu yerden almış ve rızasız-izinsiz bir şekilde özel işinde kullanmış araçla da kaza yapmıştır.

TCK; 155. madde güveni kötüye kullanma suçunu tanımlarken: başkasına ait olup da muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde kendisinin veya başkasının yararına olarak zilliyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan... denilmiştir.

TCK 155/2 maddesinde de hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu düzenlenmiş olup; olayımızda kargo şirketinin taşıma işinde kullanılan araç sanığa hizmet gereği kullanması amacıyla tahsis edilmiştir. Sanık da bu aracı "zilliyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunmak suretiyle kullanmıştır." Olayımızda bir zaruret hali olmadığı gibi rıza da yoktur. Dolayısıyla suç oluşmuştur,

Çoğunluğun TCK'nun 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesine ilişkin görüşüne katılmakla birlikte, sanığın mahkumiyetine ilişkin kararın doğru olduğu düşüncesi ile çoğunluğun beraat yönündeki görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2016/1462, Karar No: 2017/2303, Tarih: 28.02.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/1462 E.  ,  2017/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıkların müşteki ...' e yönelik hırsızlık suçu yönünden yapılan incelemede,

Sanıkların atılı suçlamayı aşamalarda kabul etmediği, müşteki ...'in komşusu tanık ...'un, olay günü plakasını göremediği kırmızı motosikletli bir şahsın müştekinin evinin önünden demir masaları aldığını ancak mesafe uzak olduğundan şahsın yüzünü göremediğini, olaydan 2 gün sonra müşteki Nusrettin'e yönelik hırsızlık suçunu gerçekleştiren şahısların kırmızı motosikletini karakolda gördüğünde, 2 gün önce görmüş olduğu bu motosiklete benzediğini ifade ettiği,sanıklarda suça konu malzemelerin ele geçirilemediği, tanık ...'un motosikleti benzetmesi dışında sanıkların atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kuvvetli ve inandırcı delil elde edilemediği anlaşılmakla sanıkların beraati yerine mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise ,

A-Müştekiye ait eşyaların evin önünden açık alandan mı yoksa bahçe içerisinden mi çalındığının tespiti açısından keşif yapılarak,yapılan keşif neticesinde;

a-Eylemin TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu kabul edildiği takdirde 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine,

b-Eylemin TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu kabul edildiği takdirde ise,

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanıklar hakkında müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçu yönünden yapılan incelemede,

c-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanıklar hakkında müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçu yönünden yapılan incelemede,

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan müşteki Nusrettin'e yönelik suç yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün ve müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 28.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5089, Karar No: 2018/10665, Tarih: 04.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/5089 E.  ,  2018/10665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine. Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklılar tarafından davalı borçlu aleyhine kira alacağı istemli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacılar icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuş, mahkemece tahliye isteminin reddine ilişkin karar kesinleşmiş olduğundan bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, itirazın kaldırılmasına karar verilmiş, karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklılar, 01/03/2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 26/06/2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 yıllarına ait toplam 15.000,00 TL kira alacağının tahsilini talep etmişler, davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesi ile; alacaklılarla arasında herhangi bir kira ilişkisinin bulunmadığını belirterek borca itiraz etmiştir.

Davacı alacaklılar, 01/03/2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 26/06/2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 yıllarına ait toplam 15.000,00 TL kira alacağının tahsilini talep etmişler, davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesi ile; alacaklılarla arasında herhangi bir kira ilişkisinin bulunmadığını belirterek borca itiraz etmiştir.

Kiracı, kiraya verene kira bedelini ödemekle borcundan kurtulur. Somut olayda: Davalı borçlu tarafından ibraz edilen 19/11/2014 tanzim tarihli, dava dışı Yalçın Sayar adı ve imzasını taşıdığı iddia olunan adi yazılı belgede, 2014 yılı dahil tüm kira bedellerinin kiracıdan alındığı, 2005 yılından 2014 yılına (dahil) kadar geçen süreyle ilgili kiracının ibra edildiği belirtilmiştir. Her ne kadar davacı alacaklılar, ...'ın vekil tayin edilmediğini, kira bedellerini almak için yetkilendirilmediğini belirtmişler ise de takip dayanağı yapılan ve imzası inkar edilmeyen 01/03/2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesinin davacı alacaklılar adına vekaleten, kendi adına asaleten dava dışı Yalçın Sayar tarafından imzalandığı hususunda uyuşmazlık bulunmadığına göre davacılar tarafından kiracıya kira bedellerinin kendisine ödenmesine yönelik bir bildirimde bulunmadığı sürece imza sahibi kiraya veren Yalçın Sayar'a yapılan ödeme kiracıyı borcundan kurtarır. Ayrıca davacı alacaklılardan ... tarafından keşide edilen ... Noterliğinin 18.05.2015 tarihli ve 6818 yevmiye numaralı ihtarname içeriğinden dava dışı ...'ın kiralanan taşınmazda hisse sahibi olmadığı bu nedenle kiraya veren sıfatının da bulunamayacağı buna rağmen kira sözlemesini kiraya veren olarak imzaladığı, kira bedellerini alma yetkisi verilmediği. ... ‘ın 1/2 hissesine düşecek olan kira alacağını kiraya veren sıfatıyla alma yetkisinden de azledildiği anlaşılmıştır. Bu durumda davalı tarafından sunulan ve kiraya veren tarafından imzalandığı iddia edilen ibra belgesi karşısında alacağın varlığı yargılamayı gerektirmektedir. Mahkemece, alacağın varlığı yargılamayı gerektirdiğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan neden le,d aval t borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK’nun 366. ve 6100 sayılı IlMK/ııun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/28277, Karar No: 2014/12610, Tarih: 07.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28277 E.  ,  2014/12610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4411, Karar No: 2011/3849, Tarih: 27.06.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4411 E.  ,  2011/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu: GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Vasiyetçinin gayesinin kız çocuklarına destek sağlamak olduğu, bu gayenin gerçekleşmesi için miras bırakanın yaptığı vasiyetname mahfuz hisse miktarını aşsa bile, mükellefiyetin geçerli olduğunun kabulü ile murisin gayesini ve son arzularını ayakta tutmak gerekirken, olaya uygun düşmeyen düşüncelerle vasiyetnamenin iptalinin doğru olmadığı ancak davacıların tenkis talepleri de bulunduğuna göre bu yönde inceleme ve araştırma yapılması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda tenkis davasının kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; miras bırakanın ölüm tarihi itibarıyla olaya 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun uygulandığı açık olup, tenkis hesaplarının da bu kanun uyarınca yapılmış olması nedeniyle tenkis alacağına karar tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekmesi gerekirken, seçimlik hakkın kullanıldığı tarihten itibaren faiz uygulanması isabetsiz olup, bu yön bozma nedeni ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün l.fıkrasında yazılı "tercih hakkının kullanıldığı 06.03.2008 tarihinden itibaren" sözlerinin hükümden tamamıyla çıkarılarak yerine "karar tarihinden itibaren" sözleri eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmiş bu şekli ile (HUMK.md. 437/8) ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı tarafa yükletilmesine, 27.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2223, Karar No: 2017/4021, Tarih: 22.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2017/2223 E.  ,  2017/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 28. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/06/2016 tarih ve 2016/243-2016/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının 31/03/2016 tarihinde ... adlı kişisel Twitter hesabından yapmış olduğu, ''..." şeklindeki paylaşımıyla müvekkili şirketin kişilik haklarını açıkça ihlal ettiğini, yapmış olduğu paylaşım ile müvekkilini, tecavüz skandalı nedeniyle gündemde yer alan ... Vakfı'yla ilişkilendirerek "... destekçisi" gibi göstermek suretiyle ticari itibarını zedelediğinden haksız rekabeti nedeniyle 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin manevi tazminat talebini dayandırmış olduğu haksız rekabetin Türk Ticaret Kanunu’nda mutlak ticari dava olarak düzenlendiği, davanın Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.