muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1114, Karar No: 2020/288, Tarih: 16.06.2020

TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne teslim edilen akaryakıta ilişkin 20.02.2006 tarihli ve 009174 sayılı numune alma tutanağında belirtildiği üzere yakıt numunelerinin taraflar arasında imzalanan 17.11.2004 tarihli sözleşmeye, teknik şartnameye ve numune alımına ilişkin kuralları gösteren Türk Standartları Enstitüsü TS 900-1 EN ISO 3170/Aralık 2005 standardının kurallar başlıklı 4/2. maddesine aykırı şekilde yalnızca Kurumun yakıt tankından alınması ve emniyet görevlilerince Kurumun ısı merkezinde yapılan incelemeler sonucu düzenlenen tutanakta, yakıt tanklarında Aypek Petrol Pazarlama Şirketince yapılan teslimden önce de yakıt bulunduğuna yer verilmesi nedenleriyle sağlıklı bir analizden söz edilmesinin mümkün olmaması, dosyada mevcut 20.02.2006 tarihli ve 111834 irsaliye sayılı faturada firma tarafından Kuruma toplam 21.516,18 TL karşılığında 20.240 kg’lik fuel-oil 4 (kal-yak) teslimi yapıldığının belirtilmesi ve bu hususun firmanın 2 No.lu ısı merkezine 5250 kg, 1 No.lu ısı merkezine ise 15.000 kg akaryakıt teslimatı yaptığının kamyon üzerinde bulunan numaratörden tespit edildiğine ilişkin 20.02.2006 tarihli tespit tutanağı ile de doğrulanması, TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletim Grup Müdürlüğünde sıhhi tesisat ve kalorifer işçileri olarak çalışan tanıklar...ve...’nin ifadelerinde; yakıtın tesliminden sonraki dört gün süresince kalorifer yakıtının kullanıldığını, tahminen günde 1.100 – 1.200 kg kalorifer yakıtı tüketildiğini, bu nedenle sonradan yapılan tartımın eksik çıkmasının normal olduğunu söylemeleri, TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğünün 13.03.2006 tarihli ve 1451 sayılı yazısında Aypek Petrol Pazarlama Şirketince teslim edilen yakıt ile herhangi bir sorun yaşanmadığına yer verilmesi ve yalnızca kollukta müdafi eşliğindeki 07.03.2006 tarihli savunmasında kantarda yakıt karışımı ve eksik tartı gibi işlemler yaptığını ifade eden sanık...’ın anılan usulsüzlükleri hangi kuruma yapılan teslimatlar bakımından gerçekleştirdiğinin anlaşılamaması karşısında; sanıklara atılı edimin ifasına fesat karıştırma suçunun sabit olmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, sanıklar ... ve...'a atılı TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçları bakımından kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) Sanıklar ... ve...'a atılı rüşvet ve Avrupa Birliği Genel Sekreterliğine yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçlarının sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından REDDİNE,

b) Sanıklar ... ve...'a atılı TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçlarının sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından KABULÜNE,

SONUÇ:

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a) Sanıklar ... ve...'a atılı rüşvet ve Avrupa Birliği Genel Sekreterliğine yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçlarının sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından REDDİNE,

b) Sanıklar ... ve...'a atılı TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçlarının sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından KABULÜNE,

2- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin sanıklar ... ve...'a atılı TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçlarına yönelik 06.11.2014 tarihli ve 1246-10558 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.12.2012 tarihli ve 396-443 sayılı hükümlerinin, sanıklar ... ve...'a atılı TEİAŞ 8. İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğüne yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçunun sabit olmadığı gözetilmeyerek beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede; sanıklar ... ve...'a atılı Avrupa Birliği Genel Sekreterliğine yönelik edimin ifasına fesat karıştırma suçunun sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından oy birliğiyle, diğer uyuşmazlıklar bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12867, Karar No: 2022/867, Tarih: 07.02.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12867 E.  ,  2022/867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle; Sanığın müşteki ...’e yönelik basit kasten yaralama suçundan, TCK’nin 86/2, 62 ve 53 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Sanığın temyiz dilekçesine eklediği ve ... 17. Asliye Ceza mahkemesinin 23/10/2015 tarih 2015/690 Esas, 2015/648 Karar sayılı ilamıyla verilip 24/11/2015 tarihinde kesinleşen ilamında, sanığın kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan dava sonucunda, akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ve koruma ve tedavi amaçlı güvenlik tedbirine hükmolunduğu anlaşılmakla; Sanığın suç tarihi itibariyla ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahip olup olmadığının veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığının tespiti için tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden, üniversite hastanelerinin ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlıklarından ya da Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayinininde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş olmakla; sanığın denetim süresi içinde işlediği ve hükmün açıklanmasına gerekçe olan TCK'nin 151/1. maddesinde düzenlenen basit mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşıldığından, söz konusu ihbar edilen ilamdaki suç yönünden kanun değişikliği kapsamında uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığı mahkemesinden sorularak ve sanığın denetim süresi içerisinde başka bir suç işleyip işlemediği de araştırılarak sonucuna göre, kararın açıklanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi lüzumu,

3) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin eklenmesi nedenleriyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16598, Karar No: 2015/8029, Tarih: 15.12.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/16598 E.  ,  2015/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/208145

Mahkemesi : Tekirdağ 2. Asliye Ceza

Tarihi : 11.04.2013

Numarası : 2012/370 - 2013/308

Suç : Mala zarar verme, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Kasten yaralama suçundan hükmolunan adli para cezasının miktarı ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesindeki temyiz sınırı karşısında, hükmün kesin olması nedeniyle sanık ve müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 65. maddesi ile mala zarar verme suçunu düzenleyen TCK'nın 152/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı "altı" yıldan "dört" yıla indirilmiş olması karşısında sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 15.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10250, Karar No: 2021/12775, Tarih: 27.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/10250 E.  ,  2021/12775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 29, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.700,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Datça Asliye Ceza Mahkemesinin 07.11.2014 tarihli ve 2014/246 Esas, 2014/148 Karar sayılı kararının 05.12.2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 12.09.2018 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 29, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.700,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Datça Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2020 tarihli ve 2020/120 Esas, 2020/248 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 18.05.2021 tarihli ve 2021/5868 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2021 tarihli ve 2021/71461 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 86/3-e ve 29. maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 135 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, 135 gün adli para cezası tayin edilmesini müteakip, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 Türk lirası üzerinden paraya çevirme işlemi yapılması sonucunda ise 2.240,00 Türk lirası yerine, 2.700,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e, 29. maddelerine göre hükmedilen 135 gün adli para cezasından TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılması ile sonuç cezanın 112 gün adli para cezası olarak tayin edilmesi gerekirken, hesaplama hatası yapılarak 135 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç cezanın TCK’nin 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL’den çevrilerek 2.240 TL yerine 2.700 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Datça Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2020 tarihli ve 2020/120 Esas, 2020/248 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanık ...’ın kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 2.240,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1154, Karar No: 2013/310, Tarih: 24.01.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/1154 E.  ,  2013/310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı birleşen dosya davacısı vekillerince duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı birleşen dosya davalıları vekili Avukat ....... ile davalı birleşen dosya davacıları vekili Avukat ... geldi. Davacı birleşen dosyanın davalılarının temyiz dilekçesinin süresi dışında, davalı birleşen dosyanın davacısı ...... Şti.'nin temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, fazla ödenen iş bedelinin istirdadı, birleşen dava iş bedelinin ödenmeyen kısmının tahsili için başlatılan icra takibinin itiraz üzerine durması nedeniyle itirazın iptâli, icra takibinin devamı, icra inkâr tazminatının tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece davalı ..... yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı şirket yönünden ıslah da dikkate alınarak kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

...-Davacılar ve birleşen dosyanın davalıları vekili Av. ... ....02.2012 tarihli dilekçeyi vererek kararı temyiz ederek düzeltilerek onanmasını istemiş ise de, dilekçenin temyiz defterine kaydının yaptırılmadığı ve temyiz harcının da yatırılmadığı, bu şekilde temyiz süresinin geçirildiği anlaşıldığından, davacılar ve birleşen davanın davalıları iş sahiplerinin temyiz istemlerinin reddi gerekmiştir.

...-Davalı ve birleşen dosyanın davacısı yüklenici şirketin temyiz itirazlarına gelince:

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle her ne kadar iş sahipleri tarafından ...... Asliye Hukuk Mahkemesi'ne verilen tespit dilekçesinde protokolden sözedilmiş ise de, bu protokolün o aşamada yüklenici tarafça kabul edilmemesi, protokolde tarafların imzalarının bulunmaması ve protokolde iş sahiplerinin seçerek onaylanacağı malzemelerden sözedilmiş olup, yapılan ödeme dışında protokolün yapılacak işlerin nitelikleri konusunda düzenleme içermemesi dikkate alınarak, davalı yüklenici şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

b-Davaya dayanak yapılan .... .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/68 D.İş sayılı tespit dosyasındaki bilirkişi raporu iş sahiplerinin mahkemeye başvurup tespit istemeleri sonucu düzenlenmiştir. Tespit raporunda mutfak alt ve üst dolaplarının monte edildiğinden sözedilmiştir. Taraflar arasındaki sözlü eser sözleşmesi inkâr edilmediğine göre, yapılan işlerin tamamının kural olarak yüklenici şirket tarafından yapıldığının kabulü zorunludur. Bunun aksinin kanaat verici delillerle iş sahipleri tarafından kanıtlanması gerekir. Somut olayda iş sahipleri mutfak dolapları yapımı konusunda dava dışı üçüncü kişilerle yapılan bir sözleşme ibraz etmemişlerdir. Dosyaya konulan bono fotokopisi kanaat verici delil niteliğinde kabul edilemez.

Bu durumda mahkemece tespit bilirkişi raporunda yer alan mutfak alt ve üst dolaplarının davalı şirket tarafından yapıldığı kabul edilerek bu konuda bilirkişilerden ek rapor alınıp, yüklenici şirketin yaptığı iş bedeli belirlenip sonucuna göre asıl dava yönünden hüküm kurulması gerekirken, mutfak dolaplarının iş sahipleri tarafından yapıldığı kabul edilmek suretiyle yüklenici şirketin yaptığı iş bedelini eksik olarak hesaplayan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda .... bentte açıklanan nedenlerle davacılar ve birleşen davanın davalıları iş sahiplerinin temyiz istemlerinin reddine, (.../a) bendi uyarınca yüklenici şirketin sair temyiz itirazlarının reddine, (.../b) bendi uyarınca kararın yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, 990,00 TL vekâlet ücretinin davacılar iş sahiplerinden alınarak ...'daki duruşmada vekille temsil olunan yüklenici şirkete verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı birleşen dosyanın davacısı Uca Mimarlık Büro Dek. San. Ltd. Şti.'ye geri verilmesine, 24.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2096, Karar No: 2017/9934, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/2096 E.  ,  2017/9934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7301, Karar No: 2014/18606, Tarih: 18.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7301 E.  ,  2014/18606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarköy Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/142-2013/218

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm V.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Vakıf senedinin vakfın amacını açıklayan 3. maddesinin, 3294 sayılı Kanuna uygun olarak "Bu vakfın amacı, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun amaç ve kapsamına giren faaliyet ve çalışmalar yapmak, diğer kanun ve bu doğrultuda düzenlenmiş mevzuatla vakıflara açıkça tevdi edilmiş görevleri ifa etmektir" şeklinde düzenlenmesi gerekirken bu hususlara dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

2-294 Sayılı Kanunun 5263 Sayılı Kanun ile değişik 9. maddesinin (c) bendinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları yapacakları tüm muameleler dolayısıyla her türlü harçtan muaf tutulmuş olup, bu muafiyet vakfın doğrudan yapacağı işlemleri kapsamaktadır. Vakfın yargı harcından muaf tutulabilmesi için bunun yasada açıkça belirtilmiş olması gerekir. Anılan Yasa maddesinde vakfın yargı harcından muaf tutulmadığı gözetilerek davacı vakıftan 492 sayılı Harçlar Yasasına bağlı 1 Sayılı Tarifede öngörülen başvurma ve karar harcı alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Kabule göre de; vakfın sadece değiştirilmesi istenilen maddeler dışında gerekli olmadığı halde vakıf senedinin tamamının yeniden düzenleme şeklinde noterden düzenlenmiş olması, bu düzenleme yapılırken maddi hatalar yapılması ve gerek olmadığı halde kurucu iradeye aykırı olacak şekilde vakfın malvarlığını düzenleyen 4. maddede değişiklik yapılması,

Doğru görülmemiştir.Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafa yukarıda belirtilen hususların yerine getirilmesi için süre verilip yeniden düzenleme şeklinde noter senedi hazırlatılması ve Türk Medeni Kanunu’nun 112-113 ve Vakıflar Yönetmeliği’nin 14. maddeleri gereğince V.. M..’nün de görüşü alındıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar vermektir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.