muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10428, Karar No: 2023/6783, Tarih: 08.11.2023

5. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu 10.07.2018 ve 16.11.2018 tarihli kararların istinaf ve itiraz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17025, Karar No: 2024/2861, Tarih: 06.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/17025 E.  ,  2024/2861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2007/12 E., 2008/507 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2.000,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.10.2023 tarih ve 94660652-105-34-20695-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.12.2023 tarihli ve KYB-2023/119436 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

" ...Dosya kapsamına göre; suç tarihinin 27/07/2006 olması ve cezaların alt sınırdan hükmolunduğunun anlaşılması karşısında, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesine eklenen “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.” şeklindeki 9. fıkranın suç tarihinde yürürlükte bulunmadığı cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 52/1. maddesinde yer alan “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki düzenleme gözetilmeden, sanığın üzerine atılı hakaret suçuna ilişkin adlî para cezasının alt sınırının 5 gün olarak belirlenmesi yerine, 90 gün adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında; “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir…..”

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında; “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir…..”

Aynı Kanun’un 52 nci maddesinde ise; “(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir…..” hükümlerine yer verilmiştir.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin birinci fıkrasında adli para cezasının alt sınırının beş günden az olamayacağının belirtilmesi ve aynı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında alt sınırı açıklanmaksızın seçimlik adli para cezasının öngörülmesi nedeniyle, hakaret suçundan dolayı adli para cezasının tercih edilmesi ve alt sınırdan uygulama halinde, 5 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekmekte iken, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun’un 61 inci maddesinin dokuzuncu fıkrasında; "Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." kuralı kabul edilmiştir.

Ancak sözü edilen yasal değişikliğin yürürlüğe girmesinden önce işlenen suçlar bakımından, 5237 sayılı Kanun’un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca önceki hükmün ve dolayısıyla alt sınır olarak 5 gün adli para cezasının esas alınması gerekmektedir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Mahkemece alt sınırdan temel ceza belirlenmesine karşın, suç tarihinde yürürlükte olmayan 5560 sayılı Kanun’un 1 inci maddesi dikkate alınıp temel ceza olarak 90 gün adli para cezasının uygulanmış olması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Yerel Mahkemenin sanık hakkında hakaret suçundan kurulan kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Karardaki hukuka aykırılık 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendine göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, mahkeme uygulaması da gözetilerek;

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Yerel Mahkemenin sanık hakkında hakaret suçundan kurulan kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Karardaki hukuka aykırılık 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendine göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, mahkeme uygulaması da gözetilerek;

"Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesi gereğince belirlenen 5 gün adli para cezasından sanığın eylemini zincirleme şeklinde gerçekleştirmesi nedeniyle aynı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/3 oranında artırım uygulanarak 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanarak 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 52 nci maddesi uyarınca bu cezanın günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplanarak sanığın neticeten 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,"

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1158, Karar No: 2014/1220, Tarih: 24.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/1158 E.  ,  2014/1220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Eskişehir 3. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :20.11.2012

Numarası :2012/414-434

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili amacıyla girişilen icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin; davanın kabulüne dair kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan 27.11.2008 tarihli "SÖZLEŞME" başlıklı adi yazılı sözleşmeye göre; taşeronun E.. B.. ile M..K..B..'dan oluşan adi ortaklık olduğu anlaşılmaktadır. Adî ortaklığın tüzel kişiliği olmadığından icra takibinin adî ortaklığı oluşturan tüm ortaklar tarafından yapılması ve davanın da tüm ortaklar tarafından açılması gerekir. Zira, ortaklar davada mecburi dava arkadaşı durumundadırlar. Birlikte icra takibi yapılmadığı yada dava açılmadığı taktirde, diğer ortakdan muvafakat alınması suretiyle taraf teşkilinin sağlanması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun bir icra takibi yapıldığından ve dava açıldığından söz edilemez (HGK.'nun 17.01.1990 gün 13-457 Esas, 2 Karar sayılı kararı).

Öte yandan, husumet mahkemece re’sen dikkate alınması gereken bir konu olup, taraflarca ileri sürülmese dahi, mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilmelidir.

Mahkemece davacının tek başına icra takibi yapamayacağı ve bu davayı açamayacağı dikkate alınarak, diğer adi ortak M...K..B...'un davacı tarafından yapılan icra takibine ve açılan bu davaya muvafakatının bulunduğuna dair muvafakatnamenin sunulması için davacıya uygun bir süre verilmeli, verilen bu süre içersinde muvafakatname sunulursa işin esası hakkında hüküm kurulmalı, sunulmadığı taktirde ise, aktif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5652, Karar No: 2021/7736, Tarih: 01.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/5652 E.  ,  2021/7736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : GİRESUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun ... ve ... yönünden reddi ile davalı ... yönünden kabulü ile Giresun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 29/03/2018 tarihli 2015/352 – 2018/150 sayılı ilamın kaldırılarak dosyanın işlem yapılmak üzere mahkemesine iadesine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, koltuk ve kanepe imalatı yapılan işyerinde 25/05/2015 günü çalışma yaptığı esnada, yangın meydana geldiğini ve imalathanede/fabrikada bulunan tüm malzemeler ile bina ve çatısının tamamen yandığını, bahçe duvarındaki demirler için kaynak çalışması yapılırken içerideki atölyeye ateş sıçraması sonucu içeride çalışma yapılan süngerin alev aldığını, bunun üzerine yangın söndürme tüpü ile müdahele edildiğini, ancak sıkılan yangın söndürme tüpü ile yangının sönmediğini, tam aksine yangın söndürme tüpünden çıkan kimyasal madde ile alev alıp yangın daha da büyüttüğünü, diğer yangın tüplerinin de getirildiğini, bu tüplerden sıkılan kimyasal maddelerin daha havada iken alev aldığını, geçen süreçte yangının şiddetlendiğini ve bütün imalathanenin içindekilerle beraber yandğını, yangın sonucunda tamamının faturalı ve belgeli olan ahşap malzemelerin, kumaşların, süngerlerin, bilgisayar, masalar, teşhir salonundaki mobilyaların, müşteri için hazırlanıp da teslim için bekleyen koltuk takımlarının, 40 adet zımba tabancası, güvenlik sistemleri, çatı, atölye duvarlarıın, makinanaların, basınç sisteminin, elektrik sistemi ve birçok malzemenin tamamen yanarak kullanamayacak duruma geldiğini, yangın söndürme tüpleri gereği gibi çalışmadığı gibi içindeki kimyasal maddelerin standarda uygun olmadığını, kolaylıkla söndürülebilecek küçük bir yangının büyüyerek bütün fabrikayı yaktığını davalıların yangın tüpü satıcısı ve imalatçısı olarak ve güvenliği uzmanı olarak sorumlu olduklarını belirterek şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk derece mahkemesinde, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, davacının istinaf başvurusunun ... ve ... yönünden reddi ile davalı ... yönünden kabulü ile Giresun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 29/03/2018 tarih, 2015/352 Esas, 2018/150 Karar sayılı ilamın kaldırılarak dosyanın işlem yapılmak üzere mahkemesine iadesine kesin olarak karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... vekili temyiz edilmiştir.

1-)Karar tarihinde yürürlükte olan HMK 353/l-a-6. Maddesinde, ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması halinde, esasa ilişkin inceleme yapılmadan kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verileceği düzenlenmiştir. İş bu dosyada, ilk derece mahkemesince tarafların gösterdikleri deliller toplanmış, tarafların delil olarak dayandıkları belgeler sunulmuş veya ilgili yerlere müzekkere yazılarak dosyaya kazandırılmıştır. Bu durumda ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbirinin toplanmamış veya gösterilen delillerin hiç değerlendirilmemiş olmasından söz edilemez. Hukuk Muhakemeleri Kanunun 353. maddesinde, bölge adliye mahkemesinin dosyayı ilk derece mahkemesine geri gönderme sebepleri tahdidi olarak sayılmıştır. Buna göre Kanunda sayılan geri gönderme sebepleri gerçekleşmediğinden dava dosyasının kararda belirtildiği üzere inceleme yapılarak karar verilmesi için ilk derece mahkemesine iadesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu durumda, istinaf başvurusu kabul edilmiş olmakla gerekirse Kanunun 353/1-b-3 maddesi uyarınca işin esasının, Bölge Adliye Mahkemesince, varsa eksik delillerin toplanması ile dava dosyası incelenip karara bağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-)Bozma nedenine göre davacı ve davalı ...'ı diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının birinci bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenler ile davacı ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK’nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11535, Karar No: 2011/12700, Tarih: 29.11.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11535 E.  ,  2011/12700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı T. Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş. ve diğerleri aleyhine 09/10/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 17/06/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 29/11/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 29/11/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle, manevi tazminat istemi ile yayının hukuka aykırılığının tespitine ve kararın Akşam Gazetesi ile tirajı en yüksek iki gazetede yayımlanmasına ilişkindir. İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş; davacı tarafından temyiz edilen hüküm, Dairemizin değerli çoğunluğunca onanmıştır. Onama kararına aşağıda belirteceğim sebeplerle katılmam mümkün değildir.

Şöyle ki;

Yerel mahkeme davayı reddederken, yazının haber verme sınırları içinde kaldığını, davacının şeref ve haysiyetine yönelik hakaret niteliğinde sözler içermediğini, davacının kendi köşesinde kaleme aldığı beyanlarının eleştirildiğini, kamu yararı bulunan güncel bir konunun hukuka uygun olarak kamuoyuna aktarıldığını, Anayasa ve kanunların kişi hak ve hürriyetlerinin korunmasına dair hükümlerinin ihlal edilmediğini gerekçe göstermiştir.

Akşam Gazetesinin 03 Ağustos 2009 tarihli nüshasında yayınlanan ve davalı ...'in yazdığı "Bu bir suç duyurusu" başlıklı dava konusu yazının, Sabah Gazetesinin 23 Temmuz 2009 günlü nüshasında davacının, "Savcının dediği mezhep hangisi" başlığı altındaki yazısına karşı kaleme alındığı anlaşılmaktadır.

Akşam Gazetesinin 03 Ağustos 2009 tarihli nüshasında yayınlanan ve davalı ...'in yazdığı "Bu bir suç duyurusu" başlıklı dava konusu yazının, Sabah Gazetesinin 23 Temmuz 2009 günlü nüshasında davacının, "Savcının dediği mezhep hangisi" başlığı altındaki yazısına karşı kaleme alındığı anlaşılmaktadır.

Davalı, dava konusu köşe yazısında; ... "Eğer ben bir Alevi olsaydım Sabah yazarı ... 'ü okuduğumda alınırdım; bunun Alevileri küçük düşürücü ve suçlayıcı bir yazı olduğunu düşünür ve tepkimi gösterirdim. Tıpkı ... protestolarında olduğu gibi Sabah Gazetesinin önüne gider ve pankart açar, slogan atardım. O adam oradan atılana kadar da sesimi kesmez, tepkimi sürdürürdüm." ... "Evet faşist. Su katılmamış ve açık bir faşist o" ... "Bu adamın faşizmi sadece Alevilere yönelik de değil. Çarpık, hastalıklı bir mantığın yansıması" ... "Senin yaptığının farkı var mı ey faşist?" ... "Bu adamı bir parazit gibi gösterip, yeteri kadar etkili olmadığını varsayıp muhatap almamak asla doğru değil." şeklinde davacıya yönelik kişilik haklarına saldırı ve hakaret teşkil eden ifadelere yer vermiştir.

Davalının bu sözleri, davacının yazısına karşı sert eleştiri olarak görülemeyeceği gibi, davacının sebebiyet vermiş olması da başlı başına ret nedeni olarak kabul edilemez. Ret gerekçeleri ancak, tazminat miktarının tayininde etkili olabilir. Çağdaş hukukta, bunun dışında bir düşünce olamaz. Aksi halde, ortaya bir kaos ve anarşi çıkar. Hukuka aykırı yazı yazılmış ya da sözler sarf edilmiş olsa dahi, gerek muhatabına gerekse üçüncü kişilere de aynı biçimde karşılık verme ve hareket etme hakkı tanınamaz. Varsa yanlış, başka bir yanlışla giderilemez. Ayrıca; davalı yazısı ile davacıyı, bir gruba hedef göstermiştir. Özle biçim arasındaki denge bozulmuş, ölçülülük sınırları aşılmıştır. Mezhep konusu Ülkemizin en hassas konularından biridir. Farklı anlaşılmaya, algılanmaya ve de kullanılmaya çok elverişlidir. Bu yazı ile T.C. Anayasası'nın 26'ıncı, Türk Medeni Kanunu'nun 24'üncü ve Borçlar Kanunu'nun 49'uncu maddeleri duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıkça ihlal edilmiştir..

Tüm bu sebeplerle, davacı yararına uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken, hukuki ve isabetli bulunmayan gerekçelerle davanın tümden reddinin doğru olmadığını düşündüğümden sayın çoğunluğun onama kararına muhalifim. 29/11/2011
Yargıtay — Esas No: 2015/5666, Karar No: 2016/2336, Tarih: 03.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5666 E.  ,  2016/2336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Büyükbaş hayvan yetiştiricisi olan sanığın, ...hesabına düzenlenmiş .... nolu Devlet Destekli Çiftlik Hayvanları Poliçesinin sigortalısı olduğu, 29.04.2010 tarihinde yapılan risk incelemesi ile sanığa ait beş adet büyükbaş hayvanın kulak numaraları okunur biçimde görüntüleri kayıt altına alınıp 06.05.2010 tarihinde sigorta poliçesi tanzim edilip sigortalandığı, sanık tarafından 18.06.2010 tarihinde...kulak küpe numaralı hayvanın doğum sonrası ayağa kalkamadığı ve aşırı zayıfladığı gerekçesiyle ihbarda bulunulduğu, 22.6.2010 tarihinde yapılan ekspertiz incelemesinde hasarlandığı iddia edilen hayvanın görüntüsünün kayıt alına alındığı ve hayvan için tedavi önerildiği, eksper tarafından şirkete rapor hazırlanırken sigortalanan hayvanın görüntüsü ile hasarlanan hayvanın görüntüsünün farklı olduğunun saptanıp durumun şirkete aynı tarihte bildirildiği, bu arada başka veteriner hekim tarafından yapılan tedaviye karşın hayvanın 27.6.2010 tarihinde öldüğü ve bu durumun sanık tarafından aynı tarihte sigorta şirketine bildirildiği, böylece gerçek sigortalı hayvanın küpesinin hasarlandığı iddia edilen hayvana takılarak sigorta şirketinden sigorta bedeli alınmaya teşebbüs edilmesi suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunun işlendiği iddia olunan somut olayda; sanığın hileli davranışının bu hususu denetlemekle görevli kişilerin dosya kapsamındaki CD’de kayıtlı fotoğraflardan ilk bakışta anlaşılacak düzeyde olduğu, bu haliyle, denetleme olanağını ortadan kaldırmadığı ve eylemin hile boyutuna ulaşmadığı anlaşıldığından unsurları itibariyle oluşmayan dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.