muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5910, Karar No: 2013/19972, Tarih: 04.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/5910 E.  ,  2013/19972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükümlerin dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5728 sayılı Kanunun 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Kanunun 13/3. maddesi uyarınca öncelikle para cezasına esas alınacak birim gün sayısının belir- lenmesi; TCK.nun 61/8 maddesi uyarınca bu miktar üzerinden artırım ve indirimler yapıl- dıktan sonra belirlenen sonuç birim gün sayısı ile aynı yasanın 52. maddesi uyarınca yirmi liradan yüz liraya kadar bir gün karşılığı takdir olunacak miktarın çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama ya- pılması,

2- TCK.nun 62. maddesi uygulamasında, adli para cezasına esas sonuç bi- rim gün sayısının ve sonuç adli para cezasının eksik tayini,

3- Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı tak- dir olunan miktar çarpılırken uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

4- Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası gözetilerek aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluklarına da hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerin, temel cezaların tayin edildiği 2. no.lu bendinden "günlüğü 20 TL.sinden 60 gün karşılığı 1200 TL adli para cezası'' ve takdiri indirim yapılmasına ilişkin 3 no.lu bendinden ''günlüğü 20 TL.sinden 45 gün karşılığı 900 TL. adli para cezası'' ibareleri çıkarılarak yerlerine sırasıyla ''60'şar gün karşılığı adli para cezası'' ve ''50'şer gün karşılığı adli para cezası'' ibareleri yazılmak; hükme 3. bent olarak ''TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca, adli para cezasına esas alınan sonuç 50'şer birim gün ile bir gün karşılığı belirlenen 20 TL.nin çarpılması sonucu sanıkların sonuç olarak 1.000'er TL. adli para cezası ile cezalandırılmalarına" ibaresi eklenmek ve bundan sonraki izleyen bentler buna göre teselsül ettirilmek; hükümlerden 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerlerine "TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyları üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihlerine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8021, Karar No: 2012/10851, Tarih: 20.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8021 E.  ,  2012/10851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .....tarafından, davalı ... aleyhine 15/07/2002 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının öteki temyiz itirazına gelince;dava, haksız fiil nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili ; müvekkilinin T.C. Mainz Almanya Başkonsolosluğunda idari ateşe ünvanı ile görev yaptığını, davalının da aynı başkonsoloslukta muavin konsolos olduğunu, davalının, "...aslı olmayan bir meseleyi bahane ederek benim dosyamı bakanlığa göndermediniz, kayıp ettiniz. Zaten bakanlıkta herkes sizi biliyor. Seninki ahlaksızlık, mertlikle bağdaşmayan karaktersin, tehlikeli bir herifsin, ahlaksız..." demek suretiyle görevi başındaki memura görevi nedeniyle hakarette bulunduğunu,beyan ederek manevi tazminat istemli eldeki davayı açmıştır.

Davalı vekili , Başkonsolos hakkında iki kişinin şikayeti üzerine soruşturma başlatıldığını, ilgili olarak müvekkili tarafından ifade verildiğini, müvekkilinin davacıya karşı sarfettiği sözlerin hakaret niteliğinde olmayıp, bir ikaz niteliğinde olduğunu, davacının konsoloslukta çalışma uyumunu bozma çabasında olduğunun herkes tarafından bilinen bir gerçek olduğunu, bu nedenlerle usul ve yasaya aykırı hukuki dayanaktan yoksun davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacıya "bu yaptığın ahlaksızlıktır, ahlaksız"dediği gerekçesi ile 3000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Mahkemece, davalının davacıya "bu yaptığın ahlaksızlıktır, ahlaksız"dediği gerekçesi ile 3000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir

nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişimi, olay tarihi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir..

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına; BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bente açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3823, Karar No: 2018/6788, Tarih: 18.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/3823 E.  ,  2018/6788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat.

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 1.635,60 TL maddi, 3.000,00 TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında dava türü olarak "koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" yerine "kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi", "suç, suç tarihi/saati, suç yeri" ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, "21/05/2015" olan dava tarihinin gösterilmemesi ise mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin tazminat miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak, ONANMASINA, 18/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21451, Karar No: 2017/7386, Tarih: 30.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/21451 E.  ,  2017/7386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirin ve yapılan masrafların davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi olup, Mahkemece, 32 yıl formülüne göre kusur oranları benimsenmişse de, 32 yıl formülüne ilişkin rapor hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Meslek hastalığı işin niteliğine göre tekrarlanan bir sebeple veya işyerinde işin yürütüm şartları yüzünden ortaya çıkan ve sigortalıyı geçici veya sürekli şekilde hasta, sakat veya ruhen arızalı bırakan bir olgu olup, işveren bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile işin ve işyerinin niteliği sebebiyle bu hastalığın ortaya çıkması muhtemel olduğundan, belli orandaki bir kaçınılmazlıktan söz edilmesi gerekeceği tartışmasızdır. Bu sebeple meslek hastalığındaki kaçınılmazlık kavramı ile, iş kazasında söz konusu olabilen kaçınılmazlık birbirinden farklı olup, buna ilişkin bilirkişi incelemesi de farklıdır.

Hükme esas alınan rapor Dairemizin ve Yargıtay’ın kabul ettiği, uygulamada 32 yıl formülü olarak adlandırılan esaslara aykırı düşmektedir. Kusur incelemesi yapılırken, meslek hastalığının bu özelliği dikkate alınarak ve öteden beri uygulanan şekliyle yeraltı maden işyerlerinde çalışan sigortalılar bakımından 32 yıl formülü esas alınmak suretiyle belirleme yapılmaktadır. Bilindiği üzere, sigortalının işyerlerinde 32 yıldan daha kısa bîr süre çalışması halinde, kaçınılmaz maluliyet oranı; çalışılan yıl sayısı: 32 yıl ortalaması ile çarpılarak kaçınılmaz maluliyet oranı belirlenmelidir. Sigortalının 18 yaşından sonra çalışmaya başlaması halinde ise; 32 yıldan, geç başladığı her 3 yıl için 1 yıl indirilerek kaçınılmaz maluliyet belirlenmeli, artık yaşlar için orantılama yoluyla indirime gidilmelidir.

Mahkemece, öncelikle, sigortalının, başka işverenler nezdindeki çalışmaları ve çalıştığı işyerlerindeki işin niteliği ile süreleri belirlenmeli; davalı işyerindeki çalışma dönemi ve işi tespit edilmeli; davalı işyerinden ayrıldığı tarihteki meslekte kazanma güç kaybı oranı saptanmalı; sigortalının davalı işyerinden ayrıldığı tarih itibariyle meslekte kazanma güç kayıp oranı belirlendikten sonra, belirlenen bu orana göre davalı işverenin kusur miktarı 32 yıl formülü ile tespit edilerek sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken, kusur raporu bu hususları nazara almadığından yetersiz görülmüştür. Mahkemenin, ODTÜ'den oluşturulacak bilirkişi kurulundan bu doğrultuda yeniden kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Ayrıca, gerçek zarar hesap raporunun meslek hastalığına göre ve yer altı çalışma dönemleri gözetilerek düzenlenmemiş olması da usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde gözetilerek düzenlenmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O hâlde, davacı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20405, Karar No: 2015/31464, Tarih: 09.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20405 E.  ,  2015/31464 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/319930

MAHKEMESİ : Taşova Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2012/75 (E) ve 2013/97 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık Amir'in aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, olay yerinde müzisyen olarak çalıştığını beyan eden tanık M.. İ..'nin 24.04.2012 tarihinde mahkemece alınan beyanında sanık Amir'den bahsetmemesi, tanık Reşide'nin ise 10.05.2012 tarihinde mahkemede alınan beyanında olay günü sanık Amir'in kendisini ve arkadaşı olan Ceren isimli şahsı Amasya'ya götürdüğünü beyan etmesi, diğer sanıklar Sedat ve Yaşar'ın olayın sıcağı sıcağına alınan beyanlarında Amir'den bahsetmemelerine rağmen tutuklandıktan sonra cezaevinden yazmış oldukları 26.03.2012 tarihli dilekçelerinde yaralama suçunun sanık Amir tarafından işlendiğini belirtmeleri karşısında, tanık Reşide'nin ifadesinde belirtilen Ceren isimli şahısın olaya ilişkin olarak mahkemece dinlendikten sonra hangi delile hangi gerekçe ile üstünlük tanındığı ve hangi delile neden itibar edilmediği mahkemece açıkça değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

2) Katılan Hüseyin 09.03.2012 tarihli polis ifadesinde Şeref'in kendisine vurduğunu beyan etmesine karşın mahkemece dinlenen tanıklar Mesut ve Mustafa'nın beyanlarında sanık Şeref'in olay esnasında mutfak kısmında bulunduğunu belirtmeleri karşısında bu husus katılandan sorulup mağdur sanıklarla usulünce yüzleştirilip tüm tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeye çalışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddelerince hükmolunan hapis cezalarının TCK'nin 87/2-b-son maddesince yapılan artırım sonucu 9 yıl hapis cezası olması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların ve müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesince sanıkların kazanılmış hakkı dikkate alınarak isteme uygun BOZULMASINA, 09.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5251, Karar No: 2020/3407, Tarih: 01.07.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/5251 E.  ,  2020/3407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 15/12/2016 tarih ve 2014/448 E- 2016/559 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 30/10/2019 tarih ve 2017/2819 E- 2019/2294 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllar "DODİPETTO" markası ile faaliyet gösterdiğini, bu ibareyi 2006/ 22455 numarası ile tescil ettirdiğini, davalının ise art niyetli olarak ve müvekkilinin sektörel tanınmışlığından faydalanmak amacıyla 2011/41470 numaralı "dodi" markasını tescil ettirdiğini, taraf markalarının 556 sayılı KHK 7. madde ve 8. madde anlamında tüketici nezdinde iltibas yarattığını, müvekkilinin "dodipetto" tanınmış markası ile davalı markasının birebir aynı olduğu iddiasıyla davalıya ait 2011/41470 numaralı tescilin hükümsüzlüğünü ve davalı markasının markalar sicilinden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taraf markalarının anlam, deyiş, söyleniş açısından ortak noktası olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; markalar arasında var olan benzerlik, markaların üzerlerinde kullanılacağı malların aynılığı, davacı markasının ayırt edici gücünün yüksek olması ve markaların ortalama tüketicilerinin toplumun geniş bir kesimi olması hususları bir arada değerlendirildiğinde davalı adına 2011/41470 numaralı "dodi" markası ile davacı adına 2006/22455 numarası ile tescilli" DODİPETTO" markası arasında karıştırılma ihtimaline yol açabilecek derecede benzerlik olduğu ve davalı markasının tescil edildiği tüm mallar bakımından KHK 42.md.si kapsamında hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, benzerlik gerekçeleri ile davacının davasının kabulü ile TPMK'da davalı adına tescilli 2011/41470 tescil numaralı "dodi" markasının hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı adına tescilli "DODİPETTO" ibareli markanın 25.sınıfta, davalı adına tescilli "dodi" ibareli markanın 25.sınıfta "Ayak giysileri, baş giysileri" emtialarında tescilli olduğu, davacının markasının da 25.sınıfta "Ayak giysileri; Ayakkabılar, çizmeler, botlar, terlikler, potikler ve bunların parçaları, spor ayakkabıları ve bunların çivileri, ayakkabı parçaları yani pençeler, topuklar, konçlar, sayalar.../ Başlıklar, şapkalar, bereler, kepler, kasketler" alt emtia grubunu kapsadığı, aynı sınıfta tescilli oldukları, davalı markasının, davacı markasının ilk kısmı olan "Dodi" ibaresi ile tescil edildiği, markalar arasında görsel, işitsel benzerlik bulunduğu markaların hitap ettiği ortalama tüketici kitlesi nezdinde karışıklığa neden olacağı, davalı markasının küçük harflerle yazılmasının ayırtedicilik kazandırmadığı tüketicinin davalı markası ile davacı markalarının aynı kaynaktan geldiğini düşünebileceği işletmeler arasında bağlantı kurabileceği, ilk derece mahkemesinin kararın yerinde olduğu kanaatiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01/07/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29721, Karar No: 2019/13388, Tarih: 24.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/29721 E.  ,  2019/13388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nin 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2913, Karar No: 2024/5394, Tarih: 10.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2913 E.  ,  2024/5394 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/365 E., 2019/896 K.

KATILANLAR : ..., ..., ...

SUÇ : İntihara yönlendirme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararları

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İTİRAZA KONU KARAR: Bozma

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 13.02.2024 tarihli ve 2022/1783 Esas, 2024/924 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 1 - 2019/72248 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanıkların atılı suçtan beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanıkların 08.03.2016 tarihinde 15 Temmuz Şehitler Köprüsünde intihar girişiminde bulunan ancak polis memuru tanık A.A. tarafından intihar teşebbüsünden vazgeçmesi konusunda ikna edilmek üzere olan maktule bulundukları araçtan ''atla ulan, o... çocuğu'' şeklinde sözler sarf ettikleri ve maktulün bunun üzerine ''atla he'' şeklinde söz sarf edip kendisini köprüden aşağı attığı ve denize çarparak öldüğü, maktulün dış etkenlerden bağımsız olarak intihar kararını verdiği, bu kararının, sanıklarca sarfedildiği sabit olan "atla ulan o... çocuğu" şeklindeki sözler nedeniyle kuvvetlendirildiği ve bu sözleri duyup "atla he" diyerek köprüden atlayarak yaşamına son verdiği olayda, sanıkların sübut bulan intihara yönlendirme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 84/2. maddesi uyarınca ayrı ayrı mahkûmiyetlerine dair ilk derece mahkemesi hükümlerine karşı istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerinin kaldırılarak yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,