muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1072, Karar No: 2017/2770, Tarih: 03.04.2017

Dava, Kat Mülkiyeti Kanununa dayalı 33. madde çerçevesinde hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesinde kat malikleri kurulunca verilen kararlar aleyhine, kurul toplantısına katılan ancak 32. madde hükmü gereğince aykırı oy kullanan her kat maliki karar tarihinden başlayarak bir ay içinde, toplantıya katılmayan her kat

maliki kararı öğrenmesinden başlayarak bir ay içinde ve her halde karar tarihinden başlayarak altı ay içinde anagayrimenkulün bulunduğu yerdeki sulh mahkemesine iptal davası açabilir; kat malikleri kurulu kararlarının yok veya mutlak butlanla hükümsüz sayıldığı durumlarda süre koşulu aranmaz hükmü getirilmiştir.

Buna göre; mahkemece davacının dava dilekçesindeki ve ıslah dilekçesindeki tüm talepleri yönünden işin esası hakkında tüm deliller toplanıp, iptali istenen kat malikleri kurulu toplantıların olağan toplantı mı yoksa olağanüstü toplantı mı olduğu, davacının iptali istenen toplantılara katılıp katılmadığı, uyuşmazlık konusu kat malikleri kurulu kararlarının yok veya mutlak butlanla hükümsüz sayıldığı durumlara ilişkin olup olmadığı, iptali istenen 18/05/2010 ve 10.04.2015 tarihli kararların içinde bulunduğu karar defterleri ile bu kararların alındığı tarihdeki bu toplantılara çağrı için kat malikleri adına çıkarılan çağrı belgelerinin, hazirun listelerinin ve gündemin, kat malikleri kurulu toplantılarında vekil ile temsil edilen kat maliklerinin varsa vekaletnameleri ile ilgili kararların ilgili yönetimden getirtilerek dosyaya konulması ve hakim müdahalesi istemine konu diğer taleplerle ilgili de taraflara ait tüm deliller usulüne uygun olarak toplanarak, konu ile ilgili uzman bilirkişiden rapor aldırılarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03/04/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16369, Karar No: 2015/14497, Tarih: 14.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/16369 E.  ,  2015/14497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRKLARELİ SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2015

NUMARASI : 2012/446-2015/514

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, ............. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/664 esas sayılı dosyasında almış olduğu yetki ile; 636 ada 21 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından “Hasan oğlu Rahman”, “Rahman anası Fatma” ve “Rahman Kardeşi Demir” in “......” olan soyisimlerinin yazılı olmadığını ayrıca “Rahman Kardeşi Demir” in “Hasan” olan baba adının da yazılmadığını ileri sürerek kayıt maliklerinin baba adı ve soyadları eklenmek suretiyle tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ....................in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/563, Karar No: 2022/4734, Tarih: 21.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/563 E.  ,  2022/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın temyiz talebinin hükmün esasına yönelik, katılan vekilinin temyiz talebinin ise vekalet ücreti verilmesine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2013 tarih ve 2013/15914 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açıldığı halde, “sahte fatura kullanma” suçundan hüküm kurulmadığı anlaşıldığından; Mahkeme tarafından ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında, suça konu faturaların 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu hususa ilişen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

.... Teks.Konf.İml.Paz....Ltd.Şti.nin yetkilisi olan sanığın “2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği” iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında,...isimli kişinin adına şirket kurduğunu, kendisinin sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1)İlgili vergi dairesinden ve faturaları kullanan mükelleflerden de araştırılmak suretiyle fatura asıllarının, ilk yoklama fişi aslının, belge basım formlarının ve şirketin kuruluşuna ilişkin tüm belgelerin temin edilmesi, temin edilecek bu belgeler sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; ......’un açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar ve diğer belgeler gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; sanık ve bu kişinin yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki ve diğer belgelerdeki yazı ve imzaların kime ait olduğu konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2)Fatura ve diğer belgelerdeki yazı ve imzaların sanığa ya da savunmasında bildirdiği kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması,

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler, tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

3)Kabule göre de;

a)Hükmün gerekçesinde, sanığın “sahte fatura düzenleme” suçundan cezalandırıldığı belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında suç adının “defter ve belgeleri ibraz etmeme” olarak yazılması suretiyle çelişkiye neden olunması,

b)TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

c)Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması,

d)TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, mahkûmiyet hükmüne yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2474, Karar No: 2020/260, Tarih: 09.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/2474 E.  ,  2020/260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 25.10.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19937, Karar No: 2016/16051, Tarih: 24.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/19937 E.  ,  2016/16051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (2. İcra Hukuk) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Asıl dosyada davacı, alacaklı vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün ... sayılı dosyasında haczedilen menkullerin 3. kişiye ait olmayıp borçluya ait olduğunu, borçlu ile 3. kişi arasında mal kaçırmaya yönelik muvazaalı işyeri devri yapıldığını belirterek, İİK'nun 99 maddesine dayalı olarak 3. kişinin istihkak iddiasının reddi ile tazminata karar verilmesini istemiştir.

Birleşen dosyada davacı, üçüncü kişi vekili, haczedilen malların borçlu şirkete ait olmadığını, mahcuzların borçlu tarafından müvekkiline satıldığını, faturalarının bulunduğunu, bedelinin banka aracılığıyla ve senet verilmek sureti ile ödendiğini belirterek istihkak davasının kabulü ile tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ... 3. Asliye (İcra) Hukuk Mahkemesi'nin ... sayılı dosyası ile verilen, istihkak iddiasının reddine ilişkin kararı gereğince, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesi ile asıl dosyada davanın reddine, bilirkişi raporuna göre davalı- birleşen dosya davacısı ile borçlu davalı arasında yapılan devir işlemlerinin muvazaalı olarak değerlendirilemeyeceği, hacze konu malların haciz tarihinden önce banka kanalıyla olmak üzere toplam 108.880,97 TL'sının ödendiği, kalan 250.000,00 TL'sının sıra senetlerle ödeneceği, haciz listesindeki mallar ile satış faturasındaki malların aynı olduğu gerekçesi ile birleşen dosyada davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı birleşen dosyada davalı alacaklı vekili tarafından birleşen dosyanın kabulüne yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Asıl dava, alacaklının İİK’nun 99 maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine birleşen davanın ise, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemece birleşen dosyada davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Öncelikle borçlu ve 3. kişi

.//..

Asıl dava, alacaklının İİK’nun 99 maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine birleşen davanın ise, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemece birleşen dosyada davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Öncelikle borçlu ve 3. kişi

.//..

şirketlerin ticari defterleri, banka kayıtları, ticaret sicil kayıtları ve varsa vergi kayıtlarının getirtilmesi, hacze konu malların borçlu tarafından 3. kişiye devredildiği ve bedelinin ödendiği iddia edildiğine göre devrin muvazaadan ari olup olmadığının ortaya konulması bakımından, borçlu ve 3. kişi şirkete ait ticari defterlerin (açılış ve kapanış tasdiklerinin yapılmış olması göz önünde bulundurularak) incelenmesi, söz konusu devir bedelinin defterlere işlenip işlenmediğinin saptanması, 3. kişi tarafından mahcuzların bedelinin borçluya bir kısmının nakit, bir kısmının banka aracılığıyla peşin ödendiği iddia edildiğinden bu ödemelere ilişkin banka kaydı, hesap dökümanları ve diğer belgelerin temin edilip devir bedelinin bankaya yatırılma ve çekilme tarihleri de gözönünde tutularak, devir bedelinin ödenip ödenmediğinin denetlenmesi, 3. kişinin satın aldığını bildirdiği mallara ilişkin faturalar ile davaya konu mahcuzların karşılaştırılması, 3. kişinin devir bedelinin bir kısmının da sıra senetlerle ödeneceğini belirttiğine göre anılan senetlerin ticari defterlere kaydedilip edilmediğinin belirlenmesi, ayrıca taraflar arasındaki organik bağın araştırılması için dosyanın mali müşavir ve hesap uzmanının bulunduğu bilirkişi heyetine tevdi edilerek rapor düzenlettirilmesi, bu doğrultuda elde edilecek bilgilerin dava dosyasında bulunan diğer delillerle birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı birleşen dosyada davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile birleşen davanın kabulüne ilişkin hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 24.11.2016 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/14294, Karar No: 2012/38821, Tarih: 11.06.2012

**15. Ceza Dairesi         2011/14294 E.  ,  2012/38821 K.**

* KAMU GÖREVLİLERİ NEZDİNDE HATIRI SAYILDIĞINDAN BAHİSLE DOLANDIRICILIK

* TEMEL CEZANIN BELİRLENMESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 157

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 158

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: SANIĞIN, ŞİKAYETÇİNİN YANILGIYA DÜŞÜRÜLÜP KANDIRI­LARAK PARASININ ALINMASI SIRASINDA, KAMU GÖREVLİLERİYLE İLİŞ­KİSİNİN OLDUĞUNDAN, ONLAR NEZDİNDE HATIRI SAYILDIĞINDAN BAHİSLE BELLİ BİR KİŞİDEN BAHSETMEMESİ NEDENİYLE EYLEMİN TCK’NIN 157. MADDESİNDE YAZILI DOLANDIRICILIK SUÇUNU OLUŞTURACAĞI GÖZETİL­MELİDİR.

YASA KOYUCUNUN AYRICA ADLİ PARA CEZASI ÖNGÖRDÜĞÜ SUÇ­LARDA, HAPİS CEZASININ ALT SINIRDAN TAYİNİ HALİNDE MUTLAK SURETTE ADLİ PARA CEZASININ DA ALT SINIRDAN TAYİNİ GEREKTİĞİ YÖNÜNDE BİR ZORUNLULUK BULUNMAMAKTA İSE DE, BUNA İLİŞKİN DOSYA KAPSAMINA UYGUN, YASAL GEREKÇELERİN GÖSTERİLMESİ GEREKİR.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nın 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Gerekçeli kararın başlık bölümünde suç yerinin gösterilmemesi ma­hallinde düzeltilebilir eksiklik olarak görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte birtakım          hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu ya­lanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağ­lanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; müştekinin aşamalarda değişmeyen beyanlarında sa­nığın kendisini Başbakanlıktan geçici gelen memur olarak tanıtıp, sağlık me­muru olarak işe alınmasına yardımcı olacağını söyleyerek inandığını, aynı yerde çalışan Hamdi’nin de telkinleriyle sanığa 3.000 YTL verdiğini, işe alımı gerçekleşmemesi üzerine sanıktan parasını geri istemesi üzerine sanığın Nizamettin isimli, Başbakanlıkta çalışan ve şahısları para karşılığı işe alan bir şahıs olduğundan bahsederek Nizamettin adına düzenlenmiş senedi kendisine verdiğini beyan ettiği, müştekinin yanılgıya düşürülüp kandırılarak 3000 YTL’nin alınması sırasında sanığın kamu görevlileriyle ilişkisinin olduğundan, onlar nezdinde hatırı sayıldığından bahisle belli bir kişiden bahsetmediği, bu nedenle eylemin TCK’nın 157. maddesinde yazılı dolandırıcılık suçunu oluş­turduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulun­mamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartla tahliye tarihine kadar, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanacağının gözetilmemesi,

3- Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu’nun 04.04.2007 tarih ve 2007/ 11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlen­mesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla ye­rinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca (BOZUL­MASINA), 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8397, Karar No: 2015/7049, Tarih: 12.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8397 E.  ,  2015/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/402372

MAHKEMESİ : Karşıyaka(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2013/444 (E) ve 2013/693 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan S.. S.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7109, Karar No: 2018/807, Tarih: 06.02.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/7109 E.  ,  2018/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm birleştirilen dosya davalıları ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-7201 Sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Öte yandan; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 25. maddesinde yabancı memlekette tebligat usulü şu şekilde düzenlenmiştir; "Yabancı memlekette tebliğ o memleketin salahiyetli makamı vasıtasiyle yapılır. Bunun için anlaşma veya o memleket kanunları müsait ise, o yerdeki Türkiye siyasi memuru veya konsolosu tebligat yapılmasını salahiyetli makamdan ister.

Yabancı memleketlerde bulunan kimselere tebliğ olunacak evrak, tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu vekalet vasıtasiyle Dışişleri Bakanlığına, oradan da memuriyet havzası nazarı itibara alınarak ilgili Türkiye Elçiliğine veya Konsolosluğuna gönderilir.

Şu kadar ki, Dışişleri Bakanlığının aracılığına lüzum görülmeyen hallerde tebligat evrakı, ilgili Bakanlıkça doğrudan doğruya o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilebilir.

"Siyasî temsilcilik aracılığıyla yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligat" başlıklı 25/a maddesi ise; "Yabancı ülkede kendisine tebliğ yapılacak kimse Türk vatandaşı olduğu takdirde tebliğ o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu aracılığıyla da yapılabilir.

Bu hâlde bildirimi Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu veya bunların görevlendireceği bir memur yapar.