muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12471, Karar No: 2024/15662, Tarih: 03.12.2024

Maddenin dördüncü fıkrasının ilgili kısmı ise şöyledir:

" Bu maddede belirtilen primler fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma yapılan süreler için ödenmez."

3. Davalı işyerinde uyuşmazlık konusu dönemi kapsayan toplu iş sözleşmelerinin 25 inci maddesine göre işyerlerinde normal çalışma süresinin Yönetmelik kapsamı dışındaki işler için günde 8,5 saat, haftada 5 gün ve 42,5 saat olduğu, işçilere bu çalışmalar karşılığında 45 saat üzerinden ücret ödendiği, Yönetmelik kapsamındaki işçiler bakımından ise günlük çalışma süresinin anılan Yönetmelik'te belirtilen azami süre kadar olduğu, bu kapsamdaki işçilerin de haftada 5 gün çalıştırıldıkları ve bu şekilde haftalık 37,5 saat çalışmalarının karşılığında 45 saat üzerinden ücret ödendiği anlaşılmaktadır.

Toplu İş Sözleşmesinin 52 nci maddesinin (c) bendinde Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiilî çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi, aynı maddenin (ç) bendinde işçilerin çalıştıkları normal mesai günleri için iş başında kaldıkları saat başına saat ücretlerinin %15'i oranında verimliliği teşvik primi ödeneceği hükmü getirilmiş; maddenin devamındaki dördüncü fıkrada ise bu maddede sayılan primlerin fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma süreleri için ödenmeyeceği düzenlemesiyle tüm primler bu kapsama alınmıştır.

4. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda Yönetmelik kapsamında bulunduğu belirlenen davacı işçinin fazla çalışma ücreti alacağı, toplu iş sözleşmesinin 52 nci maddesinde yer alan primlerin fazla çalışma süreleri için ödenemeyeceği yönündeki düzenleme dikkate alınarak bu çalışması sebebiyle ödenen verimliliği teşvik primi mahsup edilmek suretiyle hesaplanmıştır. Kısa çalışma priminin ise günlük 8,5 saat çalışılan gün sayısı tespit edilerek hesaplandığı belirtilmiş olup davacının 7,5 saati aşan çalışmaları için kısa çalışma primi hesaplandığı ve günlük 7,5 saati aşan fazla çalışma süresine isabet eden kısmının da fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmediği tespit edilmiş olup yapılan bu hesaplama hatalı bulunmuştur. Belirtilen sebeple Mahkemece, gerekirse yeni bir bilirkişi raporu aldırılarak kısa çalışma primi alacağı, davacı temyizi olmadığından, şimdiki gibi günlük 8,5 saat çalışılan saatler için hesaplanmalı ve 7,5 saati aşan fazla çalışma süresine isabet eden kısım fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmelidir. Bu yön gözetilmeden yaızlı şekilde sonuca gidilmeis hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13664, Karar No: 2020/8739, Tarih: 09.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/13664 E.  ,  2020/8739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli, 2017/74 esas ve 2018/688 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 08/06/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Şüpheli ... hakkında, 14/11/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2.maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, bu süre içerisinde tedaviye tabi tutulmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına, karar verildiği, kararın şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 29/12/2015 tarihinde MERNİS adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2.maddesine göre tebliğ edildiği, kararın 21/01/2016 tarihinde infazı için Tarsus Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2-Tarsus Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 22/01/2016 tarihli ve 2016/59 DS sayılı çağrı yazısının tebliğ edilmesi üzerine şüphelinin 28/01/2016 tarihinde müdürlüğe başvurduğu, Tedavi ve Denetimli Serbestlik Tedbiri Bilgilendirme Formu imzalatılarak aynı tarihte hastaneye sevkedildiği, hastanenin 17/02/2016 tarihli raporunda, tedavisine gerek olmadığının bildirilmesi üzerine denetim planı hazırlandığı, 02/03/2016, 23/03/2016 ve 13/04/2016 tarihli bireysel görüşmelerine katıldığı, 28/09/2016 tarihli grup seminer çalışmasına katılmaması nedeniyle uyarılmasına karar verildiği, 28/09/2016 tarihli uyarı yazısının 07/10/2016 tarihinde tebliğ edildiği, infaz işlemleri devam ederken Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığının bildirilmesi üzerine dosya kapatılarak 10/01/2017 tarihinde Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3-Tarsus Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine devam edildiği sırada, 09/06/2016 tarihinde şüphelinin ikametinden çıkan Mesut Güven isimli şahsın uyuşturucu madde ile yakalanması üzerine, şüphelinin ikametinde arama yapıldığı, şüphelinin üzerinde ve ikamette suç unsuruna rastlanmadığı, şüphelinin uyuşturucu madde kullanıcısı olduğunu beyan ettiği, şüpheli hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği,

4-Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca, erteleme kararı kaldırılarak 07/02/2017 tarihli, 2015/13715-13 soruşturma, 2017/334 esas ve 2017/297 sayılı iddianame ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53.maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Tarsus 2.Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

5-Tarsus 2.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 25/09/2018 tarihli ve 2017/74 esas, 2018/688 sayılı kararı ile, “sanıkta herhangi bir uyuşturucu maddenin ele geçirilmediği, olay tarihinde sanığın uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemle saptanmadığı, 09/06/2016 tarihinde sanığın denetimi ihlal ettiği hususunda kesin ve somut bir delil bulunmadığı” gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, kararın 22/10/2018 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetim süresi içerisinde aynı nitelikte suç işlemesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın beraatine ilişkin Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/74 esas, 2018/688 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, adı geçen şüphelinin 14/11/2015 tarihli eylemi sebebiyle Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar sonrasında, denetim süresi içerisinde aynı nitelikte suç işlemesi nedeniyle hakkında cezalandırılması talebi ile Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/74 esasına kayden kamu davası açıldığı, Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde ise denetim süresi içerisindeki 09/06/2019 tarihli eyleme ilişkin sanık üzerinden herhangi bir uyuşturucu maddenin ele geçirilmediği ve sanığa ait kan ve idrar örnekleri alınarak tahlil yaptırılmadığı gerekçeleri ile denetimin ihlali konusunda kesin ve somut delil bulunmadığından bahisle beraatine hükmedildiğinin anlaşıldığı,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2,3,4. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan düzenlemeler karışısında, Mahkemesince kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemekle birlikte,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2,3,4. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan düzenlemeler karışısında, Mahkemesince kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemekle birlikte,

Kaldı ki, somut olayda, kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın şüphelinin mernis adresine doğrudan tebliğ edildiği, 7201 sayılı Kanun'un 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüphelinin mernis adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle usule aykırı şekilde yapılmış olduğu, buna göre anılan kararın usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmemesi sebebiyle kesinleşmediğinden erteleme süresinin başlamayacağından dolayı 09/06/2016 tarihinde aynı suçu işlediğinden bahisle sanık hakkında kamu davası açılamayacağı ve bu bakımdan da kovuşturma şartının gerçekleşmediği cihetle, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli kamu davasının ertelenmesi kararını müteakip, 09/06/2016 tarihinde tekrar aynı nitelikte suç işlediği iddiası ile sanık hakkında açılan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından bahisle durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesinde, İsabet görülmemiştir.” denilerek Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/74 esas, 2018/688 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 14/11/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının 5 yıl süreyle ertelenmesine, 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, şüphelinin denetim süresi içerisinde aynı nitelikte suçu işlemesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/74 esas, 2018/688 sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında;

a)Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b)Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c)Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, şüphelinin 14/11/2015 tarihli eylemi nedeniyle Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karardan sonra, denetim süresi içerisinde aynı nitelikte suç işlemesi nedeniyle hakkında cezalandırılması istemi ile Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, mahkemesince yapılan yargılama sonucunda denetim süresi içerisinde işlendiği iddia edilen 09/06/2019 tarihli eyleme ilişkin , sanığın üzerinde herhangi bir uyuşturucu maddenin ele geçirilmediği ve sanığın uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle saptanmadığı gerekçesi ile denetimin ihlali konusunda kesin ve somut delil bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmiş ise de;

1-Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği,

1-Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2015 tarihli ve 2015/13715-19 soruşturma, 2015/238 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği,

7201 sayılı Kanun'un 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüphelinin MERNIS adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle tebligatın usule aykırı şekilde yapılmış olduğu, kararın usulüne uygun olarak şüpheliye tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediğinden beş yıllık erteleme süresinin başlamayacağı, 09/06/2016 tarihinde işlediği iddia edilen eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından, durma kararı verilerek şüpheli hakkındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, kanuna aykırı olduğu gibi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, denetim süresi içerisinde işlendiği iddia edilen 09/06/2019 tarihli eyleme ilişkin, sanığın üzerinde herhangi bir uyuşturucu maddenin ele geçirilmediği ve sanığın uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle saptanmadığı gerekçesi ile sanığın beraatine karar verilemeyeceği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2,3 ve 4. maddeleri ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan düzenlemeler karışısında, Mahkemesince kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın beraatine karar verilmesi de kanuna aykırıdır.

D-)Karar:

Açıklanan nedenlerle, mahkemesince, açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2018 tarihli ve 2017/74 esas, 2018/688 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 09/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2647, Karar No: 2021/1161, Tarih: 05.10.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2647 E.  ,  2021/1161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “karşılıklı boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, (kapatılan) Sincan 3. Aile Mahkemesince verilen her iki davanın kabulüne ilişkin karar davalı-karşı davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı-Karşı Davalı İstemi:

4. Davacı-karşı davalı vekili 22.04.2013 tarihli dava dilekçesinde; davalı ile 27.05.1999 tarihinde evlendiklerini, iki çocuklarının bulunduğunu, geçimsizlik nedeniyle aralarında sürekli olarak tartışma yaşandığını, fikir uyuşmazlıklarının olduğunu, son sekiz aydır ayrı yaşadıklarını, davalı hakkında iki kez evden uzaklaştırma kararı aldığını, davalının sürekli alkol kullandığını, kendisine psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, zorla cinsel ilişkiye girdiğini ve ters ilişki kurduğunu ileri sürerek boşanmaya, velâyetlerin kendisine verilmesine, her bir çocuk yararına ayrı ayrı 250TL tedbir iştirak nafakası ile kendi yararına 500TL tedbir-yoksulluk nafakası ve 40.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-Karşı Davacı İstemi:

5. Davalı-karşı davacı vekili 23.05.2013 tarihli karşı dava dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, boşanmaya sebep olan olaylarda kadın eşin kusurlu olduğunu, ortak çocukların yaşlarının küçük olması nedeniyle eşinin çalışmasını istemediğini, buna karşılık kadın eşin çalışma konusundaki ısrarlarını abartarak “evi terk etmekle tehdit” boyutuna getirdiğini, müvekkilin mecburen izin vermek zorunda kaldığını, çalışmaya başlayan davacının davranışlarında zamanla değişmeler meydana geldiğini, aşırı süslendiğini, iş arkadaşları ile gezmeye başladığını, bazı günler “annesinde kalacağını söyleyerek” eve gelmediğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini, müvekkiline ve çocuklarına kötü davranıp, aşağıladığını, 20.04.2013 tarihinde ortak çocuk Ceren babasının müvekkilin yanında iken davacıyı bir başka adamın arabasına binerken gördüklerini, şok hâlinde aracı takip etmeye başladıklarını, aracın boş bir arsaya park ettiğini, müvekkil ve...’in inerek arabanın yanına gittiklerini, kadın eşi arabasına bindiği adam ile öpüşürken gördüklerini, bunun üzerine arabayı çalıştırarak kaçtıklarını, yaşanan bu olaydan iki gün sonra davacının boşanma davası açtığını ileri sürerek tam kusurlu kadının davasının reddine, karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmasına, velâyetlerin babaya verilmesine, her bir çocuk yararına ayrı ayrı 250TL tedbir-iştirak nafakası ile müvekkili yararına 30.000TL maddi, 50.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararı: