muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11868, Karar No: 2024/13942, Tarih: 07.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/11868 E.  ,  2024/13942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/178 E., 2020/233 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bitlis 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2019 tarihli, 2019/179 Esas - 2019/321 sayılı Kararı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 314/3, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Sanığın banka hesabına ilişkin hesap hareketleri ve aksi kanıtlanamayan savunmaları da nazara alındığında; sanığın terör örgütü ile iltisaklı Bank Asyaya talimatla para yatırdığına ve silahlı terör örgütüne yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetini gerektirir yeterli delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

Silahlı terör yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “16.05.2014” olarak gösterilmesi gerekirken "02/2015" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Bitlis 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3716, Karar No: 2017/14640, Tarih: 18.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/3716 E.  ,  2017/14640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 304 maddesi uyarınca, mahkemece, resen veya taraflardan birinin talebi üzerine hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar düzeltilebilir. Tashih yolu ile hüküm fıkrasında taraflarca tanınan haklar ve yüklenen borçlar, sınırlandırılamaz, genişletilemiz, değiştirilemez.

Görülmekte olan davada 27.02.2017 tarihli karar ile resen, hükümde gösterilmesi zorunlu olan (HMK m.297/1-c) kanun yolu ve süresi değiştirildiğinden mahkemenin tashih kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Görülmekte olan davada, kararın istinaf yolu açık olarak (HMK m.297/1-ç) verildiği görülmekle, dosyanın istinaf incelemesi yapılması için, ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple sebeple mahkemenin 27.02.2017 tarihli tashih kararının kaldırılmasına, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın ilk derece mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24604, Karar No: 2016/8994, Tarih: 04.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24604 E.  ,  2016/8994 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2015/276-2015/529

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3146, Karar No: 2020/5686, Tarih: 03.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/3146 E.  ,  2020/5686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Müşteki hakkında Terme Devlet Hastanesi Kulak Burun Boğaz Hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenip hükme esas alındığı anlaşılan 16.09.2015 tarihli adli raporda yüzeysel yaralanmadan bahsedildiği, buna karşın vücudunda meydana gelen kırıkların hayati fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) derecede olduğunun belirtildiği, adli tıp kriterleri açısından ise kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını etkileme derecelerinin hafif (1. derece), orta (2. ve 3. derece) ve ağır (4., 5. ve 6. derece) olarak sınıflandırıldığı; bu itibarla hükme esas alınan raporun adli tıp kriterlerine uygun olmadığı anlaşılmakla, müştekinin tüm tedavi evrakları, raporları, varsa film ve grafilerin temini ile müştekinin bizzat muayenesi de sağlanarak, yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği, özellikle kemik kırığına ve yüzünde sabit ize neden olup olmadığı hususlarında 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere uygun olarak en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğünden rapor aldırılması gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesindeki infaza eklenecek süre yönünden en ağır cezayı gerektiren ilâmın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde birden fazla ilâmın tekerrüre esas alınarak infazda tereddüde neden olunması,

3) Güncel adli sicil kaydında tekerrüre esas başkaca hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, tekerrüre esas alındığı belirtilen ilâmlardan en ağırı olan Terme Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2012 tarih ve 2012/251 Esas - 2012/451 Karar sayılı ilâmın, 5237 sayılı TCK’nin (mülga) 142/1-f hükmünde düzenlenen “Elektrik Enerjisi Hakkında Hırsızlık” suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla;

05.07.2012 tarih ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 82. maddesi ile adli sicil kaydına konu eylemi düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 142/1-f maddesinin yürürlükten kaldırılıp, 163/3. maddesinin yeniden düzenlenmesi ve 6352 sayılı Kanun'un geçici 2/2. maddesinin elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyeti bulunan kişinin 6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde zararı tamamen tazmin etmesi hâlinde verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının hükme bağlanması karşısında, tekerrüre esas alınan kararda uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı hususu ile tekerrür uygulamasına esas alınacak ilâmın tespitinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11400, Karar No: 2009/6522, Tarih: 01.07.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/11400 E.  ,  2009/6522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih :15.04.2008

Nosu :905-823

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili davalı yanca müvekkili aleyhine girişilen takibe konu bononun tahminen 1997 yılında “2.500.000,-TL.” olarak keşide edilerek verildiğini ve bedelinin ödendiğini, davalının tahrifatla bedeli “2.500.000.000,-TL.”ye dönüştürerek takip yaptığını ileri sürerek bonodan dolayı borçlu olmadıklarının tesbitine, takibin iptaline ve ödenen 1.292,35 TL.nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 17.10.2007 tarihli ıslah dilekçesiyle senedin teminat amacıyla verildiğini bildirmiştir.

Davalı vekili davacıya veresiye akaryakıt verildiğini ve karşılığında bononun düzenlendiğini, takibin 16.03.2004 tarihinde yapılmasından yaklaşık üç yıl sonra davacının sahtelik iddiasıyla Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunduğunu ve bu davayı açtığını; 1997 yılı itibariyle 2.500.000,-TL.ye ancak 30 litre mazot alınabileceğini ve bu miktar için bono düzenlenmeyeceğini, bononun baştan beri 2.500.000.000,-TL. için düzenlenmiş olduğunu; diğer taraftan son ödeme tarihinin 04.08.2005 olması nedeniyle yasal bir yıllık istirdat davası açma süresinin geçtiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece metinde senedin teminat amacıyla verildiğine dair bir kayıt bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde takip konusu senette tahrifat yapıldığı iddiasıyla birlikte senedin bedelsiz olduğunu ileri sürmüş, ıslah dilekçesi ile de senedin teminat senedi olduğunu iddia etmiştir.

Menfi tespit davalarında birbiri ile çelişmemek kaydı ile birden fazla nedene dayanılması mümkündür.

Bu durumda mahkemece öncelikle davacı yanın sahtecilik iddiası üzerinde, daha sonra da gösterilen diğer sebepler üzerinde durularak bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2417, Karar No: 2013/19460, Tarih: 01.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2417 E.  ,  2013/19460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/09/2012 tarih ve 2011/537-2012/670 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ... şirket tarafından Blok taşıyıcı Sorumluluk Sigortası poliçesi ile sigorta edilen dava dışı sigortalı Yöntem Taş.Dep.Tic.Ltd.Şti'ne ait emtiaların davalı tarafından ... plaka sayılı araç ile taşınması sırasında çıkan yangın sonucunda hasara uğradığını, yapılan ekspertiz incelemesi sonucunda sigortalı şirkete ait emtialar üzerinde KDV hariç 19.019,83 TL hasar tespit edildiğini, Türk Ticaret Yasası 1301. maddesine göre müvekkilinin sigortalı haklarına halef olduğunu, TTK'nun 781. maddesine göre meydana gelen hasardan dolayı taşıyıcının sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek,22.173 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, olay tarihinde İstanbul'a iplik götürdüğünü, dönüşte aracın boş dönmemesi için Yöntem Taşımacılık'tan iş olup olmadığını sorduğunu, Yöntem Taşımacılık tarafından araca portifler ile bidonların içinde bulunan ham maddenin aracına yüklendiğini, yükün Adıyaman’a 20 km kala alev aldığını, alevi söndürmeye çalıştığını ve başarılı olamadığını, araca bidonlar ile yüklenen maddenin tanker ile taşınmasının gerektiğini, Yöntem Taşımacılığın daha az masraf olmasından dolayı aracına bidonlarla yükleme yaptığını, bu olayda kendisinin bir kusurunun olmadığını, kusurun Yöntem Taşımacılığa ait olduğunu bildirerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, alınan bilirkişi raporu uyarınca, davacı ... şirketinin rücuen tazminat talep etme hakkını kendi rızası ve isteği ile poliçe özel hükmü gereği ortadan kaldırdığı, sigortacı davacının davalı sürücüye rücu imkanı bulunmadığı, her ne kadar davacı taraf davalının sadece taşıma akdi ilişkisine göre değil haksız fiil hükümleri gereğince de sorumlu olduğunu ve sigorta poliçesi özel şartlarının genel şartlara ve TTK'nın emredici hükümlerine aykırı olamayacağını iddia etmiş ise de davacı tarafın bizzat kendisi tarafından düzenlenen sözleşme niteliğindeki poliçe özel şartnamesinin hukuka uygun olmadığını iddia etmesinin 4721 sayılı TMK'nın 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmesi ve çıkan yangında davalıya izafe edilebilecek herhangi bir kusurun veya yangının araçtan kaynaklandığının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18798, Karar No: 2014/7874, Tarih: 04.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/18798 E.  ,  2014/7874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gölcük 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :22.05.2013

NUMARASI :Esas no:2012/208 Karar no:2013/363

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, velayet ve tedbir nafakası yönünden; davalı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve velayet yönünden temyiz edilerek, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.04.2014 günü duruşmalı temyiz eden davalı H.. B.. ve karşı taraf temyiz eden Serap geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava süresince davacı anne yanında kaldığı anlaşılan müşterek çocuk lehine hükmolunan tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olacağının tabii olmasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Anne ve babanın deneyimsizliği, hastalığı, başka bir yerde bulunması veya benzeri sebeplerle velayet görevini gereği gibi yerine getirmemesi, ana ve babanın çocuğa yeterli ilgiyi göstermemesi veya ona karşı yükümlülüklerini ağır biçimde savsaklamaları halinde hakim velayeti anne ve babanın her ikisinden de kaldırabilir (TMK md. 348). Toplanan deliller yukarıda açıklanan şekilde bir durumun varlığına yeterli olmadığından, velayetin ana ve babadan kaldırılması doğru bulunmamıştır. Tarafların boşanmalarına karar verildiğine göre, mahkemece bu durumda yapılacak iş; 09.04.2007 doğumlu müşterek çocuk Ravza Ceren'in velayetini, Türk Medeni Kanununun 182. maddesi gereğince çocuğun menfaatini esas alarak ana veya babadan birine vermekten ibarettir. Bu yönde karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.04.2014 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2019/3211, Karar No: 2019/4911, Tarih: 17.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3211 E.  ,  2019/4911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 23/03/2014 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında alınan kararların iptali davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairenin 20/02/2019 gün ve 2017/10916 E. - 2019/1184 K. sayılı kararıyla temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiş, süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay ilâmında usûl ve kanuna aykırı yön bulunmamakta olup, karar düzeltme dilekçesinde yazılı sebepler HUMK m. 440/I’de belirtilen dört hâlden hiçbirine uymamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin ve 5235 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin göndermesiyle uygulanmasına devam edilen HUMK’nın 440/I. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 389.00.-TL para cezası ile Harçlar Kanunu uyarınca 92.50.-TL ret harcının düzeltme isteyenden alınmasına 17/09/2019 günü oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz incelemesinde 1086 sayılı HUMK’nın uygulanması gerektiği, sulh mahkemesi kararlarının temyiz süresinin tebliğden itibaren 8 gün olduğu açıktır.

Ne var ki; Sulh Hukuk Mahkemesi, kısa ve gerekçeli kararında, karara karşı temyiz yolu açık olmak üzere ve temyiz süresi "8 gün" olmasına rağmen istinaf yasa yolu açık olmak üzere "iki hafta" olarak belirlemiş, bu hüküm kararı temyiz eden davacıya 20.04.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemenin belirlediği iki haftalık sürede ancak yasal 8 günlük süreden sonra 02.05.2017 tarihinde karar temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, yine taraf olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmış olup, bu madde kapsamında, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

Yasal düzenlemeler ve belirtilen olgular ışığında değerlendirildiğinde; davalılar, mahkemenin kısa ve gerekçeli kararında belirtilen süreye uyarak, bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunmuştur. Hâkim, uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip uygulamakla yükümlüdür (1086 sayılı HUMK.m.76, 6100 sayılı HMK 33. maddesi). Mahkemenin, kanun yolunu ve süresini taraflara doğru gösterme yükümlülüğü gözönüne alındığında, mahkeme tarafından kanun yolunun ve süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru talebinin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin (ç) bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK'nın 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek, kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

KARŞI OY YAZISI