muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4139, Karar No: 2019/5462, Tarih: 16.09.2019

Karar aleyhine, davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan incelemede; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dosyada mevcut içinde makine mühendisi bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetince hazırlanan raporda, 556 sayılı KHK'nın 7/1-i ve 8/4. maddeleri kapsamında tanınmışlığa ilişkin değerlendirmeler de yapılarak davacı adına tescilli 2003/17478 sayılı "MEGUIAR'S" ibareli markanın, "otomobil yüzey koruma ve boyalı yüzey temizlik ve bakım ürünleri" yönünden tanınmış olduğunun açıklandığı ve bu rapar benimsenerek mahkemece kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'den alınmasına,16/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4038, Karar No: 2022/3853, Tarih: 18.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4038 E.  ,  2022/3853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; 22/01/2015 günü saat 09.50 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki minibüs ile meskun mahal içi, bölünmüş, iki şeritli, yedi metre genişliğindeki düz, eğimsiz ve asfalt yolda seyir halindeyken, kaza mahalli olan ışık kontrollü kavşağa geldiğinde kendisine hitaben yanan yeşil ışığa binaen seyrine devam ettiği esnada seyir istikametine göre yolun sağından, yayalar için yanan kırmızı ışığa rağmen kaplamaya giren yayaya çarpması neticesinde yayanın öldüğü olayda;

Kaza tespit tutanağında: yayanın, karşıdan karşıya geçişlerde trafik işaretlere riayet etmek kuralını ihlal etmiş olduğundan kusurlu olduğu, sanığın ise aracın hızını yol durumuna göre ayarlamak kuralını ihlal etmiş olduğundan kusurlu olduğu belirtildiği,

Adli Tıp İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 10/09/2015 tarihli raporda: yayanın kendisine hitaben yanan kırmızı ışığa rağmen kaplamaya girerek, gelen aracın hız ve mesafesine dikkat etmeden kaplamaya kontrolsüzce girmesi ve ilk geçiş hakkını minibüs sürücüsüne vermemesi sebebiyle asli kusurlu olduğu, sanığın ise seyir istikametine göre yolun sağından kaplamaya kontrolsüzce giren yaya nedeni ile gerekli fren tedbirini almış olduğundan gerçekleşen kazada atfı kabil kusuru bulunmadığı belirtildiği,

İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 12/02/2016 tarihli raporda: yayanın, ilk geçiş hakkı olan minibüsün geçişi beklemeden kaplamaya girmesi sebebiyle asli ve tam kusurlu olduğu, sanığın ise kusurunun bulunmadığı belirtildiği, hükme esas alınan 10/09/2015 ile 12/02/2016 tarihli bilirkişi raporlarının oluş ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, yerel mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın, beraat kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8126, Karar No: 2017/2225, Tarih: 20.03.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8126 E.  ,  2017/2225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1-.... vek. Av. ... 2-... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 12/06/2015 gün ve 2014/280 E. - 2015/165 K. sayılı hüküm davalı vekilince temyiz edilmiş ancak mahkemece 21.01.2016 tarihli ek kararla HUMK 426/E-F maddeleri uyarınca reddine karar verilmiş, ek karar davalı vekilince temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Yerel mahkemenin 2014/280 E. - 2015/165 K. sayılı 12/06/2015 tarihli gerekçeli kararını temyiz eden davalı vekilinin bu temyiz istemi, 21/01/2016 tarihli ek kararı ile temyiz istemi yasal süresinde yapılmadığından reddedilmiştir. Temyiz isteminin reddine dair ek karar davalı vekilince 09/02/2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalı vekilince HUMK 432/5. maddesinde öngörülen yedi günlük süre geçirildikten sonra 21/02/2016 tarihinde temyiz defterine kaydı yapılıp aynı tarihte temyiz harcı yatırılmak suretiyle ek karar temyiz edilmiş ise de temyiz isteminin süresinde bulunmadığı anlaşıldığından reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin ek kararın temyizi isteminin süresinde olmadığından REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 20/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1421, Karar No: 2021/2535, Tarih: 01.06.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/1421 E.  ,  2021/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 01/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7163, Karar No: 2009/20200, Tarih: 19.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/7163 E.  ,  2009/20200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Vasi Tayini

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA oybirliğiyle karar verildi. 19.11.2009 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/18021, Karar No: 2022/813, Tarih: 07.02.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/18021 E.  ,  2022/813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDE DÜŞÜNCE : Onama

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 08.05.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1299, Karar No: 2016/2338, Tarih: 29.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/1299 E.  ,  2016/2338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, paydaşı olduğu 217, 394 ve 512 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında baba adının “...”, 220 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydın ise “...” şeklinde yazıldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarında baba adının nüfus kaydına uygun şekilde "..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle tapu nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık saptanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13594, Karar No: 2020/4184, Tarih: 01.07.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13594 E.  ,  2020/4184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Yardım veya Bildirim Yükümlülüğünün Yerine Getirilmemesi

Hüküm : TCK'nın 98/2, 62/1, 53/1-2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, müteveffanın sanığın evinde şüpheli şekilde “akut uyuşturucu intoksikasyonu ve kronik kullanıma bağlı gelişen komplikasyonların ortak etkisi sonucu” gerçekleşen ölüm olayında; sanık ile birlikte uyuşturucu madde kullanan müteveffa ...'un rahatsızlanması üzerine, rahatsızlığın uyuşturucu kullanımından kaynaklandığını zanneden sanığın durumun anlaşılması halinde soruşturmaya maruz kalacağı düşüncesiyle, olaydan iki saat sonra 112 yi aradığı, 112 yetkilileri geldiğinde ise ...'un ölmüş olduğu, sanığın ise alkollü olduğu, ayakta durabildiği ve bilincinin yerinde olduğunun belirtildiği, sanığın birlikte uyuşturucu kullandığı arkadaşı müteveffanın uyuşturucu kullanımı sonucu fenalaşması nedeniyle olaydan iki saat sonra ambulansı araması ve bu arada ölümün gerçekleşmesi nedeniyle mahkemece, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 98. maddesinde tanımlanan yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan; katılan vekilinin tayin edilen cezaya, sanığın ihmalinin kast derecesinde olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7358, Karar No: 2013/5273, Tarih: 05.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7358 E.  ,  2013/5273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1) Sanıklar ..., ...,

... haklarında: TCK’nın 85/1, 62, 50/4, 52/1-2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet,

2) Sanık ... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın adli para cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar ..., ... ve ...’ın birlikte ve ayrı ayrı yetkili müdür olarak belirlendikleri Limited şirkete ait metal fabrikasında meydana gelen olay neticesinde işyerinde çalışmakta olan bir işçinin ölmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanıkların savunmalarında şirkete ait farklı yerlerde birden çok fabrika bulunduğunu, her fabrikaya sorumlu tesis müdürü atandığını belirtilmeleri karşısında bu husus araştırılıp, sonucuna göre alanında uzman bilirkişi heyetinden tekrar rapor alınarak, sorumlu olanların ve kusur durumlarının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3253, Karar No: 2014/5690, Tarih: 01.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/3253 E.  ,  2014/5690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/218439

MAHKEMESİ : Burdur Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 18/04/2013 gün ve 2012/108 E. 2013/122 K.

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya kapsamı ve mevcut delillere göre, sanık ile maktülün kardeş olup, Bucak ilçe merkezine 13 km mesafede bulunan Katran Dağı mevkiinde hayvancılık yaptıkları, birbirine yakın dağ evlerinde maktülün yalnız, sanığın gelini ile birlikte oturduğu, olay tarihinde, sanığın ihbarı ile sağlık ve kolluk görevlileri olay yerine ulaştığında maktülün göğüs üst kısmından av tüfeği ile vurularak öldürülmüş olduğunun anlaşıldığı, yapılan soruşturma kapsamında, sanığın bir kısım tedirgin ve anormal davranışlarının tespit edildiği, olayla ilgili alınan beyanlarında bir kısım detaylarda çelişkili anlatımlarının olduğu, anlatımlarına göre olaya ilk müdahale tarzının da olağan olmadığı, her iki elinin iç ve dışından alınan el svaplarında atış artığı tespit edildiği, ayrıca kabanında maktüle ait kan örneği tespit edildiği, sanığın suçlamayı kabul etmediği, olaya ilişkin görgü tanığı da bulunmadığı, tüm bu delillere göre, sanığın eylemi gerçekleştirdikten sonra, uygun ortamı hazırlayıp yardım istediği iddia ve kabul edilmiş ise de,

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan, Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak bir kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve bu ispat, hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Somut olayda sanığın ellerindeki atış artığının, artığın bulunduğu yüzeye temasla sirayetinin mümkün olduğu, maktülden alınan ve atış artığı bulunmayan svapların ellerden alındığı, buna karşılık yaraya yakın olan vücudun diğer bölgelerinde atış artığı bulunup bulunmadığının belirsizliği, atış artıklarının başka nedenlerle oluşma ihtimalinin tamamen ortadan kalkmaması, olay öncesinde ve sonrasında maktülle ve maktülün bulunduğu ortamla temas halinde olan sanığın kabanındaki maktüle ait kan örneğinin de benzer şekilde sirayetinin mümkün olması, sanığın tedirgin ve endişeli davranışlarının dayandığı makul sebeplerin varlığı, maktülün bulunduğu yerin ilçe merkezine mesafesi, araç ile ulaşımın mümkün olması, çeşitli amaçlarla buraya diğer insanların da geldiğinin anlaşılması, sanığın iletişimin dinlenmesi ile tespit edilen telefon görüşmesindeki beyanlarının yoruma açık olması karşısında, tüm bu delillerin, sanığın eylemi gerçekleştirdiği iddiasını kuvvetli bir ihtimalden öteye geçiremediği, kuvetli de olsa, ihtimale dayalı olarak mahkumiyet kararı verilmesi mümkün olmadığından, sanığın kardeşini kasten öldürme suçunu işlediği, her türlü kuşkudan uzak, yasal ve yeterli delillerle kanıtlanamadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle

yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi

BOZULMASINA, bozma sebebi gözetilerek sanık M.. Ü..'ın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu yada hükümlü değilse derhal salıverilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 01/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

01/12/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık M.. Ü.. müdafii Avukat Ahmet yokluğunda 04/12/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/7369, Karar No: 2014/4000, Tarih: 26.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7369 E.  ,  2014/4000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15506, Karar No: 2012/259, Tarih: 16.01.2012

**14. Hukuk Dairesi         2011/15506 E.  ,  2012/259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 05.11.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 166 ada 12 parsel sayılı taşınmaz lehine, 166 ada 13 parsel sayılı taşınmaz üzerinden bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen yerden geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı hazine vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olayda; aleyhine geçit kurulan davalı hazine adına kayıtlı 166 ada 13 pasel sayılı taşınmazın tapu kaydının incelenmesinde taşınmaz üzerinde dava dışı ... İnşaat Ticaret Ltd. Şti. lehine mecra irtifak hakkı tesis edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece tesis edilen geçit hakkının taşınmaz üzerinde bulunan mecra irtifak hakkına engel teşkil edip etmeyeceği araştırılmamıştır. Mahkemece taşınmaz üzerinde bulunan mecra irtifak hakkına ilişkin belgeler tapu sicil müdürlüğünden getirtilerek geçit hakkının mecra irtifakına engel teşkil edip etmeyeceği bilirkişiden ek rapor alınarak araştırılmalıdır. Geçit hakkının mecra irtifak hakkına engel teşkil ettiğinin anlaşılması halinde 166 ada 13 parsel sayılı taşınmazın doğusunda bulunan 10 parsel sayılı taşınmaz üzerinde geçit kurulup kurulamayacağı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 16.01.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.