muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6402, Karar No: 2013/21014, Tarih: 10.07.2013

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda işverenin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep, gebelik ve benzeri nedenlerle ayrım yapıldığı ileri sürülmüş değildir. Mutlak ayrım yasaklarının ihlali ileri sürülmediğine ve bu yönde bir delil olmadığına göre ayrımcılık tazminatının kabulü de hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28724, Karar No: 2015/20707, Tarih: 01.07.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/28724 E.  ,  2015/20707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın psikolojik durumuna ilişkin tanık beyanı ve sanık savunması gözönüne alındığında; sanığın Adli Tıp Kurumu'na sevki sağlanarak TCK.nun 32. maddesi anlamında "işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılamaya veya bu fiile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltacak şekilde akıl hastalığı bulunup bulunmadığının" CMK.nun 74. maddesi uyarınca kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Baş Hekimliğinin 03.05.2012 tarihli yetersiz uzman raporuna dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında verilen yakalama kararının savunması alınması nedeniyle 06.02.2013 tarihli ara kararında iade kararı verilmesine karşın, 31.05.2013 tarihinde iade için yazı yazıldığı, iade talebi ulaşmaması nedeniyle hüküm tarihinden sonra infaz edilen yakalama kararı üzerine sanığın alınan 27.05.2013 tarihli savunmasında lehe hükümlerin uygulanmasını ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep etmesi karşısında; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği

hususunda kanaate varılması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiği ve lehe hükümlerin uygulanması talebi bulunan sanık hakkında TCK.nun 50. maddesinin uygulanması konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekliği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3575, Karar No: 2020/5351, Tarih: 12.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/3575 E.  ,  2020/5351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 15/01/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’nın beraatine dair İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2015 tarihli ve 2015/462 esas, 2015/844 sayılı kararının Kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 24/01/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği, Dairemizin 09/03/2020 tarihli ve 2020/311 esas, 2020/1677 sayılı kararıyla hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak maddi yazım hatası sonucunda karar başlığında “10. Ceza Dairesi” ibaresine yer verilmediği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 04/06/2020 tarihli yazı ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesinin son cümlesi uyarınca yazıma ilişkin maddi hatanın düzeltilmesinin talep edildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 31/12/2014 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 03/02/2015 tarihinde TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu ve mercii gösterilerek 03/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği,

2- Ancak erteleme süresi zarfında 25/05/2015 tarihinde sanığın tekrar uyuşturucu madde kullandığı gerekçesiyle TCK’nın 191/4-b maddesi uyarınca erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2015 tarihli ve 2015/462 esas, 2015/844 sayılı kararıyla “31.12.2014 tarihinde uyuşturucu madde bulundurması nedeniyle kamu davasının ertelenerek denetimli serbestlik kararı verildiği bu süre içinde 25.05.2015 tarihinde uyuşturucu madde bulundurduğu böylece denetimli serbestliğe uymadığı iddiasıyla kamu davası açılmış ise de gerek sanığın tüm aşamalardaki savunması gerekse sanığın belirttiği ve olay tarihinde yani 25.05.2015 tarihinde yanında bulunan Hakan Akhanlı'nın hazırlık ifadesinde açıkça uyuşturucu maddenin kendisine ait olduğunu, sanığa ait olmadığını belirttiğinden sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin, sağlam, objektif delil elde edilemediği” gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, hükmün yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve 191/3. maddesi uyarınca bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlendiği, erteleme süresi içerisinde sanığın kullanmak için yeniden uyuşturucu madde bulundurduğundan bahisle sanık hakkında aynı Kanun'un 191/4-a maddesi uyarınca kamu davası açıldığı, ancak mahkemece, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verildiği anlaşılmış ise de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemeler yer aldığı, yine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-a maddesinde, "Beraat kararı; a) Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması,...Hallerinde verilir." biçiminde bir düzenlemeye yer verildiği;

Somut olayda ise, hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanığın erteleme süresi içinde 25/05/2018 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde kullanma eylemini sabit görmeyen mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilemeyeceği, çünkü dava konusu asıl eylemin erteleme kararına esas alınan 31/12/2014 tarihli eylem olduğu, beraat kararı verilmesi durumunda uyuşturucu madde kullanmak suçuna ilişkin 31/12/2014 tarihli eylemin yaptırımsız kalacağı, mahkemece erteleme süresi içinde suç işlendiği hususunda yeterli kanaate varılamaması durumunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilerek, sanığın denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2015 tarihli ve 2015/462 esas, 2015/844 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Dairemizin 09/03/2020 tarihli ve 2020/311 esas, 2020/1677 sayılı kararıyla İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2015 tarihli ve 2015/462 esas, 2015/844 sayılı kararının bozulmasına karar verildiği, ancak maddi yazım hatası sonucunda karar başlığında “10. Ceza Dairesi” ibaresine yer verilmediği anlaşıldığından 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesinin son cümlesi uyarınca yazıma ilişkin maddi hatanın düzeltilmesine karar verilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesinin son cümlesi uyarınca yazıma ilişkin maddi hata düzeltilerek Dairemizin 09/03/2020 tarihli ve 2020/311 esas, 2020/1677 sayılı kararında karar başlığına “10. Ceza Dairesi” ibaresinin yazılmasına, 12.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2975, Karar No: 2020/12310, Tarih: 21.09.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/2975 E.  ,  2020/12310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında iddianame yerine geçen görevsizlik kararı ile ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 21/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13649, Karar No: 2017/7564, Tarih: 25.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/13649 E.  ,  2017/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/03/2016 tarih ve 2014/593-2016/204 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...vekili ve fer'i müdahil... Büyükşehir Belediye vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 22.420 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 04/07/2012 tarihinde...'da meydana gelen kuvvetli yağış ve sel neticesinde müvekkili ...'ye Elektronik Cihaz Sigorta Poliçesi ile sigortalı bulunan GRATİS İÇ VE DIŞ TİCARET A.Ş'nin ...ilçesindeki ... Alışveriş Merkezindeki mağazasında büyük hasar meydana geldiğini, yapılan exper raporu ile hasarın 8.287,00 TL olduğu, sigortalıya 06/12/2012 tarihinde ödendiğini iddia ederek 8.287,00 TL'nin ödeme tarihi olan 06/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile asıl ve birleşen dava yönünden davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın mücbir sebepten kaynaklandığını, müvekkillerinin kusuru bulunmadığını, alış veriş merkezinin inşaat ve projelere uygun olduğunu, sel ve zararlardan ilgili kurumların sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın mücbir sebepten kaynaklandığını, müvekkillerinin kusuru bulunmadığını, alış veriş merkezinin inşaat ve projelere uygun olduğunu, sel ve zararlardan ilgili kurumların sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın, Endüstriyel Yangın Sigorta Poliçesi (sel klozu dahil) kapsamında sigortalı olan iş yerinde meydana gelen sel felaketi nedeniyle sigortalıya ödenen tazminatın rücuen tahsili istemine ilişkin olduğu, davalı ...Turizm ve Yönetim Hizmetleri Tic. A.Ş'nin söz konusu AVM'nin işleticisi, davalı ...İnş. San. ve Tic. A.Ş'nin ise AVM'nin bina yapımcısı ve maliki olduğu, davalılar arasında her ne kadar da kira sözleşmesi var ise de,...'un söz konusu AVM'nin başkalarına kiraya verilmesi, işletilmesi haklarını İdart'a devrettiği, bu açıdan sözleşmenin normal kira sözleşmesi sınırlarını aşacak nitelikte ve adeta AVM'nin işletilmesi bakımından...'un ticari temsilcisi niteliğinde bulunduğu, bina malikinin kusursuz sorumlu olduğu, alt kiralayanın ise kiralanandaki ayıp nedeniyle sorumlu olduğu, her iki davalının müteselsilen sorumlu olduğu, yapılan incelemede yapı maliki...'ün AVM'yi yaparken iki adet taşkın sekisinden birini yapmadığı, inşaat teknik şartlarına uygun imal etmeyerek hasara sebep olduğu,... ... Karayolu altındaki tahliye durumunun yeterli olmadığı, mimari açıdan yine aynı şekilde tali kusurlu olduğu, jeoloji mühendisliği açısından hafif kusurlu, çevre mühendisliği açısından Büyükşehir Belediyesi ve ... ile eş kusurlu olduğu, Meteroloji Mühendisliği açısından tali kusurlu olduğu, olayda mücbir sebep olmadığı, davalılar dışında Belediye, ... ve ...'nin de sorumlu olduğu, bu sorumluluğun müteselsil sorumluluk olduğu, müteselsilen sorumluluk halinde, davacının müteselsil sorumluların kusuru ile bağlı olmayarak her bir sorumlu hakkında zararının tamamı için sorumlulardan biri hakkında dava açabileceği, sigortalı iş yerinin kiracı mağaza sahibi olması nedeniyle herhangi bir kusurunun olmadığı, sigortalı işyerinin gerçek zarar miktarının 8.287,86 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 8.287,86 TL'nin ödeme tarihi olan 06/12/2012 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı İdort vekili, fer'i müdahil ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı İdort vekili, fer'i müdahil ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı İdort vekili, fer'i müdahil ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı İdort vekili, fer'i müdahil ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı İdort vekili, fer'i müdahil ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 424,14 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı İDART'tan alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 113,60 TL harcın temyiz eden fer'i müdahil ...'ne iadesine, 25/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1365, Karar No: 2014/18517, Tarih: 16.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1365 E.  ,  2014/18517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2011/422-2013/292

C.. A.. ve Y.. A.., dahili davacılar Aliye Akşaroğlu ve müşterekleri ile Z.. S.. ve müşterekleri aralarındaki muhtesatın aidiyetinin tespiti davasının kabulüne dair Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 27.06.2013 gün ve 422/292 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ve dahili davacılar vekili ile davalı Z.. S.. vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, tarafların 1324 ve 1343 parsel sayılı taşınmazların müşterek malikleri olduğunu, 1324 nolu parsel üzerinde bulunan tek katlı bina ile 3 katlı binanın davacıların babası tarafından yapıldığını açıklayarak bu binaların mülkiyetinin davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Z.. S.. vekili, vekil edeninin taşınmazın 1/6 lık payını üzerindeki binalarla birlikte satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 1324 ve 1343 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan ve teknik bilirkişi S.. E.. tarafından düzenlenen 11.12.2012 tarihli ek rapor krokisinde (A) harfi ile gösterilen kırmızı ile boyalı zemin+2 katlı betonarme binanın davacıların murisi M.. A.. tarafından inşaa edildiği, bu nedenle yapının davacıların murisi M.. A..'na ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından dava konusu binanın değerinin gerçek değerinden çok düşük olarak hesaplandığı gerekçesiyle; davalı Z.. S.. vekili tarafından ise dilekçesinde yazılı sebeplerle temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç ve oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Dava dilekçesinde tespiti istenen dava konusu tek katlı bina hakkında mahkemece olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamış olması doğru değildir. Bir hüküm fıkrasında bulunması gereken hususlar HMK'nın 297. maddesinde tek tek bentler halinde sayılmıştır. Anılan maddenin ikinci fıkrasında; "hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir", amir hükmüne yer verilmiştir. Mahkeme kararlarının gerekçesinin açıklayacı nitelikte olup, bağlayıcı bir özelliğe sahip olmadıkları bir gerçektir. Tarafları bağlayan ve infaz edilmesi gereken bölüm hüküm fıkralarıdır. Bu nedenle hak ve yükümlülüklerin infazda duraksama yaratmayacak şekilde hüküm fıkralarında bulunması gerekir. Davalı Z.. S.. vekilinin buna ilişkin temyiz itirazları yerindedir.

Davalı Z.. S.. vekilinin yargılama giderleri ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; bilindiği üzere, 6100 sayılı HMK'nın 326/1.maddesi uyarınca kanunda yazılı haller dışında yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Kanunda yazılı hallerden birisi hiç şüphesiz yasanın 312/2. maddesidir. Bu madde hükmüne göre davalı taraf davanın açılmasına sebebiyet vermemiş ve yargılamanın ilk duruşmasında da davacının talep sonucunu kabul etmiş ise yargılama giderinden sorumlu tutulamaz. Hemen belirtmek gerekir ki anılan maddenin uygulanabilirliği bu iki koşulun birlikte gerçekleşmesine bağlıdır. Somut olayda, davalı tarafın, davanın açılmasına sebebiyet vermediği kabul edilse bile, görülen davayı kabul etmedikleri anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece dava konusu taşınmazda davacının da paydaş olduğu dava konusunun (müddeabihin) davalılar payına isabet eden muhdesat değeri olduğu dikkate alınarak, hesaplanacak bu bedel üzerinden yargılama sonunda hükmedilecek nisbi orandaki karar ve ilam harcının aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına, aynı şekilde HMK'nın 326/2. maddesi uyarınca davalıların payları oranında yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, hangi davalının ne miktarda sorumlu olduğu belirtilmeksizin yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalılardan alınmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 718. maddesi hükmünde, "arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği" açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi, mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, çoğun içinde azın da bulunduğu, muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, davalı Z.. S.. vekilinin temyiz itirazlarının ise yukarıda açıklanan ilke ve olgular kapsamında kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın davacılar ve dahili davalılara iadesine, 1.852,05 TL peşin harcın da davalı Zekeriye Sarıoğlu'a iadesine 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.