muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17288, Karar No: 2023/892, Tarih: 23.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/17288 E.  ,  2023/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2016 tarihli ve 2016/185 Esas, 2016/307 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.10.2020 tarihli ve 14-2016/292647 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi: Sübuta, sanığın suç işleme kastının olmadığına, sanığın benzer nitelikte taciz eylemini olay yerinde diğer bayanlara da yaptığının iddia edilmesi karşısında Mahkemenin bu hususta araştırma yapmadığına, eksik inceleme ile esasa etkili bir delilin araştırılmadan hüküm kurulduğuna, telefon ve sim kartın müsaderesine karar verilerek orantılılık ilkesinin gözardı edildiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. Erzurum Cumhuriyet Savcılığının iddianamesi ile sanık hakkında; şikayetçinin tedavi olmak için gittiği Erzurum Palandöken Devlet Hastanesi hasta bekleme salonunda doktoru beklediği bir sırada sanığın yanına yaklaşarak oturmakta olduğu bankta oturup şikayetçinin yanına yaklaşarak cep telefonunun ekranını açarak şikayetçiye doğru uzatıp telefonda çıplak erkek resimlerini ve cinsel organını göstermesi eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. Yapılan yargılama neticesinde; şikayetçinin hastaneye tedavi amaçlı gittiği, hastane polikliniğinde sıra beklemek maksadıyla koridorda bulunan sandalyelere oturduğu, sağ tarafında da bayan arkadaşının oturduğu, daha sonra bayanın yanından kalkması üzerine şikayetçinin farkında olmadığı bir sırada sanığın, bayanın yerine oturduğu, bu sırada sanığın elinde telefon bulunduğu ve telefonda dosyada mevcut inceleme raporu ve resimler ile tutanak tanığının beyanından da anlaşılacağı üzere cinsel içerikli çıplak fotoğrafların bulunduğu, telefonun ekranında açık olan bu fotoğrafları şikayetçinin görmesini sağlayacak şekilde telefonun ekran görüntüsünü şikayetçinin göreceği şekilde çevirdiği, şikayetçinin de sanığa doğru baktığında telefondaki cinsel içerikli çıplak resimleri gördüğü, daha sonra şikayetçinin bu durumdan rahatsız olması üzerine sanığın yanından kalkarak yanından uzaklaştığı, ancak koridorda dolaşırken sanığı da göz ucuyla takip ettiği, sanığın daha sonra başka bayanların yanına oturup aynı şekilde eylemini tekrarladığını görünce durumu güvenlik görevlilerine bildirdiği olayın bu şekilde vuku bulduğu, sanık savunmasında suçlamayı kabul etmediği, ancak telefonunda cinsel içerikli görüntülerin olduğunu, kendisinin de bunları izlediğini ifade ettiği, telefonun incelenmesinde sanığın olay tarihinden önce de muhtelif zamanlarda cinsel içerikli sitelere girdiğinin anlaşıldığı, tutanak mümzinin beyanı, müşteki beyanı ile olayın oluş ve kabulü uyarınca sanığın muhtemel suç ve cezadan kurtulmaya yönelik savunmasına mahkememizce itibar edilmediği, şikayetçinin sanığı ilk defa olay sebebiyle tanıdığı, dosya kapsamı ve taraf beyanları da nazara alındığında şikayetçinin sanığa iftira atmasını gerektirecek bir husumetin bulunmadığı, şikayetçi beyanı ve beyanı doğrular nitelikte olayın oluşuna uygun tanık beyanı, inceleme raporu ile dosyada mevcut tüm belge ve tutanaklara nazara alındığında mahkememizce olayın oluş ve kabulü uyarınca yapılan yargılama sonucunda oluşan vicdani kanaate göre; sanığın, şikayetçiye yönelik eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğu ve sanığın eylemi sabit kabul edilmekle müsnet suçtan cezalandırılmasına ve sanığın eylemini hastane ortamında işlemiş olması ve sanığın ahlaki kötülüğü nazara alınarak asgari hadden ayrılmak suretiyle cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın cinsel taciz suçunu telefonunu kullanmak suretiyle işlemiş olması nedeniyle cezasından arttırım yapılmasına karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1.Şikayetçinin aşamalardaki samimi anlatımları, 04.02.2016 tarihli kolluk tutanağı, Siber Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğünün inceleme raporu, sanık savunması ile tüm dosya içeriğine göre; sanığın olay günü hasta bekleme salonunda bankta oturmakta olan şikayetçinin yanına oturarak cep telefonundan cinsel içerikli görüntü göstermesi eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrasındaki cinsel taciz suçunu oluşturacağı gözetilerek hüküm kurulması yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle cinsel taciz suçundan mahkumiyet kararı verilmesi, sanığın işlediği kabul edilen cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece verilen mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2016 tarihli ve 2016/185 Esas, 2016/307 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8139, Karar No: 2014/2165, Tarih: 24.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/8139 E.  ,  2014/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/255894

MAHKEMESİ : Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14.05.2010

NUMARASI : 2008/377 Esas, 2010/330 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden, hükümden sonra 09.12.2011 tarihinde öldüğü görülmekle mahallinde sanığın gerçekten ölüp ölmediği araştırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1375, Karar No: 2016/500, Tarih: 21.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1375 E.  ,  2016/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafca sayacın bozuk olması sebebiyle 6.317,00 TL elektrik bedeli tahakkuk ettirildiğini, borcun tahsili için müvekkili aleyhine icra takibi başlatıldığını ve müvekkilinin elektrik borcu olarak icra dosyasına anılan bedeli ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek; müvekkilinden elektrik borcu olarak haksız tahsil edilen 6.317,00 TL'nin istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; sayacın bozuk olması sebebiyle davalının tüketiği elektrik miktarının net olarak belirlenemeyeceğini, bu nedenle davacı adına kıyas faturası düzenlendiğini, yapılan kıyas işleminin mevzuata uygun olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece itibar edilen,bilikişi raporunda iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerinin ilave edildiği görülmektedir. Ayrıca bilirkişi raporunda, hesap edilen enerji bedeline, ne kadar kayıp-kaçak bedelinin ilave edilip edilmediği hususunda bir açıklıkda yoktur.

Uyuşmazlık; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerinin, kaçak tahakkuk bedeline ilave edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasnın, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesi; Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir."hükmünü içermektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasnın, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesi; Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir."hükmünü içermektedir.

20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; "Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasıdır" düzenlemesi yer almaktadır.

22/09/2002 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin; 31. maddesind, müşterilerin yeterli, verimli, güvenli, sürekli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen her türlü bilgilendirme fâaliyeti, ilgili tüzel kişiler tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirileceği belirtilmiştir.

Aynı yönetmeliğin 33. maddesinde ise;"Bu yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tasmini konusunda, Kanunun 11. maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır" vurgusu yapılmıştır.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kanunla verilen yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliği ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir. Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği açıktır.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanunun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Ayrıca; elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi, davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek; kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedellerinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, dava konusu tahakkuka; kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden, Yargıtay denetimine açık ve bilimsel verilere uygun şekilde, önceki bilirkişiler dışında başka bir elektrik mühendisi bilirkişiden alınacak rapor doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/775, Karar No: 2014/7977, Tarih: 12.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/775 E.  ,  2014/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8902, Karar No: 2012/15053, Tarih: 05.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8902 E.  ,  2012/15053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

..., 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15536, Karar No: 2020/7166, Tarih: 10.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/15536 E.  ,  2020/7166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesi'nin 01.07.2019 tarihli 2017/ 5638 esas ve 2019/ 3961 karar sayılı bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonrası kurulan hükmün incelenmesinde:

Dava dosyasının diğer sanığı ... hakkındaki TCK'nın 188/3. maddesi uyarınca verilen mahkûmiyet kararının sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği ve temyiz edilmemesi üzerine 21.01.2020 tarihinde kesinleştirildiği, devamında gerekçeli kararın 29.05.2014 tarihli duruşmada sanığın azletmiş olduğu müdafiine 13.03.2020 tarihinde tebliğ edildiği, müdafiin tebligat parçasının üzerine sanık tarafından azledildiği notunu yazdığı görülmekle; 6545 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 188/3. maddesindeki hapis cezasının alt sınırının 10 yıldan başladığı ve CMK'nın 150/3. maddesi gereğince sanığa kendisini savunması için bir avukat görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden hükmün usulüne uygun şekilde kesinleştirilmediğinin anlaşılması karşısında, gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliği yapıldıktan sonra ... veya müdafii tarafından hüküm temyiz edildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulup ... hakkında ek tebliğname tanzim edilmesi,

Konusunda gereğinin takdiri için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10638, Karar No: 2012/2281, Tarih: 20.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10638 E.  ,  2012/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.01.2010 tarih ve 2008/165 - 2010/22 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin çocuğu ve kardeşleri olan ...'nın davalıya ait trende yolcu iken trenin aniden hareket etmesi sonucu peron ile tren arasına düşmesi sonucu vefat ettiğini, taşıma sözleşmesine dayalı olarak davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek davacılar anne ve baba için 1.000'er TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 50.000'er TL manevi tazminat, kardeşlerden her biri için ayrı ayrı 10.000'er TL manevi tazminatın 07.03.2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, 15.12.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile destek tazminatını anne için 9.473,97 TL'ye, baba için 9.079,33 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müteveffanın hareket eden trene binmek istediğini, kapılar kapalı olduğu için tutunamayarak düştüğünü, müteveffanın kusurlu olduğu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporları doğrultusunda olayda davalının %20, müteveffanın %80 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, anne ...için 10.473,97 TL maddi, 10.000 TL manevi; baba ... için 10.079,33 TL maddi, 10.000 TL manevi; kardeşler..., ..., ... ve ...için ayrı ayrı 2.000'er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 07.03.2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, temyiz harcı peşin alındığından davalıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.