muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2034, Karar No: 2024/243, Tarih: 18.01.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... ... A.Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet olunan ... ... A.Ş. vekili; borca itiraz davası nedeniyle icra mahkemesi kararı kesinleşene dek satış isteme süresinin işlemeyeceğini, hacizlerinin ayakta olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve şikayetin reddi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İcra Mahkemesince verilen karara karşı istinaf veya temyiz yoluna başvurulmasının satıştan başka icra işlemlerini durdurmayacağı, bir icra işlemi olan satış talebinin ise yapılabileceği ancak süresi içerisinde şikayet olunan ... tarafından satış talebinde bulunulmadığı ve dolayısıyla şikayete konu sıra cetvelinde 2. sırada yer verilen ... İcra Müdürlüğünün 2019/68400 Esas sayılı dosyasından konulan haczin satış tarihi itibari ile düşmüş olduğu belirtilerek, şikayet olunan vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... ... A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayet olunan ... ... A.Ş. vekili; istinaf dilekçelerinde ileri sürülen gerekçeler ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelinde sıraya itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 169/a-son maddesi ile 364 üncü maddesinin üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle, İİK'nın 169/a-son maddesi uyarınca borca itiraz davasının reddi kararına karşı istinaf yoluna başvurulmasının hiçbir icra muamelesini durdurmayacak olmasına göre, usul ve kanuna uygun olup, şikayet olunan ... ... A.Ş. vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ... ... Anonim Şirketine yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ... ... Anonim Şirketine yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7372, Karar No: 2014/26146, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/7372 E.  ,  2014/26146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/338788

Mahkemesi : Alaşehir(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 17/09/2013

Numarası : 2012/1142 - 2013/770

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

09/12/2014 günü Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 09/11/2013 tarihinde öldüğü anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, sair yönleri incelenmeyen hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/983, Karar No: 2025/1801, Tarih: 07.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/983 E.  ,  2025/1801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3273 E., 2023/3673 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turhal 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/223 E., 2023/585 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ...'e demans teşhisi konulduğunu ve vasi tayini için dava açıldığını, davacının aile bireylerini tanımakta ve temel görevleri yapmakta güçlük yaşadığını, uzun süredir husumetli olduğu kardeşi davalıya dava konusu 314 ada 16 parsel sayılı taşınmazdaki 1/4 payını 5.200,00 TL bedelle sattığını, davalının davacının ehliyetsiz durumundan faydalandığını ileri sürerek dava konusu taşınmazın 1/4 payının tapu kaydının iptali ile davacı adına tescilini talep etmiş, yargılama sırasında davacıya karısı yasal danışman olarak atanmış, davacının ölümü ile mirasçıları davaya devam etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın taraflara miras yoluyla intikal ettiğini, bu taşınmazın kullanımı hususunda taraflar arasında zımni anlaşma olduğunu, davacının aynı dönemde devrettiği diğer taşınmazların da araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ...'in taşınmazın devir tarihi 24.10.2018 tarihinde hukuki işlem ehliyeti olup olmadığına dair ... Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı'nın mütalaası ile Adli Tıp 4. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp 1. Üst Kurulu raporu arasındaki çelişkilerin değerlendirilmesi ve tüm raporlar değerlendirilerek ...'in işlem tarihinde fiil ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda dosya kapsamına alınan son rapor olan İstanbul Bakırköy Prof. Dr. ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma hastanesinin 25.05.2023 tarihli heyet raporunda ...'in işlem tarihinde hukuki işlem ehliyetinin bulunmadığının saptandığı, davalı tarafın devre ilşkin ödeme veya ödeme yerine geçecek belge de sunamadığı, taşınmazın devir tarihinde resmi senette belirtilen değerin, bilirkişi marifeti ile belirlenen değerinden çok düşük olduğu ve işlem tarihinde fiil ehliyeti olmayan ... tarafından yapılan satışın hukuken geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Adli Tıp 4. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp 1. Üst Kurulu'nun raporları ile davacı ...'in işlem tarihinde fiil ehliyeti bulunduğunun anlaşıldığı, Adli Tıp 1. Üst Kurulu'nun raporundan sonra İlk Derece Mahkemesince yeniden farklı bir hastaneden rapor alınması ve bu rapora dayalı olarak davacıların murisi ...'in tasarruf tarihi itibariyle fiil ehliyetinin bulunmadığı değerlendirilerek davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek davalı vekilinin istinaf talebinin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulması suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; lk Derece Mahkemesince maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için bilirkişi raporu alındığını, Adli Tıp Kurumu raporuna üstünlük tanınmasının doğru olmadığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, ehliyetsizlik hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11043, Karar No: 2022/10995, Tarih: 01.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11043 E.  ,  2022/10995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Sanık hakkında verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

2) Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/18562 numaralı soruşturma evrakının onaysız fotokopi olduğu anlaşılmakla, hükme esas alınan belgelerin aslı veya onaylı örneklerinin dosya içinde bulundurulmaması suretiyle CMK’nın 169. maddesine aykırı davranılması,

3) Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 17/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiği gibi, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre usulüne uygun tebliğ yapılabilmesi için, kendisine tebligat yapılacak kimse veya belirtilen maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim etmesi ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerektiğinden, 17/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine

dair karara yönelik, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca şüphelinin adresinde yapılan tebligat evrakında, keyfiyetin haber verildiği komşunun daire numarası, ismi gibi ayırt edici hiçbir özelliğinin belirtilmediği, bu yönüyle yapılan tebliğ işleminin de usulsüz olduğu anlaşıldığından;

dair karara yönelik, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca şüphelinin adresinde yapılan tebligat evrakında, keyfiyetin haber verildiği komşunun daire numarası, ismi gibi ayırt edici hiçbir özelliğinin belirtilmediği, bu yönüyle yapılan tebliğ işleminin de usulsüz olduğu anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

4) Kabule göre de;

a) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Suç tarihi olan 18/05/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

c) Adli sicil kaydında görülen Eskişehir 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/1124 esas, 2008/359 karar sayılı ilamı nedeniyle ertelemeye engel sabıkası bulunan sanık hakkında

hükmolunan cezanın, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmesi,

d) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31781, Karar No: 2014/2387, Tarih: 03.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31781 E.  ,  2014/2387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/204008

MAHKEMESİ : Bakırköy 23. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2012

NUMARASI : 2007/408 (E) ve 2012/677 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın süresine göre suça sürüklenen çocuk S.. T.. müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede:

Karar başlığına 16.02.2004 olan suç tarihinin 16.12.2003 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, gerekçeli karar içeriğinden suça sürüklenen çocuk S.. T.. hakkındaki hükmün 03.03.2004 tarihli eylemle ilgili olarak verildiğinin anlaşılması ve bu eylemin gece vakti işlenmesi nedeniyle suçun nitelikli hali olan 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinin uygulanması gerektiğinden aynı yasanın 66/3. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk S.. T.. için zamanaşımı süresinin dolmadığı ve UYAP üzerinden yapılan incelemede sanık E.. K..'ın suç tarihleri olan 16.02.2004 ve 03.03.2004 tarihlerinde Cezaevinde olmadığı anlaşıldığından tebliğnamadeki bu hususlarla ilgili düşüncelere katılınmamış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I- Sanıklar E.. K.. ve K.. T..'in tüm evrelerde 16.02.2004 tarihli suçu işlemediklerini savunduklarının anlaşılması karşısında; temyiz dışı sanık E.. B..'ın “Kamil bana bu işyerine daha öncede girdik dedi” şeklindeki soyut suç atması dışında sanıklar E.. K.. ve K.. T..'in yüklenen suçu işlediklerine dair, cezalandırılmalarına yeterli, her türlü kuşkudan uzak,hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğu kararda gösterilmeden yazılı şekilde cezalandırılmalarına karar verilmesi,

II- Kabule göre de;

1-Hükmün gerekçe bölümünde 03.03.2004 tarihinde işyerinden 101 adet İngiliz siyah renkli kürk deri, 250 adet kahverengi güderi, 387 adet saman eskitme

deri, 40 adet kahve gri eskitme derinin çalındığı gerekçesiyle suça sürüklenen çocuk ve sanıkların cezalandırılmasına karar verildiği kabul edilmiş ise de, anılan suça konu eşyaların 16.02.2004 tarihinde gerçekleşen hırsızlık olayı esnasında çalınan eşyalar olduğu gözetilmeyerek dosya içeriği uyuşmayan gerekçeye dayanılarak mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanıklar E.. K.. ve K.. T..'in hükmün esasını oluşturan kısa karada ve hükümde iki ayrı hırsızlık suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği halde hükmün gerekçe bölümünde sadece 03.03.2004 tarihli eylemleriyle ilgili gerekçe yazılıp 16.02.2004 tarihli eylemleriyle ilgili gerekçe gösterilmeksizin cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Sanıklar E.. K.. ve K.. T..'in hükmün esasını oluşturan kısa karada ve hükümde iki ayrı hırsızlık suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği halde hükmün gerekçe bölümünde sadece 03.03.2004 tarihli eylemleriyle ilgili gerekçe yazılıp 16.02.2004 tarihli eylemleriyle ilgili gerekçe gösterilmeksizin cezalandırılmalarına karar verilmesi,

3-16.02.2004 tarihli eylem yönünden; 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanıklar E.. K.. ile K.. T..'in suç tarihinde yanlarında suça sürüklenen çocuk S.. T.. ve temyiz dışı sanık E.. B.. olduğu halde müştekinin muhkem olduğu belirlenen PVC doğrama kapı kilidini zorlamak suretiyle işyerine girmeleri şeklinde gerçekleşen eylemlerinin 765 sayılı TCK'nın 493/1-son,522. ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/4, 119/1-c, 151/1. maddelerindeki hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçuna uyduğu ve müştekinin şikayetinden vazgeçtiği gözetilerek her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken,sanıklar Erkan ve Kamil'in eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesindeki suça uyduğu ve 5237 sayılı TCK hükümlerinin sanıklar yararına olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

4-03.03.2004 tarihli eylem yönünden; 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3.maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1.

4-03.03.2004 tarihli eylem yönünden; 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3.maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1.

maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; suça sürüklenen çocuk S.. T.. ve sanıklar E.. K.. ile K.. T..'in suç tarihi olan 03.03.2004 gecesi saat 02:30 sıralarında yanlarında temyiz dışı sanık E.. B.. olduğu halde müştekinin muhkem olduğu belirlenen PVC doğrama kapı kilidini zorlamak suretiyle işyerine girmeleri şeklinde gerçekleşen eylemlerinin 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 62, 522. ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 116/4, 119/1-c, 151/1. maddelerindeki hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçuna uyduğu ve müştekinin şikayetinden vazgeçtiği gözetilerek her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, sanıklar Erkan ve Kamil'in eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d, suça sürüklenen çocuk Serkan'ın eyleminin aynı Kanunun 142/2-d ve 31/3. maddelerindeki suça uyduğu ve 5237 sayılı TCK hükümlerinin suça sürüklenen çocuk ve sanıklar yararına olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş,suça sürüklenen çocuk S.. T.. ile sanıklar K.. T.. ve E.. K..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 03/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.