muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21544, Karar No: 2012/24819, Tarih: 03.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21544 E.  ,  2012/24819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2632, Karar No: 2010/969, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/2632 E.  ,  2010/969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle: "Kayıt miktar fazlasının zilyetlikle kazanılıp kazanılamayacağı noktasında araştırma yapılması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 1410 sayılı parselin teknik bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen krokide (1) no ile gösterilen 93553 metrekarelik bölümünün...mirasçıları adına, (2) no ile gösterilen 93553 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları adına, (3) no ile gösterilen 93553 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları adına, (4) no ile gösterilen 93553 mekrekarelik bölümünün ... mirasçıları, (5) no ile gösterilen 93553 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları, (6-A) ile gösterilen 113276 metrekarelik bölümünün ... adına, (6-B) ile gösterilen 113276 metrekarelik bölümünün Penbe Yirik mirasçıları, (6-C) ile gösterilen 113276 metrekarelik bölümünün ... mirasçısı ..., (7) no ile gösterilen 339107 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları adlarına payları oranında tesciline; çekişme konusu 1411 sayılı parselin teknik bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen krokide (8) no ile gösterilen 360440 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları, ..., ... ve ......adına, (11-A) ile gösterilen 165151 metrekarelik bölümünün ..., (11-B) ile gösterilen 165151 metrekarelik bölümünün Penbe Yirik mirasçıları, (11-C) ile gösterilen 1651 metrekarelik bölümünün ... mirasçısı ..., (12) no ile gösterilen 94135 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları, (15) no ile gösterilen 24772 metrekarelik bölümünün... ve ...mirasçıları adlarına payları oranında tesciline, çekişme konusu 1412 sayılı parselin teknik bilirkişi rapor ve krokisinde (10-C) ile gösterilen 61437 metrekarelik bölümünün ... mirasçısı ..., (13) no ile gösterilen 15713 metrekarelik bölümünün ...(...) adına, (14) no ile gösterilen 83400 metrekarelik bölümünün... (...) ve ...(...) mirasçıları, (16) no ile gösterilen 107575 metrekarelik bölümünün... (...), ... mirasçıları, ...(...) mirasçıları, (17) no ile gösterilen 107575 metrekarelik bölümünün ... ve ... adına payları oranında tesciline, çekişme konusu 1413 sayılı parselin teknik bilirkişi heyetinin rapor ve krokisinde (10-B) ile gösterilen 68483 metrekarelik bölümünün ... mirasçısı ..., (18) no ile gösterilen 112717 metrekarelik bölümünün ... adına tesciline, çekişme konusu 1414 sayılı parselin teknik bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen krokide (9-A) ile gösterilen 50789 metrekarelik bölümünün ... mirasçıları, (89-B) ile gösterilen 50789 metrekarelik bölümünün ... Kanarı

mirasçıları, (10-A) ile gösterilen 32622 metrekarelik bölümünün ... mirasçısı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili, müdahil ... vekili, Davalı ... mirasçıları, ... mirasçıları, ... mirasçıları, ... mirasçıları,...mirasçıları, ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, çekişme konusu 1413 ve 1414 sayılı parsellere ilişkin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

1-Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, çekişme konusu 1413 ve 1414 sayılı parsellere ilişkin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

2- 1410, 1411 ve 1412 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazlarının reddine; ancak, çekişme konusu 1410 sayılı parselin, krokide (1) no ile gösterilen bölüm hakkında, bu bölüme uyduğu belirlenen 23.3.1968 tarih ve 90 sıra numaralı tapu kaydı nedeniyle...mirasçıları adına tescil kararı verilmiş ise de; tapu kaydı 19.6.1990 tarih ve 8 sıra numaralı tapu kaydı ile ... oğlu... adına tedavül gördüğü halde... adına tesciline karar verilmemesi, krokisinde (2) no ile gösterilen bölümün, bu bölüme uyduğu belirlenen 23.3.1968 tarih 91 sıra numaralı tapu kaydı nedeniyle ... ...mirasçıları adına tesciline karar verilmiş ise de; söz konusu bu tapu kaydı da 12.6.1990 tarih ve 6 sıra numaralı kayıt ile 63600/70000 payı ... oğlu... 6400/70000 payı ... oğlu ...adına olmak üzere tedavül gördüğü halde bu malikler adına hisseleri oranında tesciline karar verilmemesi, krokisinde (5) no ile gösterilen bölümün, bu bölüme uyduğu belirlenen 23.3.1968 tarih ve 94 sıra numaralı tapu kaydı nedeniyle ... mirasçıları adına tesciline karar verilmiş ise de; tapu kaydı 19.1.1987 tarih ve 1 sıra numaralı kayıt ile Tevfik oğlu ... intikal ettiği halde ... adına tescil kararı verilmemesi, çekişme konusu 1411 sayılı parselin krokisinde (12) no ile gösterilen bölümün, bu bölüme uyduğu belirlenen 23.3.1968 tarih ve 105 sıra numaralı tapu kaydı nedeniyle ... mirasçıları adına tesciline karar verilmiş ise de; tapu kaydının 12.6.1990 tarih ve 5 sıra numaralı kayıt ile 31800/76000 payı ... kızı ..., 31800/76000 payı ... kızı ..., 12400/76000 payı ... oğlu ... adına olmak üzere tedavül gördüğü halde bu malikler adına ve hisseleri oranında tesciline karar verilmemesi, yine, çekişme konusu 1412 sayılı parselin krokisinde (16) no ile gösterilen bölümünün, uyduğu belirlenen 23.03.1968 tarih ve 109 sıra numaralı ve tedavülü olan 19.6.1990 tarih ve 9 sıra numaralı tapu kaydı nedeniyle 1/3 payları oranında..., ... ve ...adına tesciline karar verilmiş ise de söz konusu 19.6.1990 tarih ve 9 sıra numaralı tapu kaydı ile 2/4 pay ..., 1/4 pay ...ve 1/4 pay ... adına intikal ettiği halde malikleri adına tapudaki hisseleri oranında tescile karar verilmemesi, 3402 sayılı Yasa'nın 40. maddesi gereğince isabetsiz temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28138, Karar No: 2018/16326, Tarih: 20.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/28138 E.  ,  2018/16326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 26. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu kabul ederek, İlk Derece Mahkeme'sinin kararı ortadan kaldırılarak, davanın kabulüne karar vermiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2550, Karar No: 2018/223, Tarih: 25.01.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/2550 E.  ,  2018/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri yollamasıyla 314/2, 220/7, 62, 53, 58/9 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan tayin olunan temel cezada 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi gereğince artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde aşağıdaki hususlar dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında suç adının "silahlı terör örgütüne yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" olarak yazılması,

2-TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

3-Silahlı terör örgütüne yardım suçundan mahkumiyetine hükmolunan sanıkların cezalarının 3713 sayılı Kanunun 17. maddesi uyarınca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107'nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 108'inci maddesi hükümlerine göre infaz edileceği gözetilmeden, sadece örgüt mensubu suçlular hakkında uygulama imkanı bulunan TCK'nın 58/9. maddesinin örgüt mensubu olmayan sanıklar bakımından tatbikine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, bu itibarla hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlığındaki suç adı kısmından “silahlı terör örgütüne üye olma” ibaresinin çıkarılarak yerine “Silahlı terör örgütüne yardım etme” ibaresinin eklenmesi, hükümden TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın bütünüyle çıkarılarak "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK'nın 53. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi ve TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın bütünüyle çıkarılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13174, Karar No: 2014/18485, Tarih: 15.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/13174 E.  ,  2014/18485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosyaya eklenmesi gerekli görüldüğünden;

4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun 336. maddesinde "Evlilik devam ettiği sürece ana ve baba velayeti birlikte kullanırlar." hükmü mevcuttur. Bu madde hükmüne göre eşlerden herhangi birisine öncelik veya üstünlük tanınmamıştır. 342. maddesinde de ayrım yapılmaksızın anne ve babanın çocuğu velayetleri çerçevesinde temsil edecekleri ilkesi getirilmiştir.

Emredici nitelikteki bu hükümler, evlilik birliği içinde velayetin kullanılması kapsamında, ana ve baba tarafından çocuk adına açılacak tüm davalar yönünden geçerlidir. Buna göre, asıl olan eşlerin birlikte dava açmaları ise de bunlardan birisi tarafından açılacak davaya diğer eşin sonradan icazetini bildirip olumlu iradesini ortaya koyması ile velayetin birlikte kurulması gerçekleşmiş olacağından yeterlidir.

İşbu davada, davanın zarar gören küçük adına babası ... tarafından açıldığı anlaşılmakla, davacının sağ eşi (anne) ...'ın davaya icazetini bildirmesi veya icazetini gösteren imzası noterden onaylı belgeyi ibraz etmesi sağlanarak, bu belgenin dosyaya eklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/781, Karar No: 2017/373, Tarih: 03.10.2017

**Ceza Genel Kurulu         2016/781 E.  ,  2017/373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 18.11.2009

Sayısı : 784-852

Tefecilik suçundan sanık ...'in 5237 sayılı TCK'nun 241 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 10.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Hatay 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.11.2009 gün ve 784-852 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 24.12.2013 gün ve 12957-12515 sayı ile;

“Tefecilik suçunda suç tarihinin, kazanç elde etmek amacıyla ödünç para verilen tarih olduğu, katılanın ifadeleri ve sanığın savunması itibarıyla 2004 Mart'ta yapılan yerel seçimler döneminde faiz karşılığı para verildiğinin anlaşılması karşısında; atılı suçun, 2279 sayılı Kanunun 17. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, 2004 Mart olan suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bozulmasına, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 19.02.2014 gün ve 205946 sayı ile;

“...5237 TCK'nun 'Tefecilik' başlıklı 241. maddesinde; bir kimsenin kazanç elde etmek amacıyla faiz karşılığında para verme işlemi suç olarak düzenlenmiştir. Suçun konusunu 'kazanç' karşılığı verilen ödünç para oluşturmaktadır. Şüphesiz yetkili kurumların onayıyla bu işlemin yapılması suç teşkil etmeyecektir. Suçun oluşumu için öncelikle başka birine ödünç para verilmelidir. Kanun metninde paradan söz edilmişse de para yerine geçen altın ve hisse senedi gibi değerler de bu kapsamda mütalaa edilebilir.

Paranın kazanç elde etmek amacıyla verilmesi gerekir. Ancak asıl sorun, bir kimsenin kazanç elde etmek amacıyla faiz karşılığında para verme işleminin bir kez gerçekleştirmesi durumunda suçun oluşup oluşmayacağına ilişkindir. Doktrinde bu husus tartışmalı olup bir kısım yazarlarca; fail tarafından bu işin sürekli yapılmasının gerekmediği, madde metninde 'başkasına' ödünç para verilmesinden bahsedildiği, söz konusu kelime çoğul anlamda kullanılmadığı gibi madde gerekçesinden de farklı bir anlam çıkartılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle bir defa dahi faiz karşılığı ödünç para verilmesi durumunda bu suçun oluşacağını ifade edilmektedir. Yargıtay 5. Ceza Dairesi birçok kararında suçun oluşması için önceki kanunda olduğu gibi süreklilik şartının bulunmadığını belirtmiştir.

Aynı kimseye birden fazla ve kısa aralıklarla kazanç sağlamak amacıyla borç para verilirse zincirleme suç, farklı kişilere ödünç para verilmesi durumunda ise gerçek içtima hükümlerinin uygulanması gerekir.

Söz konusu suç, ivaz karşılığında ödünç paranın borç alana verilmesiyle tamamlanmış olmaktadır. Diğer ifade ile suçun tamamlandığı an, ödünç sözleşmesinin yapıldığı zaman değildir. Ödünç sözleşmesi, ödünç veren bakımından akdin konusunu oluşturan misli eşyanın mülkiyetini ödünç alana geçirme borcunu doğurur. Zilyetliğin devri ile mülkiyet de ödünç alana geçmektedir. Bu nedenle tefecilik suçu, ivaz karşılığı ödünç verilen paranın mülkiyetinin borç alana geçtiği anda tamamlanmış olur. Suçun tamamlanması için ivazın, paranın vadesinde geri ödenmemesinin veya icra takibine konu olmasının bir önemi yoktur. Tarafların ödünç para verme hususunda imzaladıkları sözleşme tarihinin de suç tarihi olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Suçun tamamlanma anı zamanaşımı açısından önem arz eder. Bu itibarla borç para verilmesiyle zamanaşımı da işlemeye başlayacaktır.

Dava konusu olayımızda ise, Yüksek Daire suç tarihini 2004 yılının Mart ayı olarak kabul etmişse de; katılan ... 17.06.2008 tarihli şikâyet dilekçesinde, borç para aldığı tarih konusunda bir açıklamada bulunmamıştır. Ancak 20.06.2008 tarihinde Cumhuriyet savcılığındaki ifadesinde iki yıl önce şüpheliden 3.000 Avro borç para aldığını söylemiştir. Dosya arasında bulunan 08.07.2008 tarihli polis tutanağı ile şüphelinin iş yerinde ele geçirilen ve kapağında 'Yevmiye' yazılı defter üzerinde yapılan incelemede; defterin on dokuzuncu sayfasında katılana 25.03.2006 tarihinde 3.000 Avro verildiği yazılı olup katılanın yaptığı ödemeler de görülmektedir. Bu durum suç tarihinin 2006 yılı olduğunu doğrulamaktadır. Diğer yandan sanık tarafından icraya konulan senedin üzerinde düzenleme tarihi 25.03.2004 olarak belirtilmesine karşın ödeme tarihinin 31.08.2007 olarak gösterilmesinin, hayatın olağan akışına aykırı olması nedeniyle bu tarihlerin sonradan düzenlendiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla sanığa isnat edilen suçun dava zamanaşımına uğramadığı gözetilerek hükmün esasının incelenmesi gerektiği...” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince 18.04.2016 gün ve 2669-4002 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı tefecilik suçunun suç tarihinin belirlenmesi ve buna bağlı olarak dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespitine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı tefecilik suçunun suç tarihinin belirlenmesi ve buna bağlı olarak dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespitine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan ...'ın, suç tarihine ilişkin bir açıklamada bulunmaksızın Cumhuriyet Başsavcılığına verdiği 17.06.2008 tarihli şikâyet dilekçesi ile sanıktan faizle borç para aldığını belirtmesi üzerine sanığın evinde yapılan arama sonucunda el konulan defterde, aralarında katılanın da bulunduğu bazı kişilerin isimleri ile bunların karşısında para miktarları ve tarihlerin yazılı olduğu, katılanın adının yazılı olduğu bölümlerde el yazısı ile "25.03.2006", "2004" ve "2005" tarihleri ile "3.000 x 5 +150 ödendi" ibaresinin yazılı olduğu,

Sanığın katılan aleyhine başlattığı icra takibine ilişkin dosyadaki bononun incelenmesinde; borçlunun katılan, alacaklının sanık, düzenleme tarihinin 25.03.2004, ödeme tarihinin 31.08.2007, miktarın ise 3.500 Avro olduğu tespitlerine yer verildiği,

Katılan ...'ın savcılıkta 20.06.2008 tarihinde; iki yıl önce sanıktan 3.000 Avro borç alıp karşılığında aynı bedelli bono verdiğini, her ay sanığa 200 Avro ödeme yaptığını, ayrıca değişik tarihlerde 2.500 Lira ile 600 Avro verdiği halde sanığın kendisinden faiz istediğini beyan ettiği,

Mahkemede 13.05.2009 tarihinde; yaklaşık beş sene önce sanıktan borç para alıp faizini ödediğini, geri kalan kısmı ödeyemeyince sanık tarafından aleyhine icra takibi başlatıldığını, 29.06.2009 tarihinde ise; Cumhuriyet savcılığında ifade verdiği zaman borç aldığı tarihi kesin olarak hatırlamadığını, ancak senedi görünce 2004 yılında borç aldığını hatırladığını dile getirdiği,

Hükümden sonra mahkemeye verdiği 22.03.2010 havale tarihli dilekçesinde; 2004 yılı yerel seçimlerinden önce sanıkla birlikte yürüttükleri siyasi faaliyet kapsamındaki ihtiyacından dolayı 2004 yılında sanıktan borç aldığını ve şikâyetinden vazgeçtiğini belirttiği,

Sanık ...'in aşamalarda; daha önceki yerel seçimlerde aynı siyasi partinin faaliyetleri kapsamında çalıştıklarından katılana 3.500 Avro borç verip, karşılığında aynı bedelli senet aldığını, katılan borcunu ödemediği için icra takibi başlattığını, evinde ele geçirilen defterdeki miktarların ise katılanla aralarındaki alışveriş ilişkisinden kaynaklandığını savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından; "tefecilik suçu" üzerinde durulması gerekmektedir.

Tefecilik suçu, 5237 sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" başlıklı dokuzuncu bölümününde yer alan 241. maddesinde; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır" biçiminde düzenlenmiş,