muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23074, Karar No: 2015/27949, Tarih: 08.10.2015

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız). İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. Ancak işçinin çalışma olanağının olup olmadığı somut olarak ortaya konmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “....” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davalı şirket, dava dışı .... Belediye Başkanlığı’na ait ve kiraladığı bir çok kafe işletmesinden bir kaçının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı almış ve devir ve demirbaşların satışı kararı alınan kafelerde çalışan işçilerden Belediye Başkanlığı’nın diğer alt işverenlerine geçişi kabul etmeyenlerin iş sözleşmelerini bu nedenle feshetmiştir. Dosya içeriğine göre davalının daha bir çok kafe işletmeye devam ettiği sabit olduğu gibi fesihten sonra bu işlettiği kafelerde çalışan personelin fazla çalışmalarının yoğun bir şekilde arttığı ve bu fazla çalışmaların bir çok personel ile normal mesai olarak yapılabileceği, kısaca istihdam edilecek personel gerekliliği bilirkişi raporunda tespit edilmiştir. Ayrıca bu işletmelerde işlerin yoğun olduğu zaman gündelikçi tabir edilen kişilerinde ayrıca çalıştırıldığı beyan etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalının kiraladığı kafelerden bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı, işyerinin bir bölümün devridir. Zira işyerini kiralayacak kişi işletmeye devam etmektedir. Devir ise kural olarak fesih hakkı vermez. Diğer taraftan bir an için devir nedeni ile işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiği kabul edilse dahi, dosyaya göre işveren fesih dışındaki çözüm yollarına başvurmamış, örneğin fazla mesailerin veya gündelikçi işçilerin istihdamına son verilmesi gibi, feshin son çare olması ilkesine aykırı davranmıştır. Fesih geçerli nedene dayanmamaktadır. Davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 194.00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 08/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3291, Karar No: 2013/11077, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3291 E.  ,  2013/11077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Düşme, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin içeriği itibariyle, kasten yaralama suçundan verilen düşme kararına yönelik olmayıp,mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, olay günü turnuvada kazanılan madalyayı karne töreni sırasında dağıtmayan müşteki okul müdür yardımcısına eliyle vurarak basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı ve aynı zamanda okulun camlarını kırarak ve yangın tüpündeki köpüğü okul içerisine boşaltıp kirleterek zarar verdiği, bilahare bu zararı nakden ödemek suretiyle giderdiği,böylelikle üzerine yüklenen kamu malına zarar verme suçunun subut bulduğuna ve uygulamaya yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/49, Karar No: 2013/2025, Tarih: 14.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/49 E.  ,  2013/2025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAHİLİ DAVALILAR: ... VD.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

.... Hukuk Mahkemesince verilen 27.04.2011 gün ve....Karar sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi süresinde davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Çekişme konusu 417 ve 422 parsel sayılı taşınmazların kadastro askı ilan tutanaklarının evrak arasına alınmadığı, öte yandan, mahallinde yapılan ugulama neticesinde inşaat mühendisi ile ziraat mühedisi bilirkişiler tarafından düzenlenen 21.02.2011 havale tarihli raporda; anılan taşınmazların 15.01.1982 tarihinde onanan imar planı içerisinde bulunduğunun belirtildiği halde, çekişme konusu taşınmazların imar uygulaması ile sicil kayıtlarının kapatılıp kapatılmadığı ve imar uygulaması ile çekişme konusu yerde imar parsellerinin oluşup oluşmadığı ve bu parsellerin imar uygulaması ile hangi parsellere gittiği hususlarının ilgili yerlerden sorulmadığı ve dayanak belgelerin getirtilmediği anlaşılmakla,

Davaya konu 417 ve 422 parsel sayılı taşınmazların yeraldığı kadastro askı ilan tutanaklarının (hangi tarihte askıya çıkartıldığı, hangi tarihte indirildiği hususlarının yeraldığı tüm belgelerle birlikte) ilgili mercilerden istenmesi,

Öte yandan; 417 ve 422 parsel sayılı taşınmazların imar uygulamasına alınıp alınmadıkları, sicil kayıtlarının kapatılıp kapatılmadığı, imar uygulamasına alınmış olmaları halinde bu parsellerin imarla gittiği parsellerin hangileri olduğu, dayanak imar uygulamasının ayakta olup olmadığı (idari yargıda iptal edilip edilmediği) hususlarının ilgili tapu sicil müdürlüğü ile ilgili belediyeden sorularak ve dayanak tüm kayıtlar ile imarla oluşan tedavüllü tapu kayıtlarının getirtilerek evrak arasına eklenmesi,

Geri çevirmeyle istenilen belgelerinin eksiksiz temin edilip edilmediği denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1892, Karar No: 2012/34846, Tarih: 17.04.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1892 E.  ,  2012/34846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız ... keşide etmek suçundan sanık ...'nın, 5941 sayılı ... Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1.maddeleri uyarınca 1.400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.12.2010 tarihli ve 2010/479 esas, 2011/2021 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 24.10.2011 gün ve 2011/13390/54777 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2012 gün ve 2011/375338 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Hükmün İnfazı sırasında, para cezasının süresinde ödenmemesi üzerine, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 1.maddesi uyarınca 1.400,00 TL adli para cezasının, bir günlüğü 100,00 TL üzerinden hesaplanarak hapse çevrilmesine dair aynı Mahkemenin 15.07.2011 tarihli ek kararının, ilk karardaki esasa ilişkin hata sebebiyle kanun yararına bozulması halinde hukuken yok hükmünde olacağı düşünülerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 5941 sayılı Kanun'un 5/1.maddesi uyarınca hükmedilen 77 gün adli para cezası üzerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1.maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim neticesinde 64 gün adli para cezası yerine, 70 tam gün adli para cezasına ve günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplandığında da 1.280,00 TL yerine, yazılı şekilde 1.400,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında,

2-Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve ... Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun'un 16/1.maddesi ile hüküm tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5941 sayılı ... Kanunu'nun 5/1.maddeleri karşılaştırıldığında, 3167 sayılı Kanun uyarınca sanığın bir yıl süre ile ... hesabı açmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği halde, 5941 sayılı Kanun gereğince süresiz ... düzenlemekten ve ... hesabı açmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği, ayrıca para cezasının ödenmemesi halinde 3167 sayılı kanun uyarınca verilen para cezasının bir günlüğünün 100,00 TL üzerinden hapse çevrilecek olmasına karşın, 5941 sayılı Kanun gereğince verilen para cezasının ödenmemesi halinde, esas hükümde yer alan gün miktarınca hapse çevrileceği nazara alındığında, 3167 sayılı Kanun'un sanık lehine olduğu gözetilmeden, sanık aleyhine olacak şekilde 5941 sayılı ... Kanunu'na göre hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümden sonra 03.02.2012 tarih ve 28193 (Mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6273 sayılı "... Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"la 5941 sayılı "... Kanunu'nda değişiklikler yapılmış olup; kanun yararına bozma yolunun, hâkim ya da mahkemeler tarafından verilip, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlerdeki, verildikleri tarihte yürürlükte bulunan hukuk kurallarına aykırılıkların giderilmesi için başvurulan olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7.maddeleri uyarınca, hükümlünün hukuksal durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinin mahkemesince yapılarak, bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 23.08.2009 tarihinde işlediği 3167 sayılı Kanun’un 16/1.maddesinde düzenlenen "karşılıksız ... keşide etme" suçundan kamu davası açılmış; mahkeme tarafından lehe olduğu kabul edilen 5941 sayılı Kanun'a göre uygulama yapılarak sanığın 1400.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve ... düzenleme ve ... hesabı açmasının yasaklanmasına karar verilmiştir.

Çözümlenmesi gereken öncelikli mesele, suç tarihinde yürürlükte olan 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve ... Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun ile sonradan 20.12.2009 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5941 sayılı ... Kanunu’ndan hangisinin sanığın lehine olduğunun belirlenmesidir.

Lehe kanunun belirlenirken, bu kanunların olaya ayrı ayrı uygulanarak sonuç cezaların ve diğer yaptırımların belirlenmesi; öncelikle asıl cezalar karşılaştırılarak daha az cezayı gerektiren kanunun lehe olduğunun kabul edilmesi, asıl cezalar eşit ise diğer yaptırımlar karşılaştırılarak lehe kanunun saptanması gerekmektedir.

Mahkeme, 3167 sayılı Kanun uygulandığında temel para cezasının ... bedeli olan 2000.00 TL olarak belirleneceğini ve 1 yıl süreyle ... hesabı açtırmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerekeceğini adli para cezası miktarları karşılaştırıldığında bankanın ödemekle yükümlü olduğu miktar düşüldükten sonra 5941 sayılı yasanın sanık lehine olduğunu belirtmiştir.

Keza, 5941 sayılı Kanun gereğince temel para cezası 77 gün olarak belirlenmiştir. TCK'nın 62.maddesi uygulandığında gün miktarı 1/6 oranında indirimle 64 gün adli para cezası ve bir gün karşılığı 20 TL olarak kabul edildiği için para cezası miktarı 1280 TL olacaktır. 2000 TL olan ... bedelinden bankanın ödemekle yükümlü olduğu 470 TL ile hesapta bulunan 8.92 TL. indirildiğinde, çekin karşılıksız kalan miktarı 1521.00 TL olarak hesaplanacaktır.

Hükmolunacak para cezası bu miktardan az olamayacağı için, 5941 sayılı Kanun'a göre sonuç olarak sanığa 1280.00 TL adlî para cezası ile ... düzenleme ve ... hesabı açma yasağına hükmolunması gerekecektir.

Hükmolunacak para cezası bu miktardan az olamayacağı için, 5941 sayılı Kanun'a göre sonuç olarak sanığa 1280.00 TL adlî para cezası ile ... düzenleme ve ... hesabı açma yasağına hükmolunması gerekecektir.

Bu itibarla; 3167 sayılı Kanun’un 16/1 ve 5237 sayılı Yasanın 62/1. maddeleri uygulanarak verilecek olan adlî para cezasının 1666.00 TL olması nedeniyle, 5941 sayılı Kanun sanığın lehine olup, Mahkemenin 5941 sayılı Kanun gereğince verilecek cezada hesap hatası yapılmış ise de, lehe yasa uygulaması doğru olduğundan, yerinde görülmeyen (2) numaralı kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE,

İhbarnamenin (1) numaralı bendindeki düşünce yerinde görüldüğünden; mahkemenin takdirine bağlı kalınarak 5941 sayılı Kanun’un 5/1.maddesi uyarınca tayin olunan 77 gün adli para cezasının 5237 sayılı Yasanın 62/1 ve 52/2.maddeleri uygulaması ile sonuç olarak 1280.00 TL. adli para cezası olarak belirlenmesine ve cezanın bu miktar üzerinden yerine getirilmesine, hükmün diğer bölümlerinin aynen infazına, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmek üzere dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1613, Karar No: 2021/8750, Tarih: 21.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1613 E.  ,  2021/8750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 21/09/2021 tarihinde davalı vekilleri Av.... ile Av.Emine Gündüz geldiler. Karşı taraf adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6.202,50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15251, Karar No: 2014/18073, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/15251 E.  ,  2014/18073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/900-2014/175

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.650,41 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 2.4.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.777,89 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 2.4.2014 tarih ve 2013/900 esas 2014/175 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki 30.5.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Ocak-Haziran 2008 döneminde memurların tamamına 2,91 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 24.6.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Ocak-Haziran döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 4,5 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır.Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 2.4.2014 tarih ve 2013/900 esas 2014/175 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.