muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/716, Karar No: 2025/1633, Tarih: 27.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2025/716 E.  ,  2025/1633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1012 E., 2024/2705 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malkara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/194 E., 2021/899 K.

Taraflar arasındaki taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkartılması, zilyetliğin tespiti ve kullanıcı şerhi verilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma talepli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma talebinin davanın niteliği gereği reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Tekirdağ ili Malkara ilçesi ... köyünde bulunan 846 parsel sayılı ve 4.252.283,27 metrekare yüzölçümlü taşınmaz orman niteliği ile Hazine adına kayıtlıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili Malkara ilçesi ... köyünde 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca çalışma yapıldığını, 846 parsel sayılı içerisinde bulunup dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği taşınmazın davacı tarafından 20 yıldan fazla zamandır kullandığını, çekişmeli yerin 2/B şartlarını taşımasına rağmen 2/B işlemine tabi tutulmadığını, davacının hayvancılık yaptığından bu alana ihtiyacının olduğunu ileri sürerek, dava dilekçesinde sınırlarını belirtilen çekişmeli taşınmazın 2/B madde uygulamasıyla orman sınırları dışına çıkarılarak Hazine adına tesciline, zilyedinin davacı ... olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu yerin orman vasfı olan yerlerden olduğunu ve 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi kapsamında olmadığından orman vasfından çıkarılmadığını, hukuka aykırı olarak davacı tarafça işgal edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı" gerekçesi ile, davanın aktif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; "orman sınırları içinde bulunan taşınmazları orman rejimi dışına çıkarma yetkisinin orman kadastro komisyonlarına ait olduğu, orman tahdidi içinde olan taşınmazın, hangi nedenle olursa olsun orman sınırları dışına çıkartılması isteğiyle orman idaresini zorlayıcı nitelikte davanın dinlenme olanağı bulunmadığı" gerekçesi ile, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

427,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 187,80 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2813, Karar No: 2024/9329, Tarih: 19.09.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/2813 E.  ,  2024/9329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1112 E., 2024/1108 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin hükmünün kaldırılarak yeni hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine nitelikli yağma suçundan verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/33043 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 53 üçüncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

B.İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2020 tarihli ve 2019/545 Esas, 2020/669 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında; 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 5 inci maddeleri uyarınca görevsizliğine karar verilmiştir.

C.İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2021/81 Esas, 2021/281 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında; 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) ve (h) bentleri, 35 inci maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 63 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına, mahsubuna karar verilmiştir.

D.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesinin 27.09.2021 tarihli ve 2021/2533 Esas, 2021/2860 Karar sayılı kararıyla; sanık ve müdafinin istinaf başvurusu üzerine,

"olayın 15/07/2019 günü saat 20:00'da meydana geldiği, olay tarihinde güneşin 20:40'da battığı, gece vaktinin ise TCK'nun 6/1-e madde ve fıkrası gereğince 21:40'da başlaması karşısında, eylemin geceden sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nun 149/1-h maddesinin uygulanamayacağı ve TCK'nun 35 madde ve fıkrası uyarınca takdiren 1/4 oranında indirim yapıldığı, ancak meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş şekli, sanığın suç için kat etmiş olduğu mesafe dikkate alındığında bu indirim oranından daha fazla indirim yapılması gerektiği" gerekçeleriyle sonuç olarak 4 yıl 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

E.Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.02.2024 tarih 2022/11759 Esas, 2024/2014 Karar sayılı kararıyla; sanık müdafinin temyiz başvurusu üzerine,

E.Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.02.2024 tarih 2022/11759 Esas, 2024/2014 Karar sayılı kararıyla; sanık müdafinin temyiz başvurusu üzerine,

"..5237 sayılı Kanun'un 280 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşma açılarak ve delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, 5271 sayılı Kanun'un 280 nci maddesi ve 303 üncü maddeleri kapsamına girmediği halde, duruşma açılmadan istinaf başvurusunun koşulları bulunmadığı belirlenen uygulama maddelerinin kararlardan çıkartılması ile yetinilmek suretiyle yazılı şekilde düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi," sebebiyle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

F.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 27.03.2024 tarih, 2024/1112 Esas, 2024/1108 Karar sayılı kararı ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda; "ilk derece mahkemesinin hükmü kaldırılarak, 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentleri, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 63 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına, mahsubuna" karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan beyanı, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığına ilişkin rapor gibi deliller karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık müdafiinin "mahkûmiyet için yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, beraat kararı verilmesi gerektiği, cezai ehliyet yönünden araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiğine" ilişkin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesinin 27.03.2024 tarihli ve 2024/1112 Esas, 2024/1108 Karar sayılı kararında sanık müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Yasa'nın 288 inci ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

19.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/39038, Karar No: 2015/32338, Tarih: 09.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/39038 E.  ,  2015/32338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2014

NUMARASI : 2014/29-2014/204

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı; davalılardan F.. B.. ve Ö.. D..’ın arsa sahibi oldukları taşınmaz üzerinde davalılardan İ.. H.. ve S.. E.. tarafından yüklenici sıfatıyla kat karşılığı yapılmakta olan inşaatta, bahçe katında 2 nolu daireyi 21.07. 2004 tarihinde 33.000 TL bedelle yüklenicilerden satın aldığını, daireye 10.000 TL tutarında kalıcı masraf yaparak yerleştiğini, ancak daha sonra Küçükçekmece Belediyesi tarafından gönderilen yazıdan daire olarak kendisine satılan yerin esasen projeye göre sığınak olduğu ve boşaltılması gerektiği, aksi halde İskân izni alınamayacağının bildirildiğini belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 43.000. TL tazminatın 21.07.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş, 30.10.2009 tarihli dilekçesi ile dava değerini 93,000 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar; davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulü ile, 42.970,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılar İ.. H.. ile S... E.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki dava ile 30.10.2009 tarihli dilekçesi ile dava değerini 93,000 TL olarak ıslah ederek, davalılardan bu miktarın yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiş; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmekle birlikte, reddedilen miktar yönünden davalılar İ.. H.. ile S.. E.. yararına vekâlet ücretine hükmedilmemiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT 12. maddesinde yer alan “(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” hükmü gereğince, AAÜT'nin 3. kısmına göre reddedilen miktar üzerinden davalılar İ.. H.. ile S.. E.. yararına ret sebebi ortak olduğundan tek vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece bu davalılar yararına vekâlet ücretine karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince davacının tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenle davalılar İ.. H.. ile S.. E..’nin temyiz itirazının kabulü ile temyiz edilen kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 1. Bendinde “davasının” ibaresinden sonra gelmek üzere “kısmen” sözcüğünün eklenmesine, 5. bent olarak “Davalılar İ.. H.. ile S.. E.. kendilerini vekille temsil ettirdiğinden davanın reddedilen kısmı üzerinden, AAÜT’nin 3/2. ve 12. maddeleri gereğince hesap ve takdir olunan 5.800,03 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,” söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2,50 TL. kalan harcın davalıdan alınmasına, 733,35 TL peşin alınan harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10177, Karar No: 2013/16125, Tarih: 19.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10177 E.  ,  2013/16125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2010 gün ve 2009/437-2010/212 sayılı kararı onayan Daire’nin 27/11/2012 gün ve 2010/13568-2012/19219 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müdür olarak atandığını ve 31.07.2001 tarihli ortaklar kurulu kararı ile müdürlük görevine son verildiğini, şirket hesabına gönderilen ve davalı tarafından çekilen 153.166,00 EURO’nun davalı yedinde kaldığını ileri sürerek, anılan meblağın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/13568 E,2012/19219 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 19.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7838, Karar No: 2013/23168, Tarih: 02.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/7838 E.  ,  2013/23168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, muris ...'nun evinde ev ve kişisel bakım hizmetinde Mayıs 2001 ve Mayıs 2008 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tefhim olunan kısa kararda, "davacının, 01.01.2002-01.05.2008 tarihleri arasında müteveffa ...'nun evinde çalıştığının tespitine" karar verilmiş iken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise, kısa kararda yer almayan ikinci bir hüküm fıkrası eklenerek, "dahili davalıların müteveffa ...'nun mirasını reddettikleri ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/2888 esas sayılı kararı ile sabit olduğundan dahili davalılar yönünden taraf sıfatı bulunmadığından reddine" karar verilmek suretiyle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde "hüküm sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir", hükmü öngörülmüştür. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgilidir.

Tarafların yüzüne karşı tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğundan, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu'nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince salt bu husus bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular üzerinde durulmadan, çelişkili şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve sair yönleri incelenmeksizin hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 02.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24922, Karar No: 2014/10085, Tarih: 07.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24922 E.  ,  2014/10085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kastamonu İş Mahkemesi

Tarihi : 01/08/2013

Numarası : 2012/293-2013/117

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı Başkent Elektrik Dağıtım AŞ. vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının şirketten ihaleyle iş alan alt işveren işçisi olduğunu davacının iş adinin fesih bildirim sürelerine uyularak haklı nedenle sonlandırıldığını, savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmayacağı hususunda ihtilaf bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı işveren 20.12.2010 tarihinde davacıya iş sözleşmesinin 31.03.2011 tarihinde sona ereceğine dair yazı imzalattığı görülmektedir. Her ne kadar mahkemece bu yazının davacıya hangi tarihte tebliğ edildiği belli olmadığı gerekçesiyle ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, belge tarihinin 20.12.2010 olması ve yazı içiriğinden iş sözleşmesinin 31.12.2010 değil 31.03.2011 tarihinin yazılı olması davacının kendisine imzalatılan bu belgenin farklı bir tarihte imzalatıldığını ispat edememesi karşısında ihbar tazminatı isteğinin reddine karar vermek gerekirken kabulü hatalıdır.

Mahkemece bu husus gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 07/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3794, Karar No: 2013/2363, Tarih: 27.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3794 E.  ,  2013/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın birden fazla polis memuruna karşı gerçekleştirdiği görevi yaptırmamak için direnme eylemi nedeniyle TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezasının artırılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü saat 20.20 sıralarında devriye görevi ifa eden polis ekibinin, sanığın arkadaşları ile birlikte bulunduğu aracı şüphe üzerine durdurmak suretiyle kimlik ve GBT kontrolünü yapmak istemesi üzerine sanığın “bu ne kardeşim, on defa durduruyorsunuz, sizin derdiniz ne, canımı sıkmaya başladınız” şeklinde sözlerle yapılan işleme tepki göstermesi karşısında, takviye ekip çağrılarak gelen takviye ekibin de yardımı ile şahıslar araçtan indirilip kimlikleri alınıp GBT sorgulaması yapıldığı sırada temyize gelmeyen sanık ...’un polis memuru ...’in üzerine yürüyerek “seninle sonra görüşürüz” diye tehdit edip iteklemesi üzerine bu şahsın biber gazı kullanılarak etkisiz hale getirilerek ekip otosuna alındığını gören sanığın görevli polis memurlarına hitaben “sivilken karşıma çıkmayın kimse elimden alamaz” diye tehdit etmesi şeklinde gerçekleşen eylemleri ile atılı suçu işlediği anlaşılmakla,

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.