muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4352, Karar No: 2020/1684, Tarih: 08.06.2020

Vakıflar Genel Müdürlüğü tapularının eksik kalan kısmının dava konusu kişiler adına tespit ve tescili yapılan 1094 nolu parseli de kapsadığı gerekçesi ile 1094 nolu parselin tespit maliklerine dava açmış, bu davaya yukarıda belirtildiği üzere orman idaresi yerin orman olduğu gerekçesi ile, Hazine de miktar fazlası yerlerin zilyedlikle kazanma koşullarının olmadığı gerekçesi ile bu yerlerin Hazine adına tescili için davaya katılmış, bu dava Tuzla 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/441 Esas sırasında devam etmektedir.

Elimizdeki dava aplikasyon ve 2/B uygulamasına itiraz davasıdır. Bilindiği üzere aplikasyon ile sınır ve mülkiyet değişikliği yapılamaz. Bu davada geçmiş safahatlarda verilen mahkeme kararları, önce orman sınırları dışına çıkarılan Vakıflar Genel Müdürlüğünün 11 adet tapu kaydının neresi olduğunun tespit edilmesi, 1948 tahdidi ile çakıştırmasının yapılması, 1094 nolu parselin ne kadar miktarının bu tapu kayıtları içerisinde yer aldığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece yapılan keşif ve inceleme sonucu 1094 nolu parsel içerisinden 333 hektar 8857 metrekare yer Vakıflar Genel Müdürlüğünün tapu kaydı içerisinde kaldığı kabul edilmiş, bu karar da tespit edilen bu alanın 1092-1093 sayılı parseller ile birlikte vakıfların tapu kayıtlarının miktarını aştığı, miktarı kadar yer verilmesi, fazlasının 1948 tahdidi içinde kalan orman olduğunun kabulü gerektiği gerekçesi ile kesin olarak bozulmuştur. Mahkeme de bu kesin bozmaya uygun karar vermiş, ancak bu karar da usuli eksiklikler dolayısıyla bozulmuştur.

Görüleceği üzere 1094 nolu parselin mülkiyeti ve hukuki niteliği konusunda bir ihtilaf bulunmaktadır. Bu dava da Tuzla 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/441 Esas sırasında devam etmektedir. Bu yerin orman mı, davacı gerçek kişilere ait mi, Vakıflar Genel Müdürlüğünün tapu kayıtları kapsamında orman sınırları dışına çıkarılan alanda mı kaldığı, kişilere tespit ve tescil edilen miktar fazlası yerlerin kazanma koşullarının olup olmadığı hususlarının incelenerek kesin hükme bağlanması gerekir. Burada orman tahdidine karşı Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından açılan dava sonucunda 10.06.1960 tarihinde kesinleşen Kartal 1. Asliye Hukuk Mahkemesi kararının ekinde herhangi bir harita ve kroki bulunmadığından vakıflara ait orman dışına çıkarılan 11 adet tapu kaydı kapsamını duraksamadan belirleme imkanı bulunmamaktadır. Aplikasyonu yapılacak kesinleşmiş bir orman sınırı bulunmamaktadır. Bu nedenle aplikasyon ve 2/B ye itiraz davası içinde mülkiyet sınırları yargılama konusu haline gelmiştir.

Kartal 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde devam eden mülkiyete ilişkin davada orman idaresi yerin kesinleşmiş orman sınırları içerisinde kaldığını ve fiilen orman olduğunu iddia etmekte, Vakıflar Genel Müdürlüğü de bu yerin kendilerine ait olduğunu mahkeme kararı ile orman sınırları dışına çıkarılan alan içerisinde kaldığını iddia etmektedir. Bu duruma göre devam eden bu dava sırasında yapılan aplikasyon ve 2/B uygulaması da kesinleşemez. Ortada neresinin orman neresinin vakıflar adına orman dışına çıkarılan yer olduğuna dair bir kroki veya haritada mevcut olmadığına göre bu yerin hukuki durumunun belirlenip kroki ya da haritaya bağlanması, bu hususun kesinleşmesinden sonra yapılan aplikasyon ve 2/B uygulamasının doğru olup olmadığını belirlemek gerekir. Bu davada davacılar yapılan aplikasyon ve 2/B maddesine itiraz ederken 1094 nolu parselin Vakıflar Genel Müdürlüğünün açmış olduğu dava sonucunda orman sınırları dışına çıkarılan alan içerisinde kaldığını, bu nedenle yapılan aplikasyon ile yerlerinin orman içerisinde gösterilmesi ve bunun sonucunda da 2/B uygulaması yapılarak Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılması işleminin doğru olmadığını iddia etmişlerdir. Aslında bu iddiaları ile adlarına tespit ve tescil edilen yerlerin vakıfların tapusu içinde olduğunu itiraf etmektedirler. Zira mahkeme kararı ile orman alanı dışına çıkarılan yer vakıfların 11 adet tapu kapsamında kalan yerdir.

Eğer 10.06.1960 tarihinde kesinleşen Kartal 1. Asliye Hukuk Mahkemesi kararının ekinde bir harita veya kroki bulunsaydı bu harita veya kroki zemine uygulanıp orman tahdit sınırı ile çakıştırması yapılarak aplikasyonun doğru olup olmadığı kolaylıkla tespit edilebilirdi. Ancak mevcut durumda vakıfların açtığı dava sonucunda mülkiyet sınırlarının tespit ve tescilinden sonra bu davanın sonuçlandırılması gerektiği kanaatindeyim. Bölgede 1952 yılında yapılan maki tefriki sonrasında maki tefrik tutanağı ve haritası düzenlendiği, bu haritada 22 hektar 2620 metrekare alan köylülere ait ziraat arazileri bağ bahçe olarak makiye tefrik edildiği, bu maki tefrikinin de dava konusu alan içerisinde yer aldığı anlaşılmaktadır. Tapu sahipleri gerçek kişilere revizyon gören tapularının yaklaşık 5 katı büyüklüğünde bir alan verilmiş, Hazine tarafından da bu husus davalı hale getirilmiştir. Dolayısıyla gerçek kişilerinin yerleri hakkında makiye ayırma işlemleri ve tapu fazlası yerler net olarak belirlendikten sonra bir karar verilmesi gerekir. Bu nedenle mahkemenin mülkiyete ilişkin Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin kararını beklemesi ve oradaki duruma göre hareket etmesi gerekir. Bu nedenle kesin bozma olduğu ve mahkemenin bu kesin bozmaya uygun karar verdiği gerekçesi ile usuli kazanılmış hak oluştuğu yönündeki görüşe katılmıyorum.

Ayrıca mahkemece yapılan keşifler sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişilerinin raporlarında “Dava konusu taşınmazın 1955 tarihli hava fotoğrafları ile 1/25.000 ölçekli memleket haritasında orman olarak gözüktüğü, halen yaşlı meşe türündeki orman ağaçları ve kısmen de ormanın tahrip edilmesi sonucu, sahaya hakim olan sekonder nitelikteki sandal, muşmula, akçakesme, pırnal meşesi, doğu kayını, kocaşemiş, tüylü laden, katır tırnağı, herdemtaze, süpürge çalısı gibi sekonder (ikincil) maki ağaçları ile kaplı, erezyona elverişli yapıda, İstanbul’a içme ve kullanma suyu sağlayan Ömerli Barajının su toplama ve koruma havzası içinde bulunduğu” tespit edilmiştir. Sekonder makilikler asıl orman örtüsünün tahrip edilmesi sonucu meydana geldiğinden 3116 sayılı Kanunun 1/e maddesinde anılan maki olarak kabul edilemez, sekonder makilikler 3116 ve 6831 sayılı kanunların 1. maddesi gereğince orman sayılan yerlerdir. Bu saptamalar karşısında öncesi ve halen orman olan yer hakkında 24 ve 59 Numaralı Komisyonların 2/B madde çalışmasının taşınmazın dava tarihindeki durumuna uygun olmadığı, 2/B kapsamında orman sınırları dışına çıkarılan bir kısım yerlerin orman olma özelliğini koruduğu anlaşılmaktadır. Orman Yönetiminin bu yerin orman olduğuna ilişkin Tuzla 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/441 Esas sırasında devam etmekte olan davada iddiasını sürdürmektedir. Mülkiyet iddiasının devam ettiği sırada yapılan aplikasyonu ve 2/B uygulamasının kesinleşmeyeceği ve davalı hale geleceği Dairemizin önceki uygulamalarında da kabul edilmektedir. Bu nedenle devam eden bu davada orman 1094 sayılı parselin orman olduğunu iddia etmeye devam ettiğine göre 2/B uygulamasına ilişkin ormanın davasının olmadığı, açılan davaya katılamayacağı, davacıların talepleri dışında aleyhlerine karar verildiği yönündeki çoğunluğun görüşüne de katılmıyorum.

Dosyada 2013 tarihli bozma kararından sonra müdahale talebinde bulunan gerçek kişilerin delilleri toplanmadığı gibi, müdahale talepleri hakkında olumlu veya olumsuz bir karar da verilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Tuzla 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/441 Esas sırasında devam etmekte olan dava sonucunun beklenmesi, oluşacak sonuca göre bu davada bir karar verilmesi, ayrıca 2013 tarihli bozma kararından sonra müdahale talebinde bulunan gerçek kişilerin talepleri hakkında bir karar verilmesi gerektiği kanaatiyle hükmün belirttiğim nedenlerle bozulmasına karar verilmesi gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılmıyorum. 08/06/2020
Yargıtay — Esas No: 2011/21934, Karar No: 2012/14843, Tarih: 13.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/21934 E.  ,  2012/14843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Uygulama : TCK'nın 89/4, 22/3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Tebliğname Düşünce : Onama

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki ... ile meskun mahalde, gündüz saatlerinde bölünmemiş iki yönlü iniş eğimli yolda beyanlara göre araçtan inerken kol değnekli ve ayağı alçılı halde aracı kullanarak soldan yaya geçidi olmayan yerden yola giren üç mağdura ve park halindeki araca çarparak biri nitelikli üç mağdurun yaralanmasına neden olup kaçması şeklinde gelişen olayda, sanığın olaydan bir süre önce bacak büyük kemik kırığına maruz kaldığı, sanığın bacağının üst kısmına diz kapağının üstüne gelecek şekilde alçıya alındığı ve atel takıldığı, sanığın bacağının bu şekilde alçıda ve atel takılı vaziyette iken ... kullanması halinde dizini bükemeyeceği için aracın idaresi ve hakimiyetini olumsuz yönde etkileyeceği ve aracın pedallarını da gerekli ve yeterli şekilde kullanmasının mümkün olmayacağı yönündeki bilirkişi raporuna istinaden bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması yerinde olduğundan sanık müdafinin bu yöndeki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumunun yeterince belirlenemediğine, teşdiden ceza verilmemesi gerektiğine, erteleme ve paraya çevirme taleplerine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5978, Karar No: 2016/1328, Tarih: 16.02.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/5978 E.  ,  2016/1328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu düzenlettirilmeme gerekçesinin karar yerinde açıkça gösterilmemesi suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/3 maddesine aykırı davranılması,

2-T.C. Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13.maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4878, Karar No: 2014/8796, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4878 E.  ,  2014/8796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/301748

MAHKEMESİ : Vezirköprü Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11.09.2012

NUMARASI : 2012/11 Esas, 2012/125 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 08.01.2013 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, açılan kamu davası hakkında sanığın ölümüyle ilgili gerekli araştırma yapılarak 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6332, Karar No: 2016/4305, Tarih: 03.10.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/6332 E.  ,  2016/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müvekkili idarenin borçlu... Şirketine ait 31 Z 0175 plakalı araca haciz uyguladıklarını... 2012/1515 esas sayılı dosyasından 15.01.2014 tarihinde aracın 7.000,00 TL bedelle satıldığını, ... 2012/1515 esas sayılı dosyasından sıra cetvelinin düzenlendiğini, dosyada satış tarihi itibariyle vergi borcu ve gecikme zammının dikkate alınması gerekirken bu husus dikkate alınmayarak 10.12.2013 tarihindeki borç miktarı esas alınarak aracın aynından doğan ... borcu ve gecikme zammının gönderildiğini, 6183 Sayılı Yasanın 21. maddesi gereğince garameten paylaşım yapılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin yeniden düzenlenmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlara usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen ... dışında diğer şikayet olunanlar cevap vermemişlerdir. ... vekili şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ve dosya kapsamına göre; ... esas sayılı dosyasından ... yazılan müzekkereye ... tarafından 10.12.2013 tarihli yazı ile toplam 2.544,63 TL borcu olduğunun bildirildiği ve İcra Müdürlüğü tarafından da bu yazı dikkate alınarak, 2.547,63 TL 31 Z 0175 plakalı aracın aynından doğan vergi borcunun ödendiği anlaşıldığından ve ayrıca...2012/1515 esas sayılı dosyasından düzenlenen sıra cetvelinin İİK'nın 140. maddesi ve devamı maddelerine göre düzenlendiği anlaşılmakla şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ... kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 03.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/621, Karar No: 2022/6263, Tarih: 28.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/621 E.  ,  2022/6263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : 1-...,

2-... VEK.AV....

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı ... vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 28/06/2022 tarihinde davalı ... vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 31.388,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/4568, Karar No: 2005/21164, Tarih: 24.10.2005

3. Ceza Dairesi 2005/4568 E., 2005/21164 K.

**3. Ceza Dairesi 2005/4568 E., 2005/21164 K.**

**- LEHE KANUN UYGULAMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 12 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar hakkında saldırgan sarhoşluk suçundan kurulan hükümle ilgili temyiz incelemesinde;

1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5326 sayılı Kabahatler Kanunu ile daha önce 765 sayılı TCK.unun da düzenlenen ve kabahat türünde olan bâzı suçlar yeniden düzenlenmiş ve yaptırım olarak idari para cezaları ile idare tedbirler öngörülmüş, bu kanunun 24. maddesinde kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idari yaptırım kararı verileceği belirtildiğinde bu hususun mahkemece değerlendirilmesinin gerekmesi;

2- Sanık Mahmut'un yaralama suçuna hasren yapılan temyiz incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. maddesinde "zaman bakımından uygulama" 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesinde ise, "lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul" kurallarının düzenlenmesi, ayrıca 5252 sayılı Kanunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Kanunların hükümden sonra 1.6.2005 ta-rihinde yürürlüğe girmiş bulunması karşısında;

5237 sayılı Kanunun 7. ve 5252 sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca, sanıkların hukuki durumunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun Hükümleri de nazara alınarak yeniden değerfendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 24.10.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/395, Karar No: 2013/4821, Tarih: 19.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/395 E.  ,  2013/4821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa 5177 sayılı Kanunla eklenen 19/son maddesi uyarınca köy boşluğu niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa 5177 sayılı Kanunla eklenen 19/son maddesi uyarınca köy boşluğu niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek asgari levazım değerinin biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

..., 02.11.2011 tarihli 662 sayılı K.H.K.'nin 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alındığından, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olmadığı halde muafiyet kararı verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Hüküm fıkrasının harca ilişkin bendinin çıkartılarak, yerine (Alınması gerekli 21,15-TL karar ve ilam harcı ile 21,15-TL başvurma harcının davacıdan tahsili ile Hazineye irad kaydına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13002, Karar No: 2018/556, Tarih: 23.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13002 E.  ,  2018/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ... iptali olmadığı taktirde ... davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, davacı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmesi üzerine, duruşma günü olarak belirlenen 23.01.2018 tarihinde davalılar vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, 6.70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/13795, Karar No: 2014/35707, Tarih: 05.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/13795 E.  ,  2014/35707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/14900

MAHKEMESİ : Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2012/492 (E) ve 2013/396 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi gereğince seçenek cezalardan tercih edilen hapis cezasının TCK'nin 50/2. maddesi uyarınca paraya çevrilemeyeceği belirtilmişse de, tekerrür nedeniyle zorunlu olarak hapis cezasının tercih edilmesi durumunda bu cezanın para cezası dışında diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesine engel bir durum bulunmadığı gözetildiğinde, sanık müdafiinin 16/09/2013 tarihli duruşmada ''lehe olan hükümlerin uygulanmasına'' ilişkin talebinin 5237 sayılı TCK'nin 50. maddesindeki kısa süreli hapis cezasının adli para cezası dışındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesini de kapsaması karşısında, sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceği yönünde bir karar verilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Başkan

E. GÖKCEN

Üye

Ş. BAŞOĞLU

Üye

M. Ş. GÜNAYDIN

Üye

Z. TEKİRDAĞ

Üye

O. ATALAY

Karşılaştırıldı.

GB./TH.
Yargıtay — Esas No: 2015/26645, Karar No: 2016/14031, Tarih: 11.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26645 E.  ,  2016/14031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.