muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/27515, Karar No: 2013/26182, Tarih: 04.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/27515 E.  ,  2013/26182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; suça konu gaz tabancasının namlusu içerisinde dairesel yapıda (ortasında boşluk bulunan) gaz ayırıcı parçasının bulunduğu, namlusunun içindeki gaz ayırıcı parçasının ortasındaki boşluktan uygun bir çapta özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. cisim geçebileceğinin, belirtilmesi ve tabanca ile birlikte ele geçen fişeklerin ve kovanların ses fişeklerine ait olması, sanığın da kurusıkı tabancayla ateş ettiğini beyan etmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının bulunmaması halinde emanetteki silahın gaz ayırıcı parçasını da gösterir fotoğraflar ve ekspertiz raporu da eklenerek üretici firmadan silahın orijinal üretiminden sonra gaz ayırıcı parça üzerinde bilye, mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup gelen cevabi yazı ile birlikte dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal hali değiştirilerek bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6297, Karar No: 2006/10076, Tarih: 04.07.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/6297 E.  ,  2006/10076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 112 ada 113 parsel sayılı 5.167,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, dava dışı 112 ada 90 parsel sayılı taşınmaza uygulanan 1936 tarih 204 yazım numaralı vergi kaydının; 112 ada 114 parsel sayılı 9.552,89 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, dava dışı 112 ada 91 parsele uygulanan 1936 tarih 205 ve 206 yazım numaralı vergi kayıtlarının; 112 ada 119, 120 ve 121 parsel sayılı sırasıyla 5.248,68 m2 - 5.228,66 m2 - 7.140,12 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, dava dışı 112 ada 87, 88 ve 89 parsel sayılı taşınmazlara uygulanan 1936 tarih 201 yazım numaralı vergi kaydının miktar fazlası olarak tarla niteliği ile davalı Hazine adına tespit edilmişlerdir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasının 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; incelenen dosya kapsamından, çekişmeli 112 ada 113 parsel sayılı taşınmazın 1936 tarih 204, 112 ada 114 parselin 1936 tarih 205 ve 206, 112 ada 119, 120 ve 121 parsel sayılı taşınmazlar 1936 tarih 201yazım numaralı vergi kayıtlarının miktar fazlası oldukları, vergi kayıtlarının değişir sınırlı oldukları, kadastro sırasında dava dışı taşınmazlara miktarlarıyla revizyon gördükleri (uygulandıkları), çekişmeli taşınmazların ve vergi kayıtlarının revizyon gördüğü parsellerin sınırlarında kesinleşmiş orman parseli bulunduğu anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazların orman niteliğindeki yerlerden olduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; 1936 tarih 201, 204, 205, 206 yazım numaralı vergi kayıtlarının 3402 sayılı Kadastro Yasasının 20/C maddesi uyarınca miktarlarıyla geçerli kapsamları belirlenmelidir. Vergi kayıtları, dava dışı taşınmazlara miktarlarıyla uygulanarak gerçek kişiler adlarına tesbit edildiklerinden, miktar fazlasının sınırda bulunan orman parselinden açma yapma yapmak suretiyle oluşturulduğu gözetilerek çekişmeli taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 04/07/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1813, Karar No: 2013/6205, Tarih: 18.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/1813 E.  ,  2013/6205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Hüküm : 1- Her iki sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan; TCK'nın 116/1, 62, 53, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

2- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan; TCK'nın 151/1, 62, 53, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Temyiz edenler : Sanıklar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Aleyhe temyiz edilmeyen ilk hükümde sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından 1240 ve 3000 TL adli para cezası, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan 1240 TL adli para cezasına ilişkin ilk hükümlerin sanıkların temyizi üzerine bozulması nedeniyle, kazanılmış hakkı bulunan sanıklar hakkında bozma sonrasında kurulan hükümlerde tayin olunan hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi gerektiği gözetilmeden erteli hapis cezasına karar verilmesi suretiyle CMUK'nın 326/4. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Hükmedilen kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında TCK'nın 53/4. maddesi hükmü karşısında anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Hükmedilen kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında TCK'nın 53/4. maddesi hükmü karşısında anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hakkında hapis cezalarının ertelenmesine ilişkin kısım ile TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına dair bölümlerin hükümlerden çıkarılarak sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan TCK'nın 151/1 ve 62/1. maddelerinin uygulanması sonucunda hükmedilen 3 ay 10 gün hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 2.000 TL adli para cezasına, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/1, 62/1. maddelerinin uygulanması sonucu hükmedilen 5 ay hapis cezasının ise TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 3.000 TL adli para cezasına çevrilmesi, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca, mala zarar verme suçundan verilen 2.000 TL adli para cezasının 1.240 TL adli para cezasına indirilmesi, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/1, 62/1. maddelerinin tatbiki sonucunda hükmedilen 5 ay hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 3.000 TL adli para cezasına çevrilmesi, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca, 3.000 TL adli para cezasının 1.240 TL adli para cezasına indirilmesi ve sanıklara hükmedilen adli para cezalarının cezanın miktarı, sanıkların ekonomik ve sosyal durumları gözönüne alınarak TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca 24 eşit aylık taksitlerle tahsiline taksitlerden birinin ödenmemesi halinde kalan cezanın tümden tahsiline yasal ihtarlara rağmen ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrilmesine, cümlelerinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5827, Karar No: 2015/4236, Tarih: 16.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5827 E.  ,  2015/4236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair . Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 27.09.2013 gün ve 175/499 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, tarafların paydaşı olduğu 37299 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binanın müvekkili tarafından meydana getirildiğini açıklayarak, bu hususun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davayı kabul etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davalılar vekili tarafından yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek davanın kabulüne karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalıların tahkikat aşamasına geçilmeden önce davayı kabul ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda karar tarihinde geçerli AAÜT'nin 6. maddesi göz önüne alınarak belirlenen vekalet ücretinin yarısına hükmedilmesi gerekirken davalıların tapu kaydındaki pay toplamları oranlanmak suretiyle vekalet ücretinin tamamına hükmedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bozma sebebi yapılmamış, temyiz edilen hükmün vekalet ücretine ilişkin kısmının HUMK'un 438/7 (HMK 370) maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 3. paragrafındaki ''4.063,10'' TL rakamlarının hüküm fıkrasından çıkarılmasına, yerine ''2.032'' TL rakamlarının yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 438,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden bir kısım davalılar Safiye ve müştereklerine iadesine, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10056, Karar No: 2012/1079, Tarih: 30.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/10056 E.  ,  2012/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma gelen sigortalıya yapılan yardımların davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın, yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9, 10 ve 26. maddeleri olup, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacı Kurum, davada 506 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca istemde bulunduğu halde, sigortalının işe giriş tarihi ve işe girişinin süresinde Kuruma bildirilip bildirilmediği yöntemince araştırılmamıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile , “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin, 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle, olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

0 halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S0NUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21919, Karar No: 2012/25490, Tarih: 06.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21919 E.  ,  2012/25490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11731, Karar No: 2014/15372, Tarih: 07.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11731 E.  ,  2014/15372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada... 22. Asliye Ticaret Mahkemesi ve... 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesi, uyuşmazlığın bireysel kart sözleşmesinden kaynaklandığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise; uyuşmazlığın 6102 Sayılı Yasa'nın 4/f maddesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 22. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/234, Karar No: 2006/6124, Tarih: 24.04.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/234 E.  ,  2006/6124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillere göre müşterek...nin dava süresince baba yanında kaldığı anlaşılmaktadır. Bu yön nazara alınmadan dava tarihinden itibaren geçerli olacak şekilde çocuk için tedbir nafakasına hükmedilmesi doğru değildir.

3-Velayeti davacı anneye verilen müşterek ...1.1.1992 doğumlu olup, idrak çağındadır. Küçüğün dava sırasında baba yanında kaldığı da sabittir. Mahkemece küçük dinlenilmeden gerektiğinde uzman görüşüne başvurulmadan velayet hakkının davacı anneye verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın 2. ve 3. bentlerde açıklanan sebeplerle tedbir nafakası ve velayet yönünden BOZULMASINA, hükmün diğer bölümlerinin ise l. bentteki nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2006 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2013/24094, Karar No: 2014/2938, Tarih: 18.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/24094 E.  ,  2014/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, öğrenim gördüğü Gelenbe İlköğretim Okulu'nda sınıf kapısının açılmaması üzerine kapının camını yumruklayarak kırdığı iddia edilmiş ise de; olay tarihinde zilin çalması üzerine derslikte bulunan öğrencilerin dışarı çıkmak istedikleri, ancak kapının eski ve arızalı oluşu nedeniyle açılmadığı, kapıyı açmak için derslikteki öğrencilerin kapıya vurdukları, suça sürüklenen çocuğun da bu sırada kapıya ve kapının camına vurduğu, bu nedenle kapı camının kırıldığı, ancak mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen suçlardan olup, bu suça sürüklenen çocuğun eyleminde suç kastının bulunmadığı gerekçesiyle mahkemece verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.