muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11422, Karar No: 2023/1996, Tarih: 13.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11422 E.  ,  2023/1996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme.

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2014/85 Esas, 2016/326 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimini göre çektirilmesine karar verilmiştir.

b. Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimini göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2014/85 Esas, 2016/326 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 19.01.2021 tarihli ve 2020/17856 Esas, 2021/1479 Karar sayılı kararı ile; sanığın yaralama eylemini polis memuru olan katılana karşı yerine getirdiği, kamu görevi nedeniyle gerçekleştirdiği sabit olduğu halde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza verilmesi, haksız tahrik oluşturan eylemin katılanın sanığa küfretmesinden ibaret olduğunun kabul edilmesi nedeniyle haksız tahrik indiriminin (1/4) oranında olması gerektiği, tekerrüre esas hükmün uzlaşma kapsamında olduğundan uzlaşma yapılıp yapılmadığının sorulması tekerrürün yeniden değerlendirilmesi, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesini yeniden değerlendirilmesi, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/108 Esas, 2021/329 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (c) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

b. Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sübuta, sanığın atılı suçları işlediğine dair kesin ve somut delil olmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde katılan ... 'ın banka önünde, Urla İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Denetleme Büro Amirliğine bağlı motosikletli devriye ekibi olarak görev yaptığı esnada, sanığın sevk ve idaresindeki ticarî aracı ile bankanın önüne geldiği, indirdiği bayan müşterisini beklemek üzere başka bir aracın park etmek üzere olduğu yolun sağında bulunan boşluğa park etmek istediği sırada katılanın sanığı gördüğü ve aracı kaldırması konusunda uyardığı, bu sırada taraflar aralarında tartışma çıktığı, katılanın sanığa küfür ettiği, katılanın aracın içine elini uzatması üzerine sanığın katılanın eline vurduğu, katılanın basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı, sağ el 5. parmakta kırık olduğu, kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin 1. derece olduğu anlaşılmıştır.

2. Katılan ve tanıkların olay oluşuna uygun beyanları, tutanaklar ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Katılan ...'ın yaralanmasına ilişkin ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 23.10.2014 tarihli raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/108 Esas, 2021/329 Karar sayılı kararında, bozma ilâmının gereklerinin yerine getirilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan ve tanıkların olay oluşuna uygun beyanları, tutanaklar ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Katılan ...'ın yaralanmasına ilişkin ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 23.10.2014 tarihli raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/108 Esas, 2021/329 Karar sayılı kararında, bozma ilâmının gereklerinin yerine getirilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanık ... ile katılan ... arasında trafikte park etme ve karışıklığa sebep olma nedeni ile tartıştıkları ve kavga ettiklerinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, kanıtlanan eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, katılanın sanığa küfretmesi nedeni ile mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/108 Esas, 2021/329 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3866, Karar No: 2019/5579, Tarih: 18.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3866 E.  ,  2019/5579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Safranbolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 22/05/2017 tarih ve 2016/539 E- 2017/325 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 24/05/2018 tarih ve 2017/1104 E- 2018/556 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalılardan ...'in diğer davalı ... Tek. Müh. Ltd. Şti.'nin kurucu ortakları olduğunu, davacının şirket defter ve kayıtlarını inceleyebilmek için sürekli talepte bulunduğunu ancak bu talebinin davalı tarafından yerine getirilmediğini, davalının şirket adına yaptığı işlerden dolayı müşterilerine gerçek bedelin altında fatura kestiğini böylece hem şirketi hem de devleti zarara uğrattığını, müvekkilinin şirketin kurulduğu günden bu güne kadar kar payı almadığını ileri sürerek şirketin kurulmuş olduğu 30 Ocak 2012 tarihinden itibaren davacının davalı şirketteki gerçek kar payı alacağının tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 5.000,00 TL kar payı alacağının 16 Haziran 2016 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; kar payı hakkında karar verilmesi yetkisinin genel kurulda olduğunu, kar payı dağıtımına ilişkin genel kurulca karar alınmadan davacı ortağın kar payının tahsiline ilişkin dava açamayacağını, davacının genel kurul talebi olmadan dava açmasının kötüniyetli olduğunu, davanın şirkete yöneltilmesi gerektiğini, davalı ...'in şirket ortağı ve müdür olarak üzerine düşün yükümlülüklerini yerine getirdiğini, davacının şirket defter, banka kayıtları ve muhasebe kayıtlarını her zaman inceleyebileceğini, şirketin kar etmediğini, davacının sermaye payını koymaya ilişkin yükümlülüğünü yerine getirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; limited şirketlerde kar payı dağıtımı konusunda münhasır yetkili organın genel kurul olduğu ve bu yetkisinin devredilemeyeceği, genel kurulda kâr payı dağıtımına ilişkin karar alınmadığı müddetçe kâr payı dağıtımının yapılamayacağı, mahkemenin genel kurul yerine kendini koyarak kâr payı dağıtımı konusunda karar vermesinin hukuken mümkün olmayacağı, şirketin genel kurul defterinde de kâr payı dağıtımına ilişkin karar alınmadığı, davacı hissedarın genel kurulu toplantıya çağırma ve kâr dağıtımını gündeme aldırma olanaklarını kullanması ve bir sonuç almazsa veya yasada esas sözleşmeye aykırı bir karar alınır ise bu karara karşı dava yolu ile iptal edilmesi gerektiği, şirket ortağı ve müdür olan davalı gerçek kişi hakkında gerektiğinde TTK'nın 630/2 maddesi uyarınca haklı sebeplere dayanarak yönetim hakkının ve temsil yetkisinin kaldırılabilme imkanının bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarile 47.530 TL'dir. Dava değeri 5.000,00 TL olup yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3025, Karar No: 2015/28920, Tarih: 17.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/3025 E.  ,  2015/28920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok, etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nde hükümlü olarak kalan suça sürüklenen çocuğun, karşı koğuşta kalan arkadaşları ... ve ... isimli çocuklarla tartışmaya başladığı bu tartışma nedeniyle sinirlerine hakim olamayarak odadaki pencere camını kırdığı anlaşılmakla, eyleminin nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5395 Sayılı Yasa'nın 3/a-2 maddesine göre kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuk için suça sürüklenen çocuk ifadesinin kullanılması gerekirken sanık ifadesinin kullanılması,

2-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğinin 20/1-7. maddesi uyarınca, fiili işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmemesi halinde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1.maddesinde yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun dikkate alınmaması,

3-Fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1.maddesinde yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun dikkate alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.09.2015 tarihinde; birinci ve ikinci bozma sebebi açısından oy birliğiyle, üçüncü bozma sebebi açısından Üye Ertan Yüzer'in muhalefeti ile oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı oy;

5237 sayılı TCK'nın 50/3.fıkrasında, kısa süreli hapis cezasının adli para cezası veya diğer seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi açısından mahkemenin takdir yetkisinin olmadığı haller belirlenmiştir. Bu hallerde, mahkeme kısa süreli hapis cezasını adli para cezasına veya diğer seçenek tedbirlerden birine çevirecektir.

Bunun için kişinin daha önce hapis cezasına mahkum olmamış olması ve hükmolunan hapis cezasının otuz günden fazla olmaması gerekir. Keza, daha önce mahkum edilmemiş olmak koşuluyla, fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.

Bu zorunluluk sanığın daha önceden hapis cezasına mahkum edilmemiş olması durumunda söz konusudur. Sanık daha önce hapis cezasına mahkum edilmiş ise bu zorunluluk söz konusu değildir.

Dava dosyasının incelenmesinde suça sürüklenen çocuğun Aydın Çocuk Mahkemesi'nin 2011/281 Esas-257 Karar, 2011/248 E, 2012/10 Karar sayılı ilamlarında hapis cezasına mahkumiyetlerinin olduğu sabit olmakla, bu halde suça sürüklenen çocuğun daha önceden hürriyete bağlı cezaya mahkum olduğundan, bu dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 50/3.maddesindeki zorunluluk söz konusu değildir.

Kanunun gerekçesi de bu hususu belirttiği gibi, aynı konuda YCGK'nın 27.09.2012 gün ve 2011/493 Esas, 2012/127 Karar sayılı ilamında da bu konuya açıklık getirilmiştir.

Yukarıda arz ve izah edilen sabeplerle, daha önce hapis cezasına mahkum edilen SSÇ sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/3.maddesi gereğince seçenek yaptırımlara çevrilmemesi usul ve yasaya uygun bulunduğundan sayın çoğunluğun bu konudaki bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/4282, Karar No: 2024/592, Tarih: 06.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4282 E.  ,  2024/592 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1678 E., 2023/272 K.

DAVA TARİHİ : 04.10.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/706 E., 2020/536 K.

Taraflar arasındaki eylemli ayrılık nedenine dayalı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davası ve fer'îlerinin kabulüne karar verilmiştir

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; tarafların arasında fikri ve ruhi çıkan anlaşmazlık sonucu uzun yıllar aynı evde yabancı gibi yaşadıklarını ve karı koca ilişkisinin kurulmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere cevap dilekçesinde belirtilen olayların üzerinden yıllar geçtiğini, bu olayların kusurun belirlenmesinde dikkate alınamayacağını, eşine aldığı hediyelerin hor görüldüğünü, erkeğin misafiri geldiğinde kadının soğuk davrandığını, sürekli incitildiğini, evden gitmesinin istenildiğini, kadının aile adına kararlar verdiğin, 2014 yılında açılan boşanma davasının reddedildiğini, kararın 09.09.2015 tarihinde kesinleştiğini, o tarihten itibaren 3 yıl geçmesine rağmen tarafların bir araya gelmediklerini, ortak hayatın kurulamadığını belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (4721 sayılı Kanun)'nun 166 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap ve ikinci cevap dilekçesinde özetle; erkeğin işini bahane ederek eve geç saatlerde geldiğini, kadını yalnız bıraktığını, kadının başarılarını küçüksediğini, eleştirerek aşağıladığını, psikolojik şiddet uyguladığını, davacının öfke kontrol sorunu olduğunu, eş ve baba olarak sorumluluklarını yerine getirmediğini, işsiz kaldığı dönemlerde evin iaşesine katılmadığını, 2011 yılında davacının sevgilisinin olduğunu müvekkilinin yakın bir zamanda evde davacıya ait el yazısı ile yazdığı notlardan anlaşıldığını, erkeğin başka bir kadınla olan ilişkisini sakladığını, aile ve yakın çevresine kadını kötülediğini, hiçbir tartışma olmadan evi terk ettiğini, kadının iş yeri olarak kullandığı erkeğin mülkiyetinde olan ofisi ve Pendik'te olan daireyi mal kaçırmak amacıyla sattığını, boşanma davası reddedildikten sonra tarafların yeniden görüşmeye başladıklarını, sonrasında iletişimi kestiğini belirterek davanın reddine, aksi halde 500.000,00 TL manevî tazminatın, 300.000,00 TL maddî tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı erkeğin 2014 yılında başka bir kadın için evi terk ettiği, bu durumun ortak çocukların beyanları ve kadın tarafından dosyaya davacının kendi el yazısı ile yazdığı notlardan anlaşıldığı, yine ortak çocukların ve tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere davacı erkeğin davalı kadını "sen nereden bileceksin, sen nerden anlarsın, senin becerebileceğin bir iş değil" diyerek aşağıladığı, yaptığı yemeği aşağıladığı, işini yapamadığını söyledi, davalı kadının ayrılık döneminde ameliyat olduğu ve bu dönemde davacı erkeğin yanında olmadığı, evden ayrıldıktan sonra maddî destekte bulunmadığı, davalının ofis olarak kullandığı yeri davacı erkeğin haber vermeden sattığı anlaşılmakla ayrılığın ve evliliğin bu duruma gelmesinde davacı erkeğin tam kusurlu olduğu, ayrıca ilk davayı açarak da ayrı yaşamaya sebebiyet verdiği bu yüzden kusurlu olduğu, taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun'un) 166 ncı maddesinin son fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, kadın yararına 50.000,00 TL maddî tazminat ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri