muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11366, Karar No: 2017/24036, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11366 E.  ,  2017/24036 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3130, Karar No: 2020/3813, Tarih: 25.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/3130 E.  ,  2020/3813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın istinaf başvurusunun kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçlunun TOBB'daki alacakları üzerine haciz konulduğunu, paranın paylaşımı için düzenlenen 12.06.2015 tarihli sıra cetvelinde 4. sırada yer verilen davalılar İbrahim ve Şenol'un alacaklılarının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinden çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin Şenol’un bir kısım alacağını temlik aldığı, dosyada muvazaa bulunmadığını, ortaklardan birinin şirkete borç vermesi ve şirketin ortaklarından birine borçlanmasına engel hiçbir durum olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Artı Yapı Şirketi vekili, davaya dayanak icra dosyasında takip borçlusu olduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar vekilince istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi istinaf talebini kabul ederek ilk derece mahkemesi kararını düzelterek yeniden esas hakkında verdiği kararında; borçlu aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle, diğer davalılar aleyhine açılan davanın esastan reddine karar vermiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Ankara Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin borçlu hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddi isabetlidir. Diğer davalılar aleyhine açılan dava hakkında verilen karara gerince;

Bölge Adliye Mahkemesi; davacı alacağının davalıdan sonraki bir belgeye dayandığı daha önce doğan bir alacak daha sonra doğan alacak için muvazaa oluşturmaz karinesi gereği davanın reddine karar verilmiştir.

Karine; varlığı bilinmeyen bir olgu hakkında sonuç çıkarmamıza yarayan hukuki bir kuraldır. Sıra cetveline itiraz davalarının muvazaa iddiasına dayanması halinde başvurulan karinelerden bir tanesi de Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karara gerekçe yapılan bu karinedir. Bu karinenin aksinin isbatı her zaman mümkündür.

Davacı borçlu ile aralarında eser sözleşmesi ilişkisi bulunduğunu, bu ilişki nedeniyle takibe konu çeki aldığını iddia etmiş ve bunu gerek ticari kayıtlarıyla ve gerekse yaptığı iş nedeniyle aldığı diğer çeklerle isbat etmiştir. Davacı ile davalı arasında bu şekilde bir ilişkinin bulunduğu ve devam ettiği sabit olmasına rağmen bu ilişkiden doğduğu iddia edilen çekin davalı alacağından sonra doğduğunun kabulü ilk olacağı gibi aşırı şekilci davalının isbatınada bağlıdır.

Davacı borçlu ile aralarında eser sözleşmesi ilişkisi bulunduğunu, bu ilişki nedeniyle takibe konu çeki aldığını iddia etmiş ve bunu gerek ticari kayıtlarıyla ve gerekse yaptığı iş nedeniyle aldığı diğer çeklerle isbat etmiştir. Davacı ile davalı arasında bu şekilde bir ilişkinin bulunduğu ve devam ettiği sabit olmasına rağmen bu ilişkiden doğduğu iddia edilen çekin davalı alacağından sonra doğduğunun kabulü ilk olacağı gibi aşırı şekilci davalının isbatınada bağlıdır.

Ayrıca davalı alacağının muvazaalı olduğu başka bir alacaklının genel hükümlere istinaden açtığı bir davada karar altına alınmış ve karar derecattan geçerek kesinleşmiştir. Genel hükümler çerçevesinde oluşan bu karar dava açan 3. kişi dışındaki alacaklılar açısından da hüküm doğuracak nitelikte olup, icra memuru tarafından da dikkate alınmalıdır. Bu hukuki olgu Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin dayandığı karinenin aksinin isbat edildiği sonucunu doğurur.

Gerek davalının alacığının muvazaalı olduğunun genel hükümlere göre isbat edilmiş olması, gerekse davacı alacağının davalı alacağından sonra doğduğunun davacı tarafından usulüne uygun ispat edilmemiş olması gerekçeleriyle davanın kabulüne dair ilk derece mahkeme kararı isabetli olduğu halde bu kararın düzeltilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında verdiği karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi Kararının KALDIRILMASINA HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine, kararın bir örneğinin de ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 25.11.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9709, Karar No: 2018/2525, Tarih: 09.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9709 E.  ,  2018/2525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.05.2016 tarih ve 2015/55-2016/91 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 05. sınıf kapsamında 2000/15278 sayılı "..." ibareli markanın sahibi olduğunu, davalının bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "... ..." ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPE’ne başvuruda bulunduğunu, müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak ... tarafından reddedildiğini, oysa "..." markasının ülkemizde ve dünya genelinde bir çok ülkede tescilli olduğunu, tüketici nezdinde seçicilik uyandıran bir konuma geldiğini, tanınmış marka olduğunu, dava konusu markanın 05. sınıftaki ürünlerini kapsadığını, ürünlerin de aynı olduğunu, karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, davalı şirket başvurusunun açıkça kötü niyetli olduğunu, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek, ... kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, taraf markalarının birbirine benzemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkil markasının ... ve .. ibarelerinden oluştuğunu, renk ve şekil unsuru içermediğini, davacı markası ile farklı yazı tipinden oluştuğunu, markaların karıştırılma ihtimali bulunmadığını, davalı şirkete ait ürünün perakende bir ürün olmayıp, tacirler tarafından ticari işleri nedeniyle kullanabilecekleri bir ürün olduğunu, tacirlerin ise basiretli bir tacir olmanın gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne sahip olması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, taraf markalarının 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca benzer olduğu ve iltibas tehlikesinin mevcut olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istekleri halinde aşağıda yazılı 22,50 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21221, Karar No: 2012/26850, Tarih: 17.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21221 E.  ,  2012/26850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1474, Karar No: 2013/28681, Tarih: 19.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/1474 E.  ,  2013/28681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı vekili avukat Akın Bayder'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılan 5.346,00 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31060, Karar No: 2013/17596, Tarih: 27.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/31060 E.  ,  2013/17596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından yakınan sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-) Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken sanıkların kişilik özellikleri değerlendirilmiş olup, gösterilen gerekçe yasal ve yeterli olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’ nun 125/1-4 madde ve fıkraları uyarınca belirlenen 105 gün karşılığı adli para cezasında aynı kanunun 43/1. Maddesi uyarınca 2/4 oranında artırım yapılırken 157 gün karşılığı adli para cezası yerine 158 gün karşılığı adli para cezasına aynı kanunun 62. Maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 130 gün karşılığı adli para cezası yerine 131 gün karşılığı adli para cezasına ve sonuç olarak aynı yasanın 52/2. Maddesi uyarınca 2.600,00 TL adli para cezası yerine 2.620,00 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan,

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 125/1-4 maddeleri uyarınca belirlenen 105 gün karşılığı adli para cezası aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca 2/4 oranında artırılarak 157 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek sanığın 130 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına aynı kanunun 52/2 maddesi uyarınca, bir günü takdiren 20,00 TL’ den sonuç olarak 2.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10204, Karar No: 2014/15069, Tarih: 17.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/10204 E.  ,  2014/15069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı 17.01.2013 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 25.02.2013 günü temyiz eden katılan vekilinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/796, Karar No: 2021/3870, Tarih: 25.05.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/796 E.  ,  2021/3870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 267.80 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi. 25.05.2021 (Salı)

(Muhalif)

Taraflar, dava ve karşı davada "Evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK madde 166/1)" hukuki sebebine dayanmışlardır. İşbu karşılıklı boşanma davasında, her iki davanın temel dayanak olayı "taraflar arasındaki cinsel ilişkinin gerçekleştirilememiş olması"dır. Her iki taraf da karşılıklı davalarında bu vakıaya dayanmışlar ve bu konuda kusurun karşı tarafta olduğunu iddia etmişlerdir. Dosya kapsamındaki bilgi, belge ve tanık ifadelerinden taraflar arasında yaşanan olayların ve bölge adliye mahkemesince taraflara kusur olarak yüklenen diğer davranışların temel sebebinin aralarındaki cinsel ilişkinin sağlanamamış olması olduğu anlaşılmaktadır.

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi "cinsel ilişkinin sağlanamamış olması" vakıasını davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklemiştir. Bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinde de belirtildiği üzere dosya kapsamında toplanan deliller ve "Cinsel ilişkinin gerçekleştirilememesinde, tarafların fiziksel ve ruhsal bir engelinin bulunmadığına" ilişkin heyet raporları çerçevesinde, dayanılan olguya ilişkin kusurun kimden kaynaklandığı taraflarca ortaya konamamıştır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "İspatın konusu" başlıklı 187/1. maddesine göre "İspatın konusu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur ve bu vakıaların ispatı için delil gösterilir." Türk Medeni Kanunu'nun "İspat yükü" başlıklı 6. maddesi gereğince ise, Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispat ile yükümlüdür. HMK'nın "İspat yükü" başlıklı 190. maddesi gereğince de ispat yükü iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkartan tarafa aittir. Açıklanan mevzuat çerçevesinde, dayanılan olgunun taraflarca ispat olunamaması ve bu durumun bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinde, de kabul edilmiş bulunmasına rağmen; bölge adliye mahkemesi kararında "... kadın eşin cinsel ilişkiye engel fizyolojik ve psikolojik rahatsızlığının olmaması ve cinsel ilişkiden kaçınanın kadın olduğuna dair bir delil bulunmaması halinde, cinsel ilişkinin sağlanamamış olmasından dolayı erkek eşin kusurlu olduğu kabul edilmektedir." denilmek suretiyle erkek eş kusurlu kabul edilmiştir. Bölge adliye mahkemesinin bu sonuca varması Dairemizin benzer durumlara uygun içtihadına ve uygulamasına dayanmaktadır. Şöyle ki; Dairemizin mevcut duruma uygun düşen içtihatlarında yerleşik olarak şu ifade yer almaktadır: "Her iki tarafın da, cinsel ilişki kurmalarına fiziki ve anatomik bir engellerinin bulunmaması halinde, cinsel ilişkiyi gerçekleştirme görevi cinsel ilişkide aktif olan erkeğe ait olup; bu görevi yerine getirdiğini ispat edemeyen erkek tam kusurludur." Dairemizin bu içtihadında yer alan erkek eşe yönelik "yüklem"e katılmak mümkün değildir. Şöyle ki; erkek eşin aktif olduğu ve cinsel ilişkiyi sağlama görevi altında bulunduğu "önerme" sinin herhangi bir yasal dayanağı bulunmadığı gibi cinsel ilişkide erkek eşe aktif (aktif kelimesinin Türkçe sözcük anlamı: Canlı, çalışkan, etkili, işler durumda olan) rolünün uygun görülmesinin etik kurallarına ve/veya örf ve adete ilişkin bir dayanağı da mevcut değildir. Aksine bu önerme ve kabul Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10. maddesinde ifadesini bulan "Kanun önünde eşitlik" ilkesine ve kişinin hakları ve ödevleri başlığı altında yer alıp 17. maddede ifadesini bulan kişinin dokunulmazlığı hakkına da aykırılık teşkil etmektedir

. Aksine bu önerme ve kabul Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10. maddesinde ifadesini bulan "Kanun önünde eşitlik" ilkesine ve kişinin hakları ve ödevleri başlığı altında yer alıp 17. maddede ifadesini bulan kişinin dokunulmazlığı hakkına da aykırılık teşkil etmektedir. Davalı-karşı davacı kadının cinsel ilişki kurmaktan kaçındığını iddia eden davacı-karşı davalı erkekten aktif olanın kendisi olduğundan bahisle ilişkiden kaçınan eşine karşı cinsel ilişkiyi gerçekleştirmesini beklemek bahsi geçen anayasal ve yasal mevzuata aykırı olduğu gibi hayatın olağan akışına da aykırılık teşkil etmektedir. Bu itibarla; somut olayda da olduğu gibi, her iki tarafın da cinsel ilişki kurmasına fiziki, anatomik ve psikolojik bir engellerinin bulunmadığının ve evliliğin temel gereklerinden olan cinsel uyum ve ilişkinin gerçekleşmediğinin anlaşılması karşısında; bu vakıa yönünden her iki tarafı da kusurlu kabul etmek usul ve kanuna, hakkaniyete uygun düşer.