muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/709, Karar No: 2023/4200, Tarih: 22.03.2023

11. Bu noktada 7144 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 3294 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin son fıkrasına eklenen hükümden de söz etmek gerekmektedir. İlgili hükümde "Vakıflar, 18.10.2012 tarihli ve 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyerleridir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Düzenlemeden de açıkça görüleceği gibi, yapılan değişiklik ile vakıfların kamu tüzel kişisi olduğu değil, "Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyeri olduğu” esası benimsenmiştir. İlgili maddenin gerekçesinde, "Madde ile 6356 Sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrasında bahsi geçen kamu kurum ve kuruluşlarının aynı işkolundaki birden çok işyerlerinde toplu ... sözleşmesinin ancak işletme düzeyinde yapılması gerektiği hükmü uyarınca, Vakıfların, mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce veya yetkili kıldığı işveren sendikasınca imzalanan işletme toplu ... sözleşmesi kapsamındaki kamu işyerleri olduğu düzenlenmiştir." denilmiş ise de gerekçede vakıfların genel bir kural olarak kamu tüzel kişisi olduğu değil, “mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere” kamu işyeri olduğu belirtilmiştir. Kaldı ki gerekçede geçen bu ifade kanun metnine bilinçli olarak alınmamıştır. Söz konusu düzenlemenin amacı, tüm sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarına kamu tüzel kişiliği atfetmek değil, Bakanlığın taraf olduğu toplu ... sözleşmelerinin yapılmasını kolaylaştırmaktadır. Zira, mülga 2822 sayılı Toplu ... Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun ‘Toplu ... sözleşmesinin kapsamı ve düzeyi’ başlığını taşıyan 3 üncü maddesinde “... Ancak, kamu kurum ve kuruluşlarına ait müessese ve işyerleri ayrı tüzel kişiliğe sahip olsalar dahi, bu kurum ve kuruluşlar için ... bir işletme toplu ... sözleşmesi yapılır.” hükmü bulunmakta iken, 6356 sayılı Sendika ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun 34 üncü maddesinde bu hükme yer verilmemiş, onun yerine “Bir gerçek ve tüzel kişiye veya bir kamu kurum ve kuruluşuna ait aynı işkolunda birden çok işyerinin bulunduğu işyerlerinde, toplu ... sözleşmesi ancak işletme düzeyinde yapılabilir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Toplu ... sözleşmesinin düzeyine ilişkin tarihsel gelişmeler ve kanun değişiklikleri dikkate alındığında, 3294 sayılı Kanun'a eklenen hükmün vakıfların özel hukuk tüzel kişisi olduğu gerçeğini değiştirmediği, yapılan değişikliğin sadece toplu ... sözleşmesinin düzeyi ve bağıtlanması süreci ile ilgili olduğu kabul edilmelidir

... sözleşmesi ancak işletme düzeyinde yapılabilir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Toplu ... sözleşmesinin düzeyine ilişkin tarihsel gelişmeler ve kanun değişiklikleri dikkate alındığında, 3294 sayılı Kanun'a eklenen hükmün vakıfların özel hukuk tüzel kişisi olduğu gerçeğini değiştirmediği, yapılan değişikliğin sadece toplu ... sözleşmesinin düzeyi ve bağıtlanması süreci ile ilgili olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece, 7144 sayılı Kanun gerekçesine atıf yapılarak vakıfların kamu işyeri olduğunun açıklığa kavuştuğu belirtilmiş ise de gerekçede açıkça vakıfların “mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere kamu işyeri” olduğu ifade edilmiştir. Gerekçede çizilen bu sınırlar gözden kaçırılarak Kanun'da tüm sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olarak kabul edildiği şeklinde, amacı aşan bir yorumla sonuca gidilmesi yerinde değildir. Yukarıda da ayrıntılı olarak açıklandığı gibi aslolan vakıfların özel hukuk tüzel kişi olmalarıdır. Aksinin kabulü için, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğunu açıkça düzenleyen bir kanun hükmü olmalıdır. Bu itibarla, 7144 sayılı Kanun ile 3294 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde yapılan değişikliğin sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının hukuki niteliğini değiştiren yeni ve farklı bir düzenleme olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

12. Belirtmek gerekir ki Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 09.....2017 tarihli ve 2016/3 Esas, 2017/4 Karar sayılı kararı ile "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu ile kurulan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu, ayrı işyeri olan bağımsız işveren oldukları" belirlenmiştir. İçtihadı birleştirme kararları, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 45 nci maddesine göre bağlayıcıdır. Somut olayda, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğuna yönelik kanuni bir düzenleme, Anayasa Mahkemesinin iptali kararı yahut aksi yönde içtihadı birleştirme kararı bulunmadığına göre 09.....2017 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararının hâlen bağlayıcı olduğu kabul edilmelidir.

13. İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olarak kabulü ile husumetin davalı olarak Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yöneltilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/14465, Karar No: 2014/13022, Tarih: 13.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/14465 E.  ,  2014/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı ... adına aynı çalışma alanında belgesizden tespit gören taşınmazlar olup olmadığının Tapu, Kadastro ve Mahkemeler Yazı İşleri Müdürlüklerden sorularak, varsa bu şekilde tespit edilen taşınmazların onaylı tutanak suretlerinin,

2- Çekişmeli taşınmaz bölümüne komşu 23, 42 ve 43 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile varsa tespitlerin dayanağı olan belgelerin ve kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının,

3- Kadastro Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak tescili talep edilen çekişmeli taşınmazların hangi tarihte niçin tespit dışı bırakıldığının, tespit dışı bırakılan bu bölgede bir kadastro çalışması yapılıp yapılmadığının sorularak alınacak cevabi yazının getirtilerek dosyaya konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7945, Karar No: 2019/4140, Tarih: 27.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/7945 E.  ,  2019/4140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-d, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma içeren görüşe iştirak edilmemiştir.

İddianame ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 89/2-d. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edildiği, hükme esas tutulan adli tıp raporunda da katılanın yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğu, sanığın talimatla alınan savunmasında hakkında 89/3-d. maddesinin uygulanma ihtimaline binaen CMK'nın 223/6. maddesine aykırı olarak ek savunma verilmediği bu şekilde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 89/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturmasına rağmen sanık hakkında 89/3-d. maddesi uyarınca fazla ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün CMUK’nun 321'nci maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322 nci maddesi uyarınca, hükmün 2. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine ‘’Katılanın eylem nedeni ile yüzünde sabit iz meydana geldiğinden TCK'nın 89/2.d maddesi uyarınca sanığın cezasından ½ oranında artırım yapılarak 270 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına’’; 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine ‘’Sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak, 270 gün adli para cezasının, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir tam günü 20-TL'den paraya çevrilerek, sanığın 5.400-TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına’’, ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21840, Karar No: 2012/5710, Tarih: 06.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/21840 E.  ,  2012/5710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde şimdilik davalıdan 10.000 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın 33.440 TL olarak kabulüne dair verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden Davalı Vek.Av.... ve vek.Av.... geldi. Aleyhine temyiz olunan Davacı ve vekili gelmedi. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00’e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı adına kayıtlı taşınmazın 2.katını davacının kendi imkanları ile yaptırmasına rağmen davalının tapuyu vermediğini belirterek, 2.kata yapılan imalat bedelinin şimdilik 10.000 TL'nın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; kısa kararda “Davanın 33.440 TL olarak kabulüne, fazla isteğin reddine” şeklinde hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda “Alacak 33.440 TL'nın dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine” karar verilmiştir.Bu durum kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturmaktadır.

10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 900 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1281, Karar No: 2018/1496, Tarih: 28.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/1281 E.  ,  2018/1496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4596, Karar No: 2018/11407, Tarih: 29.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/4596 E.  ,  2018/11407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü, müteveffanın sanığın evinde şüpheli şekilde “akut uyuşturucu intoksikasyonu ve kronik kullanıma bağlı gelişen komplikasyonların ortak etkisi sonucu” gerçekleşen ölüm olayında; sanık ile birlikte uyuşturucu madde kullanan ölenin rahatsızlanması üzerine, rahatsızlığın uyuşturucu kullanımından kaynaklandığını zanneden sanığın durumun anlaşılması halinde soruşturmaya maruz kalacağı düşüncesiyle olaydan iki saat sonra 112 yi aradığı, 112 yetkilileri geldiğinde ise ...'un ölmüş olduğu, sanığın ise alkollü gibi olduğu, ayakta durabildiği ve bilincinin yerinde olduğunun belirtildiği, sanığın birlikte uyuşturucu kullandığı arkadaşı ölen ...'un uyuşturucu kullanımı sonucu fenalaşması nedeniyle olaydan iki saat sonra ambulansı araması ve bu arada ölümün gerçekleşmesi nedeniyle sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 98. maddesinde tanımlanan yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçunu oluşturduğu halde suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA 29.11.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20438, Karar No: 2014/12527, Tarih: 22.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20438 E.  ,  2014/12527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 61/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3 yolu ile 179/2. maddeleri gereğince 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair Saray(Tekirdağ) Sulh Ceza Mahkemesinin 5/2/2009 tarihli ve 2007/18 2009/58 E-K sayılı kararını 20.04.2009 tarihinde kesinleşmesini müteakip sanığın, deneme süresi içerisinde 02.04.2012 tarihinde silahlı tehdit suçunu işlediği ve Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda verilen mahkumiyet hükmünün 18.05.2012 tarihinde kesinleşmesiyle yapılan ihbar üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanmasına dair aynı Mahkemenin 09/05/2013 tarihli 2012/202 E. 2013/189 K. sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, hapis cezası verilmesinin yerinde olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22204, Karar No: 2014/13512, Tarih: 07.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/22204 E.  ,  2014/13512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/244554

MAHKEMESİ : Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2010

NUMARASI : 2006/410 (E) ve 2010/128 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın oturduğu evin sahibi olan Z. K.ile 2 yıllığına kira sözleşmesi yaptığı, daha sonra oturduğu eve kiralık ilanı asıp kendisine müracaat eden ve evi kiralamak isteyen şikâyetçiye ev sahibinin yetki verdiğini ve emlakçı olduğunu söyleyerek yıllık 3000 Euro kira parası ve yine teminat olarak açık senet aldığı, ev sahibinin anne ve babası olan tanıklar Cuma ve Saniye'nin şikâyetçinin yanına giderek sanığa ev kiralama yetkisi vermediklerini ve söz konusu evi boşaltmasını söyledikleri, şikâyetçinin sanığa vermiş olduğu kira parasını ve teminat senedinin iadesini istediği, sanığın senedi iade etmediği gibi icra takibine koyduğu iddia edilen olayda;

1-Sanığın ev sahibinin izni dahilinde evi kiraladığını 01/03/2006 tarihli şikayetçi C. K. ile yapılan kira sözleşmesinin eski olduğunu iptal edilip şikayetçinin babası Nurettin ile şifai olarak sözleşme yaptıklarını beyan ederek ve 07/08/2006 tarihli Z. K. tarafından kendisine verilen belge fotokopisini ibraz etmesi, N.. A..’ın 16/05/2006 tarihli Kayseri 6. Noterliğinden tahliye taahhütnamesi çıkarttığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti için ev sahibi olan Z. K.’ın tanık sıfatıyla beyanı alınarak sanığa evi kiralaması hususunda sözlü veya yazılı yetki verip vermediği, 07/08/2006 tarihli belgedeki imzanın kendisine ait olup olmadığı sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

2-Kabule göre de;

a) Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

b) Sanık hakkında verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesi sırasında uygulama kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan kanunun 326/son maddesi uyarınca tayin olunan ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7015, Karar No: 2021/7818, Tarih: 26.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7015 E.  ,  2021/7818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen kararı karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, arsa niteliğindeki Etimesgut İlçesi, ... Mahallesi, ... ada ... parsel sayılı taşınmaza dava tarihindeki değerinin biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile imar uygulaması sonucu dava konusu taşınmazın yeni parsel numarasının ... ada... parsel olduğundan 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca parsel numarasının düzeltilerek yeniden karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün HMK 370. maddesi gereği ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 26/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12693, Karar No: 2025/2187, Tarih: 25.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/12693 E.  ,  2025/2187 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 13.04.2022

EK KARAR SAYISI : 2022/884 E., 2022/1155 K.

SUÇ : Nitelikli tehdit

HÜKÜM : İlk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet kararının bozularak zamanaşımı nedeni ile kamu davasının düşürülmesine denilerek düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi

Yapılan ön inceleme neticesinde Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli ve 2022/884 Esas, 2022/1155 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Sanık ...'e gerekçeli kararın 20.04.2022 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulmadığı, ancak karar eteğinde ve tebligat tutanağında "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1 maddesi gereğince gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe verileceğinin" açıklanmamış olduğunun görüldüğü, bu nedenle sanığa 5271 sayılı Yasanın 295. maddesi gereğince 7 gün içerisinde temyiz gerekçelerini bildirmesi, bildirmediği takdirde başvurunun sebep yokluğundan ret edileceği ihtarı taşıyan meşruhatlı davetiye tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve gerekçeli dilekçe sunması halinde temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle 25.02.2025 tarihinde karar verildi.