muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18398, Karar No: 2016/17762, Tarih: 27.10.2016

Kabule göre de, davalı Üniversitenin harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi de hatalıdır.

Mahkemece bu yönler üzerinde durulmaksızın ve eksik araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4321, Karar No: 2015/10991, Tarih: 26.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4321 E.  ,  2015/10991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANİSA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2013/70-2014/1027

Taraflar arasında görülen davada Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/12/2014 tarih ve 2013/70-2014/1027 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin kendi ürettiği ayakkabıların yanında kendi markalı ürünlerinin de satışını yaparak Manisa ve çevresinde haklı bir üne kavuştuğunu, davalı şirketin de aynı sektörde faaliyet gösterdiğini, müvekkili şirket ile davalı şirket ortaklarının uzun yıllar birlikte çalıştıklarını, fakat şirket ortakları arasında yaşanan bir kısım anlaşmazlıklar nedeniyle ortakların iki şirketi paylaşmaya karar verdiklerini ve buna ilişkin mutabakat protokolü imzaladıklarını, protokolün 10. maddesi ile markaların paylaşılması ve şirket ünvanları ile web adreslerinin kullanılmasının düzenlendiğini, söz konusu maddeye göre T. Ayakkabı ve Yan Sanayi A.Ş'nin “T. Ayakkabı” ünvanını, T. Kundura San. ve Tic. Ltd. Şti. ise “T. Kundura” ünvanını kullanacağını, “T.” kelimesinin tek başına her iki şirket tarafından da ticaret ünvanı olarak kullanılamayacağının kararlaştırıldığını, buna rağmen davalı şirketin Manisa'daki mağazasında T. Ayakkabı'yı kullandığının ve İstanbul'daki mağazasında ise yanlızca Topbaş ibaresini kullandığının tespit edildiğini, davalı şirketin fiillerinin taraflar arasındaki sözleşmeye aykırı olduğunu ve 556 sayılı KHK uyarınca marka hakkına tecavüz ve aynı zamanda TTK. 55. maddesi uyarınca da haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek davalının fiillerinin müvekkilinin markasına ve ticaret ünvanına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, tespit edilen tecavüz ve haksız rekabetin durdurulmasına, önlenmesine ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile davalının elde etmesi mümkün görülen menfaatin karşılığında 3.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi ve 5.000,00. TL'lik itibar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davacı şirket ile uzun yıllar birlikte çalıştığını, yaşanan bazı sıkıntılar sebebiyle ortaklıklarını bitirmeye karar verdiklerini, müvekkili şirketin ticaret ünvanı olarak “T. Kundura” ve "T. Deri" ünvanını kullandığını, müvekkilinin perakende satış mağazasında kötü niyetli olmadan ticaret sicilindeki "T. Deri Kundura Ltd. Şti." ibaresine güvenerek tabelada "T.A." ünvanını kullanılmışsa da, hemen yanında müvekkili şirketin kendi ürettiği ayakkabıların markası olan “UCS U.” ibaresi kullandığını, tabelaların müvekkili tarafından değiştirildiğini, müvekkilinin davacının marka hakkını halele uğratmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu “T.” markasının davalı şirket adına tescilli olduğu,taraflar arasında düzenlenen 14.03.2011 tarihli protokolde öngörülen lisans devrinin TPE nezdinde tescil edilmediğinden geçersiz olduğu, "T. A.” ve “T. K." ünvanlarının taraflar adına ticaret sicilinde tescilli bulunduğu, davalının kendi tabelalarında kendisine ait tescilli markayı ve ticaret ünvanını kullanmasının davacı aleyhine haksız rekabet teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 14.03.2011 tarihli sözleşmenin 10 - 4. maddesinde kararlaştırılan lisans anlaşmasının geçerliliği için 556 sayılı KHK'nin 15. ve 21. maddeleri uyarınca yazılı olması yeterli olup TPE'deki marka sicilinde tescili zorunlu olmadığından mahkemenin bu yöne ilişkin gerekçesi yerinde olmamakla birlikte, lisans sözleşmesiyle davalıya ait "T." markasının kullanım hakkı davacıya devredildiğinden, bu durumun neticeye müessir bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/301, Karar No: 2018/3508, Tarih: 04.06.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/301 E.  ,  2018/3508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Sıra cetvelinin düzenlendiği ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2009/10915 E. sayılı icra dosyasının, sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğine ilişkin tebliğ evrakının da bulunduğu aslının ya da okunaklı, düzenli, dizi listesine bağlanmış, onaylanmış bir suretinin gönderilmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24595, Karar No: 2016/989, Tarih: 27.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/24595 E.  ,  2016/989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine yönelik hüküm,katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanmamış ise de, sanığın, belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının, kasten işlenen suçtan dolayı kısa süreli olmayan hapis cezası ile cezalandırılmasının kanuni sonucu olması nedeniyle, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

..... ......ait akaryakıt istasyonunda müdür olarak çalışan sanığın 19/03/2009 ve 27/03/2009 tarihlerinde katılanın bilgisi dışında, şirketin banka hesabından, kendi adına kayıtlı banka hesabına 2.500 TL ve 5.500 TL olmak üzere 2 kez .... talimatı yazarak kendi imzası ..... şubesine faks çektiği, banka tarafından da verilen talimatın yerine getirilerek şirket hesabında bulunan paranın sanığın hesabına .... yatırıldığı olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Temel cezanın alt sınırdan belirlenmiş olmasına rağmen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin TCK 43. maddesi uygulaması sırasında alt sınırdan ayrılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi gereğince uygulama yapılırken 1/ 2 artırım yapılması, karar gerekçesinde ise 1/ 4 oranında artırım yapıldığı belrtilmek suretiyle hükümde karışıklığa neden olunması,

3-TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca "denetim süresinin" bir yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18928, Karar No: 2014/20079, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/18928 E.  ,  2014/20079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/436-2014/249

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda İlamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1,696,07 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 26.03.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1,696,07 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 26.03.2014 tarih ve 2013/436 esas 2014/249 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki 29.05.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5,2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır.Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 26.03.2014 tarih ve 2013/436 esas 2014/249 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL. harcın istek halinde iadesine,HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10660, Karar No: 2013/20064, Tarih: 19.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10660 E.  ,  2013/20064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapıya değer biçilmesinde ve taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak, pilon yeri bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen geçici 6. maddesinin 7. fıkrası uyarınca; harç ve vekalet ücretinin bedel tespiti davalarında öngörüldüğü şekilde maktu olarak belirlenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasındaki harca ilişkin 3. bendin çıkartılmasına, yerine (Alınması gereken; 24,30 -TL karar harcının peşin harçtan mahsubu ile, bakiye harçların talep halinde yatırana iadesine) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 4. bendindeki (3.204,00 ) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (1.320,00) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22115, Karar No: 2015/14517, Tarih: 05.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22115 E.  ,  2015/14517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/266910

Mahkemesi : Gölcük (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 08/05/2014

Numarası : 2013/348- 2014/260

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın babasının kaza sonrasında mağdurun bulunduğu hastaneye gittiği, sanığın uzlaşmayı kabul ettiği, 31.10.2012 tarihli oturumda katılanın, sanığın babasının kazadan sonra yanına gelerek zararları karşılayacaklarını söylediğini beyan ettiği, ayrıca aynı oturumda katılan vekilinin zararlar belli olmadığından karşı taraftan 50.000 TL istediklerini ancak sanığın bunu kabul etmediğini belirttiği anlaşılmakla, sabıka kaydı bulunmayan sanığın, dosyaya olumsuz bir kişiliğinin yansımadığı da dikkate alındığında, mahkemece yapılacak basit bir araştırma ile mağdurun zararının tespit edilip sanığa ödeme imkanı sağlanarak, CMK'nın 231. maddesi hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışması yapılması yerine, hiçbir araştırma yapmaksızın zarar giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Mağdura ait kesin raporda mağdurun yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu ve yüzünde sabit ize neden olduğunun belirtilmesi, hükmün gerekçesinde de mağdurun hayati tehlike geçirecek ve yüzde sabit iz olacak şekilde yaralandığının kabul edilmesine rağmen, uygulama maddesinin mağdurun vücudunda kemik kırılması bulunduğundan bahisle TCK 89/2-b olarak gösterilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,

Kanuna aykırı olup,sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3013, Karar No: 2019/4750, Tarih: 02.07.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3013 E.  ,  2019/4750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairenin 20/02/2019 gün ve 2017/8337 E. - 2019/1185 K. sayılı kararıyla temyiz isteminin süreden reddine karar verilmiş, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay ilâmında usûl ve kanuna aykırı yön bulunmamakta olup, karar düzeltme dilekçesinde yazılı sebepler HUMK m. 440/I’de belirtilen dört hâlden hiçbirine uymamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin ve 5235 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin göndermesiyle uygulanmasına devam edilen HUMK’nın 440/I. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 389.00.-TL para cezası ile Harçlar Kanunu uyarınca 92.50.-TL ret harcının düzeltme isteyenden alınmasına 02/07/2019 günü oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz incelemesinde 1086 sayılı HUMK’nın uygulanması gerektiği, sulh mahkemesi kararlarının temyiz süresinin tebliğden itibaren 8 gün olduğu açıktır.

Ne var ki; sulh hukuk mahkemesi, kısa ve gerekçeli kararında, karara karşı temyiz yolu açık olmak üzere ve temyiz süresi "8 gün" olmasına rağmen istinaf yasa yolu açık olmak üzere "iki hafta" olarak belirlemiş, bu hüküm kararı temyiz eden davalı vekiline 30.05.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemenin belirlediği iki haftalık sürede ancak yasal 8 günlük süreden sonra 09.06.2017 tarihinde karar temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, yine taraf olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmış olup, bu madde kapsamında, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

Yasal düzenlemeler ve belirtilen olgular ışığında değerlendirildiğinde; davalılar, mahkemenin kısa ve gerekçeli kararında belirtilen süreye uyarak, bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunmuştur. Hâkim, uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip uygulamakla yükümlüdür (1086 sayılı HUMK'nın 76 ve 6100 sayılı HMK'nın 33. maddeleri). Mahkemenin, kanun yolunu ve süresini taraflara doğru gösterme yükümlülüğü gözönüne alındığında, mahkeme tarafından kanun yolunun ve süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru talebinin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin (ç) bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK'nın 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek, kararın düzeltilmesi isteminin kabulü ile temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere iki hafta” olarak belirtilmiştir. Bu karar, davalı vekiline 30.05.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan iki hafta dolmadan temyiz etmiştir.