muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1216, Karar No: 2011/4577, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1216 E.  ,  2011/4577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve ...’nun yapılan yargılamaları sonunda; mahkûmiyetlerine dair ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 08.12.2006 gün ve 2006/230 Esas, 2006/1094 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında fuhuş suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanık hakkında ayrı ayrı iki kez verilen gün adli para cezalarına, önce TCK.nun 62. maddesi uygulanarak çıkan gün adli para cezaları da TCK.nun 52/2. maddesi ile belirlenen miktar üzerinden paraya çevrilip sonuç adli para cezalarının ayrı ayrı iki kez 820,00 TL olarak belirlenmesi yerine, ayrı ayrı iki kez 833,00 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini, sanık hakkında verilen cezaların, 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi ile birleştirilerek neticeten 2 yıl 16 ay hapis ve 1.666.00 YTL adli para cezasına hükmedilmesi, kanuna aykırı olduğundan hükümlerin 5320 Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, hükümdeki “ayrı ayrı iki kez 833,00 YTL adli para cezası” ibaresinin çıkartılarak yerine “ayrı ayrı iki kez 820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesine, yine 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi uyarınca verilen cezaların birleştirilerek “sanığın 2 yıl 16 ay hapis ve 1.666.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklindeki ibarenin de hükümlerden çıkartılarak sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA

Sanık ... hakkında fuhuş suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Kabule göre de;

Sanık hakkında ayrı ayrı iki kez verilen gün adli para cezalarına, önce TCK.nun 62. maddesi uygulanarak çıkan gün adli para cezaları da aynı Kanunun 52/2. maddesi ile belirlenen miktar üzerinden paraya çevrilip sonuç adli para cezasının ayrı ayrı iki kez 820,00 TL olarak belirlenmesi yerine ayrı ayrı 2 kez 833,00 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

Sanık hakkında ayrı ayrı iki kez verilen gün adli para cezalarına, önce TCK.nun 62. maddesi uygulanarak çıkan gün adli para cezaları da aynı Kanunun 52/2. maddesi ile belirlenen miktar üzerinden paraya çevrilip sonuç adli para cezasının ayrı ayrı iki kez 820,00 TL olarak belirlenmesi yerine ayrı ayrı 2 kez 833,00 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

N.B
Yargıtay — Esas No: 2012/4642, Karar No: 2013/10375, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4642 E.  ,  2013/10375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum, ... Ltd Şti ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. K A R A R

Dava; davacının 01/03/1994-01/10/2003 tarihleri arasında davalılar yanında asgari ücretle sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, davacının 01/03/1994 - 30/04/1999 ve 02/11/1999 - 01/10/2003 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz olarak Büyükşehir Belediye Başkanlığı Mezarlıklar Müdürlüğünde ihaleyi alan şirketlerde Büyükşehir Belediyesi adına çalıştığının tespiti ile, belirtilen tarihlerde ihaleyi alan Perkaş Mermercilik San. Tic. Ltd. Şti.'de yazılı sürelerde çalıştığının tespitine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ...'nın her yıl açtığı ihale ile; lahit inşası, kapak açma, ... mezar kazısı, cenaze gömü ve nakli kubur işini değişik şirketlere verdiği, davalı .... Tic. Ltd. Şti.'nin 22/08/1995-23/07/1996, 01/07/1997-02/06/1998, 08/06/2000-05/09/2001 tarihleri arasında ve 16/01/2003 tarihinden itibaren davalı belediyeden ihaleyi aldığı, davalı .... Tic. Ltd. Şti.'ye ait 1028057 ve 1028058 sicil numaralı işyerlerinin 29/09/1995 tarihinde, 1077631 sicil numaralı işyerinin 23/11/1997 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, davacının bildirilen çalışmasının olmadığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık taraflar arasında hizmet aktinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık taraflar arasında hizmet aktinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 313. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 393.) maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi "bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içerisinde, işveren ... ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir. Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda, zorunlu değildir. İşverenin ... ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren ... ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Sigortalılığın ikinci koşulu, 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul, eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren ... ve direktifleri altında, bir fiil, gösterilen işi yapması zorunludur. Çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin, nitelik ve kapsamına göre devamlı sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren ... ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasa'nın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasa'nın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

Somut olayda; davacının çalışmasının geçtiğini iddia ettiği ... Mezarlığının davalı ... ile şirketlerin hizmet verdikleri yer olduğu, ancak bu yerlerin bu işverenlerin hakimiyeti altında olan yerlerden olmadığı, isteyen herkesin istediği zamanda girip çıktığı umuma açık yerlerden olduğu, davalı ...'nin bu yerlerde yerine getirmesi gerekli olan işlerinin olduğu, davalı ...'nın bu yerdeki bir kısım işleri kendisi yaptığı gibi bir kısım işleri de ihale ile başka şirketlere verdiği, her yıl açtığı ihale ile lahit inşası, kapak açma, ... mezar kazısı, cenaze gömü ve nakli kubur işini de değişik şirketlere verdiği, ihaleyi alan şirketlerin kendisine ait çok sayıda kadrolu personelinin bulunduğu, 06/01/2004 tarihli müfettiş tutanağında da davalı şirketin bu işler için 10 işçi çalıştırdığının tespit edildiği, personelin yapacağı işlerin ihale sözleşmesinde belirtilenlerle sınırlı olduğu, davacının ve başka dosyalarda aynı davalılara karşı dava açan bir kısım davacıların defin işlemleri sırasında cenaze sahiplerine yardım ederek karşılığında bahşiş aldığı, bu işleri yaparken işverenlerden talimat almadığı, davacının çalışmalarının geçtiği yer umuma açık yerlerden olduğundan davacının gelip gelmediği, çalışma saatlerinin kontrol altında olmadığı, davalı .... Tic. Ltd. Şti.'nin kadrolu çalışanı olduğu anlaşılan tanıkların beyanlarında; davalı şirketin Belediyeden aldığı işin şirketin kadrolu elamanları tarafından yerine getirildiğini, başka kişiler tarafından bu işlerin yapılmadığını, davacının ve arkadaşlarının arasıra mezarlığa gelip cenaze sahiplerine yardım ederek bahşiş aldıklarını" beyan ettikleri, davacı ile birlikte hareket eden ve aynı davalılara karşı aynı konuda dava açan Kartal 2. İş Mahkemesi'nin 2007/259 E. - 2011/827 K. sayılı dosyasının davacısı olan ... ...'nun beyanında; "mezarlıkta kazıcı olarak çalıştıklarını, ihaleyi hangi şirket alırsa o şirketin elamanı olarak çalıştıklarını, aldıkları bahşişler ile geçindiklerini" beyan ettiği görülmüştür.

Toplanan delillerden; davacının, davalı işverenlere bağlı olmaksızın ve talimat almaksızın cenaze sahiplerine yardım ettiği, karşılığında da cenaze sahiplerinden bahşiş aldığı, çalışmasının umuma açık bir alan olan mezarlıkta "zaman ve bağımlılık" unsurları gerçekleşmeyecek biçimde gerçekleştiği açıktır.

Bu durumda davacı işçi ile davalı işverenler arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayanmadığı kabul edilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar, ..., Perkaş Mermercilik San. Tic. Ltd. Şti. ve Sosyal Güvenlik Kurumunun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine,21/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10892, Karar No: 2016/11118, Tarih: 24.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10892 E.  ,  2016/11118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk ve ... 4. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; İİK'nın 277 ve devamı maddeleri uyarınca tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi, taraflar arasındaki ilişkinin ticari ilişkiden doğduğu ve ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından ise davanın tasarrufun iptali davası olduğu, İİK'nın 277. maddesine dayalı tasarrufun iptali davasının ticari davalardan olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacı vekilinin, davalılar arasında muvazaalı olarak yapılan taşınmaz satışına ilişkin işlemlerinin iptaline karar verilmesi istemiyle dava açtığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, dava, İİK'nın 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkin olup, bu davalardaki amaç; borçlunun haciz ya da iflasından önce yaptığı bazı tasarrufların geçersiz sayılması ya da iyiniyet kurallarına aykırılık nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasıdır. Böylece ve dolayısıyla o mal üzerinde cebri icraya devamla alacağın tahsili amaçlanır. Bu tür davalar, şahsi nitelikte ve borçlunun tasarruflarına yönelik olduğundan ve mutlak ticari dava niteliğinde olmadığından, bu niteliği itibarıyla asliye ticaret mahkemesinin görevi içinde sayılan ticari davalardan olmamasına göre, uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2307, Karar No: 2014/8596, Tarih: 28.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/2307 E.  ,  2014/8596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları... ile yetki belgesine istinaden ...'nin kayden paydaşı oldukları 539 ada 8 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarında ...'nin soyadlarının yazılmadığını, öte yandan ...'nin baba adının ... olarak yazıldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarına...'nin “...dlarının eklenmesine,...'nin baba adının ...olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayıt malik... yönünden davanın kabulüne, kayıt maliki Hayriye yönünden davanın kısmen kabulüne, kayıt maliki ... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 0,90 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9250, Karar No: 2013/23143, Tarih: 23.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/9250 E.  ,  2013/23143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ekspertiz raporunda, sanıkta ele geçen kuru-sıkı tabancanın, namlusunun iç kısmında, ortasında boşluk bulunan gaz ayırım parçasının bulunduğu, katı bir cisim atmasının engeleyen tahdit parçasının bulunmadığı, özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan ve mermi çekirdeği özelliği taşıyan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının, silahın orjinal haline göre sonradan değişiklik yapıldığına dair bir emarenin görülmediği ve sanıkta kuru-sıkı fişeklerin elde edilmesi karşısında, Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahın üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu-

ğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/387, Karar No: 2008/1588, Tarih: 13.02.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/387 E.  ,  2008/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.07.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kendisine ait 310 parsel sayılı taşınmazın yola bağlantısının bulunmadığını, 309 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı verilmesi talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Davacı parseli lehine, geçit hakkı kurulabilecek taşınmazlardan en büyük olanı davalıya ait 309 parsel sayılı taşınmazdır. Mahkemece geçit yeri olarak belirlenen “B” harfi ile gösterilen bölüm, 309 parsel sayılı taşınmazı doğu-batı istikametinde boydan boya ikiye bölmektedir. Bu şekilde kurulacak geçit 309 parsel sayılı taşınmazın kullanım bütünlüğünü bozacak ve taşınmazı ekonomik olmaktan çıkaracaktır. Dosyada mevcut kroki incelendiğinde; en uygun yer 309 parsel sayılı taşınmazın güneyinden, sınırına gelecek şekilde geçide karar verilmesidir. Her ne kadar bu bölümün kış mevsiminde zeminin sulak hale gelmesi nedeniyle kullanıma uygun olmadığı düşünülmüş ise de; tarla olarak kullanılacak taşınmazlarda, yılın her günü geçmek zorunlu bulunmadığından, zeminin geçide uygun hale geldiği mevsimlerde kullanılmak suretiyle tarım yapma olanağı mevcut olacağından, bu durumun bir engel olarak görülmemesi gerekir.

Açıklanan bu hususlar üzerinde durulmadan eksik araştırma ve inceleme ile kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: ukarıda yazılı nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.02.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/548, Karar No: 2007/2449, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/548 E.  ,  2007/2449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yön. S.... ile davalı.... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 29.12.2004 günlü ve 2003/1130 Esas 2004/1855 sayılı kararının davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece hüküm altına alınan alacağın miktarı itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup bu kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.1.2007 gün ve Hukuk-2006/323519 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.