muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/24783, Karar No: 2013/8544, Tarih: 08.05.2013

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "23.000 TL”, “19.166 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "1.150 gün" ve "958 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 958 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 19.160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.05.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6286, Karar No: 2021/5063, Tarih: 22.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/6286 E.  ,  2021/5063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1-Uyuşturucu madde ticareti yapma

2- Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet

2- Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-)Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik kanun yolu isteğinin incelenmesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları, CMK'nın 231. maddesinin 12. fıkrası gereğince itiraz kanun yoluna tabi olduğundan, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

2-)Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararı ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13276, Karar No: 2009/14050, Tarih: 14.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13276 E.  ,  2009/14050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.05.2008 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin men'i ve ecrimisil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.12.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına dayalı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemleri ile açılmıştır.

Davalı, çekişme konusu yerde vakıf mütevellisi ile yapılan 01.01.2001 başlangıç tarihli iş görme karşılığı kira sözleşmesi bulunduğunu, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının taşınmazda kiracı sıfatı bulunduğundan bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden 1465 ada 70 parsel sayılı taşınmazın tapuda Karamercanzade Vakfı adına tapuda kayıtlı olduğu görülmektedir. Davalının savunmasında sözünü ettiği kira sözleşmesi 01.01.2001-31.12.2001 tarihleri için düzenlenmiştir. Bu sözleşmeyi kiraya veren olarak Karamercanzade Vakfı mütevellisi M.Sıtkı Eronç imzalamıştır. Daha sonra 24.07.2006 tarihinde mütevelli görevinden azledilmiş, vakıf 25.04.2008 tarihinde kira sözleşmesini feshederek davalıdan 18.06.2007 tarihinden sonrası için ecrimisil talep etmiştir. Görülüyor ki, azil ve ecrimisil talep tarihinden sonrası için davalının kira ilişkisine dayanma olanağı kalmamıştır.

Yapılan bu saptamalar doğrultusunda istek konusunda bir karar verilmesi yerine kira ilişkisinin ayakta olduğundan bahisle davanın reddi doğru değildir.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 14.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20896, Karar No: 2022/16052, Tarih: 01.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/20896 E.  ,  2022/16052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nun 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili, 26/04/2022 tarihli dilekçe ile tarafların sulh olduğuna dair dilekçe sunmuştur.

Tarafların sulh olduğu bildirildiğinden taraf vekillerinin vekaletnamesinde yetkisi de kontrol edilip sulhe ilişkin belgeler de getirtilerek davacının davadan sulh iradesi ile ilgili ek karar verilebilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere saklayan mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE 01.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6780, Karar No: 2015/4651, Tarih: 28.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/6780 E.  ,  2015/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/192176

MAHKEMESİ : Muğla 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2012

NUMARASI : 2011/421 (E) ve 2012/220 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca

ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca

ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de; sanığın arama işlemine herhangi bir itirazının bulunmaması ve mahkeme huzurunda da suçunu ikrar etmesi karşısında, suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" ve diğer objektif ve sübjektif koşulların varlığı halinde, CMK'nın 231/5. madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı yasanın 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında; "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir." denilmektedir.

Bu ilkeler çerçevesinde her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi gerekir. Dosya kapsamından katılanın marka hakkının ihlali suretiyle meydana gelen zararın basit bir araştırma ile tespit edilebilecek zarar niteliğinde olmadığı ve dosyaya yansıyan katılanın tespit edilmiş bir zararı bulunmadığı gözetilmeden mahkemece" zararın giderilmesi şartının gerçekleşmediği" gerekçesiyle sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1384, Karar No: 2012/20646, Tarih: 03.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1384 E.  ,  2012/20646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2b, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Olay günü servis otobüsü kullanan sanığın tek yönlü 11 metre genişliğindeki yolda giderken yolun sağında, sanığın beyanına göre yol içinde, mağdurun beyanına göre kaldırımda yürüyen katılana açık olan kapının çarpması sonucu taksirle yaralanmanın meydana geldiği, sanığın 03.08.2007 tarihli ifadesinde katılanın kapıya çarptığını açık olarak beyan ettiği, mahkemece sanığın bu husus nedeniyle tali kusurlu olduğuna yönelik oluşa uygun düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edildiği gerekçeleri gösterilmekle tebliğnamedeki tanık beyanlarının tartışılmadığı ve yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiğine yönelik bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve ceza uygulamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 03.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/185, Karar No: 2022/13508, Tarih: 02.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/185 E.  ,  2022/13508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Davacı, yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 374 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. .......... gün ve 8/9 sayılı kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

İlk derece mahkemesinin, yargılamanın iadesi talebinin kabulüne ilişkin kararının, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Dava dosyasında 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesinin ve bu meyanda anılan maddenin 2. fıkrasının uygulanmasını gerektirir nitelikte bir kararın temyiz incelemesinin yapıldığını gösterir bilgi-belgeye rastlanılmadığı, diğer bir ifadeyle, söz konusu hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı anlaşılmakla, iş bu karara karşı yapılacak kanun yolu başvurusu, istinaf yoludur.

Bu nedenle karar tarihi itibarı ile temyize tabi olmayıp, istinaf denetimine tabi olan karara karşı yapılan kanun yolu başvurusunun değerlendirilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine İADESİNE, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8889, Karar No: 2010/8288, Tarih: 09.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/8889 E.  ,  2010/8288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve alıkoyma suçlarından sanıklar ... ve ...’in yapılan yargılanmaları sonunda; alıkoyma suçundan her iki sanığın beraetine, sanık ... hakkında 5237 sayılı Yasaya göre hüküm kurulmasına yer olmadığına ve sanık ...’ın nitelikli cinsel istismar suçundan mahkümiyetine dair, Elazığ Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.10.2005 gün ve 2005/490 Esas, 2005/563 Karar sayılı hükmün süresi içinde mağdure vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dosya Yargıtay C.Başsavcılığının tebliğnamesiyle daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Akıl hastası mağdureye CMK.nun 234/2. maddesi uyarınca atanan ancak duruşmalara katılmayıp hüküm celsesine iştirak etmeyen zorunlu müdafiin yokluğunda aynı Yasanın 188/1. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Tüm aşamalarda şikayetçi olduğunu beyan eden ve kendisinde akıl hastalığı bulunduğu Elazığ Akıl ve Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesinin 09.04.2004 günlü raporu ile saptanan mağdurenin atanacak bir vekil tarafından temsil edilmesi gerektiği de nazara alınarak 4721 sayılı TMK.nun 405. maddesi uyarınca vasi tayin ettirilmesi ve aynı Kanunun 462/8. maddesine göre husumet izninin alınmasını takiben vekilinden davaya katılmak isteyip istemediği sorulup sonucuna göre bu hususta bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, mağdure vekili ve sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6173, Karar No: 2019/2543, Tarih: 11.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/6173 E.  ,  2019/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; tazminatların miktarı yönünden, davalı erkek tarafından tüm yönlerden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava; kadın tarafından açılan Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesinde düzenlenen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davası olup ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı kadın lehine dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar hükmedilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının kararın kesinleşmesine müteakip 400,00 TL yoksulluk nafakası olarak her ay davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yine davacı kadın lehine 30.000,00 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, ilk derece mahkemesince verilen 07.02.2017 tarihli bu karar davalı erkek tarafından; tüm yönleri ile istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; davalı erkeğin istinaf taleplerinin kısmen kabulüyle, ilk derece mahkemesi tarafından yapılan kusur belirlemesinin ve davacı kadın yararına hükmedilen nafaka miktarlarının isabetli olduğuna, mahkemece kadın yararına hükmedilen tazminat miktarlarının çok olduğuna ve kadın yararına 20.000,00 TL maddi tazminat ve 15.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesince istinaf talebinin kabulüne karar verildiğine göre kabul edilen konuya ilişkin hükmün eda hükmü oluşturacak şekilde, ifa edilecek edimleri belirleyerek, istinaf talebi kabul edilen yönlerden yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken ... bölge adliye mahkemesinin 2017/824 esas, 2017/978 karar sayılı kararının birinci bendinde eda hükmü oluşturulmadığından "Düzeltilmesine" şeklinde karar verilmesi doğru değil ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK madde 370/2).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple Bölge adliye mahkemesi gerekçeli kararının hüküm fıkrasından 1. bendin çıkartılarak yerine 1. bent olarak "Davacı kadın yararına 20.000,00 TL maddi (TMK m.174/1) ve 15.000,00 TL manevi (TMK m.174/2) tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekilde değiştirilip düzeltilerek, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oyçokluğuyla karar verildi. 11.03.2019(Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde;davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı taktirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzeltilerek yeniden esas hakkında , duruşma yapılmadan karar verileceği,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-3. maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu itibarla somut olayda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesine uygun karar verildiğinden sayın çoğunluğun düzeltilerek onama görüşüne katılmıyorum.