muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3741, Karar No: 2009/3503, Tarih: 22.04.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/3741 E.  ,  2009/3503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ...2. İcra Mahkemesi

Şikayet, şikayetçi şirketin iflas masasında mevcut paradan geçici dağıtım yapılması yolundaki talebini reddeden iflas idaresinin, anılan red kararının kaldırılması ve geçici dağıtım kararı verilmesine yönelik olup, sıra cetveli hakkında bir iddia ve talep içermediği gibi, henüz düzenlenmiş bir pay cetveli de bulunmamaktadır.

Dosya Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı’nın 19.03.2009 gün ve 2009/23723-5919 E.K.sayılı kararı ile uyuşmazlığın sıra cetveline itiraza ilişkin olduğu gerekçesi ile Dairemize gönderilmiş ise de, yukarıda açıklandığı üzere istem iflas idaresinin geçici dağıtım yapmayı reddetmesine yönelik işlemin iptaline yönelik olduğundan, Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine göre iflas idaresinin işlemine yönelik şikayet üzerine İcra Mahkemesi’nce verilmiş ve İİK.nun 142, 151 ve 235. maddelerinin hiç birisine dayanmayan hükmün temyiz incelemesi Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na aittir.

Ne var ki anılan Yüksek Dairece de görevsizlik kararı verildiğinden, olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve görevli Yüksek Daire’nin belirlenebilmesi için dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 22.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5926, Karar No: 2015/21469, Tarih: 01.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5926 E.  ,  2015/21469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Elazığ İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2014

NUMARASI : 2012/592-2014/1217

Davacılar iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici nedenler ile temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, iş kazası nedeniyle sigortalının maddi ve manevi zararları ile eşinin manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; davacı eşin manevi tazminat isteminin reddi ile davacı sigortalı yararına 98.547,20 TL maddi ve 45.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 12.06.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Somut olayda; davalıya ait işyerinde demirci olarak çalışmakta olan davacı sigortalının 12.06.2012 tarihinde demir donatı bağlantısı yaptığı sırada 3.5 metre yüksekten düşerek % 46 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı(opere lomber vertebra fraktürü, posterior stabilizasyon, opere sol kalkanesu fraktürü tanısı ile) açıktır.

Zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Hal böyle olunca doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan yalnızca maddi sağlık bütünlüğü ihlal edilen kişi midir? Zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulmuşsa, onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Nitekim, kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655) ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır.

Yine dava ve karar tarihlerinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56.maddesi ile bu konu yeniden düzenlenmiş olunup özetle "ağır bedensel zarar ya da ölüm halinde zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar para ödenmesine karar verilebilineceği" hükmü getirilmiştir. Bu yeni düzenlenme ile 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun yürürlük zamanında içtihatlarla düzenlenen husus yasa koyucu tarafından açıklığa kavuşturulmuş ve yaralanan sigortalının yakınlarının manevi tazminat davası bakımından hak sahipliği durumu ön şartı olarak "ağır bedensel"zarar koşulunu getirmiştir.

Somut olaya gelince; gerek haksız fiil zamanında yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanununda gerekse bu kanun zamanında gelişen içtihadlar ışığında düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda iş kazası nedeniyle ağır bedensel zarara uğrayan sigortalının yakınlarının manevi tazminat talep etme haklarının bulunduğu açıktır. Burada dikkat edilmesi gereken öncelikli hususlar “yakınlık” kavramından ne anlaşılması gerektiği ile yaralanmanın “ağır bedensel zarara” neden olup olmadığı hususlarıdır. Davacı sigortalı Akif Bircan'ın diğer davacının eşi olduğu hususunda tartışma bulunmamaktadır. Dava konusu iş kazasının oluş şekli, sigortalının yaralanmasının niteliği ile meslekte güç kayıp oranının % 46 olması hususları birlikte değerlendirildiğinde davacı sigortalının ağır bedensel zarara uğradığının anlaşılması karşısında davacı eş yararına uygun bir miktar manevi tazminata karar verilmesi gerekirken talebinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3231, Karar No: 2017/1982, Tarih: 20.12.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3231 E.  ,  2017/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçi alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Samsun 2. İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 04.07.2014 gün ve 2014/58 E., 2014/452 K. sayılı kararın temyiz incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 15.12.2014 gün ve 2014/18331 E., 2014/22661 K. sayılı kararıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemece verilen hüküm, temyiz edilmesi üzerine yukarıda başlıkta belirtilen karar ile bozulmuştur. Bozma üzerine mahkemece ilk kararda direnilmiş, direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) 12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1’inci maddesinin ikinci fıkrası ile Mersin Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin beşinci fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1’nci maddesinin birinci fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1’nci maddesinin beşinci bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36’ncı maddesinin birinci fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

2) Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nın 76’ncı, vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nın 77’ni ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nın 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.

Somut olaya gelince;

Yukarıda (1) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

2) Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nın 76’ncı, vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nın 77’ni ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nın 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.

Somut olaya gelince;

Yukarıda (1) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak 6360 sayılı Kanun’un 36’ncı maddesinin birinci fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle Samsun İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1’nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek direnme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kendisine tebliği sağlanarak dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Yukarıda (2) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Davalı olarak yargılamayı takip ettiği görülen Samsun Büyükşehir Belediyesi vekiline ait vekaletname ya da usulünce düzenlenmiş yetki belgesi dosya arasında bulunamamış, bu eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle eksiklikler giderildikten sonra Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13087, Karar No: 2008/2315, Tarih: 21.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/13087 E.  ,  2008/2315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat ... gelmiş, diğer davalı tarafından gelen olmadığından duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 27.6.2000 tarihinde geçirdiği trafik kazası sonucu yaralandığını, olay günü götürüldüğü Numune Hastanesinde ön tedavisinin yapılarak taburcu edildiğini, 30.6.2000 günü ağrılarının çoğalması üzerine ambulansla davalı hastaneye götürüldüğünü, yapılan muayene sonunda ciddi bir sorun bulunmadığına dair rapor yazılarak eve gönderildiğini, ağrılarında bir azalma olmayınca 11.7.2000 günü tekrar davalı hastaneye gittiğini, yine muayene sonucu istirahat önerilerek eve gönderildiğini ancak ağrılar dayanılmaz hal alınca 4.8.2000 tarihinde başvurduğu SSK hastanesinde yapılan tetkikler sonucu sağ kalçada parçalı eklem kırığı teşhisi ile ameliyata alınarak platin takıldığını, davalı hastane ve doktorların zamanında gerekli tetkik tedaviyi başlatmayarak, yanlış teşhis koyarak tedavisinin gecikmesine neden olduklarını, 1,5 ay boyunca acılar içinde kaldığını, bu kadar süre ile iyileşmesinin ertelendiğini, maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek 10.000,00 YTL maddi, 15.000,00 YTL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının olay günü götürüldüğü Numune Hastanesinde gerekli filmlerin çekilerek tedavisinin yapıldığını, davacının 30.6.2000 tarihinde gece ağrılarının artması üzerine kendilerine geldiğinde çekilen film ve grafileri istediklerini, incelenen grafilerde kırık tespit edilmediğini, hastaneye yatmasını önermelerine rağmen davacının kabul etmediğini, yumuşak doku injurisi teşhisi ile istirahat önerdiklerini, 11.7.2000 tarihinde gece yeniden gelmesi üzerine muayene ve filmlerin tekrar incelenmesi sonucu, nöbetçi hekim tarafından ortopedi uzmanının da görüşü alınarak fizik tedavi önerdiklerini, çekilmiş olan filmlere göre teşhis ve tedavi yaptıklarını, kusurları bulunmadığını, daha önce Numune Hastanesinde de aynı teşhisin konulduğunu, davalılardan ...’ın, muayene ve tedavi ile ilgisi olmayıp sadece düzenlenen rapora başhekim yardımcısı olarak imza attığını, kusurları bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan adli tıp raporu doğrultusunda davalılara atfedilebilecek kusur bulunup bulunmadığının ancak çekilen filmlerin incelenmesi sonucu belirlenebileceği, davacının Numune Hastanesinden teslim aldığı filmleri ibraz edemediği ve giderek davalıların teşhis ve tedavide bir kusurlarının bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK’nun 76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Davacı, davalı hastanede, gerekli doğru teşhis konulamaması nedeniyle iyileşme sürecinin uzadığı, zamanında müdahalede bulunulmadığı, elem ve ızdırabının çoğaldığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiştir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır. (BK. 386-390) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle davacının tedavisini üstlenen hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan Adli Tıp raporunda, “her ne kadar hastaya ait Ankara Numune Hastanesinde çekilen sağ asetabulumu içeren grafilerin dosyada bulunmadığı saptanmakla birlikte tıbbi uygulamalarda esatabulum kırığına acil müdahalenin gerekli olmadığı, ancak hastaya çekildiği bildirilen grafiler temin edilemediği için geç teşhis hatası olup olmadığının da söylenemeyeceği” bildirilmiş ise de; davacının 30.6.2000 ve 11.7.2000 tarihlerinde dayanılmaz ağrıları olduğu, yürüyemediği, şikayeti ile ve ambulans ile hastaneye geldiği, her iki gelişinde hastanın daha evvel bir başka hastanede çekilen film ve grafilerinin incelenmesi ile yetinilerek ve yumuşak doku injurisi teşhisi konularak istirahat önerildiği, 4.8.2000 tarihinde gittiği dava dışı hastanede çekilen filmler sonucu sağ kalçada parçalı eklem kırığı teşhisi ile ameliyat edilerek platin takıldığı tarafların kabulündedir. Davalıların, davacıda mevcut kırığı teşhis edememesinde kusurları bulunup bulunmadığının tespiti için olay günü çekilen filmlerin incelenmesi gerektiği, bu filmlerin de davacı yanca ibraz edilememesi gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de hükme esas alınan adli tıp raporunda, yukarıda açıklandığı şekilde ağrılar içinde ve yürüyemez halde iki kez ambulansla davalı hastaneye başvuran davacıya, her seferinde eski filmleri incelemek yerine gerekli teşhisin konulabilmesi için daha ileri tahlil ve tetkik yapmak, yeniden film ve grafi çekmek gerekip gerekmediği, bu hususun davalı yanca düşünülmemesinde kusuru bulunup bulunmadığı hususları açıklanıp tartışılmamıştır. Bu itibarla adli tıp raporu ihtilafı çözmekten uzak, yeterli ve doyurucu bir rapor olarak kabul edilemez. Bu nedenlerle, mahkemece, dosya içindeki tüm raporlar, hastane kayıt ve belgeleri vs tüm tıbbi belge ve kayıtlar getirtilerek, Üniversitelerin ilgili bölümlerinde Öğretim Üyelerinden oluşturulacak konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan, az yukarıda açıklanan hususları da kapsar şekilde, davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı konusunda taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine esas olacak şekilde açıklayıcı, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınarak, sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 550.00 YTL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 21.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5844, Karar No: 2015/9583, Tarih: 09.11.2015

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/5844 E.  ,  2015/9583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, erken fesih nedeniyle makul süre kirası için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, 4.239 USD depozito bedeli mahsup edildikten sonra 27.553,50 USD kira alacağı ve 294,36 USD işlemiş faiz olmak üzere toplam 27.847,86 USD üzerinden davalının itirazının iptali ile bu miktar üzerinden takibin devamına, asıl alacağın % 40 oranında tazminata karar karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin depozito bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin depozito bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında 01.05.2008 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 6.1 ve devamı maddelerinde iki aylık kira karşılığı depozito bedeli verileceği ve bu depozitonun ne şekilde iade edileceği düzenlenmiş, 6.4 maddesinde; “Kiracı tarafından verilen depozito bedeli kiralananın kiracı tarafından hukuken ve fiilen tahliye edilmesinden önce istenemez. Tahliye sonrasında ise, kiraya veren... ... Alışveriş Merkezi yönetimine ve ilgili kurum ve kişilere doğmuş bilimum borçlar ve yasal yükümlülükler nedeniyle doğan borçların (vergi, resmi harç, sigorta vb) ödendiği, ayrıca elektrik , su, aidat borcu gibi kiralanan yerin kullanımından kaynaklanan borcunun bulunmadığı resmi belge ile kiracı tarafından belgelenir ve ayrıca kiralananda hiçbir hasar ve eksik bulunmadığı taraflarca imzalı olarak tutanak altına alınırsa, ancak o takdirde verilen depozito bedeli kiracıya iade edilir”düzenlemesi bulunmaktadır. Davacı vekili, davalı kiracının yönetime olan borçları yüzünden davacı hakkında malik olması sıfatıyla alışveriş merkezi yönetiminin ... ... icra müdürlüklerinde takip yaptığını, takip bedellerinin davacı tarafından elinde bulunan depozito bedeli kullanılarak ödendiğini hatta depozito bedelini aşan kısım bakımından davalı hakkında rücuen icra takibi başlatacaklarını belirterek depozitonun sözleşme hükümlerine aykırı olarak mahsubunun doğru olmadığını bildirmiştir. Sözleşmenin 6.1 ve devamı maddelerinde depozitonun iade koşulları belirlenmiş olup depozitonun iadesine karar verilebilmesi için davalının yönetime ve sair yerlere borcu olmaması gerekir. Bu durumda sözleşmenin 6. maddesine göre davacının iddiaları konusunda araştırma yapılıp sonucunu göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan mahkemenin 14.06.2012 tarihli kararı ile depozito bedeli kiralanan tahliye edildiğinden bahisle mahsup edilmiş, davacı vekili tarafından mahsubun doğru olmadığı gerekçesiyle karar bu yönden de temyiz edilmiş ise de Dairemizin 10.06.2013 tarihli ilamında bu hususta olumlu – olumsuz bir karar verilmemiştir. Bu nedenle kiracı lehine kazanılmış hak oluşturmayacağından hüküm belirtilen nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.