muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/310, Karar No: 2019/62, Tarih: 05.02.2019

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın kardeşi.....’ı öldürmek amacıyla iki el ateş ettiği, ancak onun yerine hedefte sapma sonucu yanında bulunan yengesi Laika Kapdan’ın olası kastla yaralanmasına neden olduğu somut olayda, kardeşini öldürmek amacıyla iki el ateş eden sanığın kardeşinin hemen yakınında bulunan yengesinin de ölebileceğini ya da yaralanabileceğini öngörmesine karşın, bunu göze alarak birden çok kez ateş etmesi eyleminin suçla korunan hukuki menfaatler göz önünde bulundurulduğunda hukuki anlamda tek fiil sayılması mümkün olmayıp, TCK'nın 44. maddesinin uygulanma şartları oluşmamıştır.

Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesinin oldukça farklı kararlarının olmasına karşın, genel olarak fiil sayısının belirlenmesinde; neticenin dikkate alındığı görülmektedir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2011/4519 E-2011/56245 K sayılı ilamı;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur....’yı kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur....’i olası kastla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafilerinin usule, delillerin takdirinde hata yapıldığına, suç vasfına, cezada teşdit uygulanmasının hatalı olduğuna, 44. madde gereğince sanığın eyleminin tek suç oluşturduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; TCK'nın 43 ve 44. maddelerinin birlikte değerlendirilmesi sonucu; gerçek içtima hükümleri uygulanarak kurulan, Birinci Ceza Dairesinin öğretide de benimsenen (Prof. Dr. İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuk Genel Hükümler, 3. Bası, Ankara, 2008, s.528.) yerleşmiş uygulamalarına uygun olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (Onanmasına),

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2012/10080 K sayılı ilamında;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; mağdur .....'a öldürme kastıyla bir el ateş eden sanığın, mağdur ..... ile birlikte yoldan geçmekte olan mağdur Martin'i de vurarak yaraladığı olayda; TCK'nın 43 ve 44. maddelerinin birlikte değerlendirilmesi sonucu, Birinci Ceza Dairesinin öğretide de benimsenen (Prof. Dr. İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuk Genel Hükümler, 3. Bası, Ankara, 2008,s.528.) yerleşmiş uygulamalarına uygun şekilde, gerçek içtima hükümleri uygulanarak kurulan hükümlerde, bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki, Martin'in yaralanması eyleminde, olası kastın ve TCK'nın 44. maddesinin tartışılması ve sonucuna göre hüküm kurulması nedenine dayalı bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesinin 2014/3196 K sayılı ilamında;

Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesinin 2014/3196 K sayılı ilamında;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık Avni'nin ruhsatsız tabancası ile mağdur Mustafa’nın bacak bölgesini hedef alıp yakın mesafeden tek el ateş ettiği, açılan ateş sonucu mağdurun bacağından giren mermi çekirdeğinin mağdurun vücudunu terkederek yakınında bulunan maktülün göğüs bölgesine isabet edip ölümüne neden olduğu olayda; sanığın, hukuki anlamda tek fiili ile birden fazla farklı suçun oluştuğu ve bu nedenle 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde düzenlenmiş bulunan farklı nev'iden fikri içtima hükümleri uyarınca uygulama yapmak gerektiği anlaşıldığı halde; sanığa, mağdura yönelik kasten yaralama suçuna göre daha ağır olan maktüle yönelik olası kastla öldürme suçundan ceza verilmesi, mağdura yönelik eyleminden ise karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm kurulması yerine, yazılı biçimde TCK’nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükmü gözardı edilmek suretiyle gerçek içtima kurallarına göre “maktulü olası kastla öldürme” suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün yanında, ayrıca 'mağduru kasten yaralama' suçundan da hüküm kurulması',

Yukarıda öğretide ve uygulamada yaşanan tartışmaları ayrıntılı bir şekilde açıkladıktan sonra; somut olayımıza baktığımızda;

765 sayılı Kanun döneminde; fiil kelimesi, çok tartışılmasına rağmen, 5237 sayılı Kanun döneminde tekrar fiil tabirine yer verilmesi, kanun koyucunun bu tabiri bilinçli bir şekilde kullandığının göstergesidir. Zira 765 sayılı Kanun döneminde bu kadar tartışma yaratan bir kelime (Fiil) yerine hareket kelimesini çok rahatlıkla kullanma seçeneği bulunun kanun koyucunun, madde metninde 'fiil' tabirine yanlışlıkla yer verdiğinin kabul edilmesinin ve TCK'nın 43/2. maddesinde aynı neviden fikri içtimada artırım hükümleri öngörülürken, farklı suçların oluşması durumunda TCK'nın 44. maddesinde artırım hükümlerinin unutulmasının, çağdaş anayasaların temel kurallarından birisi olan kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği kuralına aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Yasa koyucunun fiil tabirini bilinçli bir şekilde kullandığı ve fiil kelimesinin neticeyi de kapsadığının kabul edilmesinin hakkaniyete, adalete ve suç işlenmesini önlemeyi hedefleyen ceza kanununun amacına daha uygun olacağı açıktır. Zira TCK'nın 44. maddesinin uygulanması gereken durumlarda dış alemde tek değişiklik vardır ve bu tek değişiklik farklı hükümleri ihlal etmektedir. Oysa TCK'nın 43/2. maddesinde birden fazla netice vardır ve gerçekleşen birden fazla neticeden dolayı farklı mağdurların hakları ihlal edilmektedir. Dolayısıyla meydana gelen dış alemdeki değişiklik adedine göre TCK'nın 43/2. maddesinde artırım hükümleri öngörülürken, dış alemde tek değişikliğe neden olan TCK'nın 44. maddesinde artırım hükümlerinin öngörülmemesinin, hakkaniyete uygun son derece yerinde bir düzenleme olduğu ve kanun koyucunun bilinçli bir tercihte bulunduğu kabul edilmelidir. Kaldı ki ! somut olayımızda olduğu gibi TCK'nın 44. maddesinin uygulanması sırasında; tek hareket ölçüsünden hareket edersek profesyonel suçlulara prim tanıyacağımız gibi somut olay adaletini de sağlayamayacağımız açıktır. Örneğin silah kullanmasını çok iyi bilen profesyonel bir sanığın, tek atışla hedefindeki kişiyi öldürmek amacıyla yaraladıktan sonra, yanında bulunan iki kişiyi bitkisel hayata sokacak şekilde yaralamasından ibaret olayda; sayın çoğunluğun görüşünün kabul edilmesi durumunda; TCK'nın 44. maddesi uyarınca farklı suçların oluştuğundan bahisle sadece öldürmeye teşebbüs suçundan sorumlu tutulması gerekirken, yine tek atışla hedefteki kişiyi yaralama kastıyla hareket ettiğinin kabul edilmesi durumunda ise; TCK'nın 43/3. maddesindeki sınırlamadan dolayı üç ayrı kişinin çok ağır şekilde yaralanmasından sorumlu tutulması kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacağından; her iki olaydan dolayı cezanın belirlenmesi sırasında hâkimlik sanatı son derece isabetli kullanılsa dahi, TCK'nın 44. maddesi uyarınca sadece adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün, yaralama suçlarının toplamından kurulan hükümlerden daha lehe bir sonuç doğuracağı, bunun da çağdaş ceza hukuklarının olmazsa olmazı olan ve TCK'nın 3

. maddesindeki sınırlamadan dolayı üç ayrı kişinin çok ağır şekilde yaralanmasından sorumlu tutulması kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacağından; her iki olaydan dolayı cezanın belirlenmesi sırasında hâkimlik sanatı son derece isabetli kullanılsa dahi, TCK'nın 44. maddesi uyarınca sadece adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün, yaralama suçlarının toplamından kurulan hükümlerden daha lehe bir sonuç doğuracağı, bunun da çağdaş ceza hukuklarının olmazsa olmazı olan ve TCK'nın 3. maddesinde yer verilen adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi ile suçun işlenmesini önlemeyi 1. maddesi ile en önemli görev olarak kabul eden ceza kanununun amacına da aykırı olacağı gibi ayrıca çevre kontrolü yapmadan insanların oldukça kalabalık olduğu bir ortamda, hasmını öldürmek için çevredeki insanları umursamadan çatışmayı göze alan birisinin, tesadüfen evinin balkonunda oturan ya da olay yerinden geçmekte olan kişilerin çok ağır şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesine TCK'nın 44. maddesi uyarınca seyirci kalınması sonucuna ulaşılır ki böyle bir sonucun adalet duygusunu da zedeleyeceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Bu tür sakıncaların önüne geçmek isteyen kanun koyucunun, tartışmalara rağmen fiil tabirini kullanarak fiil tekliği ya da çokluğunun dış alemdeki değişikliğe göre belirlenmesini bilinçli bir şekilde tercih etmesine karşın, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun sırf hareket sayısına bakarak fiil sayısını belirlemesinin, gerek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin gerekse Yargıtay Ceza Genel Kurulunun bu güne kadar çok nadir istisnalar dışında yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarına aykırı olacağı ve buna bağlı olarak hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği açıktır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2013/575 K sayılı içtihadının, gerek daha önceki gerekse bu olaydan bir hafta sonraki 2013/600 K sayılı içtihadına çok açıkça aykırı olmasına karşın, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2013/600 K sayılı ilamında iki atış yapıldığından bahisle çelişkinin bulunmadığı ileri sürülemez. Zira fiili, hareket olarak kabul eden görüşe itibar edilse dahi art arda aynı anda aynı amaca yönelik olarak yapılan doğal hareketlerin tamamının hukuki anlamda tek hareket olarak kabul edildiği konusunda herhangi bir duraksama bulunmadığından; her iki içtihat arasında çelişkinin bulunmadığı asla söylenemez. Aksine düşünceye itibar edilmesi hâlinde, hırsızlık suçunda 10 adet eşyayı yerden alan, kavga esnasında karşısındaki kişiye 10 adet yumruk atan şahsın, 10 ayrı fiil işlediğinin kabul edilmesi anlamına gelir ki! Böyle bir kabulün, gerek doktrindeki görüşlere gerekse giderek yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara aykırı olacağı açıktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 2018/444 K sayılı içtihadı da, 2013/575 K sayılı içtihadı destekler mahiyettedir

. Aksine düşünceye itibar edilmesi hâlinde, hırsızlık suçunda 10 adet eşyayı yerden alan, kavga esnasında karşısındaki kişiye 10 adet yumruk atan şahsın, 10 ayrı fiil işlediğinin kabul edilmesi anlamına gelir ki! Böyle bir kabulün, gerek doktrindeki görüşlere gerekse giderek yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara aykırı olacağı açıktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 2018/444 K sayılı içtihadı da, 2013/575 K sayılı içtihadı destekler mahiyettedir. Somut olayımızdaki sayın çoğunluğun görüşü de bu doğrultuda olduğundan; Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun fiil tabirinin tanımı konusundaki görüşlerini, kanun koyucunun iradesine aykırı bir şekilde değiştirdiği görülmektedir. Kararların aynı doğrultuda olması durumunda istikrardan söz edilebilirse de; yanlışta istikrarın, yanlışın kronikleşmesinden başka bir işe yaramayacağı dikkate alınarak, uzun yıllara yayılan içtihatlara bir an önce dönülerek, kamu vicdanını rahatsız eden sonuçların önlenmesinin 'hukuk devleti' ilkesine daha iyi hizmet edeceği kuşkusuzdur.

Sonuç itibarıyla daha önce katılan ...'e karşı adam öldürmeye teşebbüs suçundan cezası kesinleşen sanık ... hakkında; diğer katılan ...'e yönelik eyleminden dolayı, olası kastla yaralama suçundan hüküm kurulması gerekirken, adam öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulduğundan bahisle Yerel Mahkemece verilen direnme kararının bozulması gerekirken, hiç bir bağlayıcılığı olmadığı hâlde kanun koyucunun madde metnine yansıtmadığı gerekçesinden yola çıkılarak; fiil kelimesini hareket olarak kabul etmek suretiyle , uyuşmazlığa konu olayda tek atış yapıldığından bahisle son derece ağır yaralanmayı dikkate almayan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kesinleşen adam öldürmeye teşebbüs suçu ile birlikte katılan ...'e yönelik olası kastla yaralama suçunun TCK'nın 44. maddesinin uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine yönelik görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu üyesi de; somut olayda 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima şartlarının oluşmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 254-247 sayılı direnme kararına konu hükmünün;

a) Sanığın katılan ...'e yönelik eyleminin olası kastla yaralama suçunu oluşturduğunun,

b) İnceleme dışı davanın katılanı..... Üşenmez'i öldürme kastıyla av tüfeğiyle bir el ateş eden sanığın, aynı atışla katılan ...'i de olası kastla yaraladığı olayda, 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi gereğince fikri içtima şartlarının oluştuğunun,

Gözetilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi gereğince fikri içtima şartlarının oluşup oluşmadığına ilişkin ikinci uyuşmazlık bakımından 05.02.2019 tarihinde yapılan birinci müzakerede oy çokluğuyla, sanığın katılan ...'e eyleminin olası kastla yaralama suçunu mu yoksa kasten nitelikli öldürme suçuna teşebbüsü mü oluşturduğuna ilişkin ilk uyuşmazlık yönünden 15.01.2019 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 05.02.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/497, Karar No: 2023/1772, Tarih: 28.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/497 E.  ,  2023/1772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2017 tarihli ve 2017/3098 Esas sayılı iddianamesiyle sanığın mağdureye karşı nitelikli cinsel saldırı suçundan cezalandırılması talep edilmiştir.

2. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2019 tarihli ve 2017/252 Esas, 2019/206 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 10.12.2019 tarihli ve 2019/2909 Esas, 2019/2552 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

4. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 10.12.2019 tarihli ve 2019/2909 Esas, 2019/2552 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2021/13273 Esas, 2022/3015 Karar sayılı kararı ile sair temyiz itirazlarının reddiyle "İlk derece mahkemesince herhangi bir adli sicil kaydı ile zabıtlara yansıyan olumsuz kişiliği bulunmayan sanık hakkında dosya kapsamıyla bağdaşmayan soyut ve yetersiz gerekçelerle 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi karşısında, anılan karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin bozma üzerine verdiği 27.09.2022 tarihli ve 2022/255 Esas, 2022/259 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemleri

5. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin bozma üzerine verdiği 27.09.2022 tarihli ve 2022/255 Esas, 2022/259 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemleri

Sanığın mağdureye yönelik nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediğine dair mağdurenin ve eşi olan tanık ...'nin aşamalardaki soyut ve çelişkili beyanları haricinde sanığın cezalandırılmasını gerektirir yeterli delil bulunmadığına, mağdurenin ve eşi tanık ...'nin zeka geriliği olan ve raporlarına göre yönlendirmeye açık insanlar olduklarına, sanıkla aralarında ceşitli nedenlerden dolayı husumet olan insanlarca mağdure ve eşinin kullanıldıklarına, zira sanıkla mağdurenin vasisi olan katılan ... arasında sanığın tarlasındaki suyu, Kazım'ın kullanımına kapatması nedeniyle husumet oluştuğuna ve Kazım'ın sanığa bu yüzden küfür ve hakaretler ettiğine, daha sonra da dava konusu olay gündeme gelince Kazım'ın sanıktan para talep ettiğine, sanık para vermeye yanaşmayınca Kazım'ın yönlendirmesiyle mağdurenin sanık hakkında şikayette bulunduğuna, sanığın istikrarlı savunmalarının da bu yönde olup atılı suçu işlemediğine, dosyada mevcut raporlarına göre de mağdurede hiçbir cinsel saldırı emaresi bulunmadığına, müsnet suçu kabul anlamına gelmemekle birlikte, sanığa atılı suçun en aksi düşünceyle teşebbüs aşamasında kaldığına, sanıkta sertleşme olmadığı için suçun nitelikli halini işleyemeyeceğine, sanığın olay yeri olan köyde sadece yazları ve hafta sonu bulunduğuna, bu nedenle mağduredeki zeka geriliğini anlayabilecek durumda olmadığına, sanığın zeka geriliğini bilmediği mağdure ile onun rızasıyla cinsel ilişkide bulunma eylemi gerçekleşmiş olsa dahi bu durumda sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi uyarınca hata hükümlerinin uygulanması gerekeceğine, mağdurenin normal gündelik hayatını sürdüren birisi olduğuna bu anlamda herhangi bir akıl ya da beden yetersizliği olmadığı halde verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca artılmaması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin maruz kaldığı atılı suçtan dolayı uğramış olduğu manevi zararın ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri, sanığın suç kastının yoğunluğu gözetilmek suretiyle sanık hakkında temel cezanın en üst hadden tayini ile belirlenecek cezada takdiri indirim maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin de uygulanmaması gerekirken bu hususlara aykırı olarak yazılı şekilde hüküm tesisinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda dava konusu olayın;

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda dava konusu olayın;

"Sanık ... \*\*\* ile mağdur ... \*\*\*'ın aynı köyde yaşayıp evlerinin yakınlığı sebebiyle komşu oldukları, mağdurun suç tarihi itibariyle evli olduğu, mağdur ve eşi olan tanık ... \*\*\*'ın akli rahatsızlıklarının bulunduğu, 2017 yılı Ramazan Bayramının ikinci günü öğle vakti evlerine yakın mesafede bahçe duvarının dibinde mağdurenin hayvanlar için bahçede ot yolduğu esnada sanığın yanına gelerek mağdureye " gel çocuk yapalım" dediği ve kolundan ve kafasından tutarak sırt üstü geriye doğru iterek yatırıp belden aşağısını soyarak mağdurenin vajınasına cinsel organını soktuğu,

Mağdurun zeka geriliği rahatsızlığının olduğu ve bu rahatsızlığının yakın çevresinde yaşayanlarca ve tekrarlayan görüşmelerde anlaşılabileceği, sanık tarafından anlaşılabileceği yönünde Adli Tıp raporunun bulunması ve mahkemece yapılan yargılama esnasında da yapılan gözlemde mağdurda akli rahatsızlık olduğunun konuşması esnasında anlaşılabilmesi karşısında sanığın Savcılık ifadesinde de mağdurun ailesi ile birbirlerine misafir olmalarına ve komşu olmalarına rağmen mağdurdaki zihinsel rahatsızlığı farketmemesi yönündeki savunmalarına itibar edilmemiş, mağdurun eşi olan yine dosyada mevcut rapora göre hafif mental retardasyon rahatsızlığı bulunan tanık ... \*\*\*'ın olay günü mağdur ile sanığı evinin yakınlarında taş duvarın dibinde mağdurun altında çamaşırlarının olmadığı ve sanığı da mağdurun yanında pantolununu yukarıya çektiği vaziyette görmüş olması, gördüklerini aynen dayısı Katılan ... \*\*\*'e anlatmış oluşunun Katılan ... \*\*\*'in beyanları ile sabit olduğu, tanık ...'nin mağdurun eşi oluşu özellikle dikkat edilidğinde bu hususta iftira veya yalan atmasını gerektirecek bir durum olmayıp bu konuda da karısı hakkında yalan ithamlarda bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağından görgü tanığı ...'nin bu yöndeki beyanlarına itibar edilmiş, sanığın savunmasında da olay günü bahçede mağduru tuvaletini yaparken gördüğü bu sebepten geri durduğu ve ayrıca kendisinde ereksiyon problemi olduğunu beyan etse de olayın yaşandığı yerin dinlenen beyanlara göre mağdurun evine yakın yerde olup mağdurun tuvalet gereksinimi duyması halinde evine gidebilecek bir durumun mümkün olduğu, mağdur hakkında alınan Adli Tıp raporlarında mağdurda zeka geriliği mevcut olduğundan kendi başına herhangi bir olayı kurgulama beceresine sahip olamayacağı ayrıca her ne kadar sanık şikayet tarihinden hemen sonra kendisi hakkında ereksiyon problemi yaşadığına dair özel bir hastaneden rapor alsa da bu raporun hemen şikayet tarihinden sonra alelacele alınmış olması ve kovuşturma aşamasında mahkememizce alınan raporlarda sanığın cinsel birleşme için yeterli erektil kapasitesinin mevcut olduğunun yine ruhsal yöndende cinsel birleşmeye engel bir halinin olmadığının belirtilmesi karşısında sanığın savunmalarına itibar edilmemiş, her ne kadar mağdur hakkında cinsel saldırı bulgularına rastlanılmadığı yönünde raporlar gelmişse de bu raporlarda da açıklandığı üzere; şikayet ve muayene tarihleri ile olay tarihi arasındaki sürenin uzun olması, mağdurun evli durumda olması sebebiyle yeni yırtık rastlanmasa dahi, dosyada mevcut Antalya Eğitim Araştırma Hastanesi Adli Tıp Birimi tarafından düzenlenen 04.05.2018 tarihli raporda kızlık zarında eskiye bağlı yırtığın mevcut olması ve kızlık zarı fevhasının erekte bir penisin duhülüne uygun olması nedeniyle suça konu olay yönünden yeni bir bulgunun oluşmayabileceğinin belirtilmesi, mağdurun ifadesinde geçen ikinci olay olarak belirtilen 2017 yılı Ramazan Bayramının ikinci günü (26.06