muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5858, Karar No: 2019/4237, Tarih: 08.04.2019

Temyize konu edilen davada mahkeme tarafından, dere yatağı üzerine izin ve projelerine aykırı biçimde alışveriş merkezini inşa eden davalı ....İnşaat A.Ş. ile bu davalının ticari temsilcisi ve işyerlerini kiraya veren diğer davalı ... Tur. A.Ş'nin oluşan zarardan müteselsilen sorumlu oldukları kabul edilerek, davaya konu edilen zararın tamamından davalıların sorumlu olduğuna hükmedilmiştir.

Davacı tarafın aynı zarar için, zararın meydana geldiği yapıyı inşa eden davalı ... İnşaat A.Ş'ye yapım izni veren, yapıyı yeterince denetlemeyen ve hizmet kusuru olduğu iddia edilen idareler (eldeki davada fer'i müdahil olan) aleyhine de idari yargıda dava açtığı; idareler aleyhine açılan dava hakkında idari yargıda verilen kısmen kabul kararının bozulduğu; idari yargıda verilen bozma kararında, yapıya ilişkin yapım izni ile kullanım belgesini veren idarelerin zarardan sorumlu olup olmadıkları ve zarar ile idarelerin eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin araştırmanın yetersiz bulunduğu; sigortalı işyerinin bulunduğu ana yapıyı inşa eden- işleten davalıların, idareler tarafından verilen izin ve onaylara bağlı olarak yapıyı inşa ettiği ve işlettiği dikkate alındığında; idareler yönünden yapılacak illiyet bağına ilişkin araştırmanın, eldeki davanın davalılarının durumunu da etkileyeceği gözetilip, idari yargıda süren davanın sonuçlanmasının beklenmesi, orada yapılacak tespitler ve verilecek karar dikkate alınmak suretiyle, davalıların hukuki durumlarının takdir edilmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de; davacı tarafın aynı alacak için hem idari yargıda hem de adli yargıda eldeki davayı açıp alacak talebinde bulunduğu, iki ayrı yargı kolunda açılan davalar sonunda alınacak kararlar ile aynı alacağın iki kez tahsili ihtimalinin bulunduğu dikkate alınmak suretiyle, idari yargıda verilen hükümle tahsilde tekerrür oluşturmayacak biçimde tazminatın hüküm altına alınmayışı da doğru olmamıştır.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... Tur. Yön. Hizm. Tic. A.Ş. vekili ve fer'i müdahil ... vekilinin sair

temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... Tur. Yön. Hizm. Tic. A.Ş. vekili ve fer'i müdahil ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.630,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı ... Tur. Yön. Hizm. Tic. A.Ş.'ye verilmesine, duruşmada vekille temsil olunmayan fer'i müdahil...Büyüşehir Belediye Başkanlığı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Tur. Yön. Hizm. Tic. A.Ş. vekili ve fer'i müdahil ...'na geri verilmesine 08/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8240, Karar No: 2014/5973, Tarih: 05.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8240 E.  ,  2014/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4242, Karar No: 2021/3363, Tarih: 06.07.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/4242 E.  ,  2021/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Denetim görevinin ihmali (sanık ... hak.), zimmet (diğer sanıklar hak.)

...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... dışındaki sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 06/07/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/14860, Karar No: 2015/30900, Tarih: 04.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/14860 E.  ,  2015/30900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/359487

MAHKEMESİ : Havza Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2010/179 (E) ve 2013/138 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan sanıklar S.. Ç.., Y.. Ç.. ve K.. T.. müdafiilerinin, 11/06/2013 tarihli süre tutum dilekçesi ile Havza Asliye Ceza Mahkemesi'nin E.2010/179- K.2013/138 sayılı kararındaki tüm hükümleri temyiz ettiğini bildirmiş olması ve bu talebin katılan sanık N.. S.. hakkındaki hakaret suçundan verilen beraat hükmüne de kapsamış olması karşısında, tebliğnamede bu hususta bir görüş bulunmadığı görülmekle, bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14348, Karar No: 2015/14614, Tarih: 14.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/14348 E.  ,  2015/14614 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacılar ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/06/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacıların yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2013/23461, Karar No: 2013/23738, Tarih: 10.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/23461 E.  ,  2013/23738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden ve yasanın öngördüğü 6 aylık süre beklenmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.092013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10136, Karar No: 2012/5857, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10136 E.  ,  2012/5857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 09/08/1991-10/11/1992 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava: Nitelikçe 09.08.1991–10.11.1992 tarihleri arasında davalıya ait ... İlk Öğretim Okulunda sözleşmeli öğretmen olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 09.08.1991–10.11.1992 tarihleri arasında kalan dönemde davalı işyerinde hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar vekillileri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece eksik araştırma ve soruşturma ile sonuca varıldığı görülmektedir.

Dava: Nitelikçe 09.08.1991–10.11.1992 tarihleri arasında davalıya ait ... İlk Öğretim Okulunda sözleşmeli öğretmen olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 09.08.1991–10.11.1992 tarihleri arasında kalan dönemde davalı işyerinde hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar vekillileri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece eksik araştırma ve soruşturma ile sonuca varıldığı görülmektedir.

Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi icap ettiği, Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olan bu tür davalarda, öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren, tarafından verilip verilmediği, ya da çalıştıklarının kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmasının konusu, sürekli kesintili mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre isticvap olunmalı, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve posta başı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun M.288 de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı 506 sayılı Kanunun madde. 3 B ve D de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır.

Öte yandan davacı tarafça davalı işyerinden düzenlenmiş bir işe giriş bildirgesi sunulmuş ise de bunun Kurum kayıtlarında bulunup bulunmadığı belli olmadığı gibi, işyerinin kamu kurumu olmasına göre davacının imzasını taşıyan ve prim kesintisi içeren ücret bordroları da dosya ya getirtilmemiştir. Davanın hak düşürücü süre içerisinde açılıp açılmadığının mahkemece resen gözetilmesi gerektiği açıktır.

Yapılacak iş, davanın nitelikçe kamu düzenine ilişkin olduğu göz önünde tutularak davacı ile birlikte çalışan ve çalışmaların varlığı dava konusu dönemin tamamını kapsar biçimde tek başına ya da biri birini tamamlar biçimde işverence SSK’na verilen dönem bordrolarında kayıtlı bulunan kişiler veya aynı dönemde birlikte görev yaptığı idarenin kayıtlarında belli olan müdür ve öğretmenler tespit edilerek anılan kişilerin bilgilerine başvurulmak, tespiti istenen hizmetin geçtiği dönem ve dava tarihine göre hak düşürücü sürenin davada söz konusu olup olmadığı yöntemince araştırılmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulu’nun 16.6.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün ve 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2004/21-35-64 E.ve K. 15.10.2003 gün ve 2003/21-634-572 E. K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın hizmet tespiti davalarının kamu düzenine ilişkin olduğu göz ardı edilerek eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hükmün bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1674, Karar No: 2017/3190, Tarih: 22.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1674 E.  ,  2017/3190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2,3-e, 31/3, 29, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 1.500 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/01/2016 tarihli ve 2015/270 esas, 2016/131 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 23.12.2016 tarih ve 2016/4308 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.01.2017 tarih ve 2017/970 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) Söz konusu kararın gerekçe kısmında suça sürüklenen çocuğun eyleminin “silahla yaralamaya teşebbüs suçunu” oluşturduğunun belirtildiği halde, hüküm kısmında ceza tayin edilirken 5237 sayılı Kanun’un 35. maddesinde tanımlı teşebbüs hükümlerinin uygulanmayarak kararda çelişki yaratılmasında ve sonuç olarak sanığa fazla ceza tayin edilmesinde,

2) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi uyarınca çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden bu hususun ihtar edilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/01/2016 tarihli ve 2015/270 esas, 2016/131 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-e maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında 3/4 oranında indirim yapılarak 45 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 29. maddesi gereğince cezasında 1/4 oranında indirim yapılarak 33 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 31/3. maddesi gereğince cezasında 1/3 oranında indirim yapılarak 22 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 18 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 360 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümden “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin bildirilmesine, (bildirilemedi)” ibarelerinin çıkartılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 22.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10, Karar No: 2019/3594, Tarih: 23.09.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/10 E.  ,  2019/3594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşme dışı ilave iş bedelinin tahsili istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı idare ile arasında imzalanan sözleşme gereği edimini yerine getirmesi akabinde kendisi ile sözlü olarak ana nizamiye giriş kapısı ve tak yapılması için anlaşıldığını, bu imalâtların yerine getirilmesine rağmen iş bedelinin ödenmediğini, iş bedelinin tahsiline ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı idare, davacı ile imzalanan sözleşme kapsamında %19,97 oranında iş artışı yapıldığını ve bu kapsamda tüm ödemelerin yapıldığını, usulüne uygun ihale yapılmadan iş verilemeyeceğini ve ödeme yapılamayacağını, üniversite alanının sit alanı olduğunu ve Kültür Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’ndan izin almadan yapı yapılamayacağını, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dosya kapsamının incelenmesi ile görevsiz mahkemece bilirkişi incelemesi ve keşif icra edilmiş olduğu, görevli yerel mahkemece de hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tarafından bedeli talep edilen işlerin yapıldığı ve buna ilişkin imalât yılı olan 2012 serbest piyasa rayiçlerine göre fiyat belirlenmiş, ayrıca dinlenen üniversitede görevli tanıklar da işin davacı tarafından yapıldığına ilişkin beyanda bulunmuşlardır. Yerel mahkemece bilirkişi raporunun hükme esas alınması sureti ile 37.069,02 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 410 ve devamı ile 01.07.2012 tarihinde yürürlüge giren 6098 sayılı TBK'nın 526 ve devamı maddeleri gereğince sözleşme dışı olarak yapıldığı ileri sürülen ve ispatlanan iş ve imalâtların davalı yararına olması halinde bedelinin yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçleriyle ödenmesinin talep edilmesi mümkündür. Mahalli piyasa rayiçleri içerisinde yüklenici kârı da olacağından piyasa rayiçlerine göre bedelin tespitinde ayrıca yüklenici kârı ve KDV eklenmeyecektir. Yerel mahkemece davanın 31.414,43TL üzerinden kabulü gerekirken bu bedele KDV eklenmesi sureti ile daha fazlasına hükmedilmesi doğru olmadığı gibi, kabule göre de; davalı üniversite 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu’nun 56. maddesi (Değişik: 3/4/1991-3708/3 md.) “Üniversiteler ve yüksek teknoloji enstitüleri genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar.” ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi “Genel bütçeye dahil idarelerin bu Kanun'un 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan muaftır.” hükümleri gereğince harçtan muaf olduğundan 633,04 TL harçtan sorumlu tutulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenler ile davalı vekilinin 2. bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenler ile davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.