muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/887, Karar No: 2021/816, Tarih: 25.01.2021

**6. Ceza Dairesi         2019/887 E.  ,  2021/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında 19/05/2005 olan suç tarihinin 19/05/2007 olarak hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir bir yazım hatası olarak görülmüştür.

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

1-Sanıklar ... ve ...'un Dairemizin 30/06/2010 gün ve 2009/11852 esas, 2010/11592 karar sayılı bozma ilamından önceki savunmalarında eylemi kabul ettikleri halde, bozma ilamından sonra Fatih 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.09.2010 tarihli duruşmasında sanık ...'in; suç tarihinde Metris Cezaevinde, aynı celse dinlenen sanık ...'ın ise; suç tarihinde Edirne Kapalı Cezaevinde olduklarını, suçu işlemediklerini savundukları, Edirne C.İ.K Müdürlüğü'nün 08/11/2012 ve 14/02/2014 tarihli İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine hitaben yazdığı yazı cevaplarından; sanık ...'un suç tarihi itibariyle cezaevinde olduğu, Bakırköy Metris C.İ.K Müdürlüğü'nün 13.02.2014 ve 16/11/2011 tarihli İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine hitaben yazdığı yazı cevaplarından ise sanık ...'ın suç tarihi itibariyle cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ... mahkemeye celp edilip mukayeseye esas parmak izlerinin huzurda alınıp, suç tarihi olan 19/05/2005 tarihi itibariyle sanıkların ilgili ceza infaz kurumları kayıtlarındaki sanıklara ait parmak izlerinin karşılaştırması yapılarak aynı kişiler olup olmadıkları belirlenip, suç tarihi itibariyle sanıkların gerçekte nerde oldukları tespit edilmeden yazılı şekilde eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

2- Sanık ...’nın UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre, hüküm tarihinden önce, 29/09/2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nin 64/1. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 25/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15567, Karar No: 2013/4761, Tarih: 07.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15567 E.  ,  2013/4761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ek ders ücreti, ek ders ücret gecikme ücret alacağı ve eğitim ödeneği gecikme ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı üniversiteye ait Özel 75.Yıl İlköğretim Okulunda sınıf öğretmeni olarak 01.09.2003-30.06.2007 tarihleri arasında çalışmakta iken 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu ile iş sözleşmesi hükümleri ve ilgili mevzuat hükümleri gereğince haftalık en az onüç saat ek ders ücreti ödenmesi gerektiğini, ancak davacıya Ekim 2006 ayına kadar hiç ek ders ücreti ödenmediğini, bu aydan itibaren de eksik ödendiğini, yine sınıf öğretmeni olan davacıya çalışma dönemi boyunca eğitim ödeneği ödenmesi gerektiğini, ancak davacıya bu ücretin Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İzmir Bölge Müdürlüğüne yaptığı müracaattan sonra 2010 Mayıs ayında banka hesabına yatırılmak suretiyle ödendiğini, bu alacağınında süresinden sonra ödenmesi sebebiyle geciken her gün için aylık ücretin % 1 fazlasıyla ödenmesi gerektiğini iddia ederek; ek ders ücreti, ek ders ücretlerinin % 1 fazlası, zamanında ödenmeyen eğitim ödeneklerinin % 1 fazlasının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili öncelikle zamanaşımı itirazında bulunmuş, devamında davacının tüm alacaklarının ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki iş sözleşmesinde, aylık ücretin zamanında ödenmemesi halinde geçen her gün için %1 fazlasıyla ödeme yapılacağı öngörülmüştür.

Davacı, eğitim yılı açılış ödeneğinin zamanında ödenmemesinden dolayı da geçen her gün için % 1 fazla ödeme talep etmiştir.

Eğitim yılı açılış ödeneği ücret niteliğinde olmadığından mahkemenin bu konudaki talebi kabul etmesi hatalı olmuştur

2-Davacının ek ders ücretlerinin zamanında ödenmemesi sebebiyle geçen her gün için % 1 fazlalık olarak hesap edilen alacak bir tür tazminat olduğundan, Borçlar Kanunu hükümlerine göre bu miktardan hakkaniyet indirimi yapılmamış olması dahi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 07.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22634, Karar No: 2014/898, Tarih: 17.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/22634 E.  ,  2014/898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “açığa atılan imzanın kötüye kullanılması” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.12.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5353, Karar No: 2013/6697, Tarih: 25.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5353 E.  ,  2013/6697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının işçinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, ödenmeyen ücret alacakları ve işçilik alacakları bulunduğunu belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, alacakları bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği, işçilik alacakları olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, kısa kararda ise davanın kısmen kabulüne şeklinde hüküm kurulmuş, temerrüt tarihinde yıl olarak kısa karar ile gerekçeli kararda farklı tarihlere yer verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından vekalet ücreti konusunda, davalı vekili tarafından ise cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı HMK.’un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK.’un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK.’un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK.’un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK.’un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen kısa kararda davanın kısmen kabulüne karar verilirken,kıdem tazminatı dışındaki tazminat ve alacaklara temerrüt tarihi

29.06.2009 tarihinden faiz uygulanmış, gerekçeli kararda ise davanın kabulüne, kıdem tazminatı dışındaki tazminat ve alacaklara 29.06.2010 tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiştir. Böylece kısa karar-gerekçeli karar çelişkisi yaratılmış ve belirtilen HMK.’un 297,298 ve 321. Maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın salt bu nedenle sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı salt sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5253, Karar No: 2021/423, Tarih: 28.01.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/5253 E.  ,  2021/423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesiyle Burdur Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 24/02/2020 gün ve 2020/31 E. 2020/111 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 28/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/177, Karar No: 2010/3596, Tarih: 07.05.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/177 E.  ,  2010/3596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 128 ada 46 parsel sayılı 1259.91 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz satın alma ve zilyetliğe dayanılarak 2042/2400 payı dava dışı ... ve arkadaşları adına, zilyedi bilinemeyen 358/2400 payı ise hak kaybına meydan verilmemesi gerekçesiyle davalı Hazine adına olmak üzere tespit edilmiştir. Davacılar, yasal süresi içinde vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak Hazine payının adlarına tesçili istemi ile dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli parselin 338/2400 payının ... ... mirasçıları olan davacılar adına miras payları oranında tesçiline, kalan payın tespit gibi tesçiline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği, çekişmeli taşınmazın yayla ev yeri olarak kullanılmakta olup, davacılar ve miras bırakanları tarafından zilyetliğin terk edilmediği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz Hazineye pay verilmek suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar ise, Hazine payına yönelik olarak dava açmışlar ve dava ettikleri payın özel parselasyon haritası içinde yer alan, ancak murisleri tarafından satılmayan özel parsellerine karşılık geldiğini iddia etmişlerdir. Mahallinde yapılan keşifte taşınmazın başında dinlenen mahalli bilirkişi ile tanık beyanları hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Özel parselasyon haritası zemine uygulanmamış, taşınmazın niteliği yönünden de yeterli araştırma yapılmamış, tespite aykırı sonuca varıldığı halde tespit bilirkişileri taşınmaz başında tanık sıfatı ile dinlenilerek aykırılığın nedeni üzerinde durulmamıştır. Yetersiz inceleme ile hüküm verilemez. Sağlıklı sonuca ulaşabilmek için, komşu taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri ve dayanakları kayıtlar getirtilerek dosya tamamlandıktan sonra komşu köylerden seçilecek 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, orman bilirkişi kurulu ve ziraatçi bilirkişi kurulu ile taşınmazın başında yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte özel parselasyon haritası zemine uygulanarak, parselasyona tabi tutulan parsellerin nereye karşılık geldiği belirlenmeli, bu harita kapsamındaki tüm parsellerin tutanakları celbedilip ne şekilde kesinleştikleri saptanmalı, davalı iseler iş bu dava ile

birleştirilmeleri gerekip, gerekmediği yönü üzerinde durulmalı, yerel bilirkişiler ve tanıklardan dava konusu taşınmazın öncesinin orman, mera, ham toprak, hali arazi, yaylak niteliğinde olup olmadığı, taşınmaz üzerinde kimin ne zamandan beri ne şekilde zilyet olduğu, zilyetliğin ekonomik amaca uygun olarak sürdürülüp sürdürülmediği ayrıntılı olarak sorulup, saptanmalı, gerektiğinde tespit bilirkişileri de tanık sıfatı ile dinlenilmek suretiyle aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, Hazine adına tespit edilen payın hukuki dayanağının olup olmadığı belirlenmeli; bu pay üzerinde zilyetlikle davacılar yararına edinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği belirlenerek, sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 07.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24019, Karar No: 2013/17421, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24019 E.  ,  2013/17421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, mobbing tazminatı alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, mali müşavir olarak çalıştığını işverenin kendisine mobbing uyguladığını, bu mobbing sonucu 08.10.2010 tarihinde tazminat haklarının ödenmesi koşulu ile istifa etmek zorunda kaldığını, yönetim değişikliği sebebi ile kabul edilmediğini, yurtlar müdürü olarak 01.12.2010 tarihinde atandığını yurt denetim raporu hazırlamasının istendiğini tarafına olumsuz düşünceler olması sebebi ile ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, mobbing tazminatını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteği üzerine Yurtlar Müdürlüğü uzman kadrosuna atandığını, yeni görevinde de mesleğini ifa ettiğini davacının mobbing iddiasının haksız ve mesnetsiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının çalıştığı mali işler bölümünden yurtların idaresine geçirilmesi ve üniversitesinin merkez yönetimden uzak kenarda bir köşesine gönderip mali işlerle alakası olmayan bir odaya oturtularak kendisine maaş verilip adeta istifaya zorlanması davalı tarafından davacıya mobbing uygulandığı delili sayıldığından istifada haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Çağdaş iş hukuku bir taraftan uluslararası sözleşmeler, diğer taraftan Avrupa normları işçinin huzur içerisinde işini görmesi, emeğinin karşılığını alması, çalışma ilişkisinin, karşılıklı güvene dayanan tam bir uyum içerisinde olmasını amaçlamıştır.

İşyerinde psikolojik taciz (mobbing) çağdaş hukukun son zamanlarda mahkeme kararlarında ve öğretide dile getirdiği bir hukuki kurumdur. Örneğin Alman Federal İş Mahkemesi bir kararında işçilerin birbirine sistematik olarak düşmanlık beslemesi, kasden güçlük çıkarması, eziyet etmesi veya bu eylemlerin işçinin başta işveren olmak üzere amirleri tarafından gerçekleştirilmesi olarak tanımlanmıştır. (BAG, 15.01.1997, NZA. 1997) Görüleceği üzere işçi bir taraftan diğer işçiye, diğer taraftan işverene karşı korunmaktadır. İşçinin anlattığı mobbing teşkil eden olayların tutarlık teşkil etmesi, kuvvetli bir emarenin bulunması gerekmektedir. Kişilik hakları ve sağlığın ağır saldırıya uğraması mobbingin varlığını tartışmasız kabulünü doğurur.

Öte yandan ispat kurallarının zorlanan sınırları usul hukukunda yeni arayışlara yol açmıştır. Emare işte bu anlayışın bir sonucudur. Olayların tipik akışı, tecrübe kuralları gözönüne alındığında verilecek sonuçla ispat gerçekleşir. Başka bir anlatımla bu ilk görünüş ispatıdır. (Üstündağ, Saim:Medeni Yargılama Hukuku B.6, İstanbul 1997; sh.622)

Somut olayda davacı genel merkezde mali müşavir olarak çalışırken sözlerinin kesilerek fikir beyan etmesininin engellendiğini, başkasının yapması gereken işlerin verilerek mesai yükünün arttırılmaya çalışıldığını, hafta sonları çalışmasının istendiğini, üniversite görevi dışında FMV Şirketin muhasabe işlerinin de kendisine verildiğini, bir yönetici ile ihtilafa düştüğünü, çalıştığı birimie oldukça uzak Kredi Yurtlar müdürlünde görevlendirildiğini, gitmeden bilgisayarının formatlandığını, hiçbir veri alamadığını, yurt denetim raporu hazırlamasının istendiğini ancak tarafına bilgisayar verilmediği gibi iki aylık sürede hazırladığını, rapor sebebi ile çalıştığı yurtlar müdürlüğünde tarafına karşı olumsuz düşüncelerin oluşması sebebi ile yeni işyerinde de huzursuzluk istemediğinden işyerinden ayrılmanın daha doğru olduğunu düşünerek tazminatları ödenerek iş sözleşmesinin sonlandırılmasını istediğini beyan etmiştir. Öte yandan davacı tanığı istifa ettirilmek istenen kişilerin yurtlara sürgün olarak gönderildiğini, "Ahmet Derya Özkan tarafından davacıya tazminat ödeneceği söylenince istifa dilekçesi verdi birazda zorlandı" şeklinde beyanda bulunmuştur. Davalı tanığı Zekiye Bahadır; "eski daire başkanı ile anlaşamadığını "istifa et tazminatını ödeyeceğim şeklinde yazılı kağıt verildiğini, bu kağıdın kaybolduğunu" beyan etmiştir. Mahkemece insan kaynakları uzmanı ve mali müşavirin de aralarında bulunduğu bilirkişi heyetine yerinde inceleme yetkisi verilmek sureti ile davacının çalıştığı bölüm- odası, yaptığı işler ve çalışma koşulları ile mali işler dairesindeki odası-görevi-çalışma koşullarının karşılaştırılması açısından bilirkişi incelemesi yaptırılarak davacıya iddia ettiği gibi mobbing uygulanıp uygulanmadığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.