muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6471, Karar No: 2024/6514, Tarih: 14.10.2024

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü ... hakkında katılan ...'yi, hükümlü ... hakkında katılanlar ... ve ...'u kasten yaralama suçundan Erdek Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2019/424 Esas, 2023/273 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“1. Sanık ...'in katılan ...'yi kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinin birinci cümlesi gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 90 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdirî indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 75 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, suç tarihinde lehe olan 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Sanık ...'in katılanlar ... ve ...'u kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinin birinci cümlesi gereği ayrı ayrı 2 defa 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak ayrı ayrı 2 defa 90 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdirî indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak ayrı ayrı 2 defa 75 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, suç tarihinde lehe olan 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle ayrı ayrı 2 defa 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3837, Karar No: 2008/4156, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/3837 E.  ,  2008/4156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat Mine Güllü Peker ile davalı vekili avukat ... .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle yapılan icra takibine vâki itirazın iptâli istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, taraflar arasında düzenlendiğini iddia ettiği 14.05.2000 tarihli sözleşmeden kaynaklanan alacak isteminde bulunmuş, davalı taraf sözleşmeyi ve akdi ilişkiyi kabul etmemiştir. Bu durumda taraflar arasında akdi ilişkinin varlığını ve işin yapıldığını ispat yükü davacı yükleniciye aittir. Mahkemece sözleşmenin bulunduğu kağıdın üst köşesinde ... İnşaat logosu ve alt kısmında ... Ltd. kısaltmasının bulunması nedeniyle akdi ilişkinin varlığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Davalı yan ticari bir şirket olup, şirket yetkilisinin imzalamadığı bir sözleşme kendisini bağlamaz. Bu nedenle sözleşmedeki imzanın ... İnşaat Ltd.Şti. yetkilisine ait olup olmadığı araştırılarak, imzanın şirket yetkilisine ait olmadığının tespit edilmesi halinde davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmelidir. Mahkemece bu konuda yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan yerinde olmayan gerekçelerle akdi ilişkinin varlığı kabul edilerek hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğunun anlaşılması halinde, davalının İsrail’deki şirketin acentası olup olmadığı araştırılarak, sorumluluğunun Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) 116 ve devamı maddesine göre saptanması gerekir.

Yukarıda açıklanan şekilde yapılacak araştırma sonucunda sözleşmenin davalıya bağlandığının anlaşılması halinde, davalı şirkete Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) tarafından el konulduğu iddia edildiğinden bu husus araştırılarak gerektiğinde TMSF’ye tebligat yapılarak davaya devam edilmelidir.

Davanın esasına girilmesi gerekir ise;

Eser sözleşmesinde kural olarak işin sözleşmeye ve fen tekniğine uygun olarak yapıldığını ispat yükü yüklenicide bulunduğundan, asıl iş sahibi elinde bulunan belgeler celp edilmeli, işin yapıldığının kanıtlanması halinde, iş bedeli sözleşmedeki fiyatlarla hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Açıklanan hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Davanın esasına girilmesi gerekir ise;

Eser sözleşmesinde kural olarak işin sözleşmeye ve fen tekniğine uygun olarak yapıldığını ispat yükü yüklenicide bulunduğundan, asıl iş sahibi elinde bulunan belgeler celp edilmeli, işin yapıldığının kanıtlanması halinde, iş bedeli sözleşmedeki fiyatlarla hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Açıklanan hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Kabul şekline göre de; alacak likit olmadığı halde icra inkâr tazminatına hükmedilmesi ve sözleşmede alacağın cinsi İsrail Şekeli olarak kararlaştırıldığı ve icra takibinde İsrail Şekeli talep edildiği halde hükmün USD cinsinden kurulmuş olması da usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 23.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1398, Karar No: 2021/1810, Tarih: 18.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/1398 E.  ,  2021/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nin 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4940, Karar No: 2007/5470, Tarih: 11.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4940 E.  ,  2007/5470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.08.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda baba ismi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çekişme konusu parsellerin tapu kayıtlarında davacının "..." yazılan baba isminin "..." olarak düzeltilmesi isteminden ibarettir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı ... temyize getirmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin 141 ve 650 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddi gerekmiştir.

2- Çekişme konusu 739,784,911,935,999 ve 1016 parsel sayılı taşınmazlarda tapu kayıtlarına göre davacı malik değildir. Bu parseller yönünden davacının dava açma sıfatı bulunmadığından davanın reddi yerine kabulü doğru olmadığından hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz iitrazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, 11.05.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17434, Karar No: 2012/20744, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/17434 E.  ,  2012/20744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

HUMK'nun 427. maddesindeki parasal sınırları değiştiren 5219 sayılı Yasa'nın 2/c maddesi ile 21.7.2004 tarihinden itibaren verilecek kararlarda 40,00 TL olan kesinlik sınırı 1.000,00 TL’ye çıkarılmıştır. Diğer bir deyişle 21.7.2004 tarihinden itibaren verilen kararların temyiz edilebilmesi için hüküm altına alınan miktarın bir milyar lirayı (1.000,00-TL’yi) geçmesi gerekir.

Öte yandan HUMK’a 5236 sayılı Yasa'nın 19.maddesi ile eklenen Ek-4.maddeye göre ise “Görev, kesin hüküm, istinaf, temyiz, Yargıtay’da duruşma, senetle ispata ve sulh mahkemelerindeki taksim davalarında muhakeme usulünün belirlenmesine ilişkin maddelerdeki parasal sınırlar; her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların; o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların on milyon lirayı (10,00-TL) aşmayan kısımları dikkate alınmaz.”

2010 yılında bu parasal sınır 1.430,00 TL olarak uygulanmıştır. Öte yandan 12.11.2010 gün ve 27757 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığına ait 401 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde , 2010 yılı için belirlenen yeniden değerleme oranı %7,7 olarak öngörülmüştür.

2011 yılında bu parasal sınır 1.540,00-TL.olarak uygulanmıştır. Buna göre, 2011 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.540,00. TL.’sini geçmesi gerekir.2012 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için ise temyize konu dava değerinin 1.697,00 TL sını geçmesi gerekir.

Somut olayda ,temyiz konusu asıl dava değeri 310 TL ,birleşen dava 281,43 TL dır.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak davalının ve davacının temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle Kurum avukatının ve davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1615, Karar No: 2012/330, Tarih: 26.01.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/1615 E.  ,  2012/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Değer artış payı alacağı ve eşya iadesi

... ile ... aralarındaki değer artış payı alacağı ve eşya iadesi davasının reddine dair Bakırköy 1. Aile Mahkemesinden verilen 22.10.2010 gün ve 280/847 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, evlilik birliği içinde edinilen ve aile konutu olarak kullanılan Ataköy’de bulunan meskenin alımına ve tadilatına katkıda bulunulduğunu, ayrıca halen kirada bulunan Harbiye’deki işyerinin de davalı adına kayıtlı olup, evlilik birliği içinde edinilen gayrimenkullerin ve sair menkul eşyanın tasfiyesine karar verilmesini istemiş; 23.02.2005 tarihli dilekçesiyle ev eşyalarının müştereken alındığını belirterek nitelikleri ve dökümü yazılı eşyaların aynen veya nakden paylaştırılmasını, gayrimenkullere ilişkin tasfiye talebinden vazgeçildiğini, ancak, Ataköy’deki dairenin tadilatına yapılan katkının gözetilmesini; 15.02.2006 günlü dilekçesiyle ise eve yapılan tadilatın bilirkişi tarafından tespitini, Harbiye’de bulunan işyerinden elde edilen kira gelirinin edinilmiş mal olup buna ilişkin olarak da fazla hakları saklı tutularak 15.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Bilahare 30.06.2006 tarihli harçlandırılan dilekçe ile müşterek konutun tadilatına yapılan katkının ve talep edilen değerin 2500 TL olduğu açıklanmıştır.

Davalı vekili, ev eşyalarının evlilik öncesi dönemde vekil edeni tarafından alındığını, davacıya ait kişisel eşyaların iade edildiğini, vekil edeni adına kayıtlı meskenin evlilik öncesi edinildiğini, işyerinin ise vekil edeninin evlilik öncesi kurulan ve hissedarı olduğu şirketde paylarının devrine karşılık verildiğini, dolayısıyla her iki taşınmazın kişisel mal olduğunu, aile konutu olarak kullanılan meskene yapılan tadilata da katkıda bulunulmadığını, dava dilekçesine konu olmayan talepler bakımından davanın genişletilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu edilen gayrimenkullere ilişkin tasfiye talebinden vazgeçildiği, davacıya ait eşyaların iade edilmiş olduğu, davaya konu kalan eşyanın evlilik öncesi davacı tarafından alındığı, Ataköy’deki eve yapılan tadilata katkının ispat edilemediği, talebe konu kira gelirinin ise evlilik süresince sarfedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davaya konu edilen gayrimenkullere ilişkin tasfiye talebinden vazgeçildiği, davacıya ait eşyaların iade edilmiş olduğu, davaya konu kalan eşyanın evlilik öncesi davacı tarafından alındığı, Ataköy’deki eve yapılan tadilata katkının ispat edilemediği, talebe konu kira gelirinin ise evlilik süresince sarfedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar 12.09.1997 tarihinde evlenmiş, 06.07.2004 tarihinde açılan boşanma davasının kabulü ve 16.09.2005 tarihinde kesinleşmesiyle evlilik birliği sona ermiştir. Başka mal rejimi seçildiği ileri sürülmediğine göre, eşler arasında 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı MK.nun 170.maddesi uyarınca “mal ayrılığı”, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise 4721 sayılı TMK.nun 202.maddesi hükmü uyarınca yasal “edinilmiş mallara katılma” rejimi geçerlidir. Eşler arasındaki mal rejimi TMK.nun 225/2 .maddesi uyarınca boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir.

Davacı taraf; boşanma davasında karşılık dava olarak açtığı ve tefrik edilen temyiz incelemesine konu dava dilekçesinde talebini evlilik birliği içinde edinildiğini ileri sürdüğü menkul ve gayrimenkullerin alımına ve tadilatına katkı olarak açıklamıştır. Yargılama aşamasında yürürlükte olan 1086 sayılı HUMK.nun 83.maddesi hükmüne göre ıslah yoluyla taraflar ileri sürdükleri vakıaları, davanın konusunu ve isteklerini değiştirebilirler. Önceden HUMK.nun 87.maddesinin son cümlesi hükmüne göre ıslah ile müddeabihin arttırılması yasaklanmış iken, anılan fıkranın Anayasa Mahkemesinin 20.07.1999 tarih ve 1/33 sayılı kararı ile iptal edilmesi karşısında ıslah ile müddeabihin arttırılması yolu açılmıştır. Buna göre ıslah ile müddeabihin arttırılması mümkündür. Anayasa Mahkemesi anılan kararında, davaların en az giderle ve olabildiğince hızlı biçimde sonuçlandırılmasının gerektiği, söz konusu kısıtlamanın Hukuk Devleti ilkesine aykırı olduğu, bir hakkın elde edilmesini zorlaştırdığı, sav ve savunma haklarını engellediği, bunun da adil yargılanmayı önlediği gerekçelerine dayanmıştır. Somut olayda ise, davacı dava konusu yapmadığı kira gelirini de ilaveten ıslah dilekçesinde davaya konu etmiştir. Başka bir anlatımla; davacı bağımsız dava konusu yapılması gereken bir hususu, temyize konu dava içinde talep etmiştir. Dava dilekçesinde dava konusu edilmeyen bir talebin belirtildiği biçimde davaya konu yapılarak, çözüme kavuşturulmasını beklemek usul hükümlerine uygun olmadığı gibi, Anayasa Mahkemesinin iptal gerekçeleriyle de bağdaşmaz. Davacı tarafın kira alacağına ilişkin usule uygun açılmış bir davası bulunmamaktadır.

Ev eşyalarına yönelik talebe gelince; kural olarak ev eşyalarına yönelik davalarda, dava konusu eşyanın varlığının ispatı eşya alacağına ilişkin davanın kabulüne yeterli değildir. Davacı taraf dava konusu ev eşyasının varlığının yanısıra bu eşyanın kendisine ait olduğunu da ispatlamak zorundadır. Dosya kapsamı değerlendirildiğinde uyuşmazlık konusu ev eşyalarının davacı tarafından alındığı veya alımına katkıda bulunulduğu hususu kanıtlanamadığı gibi, aksine nizaya konu eşyaların evlilik tarihinden önce davalı tarafından satın alındığı, davacıya ait eşyalarınsa koliler halinde fiili ayrılık döneminde teslim edildiği davalı tanıkları tarafından açıklanmıştır. Davacı vekilinin hükmün ev eşyalarına yönelik temyiz itirazları da yerinde bulunmamaktadır.

Davacı tarafın Ataköy'de bulunan meskenin tadilat giderlerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; evlilik öncesinde (06.08.1997) satış suretiyle davalı adına tescil edilen ve aile konutu olarak kullanılan taşınmazın 1999 yılında yapılan tadilatına katkıda bulunulduğu açıklanarak alacak isteğinde bulunulmuştur. Uyuşmazlığa konu davalı kocanın kişisel malı niteliğinde bulunan taşınmaza, eşler arasında 743 sayılı MK.nun 170.maddesi hükmü uyarınca mal ayrılığı rejiminin geçerli bulunduğu dönemde yapılan tadilata katkı iddiasının Borçlar Kanunu’nun genel hükümlerine göre çözüme kavuşturulması gerekir. Buna göre, eşlerin birbirlerinin mal varlıklarına katkılarının kanıtlanması durumunda, katkı oranında alacak hakkı doğar. Dosya arasında bulunan çalışma ve gelir belgeleri incelendiğinde; tarafların tadilatın yapıldığı dönem itibariyle çalıştıkları belirlenmiştir. 743 sayılı MK.nun yürürlükte bulunduğu, 01.01.2002 tarihinden önce eşler arasında yasal mal ayrılığının geçerli olduğu dönemde, karı ve kocanın diğerinden katkı payı karşılığında tazminat isteyebilmesi için mutlaka parasal veya parayla ölçülebilen maddi bir değer koymak suretiyle katkısının bulunması gerekir. Somut olayda her iki taraf çalıştığına göre, evlilik birliği içinde davalının kişisel malı niteliğinde bulunan taşınmaza yapılan kapsamlı tadilata katkıda bulunduklarının kabulü gerekir. Gerek davacı taraf tanıklarının anlatımları, gerekse davacının banka hesabından çekilen ve tadilat dönemiyle örtüşen meblağ gözönüne alındığında, tadilat giderlerine ilişkin dava kanıtlanmıştır. Her ne kadar, davacı taraf 28.11.2008 tarihli dilekçe ile buna ilişkin talebin, dava tarihi itibariyle belirlenen toplam tadilat giderinin davacının bilirkişi tarafından saptanan katkısı oranıyla çarpımı sonucu bulunacak meblağın tahsili olarak anlaşılması gerektiğini açıklamış ise de; davacı vekili yukarıda sözü edilen 30.06.2006 tarihinde harçlandırdığı dilekçe ile “……müşterek konuta yapılan tadilata müvekkilinin katkı payının 2500 TL olup, talep olunan değerin de bu miktar olduğunu ….” belirterek talepte bulunduğuna, bu değer üzerinden harç ikmali yapıldığına ve 1086 sayılı HUMK.nun 83.maddesine göre bir davada bir defadan fazla ıslah yapılamayacağına göre, belirtilen hususlar gözönüne alınarak tadilat giderlerine ilişkin davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün Ataköy'de bulunan eve yapılan tadilat giderlerine ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8762, Karar No: 2017/17033, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8762 E.  ,  2017/17033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.