muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/20461, Karar No: 2023/1467, Tarih: 09.02.2023

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 26.06.2013 tarihli ve 2012/184 Esas, 2013/304 Karar sayılı kararı ile; davanın kabulü ile davalı bankanın sigorta şirketine başvuru konusunda çıkardığı muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 09.02.2017 tarihli ve 2014/14276 Esas, 2017/1234

Karar sayılı kararı ile; " ...işbu davada, öncelikle, düzenlenen hayat sigortası başlıklı poliçelerde sigorta ettiren ve dain mürtehin sıfatı bulunan ve buna bağlı olarak sigorta bedeli üzerinde asıl hak sahibi konumunda olan davalı banka ile dava dışı sigorta şirketi arasındaki hukuki durumun tayin ve tespit olunması, bunun sonucuna göre de davalı bankanın tüketici kredisinden kaynaklanan alacağını sigorta şirketinden tahsil etmesi gerekirken davacılardan talep etmiş olmasının MK’nın 2. maddesi dairesinde hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunup bulunmadığı ve bu durumun aynı sermaye grubu içinde yer alan sigorta şirketi ile davalı banka bakımından bir sebepsiz zenginleşme hali yaratıp yaratmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği; bu biçimde yapılacak bir araştırma ve soruşturmanın sonucunda verilecek kararın ise, dava dışı sigorta şirketinin hukuki durumunu etkileyeceğinin açık olduğu, nitekim, dava dışı sigorta şirketine davanın ihbar edildiği, sigorta şirketinin talebin teminat dışında bulunduğu cevabını verdiği, hukukumuzda dahili dava müessesesi bulunmadığından davanın Garanti Emeklilik ve Hayat A.Ş’ye de husumetin yöneltilmeksizin çözümü olanaklı görülmediğinden davacı yana adı geçen sigorta şirketi aleyhine dava açılması ve işbu dava ile birleştirilmesi için süre verilerek gereğinin yerine getirilmesi halinde yukarda belirtilen hususlar çerçevesinde gerekirse yeniden bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle, 29.12.2011 tarihinde akciğer kanseri nedeni ile vefat eden sigortalı muris ...'ın daha öncesinden hastalığını bilip bilmediği ve hayat sigortası kapsamının dışına çıkıp çıkmadığı, murisin hastalığını öğrendiği tarih ve buna ilişkin raporun hayat sigortası ve kredi işleminden sonraki bir tarih olup olmadığı, hastalığı ile ölüm arasında illiyet olup olmadığı araştırılarak ortada geçerli bir poliçe var mı yok mu tespit edildikten sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken davada iddianın ileri sürülüş biçimi gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesinin doğru görülmediği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 28.05.2021 tarihli ve 2017/500 Esas, 2021/394 Karar sayılı kararı ile; asıl davada davalı ...Ş'ye yönelik davanın kabulü ile davalı bankanın birleşen dosya davalısı Garanti Emeklilik ve Hayat A.Ş'ye başvuru konusunda çıkardığı muarazaanın giderilmesine, birleşen davanın kabulüne muris ... 'ın 20.01.2010 tarihinde kullandığı, 778/6673965 numaralı kredi hesabından kullanılan krediden kaynaklı bakiye borcun davalı ... Emeklilik ve Hayat A.Ş tarafından Garanti Bankası A.Ş 'ye ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen (bozma üzerine verilen) kararına karşı süresi içinde asıl davalı vekili ve birleşen davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davalı vekili; davalı Banka tarafından davacılara yöneltilen herhangi bir icra takibi bulunmadığını, bu bakımdan davanın husumet yönünden reddedilmesi gerektiğini, taraflarınca muris adına yapılan icra takibinden sonra murisin vefat ettiğinin öğrenildiğini, buna ilişkin sigorta şirketine başvuru yapıldığını ve sigorta şirketinden “red” cevabı alındığını, mahkeme gerekçesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Birleşen davalı vekili; mahkeme kararının gerekçesiz olduğunu, mahkemenin görevsiz olduğu görevli mahkemenin tüketici mahkemeleri olduğunu, sigortalı murise kanser hastalığı tanısının sigorta sözleşmesi akdedilmeden önce konulduğunu, TÜİK ölüm belgesinde de bu durumun açıkça belirtildiğini, kök ve ek bilirkişi raporunda resmi nitelikte olan ölüm belgesine itibar edilmediğini, sigortalının beyan yükümlülüğünü ihlal ettiğini, dosya kapsamında kanser hastalığının tanı tarihi net bir şekilde belirlenmeden ve illiyet bağı hususu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmadan eksik ve hatalı değerlendirmeyle hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; birleşen davalı sigorta şirketi tarafından hayat sigorta poliçesi yapılan murisin asıl davada davalı bankaya olan kredi borcunun hayat sigortası poliçesi kapsamında ödenip ödenmeyeceğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1435 ve 1439 uncu maddeleri, Hayat Sigorta Poliçesi Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Bozma sonrası mahkemece verilen kararın bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına; özellikle, davacılar murisi olan ...’ın akciğer kanseri teşhisinin 29.01.2010 poliçe tarihinden sonra (12.05.2010 tarihinden sonra) konulmuş olmasına, tedaviye de bu tarihte başlanmış olmasına, teşhisin poliçe tanziminden önce konulduğuna dair dosya kapsamında herhangi bir belge bulunmamasına, bu hali ile beyan yükümlülüğünü ihlalden söz edilmeyecek olmasına göre; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle asıl davalı vekili ile birleşen davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden asıl ve birleşen davalılara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15236, Karar No: 2015/12798, Tarih: 11.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15236 E.  ,  2015/12798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/305-2013/1310

Davacı Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat Özlem tarafından, davalılar A.. A.. ve diğerleri aleyhine 26/03/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı F.. E.. yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden davanın reddine dair verilen 19/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6831 sayılı Kanuna muhalefet nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı F.. E.. yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında yapılan yargılamanın son oturumunda "Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, 2.520,86 TL'nin 25.05.2010 tarhinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine" karar verilmiştir. Daha sonra yazılan gerekçeli kararın hüküm kısmının yine aynı şekilde kısa kararda olduğu gibi yazılarak gerekçe kısmında davalı F.. E.. dışındaki davalılar hakkında takipsizlik kararı verildiği, dolayısıyla bir ceza davası bulunmadığı gibi hükmedilmiş bir mahkumiyet kararı da olmaması nedeniyle diğer davalılar hakkında ispatlanamayan davanın reddine karar verildiği belirtilmiştir. Bu durumda, kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10154, Karar No: 2014/5088, Tarih: 15.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/10154 E.  ,  2014/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/166923

MAHKEMESİ : Ermenek Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16.03.2012

NUMARASI : 2011/153 Esas, 2012/93 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınıp dosyaya eklenen nüfus kayıt örneğinden, hükümden sonra 12.03.2013 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, mahallinde sanığın gerçekten ölüp ölmediği araştırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13635, Karar No: 2015/15848, Tarih: 06.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13635 E.  ,  2015/15848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 18.11.2014

No : 2013/1532-2014/1138

Sandık tazminatı alacağının tahsili davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesini tarafların avukatlarının istemesi ve davalıların avukatlarının duruşma talep etmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.10.2015 günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü temyiz eden davalılar adlarına Av. C. Ş. ile karşı taraf adına Av. S.. G.. geldiler. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunanların açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

29/06/1956 tarih ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun “Müstahdem ve işçiler lehine yardım akçesi” başlıklı 468. maddesi hükmü uyarınca; “Esas mukavelede şirketin müstahdem ve işçileri için yardım sandıkları ve sair yardım teşkilatı kurulması ve idamesi maksadiyle akçe ayrılması derpiş olunabilir. Yardım maksadına tahsis olunan para ve diğer mallar, şirket mallarından ayrılarak bunlarla Medeni Kanun hükümleri dairesinde bir tesis (vakıf) meydana getirilir.”

13/07/1967 tarih ve 903 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne eklenen “İstihdam Edilenlere ve İşçilere Yardım Vakıfları” başlıklı 77/A maddesi ile getirilen düzenleme uyarınca; “Türk Ticaret Kanununun 468 inci maddesi gereğince kurulan istihdam edilenler ve işçilere yardım vakıfları ayrıca aşağıdaki hükümlere tabidirler.” denmekte olup, maddenin son fıkrasında “Faydalananlar vakfa aidat ödedikleri veya vakfı düzenleyen hükümler onlara edayı talep hususunda bir hak bahşettiği takdirde, vakfın edalarını dava yoliyle…” talep edebilecekleri hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup; “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

17.07.1964 tarih ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun yürürlüğe girmesi üzerine “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren “…bu personelin, iş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlıyacak, birer tesis (vakıf) haline getirildikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli 506 sayılı Kanun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları belirtilmektedir.

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı) gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık - vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık - vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip - girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca imkan bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı sandığın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen imkandan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali imkanlar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı/vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 Sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliğ ekindeki “506 Sayılı Kanunun Geçici 20. maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı Sandığın adının geçmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 Esas, 810 Karar, 29.09.2010 gün 2010/10-382 Esas, 441 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı sandığın 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi bulunmadığı, Türk Kanunu Medenisi hükümlerine göre kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, sandık tüzüğünün uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, tarafların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, davalılar avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12410, Karar No: 2012/636, Tarih: 19.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/12410 E.  ,  2012/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine dair 30.06.2009 tarihli Kurum işleminin iptalini, 01.03.1999-30.06.2009 arası yersiz çıkarılan 43.503,06 TL borçtan sorumlu olmadığının tespitini ve kesilen aylığın yeniden bağlanarak, ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve.... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

12.02.1975-01.03.1975 arası 20 gün .....’lı çalışması, 600 gün askerlik borçlanma süresi ve 01.03.1982-31.03.1997 arası 4.300 gün 3201 sayılı Yasaya göre borçlanılmış yurtdışı hizmetleri bulunan davacıya, anılan hizmetleri gözetilmek suretiyle 01.03.1999 tarihinden itibaren ve SSK’dan yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Ancak, .... 20.10.2009 tarihli hizmet cetveline göre, davacının, 30.06.2009 tarihine kadar yurtdışında çalıştığı ve işssizlik yardımı aldığının bildirilmesi üzerine, 2009/7.ay itibarıyla aylık durdurulmuş ve 5510 sayılı Yasanın 96.maddesi dikkate alınarak, 22.10.1999-22.06.2009 tarihleri arası dönem yönünden 43.503,06 TL yersiz aylık tahakkuku yapılmış; ayrıca, davacının başvurusu üzerine de 01.01.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı da yeniden bağlanmıştır.

İşbu dava ile; davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin 30.06.2009 tarihli Kurum işleminin iptalini, 01.03.1999-30.06.2009 arası yersiz çıkarılan 43.503,06 TL borçtan sorumlu olmadığının tespitini ve kesilen aylığın yeniden bağlanarak, ödemeye devam edilmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki borçlanma sırasında, davacının işsizlik yardımı alması, dolayısıyla kesin dönüş koşulunun yerine getirilmemesi nedeniyle, davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Yasanın 96. maddesi, “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, üç aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır…” hükmünü içermesi karşısında,anılan madde hükmü çerçevesinde, davalı Kurumca, öncelikle istirdatı mümkün olan yersiz ödeme miktarı belirlenmelidir.

Diğer taraftan, davacıya, yeniden aylık bağlanabilmesi için, 3201 sayılı Yasanın 6.maddesinin aradığı kesin dönüş koşulunun, anılan merci yazısı gereği, işsizlik yardımının sona erdiği 30.06.2009 tarihi itibarıyla oluşması ve anılan tarihi takip eden aybaşı olan 01.07.2009 tarihi itibarıyla aylığın yeniden bağlanması gerekeceğinden; 01.07.2009-01.01.2010 tarihleri arası dönem yönünden Kurum’un aylığı kesme işlemi yerinde değildir.

Hal böyle olunca, 01.07.2009-01.01.2010 tarihleri arası dönem yönünden, davacının hak ettiği aylıkların saptanarak, yukarıda bahsedilen ve 5510 sayılı Yasanın 96.maddesi çerçevesinde belirlenecek olan istirdatı mümkün yersiz aylık tutarından, aynı madde gereğince mahsup işlemi yapılarak, varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3907, Karar No: 2019/7019, Tarih: 10.04.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/3907 E.  ,  2019/7019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

[Askeri Mahkemesi (Kapatılan)]

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Anayasa'nın 141, CMK'nun 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ve suçun ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.