muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4113, Karar No: 2021/3939, Tarih: 24.03.2021

B-BAM KARARI

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, “...Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında dosyada bulunan bilgi ve belgelerin incelenmesinden; 24.01.2003 tarihli Ticaret Sicil Gazetesine göre davacının dava dışı ... Deri Tekstil San. ve Tic. AŞ'nin şirket yönetim kurulu üyesi olarak şirket kaşesi üzerine münferit imza ile 3 yıl süre temsil ve ilzam edilmesinin devamına karar verildiği, şirket yönetim kurulu başkanının ... olduğu, şirketin 2003/5 - 2005/7. ayları arası prim ve gecikme zammı borcundan dolayı, davacı hakkında düzenlenen ödeme emrinin 13.08.2014 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacının tebligattın usulsüz olduğunu, 16.08.2014 tarihinde tebliğ aldığını, ayrıca adli tatilde tebligat yapıldığını ileri sürdüğü, davanın 22.08.2014 tarihinde adli tatil süresi içerisinde açıldığı, zamanaşımını kesen yapılandırmanın şirket adına 21.01.2015 tarihinde Yönetim Kurulu başkanı ... tarafından yapıldığı, davacı hakkında zamanaşımını kesen her hangi bir işlem bulunmadığı halde ilk derece mahkemesi tarafından şirket yönünden kesilen zamanaşımı nedeniyle zamanaşımına uğrayan borçlar yönünden de davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı, davacı yönünden zamanaşımı kesilmediğinden, 2003/5-2004/6.aylar ve arası borç döneminde geçerli olan 5 yıllık zamanaşımı süresinin geçmesinden sonra ödeme emri düzenlenmiş olduğu görüldüğünden, davanın zaman aşımına uğrayan dönemler yönünden kısmen kabulü gerektiği...” gerekçesiyle, “1-Davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne,

2-Bakırköy 3. İş Mahkemesi'nin 2014/300 Esas, 2017/173 Karar sayılı 09.05.2017 tarihli kararının kaldırılmasına,

3-Davanın kısmen kabulüne,

4-Davacı hakkında ... sicil numaralı işyerinin 2003/5-2004/6.aylar ve arası prim+İSP+İPC borcu nedeniyle düzenlenen 485 takip kartı numaralı ödeme emrinin, zamanaşımı nedeniyle, söz konusu aylara ilişkin kısmının iptaline,

5-Davacının zamanaşımına uğramayan 2004/7-2005/7. aylar ve arası borçlardan, borç döneminde şirketi temsil ve ilzama yetkili olması nedeniyle sorumluluğu bulunduğundan bu döneme ilişkin borçlar yönünden davanın reddine,...” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili,Davacı vekili, davacının ... Deri Tekstil San. Ve Tic. AŞ'nin ortağı olup, şirkette imza ve temsil yetkisi olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı Kurum vekili 5510 sayılı Yasanın 88. Maddesi gereğince yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzey yöneticilerinin kuruma karşı işverenleri ile birlikte müteselsil sorumlu olduğunu, 5510 sayılı Yasanın 93/2 maddesi gereğince de zaman aşımının 10 yıl olduğunu belirterek açılan davanın haksız olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davalı Kurum vekili 5510 sayılı Yasanın 88. Maddesi gereğince yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzey yöneticilerinin kuruma karşı işverenleri ile birlikte müteselsil sorumlu olduğunu, 5510 sayılı Yasanın 93/2 maddesi gereğince de zaman aşımının 10 yıl olduğunu belirterek açılan davanın haksız olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

İnceleme konusu dosyada; Davacıya dava dışı ... Deri Tekstil San. ve Tic. AŞ’nin 2003/5 - 2005/7. ayları arası prim ve gecikme zammı borcu ile ilgili 2004/10394, 10395, 19127,19128,19687,2005/20710,20711,27036,27037,27999 takip dosyalarına ilişkin tek ödeme emri düzenlenmek suretiyle 13.08.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı tarafından 22.08.2014 tarihinde ödeme emrinin iptali talebiyle dava açılmıştır. Ödeme emrine ilişkin tebligatın davacının adresi olarak belirtilen ... adresine, davacı ile ilgisini gösteren herhangi bir açıklama yapılmadan sadece ... ya da ... adına, imza karşılığında tebliğ edildiği,davacının ise beyanında,... -Kaylı isminde bir kişiyi tanımadığını beyan ettiği,öte yandan Mahkemece söz konusu ödeme emrinin tebligatı hakkında PTT nezdinde ve emniyet vasıtasıyla araştırma yapıldığı,buna göre PTT’den gelen cevapta söz konusu tebligatın 13.08.2014 tarihinde iş yerinde daimi çalışan İşletme Müdürü ...’ya tebliğ edildiğinin bildirildiği,ancak söz konusu adresin UYAP sisteminde davacının eski mernis adresi ve yurtiçi ikamet adresi olarak kaydedildiği,dolayısıyla işyeri adresi olarak kaydedilen bir adresi olmadığı, öte yandan Mahkemece adreste yaptırılan emniyet araştırması sonucunda ise,binada ...,... isimli şahısların ikametinin bulunduğu, ayrıca ... adına İntra Danışmanlık isimli işyerinin bulunduğu, binada ...,...’in ikamet ya da işyerlerinin bulunmadığı bu isimdeki kişileri tanıyan bilenin olmadığının tespit edildiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Tebligat Kanununun bilinen adreste tebligat başlıklı 10. maddesinde "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile 16. maddesinde "Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." düzenlemesi yer almaktadır.

6183 sayılı Kanunun “Ödeme emri” başlıklı 55. maddesinin ilk fıkrasında; kamu alacağını vadesinde ödemeyenlere, yedi gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları gereğinin bir ödeme emri ile tebliğ olunacağı; “Ödeme emrine itiraz” başlığını taşıyan 58. maddesinin birinci fıkrasında; kendisine ödeme emri tebliğ olunan kişinin, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde itirazda bulunabileceği belirtilmiştir.

Tüzel kişi işverenlerin ortak ve yetkililerinin kamu alacaklarından sorumluluğu, 6183 sayılı Kanunun 35, mükerrer 35, mülga 506 sayılı Kanunun 80. ve bazı maddeleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 88. maddesinde düzenlenmiştir.

506 sayılı Kanunun 80/12 maddesi, “Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmünü öngörmüş, 5510 sayılı Kanunun 88/20 maddesi de bazı farklar dışında anılan maddeye paralel düzenleme getirmiş olup, “Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmünü öngörmüştür.

Eldeki davada, öncelikle davacının yerleşim yeri adresi ve mernis adresi tespit edilerek davacıya tebligatın usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, buna göre tebligatın usulüne uygun olduğunun tespit edilmesi halinde davanın süresinde açılıp açılmadığı irdelenmeli,tebligatın usulsüz olduğu sonucuna ulaşılması halinde ise ,dosyadaki deliller değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf avukatlarının temyiz başvurusunun kabulü ile temyiz olunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı sair hususlar incelenmeksizin verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, dosyanın kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesine, kararın bir örneğinin de ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 24/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35237, Karar No: 2013/8006, Tarih: 25.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/35237 E.  ,  2013/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141, 31/2. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının sanığın savunmasının alındığı 22.06.2008 tarihinden incelemenin yapıldığı tarihe kadar zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmadan bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın yanında kardeşi olan diğer sanık ... olduğu halde suç tarihinde mağdurların tarlada çalıştıkları sırada, yaklaşık 500 metre ileride römorkun üzerinde bulunan suça konu eşyaları çalarak geldikleri ... plaka sayılı aracın arkasına yükledikleri sırada, mağdurlardan ... ve ... tarafından görülmeleri üzerine araçla olay yerinden kaçtıklarının iddia edilmesi ve her iki mağdurun da sanıkları yakından gördüklerine ilişkin beyanları ile sanıkları yüze karşı teşhis ettiklerine ilişkin tutanak düzenlediğinin anlaşılması karşısında, bu iki mağdurun beyanları ile yüze karşı teşhislerine neden itibar edilmediği karar yerinde usulünce tartışılıp reddolunmadan, sanıkların üzerilerine atılı suçu işlediklerine dair delil bulunmadığı kabul edilerek yazılı şekilde yetersiz gerekçe ile sanığın beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32073, Karar No: 2013/34164, Tarih: 14.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/32073 E.  ,  2013/34164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2- 02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurum zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde, “kurum zararını giderdiği takdirde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak ve 6 aylık süre de beklendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4077, Karar No: 2014/3888, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4077 E.  ,  2014/3888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2327, Karar No: 2015/10507, Tarih: 08.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2327 E.  ,  2015/10507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/10/2014

NUMARASI : 2014/390-2014/1406

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; ortak çocuk Ceren için ödenen aylık 300.00.- TL ve Yaren için ödenen aylık 250.00.- TL iştirak nafakalarının yetersiz kaldığını ileri sürerek; nafakanın Ceren için 500.00.-TL'ye, Yaren için 450.00.- TL'ye yükseltilmesine ve her yıl artış oranı uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,cevap dilekçesi ile; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, Ceren için aylık 350.00.- TL,Yaren için aylık 300.00.- TL iştirak nafakasına ve her yıl artış oranı uygulanmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK.'nın 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur.

Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır".

Aynı Yasanın, 328/1.maddesine göre de; "Anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

Somut olayda; davacı annenin polis memuru olduğu,2.800.00.- TL maaş aldığı, evlendiği, taşınmazı ve aracı olduğu, kira ödemediği; davalı babanın emekli olduğu, 1.800.00.- TL maaş aldığı, evlendiği, aracı olduğu, 800.00.- TL kira ödediği; ortak çocuk Ceren'in 08/08/1998, Yaren 'in ise 09/02/2003 doğumlu olduğu anlaşılmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyal-ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, ortak çocukların yaşları ve ihtiyaç durumuna; özellikle, davalı babanın da ortak çocukların bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözetildiğinde; yerel mahkemece, takdir edilen ve artırılan iştirak nafakası miktarları az bulunmuş, hakkaniyete aykırı görülmüş; bu sebeple, hükmün bozulması gerekmiştir.

O halde, mahkemece yapılacak iş; ortak çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü davalı babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nın 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak; iştirak nafakalarını daha uygun bir miktarda artırmak olmalıdır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; ortak çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü davalı babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nın 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak; iştirak nafakalarını daha uygun bir miktarda artırmak olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12586, Karar No: 2014/18768, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/12586 E.  ,  2014/18768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2014/123-2014/109

Dava, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız sebebe dayalı olarak feshedildiği iddiası ile açmış olduğu kıdem ve ihbar tazminatları ve yıllık izin ücret alacağı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, hükmün Dairemizce 19.11.2013 tarih 013/28415 esas ve 2013/25184 karar sayılı ilamı ile bozulduğu anlaşılmıştır.

Dairemizin 19.11.2013 tarih 013/28415 esas ve 2013/25184 karar sayılı bozma ilamına mahkemece direnilmesi üzerine, direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 19.11.2013 tarih 2013/28415 esas ve 2013/25184 karar sayılı bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G ITAY K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.