muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17785, Karar No: 2023/26374, Tarih: 26.12.2023

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; lehe hükümlerin ve takdiri indirim uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu, hakaret suçundan verilen 1 yıl 9 ay hapis cezasının orantısız olduğu, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ... A.'nın Dr. ...Tok Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastahanesinde doktor olarak görev yaptığı, diğer şikayetçilerin de hastanede görev yapan özel güvenlik görevlisi oldukları; sanığın, olay günü ilaç yazdırmak için doktor olan katılanın odasına girdiği; sanığın alkol kullanması nedeniyle katılanın, sanığa yazacağı ilacın alkol ile birlikte alınması halinde ölüme neden olma ihtimali bulunduğundan, ilacı yazmadığı ve yatarak tedavi olma teklifinde bulunduğu, sanığın, ilacın yazılmaması üzerine koridorda katılana "Senin gibi doktorun a...ı sinkaf ederim." şeklinde sözlerle hakaret ettiği, bunun üzerine sanığın, diğer güvenlik görevlisi olan şikayetçiler tarafından dışarıya çıkarıldığı; sanığın, kendisini dışarıya çıkartan şikayetçilere hitaben koridorlarda ve bina dışına çıkarılırken, "Sizin çocuğunuzu sinkaf edeceğim, ananızı avradınızı sinkaf edeceğim, dışarıda sizinle görüşeceğim, bir tane güvenlik bırakmayacağım, hepinizi buradan aldırırım." şeklinde sözler söyleyerek hakaret ve tehdit ettiği, eylemlerinin sanık savunması, katılan ve şikayetçilerin beyanları, tutanaklar, olay anını gösterir CD., CD. çözümüne ilişkin bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık savunması, katılan ve şikayetçilerin beyanları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında sanığın katılan ile şikayetçilere hakaret ve tehdit ettiğinin sabit olduğu, lehe hükümlerin uygulanmaması hususunda Mahkemenin takdir ve gerekesinde hukuka aykırılık bulunmayıp sanık müdafiinin bozma sebebi dışındaki temyiz isteği ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın doktora hakaret etmesi üzerine kendisini hastaneden çıkarmak isteyen güvenlik görevlisi olan şikayetçileri tehdit ettiği olayda; sanığın eyleminin bütün halinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu düşünülmeden, suç vasfında yanılgıyla tehdit suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi,

2. Sanığın öncelikle katılan doktora hakaret ettikten sonra müdahale eden özel güvenlik görevlilerine de aynı şekilde hakarette bulunduğu olayda, hakaret suçundan tek bir hüküm kurularak 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi hükümlerinin uygulanması gerekirken, hakaret suçundan iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

2. Sanığın öncelikle katılan doktora hakaret ettikten sonra müdahale eden özel güvenlik görevlilerine de aynı şekilde hakarette bulunduğu olayda, hakaret suçundan tek bir hüküm kurularak 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi hükümlerinin uygulanması gerekirken, hakaret suçundan iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18260, Karar No: 2017/25312, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/18260 E.  ,  2017/25312 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13673, Karar No: 2012/20719, Tarih: 31.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/13673 E.  ,  2012/20719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5701, Karar No: 2012/19946, Tarih: 04.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/5701 E.  ,  2012/19946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Konya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.12.2011
Yargıtay — Esas No: 2024/1617, Karar No: 2024/9591, Tarih: 05.12.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1617 E.  ,  2024/9591 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/563 E., 2023/1791 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/76 E., 2021/609 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9097, Karar No: 2014/421, Tarih: 24.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9097 E.  ,  2014/421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2012/181-2012/934

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen sıra cetveline itirazın yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı talebin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi T. İş Bankası AŞ. vekili, müflisin müvekkiline asalet ve kefalet borçlarının bulunduğunu, alacaklarının iflas sıra cetvelinde dördüncü sıraya yazıldığını, oysa akdedilen genel kredi sözleşmesinde davalının bankada bulunan hak ve alacakları üzerinde banka lehine rehin, hapis ve takas hakkı tesis edildiğini, ayrıca lehlerine araç rehinleri ve taşınmaz ipoteği bulunduğunu ileri sürerek bu alacaklarının rüçhanlı alacak olarak kabul edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayetçi Yapı ve Kredi Bankası AŞ. vekili, alacaklarının genel kredi sözleşmesi hükümleri kapsamında müflisin bankadaki mevduatı üzerine tesis edilen rehin, hapis ve takas hakları ile temin edildiğini, iflas idaresince alacağın sıra cetvelinin dördüncü sırasında değerlendirilmesinin hatalı olduğunu; bir kısım alacağın da mer'i teminat mektubuna dayalı olduğunu ve bu kısmın da şarta bağlı alacak olarak yazılması gerektiğini ileri sürerek alacaklarının rüçhanlı olarak kabul edilmesine karar verilmesini talep etmiş; birleşen şikayetinde ise dilekçe ile başvurduğu iflas müdürlüğünün aynı yöndeki kararının kaldırılmasını istemiştir.

Şikayetçi Hazine vekili, araçların aynından kaynaklanan motorlu taşıtlar vergisinin rüçhanlı alacak olarak kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan iflas idaresi vekili T. İş Bankası AŞ. alacaklarının dördüncü sıraya yazıldığını, bu alacakların bir kısmının taliki şarta bağlı nitelikte olduğunu, rehinli araçların satılması halinde şart gerçekleşmiş olacağından alacakların öncelikle ödeneceğini, üzerinde ipotek tesis edilen taşınmazın üçüncü kişiye ait olması nedeniyle rüçhanlı alacak talebinin yasal olmadığını; Yapı ve Kredi Bankası AŞ. alacakları bakımından İcra ve İflas Kanunu'nun 184, 185, 186, 191, 192, 193, 200, 206 ve 229 uncu maddeleri uyarınca müflisin tasarruf yetkisinin bulunmadığını, müflisin takas talebinin de yasal dayanaktan yoksun olduğunu; Hazine alacakları için de araçların zaten MTV borçları ödenmeksizin satılamayacağını savunarak şikayetlerin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, banka ile müşteri arasındaki sözleşmede yer alan hükmün rehin hukuku esas prensipleri çerçevesinde alenilik taşıyan bir rehin sözleşmesi olarak kabulünün mümkün olmadığı, banka ile müflis arasındaki

bu sözleşmeye dayanılarak İİK 23/3 maddesinde belirtilen ve 206/1 maddesinde ifade edilen

rehin tabiri kapsamında kalan bir alacak olarak değerlendirilmesinin söz konusu olmadığı,

İcra Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, banka ile müşteri arasındaki sözleşmede yer alan hükmün rehin hukuku esas prensipleri çerçevesinde alenilik taşıyan bir rehin sözleşmesi olarak kabulünün mümkün olmadığı, banka ile müflis arasındaki

bu sözleşmeye dayanılarak İİK 23/3 maddesinde belirtilen ve 206/1 maddesinde ifade edilen

rehin tabiri kapsamında kalan bir alacak olarak değerlendirilmesinin söz konusu olmadığı,

banka alacaklarının dördüncü sıraya yazılmasının yasaya uygun olduğu, mer'i teminat mektubu alacağının şarta bağlı olarak kaydında bir hata bulunmadığı, MTV alacağının ise rüçhanlı olarak kaydının gerektiği gerekçesiyle T. İş Bankası AŞ. ve Yapı ve Kredi Bankası AŞ.'nin şikayetlerinin reddine, Hazine vekilinin şikayetinin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçiler T. İş Bankası AŞ. vekili, Yapı ve Kredi Bankası AŞ. vekili ile şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan iflas idaresi vekilinin tüm temyiz itirazlarının İİK.'nun 366 ncı maddesi uyarınca reddiyle, şikayetçi Hazine'ye ilişkin hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Hazine dışındaki şikayetçiler vekillerinin temyiz itirazlarına gelince; İİK'nun 206 ncı maddesinin ilk fıkrasına göre rehinli alacaklar, sıra cetvelindeki sıralamanın önünde ödenir. Bu bakımdan banka ile mudisi arasında akdedilmiş kredi sözleşmelerinde mudinin bankadaki parasının, mudinin bankaya olan borçlarının teminatı olduğuna dair kayıtlar geçerli bir rehin hakkı niteliğindedir. Kaldı ki, MK'nun 950 nci maddesinde düzenlenen hapis hakkına ilişkin şartların da bu paralar bakımından oluştuğu tartışmasızdır. Öte yandan alacağın şarta bağlı olması istenebilir hale gelmesi, rüçhan hakkına sahip olması ise diğer alacaklara kıyasla öncelikle ve tam olarak ödenmesi hususları ile ilgili olup, bu iki kavram arasında mahkemece öngörüldüğü şekilde bir bağlantı bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle mahkemece, şarta bağlı alacak ve rüçhan hakkı konusundaki hatalı hukuki değerlendirme ile kurulan hüküm doğru değildir. O halde yapılacak iş, İİK'nun 219/4 üncü maddesinde gösterilen süre içinde rehne ilişkin işlemlerin şikayetçiler tarafından yerine getirilip getirilmediği hususu üzerinde durulmak ve sıralamanın, yukarıda gösterilen ilkeler de gözetilerek yasaya uygun biçimde oluşmasını sağlayacak şekilde bir karar vermekten ibarettir.

3- Şikayetlerin birleştirilmesi ancak aralarında bağlantı bulunması halinde mümkün olabilir (HMK.m.166/1 ve 4). Somut olayda itirazların aynı sıra cetveline yöneltilmiş olması dışında bir bağlantıdan söz edilemez; nitekim şikayetçilerin alacakları, alacakların kaynakları, iddialar, sıra cetvelinde kabul edildikleri sıralar ve sair şartlar farklıdır. Bu durumda itirazların ayrı dosyalar üzerinden incelenmesi gerekirken, yasaya açıkça aykırı biçimde birleştirilmiş olmaları da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle şikayet olunan vekilinin temyiz itirazlarının reddine, Hazine'ye ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, (2) ve (3) sayılı bentlerde açıklanan nedenle şikayetçiler vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının şikayet olunandan alınmasına ve asıl ve birleşen dosyada şikayetçi T.İş Bankası ile Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. 'nin yatırmış olduğu peşin harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2018/4761, Karar No: 2019/3337, Tarih: 30.04.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/4761 E.  ,  2019/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen aylığın yeniden bağlanmasına, borç çıkaran Kurum işleminin iptaliyle, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine

30/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/55, Karar No: 2018/5701, Tarih: 12.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/55 E.  ,  2018/5701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki malın iadesi ve alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı malın iadesi davası hakkında konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, alacak davası hakkında davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında 31/12/2004 başlangıç tarihli 5 yıl süreli akaryakıt bayilik sözleşmesi imzalandığını, daha sonra 07/02/2008 başlangıç tarihli 5 yıl süreli ikinci bir akaryakıt bayilik sözleşmesi imzalandığını, sözleşme kapsamında davacı şirket tarafından bayilik sözleşmesi süresince kullanılmak üzere davalıya kurumsal kimlik ve bir kısım malzemenin ariyet olarak verildiğini, davalının 31/12/2004 tarihinde verdiği taahhüt ile yılda 1000 m³ beyaz ürün alacağını aksi takdirde davacının mahrum kalacağı karın cezai şart olarak ödeyeceğini taahhüt ettiğini, davalının haksız olarak sözleşmeyi feshettiğini, davacının bu nedenle zarara uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile hesaplanacak kar mahrumiyetinden doğan alacağın şimdilik 10.000,00 TL kısmını, davacı tarafından davalıya ariyet olarak verilen alet ve teçhizatın haksız olarak kullanılmaya devam edilmiş olması, davacının kurumsal kimlik, teçhizatının iade edilmemesi ve davacı şirketin kurumsal kimliği altında başka bir dağıtım şirketinin ürünlerini satması sebebiyle sözleşme uyarınca şimdilik 1.500,00 USD cezai şartın, sözleşmenin haksız olarak feshedilmiş olması nedeniyle sözleşme uyarınca şimdilik 1.500,00 USD cezai şartın davalıdan tahsiline, davalıya ariyet olarak verilen ve bayilik sözleşmesi süresince kullanılmak üzere tahsis edilen ve teçhizat ve kurumsal kimliğin davacıya teslimine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile davalı arasında 31/12/2004 tarihinde 5 yıl süreli sözleşmenin davacı ile davalı şirket adına ... arasında imzalandığını, davacı ile davalı arasında imzalanmış 07/02/2008 tarihli ikinci bir sözleşmenin bulunmadığını, 31/12/2004 tarihinde imzalanan ancak tarih kısmı boş bırakılan sözleşmenin aradan 5 yıl geçtikten sonra davacı tarafından kullanıldığını, sözleşmedeki imza sahibi ...'un 11/01/2005 tarihinde vefat ettiğini, sahip olduğu şirket hisselerinin devredildiğini, davacı tarafın ariyet olarak verdiği malların iade edildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacı ile davalı şirket arasında ilk kez 31/12/2004 tarihli ve 5 yıl süreli akaryakıt bayilik sözleşmesi düzenlendiği, ancak bu sözleşmedeki süre sona ermeden yine aynı işletmeyi konu alan, 07/02/2008 tarihli 5 yıllık ikinci bir sözleşmenin imzalandığı, devam eden bayilik ilişkisinin davalı tarafından 17/02/2011 tarihli ihtarname ile feshedildiği, her iki bayilik sözleşmesindeki imzaların ve kaşelerin aynı olmasına rağmen imza sahibi ve şirket yetkilisi ...'un 11/01/2005 tarihinde ölmüş olduğunun tespit edildiği, 07/02/2008 tarihli sözleşmenin taraflar arasında bağlayıcı olmadığının kabul edildiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığa 31/12/2004 tarihli ilk sözleşme hükümlerinin uygulanması gerektiği, bunun da ancak sözleşme süresi için söz konusu olduğu, sözleşme bitiminden itibaren fesih tarihine kadar geçen süre için ise taraflar arasında fiili bir bayilik ilişkisinin bulunduğu ve bu dönemle ilgili uyuşmazlıklara sözleşme hükümlerinin değil bayilik süresince fiilen uygulanmakta olan kuralların uygulanması gerektiği, davacının ilk sözleşme dönemi ile ilgili talebinin değerlendirilmesi konusunda, davacı her ne kadar asgari alım miktarı konusundaki taahhüde uyulmadığı için 2005-2010 yılları için kar kaybından kaynaklanan tazminat ve cezai şart alacak talebinde bulunmuş ise de taraflar arasındaki bayilik sözleşmesi çerçevesinde davalı şirketin imzaladığı taahhütnamedeki cezai şart düzenlemesinin TBK’nın 179/2