muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11894, Karar No: 2018/5584, Tarih: 16.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11894 E.  ,  2018/5584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın para cezasını ödeme gücü bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (4) numaralı fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın ekonomik ve sosyal durumu, geçmişi, cezanın geleceği üzerindeki etkisi dikkate alınarak sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 90 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle , sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 16/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10562, Karar No: 2014/7510, Tarih: 04.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10562 E.  ,  2014/7510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4129, Karar No: 2013/7176, Tarih: 08.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/4129 E.  ,  2013/7176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 223/1. maddesi açık hükmü karşısında güvenlik tedbirleri hüküm niteliğinde olup sanık hakkında kurulan hükümde kesin miktardaki adli para cezası yanında TCK'nın 53/1 ve 58. maddelerinde yer alan hak yoksunluğu ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş olması nedeniyle hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek, tebliğnamedeki temyizin reddi düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Yedieminlik kurumunun yediemine yalnızca kendisine teslim edilen hacizli malı saklama ve istendiğinde iade etme yükümlülüğü yüklediği, yedieminin malı satış yerine götürme yükümlülüğünün bulunmadığı, salt hacizli malın satış yerine götürülmemesinin suçun maddi öğesini oluşturmaması karşısında, 11.06.2008 tarihli haciz tutanağı ile sanığa teslim edilen mahcuzun suç tarihinde mevcut olup olmadığı ve teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı saptandıktan sonra, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Hapis cezasından çevrili adli para cezasının yanında doğrudan tayin olunan gün para cezasına esas alınan birim gün sayısının, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir olunan miktar ile çarpımı sureti ile adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında tayin olunan sonuç cezanın adli para cezası olması nedeniyle TCK'nın 53 ve 58 ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılamayacağı ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağı kaldı ki; sanığın tekerrüre esas alınan Ayvacık Sulh Ceza Mahkemesinin 21.12.2006 tarih ve 2006/221-250 esas, karar sayılı kararına konu 740 TL adli para cezasının miktarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'nın 305/2. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı Kanunun 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11688, Karar No: 2014/2287, Tarih: 10.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/11688 E.  ,  2014/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu Koyunevi Köyü 999 parsel sayılı taşınmaza kadastro çalışmaları sırasında uygulanan Nisan 329 tarih 15 sıra numaralı tapu kaydının geldisi olan Haziran 312 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydı ile davacıların dayandığı Mayıs 292 tarih 18 ve 19 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile ve dayanağı olan belgelerle ve varsa haritaları ile birlikte getirtilmesi ve bu tapu kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediğinin sorulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5129, Karar No: 2019/4822, Tarih: 27.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5129 E.  ,  2019/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1- 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Yasanın 19. maddesiyle HUMK’a eklenen Ek m. 4’ kapsamında yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2018 yılı için 2.590,00TL’dir.

Böylelikle davalılar tarafından temyize konu edilen kararın, hüküm altına alınan miktarlar yönüyle kesin olduğu açıktır.

Kesin olan kararların temyizi karşısında mahkemece karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilmesi mümkündür.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerine ait temyiz istemlerinin, miktarlar yönüyle kesin olması nedeniyle REDDİNE,

2- Davacı tarafın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava, davalılara ait iş yerindeki olumsuz çalışma koşulları nedeniyle meslek hastalığına yakalanan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece maddi tazminat talebinin feragat nedeniyle reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacının % 71 oranındaki meslek hastalığı fark maluliyeti nedeniyle hastalığın oluşumundaki kusur durumu ve kaçınılmazlık, davacının yaşı ile ekonomik koşullar birlikte değerlendirildiğinde takdiren 2.100,00-TL manevi tazminatın Davalı TTK'dan, 1.000,00-TL manevi tazminatın Davalı ..., 1.400,00-TL manevi tazminatın ise Davalı ... Şirketi'nden maluliyetin artış tarihi olan 09/05/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

Meslek hastalıklarında 3095 sayılı Yasada öngörülen yasal ve temerrüt faizinin hastalığın veya maluliyetteki artışın rapor ile belirlendiği tarih zararın ortaya çıktığı tarih olduğundan rapor tarihinden itibaren uygulanması gerekir.

Somut olayda, davaya konu sürekli işgöremezlik derecesindeki artış 09/05/2002 tarihli rapor ile tespit edildiği halde faizin bu tarihten başlatılmasına karar verilmesi gerekirken 09/05/2012 tarihinden itibaren başlatılmasına karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Somut olayda, davaya konu sürekli işgöremezlik derecesindeki artış 09/05/2002 tarihli rapor ile tespit edildiği halde faizin bu tarihten başlatılmasına karar verilmesi gerekirken 09/05/2012 tarihinden itibaren başlatılmasına karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2. bendindeki "09/05/2012" olan tarihin silinerek yerine "09/05/2002" tarihinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacılar ve davalılardan TKİ Genel Müdürlüğü ile ...'ne iadesine

27/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15996, Karar No: 2013/14510, Tarih: 09.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15996 E.  ,  2013/14510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/07/2012 tarih ve 2011/467-2012/478 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına TPE nezdinde tescilli 2007/18656 sayılı "GALERİ BURSA İPEK+şekil" markası ile 2005/12035 sayılı "BURSAİPEK" ibareli marka başvurusu bulunduğunu, davalıların müvekkiliyle aynı alanda faaliyette bulunduklarını, "BURSA İPEĞİ" ibaresini kullanmalarının müvekkilinin marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, markalara tecavüzün giderilmesini, şimdilik 10.000,00TL maddi, 50.000,00TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, "Bursa İpek" ibaresinin tali unsur olduğunu, davacının markası ile müvekkilinin markasının farklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, "GALERİ BURSA İPEK+şekil" markasında "Galeri" ibaresinin esas unsuru teşkil ettiği, "Bursa" malın üretim yerini, "İpek" ise malın elyaf (hammadde) özelliğini gösteren yardımcı unsur olduğu, "Bursa İpek" ve "Bursa İpeği" mahreç bildiren coğrafi işaretler olup, bu ibarelerin marka olarak tek başlarına hiç kimsenin tekelinde olmadığı, davacı adına TPE de kayıtlı olan "Galeri Bursa İpek " markasının bir bütün halinde davalılarca kullanımı olmadığından iltibas bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/586, Karar No: 2020/4574, Tarih: 29.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/586 E.  ,  2020/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL-ALACAK

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil alacak davası sonunda ilk derece mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına dair verilen kararın davacı tarafından istinafı üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde adli yardım talepli ve duruşma istekli temyiz edilmiş olup, davacının temyiz aşamasındaki adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmakla, HMK 336/3. maddesi uyarınca adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek temyiz incelemesine geçilmiş olup; duruşma günü olarak saptanan 29.09.2020 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat gelmedi temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil ile alacak isteklerine ilişkindir.

Davacı, dava dışı eşi Ramazan ile davalı ...’nin gayrı resmi birlikte yaşadıklarını, kanser hastası olması ve eşinin baskısı nedeniyle dava konusu taşınmazla ilgilenmesi konusunda davalı ...'e vekaletname verdiğini, davalı ... ile 1/2’şer oranda paydaş oldukları dava konusu 10191 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine yapılan bağımsız bölümlerin bir kısmının davalı ... tarafından vekalet görevi kötüye kullanılmak suretiyle davalı ...’ye devredildiğini, bir kısmının ise 3. kişilere devredilip elden çıkartıldığını ileri sürerek tapu iptal tescil ile alacağa karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

İlk derece mahkemesince, Harçlar Kanunu 30. ve 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150/5. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına dair verilen kararın davacı tarafça istinafı üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, Anayasamızda hak arama özgürlüğünün kullanılabilmesi ve adil yargılama hakkının unsurlarından olan taraflar arasında silahların eşitliği ilkesinin hayata geçirilebilmesi için gerekli yargılama giderlerini ödemede sıkıntıya düşecek veya ödeyemeyecek durumda bulunan kişilere, her türlü mali ve hukuki korunma taleplerinde kolaylık sağlanması, sosyal hukuk devletinin ilkelerinden olup, bu gereğin yerine getirilebilmesi de adli yardım ile mümkündür. Bu nedenle adli yardım müessesesi 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 334 ila 340. maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Bilindiği üzere, 492 Sayılı Harçlar Kanunu, harcın alınmasını veya tamamlanmasını tarafların isteklerine bırakmayıp, anılan hususun mahkemece kendiliğinden gözetileceğini düzenlemiş ve buyurucu nitelikteki 32. maddesinde, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağını öngörmüştür.

Öte yandan; HMK 94/1. maddesine göre, “Kanunun belirlediği süreler kesindir.”, 2. fıkrasına göre, “Hakim tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Aksi halde belirlenen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir. Bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez.”, 3. fıkrasına göre “ Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar.” düzenlemesine yer verilmiş olup; yargısal içtihatlarda da benimsendiği üzere kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önleyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Bunun yanında verilen süre yeterli, emredilen işler, gerekli ve yapılabilir nitelik taşımalı, ayrıca hakim süreye uyulmamanın sonuçlarını açıkça anlatmalı, tarafları uyarmalıdır. Ayrıca, 28.07.2020 tarih 7251 Sayılı yasa ile yapılan değişiklikle HMK 94/2. maddesinde “ Hakim, tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Bu taktirde hakim, tayin ettiği kesin süreye konu olan işlemi hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklar ve süreye uyulmamasının hukuki sonuçlarını açıkça tutanağa geçirerek ihtar eder. Kesin olduğu belirtilmeyen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir; bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez.” düzenlemesine yer verildiği de kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; davacı 20.000 TL değer göstermek suretiyle eldeki davayı açmış; mahkemece keşfen değer saptandıktan sonra harç konusunda 22.06.2017 tarihli dilekçesiyle adli yardım talebinde bulunmuş, dilekçe ekinde SGK hizmet dökümü, fakirlik ilmuhaberi, Takbis sorgulaması, adına kayıtlı traktör üzerinde haciz bulunduğuna dair araç sorgulaması gibi belgeleri ibraz etmiştir. Mahkemece, davacının sosyal ve ekonomik durumunun araştırılması kapsamında birtakım kurumlara yazılan müzekkereler üzerine davacının Toros Vergi Dairesine 12.997,43 TL, İstiklal Vergi Dairesine 116.112.50 TL, Uray Vergi Dairesine 17.674,09 TL vergi borcu bulunduğunun saptandığı, kolluk marifetiyle yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında, davacının ev hanımı olup gelirinin tespit edilemediğinin, kendine ait evde oturmakta olduğunun ve bakmakla yükümlü olduğu 4 çocuğu bulunduğunun, üzerine kayıtlı 2004 model bir traktör olduğunun, ilkokul mezunu ve 59 yaşında olup Nizip/Gaziantep’te ikamet ettiğinin bildirildiği, yine mahalle muhtarlığının yazısında, davacının kanser hastası ve yaşlı birisi olup, hiçbir işte çalışmadığının, tüm ihtiyaçlarının oğlu tarafından karşılandığının, vergi dairelerinden sürekli ödeme emirlerinin geldiğinin beyan edildiği, sunulan vergi levhasına göre, davacının vergi mükellefi olup faaliyet alanının inşaat olduğu, 2017 yılı itibariyle beyan olunan matrahın 193.046,00 TL, 2016 yılı itibariyle matrahın 83.670,02 TL, 2015 yılı itibariyle matrahın 119.073,40 TL, ticaret siciline tescil tarihinin ise 22.05.2006 olduğu anlaşılmaktadır.

İlk derece mahkemesince, 01.11.2018 tarihli duruşmada, “davacının inşaat işiyle iştigal ettiği, ev hanımı olmadığı, inşaat işinden dolayı gelir sahibi olduğu ve bunun vergi levhasından anlaşıldığı, halen davacının adına aktif bir iş yeri olduğu, vergi borçları olmasının adli yardımdan faydalanmasını gerekli kılmadığı gerekçeleriyle davacının adli yardım talebinin reddine, davacının ½ pay oranında iptalini istediği dava konusu taşınmazların paya düşen değerinin bilirkişi marifetiyle 8.573.016,00 TL olarak saptandığı, bu değerden dava dilekçesinde belirtilen 10.000 TL’nin (dava dilekçesinde gösterilen değer 20.000 TL’dir) tenzili ile kalan miktar üzerinden ¼ peşin harcın Harçlar 30. ve HMK 150. maddeleri gereği davacı tarafça duruşma gününe kadar yatırılmasına” şeklinde ara karar kurulduğu, davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı 07.11.2018 tarihli dilekçe ile itiraz ettiği, mahkemece itirazın 19.12.2018 tarihinde reddine karar verilip itirazın incelenmesi için dosyanın Mersin 9. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderildiği, anılan mahkemenin 2018/3 D.İş sayılı ve 25.12.2018 tarihli kararı ile davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı yaptığı itirazın kesin olarak reddine karar verildiği, bunun üzerine mahkemece, 19.02.2019 tarihinde, “01.11.2018 tarihli ara kararına atıf yapılarak HMK 150. maddesi ve Harçlar Kanunu 30. maddesi uyarınca eksik harçların yatırılıncaya kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına”, 24.05.2019 tarihinde de davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği; davacının istinaf başvurusu üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, davacının istinaf harçları bakımından adli yardım talebinin haklı ve yerinde görüldüğü, ancak ilk derece yargılaması aşamasındaki adli yardım talebinin reddine ilişkin kararın yasada düzenlendiği şekilde denetimden geçmek suretiyle kesinleştiği, istinaf incelemesinde artık bu hususun tekrar incelenemeyeceği, davacının eksik harcı yatırmadığı için dosyanın işlemden kaldırılıp davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmektedir.

Ne var ki; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336. maddesi gereğince davacının ibraz ettiği belgeler ve mahkemece yapılan araştırma neticesinde elde edilen somut bilgi ve bulgular nazara alınarak davacının adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile adli yardım talebinin reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, adli yardım talebinin reddi üzerine davacının yatırması gereken peşin harç miktarı açıkça belirtilmeksizin ve sonuçları ihtar edilmeksizin usulsüz şekilde kurulan ara karar esas alınmak suretiyle dosyanın işlemden kaldırılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi de doğru değildir.

Davacı vekilinin değinilen yönlerden yerinde bulunan temyiz itirazının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Mersin 8. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 29.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11688, Karar No: 2014/2287, Tarih: 10.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/11688 E.  ,  2014/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu ... Köyü 999 parsel sayılı taşınmaza kadastro çalışmaları sırasında uygulanan Nisan 329 tarih 15 sıra numaralı tapu kaydının geldisi olan Haziran 312 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydı ile davacıların dayandığı Mayıs 292 tarih 18 ve 19 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile ve dayanağı olan belgelerle ve varsa haritaları ile birlikte getirtilmesi ve bu tapu kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediğinin sorulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.