muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7838, Karar No: 2014/9989, Tarih: 07.04.2014

İcra ve İflas Kanunu icra takip hukuku açısından Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na göre özel kanun olup, takip hukukuna ilişkin uyuşmazlıklarda öncelikle İcra ve İflas Kanunu hükümlerinin, bu kanunda hüküm bulunmayan durumlarda ise anılan kanuna aykırılık teşkil etmemek koşuluyla genel nitelikte olan Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanması gerekir. Sahtelik iddiasının imza inkarı dışında bir nedene dayanması durumunda İcra ve İflas Kanunu'nda özel bir düzenleme bulunmadığından sorunun çözümü için 6100 Sayılı HMK. nun 209.maddesinin uygulanması gerekeceğinden bu maddenin amir hükmü gereğince icra takibi olduğu yerde durur. Bunun için sahtelik iddiasının ileri sürüldüğü mahkemece ayrıca tedbir kararı verilmesi gerekmez. Borçlu tarafından icra dairesine başvurulması halinde icra müdürlüğünce anılan madde uyarınca sahtelik davası sonuna kadar icra takibinin durdurulması gerekir. İcra müdürünün kararının taraflarca İİK. nun 16/2.maddesi uyarınca süresiz şikayet konusu yapılabileceği tabidir. Öte yandan borçlu tarafından doğrudan icra mahkemesine başvurulmasına da yasal engel olmadığı gibi, hakim, 6100 Sayılı HMK.nun 209/1.maddesini re’sen nazara almalıdır.

Pek tabidir ki mahkemece sahtelik iddiasının imza inkarı dışındaki bir nedene dayandığının belirlenmesi halinde takip hukukunun özelliği ve acele karar verilmesi gerekliliğinin bir sonucu olarak, sahtelik davası bekletici mesele yapılmadan, sahtelik davasında karar verilinceye kadar icra takibinin durdurulmasına karar verilmesi gerekir.

Yukarda belirttiğim gerekçelerle çoğunluğun görüşünün icra mahkemelerinin görev alanını yorum yolu ile genişletecek şekilde olduğu bu görüşün Anayasaya, HMK.'ya,İİK.'na, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun kararına ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kararına aykırı olduğunu düşündüğüm için takip hukukunda HMK.'nun 209/1.maddesinin uygulanmayacağına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Somut olayda ise borçlular aleyhine bir adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takip başlatıldığı,takibe konulan bononun bedelinin rakamla yazılan bölümüne 310.000''., harfle yazılan bölümüne de ''üçyüzonbinTL.''yazıldığı, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'ndan alınan raporda ''3''rakamının ve ''üçyüz'' yazısının senede sonradan eklendiğnin belirtildiği,senetteki imzanın borçlular tarfından inkar edilmediği anlaşılmıştır.

Dairemizin istikrar kazanmış uygulamalarına göre takibe konulan sentdeki rakam ve yazıların tahrif edilerek borç miktarının yükseltildiği iddiası İİK.'nun 169.maddesi kapsamında borca itirazdır ve İcra Mahkemesi tarafından aynı kanunun 169/a kapsamında inceleme yapılarak sonuca gidilmesi gerekir.Yani usulünce yapılan inceleme sonunda tahrifatın varlığı ispatlanırsa tahrifattan önceki miktar için takibin devamına, tahrifatla arttırılan miktar yönünden ise takibin iptaline karar verilir.

Dairemizin istikrar kazanmış uygulamalarına göre takibe konulan sentdeki rakam ve yazıların tahrif edilerek borç miktarının yükseltildiği iddiası İİK.'nun 169.maddesi kapsamında borca itirazdır ve İcra Mahkemesi tarafından aynı kanunun 169/a kapsamında inceleme yapılarak sonuca gidilmesi gerekir.Yani usulünce yapılan inceleme sonunda tahrifatın varlığı ispatlanırsa tahrifattan önceki miktar için takibin devamına, tahrifatla arttırılan miktar yönünden ise takibin iptaline karar verilir.

O halde mahkemece; itiraza konu senette tahrifat iddiası ile ilgili olarak inceleme yapılıp sonucuna göre borçluların itirazlarına ilişkin bir karar verilmesi gerekirken, ceza mahkemelerinde açılan davalar gerekçe gösterilerek olayda uygulama yeri bulunmayan HMK.nun 209.maddesi uyarınca icra takibinin durdurulması yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup kararın bu gerekçe ile bozulması gerekir.
Yargıtay — Esas No: 2008/64, Karar No: 2008/107, Tarih: 13.05.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/8-64 E., 2008/107 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/8-64 E., 2008/107 K.**

**- ADLİ PARA CEZASI

- LEHE OLAN YASALARIN UYGULANMASINDA USUL**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 305 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın lehe yasa olan 5237 sayılı Yasanın 215, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca sonuç olarak 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Tunceli Sulh Ceza Mahkemesince verilen 01.12.2005 gün ve 180-248 sayılı hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 21.01.2008 gün ve 9919-327 sayı ile, Daire Üyesi H.Y.Aktan’ın, “

“hükmolunan adli para cezasının kesinlik sınırında kalması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği”

” yönündeki karşı oyuyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 14.03.2008 gün ve 41980 sayı ile;

“…Sanığın asıl mahkûmiyeti, 5237 sayılı Yasanın 50/5. madde ve fıkrası uyarınca kısa süreli hapis cezasından çevrilen adli para cezasıdır ve hükmolunan 500 Yeni Türk Lirası adli para cezası da CMUK. nun 305. maddesinde belirtilen ikimilyar liralık kesinlik sınırı içerisindedir.

Diğer yandan, sanık müdafiinin suç niteliğine ilişkin bir temyizi olmadığı gibi, sanığın eyleminin, yasada öngörülen cezasının cins ve süre ve miktarı itibarıyla temyizi olanaklı başka bir suça dönüşmesi olasılığı da bulunmamaktadır...”

” gerekçeleriyle itiraz yasa yoluna başvurarak Özel Dairenin onama kararının kaldırılıp, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CYUY’ nın 305 ve 317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlediği, “

“suçu ve suçluyu övme”

” suçundan lehe olan 5237 sayılı TCY’nın 215, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca sonuç olarak 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığına ilişkindir.

5320 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi uyarınca, iki milyar liraya kadar (iki milyar dâhil) para cezalarına dair olan hükümler ile yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ve yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

Bir kısım hükümlerle ilgili olarak yasa yollarına başvurulması olanağının sınırlandırılması, iç hukukta olduğu kadar uluslararası sözleşmelere de konu olmuş, konuyla ilgili olarak, İnsan Hakları ve Ana Hürriyetlerin Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesine Ek 7 Nolu Protokol’ün, “

Bir kısım hükümlerle ilgili olarak yasa yollarına başvurulması olanağının sınırlandırılması, iç hukukta olduğu kadar uluslararası sözleşmelere de konu olmuş, konuyla ilgili olarak, İnsan Hakları ve Ana Hürriyetlerin Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesine Ek 7 Nolu Protokol’ün, “

“Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı”

” başlıklı 2. Maddesinde;

“1.Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkûm edilen her kişi, mahkûmiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkına haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir.

2.Bu hakkın kullanılması, yasada düzenlenmiş haliyle önem derecesi düşük suçlar bakımından ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılandığı veya beraatını müteakip bunun temyiz edilmesi üzerine verilen mahkûmiyet hallerinde istisnaya tabi tutulabilir.”

” hükmüne yer verilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti tarafından 14.03.1985 tarihinde imzalanan bu ek protokol, TBMM tarafından henüz onaylanmaması nedeniyle Anayasanın 90. maddesi uyarınca yasa hükmü niteliğini kazanmamış ise de, konu ile ilgili açıklamalarda bulunan, Kunter-Yenisey; “

“Sözleşmeye aykırı düşmemeğe çalışmak için 7 numaralı Protokolün yürürlüğe girmesini yani kanun hükmünde sayılmasını beklemeğe ihtiyaç yoktur. Kaldı ki bu protokol şimdiden Anayasamızın hukuk diye adlandırdığı ‘

‘hukukun genel prensipleri”

” olarak ‘

‘yazılı olmayan hukuk’u oluşturmakta ve mahkemelerimiz, kanuna olduğu kadar hukuka da uygun karar vermek mecburiyetindedirler.”

” görüşlerini belirttikten sonra protokolün bu hükmünü de nazara almak suretiyle kesinlik için aranan ölçütleri;

“a) Suç hürriyeti bağlayıcı ceza gerektirmemeli veya gerektirmiyor sayılmalıdır.

b) Ödenmeyen para cezası hapse çevrilememelidir.

c)Öngörülmüş olan para cezası da belirlenmiş sınırı aşmamalıdır.”

” şeklinde açıklamışlardır.(Ceza Muhakemesi Hukuku, İkinci Kitap, 12. Bası, sh.1157 vd.)

O halde CYUY’nın 305. maddesinin 1. fıkrasındaki kesinlik sınırını, maddede belirtilen kesinlik sınırları içinde kalmak koşuluyla, başkaca hiçbir hak kısıtlaması sonucunu doğurmayan, para cezasına ilişkin veya para cezası öngörülmüş hükümlerle sınırlı olarak yorumlamak yasanın ruhuna ve uluslararası sözleşmelerle getirilen ilkelere daha uygun bir çözüm olacaktır.

647 sayılı Yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde işlenen suçlar yönünden 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen para cezalarının, anılan maddenin 4. fıkrasındaki; “

“Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez.”

” hükmü uyarınca, miktarına bakılmaksızın temyizi olanaklı ise de, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların paraya veya maddede yazılı tedbirlere çevrilmesi yönünde 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki ilkelere benzer şekilde yer veren 5237 sayılı TCY’nın 50. maddesinde, “

“Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez.”

” hükmü uyarınca, miktarına bakılmaksızın temyizi olanaklı ise de, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların paraya veya maddede yazılı tedbirlere çevrilmesi yönünde 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki ilkelere benzer şekilde yer veren 5237 sayılı TCY’nın 50. maddesinde, “

“Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir.”

” hükmüne yer verilmesine karşın, “

“Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez.”

” hükmüne yer verilmemesi nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak hükmedilen, gerekse 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2 milyar lira (2000 YTL.)’yı aşmayan adli para cezalarına ilişkin hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

5739 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Mart 2008 tarihinden önce, 5237 sayılı Yasanın 50. madde uyarınca seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezası ile 52. maddede öngörülen adli para cezalarının farklı infaz yöntemlerine tabi kılınması ve 50. madde uyarınca hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde karşılığı olarak belirlenecek hapis cezasının infazının zorunlu olması nedeniyle, temyiz edilebilme koşulları yönünden bir ayrım yapılarak doğabilecek adaletsizliklerin önlenmesi bakımından temyiz edilebilir sayılmasının gerektiği ileriye sürülebilir ise de, bu görüşün yasal dayanağı bulunmadığı gibi, yeni bir hüküm ihdas etme şeklindeki bu kabul yasa koyucuya ait bulunan yasama yetkisinin de elinden alınmasına yol açar. Kaldı ki, yasakoyucu tarafından da bu sakıncalar 5739 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 6. fıkrası ve 5275 sayılı Yasanın 106. maddelerinde yapılan değişikliklerle giderilmiştir.

Bu itibarla;

Suç niteliğine yönelik temyiz başvurusunun bulunmaması ve 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca hükmedilen 500 YTL adli para cezasının kesinlik sınırında bulunması nedeniyle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılıp, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı Yasanın 317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 21.01.2008 gün ve 9919-327 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı Yasanın 317. maddeleri uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 13.05.2008 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5462, Karar No: 2018/12228, Tarih: 30.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/5462 E.  ,  2018/12228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 43/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1.600,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair KONYA 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/09/2014 tarihli ve 2014/419 esas, 2014/521 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30/05/2018 gün ve 94660652-105-42-4298-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/06/2018 gün ve 2018/49568 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl hapis ve 60 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılırken, 75 gün karşılığı adli para cezası yerine 80 gün karşılığı adli para cezasına, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesine göre hükmolunan hapis cezasının günlüğü 20 Türk lirasından paraya çevrilirken 1,500 Türk lirası yerine 1.600 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2-Tekerrür uygulamasına esas alınan Konya (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 23/06/2009 tarihli ve 2011/714 esas, 2012/74 sayılı kararına dair mahkûmiyetin, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olması, hükümden sonra 18/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca ve anılan madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl hapis ve 60 gün adli para cezasından, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasında aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılırken, 75 gün karşılığı adli para cezası yerine 80 gün karşılığı adli para cezasına, hükmolunan adli para cezasının aynı Kanun’un 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL'den paraya çevrilirken 1,500 TL yerine 1.600 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2- Tekerrüre esas alınan Konya (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.02.2012 gün ve 2011/714 Esas – 2012/74 Karar sayılı ilamındaki mahkûmiyetin uyuşturucu madde kullanma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 18.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi uyarınca ve anılan madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması ve sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilamın da olmaması nedenleriyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (KONYA) 8. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 09.09.2014 gün ve 2014/419 E., 2014/521 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 165/1 maddesi gereğince tayin olunan 1 yıl hapis ve 60 gün adli para cezasından, yasada hapisle birlikte öngörülen ve mahkemece 60 gün olarak belirlenen adli para cezasının TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım ile 75 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine ve aynı Kanun’un 52/2. maddesine göre hükmolunan adli para cezasının -mahkemenin takdiri de gözetilerek- günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç adli para cezasının 1.500 TL olarak belirlenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına ve yine sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasından tekerrürle ilgili "TCK'nın 58. maddesi uyarınca hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ilişkin kısmın ÇIKARILMASINA, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 30/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18436, Karar No: 2017/22969, Tarih: 23.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/18436 E.  ,  2017/22969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan kısmının bedelinin ve üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen kısmının pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan kısmının bedelinin ve üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen kısmının pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ...köyü 112 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilerek, el atılan kısım ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmaz üzerinde yapılan toplulaştırma işleminin sonuçlandığı ve toplulaştırma işlemi sonucunda oluşan yeni tapu kayıtlarının kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda fen bilirkişi eşliğinde yeniden keşif yapılarak, toplulaştırma işlemi sonucunda oluşan yeni tapu kayıtları mahallinde uygulanmak suretiyle dava konusu taşınmazın el atılan bölümünün kesinti kapsamında kalıp kalmadığı tespit edilip, kamu kesintisi olarak ayrılan kısımda kalıyorsa bu bölüm yönünden davanın reddine; kamu kesintisi alanında kalmıyorsa dava konusu pilon ve enerji nakil hattının geçtiği parsellerde davacıların hak sahibi olup olmadıkları belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10755, Karar No: 2015/4449, Tarih: 16.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/10755 E.  ,  2015/4449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/264296

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2012

NUMARASI : 2010/657 (E) ve 2012/677 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir yada bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecekmidir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemeside “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılama hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılama hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.