muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/27014, Karar No: 2010/9216, Tarih: 15.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/27014 E.  ,  2010/9216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beyoğlu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine mahsus haciz  yolu ile başlatılan takipte 10 örnek ödeme emrinin borçlu şirkete Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Ancak yasada belirtilen zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim edilmesi hükmüne uyulmadığı gibi evrakın sevkedildiği Melikgazi Emniyet Amirliği'nin imzası da alınmamıştır. İlaveten tebliğ memurunun isim ve soyadının da tebliğ mazbatasında yazılı olmadığı görülmekle anılan tebligat usulsüzdür. Tebligatın usulsüzlüğü  halinde 7201 Sayılı Kanunun 32. maddesine göre işlem yapılır buna göre tebligatın usulsüz olarak yapılması halinde, tebliğ işlemi mutlaka batıl olmayıp muhatap tarafından öğrenildiği tarihte geçerli olur.

Somut olayda borçlu adresinde 18.06.2009 ve 16.07.2009 tarihlerinde hacize gidildiği haciz adresinde farklı bir şirketin bulunduğu, borçlu şirketin temsilcisinin olmadığı alacaklının ibraz ettiği 16.07.2009 tarihli protokolde borçlu şirket yetkilisinin imzasının bulunmadığı görülmekle bu tarihlerde takipten haberdar olduğu kabul edilemez. Açıklanan nedenle mahkemece borçlunun ödeme emri tebligatının usulsüzlüğü şikayetinin kabulüne karar verilerek tebliğ tarihinin borçlunun bildirdiği 28.07.2009 tarihi olarak düzeltmesine  karar verilerek sair itirazların incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2182, Karar No: 2025/2055, Tarih: 10.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2182 E.  ,  2025/2055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1 E., 2021/1 K.

Davacı akde aykırılık sebebiyle davalıdan alacak isteminde bulunmuş, Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 01.08.2013 tarihli ve 2012/68 E., 2013/165 K. sayılı kabul kararı, Yargıtay 1. Hukuk Dairesince verilen 12.03.2014 tarihli ve 2013/18208 E., 2014/5488 K. sayılı ilamla; davanın taraflarının, 3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Aid Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli Hakkında Kanun

'un (3533 sayılı Kanun) 1. maddesinde gösterilen idarelerden olması sebebiyle uyuşmazlığın yüksek dereceli Asliye Hukuk Hakimi tarafından mecburi hakem sıfatı ile çözümlenmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozmaya uyan Mahkemece hakem sıfatı ile verilen davanın kabulüne dair karar, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesi verilmesi üzerine Yargıtay'a gönderilmiş, bilahare Dairemize kaydı yapılmıştır.

08.03.2018 tarihli ve 30354 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve 01.02.2018 tarihinde kabul edilen 7078 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanun’un 17. maddesi ile aynen kabul edilen 25.08.2017 tarihli ve 30165 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin 17. maddesi ile 3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Aid Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli Hakkında Kanun'un (3533 sayılı Kanun) 6. maddesi; “2. madde kapsamında verilen kararlar hariç olmak üzere hakem kararlarına karşı, kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun ilgili hükümleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi yapacağı inceleme sonucunda; a) Hakem kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu kanaatine varırsa başvurunun reddine, b) Hakem kararının usul veya esas yönünden hukuka aykırı olduğu kanaatine varırsa gerekirse duruşma açarak yapılacak yargılama sonucunda yeniden esas hakkında, kesin olarak karar verir. İstinaf kanun yoluna başvurulması hakem kararının icrasını kendiliğinden durdurur” şeklinde değiştirilmiş olup, yine 7078 sayılı Kanun’un 18. maddesi ile aynen kabul edilen 694 sayılı KHK’nın 18. maddesi ile 3533 sayılı Kanun’a eklenen Geçici 4. madde de; “6. maddede yapılan değişiklik hükümleri, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibariyle itiraz aşaması tamamlanmamış olanlar dahil olmak üzere hakemde görülmekte olan davalarda da uygulanır” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereğince, 7078 sayılı Kanun’la aynen kabul edilen 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamındaki KHK’nin 17. ve 18. maddeleriyle 3533 sayılı Kanun’da yapılan değişikliklerle, 3533 sayılı Kanun'un uyarınca hakem sıfatıyla verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna değil, istinaf kanun yoluna başvurulabilir.

Açıklanan nedenlerle istinaf incelemesinin yapılması için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Mahkemesine işlemsiz olarak iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere işlemsiz olarak İlk Derece Mahkemesine iadesine,

10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/13654, Karar No: 2015/11273, Tarih: 13.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13654 E.  ,  2015/11273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2014/32-2014/486

Davacı-birleşen dosya davacısı Kozlu Belediye Başkanlığı vekili Avukat Ceren tarafından, davalı-birleşen dosya davalısı Y.. K.. aleyhine 09/05/2007 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava ve birleşen dosya davalarının kısmen kabulüne dair verilen 18/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26978, Karar No: 2014/816, Tarih: 22.01.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/26978 E.  ,  2014/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette vater bölümü fitil takıcı elemanı olarak çalışmakta iken 27.07.2011 tarihinde iş akdinin haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini, hizmet akdinden doğan yükümlülüklerini yerine getiren müvekkilinin sendika üyesi olması ve ayrıca iş yerinde sendikal oluşumu engellemek amacıyla sözlü ihtarlar yapıldığını tehdit edildiğini ve nihayetinde de sendika üyeliğinden vazgeçmemesi nedeniyle haksız olarak işten çıkarıldığını belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili çalışanı olmadığını, taşeron firma ... elemanı olduğunu bu nedenle pasif husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmesini, esas yönünden ise davacının iş yerinde terlik giymemesi vb. gibi davranışlarda bulunmaması konusunda uyarılmış olmasına rağmen bu tavırlarını sürdüren davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Yargıtay 22 Hukuk dairesinin 28.09.2012 tarih ve 2012/8173 Esas 2012/20183 Karar sayılı bozma ilamına uyularak bozma gerekleri doğrultusunda işyerinde keşif yapılmış, keşif sonucu düzenlenen raporda, işyerinin zemininin kaygan olduğu, bobin taşımada kullanılan arabalarla tekerlekli bidonların çalışanların ayaklarına devrilmesi ve parmaklarının üzerinden geçme riskinin bulunması, buna karşın davalı işverenin çalışanlara koruyucu donanım olarak ayak parmaklarını koruyucu ve kaymayan ayakkabı vermesi, bunların kullanımı konusunda eğitim vermesi ve işçilerin bu gereçleri kullanmalarını sağlaması gerekirken sağlamadığı ve yasal hükümleri ihlal ettiği bu durum karşısında yapılan feshin haksız olduğu, davacı işçinin kusur durumu da dikkate alındığında feshin son çare olma ilkesi ile de bağdaşmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

Dosya içeriğine göre somut olayda davacının işyerindeki çalışma disiplinine ve düzenine aykırı olarak işverenin işyerinde iş güvenliği açısından risk oluşturduğu gerekçesiyle terlik giyilmemesi yönündeki talimatına uymadığı, ve terlik giymeye devam ettiğinin tutulan tutanaklarla sabit olduğu ve Dairemizin 2013/19891-14216 E/K sayılı 10.09.2013 gününde verdiği onama ilamıyla feshin geçerli nedene dayandığının anlaşılmasına göre davanın reddine karar verilmek gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

4857 sayılı İş Yasası'nın 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 25.20 TL harçtan peşin alınan 18.40 TL harcın mahsubu ile kalan 6.80 TL harç giderinin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı yargılama gideri olan 476,00 TL'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 22.01.2014 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9652, Karar No: 2024/5426, Tarih: 30.04.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/9652 E.  ,  2024/5426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2077 E., 2021/871 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz sebebinin sanığa hısızlık suçundan ceza verilmesi gerektiği halde nitelikli yağmadan hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararda Türk Ceza Kanunu'nun 150/2 maddesindeki değer azlığı şartlarının oluşup oluşmadığının tartışılmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine yönelik olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere; "Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği ... olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin ... şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir."

Ceza yargılaması sonucunda mahkumiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak,

Somut olayda;

Ceza yargılaması sonucunda mahkumiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak,

Somut olayda;

Olay tarihinde sanığın müşteki ile birlikte çalıştığı iş yerine giderek birini aramak için müştekiden telefonunu istediği, müştekinin telefonu vermemesi üzerine tokat atarak bağırıp telefonu istediği, müştekinin kendisine ait telefonu sanığa verdiği, sanığın telefonu alarak ailesini arıyormuş gibi yaparak olay yerinden kaçtığı, her ne kadar sanık hakkında mağdura tokat atmak suretiyle telefonunu aldığından bahisle yağma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, sanık mağdura tokat atmadığını, mağdurdan telefonunu konuşmak amacıyla aldığını, telefonu aldıktan sonra iş yerinden ayrıldığını ve telefonu bir telefoncuya sattığını ikrar ettiği, kovuşturma aşamasında sanığın müştekinin zararını karşıladığı eylemde; mağdurun soruşturma aşamasında herhangi bir raporunun alınmaması nedeniyle yüzünde darp cebir izi olduğunun tespit edilemediği, mağdurun aşamalarda değişen soyut beyanı dışında sanığın kendisine tokat attığına ilişkin kesin delil elde edilemediği, bundan dolayı sanığın mağdura tokat atarak telefonunu aldığının ... olmadığı, müştekinin duruşmalı olarak yapılan istinaf incelemesinde "Ben aşamalardaki savunmamda sanığın beni tokatlayarak telefonumu aldığını söylemişsem de, o aşamadaki sinirimle söyledim. Benden telefonu istedi. Vermedim, ısrar edince verdim. Götürdü, getirmedi. Aramızda bir tartışma oldu. Telefonumu getirmedi, ancak zararımı mahkeme aşamasında giderdi. Şikayetçi değilim," şeklindeki sonradan döndüğü beyanına göre telefon alındıktan sonra tarafların tartıştıklarının anlaşıldığı, ''şüpheden sanık yararlanır'' ilkesi gereğince eylemin bina içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu itibarla sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine karardan bir örneğini ise Van 6. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3480, Karar No: 2019/4738, Tarih: 06.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/3480 E.  ,  2019/4738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürmek, kasten yaralamak, tehdit, hakaret

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

TCK'nin 81, 29, 53. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası, 106/1-1c, 29, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 2240 TL adli para cezası, 125/2-1, 129/3, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 1000.00 TL adli para cezası, 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca 2400.00 TL adli para cezası, 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca 2400.00 TL adli para cezası, CMK'nin 223/2-e-son maddesi uyarınca beraat,

2- Sanık ... için; TCK'nin 86/2-3e, 52/2. Maddeleri uyarınca 3600.00 TL adli para cezası, 86/2-3e, 52/2. maddeleri uyarınca 3600.00 TL adli para cezası, 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca; 2400.00 TL adli para cezası, CMK'nin 223/2-b maddesi uyarınca beraat,

3- Sanık ... için; TCK'nin 86/2-3e, 52/2. Maddeleri uyarınca 3600.00 TL adli para cezası, 86/2-3e, 52/2. maddeleri uyarınca 3600.00 TL adli para cezası, 86/2-3e, 52/2. maddeleri uyarınca 3.600.00 Tl adli para cezası, 86/2-3e, 52/2. maddeleri uyarınca 3.600.00 TL adli para cezası,

4- Sanık ... için; TCK'nin 86/2-3e, 52/2, CMK'nin 231. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması (2 kez), CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

5- Sanık ... için; TCK'nin 86/2-3e, 52/2, CMK'nin 231. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması (3 kez), CMK'nin 223/2-b-son maddesi uyarınca beraat,

6- Suça sürüklenen çocuk ... için; TCK'nin 86/2-3e, 31/3, 52/2, CMK'nin 231. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması (2 kez), CMK'nin 223/2-e-son maddesi uyarınca beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06/03/2007 gün ve 31/56 sayılı kararı uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede görüş bildirilmeyen bir hükümle ilgili olarak özel Dairece temyiz incelemesi yapılıp karar verilemeyeceği anlaşılmakla; sanık ... hakkında maktul ...’ye yönelik tehdit suçundan kurulan hükmün sanık ... müdafii tarafından temyiz edildiği; ancak sanık müdafiinin temyizi ile ilgili tebliğnamede görüş bildirilmediği görülmekle,

Bu hususlarda ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/11/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

06/11/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukatlar ... ve ...'ün yokluklarında 07/11/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2006/577, Karar No: 2007/1551, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/577 E.  ,  2007/1551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yanlar arasındaki sözleşmede ve eki Teknik Şartnamede yapılacak Kapalı Tenis Kortu PVC Çadır Kaplama imalâtının teknik özellikleri açıklanmamış, yalnızca ... kontrüksiyon üzerine PVC dokuma çadır monte edileceği belirtilmiştir. 1. keşif özetinde Özel Fiyat-4 poz nolu PVC çadır kaplama imalâtına yer verilmiş ve bu imalâtın birim fiyatı 10.000.000 TL/m2 olarak belirlenmiştir. Davacı idare davada, şartname ve keşif özetindeki teknik özellikler yeterli görülmediğinden sonradan bu imalâtın tek kat yalıtımlı ve alev almaz özellikli olmasının kararlaştırıldığını ve bu özelliklere göre fiyat analizi yapılıp yeni fiyat tutanağı düzenlendiğini, oysa yapılan imalâtın sonradan değiştirilen teknik özellikleri taşımadığını iddia etmekte, davalı ise fiyat analizini ve yeni fiyat zaptını kabul etmekle birlikte sözleşme ve eklerinde tek kat yalıtım ve alev almaz özellik şartının bulunmadığını savunmaktadır. Yanlar arasındaki ilk ihtilâf 1. keşif özetinde yer alan Özel Fiyat 4 nolu PVC çadır kaplama imalâtının teknik özelliklerinin sonradan değiştirilip değiştirilmediğidir. Davalı yüklenici fiyat analizini, yeni fiyat tutanağını ve 2 nolu hakedişi itirazsız imzalamıştır. Bu belgeler idarenin dayandığı teknik özelliklere göre düzenlendiğinden bu özellikler sözleşme eki haline gelmiştir. Ege Üniversitesi’nden alınan 26.09.2003 tarihli analiz raporuna, 29.01.2004 tarihli tespit bilirkişi raporuna ve 01.09.2005 tarihli yargılamada alınan rapora göre dava konusu imalât yanmazlık özelliği bakımından TS.ye uygun olmadığından idare bu imalâtı kabul etmeye zorlanamaz. Bu açıklamalar doğrultusunda istirdat davasına dönüşen davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanmazlık özelliğinin bir önemi bulunmadığından ve dolayısıyla davalının sözleşme bedelinin tamamına hak kazandığından bahisle davanın reddi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 12.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.