muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2593, Karar No: 2024/6845, Tarih: 19.09.2024

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın olay tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hakkında soruşturma başlatılan tanık S.'ye uyuşturucu madde sattığı yine evinin çatı katında yapılan aramada ele geçen uyuşturucu maddeleri de ticaret kastı ile bulundurduğuna ilişkindir.

2. 16.05.2022 tarihli tutanak içeriğine göre, sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin olarak kolluğa ihbarda bulunulduğu ve olay tarihinde sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hakkında soruşturma başlatılan S. ile görüştükleri ve sanığın S.'ye bir şey verdiğinin görüldüğü, polisleri gören S.'nin markete girdiği daha sonra yapılan kontrolde marketin giriş kapısında daralı 0,93 gram eroinin bulunduğu, aynı gün sanığın evinin çatı katında yapılan aramada daralı 1 gram eroin ve iki paket daralı 0,8 gram sentetik uyuşturucu madde ele geçirilmiştir.

3. İstanbul Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün rapor içeriğine göre ele geçen maddelerin eroin ve sentetik uyuşturucu madde olduğu tespit edilmiştir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin olarak kolluğa ihbarda bulunulduğu ve olay tarihinde sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hakkında soruşturma başlatılan S. ile görüştükleri ve sanığın S.'ye bir şey verdiğinin görüldüğü, polisleri gören S.'nin markete girdiği daha sonra yapılan kontrolde marketin giriş kapısında daralı 0,93 gram eroinin bulunduğu, aynı gün sanığın evinin çatı katında yapılan aramada daralı 1 gram eroin ve iki paket daralı 0,8 gram sentetik uyuşturucu madde ele geçirildiği somut olayda, tanık S.'nin suça konu maddeyi sanıktan aldığına dair beyanı, tutanak tanıklarının beyanı gerekçesiyle sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili yapılan düzenleme ve müsadere ile ilgili kanun maddesinin eksik gösterilmesi hususları eleştirilip, bu husustaki hukuka aykırılıklar düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2023/161 Esas, 2023/167 Karar sayılı kararında sanık müdafii öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13496, Karar No: 2013/9149, Tarih: 24.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/13496 E.  ,  2013/9149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3353, Karar No: 2013/3666, Tarih: 07.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/3353 E.  ,  2013/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla tehdit ve yaralama suçlarından, sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, akıl hastası olması nedeniyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, aynı Kanun'un 57/1. maddesi uyarınca, yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına ilişkin, Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13/10/2009 tarihli ve 2009/156 esas, 2009/973 sayılı kararının, Adalet Bakanlığınca yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 21.12.2012 gün ve 312288 sayılı istem yazısıyla, dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/2. maddesinin “Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir madafii görevlendirilir.” Şeklindeki düzenlemesi karşısında akıl hastası olan sanığa müdafi görevlendirilmeden, duruşma yapılarak karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Sanık ... hakkında, silahla tehdit ve yaralama suçlarından açılan kamu davasında, Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13/10/2009 tarihli ve 2009/156 esas, 2009/973 sayılı kararı ile, sanığın suç tarihinde akıl hastası olması nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığından, Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, aynı Kanun'un 57/1. maddesi uyarınca, yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Akıl hastası olan sanık hakkında yapılan yargılama sırasında, CMK’nın 150/2. maddesindeki amir hüküm uyarınca, müdafi görevlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 74. maddesinde; “(1) Fiili işlediği yolunda kuvvetli şüpheler bulunan şüpheli veya sanığın akıl hastası olup olmadığını, akıl hastası ise ne zamandan beri hasta olduğunu ve bunun, kişinin davranışları üzerindeki etkilerini saptamak için; uzman hekimin önerisi üzerine, Cumhuriyet savcısının ve müdafiin dinlenmesinden sonra resmî bir sağlık kurumunda gözlem altına alınmasına, soruşturma evresinde sulh ceza hâkimi, kovuşturma evresinde mahkeme tarafından karar verilebilir.

(2) Şüpheli veya sanığın müdafii yoksa hâkim veya mahkemenin istemi üzerine, baro tarafından bir müdafi görevlendirilir.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanun’un “müdafiin görevlendirilmesi” başlıklı 150. maddesinde ise; “(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir.

(2) Şüpheli veya sanığın müdafii yoksa hâkim veya mahkemenin istemi üzerine, baro tarafından bir müdafi görevlendirilir.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanun’un “müdafiin görevlendirilmesi” başlıklı 150. maddesinde ise; “(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir.

(2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir....” hükümleri yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; Adana Dr. Ekrem ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 08.07.2009 günlü sağlık kurulu raporu ile “Atipik Affektif Bozukluk” tanısı konulan ve mevcut hastalığı nedeniyle işlediği iddia olunan fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasının ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğu ve suç tarihinde müsnet suç nedeniyle ceza ehliyetinin bulunmadığı bildirilen sanığa, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/2. maddesi gereğince, istemi aranmaksızın baro tarafından müdafi görevlendirilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, sanığın sorgusunun müdafii olmaksızın yapılıp, hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka uygun bulunmamıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, yapılan açıklamalara göre yerinde görüldüğünden,

5271 sayılı CMK’nın 309/4-b maddesi uyarınca, Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13/10/2009 tarihli ve 2009/156 esas, 2009/973 sayılı kararının KANUN YARARINA BOZULMASINA, savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle, bozma doğrultusunda yeniden yargılama yapılmak üzere gereğinin mahkemesince yerine getirilmesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10068, Karar No: 2012/3023, Tarih: 14.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10068 E.  ,  2012/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Tosya Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 25.11.2008 gün ve 2008/135 Esas, 20008/231 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi Üst Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinde yer alan hakim havalesinin tarihi 30.12.2008 olduğu halde, dilekçe tarihinin ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)'a kayıt tarihinin 19.12.2008 olduğu anlaşılmakla, temyiz talebinin temyiz defterine kayıt tarihinin araştırılarak, temyiz defterinin onaylı suretinin de dosyaya konulmasından sonra, iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4525, Karar No: 2020/491, Tarih: 21.01.2020

**5. Ceza Dairesi         2018/4525 E.  ,  2020/491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin ve ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatının gereği olarak Hazinenin CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 21/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6595, Karar No: 2015/1053, Tarih: 02.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6595 E.  ,  2015/1053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ... müdafiinin, 19.03.2013 tarihinde yüzüne tefhim olunan hükme karşı yasal süreden sonra 14.01.2014 tarihinde yapmış bulunduğu temyiz isteminin CMUK'nun 310-317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık... kasten öldürme, sanık ..kasten öldürme suçuna yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, sanık... öldürme suçu ile ilgili olarak elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığından beraatine karar verilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde isabetsizlik görülmediğinden, sanık ..ve müdafıinin eksik incelemeye, sübuta, meşru savunma koşullarının varlığına, sanığın suça yardım eden olarak cezalandırılması gerektiğine vesaireye, Cumhuriyet savcısının sanık Ü..'in fail olarak cezalandırılması gerektiğine yönelen, müdahiller .. ve .. vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 02/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4, Karar No: 2018/21, Tarih: 23.01.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/4 E.  ,  2018/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sanık ...'ın dolandırıcılık suçundan TCK’nun 157/1, 62, 52/4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca iki kez 4 yıl 2 ay hapis ve 83.320 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, dolandırıcılık suçuna teşebbüsten TCK'nun 157/1, 62, 52/4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 62.500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezalarının taksitlendirilmesine, hak yoksunluklarına ve mahsuba ilişkin İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.12.2015 gün ve 724-721 sayılı hükümlerin, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 23. Ceza Dairesince 05.05.2016 gün ve 6147-5892 sayı ile;

“...Diğer temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3/1. maddesindeki 'suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılmasının ve yine temel cezanın hak ve nesafete uygun bir şekilde tayin edilmesinin gerektiği, buna göre somut olayda kısa bir zaman dilimi içerisinde üç farklı katılana karşı hileli hareketlerde bulunarak haksız menfaat temin eden veya etmeye çalışan sanık hakkında kasta dayalı kusurunun ağırlığı ve meydana gelen zarar miktarı da göz önünde bulundurulmak suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmemiş ise de; sanığın eylemi neticesinde katılanların uğradıkları veya uğrayabilecekleri zarar miktarlarının farklı olduğu gözetilmeden ve yine gerekçe olarak '... suçun işleniş biçimi, şekli, yeri zamanı ve sanıktaki kasıt yoğunluğu...' gibi kanundaki soyut ibarelerin tekrar edilmesi suretiyle, 5237 sayılı TCK’nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesine de aykırı olacak şekilde temel cezaların alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak en üst hadden belirlenmesi,

2- Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılan ...’e karşı aynı suçu birden fazla işlemiş olmasına karşın sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında katılan ...’e yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükümde teşebbüs hükümleri uygulanırken uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 232/6.maddesine aykırılık oluşturulması,

2- Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılan ...’e karşı aynı suçu birden fazla işlemiş olmasına karşın sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında katılan ...’e yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükümde teşebbüs hükümleri uygulanırken uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 232/6.maddesine aykırılık oluşturulması,

4- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E 2015/85 K sayılı kararının Resmi Gazetenin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden, ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesi ise 30.06.2016 gün ve 451-478 sayı ile önceki hükümlerde direnilmesine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.11.2017 gün ve 364115 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle dosya, 30.12.2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.12.2016 gün ve 398 sayılı kararı ile Yargıtay 23. Ceza Dairesinin kapatılması nedeniyle aynı karar uyarınca bu Daireye ait işlerin devredildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesine 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca inceleme yapılmak üzere gönderilmiş, bu Dairece 25.12.2017 gün ve 36990-28819 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık hakkında bir yıldan beş yıla kadar hapis cezasını gerektiren dolandırıcılık suçundan hüküm kurulurken, temel cezanın beş yıl olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığının,

2- Katılan ...'e yönelik dolandırıcılık suçundan dolayı sanık hakkında zincirleme suç hükmünün uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının,

3- Sanığın katılan ...'e yönelik eylemi nedeniyle hakkında teşebbüs hükmü uygulanırken uygulama maddesinin gösterilmemesinin CMK'nun 232. maddesinin altıncı fıkrasına aykırılık oluşturup oluşturmadığının,

Belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığı ve direnme hükmünün yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediği hususlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığı ve direnme hükmünün yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediği hususlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra, yerel mahkemece sanığın da hazır bulunduğu oturumda, sanık ve müdafii ile katılanlara bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ardından bozma ilamına karşı direnildiği tefhim edilerek hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verildiği, direnme nedenleri gösterilmeden ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan, ilk hükümdeki gerekçenin tekrarlanması suretiyle direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hali, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.