muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2387, Karar No: 2025/3360, Tarih: 17.06.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2387 E.  ,  2025/3360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1671 E., 2024/194 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/421 E., 2021/318 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 17.06.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir

Belli edilen günde gelen davacı ... vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ...'nın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, taraflar arasında 22.05.2017 tarihli Besilik Sığır Alım Sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin birim fiyatlı olduğu ve 15.000 baş canlı besilik hayvanın teslimini içerdiğini, canlı ağırlık birim fiyatının 3.70 Euro olduğunu, sözleşme kapsamında 30.06.2017-04.02.2018 tarihleri arasında 14.967 baş (4.671.025 kg) besi danası teslim edildiğini, ancak davalı tarafından yapılan muayene sonucunda 4.069.570 kg malın kabulünün yapıldığını, 601.455 kg hayvanın tesliminin kabul edilmediğini ve sözleşmede belirtilen birim fiyatla çarpıldığında 2.225.383,50 Euro'nun eksik ödendiğini, yine karantinada ölen 507 hayvan için yapılan 549.972,14 Euro cezai şartın tahsili için müvekkilinin alacaklarına bloke konulduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin 13.4 maddesine göre, satıcının, sözleşme konusu hayvanların alıcıya teslimine kadar korunmasında, karantina süresinde ortaya çıkacak ve Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı birimlerince menşei ülkeden kaynaklandığı tespit edilen bulaşıcı hastalıklar sebebiyle ortaya çıkacak hayvan ölümleri ile mecburi kesime ilişkin doğan zararlardan sorumlu olacağının kararlaştırıldığını, ancak davalının cezai kesintiye konu ettiği hayvan ölümlerinin nedenleri ve bunların menşei ülke ile ilişkisin ortaya koyan teknik değerlendirmeler hakkında müvekkiline bilgi ve belge verilmediğini, ölümlere ilişkin iddianın tamamen soyut olduğunu, hayvanların sözleşmeye uygun bir şekilde sağlıklı olarak Türkiye'ye nakledildiğini ileri sürerek; şimdilik 10.000 Euro eksik ödemenin kesinti tarihinden itibaren devlet bankalarının euro üzerinden bir yıl vadeli mevduat hesaplarına uyguladığı en yüksek faiz oranı ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşme kapsamında besi sığır alımının gerçekleştiğini, teslimat sırasında sözleşme kapsamında sözleşme maddesine dayalı olarak yapılan muayene ve kabul komisyonu incelenmesinden sonra 14.765 adetinin kabulüne 202 adet hayvanın sözleşmenin 11. maddesi uyarınca cezalı kabulüne karar verildiğini, 1.493 adet hayvanın ülkeye girişi sağlandıktan sonra muayene ve kabul komisyonu tarafından yapılan inceleme sonucunda 600 adet hayvanın sözleşmeye ve şartnameye uygun olduğundan kabulüne, geriye kalanın kabul edilmemesine karar verildiğini, davalı tarafından da bu işlemin kabul edildiği ve kuruma oluşan masraf ve zararlarının karşılanmasının taahhüt edildiğini, daha sonra kabul edilen hayvanların kurumca dava dışı besicilere ithal besilik hayvan satım sözleşmeleri uyarınca teslim edildiğini, ancak bunların da bir kısmının karantina süresi içerisinde öldüklerini, bu hayvanların oluşturulan komisyon kararı ve eki tablosu doğrultusunda belirtilen resmi veteriner sağlık raporları ile öldüğü tespit olunan 423 baş besilik sığır için alacaklıya kesinti yapılacağının bildirildiğini, karşı tarafın da bu karara karşı 17.10.2017 tarihli dilekçesi ile alacaklarından kesinti yapılmasını, eksik bakiye olması halinde devam eden sözleşmenin gelecek olan teslimatlarından kesinti yapılmasını kabul ettiğini müvekkili kuruma bildirdiğini, bu kabul beyanı üzerine kurumca cezai kesinti işleminin gerçekleştirildiğini, davacının muvafakatı neticesinde söz konusu cezai kesintilerin yapıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacıya eksik ödemenin bulunmadığı, her bir hayvan ölümü üzerine resmi veteriner hekimleri tarafından verilen raporlara dayanıldığı gibi, bilirkişi heyetlerince de her bir ölümün menşei ülkeden kapılan ve taşınan bulaşıcı hastalıktan kaynaklandığının tespit edilmesi ve de davacının, davalının oluşturduğu komisyonun bu ölümlere ve zarar kesintisine ilişkin raporunun kendisine tebliği üzerine durumdan haberdar olarak davalıya verdiği 17.10.2017 tarihli dilekçesinde de 423 adet ölen hayvan için zarar kesintisini kabul ettiğini belirtiği, söz konusu kesintilerden sözleşmeye, tarafların tacir oluşlarına, hakkaniyet kuralına aykırı bir durumun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; satıma konu hayvanlardaki menşei ülkeden kaynaklı olduğu tespit edilen bulaşıcı hastalık nedeniyle sorumluluğun taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davacıda olduğu, yapılan cezai kesintinin yerinde olduğu ve davacının dava dilekçesinde dava değerini 53.090,00 TL göstererek dava açtığı, dava tarihindeki değerin vekalet ücreti hesabında dikkate alınmasının doğru olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin teminatı ve blokede olan parasının yanmaması için davalı tarafından tespit edilecek zararı karşılamayı kabul ettiğini, bilirkişilerce sözleşmenin 13.4 maddesindeki şartlar dikkate alınmadan rapor hazırlandığını, 17.12.2020 tarihli bilirkişi raporunun 155. sayfasında dava konusu tüm hayvanların kesin ölüm nedenlerini gösterir laboratuvar sonuçlarının bulunmadığının açıkça ifade edildiğini, buna rağmen aynı raporun 157. sayfasında dava konusu hayvanların ölüm sebebinin menşei ülke kaynaklı bulaşıcı hastalık olduğunu belgeleyen Veteriner Kontrol Enstitü Müdürlüklerince yapılmış test ve analiz sonuçlarının dosyada bulunduğunun iddia edilmesinin çelişkili olduğunu, sadece resmi veteriner hekim tutanaklarına dayanılarak ölen hayvanların hastalıklarının menşei ülke kaynaklı bulaşıcı hastalık olduğunun iddia edilmesinin taraflar arasındaki sözleşmenin 13.4 maddesine aykırı olduğunu, bir kısım hayvanların karantina başlangıç ve bitiş tutanaklarının bulunmaması dolayısıyla bu hayvanların karantina süresi içerisinde ölüp ölmediğinin belli olmamasına rağmen bu hayvanların ölümünden de müvekkili şirketin sorumlu tutulmasının hatalı olduğunu, bir kısım hayvanların karantina süresi bitiminden sonra öldüğü halde bu hayvanların ölümünden dolayı müvekkili şirketin sorumlu tutulmasının hatalı olduğunu, sözleşmenin 13.4 maddesindeki şatların gerçekleşmesi için sadece veteriner hekim raporu değil ölüm sebebinin menşei ülke kaynaklı bulaşıcı hastalık olduğunu belgeleyen Veteriner Kontrol Enstitü Müdürlüklerince yapılmış test ve analiz sonuçlarının bulunması gerektiğini, Mahkemece hükme esas alınan 17.12.2020 tarihli bilirkişi raporunda ilgili Bakanlıkça yapılmış herhangi bir test ve analiz sonucu bulunmamasına rağmen sadece besiciler ve resmi veteriner hekim tarafından hazırlanan tutanaklara dayanılarak ve diğer besiciler hakkında yapılan değerlendirmeler gözetilerek bir genelleme yapılmak suretiyle hayvanların bulaşıcı hastalıktan öldüğünün ifade edilmesinin hatalı olduğunu, bilirkişi raporunda belirtildiği üzere bir kısım besicilere ait dava konusu hayvanların karantina süresi dışında öldüğü açıkça ifade edilmesine rağmen bu hayvanların ölümünden de müvekkili şirketin sorumlu tutulmasının sözleşmenin 13.4 maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Besilik Sığır Alım Sözleşmesi kapsamında eksik ödemenin ve karantina süresinde ölen hayvanlar için yapılan cezai kesintinin iadesi istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle hükme esas alınan ve denetime elverişli bilirkişi raporuyla da tespit edildiği üzere davaya konu hayvanların menşei ülkeden kaynaklı bulaşıcı hastalık nedeniyle öldüğü, davacı tarafından davalı kuruma gönderilen 17.10.2017 tarihli dilekçe ile bu hususların davacının da kabulünde olduğu dikkate alındığında davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2965, Karar No: 2018/1248, Tarih: 21.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2965 E.  ,  2018/1248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Kasten yaralama suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinden önce evden kaçıp amcasının yanında kalmaya başlayan onaltı yaşındaki oğlu mağduru olay günü sokakta görünce zorla eve götürüp elleri ile ayaklarını bağlayarak alıkoyduğu ve bir süre sonra ihbar üzerine eve gelen polis memurlarınca mağdurun kurtarıldığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, sanığın eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Sanık hakkında eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle mahkumiyet kararı verilmesine karşın aynı eylemden dolayı ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da beraat hükmü kurulması suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

Kabule göre de;

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılan sanık hakkında yapılan yargılamada eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilmesi karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesi gereğince ek savunma hakkı verildikten sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10308, Karar No: 2014/8507, Tarih: 17.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/10308 E.  ,  2014/8507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı vekilinin adli yardım isteği ile hükmü temyiz ettiği anlaşılmaktadır. Temyiz dilekçesi ekinde adli yardım isteğinin kabul edilebilir olduğunu kanıtlamaya ilişkin herhangi bir kayıt ve belge sunulmamıştır. Dosya içinde bulunan bu hususa ilişkin kayıt ve belgelerden de davacının adli yardım isteğinin yerinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle davacı vekilinin adli vardım isteğinin REDDİNE,

2- Davacı vekilinin, hükmü temyiz ederken ödenmesi gerekli temyiz harcını yatırdığına ilişkin dosya içinde herhangi bir kayıt ve belge bulunmamaktadır. Temyiz isteminin değerlendirilebilmesi için peşin temyiz harçlarının yatırılmış olması zorunludur. Bu nedenle davacı vekiline, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici madde 3. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/3. maddesi uyarınca eksik temyiz harçlarını yatırılması için ihtarda bulunulması ve sonucuna göre gereğinin yapılması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13736, Karar No: 2014/12475, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13736 E.  ,  2014/12475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2013

NUMARASI : 2007/198-2013/291

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra,

2-Temyiz eden davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve L. O. Matbaacılık Hiz. San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekillerince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4769, Karar No: 2018/8541, Tarih: 30.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4769 E.  ,  2018/8541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Cumhuriyet savcısının 21.02.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin içerik itibariyle, sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I- Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 21.09.2012 tarih ve 2012/42973 Soruşturma-2012/16804 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açılırken, “213 sayılı Vergi Usul Kanun'u 359/b-1, Türk Ceza Kanun'u 43/1, 53 maddeleri“ gereğince cezalandırılmasının talep edilmesi ile iddianamenin başlık kısmında suç tarihi olarak “01.05.2008, 01.05.2009“ tarihlerinin gösterilmesi dikkate alındığında, suç tarihinin 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu‘nun 359/b. maddesine işaret etmesi karşısında, tebliğnamedeki sanığın ek savunmasının alınmaması nedeniyle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; gerekçeli karar başlığında “01.04.2009“ olarak yanlış gösterilen suç tarihinin, suça konu faturaların Kurumlar Vergisi indiriminde de kullanılmaları nedeniyle “26.04.2009“ olarak mahallinde düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Ar-... San. İnş. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanığın, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmemesi karşısında, suçun yasal unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

II- Sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Ar-... San. İnş. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanığın, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmemesi karşısında, suçun yasal unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte fatura kullanma suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması, sanığın yetkilisi olduğu şirket tarafından kullanılan 2007 takvim yılına ait herhangi bir faturanın dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2007 takvim yılında kullandığı ve vergi inceleme raporuna göre Antalya Kurumlar Vergi Dairesi Müdürlüğü‘ne gönderildiği belirtilen faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanun‘un 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediklerinin tespit edilmesi, faturaları düzenleyen ... Hurda Metal İnş. Nak. San. Tic.Ltd. Şti. ve ... İnş. Metal Oto. Ma.Ta.Pe. Pe. Ltd. Şti. isimli şirketler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının birer suretlerinin dosya içerisinde mevcut bulunduğu anlaşılmakla, bu şirket yetkilileri hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde ayrıntılı özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde “onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası“ öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b. maddesinde ise “üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası“ öngörüldüğü nazara alındığında, sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunda, faturaların kurumlar vergisi indiriminde de kullanılmalarından dolayı suç tarihinin “26.04.2008“ olarak belirlenmesi nedeniyle, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b)Suça konu faturaların Kurumlar Vergisi indiriminde de kullanılmaları nedeniyle “26.04.2008“ olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “01.04.2008“ olarak yanlış yazılması,

c)Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK‘nin 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesi isabetsizliği ve 53. maddenin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.