muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15959, Karar No: 2017/9336, Tarih: 21.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/15959 E.  ,  2017/9336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunmasına karşın, TCK'nin 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1) Katılanın yüzünde sabit ize ve kemik kırığına neden olacak şekilde, 5237 sayılı TCK'nin 87/1-e ve 87/3. maddelerince birden fazla nitelikli hal ihlali ile yaralama suçunu işleyen sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

2) Katılanın yüzünde sabit ize neden olan yaralanma ile birlikte kemik kırığı da meydana geldiği dikkate alınarak, sanık hakkında en ağır cezayı gerektiren TCK'nın 87/1 -c maddesinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca TCK'nın 87/3. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

3) CMK’nin 226. maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca CMUK 326/son maddesi gereği ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış haklı saklı tutularak BOZULMASINA; 21.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3417, Karar No: 2012/20440, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/3417 E.  ,  2012/20440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15/11/2008-01/04/2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; mimar olan davacının davalılara ait evde inşaat işi yapması nedeniyle 15.11.2008- 1.4.2009 tarihleri arasında hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı sürelerin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile davacının davalılar yanında 5.11.2008 -01.04.2009 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalışmış olduğunun tespitine,karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına davalı tarafından düzenlenmiş işe giriş bildirgesi ve Kuruma bildirilen çalışma bulunmadığı, davalıya ait 506 sayılı Yasa kapsamına alınmış bir işyeri olmadığı, davacı, davalının evinin tadilat ve tamirat işinin rojesini çizip işin yürütülmesini sağladığını ve hizmet akdi ile çalıştığını, davalı ...'ın ise, davacının sadece tadilat projesi çizdiğini ve gözetim işini yapmayıp yarım bıraktığını bildirdiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık, davalılar ile davacı arasındaki ilişkinin hizmet aktine mi yoksa istisna (eser) aktine mi dayalı bir ilişki olduğu noktasında toplanmaktadır.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi, iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü “hizmet sözleşmesi” bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir. Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir. Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu

ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda, zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Sigortalılığın ikinci koşulu 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren emir ve direktifleri altında, bilfiil, gösterilen işi yapması zorunludur. Çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin, nitelik ve kapsamına göre devamlı sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren emir ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

Yasanın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasanın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

İstisna akdinde ise; bir eserin ücret karşılığında yaratılması asıldır. İstisna akdinde, ücretin tesbitinde eser göz önünde tutulur. İş sahibinin talimat verme yetkisi ise, elde edilecek sonuç içindir. Halbuki hizmet aktinde emir ve talimat yetkisi, işçinin çalışma yerinin işe başlangıç ve sona eriş saatinin işverence tesbiti biçimindedir. Hizmet akdinin belirleyici ve ayırıcı unsurları "zaman ve bağımlılık" dır. Başka bir anlatımla, "zaman ve bağımlılık" unsurlarını birlikte gerçekleştirecek biçimde çalışmanın varlığı halinde aradaki ilişkinin hizmet akdine dayandığı söz götürmez.

İstisna akdinde müteahhit eser meydana getirmekten ibaret bir iş görme edimini borçlanmaktadır. Bir iş görme borcu doğuran sözleşme olmakla beraber, burada önemli olan, çalışmanın kendisinden ziyade, bu çalışma neticesi ortaya çıkan ve objektif olarak gözlenmesi kabil sonuçtur . Müteahhit, iş sahibi ile akdi ilişkiye girerken bir sonuç (eser) meydana getirmeyi taahhüt etmektedir. Bu anlamda eser, bir iş görme faaliyetinin maddi veya maddi olmayan sonucudur. Kuşkusuz bağımsız bir varlığı değiştirmeye, işlemeye veya biçimlendirmeye yönelik edimler de eser kavramına dahil sayılır ve istisna sözleşmesinin konusunu oluştururlar. Ücret belli bir süre çalışıldığı için değil, netice için ödenmektedir. Müteahhidin, kararlaştırılan zamandan önce taahhüdünü yerine getirmesi, ücret üzerinde herhangi bir etki meydana getirmeyecektir. İstisna akdinde ekonomik risk müteahhit tarafından yüklenirken, hizmet akdinde işveren tarafından karşılanacaktır.

Hizmet akdinde belirli bir süre çalışmak ön planda iken, istisna akdinde zaman belirleyici olmayıp, sonuç ön planda tutulmaktadır. Hizmet akdinde, işçinin işi ifa, özen gösterme, sadakat borcuna karşılık, işverenin ücret ödeme, ihtimam ve yardım gibi borçları bulunmaktadır.

Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında, çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir çalışmadır. Eğer ki çalışan, işgücünü belirli ya da belirli olmayan bir zaman için çalıştıranın buyruğunda bulundurmakla yükümlü olmayarak, işveren buyruğuna bağlı olmadan sözleşmedeki amaçları gerçekleştirecek biçimde edimini görüyorsa, sözleşmenin amacı bir eser meydana getirmekse, çalışma ilişkisi istisna akdine dayanıyor demektir.

Somut olayda; davacı ile davalı arasındaki hukuki ilişki de proje çizim işinin eser sözleşmesi olduğu açık ve belirgindir, her ne kadar davacı proje uygulamasını üstlenmiş ise de görev ifası sırasında hizmet sözleşmesinde bulunması gereken zaman ve bağımlılık unsurlarının gerçekleşip gerçekleşmediği açıklığa kavuşturulmalıdır; mahkemece bu husus yeterince araştırılmadan eksik araştırma ve inceleme ile sunuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; yukarıda bahsedilenler ışığında, davalının evinin inşaat ruhsatı belediyeden getirtilerek davacının hangi şartlarda çalıştığının tespiti, tanıklardan sorularak hizmet ifası sırasında zaman ve bağımlılık unsurlarının irdelenmesiyle varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5856, Karar No: 2018/10138, Tarih: 17.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/5856 E.  ,  2018/10138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki vasiyetnamenin iptali davasına dair ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20/10/2015 günlü ve 2013/63 E - 2015/381 K sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 25/09/2017 günlü ve 2016/1545 E - 2017/12559 K sayılı ilama karşı davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; miras bırakanı ...’ın 23.04.2012 tarihinde dul ve çocuksuz öldüğünü, geriye mirasçı olarak dava tarihinde kendisi ve dava dışı ...'ın kaldığını, miras bırakanı ...'ın 13.05.2009 tarihinde ... 39.Noterliğince düzenlenen 11968 yevmiye sayılı ve 13.05.2009 tarihinde hazırlamış olduğu vasiyetnamenin açılması için ... 21. Sulh Hukuk Mahkemesinde 2012/742 E. sayılı dosya ile dava açıldığını, bu vasiyetnamede müvekkillerinin miras bırakanı olan ...’ın mal varlığının tamamını davalı ...'a vasiyet etmiş olduğunun görüldüğünü, ancak vasiyetnamenin TMK. 557 ve 535 maddelerine aykırı olarak düzenlenmiş olması sebebi ile herhangi bir geçerliliği bulunmadığından iptalinin gerektiğini, 535 ve diğer ilgili maddelerinde aranan şekil şartına uyulmadan yapıldığını, ...’ın vasiyetnameyi hazırladığı tarihte 84 yaşlarında olup hukuki işlem ehliyetine sahip olmadığını, vasiyetnamenin bizzat noterin kendisi tarafından düzenlenmesi ve noter tarafından imza edilmesi gerektiğini, vasiyetnamenin düzenlenmesi sırasında kullanılan formatın vasiyetçinin okur yazar olması halinde kullanılan format olmasına rağmen vasiyetçinin okur yazar olup olmadığı hususunun vasiyetnameye dercedilmediğini, vasiyetnamenin tamamında vasiyetçinin sol el baş parmak izi olduğunu buna göre vasiyetçinin okur yazar olmadığını, bunun yanında vasiyetnamenin irade fesadı altında yapıldığını ileri sürerek, vasiyetnamenin iptalini talep etmiştir.

Davalı; davacının, sağlığında miras bırakan ...'a hiçbir gün bakmadığı ve ilgilenmediğini, müvekkilinin miras bırakan ...'a uzun yıllar baktığını, murisin heyet raporu aldığını ve notere gelerek kendi hür iradesiyle hiçbir baskı altında kalmadan şahitlerin huzurunda vasiyetname düzenlendiğini, vasiyetnamenin noter yada vekili tarafından imzalanmasının hiçbir sakıncasının olmadığını, vasiyetnamede parmak izinin, tanıkların imzası, adreslerinin noterde saklanan nüshada olacağını, vasiyetname incelendiğinde TMK'nun vasiyetname ile ilgili geçerlilik şartlarının oluştuğunun ortaya çıkacağını, vasiyetnamedeki tanıklardan Eray Yaşar'ın öldüğünü, diğer tanığı gerekirse dinletebileceklerini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece; dosyadaki bilgi ve belgeler, toplanan deliller, tanık anlatımları, ... 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/716 E. sayılı dosyası, Adli Tıp Kurumu Başkanlığının raporu, murisin ölüm belgesi, Sosyal Güvenlik Kurumundan gelen belgeler, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinden ve ... Devlet Hastanesinden muris ile ilgili gelen tıbbi belgeler, vasiyetname ile tüm dosya kapsamından, murisin vasiyetnameyi düzenlediği sırada fiil ehliyetine sahip olduğu, vasiyetnamenin şekil şartlarından yoksun olduğuna dair iddianın yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyizi üzerine Dairemizin 25.09.2017 tarih 2016/1545 E. - 2017/12559 K. sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, onama ilamına karşı davacı tarafça karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.TMK. nun 535. maddesi; “Mirasbırakan vasiyetnameyi bizzat okuyamaz veya imzalayamazsa, memur vasiyetnameyi iki tanığın önünde ona okur ve bunun üzerine mirasbırakan vasiyetnamenin son arzularını içerdiğini beyan eder.Bu durumda tanıklar, hem mirasbırakanın beyanının kendi önlerinde yapıldığını ve onu tasarrufa ehil gördüklerini; hem vasiyetnamenin kendi önlerinde memur tarafından mirasbırakana okunduğunu ve onun vasiyetnamenin son arzularını içerdiğini beyan ettiğini vasiyetnameye yazarak veya yazdırarak altını imzalarlar.” hükmünü içermektedir.Okur-yazar kişiler de hiç bir gerekçe göstermeden okuyamayan veya imzalayamayanlar gibi resmi vasiyetname düzenletme yolunu seçebilirler. Bu yön 26.03.1962 günlü ve 23/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının sonuç bölümünde açıkça ifade edilmiş olup, içtihadın yürürlüğünden bu yana bu yolda süregelen uygulamaya paralel olarak yasada da düzenleme yapılmıştır. Ancak, okur-yazar kişilerce, okuyamayan veya imzalayamayanlar gibi resmi vasiyetname düzenletme yolunun seçilmesi halinde de; TMK. nun 535. maddesinde gösterilen şekle uyulmak zorundadır.

Somut olayda, davaya konu vasiyetnamede; mirasbırakan imzasının olması gereken yerde ''sol el baş parmak izi'' bulunmakta olup, mirasbırakanın okur yazar olup olmadığı, okur yazar ise neden imza yerine parmak izi kullandığı anlaşılamamaktadır. Şayet mirasbırakan okur yazar değil ise vasiyetname yukarıda belirtildiği üzere, TMK. nun 535. maddesinde gösterilen şekle uygun yapılmamış, vasiyetnamenin noter tarafından mirasbırakana okunmak üzere verildiği onun da okuduğu belirtilmiş, şayet mirasbırakan okur yazar ise de; neden imza yerine parmak izi kullandığına dair bir şerh düşülmemiştir. Bu hali ile davaya konu vasiyetnamenin yasanın aradığı şekil şartlarına bağlı olarak yapıldığından bahsedilemeyecektir.O halde mahkemece; yasada gösterilen şekle uygun olarak düzenlenmemiş olan vasiyetnamenin bu gerekçe ile iptaline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.Yapılan bu açıklamalar karşısında, mahkeme kararının açıklanan bu gerekçe ile bozulması gerekirken, zuhulen onanmasına karar verildiği bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmakla, davacı tarafın karar düzeltme talebinin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ; Dairemizin 25.09.2017 tarih 2016/1545 E. - 2017/12559 K. sayılı kararının kaldırılmasına, yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının ve istek halinde temyiz edene iadesine, 17.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16997, Karar No: 2010/13590, Tarih: 06.12.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/16997 E.  ,  2010/13590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine ilişkin düzenlemenin yer aldığı, para cezalarının ertelenmesine dair bir düzenlemeye yer verilmediği, dolayısyla anılan maddenin 7. fıkrasının 1.6.2005 tarihinden önce kesinleşmiş erteli para cezalarına uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden, sanığın erteli para cezasına ilişkin geçmiş mahkumiyetinin anılan Yasanın 51/7. madde ve fıkrası uyarınca geri alınması için mahkemesine yazı yazılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden “5237 sayılı TCK.nun 51/7. madde ve fıkrasının uygulanması konusunda mahkemesine yazı yazılmasına” ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 6.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5327, Karar No: 2019/3951, Tarih: 30.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/5327 E.  ,  2019/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 30/04/2019 tarihinde davalı vekili Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.354,30 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2021/15428, Karar No: 2022/2447, Tarih: 27.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/15428 E.  ,  2022/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2017 tarih ve 2017/62 - 2017/114 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2, 220/7, TMK'nın 5/1, TCK'nın 53, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılaması yapılan, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilen sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafii

görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasına rağmen ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında suç adının “silahlı terör örgütüne yardım etme” yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" olarak belirtilmesi,

b) İlk derece ve bölge adliye mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin yardım mahiyetindeki son eylem tarihi “04.02.2015” yerine "15.06.2016" olarak yazılması,

c) Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan temel ceza belirlenirken delalet maddeleri olan TCK’nın 314/3. ve 220/7. maddelerinin belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) İlk derece ve bölge adliye mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin yardım mahiyetindeki son eylem tarihi “04.02.2015” yerine "15.06.2016" olarak yazılması,

c) Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan temel ceza belirlenirken delalet maddeleri olan TCK’nın 314/3. ve 220/7. maddelerinin belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmolunan cezanın süresine göre CMK’nın 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutularak, hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.