muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/989, Karar No: 2018/656, Tarih: 18.12.2018

"Adlî görev ve yetkiler" başlıklı Ek 6. maddesinde “Polis, bu maddede yazılı görevlerinin yanında, Ceza Muhakemesi Kanunu ve diğer mevzuatta yazılı soruşturma işlemlerine ilişkin görevleri de yerine getirir.

Polis, bir suça ilişkin olarak kendisine yapılan sözlü ihbar ve şikâyetleri ve görevi sırasında öğrendiği suça ilişkin bilgileri yazılı hale getirir.

Edinilen bilgi veya alınan ihbar veya şikâyet üzerine veya kendiliğinden bir suçla karşılaşan polis, olay yerinde kişilerin ve toplumun sağlığına, vücut bütünlüğüne veya malvarlığına zarar gelmemesi ve suçun delillerinin kaybolmaması ya da bozulmaması için derhal gerekli tedbirleri alır.

Bir suç işlendiği veya işlenmekte olduğu bilgisini edinen polis, olay yerinin korunması, delillerin tespiti, kaybolmaması ya da bozulmaması için acele tedbirleri aldıktan sonra el koyduğu olayları, yakalanan kişiler ile uygulanan tedbirleri derhal Cumhuriyet savcısına bildirir ve Cumhuriyet savcısının emri doğrultusunda işin aydınlatılması için gerekli soruşturma işlemlerini yapar.” şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, edinilen bilgi, ihbar veya şikâyet üzerine ya da kendiliğinden suçla karşılaşan polisin, olay yerinde kişilerin ve toplumun sağlığına, vücut bütünlüğüne veya malvarlığına zarar gelmemesi ve suçun delillerinin tespiti, kaybolmaması ya da bozulmaması için derhâl gerekli tedbirleri alması zorunludur. Gerekli tedbirler derhâl alınırken, tedbire başvurulmadığı takdirde ceza muhakemesinin amacına ulaşılamayacağı, yani delillerin kaybolması gibi bir sonucun ortaya çıkabileceği değerlendirilerek, işlemin yapılması esnasında haklı görünmesi ve ölçülülük ilkesine uygun olarak hareket edilmesi gerektiği dikkate alınmalıdır. Aksi durumda ise maddi gerçeğe ulaşma amacı tehlikeye girecek, mağdur ve sanık haklarının ihlali söz konusu olacaktır. Bu hâlde suçun işlendiği bilgisini alan kolluk, olay yerinde delillerin karartılmasını önleme yetki ve görevi kapsamında yakaladığı kişi ya da kişilerin kaba üst aramasını yapabilecek ve el koyduğu olayı, yakalanan kişi ya da kişiler ile uyguladığı tedbirleri en kısa zamanda Cumhuriyet savcısına bildirecektir.

Kanun; anayasal ilkelere uygun olarak yasama organınca yapılan nesnel ve gayri şahsi kurallardır. "Yönetmelik" Anayasamızın 124. maddesi gereğince; Başbakanlık, bakanlıklar ve kamu tüzel kişilerinin kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla çıkardıkları yazılı hukuk kurallarıdır. Bu hâlde yönetmelikler kanunların uygulanma şeklini göstermek amacıyla kanunun sınırlarını genişletmemek şartıyla çıkarılabilir. Bu kapsamda aramanın usul ve esaslarını göstermek üzere Adalet Bakanlığı tarafından Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği çıkarılmıştır. Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 8. maddesinin (a) ve (c) bentleri ile yine aynı maddenin (f) bendindeki "ilgilinin rızası ile" ibaresinin ve 27. maddesi ile 30. maddesinin 1. fıkrasının iptali istemiyle açılan davada, yönetmeliklerin kanuna aykırı olup olmadığını denetlemeye yetkili Danıştay Onuncu Dairesince 13.03.2007 tarih ve 6392-948 sayı ile Yönetmeliğin 8. maddesinin (a) bendindeki "...Yakalanması amacıyla konutunda, işyerinde, yerleşim yerinde, bunların eklentilerinde ve aracında yapılacak aramada..." ibaresi, aynı maddenin (f) bendindeki "ilgilinin rızası" ibaresi ile 30. maddesinin 1. fıkrasının iptaline ve 8. maddesinin (c) bendi ile 27. maddesinin iptali isteminin reddine ilişkin verilen kararın temyizi üzerine inceleme yapan Danıştay İdari Dava Daireler Kurulu 14.09.2012 tarih ve 2257-1117 sayı ile iptal kararlarının onanmasına karar vermiştir. Bu anlamda sözü edilen Yönetmeliğin 2559 sayılı Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu'na, 2803 sayılı Jandarma Teşkilât, Görev ve Yetkileri Kanunu'na, 2692 sayılı Sahil Güvenlik Komutanlığı Kanunu'na, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na, 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'na, 6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun'a, 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'a, 5253 sayılı Dernekler Kanunu'na, 2935 sayılı Olağanüstü Hâl Kanunu'na, 1402 sayılı Sıkıyönetim Kanunu'na, 485 sayılı Gümrük Müsteşarlığının Teşkilât ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye ve diğer ilgili mevzuat hükümlerine aykırı olmadığı, bu düzenlemeleri açıklayıcı ve uygulamaları kolaylaştırıcı nitelikte olduğu görülmektedir. Yönetmeliğin kamu düzeninin sağlanmasında ortaya çıkan sorunların çözümü için kanunlara aykırı olmamak şartıyla söz konusu kanunların uygulanmasını göstermek amacıyla çıkartılabileceği ve adli arama konusunda Adalet Bakanlığının idare hukuku kuralları çerçevesinde yönetmelikle düzenleme yetkisinin bulunduğu gözetildiğinde söz konusu Yönetmeliğin 8. maddesinin karar alınamadan yapılacak arama işlemini somut olgulara bağladığı ve kanuna aykırı olmadığı anlaşılmaktadır.

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin "Karar alınmadan yapılacak arama" başlıklı 8. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan hâli;

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin "Karar alınmadan yapılacak arama" başlıklı 8. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan hâli;

“a) Hakkında tutuklama kararı veya yakalama emri veya zorla getirme kararı bulunan kişi ile hakkında gıyabî tutuklama kararı verilen kaçak yakalandığında üstünde,

b) Hâkim kararı veya Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile veya kolluk tarafından doğrudan yakalanan kişinin, kendisine, başkalarına veya yakalama işlemini yapan kolluk görevlilerine zarar vermesini önlemek amacıyla yapılacak kaba üst aramasında,

c) Gözaltına alınan kişinin, nezarethaneye konmadan önce yapılan üst aramasında,

d) Herhangi bir sebeple hukuka uygun şekilde yakalandıktan sonra kolluk güçlerinin elinden kaçmakta olan kişilerin veya işlenmekte olan veya henüz işlenmiş olan veya pek az önce işlendiğini gösteren belirtilerin olduğu suçun failinin yakalanması amacıyla takibi sırasında girdikleri araç, bina ve eklentilerinde yakalanması amacıyla yapılacak aramalarda,

e) 1) 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 17 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında, kaçak eşya, her türlü silâh, mühimmat, patlayıcı ve uyuşturucu maddelerin bulunduğu şüphe edilen her türlü kap, ambalaj veya taşımaya yarayan diğer araçlarda hemen yapılan aramalarda,

2) 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 17 nci maddesinin altıncı fıkrası kapsamında gümrük salonları ve gümrük kapılarında kaçak eşya sakladığından kuşkulanılan kişilerin gümrük kontrolü amacıyla gümrük görevlilerince aranmasında;

3) 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 18 inci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında, 27/10/1999 tarihli ve 4458 sayılı Gümrük Kanunu gereğince belirlenen kapı ve yollardan başka yerlerden gümrük bölgesine girmek, çıkmak veya geçmek ve bu yerlerde rastlanacak kişi ve her nevi taşıma araçlarının yetkili memurlar tarafından durdurulmasında ve bu kişilerin eşya, yük ve üzerleri ile varsa taşıma araçlarının aranmasında,

f) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 24 üncü maddesindeki kanunun hükmü ve âmirin emrini yerine getirme, 25 inci maddesindeki meşru savunma ve zorunluluk hâli ve 26 ncı maddesindeki hakkın kullanılması ve diğer kanunların öngördüğü hukuka uygunluk sebepleri ve suçüstü hâlinde yapılan aramalarda, toplum için veya kişiler bakımından hayatî tehlikeyi ortadan kaldırmak amacıyla veya kapalı yerlerden gelen yardım çağrıları üzerine, konut, işyeri ve yerleşim yeri ile eklentilerine girmek için” şeklinde olup bu durumlarda arama kararı alınmasına gerek yoktur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

24.04.2008 tarihinde saat 01.00 sıralarında kolluk görevlilerince durumundan şüphelenilen 34 ... plakalı ticari taksinin durdurulduğu, araç içerisinde bulunan sanıkların yapılan kaba üst aramalarında herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, bagajları bulunup bulunmadığı sorulduğunda sanıkların olmadığını söyledikleri, bunun üzerine araç şoförü olan tanık Ahmet'in sanıkların eşyası olduğunu söyleyip aracın bagajını açtığı, bagajda bulunan çuval görevlilerce kontrol edildiğinde, içerisinde siyah poşete sarılı (4) adet kolide suç konusu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği olayda;

2559 sayılı PVSK'nın Ek 4. maddesi uyarınca hizmet branşı, yeri ve zamanına bakılmaksızın, bir suçla karşılaştığında suça el koymak, önlemek, sanık ve suç delillerini tespit etmekle görevli ve yetkili olan görevlilerin, saat 01.00 sıralarında gerçekleştirdikleri devriye görevi sırasında ticari taksi içerisinde yaşı küçük şahısların bulunduğunu görmeleri üzerine mesleki tecrübelerinden ve içinde bulundukları durumdan çıkardıkları izlenimden kaynaklanan makul sebebe dayalı olarak durdurma ve müdahalede bulunma hak ve gerekliliğinin ortaya çıktığı, bunun üzerine söz konusu aracın görevlilerce durdurulduğu, kimlikleri tespit edilen sanıkların üzerinde PVSK'nın 4/A maddesinin verdiği yetkiye dayalı olarak alınması gereken tedbirler kapsamında, kaçmalarını, kendilerine veya başkalarına zarar vermesini önlemek ve silah ya da tehlike oluşturan diğer bir eşyadan arındırmak amacıyla yoklama biçiminde kontrol yapıldığında herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, bagajları bulunup bulunmadığı sorulan sanıkların olmadığını söyledikleri, bu sırada ticari taksinin şoförü olan tanık Ahmet'in sanıkların bagajda eşyası bulunduğunu belirtip görevlilerce kontrol edilebilmesi için bagaj kapağını açarak içinde suç konusu uyuşturucu maddelerin bulunduğu çuvalı gösterdiği, görevlilerce yapılan kontrol sırasında, niteliği ve miktarından dolayı da koku ile algılanabilen suç konusu uyuşturucu maddelerin çuvalda ele geçirildiği, görevlilerce araçta bulunan uyuşturucu maddelere bu şekilde elkonulmasının; “Gizlenmiş bir şeyi bulmaya çalışma ve araştırma” anlamlarına gelen arama işlemi olarak değerlendirilemeyeceği, somut olayda arama kararı ya da yazılı arama emri alınmasını veya bunların talep edilmesini gerektiren bir durumun söz konusu olmadığı gibi araştırılmasına da gerek bulunmadığı, görevlilerin önceden hiçbir ihbar ya da istihbarat bilgisi bulunmaksızın gerçekleştirdikleri devriye görevi sırasında, ticari taksi şoförünün bagajı açması üzerine suç konusu uyuşturucu maddeleri fark etmeleri ile işlenmekte olan bir suçla diğer bir anlatımla “suçüstü” hali ile karşılaştıkları ve buna bağlı olarak da suç işlerken rastlanan sanıkları CMK'nın 90. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ile aynı maddenin 4. fıkrası ve PVSK'nın 13. maddesinin 1. fıkrasının (A) bendi ile Ek 6. maddelerinin verdiği yetkiye dayanarak yakaladıkları, ardından suç delillerinin kaybolmaması için derhâl gerekli tedbirleri alıp uyuşturucu ve uyarıcı maddeleri muhafaza altına aldıktan sonra, uyguladıkları tedbirler ile somut olay hakkında Cumhuriyet savcısına bilgi verdikleri, müteakiben alınan emirler doğrultusunda soruşturma işlemlerinin suçüstü hükümlerine göre sürdürüldüğü, yine PVSK'nın Ek 6. maddesini açıklayıcı nitelikte olan Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 8

. maddelerinin verdiği yetkiye dayanarak yakaladıkları, ardından suç delillerinin kaybolmaması için derhâl gerekli tedbirleri alıp uyuşturucu ve uyarıcı maddeleri muhafaza altına aldıktan sonra, uyguladıkları tedbirler ile somut olay hakkında Cumhuriyet savcısına bilgi verdikleri, müteakiben alınan emirler doğrultusunda soruşturma işlemlerinin suçüstü hükümlerine göre sürdürüldüğü, yine PVSK'nın Ek 6. maddesini açıklayıcı nitelikte olan Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 8. maddesinin (f) bendindeki düzenlemeye göre de; suçüstü halinde ayrıca bir arama emri ya da karar alınmasına gerek bulunmadığı, dolayısıyla suçun delili ve konusunu oluşturan suç konusu maddelerin ele geçirilip muhafaza altına alınmasının hukuka uygun olduğu ve hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, Özel Daire bozma kararında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 11.03.2016 tarihli ve 415-752 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.12.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6148, Karar No: 2014/6486, Tarih: 11.11.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/6148 E.  ,  2014/6486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Adana 4. Sulh Hukuk Hakimliği

Tarihi :27.02.2014

Numarası :2011/2167-2014/290

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı iş bedelinin davalı yükleniciden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında alacak-borç ilişkisi doğurabilecek yazılı bir sözleşme bulunmadığı, yapıldığı iddia edilen işlere ait faturanın dosyaya ibraz edilmediği, davacı tarafından dosyaya sunulan ve ödeme bilgisi içeren 2 adet kartvizitin, şirket çalışanı tarafından imzalanmış olması halinde dahi bu belgelerin, ticari ilişkinin varlığını kanıtlayan bir delil olarak kabul edilemeyeceği, bedeli talep edilen ve ayıplı olduğu iddia edilen işlerin, davalı tarafından yapıldığının ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmayıp, 13.01.2010 ve 20.01.2010 tarihli ödeme belgelerinde şirket çalışanı A. D., ödemeleri aldığına ilişkin imzasının bulunması karşısında, ödemelerdeki imzanın davalı şirket çalışanı A. D. ait olduğunun anlaşılması halinde, bu çalışanın şirket adına işlemler yapıp yapmadığının, gerekirse şirket ticari defterleri de incelenmek suretiyle tespit edilmesi, A. D. bu şekilde şirket adına işlemler yaptığının anlaşılması halinde, olaya uygulanması gereken 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 38. maddesi uyarınca yetkisiz temsil hükümlerine göre değerlendirme yapılıp sonuca varılması gerekirken eksik inceleme neticesinde, taraflar arasında akdî ilişkinin bulunmadığı gerekçesi ile red kararı verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davacı iş sahibi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 11.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1341, Karar No: 2012/10166, Tarih: 11.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/1341 E.  ,  2012/10166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 11/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16612, Karar No: 2014/4240, Tarih: 06.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16612 E.  ,  2014/4240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

ülen davan 24/02/2011 gün ve 2007/350-2011/65 sayılı kararı bozan Daire’nin 27/06/2013 gün ve 2011/9780-2013/13641 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkaptığı ihale sonucu hurda malzemesi nakliye işini üstlendiğini, 27.3.2007 tarihinde malzeme yüklü aracın yolda trafik ekiplerince trafikten men edilip parka çekildiğini, 02.04.2007 tarihinde kurum tarafından aracın gelmediğinin bildirilmesi üzerine durumdan haberdar olunduğunu, yükün başka araca yüklenip kurum talimatı beklenirken, davalı tarafından yükle ilgili kayıp muamelesinin yapılıp, şartnamenin 8.1 ve 8.2. maddeleri uyarınca para cezası tahakkuk ettirilerek alacaklarından mahsup edildiğini, şartnamede teslimat için süre öngörülmediğini, davalının talimatı ile yükün başka araca alınmasına rağmen cezanın uygulanmasının doğru olmadığını, ayrıca nakliye bedeli, otel masrafı ve otopark ücreti olmak üzere 5.477 TL, hurda taşınması ve depo kirası için ödenen 1.073.80 TL olmak üzere toplam 22.384.05 TL maddi zarara uğranıldığını ileri sürerek, 22.384.05 TL’nin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, aracın yolda arızalandığının davacı tarafından yazılı olarak bildirilmesi üzerine, şartname uyarınca 7 günde teslim edilmeyen yük nedeniyle cezai işlem uygulandığını, davacının şartname hükümlerini bildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının şartname gereğince 7 gün içinde taşımayı gerçekleştirmediği, taşımaya uygun araçla taşımayı yapmadığı, bu şekilde taşıma sözleşmesine aykırı davrandığı, ancak davalının da yetkilisini göndererek onun nezaretinde yükün ikinci araca yüklenmesini sağladığı ve tutanak tuttuğu, sonra aracın hareket etmesini engellediği, bundan sonra davalının cezai işlem uygulamasının yerinde olmadığı, ancak yapılan masraflar yönünden davacı taşıyıcının taşımaya elverişli araçla yola çıktığı, ortaya çıkan engeli zamanında davalıya bildirmediği, bu nedenle yaptığı masrafları isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 15.233.25 TL’nin 25.04.2007 tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.06.2013 günlü ilamıyla davacı vekilinin tüm temyiz itirazları reddedilerek, karar ilamda açıklanan nedenlerle davalı yararına bozulmuştur.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

.../...

-2-

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

.../...

-2-

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak kaydedilmesine, 06/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11044, Karar No: 2012/17395, Tarih: 05.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11044 E.  ,  2012/17395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.05.2011 tarih ve 2010/643-2011/225 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı anonim şirketin ortağı iken 27.05.1997 tarih ve 11 no’lu şirket kararı ile ortaklık hissesinin tümünü şirket ortaklarından davalı ... ile şirkete yeni ortak olan davalı ...’a devrederek ortaklıktan ayrıldığını, hisse devrine ilişkin koşulların davalı anonim şirket ile müvekkili arasında imzalanan 26.05.1997 tarihli protokolde belirlendiğini, sözleşme gereği davalı şirket adına olan 2 bağımsız bölüm ile yapılacak binadan şirkete isabet edecek 3 bağımsız bölümün davacıya verilmesi gerekirken davalı şirket tarafından taşınmazların büyük kısmının satıldığının öğrenildiğini ileri sürerek, davalı şirket adına olan numaraları yazılı 3 bağımsız bölümün, bunun mümkün olmaması halinde aynı yer A ve B blokta yer alan davalı şirkete ait 3 adet bağımsız bölümün tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı tutarak 100.000 TL’nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacı tarafın dayandığı sözleşmenin davalı şirket ile imzalanmış olup davalı ... ve ...’a husumet yöneltilemeyeceğini, davacı tarafın sunduğu 26.05.1997 tarihli sözleşmenin resmi şekilde olmayıp, bu belgeye dayanarak taşınmaz devrinin istenemeyeceğini, 26.05.1997 tarihinde müvekkili şirket ile protokol yapılmasının ardından 27.05.1997 tarihinde, şirketin diğer ortaklarının davacıya hisse karşılığında şirket taşınmazlarının verilmesi yerine nakit ödeme yapılarak hissenin alınması yolunda fikir birliğine vardıklarını ve davacıya hissesinin karşılığında elden nakit olarak ödeme yapıldığını, 27.05.1997 sözleşme ile 26.05.1997 tarihli protokolün geçersiz hale geldiğini, hisse devir bedelinin davacıya tümü ile ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının şirket ortaklığından ayrılması nedeniyle ortaklık hissesine karşılık gelen bedelin tamamını almadığı iddiasını yazılı belge ile ispatlaması gerektiği, belge sunulmadığından yemin teklif etme haklarının hatırlatıldığı, yemin teklif etmeyeceklerini beyan ettikleri, bu şekilde davacının ortaklık hak ve hissesine karşılık gelen bedelin tamamını almadığı iddiasını ispatlayamadığı, davacı ile şirket arasında yapılan sözleşmenin ise taşınmaz devrinin veya satış vaadinin tapuda veya noterlikte düzenleme şeklinde yapılması gerektiği kuralına uyulmadığından dolayı geçersiz olduğu ve davalı gerçek kişiler tarafından devir bedelinin tamamen ödendiği, davalı şirketin bedel ödeme yükümlülüğünün de bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece uyulan Dairemiz bozma kararında da belirtildiği üzere davacı ile şirket arasında düzenlenen ve hisse devrolunan ... imzasını havi protokolde hissesine karşılık davacıya 5 adet taşınmaz verileceği karara bağlanmış bulunmaktadır. Bilahare taşınmaz davacı ile gerçek kişi davalılar arasında düzenlenen hisse devir sözleşmesinde ise hisse devir bedeli toplam 1.650.000.000 TL (1.650.00 TL) nakit olarak gösterilmiştir. Hisse devri tarihinden 1 gün önce düzenlenen sözleşmede satılan paylara karşılık 5 taşınmaz verileceği kararlaştırılmış iken 1 gün sonra hisselerin sadece 1.650.000.000 TL (1.650.00 TL) nakit karşılığı devredilmesi hayatın olağan koşullarına aykırıdır. İki taşınmaz dışındaki taşınmazların verilmediği de tartışmasız olduğuna göre verilmeyen taşınmazların o tarihteki bedelleri belirlenip buna göre gerçek kişi davalılara yönelik tahsil talebi ile ilgili olarak karar vermek gerekirken, yasal gerekliliği yerine getirmek için düzenlenen hisse devir sözleşmesine farklı anlam verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.