muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8310, Karar No: 2015/7419, Tarih: 28.04.2015

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkan dahilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut olayda, davacı davasını alacak taleplerini 100,00 ve 200,00 TL gibi düşük miktarlar üzerinden açmıştır. Davanın bu hali ile tahsil amaçlı belirsiz alacak davası niteliğinde olduğundan söz edilemez. Davalı dava dilekçesine karşı süresinde verdiği cevap dilekçesinde zamanaşımı savunmasında bulunmamıştır. Ancak davacının 26.06.2014 tarihinde davasını ıslah etmesi üzerine davalı rapora itirazında 30.06.2014 tarihinde zamanaşımını ileri sürmüş 10.07.2014 tarihli duruşmada ise rapora itirazlarımızı tekrar ederiz demek suretiyle zamanaşımı definde bulunmuştur. Dava kısmi dava niteliğinde olduğundan zamanaşımı define göre 26.06.2009 öncesi fazla çalışma alacaklarının zamanaşımına uğrayacağı dikkate alınmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

3. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde 06:00-14:15 ve 14:15-00:30 mesailerinde çalıştığını, ancak 14:15 de mesai bitmesine rağmen 18:00 da, gece ise 00:30 da mesai bitmesine rağmen sabah 10-12 gibi işten çıktığını iddia etmiştir. Davacı tanıklarından Gülşen "birinci vardiya 06:00 - 14:15 arası, ikinci vardiya ise 14:15 - 00:15 arasında yapılıyordu ve dönüşümlü çalışılıyordu, 1 saat yemek molası veriliyordu, gündüz vardiyasında çalışanlar cumartesi günleri 06:00 - 14:15 saatleri arasında çalışıyorlardı, pazar günleri tatildi, gece vardiyasında çalışanlar cumartesi pazar günleri çalışmıyordu, haftanın 3 günü iş yoğunluğu nedeniyle gündüz vardiyasında saat 18:00'e kadar çalışıyorduk, gece vardiyasında ise saat 10:00'da mesaiye başlıyorduk, gece vardiyasında çalışanlar pazartesi günleri açılış toplantısı yapmaktadır ve mesai saat 10:00 da başlamaktadır" şeklinde beyanda bulunmuştur. Tanık Mehmet ise "birinci vardiya 06:00 - 14:15 arası, ikinci vardiya ise 14:15 - 00:15 arasında yapılıyordu ve dönüşümlü çalışılıyordu, 1 saat yemek molası veriliyordu, gündüz vardiyasında çalışanlar cumartesi günleri 06:00 - 14:15 saatleri arasında çalışıyorlardı, pazar günleri tatildi, gece vardiyasında çalışanlar cumartesi pazar günleri çalışmıyordu, gece vardiyalarında yılda 25 cumartesi 14:15'den gece 22:00'ye kadar çalışıldığı oluyordu, haftanın 3 günü iş yoğunluğu nedeniyle gündüz vardiyasında saat 18:00'e kadar çalışıyorduk, gece vardiyasında ise saat 10:00'da mesaiye başlıyorduk, gece vardiyasında çalışanlar pazartesi günleri açılış toplantısı yapmaktadır ve mesai saat 10:00 da başlamaktadır" şeklinde beyanda bulunmuştur.

Davalı tanıklarından Funda, "birinci vardiya 06:00 - 14:15 arası, ikinci vardiya ise 14:15 - 00:15 arasında yapılıyordu ve dönüşümlü çalışılıyordu, gündüz vardiyasında çalışanlar cumartesi günleri 06:00 - 14:15 saatleri arasında çalışıyorlardı. Pazar günleri tatildi, gece vardiyasında çalışanlar cumartesi pazar günleri çalışmıyordu, numune dönemlerinde 3,5 saat fazla mesai yapıldığı oluyordu, ortalama yılda iki ya da 3 kez numune dönemi olmaktaydı" şeklinde beyanda bulunmuştur. Diğer tanık Rahşan ise "işyerinde iki vardiya halinde mesai yapılmaktadır, birinci vardiya 06:00 - 14:15 arası, ikinci vardiya ise 14:15 - 00:15 arasında yapılıyordu ve dönüşümlü çalışılıyordu, 1 saat yemek molası veriliyordu, ayrıca toplam yarım saat de dinlenme molası verilmektedir, gündüz vardiyasında çalışanlar cumartesi günleri 06:00 - 14:15 saatleri arasında çalışıyorlardı, pazar günleri tatildi, gece vardiyasında çalışanlar cumartesi pazar günleri çalışmıyordu, numune dönemlerinde gerektiğinde fazla mesaiye kalınmaktadır, ancak davacının bu dönemlerde ne kadar fazla mesai yaptığını bilemiyorum" şeklinde beyanda bulunmuştur.

Mahkemece “Davacının gündüz vardiyasında görevli olduğu hafta; - haftanın 3 günü 06:00-14:15 saatleri arasında yemek, çay, sigara vb. ihtiyaçlar için 4857 sayılı Kanunun 68.maddesi gereği en az 45 dakika ara dinlenmesi kullanarak (14:15-06:00 = 8 saat 15 dakika – 45 dakika = 7,5 saat x 3 gün) = 22,5 saat, - haftanın diğer 3 günü ise 06:00-18:00 saatleri arasında yemek, çay, sigara vb. ihtiyaçlar için 4857 sayılı Kanunun 68.maddesi gereği en az 1,5 saat ara dinlenmesi kullanarak (18:00-06:00 = 12 saat – 1,5 saat = 10,5 x 3 gün) = 31,5 saat olmak üzere (22,5 saat + 31,5 saat = 54 saat) yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saatin (54 saat – 45 saat =) 9 saat üzerinde fazla çalışma yaptığı; Davacının gece vardiyasında görevli olduğu hafta - haftanın 4 günü (Salı,Çarşamba,Perşembe,Cuma) 14:15 - 00:15 saatleri arasında yemek, çay, sigara vb. ihtiyaçlar için 4857 sayılı Kanunun 68.maddesi gereği en az 1 saat ara dinlenmesi kullanarak (00:15 - 14:15 = 10 saat – 1 saat = 9 saat x 4 gün) = 36 saat, - haftanın 1 günü (Pazartesi) ise 10:00 – 00:15 saatleri arasında iki öğün yemek, çay, sigara vb. ihtiyaçlar için 4857 sayılı Kanunun 68.maddesi gereği en az 2,5 saat ara dinlenmesi kullanarak (00:15 - 10:00 = 14 saat 15 dakika – 2 saat 15 dakika = 12 saat olmak üzere (36 saat + 12 saat = 48 saat) yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saatin (48 saat – 45 saat=) 3 saat üzerinde fazla çalışma yaptığı değerlendirilmiştir

Mahkemece alınan rapor denetime elverişli olmadığı gibi, davacı dava dilekçesinde "her cumartesi planlı cumartesi çalışması yaptım" şeklinde iddiada bulunduğundan, davalı ise sadece numune dönemlerinde yazlık ve kışlık ürünlere göre numune dönemlerinde cumartesi çalışılır şeklinde savunma yaptığından planlı cumartesi çalışmalarının her cumartesi yapılıp yapılmadığı, numune dönemleri tespit edilerek, işveren kayıtları incelenerek ve tanıklar yeniden dinlenilerek fazla çalışma alacağı belirlenmelidir.

Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26061, Karar No: 2015/30391, Tarih: 02.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/26061 E.  ,  2015/30391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/231282

MAHKEMESİ : Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2010/231 (E) ve 2012/459 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

I- Sanık E.. B..'in tümden sahte olan çeki tanzim edip kullanarak resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinden bahisle açılan kamu davasında; sanığın "suça konu çekin sahte olduğunu bilmediğini, Mahmut olarak bildiği ancak sonradan gerçek adının B.. A.. olduğunu öğrendiği şahıstan aldığını" beyan etmesi ve "BELGEDİR" başlıklı 02.12.2008 tarihli, B.. A.. imzalı görünen belgeyi delil olarak sunması, tanıkların da sanık savunmasını doğrular yönde ifade vermeleri karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, B.. A..'ın belge üzerindeki T.C numarasından mernis adresinin belirlenerek, olayla ilgili ifadesine başvurulup, sanığın ve tanık B.. A..'ın istiktab suretiyle alınacak yazı ve imza örnekleriyle, suç tarihinden önce resmi kurumlar nezdindeki yazı ve imzalarını taşıyan belge asılları da getirtildikten sonra, suça konu çekin ön yüz tanzim yazıları ve keşideci imzası ile "belgedir" başlıklı delildeki yazı ve imzaların sanık ve tanık B..'nin eli ürünü olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Fizik İhtisas Dairesi'nden rapor alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

II- 5237 sayılı TCK’nun 53/3. maddesi gereğince 53/1-c bendindeki "velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1561, Karar No: 2016/3523, Tarih: 27.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2016/1561 E.  ,  2016/3523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Nüfus kayıtlarına göre suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

2- İşlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği olmadığına karar verilen sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5. maddesinde öngörülen çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmemek suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanığın 18 yaşından küçük olduğu düşünülmeden 29/01/2015 ve 31/03/2015 tarihli oturumların kapalı yerine açık yapılması, hükmün de açık duruşmada tefhim edilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13512, Karar No: 2016/5130, Tarih: 05.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/13512 E.  ,  2016/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/03/2015 tarih ve 2012/221-2015/164 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03.05.2016 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2005 yılında gerçekleştirdiği işlemler için .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/312 E., 2008/580 K. sayılı dosyasında mahkemece 16.12.2008 tarihinde karar verildiğini, sözü geçen mahkeme ilamı uyarınca .... İcra Müdürlüğü nezdinde 2009/482 E. sayılı icra dosyası ile alacaklı tarafından icra takibi başlatıldığını ve 24.04.2009 tarihi itibariyle 234.976,00 TL’nin müvekkili şirket tarafından ödendiğini, sözü geçen olay ve mahkeme kararı, ... ile müvekkili şirket arasında akdedilen 24.07.2006 tarihli İHDS öncesinde gerçekleşmiş olmasına karşın ödemenin İHDS sonrasında müvekkili şirket tarafından yapıldığını, söz konusu ödemenin davalıdan tahsili için işbu rücuen alacak davasının açıldığını, ... ile müvekkili ... arasında 24.07.2006 tarihinde “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” (İHDS) akdedildiğini, İHDS’nin 7.1., 7.2., 7.3., 7.4., 7.5., ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını; İHDS’nin “Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları” başlıklı 7.4. maddesine göre, dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğunun ...’a ait olduğunun açıkça düzenlenmiş olduğunu, işbu davaya dayanak olan mahkeme kararı gereğince yapılan tazminat ödemesinin ... tarafından yapılması gerektiği halde, müvekkili ... tarafından ilgili muhataba ödeme yapılmasının hem 26.07.2006 tarihli İHDS hükümlerine hem de Borçlar Kanununa aykırılık teşkil ettiğini ileri sürerek, 234.976,00 TL.’nın alacaklıya yapılan ödeme tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Davalı vekili, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalının zamanaşımı ve husumet savunmasının yerinde bulunmadığı, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi’nin (İHDS) “Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları"nı düzenleyen 7. maddesi hükümleri (özellikle 7.4 ve 7.6.), hisselerin devredildiği dönemden öncesine ilişkin hak iddialar bakımından uygulanma kabiliyetine sahip olduğu, davalı Kurumun savunmasına dayanak yaptığı İHDS’nin 18.3. maddesinin diğer sözleşme hükümleriyle bir bütün olarak değerlendirmek gerektiği, sözleşme hükümlerinin kaleme alan aleyhine yorumlanacağı, davalı vekilinin ...’ın sorumlu olmadığını ileri sürmesinin, ‘kendi eylemine karşı (zıt) davranma anlamına gelen’ (Venire contra factum) ‘çelişkili davranış yasağı’ kapsamına girmekte olduğu, davacının İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi’nin “Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları”nı düzenleyen 7. maddesi gereği üçüncü kişilere ödemiş olduğu meblağı davalı Kurumdan rücuen tahsilini talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 12.038,41 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'tan alınmasına, 05/05/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı talebini, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7. maddesine dayandırmaktadır. Bu madde, "Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları" başlığını taşımaktadır.

24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi, dosyamızda davalı olan .... ile hisselerinin tamamı bu şirkete ait .... arasında yapılmıştır. Bir başka ifade ile, sözleşmenin imzalandığı tarihte ...'nin % 100 hissesi davalı ...'a aittir.

Yine dava dilekçesinin 5. sayfasında belirtildiği gibi, davacı şirketin hisselerinin devredildiği 31.08.2010 tarihine kadar, davacı şirketin hisselerinin tamamının davalı ...'a ait olduğu konusunda bir ihtilaf da yoktur.

Hisse satış sözleşmesi, alıcı .... ile satıcı ... arasında yapılmıştır. Hisse satış tarihine kadar, sözleşmede "Şirket" olarak adlandırılan ...'nin tüm hiseleri kamuya ait olup, bu satışla özelleştirilmiştir.

Yine dava dilekçesinin 5. sayfasında belirtildiği gibi, davacı şirketin hisselerinin devredildiği 31.08.2010 tarihine kadar, davacı şirketin hisselerinin tamamının davalı ...'a ait olduğu konusunda bir ihtilaf da yoktur.

Hisse satış sözleşmesi, alıcı .... ile satıcı ... arasında yapılmıştır. Hisse satış tarihine kadar, sözleşmede "Şirket" olarak adlandırılan ...'nin tüm hiseleri kamuya ait olup, bu satışla özelleştirilmiştir.

Dava konusu ödeme 24.04.2009 tarihinde yapılmıştır. Bu tarihte davacı şirketin hisseleri özelleştirilmediğinden, dava konusu ödeme, davacı şirketin hisselerinin kamuya ait olduğu dönemde yapılmıştır. Dolayısıyla bu ödeme şirket kayıtlarında mevcuttur. Bu nedenle, özelleştirme amacıyla hisse satışı tarihinden önce kayıt altına alındığından, davacı şirkete ait mali tablolarda yer alması gerekir. Davacı şirketin hisselerinin satıldığı tarihteki bilançosuna da yansıdığı ve bu bilançoya göre, davacı şirketin hisse değerinin belirlendiği, hisse satış sözleşmesinin imzalanması ile birlikte, Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre, alıcı tarafından, davacı şirketin satış tarihindeki bilançosunun bilindiğinin kabulü gerekir.

Davacı, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7. maddesine istinaden bu davayı açmıştır. Bu tarihte sözleşmeyi yapan her iki şirketin de tüm hisseleri kamuya aittir.

Davalı ise Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9. maddesi ve İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 18.6. maddesine göre davacının talepte bulunamayacağını ileri sürmüştür.

Öncelikle, bu uyuşmazlığın çözümünde, hangi sözleşme hükümlerinin uygulanması gerektiğinin belirlenmesi gerekir.

Davacı şirketin hisselerinin satışı, özelleştirme kapsamında yapıldığından, uygulanacak hükümlerin belirlenmesinde ve sözleşmelerin yorumunda, bu husus göz önünde bulundurulmalıdır.

4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 1. maddesine göre, özelleştirmenin amacı, bu madde kapsamındaki kamu kuruluşlarına ait payların, "..temel kuruluş amaçlarına uygun mal ve hizmet üretim birimlerinin işletilmesi haklarının, ekonomide verimlilik artışı ve kamu giderlerinde azalma sağlamak için özelleştirilmelerine ilişkin esasları düzenlemektir." şeklinde tarif edilmiştir. Buna göre özelleştirmenin amacı, ekonomide verimlilik artışı ve kamu giderlerinde azalma sağlamaktır. Özelleştirme kapsamındaki hisse satışlarından kaynaklanan ihtilaflarda, yasada belirtilen bu amacın göz önünde bulundurulması gerekir.

Bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, davacı şirketin hisselerinin özelleştirilmesinden önce yapılan bu ödeme, davalıdan ve kamudan istenemez. Bu talep, 24.07.2006 tarihli sözleşmenin 18.6. maddesi ile 31.08.2010 tarihli sözleşmenin "Alıcının Taahhütleri" başlıklı 9.maddesi hükümlerine ve özelleştirmenin amacına aykırıdır. Dolayısıyla davanın reddi gerekir.

Bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, davacı şirketin hisselerinin özelleştirilmesinden önce yapılan bu ödeme, davalıdan ve kamudan istenemez. Bu talep, 24.07.2006 tarihli sözleşmenin 18.6. maddesi ile 31.08.2010 tarihli sözleşmenin "Alıcının Taahhütleri" başlıklı 9.maddesi hükümlerine ve özelleştirmenin amacına aykırıdır. Dolayısıyla davanın reddi gerekir.

Bu nedenlerle, mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenle bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/6264, Karar No: 2019/5769, Tarih: 29.04.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/6264 E.  ,  2019/5769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkındaki 02.05.2013 tarihli mahkumiyet hükümlerin temyiz edilmeden kesinleştiği gözetilmeden aynı eylemlere yönelik yeniden kurulan 23.11.2016 tarihli mahkumiyet kararları hukuki değerden yoksun olduğundan sanık ...'nın temyiz isteminin reddine;

2- Sanık ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde:

Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ...’un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.