muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1137, Karar No: 2020/5228, Tarih: 19.11.2020

Birleşen davada davalı vekili, davacının kendilerinde işçi sıfatıyla çalıştığını, ancak ödemelerin Erdoğan Kardeşler Şirketi üzerinden fatura karşılığı yapıldığını, yine aylık düzenli olarak elden ücret aldığını, yine ayrıca ödemeler aldığını, davacının soyut iddialar ile dava açtığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacılardan ...'in açtığı davanın tümden ile reddine, asıl dava yönünden davacılardan ...'in açtığı davanın kısmen kabulüne, "Ankara Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığının Ulus Kültür Merkezi Kapalı Çarşı Dolmuş Durakları Kompleksi Mimari Ön Projesi" adlı mimari eserde davacı ...'in (eserdeki mimarın telif alacağı hariç olmak üzere) mali hak sahibi olduğunun tespitine, ...'in eser sahipliği konusunda açtığı davanın ise reddine, birleşen davada davacının açtığı davanın kısmen kabulü ile 89.457,20 TL'nin ihtarnamenin tebliğ edildiği tarihi takip eden 10 gün sonrası olan 29.06.2014 tarihinden itibaren yürütülecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1.Asıl dava, Ankara Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığı’nın “Ulusal Kültür Merkezi Kapalı Çarşı Dolmuş Durakları Kompleksi Mimari Ön Projesi” adlı eser sahipliği ile bu eser üzerindeki mali hak sahipliğinin tespiti taleplerine ilişkindir.

Bir eserin sahibinin onu meydana getiren kişi olduğu FSEK m. 1/B ve m. 8/1 hükümlerinde belirtildikten sonra, Kanunun 11nci ve 12nci maddeleriyle de eser sahipliğine ilişkin karineler düzenlenmiştir. Somut olaya uygulanması gereken FSEK’in 11/1 inci maddesinde, “yayımlanmış eser nüshalarında veya bir güzel sanat eserinin aslında, o eserin sahibi olarak adını veya bunun yerine tanınmış müstear adını kullanan kimse, aksi sabit oluncaya kadar o eserin sahibi sayılır” hükmüne yer verilmiştir. FSEK m.15/3 hükmünde ise, bir eserin kimin tarafından vücuda getirildiği ihtilaflı ise, yahut herhangi bir kimse eserin sahibi olduğunu iddia etmekte ise, hakiki sahibi hakkının tespitini mahkemeden isteyebilir.

FSEK m. 11 ve m. 15 hükümlerinden anlaşıldığına göre, öngörülen karine aksi ispatlanabilen adi kanunu bir karidedir. Zira ancak adi kanuni karinelerin aksinin ispatı mümkündür. Böyle karineler ancak aksi ispat edilinceye kadar delil teşkil eder (bkz. KURU, Baki, İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medeni Usul Hukuku, Legal, İstanbul, 2016, s. 324, dn. 18). Diğer taraftan belirtmek gerekirse fikri ürün olan bir eserin sahibi, maddi bir fiiliyle o eseri meydana getiren kişi veya kişilerdir. Eser sahibi, yaratma faaliyetinin gerçekleşmesi ile birlikte eser üzerindeki tüm hakları da iktisap eder. Eseri meydana getirmek maddi bir fiil olması nedeniyle, fiil ehliyeti olmayanlar bile bir eser meydana getirerek o eserin sahibi olabilirler. Diğer bir ifade ile FSEK kapsamında eser sahibi olabilmek için herhangi bir eğitim veya yeterlilik şartına gerek bulunmadığı gibi herhangi bir kuruma bağlı çalışmak da eser sahibi olmaya engel olmaz. Zira Kanunla gerçek hak sahipliği prensibi kabul edilmiştir.

Fikri ürün olan eser maddi bir fiil ile meydana getirildiğine ve üzerinde ismin yazılması da eser sahipliğine yönelik adi kanuni karine oluşturduğuna göre, böyle bir karinenin aksi ve dolayısıyla eser sahipliği ve ortak yaratılan bir eserde ismi eser sahibi olarak yer almayan ortak da eser sahibi olduğunu her türlü delille ispat edebilir. Diğer bir ifade ile söz konusu karinenin aksi her türlü delille ispat edilebilir (ERDİL, Engin, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu Şerhi, Vedat Kitapçılık, İstanbul, 2009, s. 343 vd. ile 390 vd.; LEVENT, Yavuz/ALICI, Türkay/MERDİVEN, Fethi, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu Yorumu, s. 373).

Somut olayda ise, Dava konusu projenin Belediyeye sunulan aslında mimar olarak davalının ismi yazılı olup, davacılardan ...’in isim ve imzası bulunmamaktadır. Bu durum eserin sahibinin davalı olduğuna dair aksi her türlü delille ispatlanabilen adi kanunu bir karine oluşturmaktadır. Karinenin aksini iddia eden davacılar ispatlamakla yükümlüdür. Belirtildiği üzere her türlü delille karinenin aksinin ispatı mümkün olduğuna, davacı ...’inde projenin Belediyedeki aslında imzası bulunmadığına ve FSEK kapsamında eser sahibi olmak için herhangi bir yeterlilik vs ye gerek bulunmamasına rağmen, Mahkemece, Belediye tarafından onaylanan mimari projeyi yapan mimar olarak davalı ...’ın adının yer aldığı, davalının eser sahibi olduğunu gösteren bu belgenin resmi bir belge olduğu, aksinin bir başka resmi belge ile ispatlanamadığı, davacılardan ...’in de Hacettepe Üniversitesi’nde kadrolu öğretim üyesi olduğu, mesaisini Üniversitede geçirdiği, adı geçen projede yer alması konusunda Üniversitenin resmi izni olmadığı gibi Belediyece onaylı resmi projede ve Belediye ile yapılan Hizmet Alımı Sözleşmesinde isminin de geçmediği, Bu Sözleşmede muhatabın diğer davacı ... (Ertek)-Grup Tasarım firmasının olduğu şeklinde isabetli olmayan gerekçeler ile söz konusu adi karinenin aksinin ispatına yönelik davacı taraf delilleri hiç değerlendirilmeden davacıların eser sahipliğine yönelik taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olmadığından, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davacılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Birleşen dava ise, asıl davanın davalısı tarafından açılan mimarlık hizmetinden doğan alacağın tahsili talebine ilişkin olup, mahkemece bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, taraf vekillerinin rapora yönelik ciddi itirazları karşılanmamıştır. Bu itibarla mahkemece yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak tarafların itirazlarını karşılayacak şekilde davacı alacağının belirlenip, davalı tarafından yapılan ödemelerde tespit edilip alacaktan mahsup edildikten sonra varsa bakiye davacı alacağının hüküm altına alınması gerekirken, yetersiz ve denetime elverişsiz bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

3.Bozma sebep ve şekline göre asıl davada taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

3.Bozma sebep ve şekline göre asıl davada taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün temyiz eden davacılar yararına oyçokluğuyla BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden taraflar yararına oybirliğiyle BOZULMASINA, (3) bozma sebep ve şekline göre asıl davada taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine YER OLMADIĞINA, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak yekdiğerine verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine,

19.11.2020 tarihinde (1) nolu bentle ilgili bozma nedeninin oyçokluğuyla (2) nolu bozma neeninin ise oybirliğiyle kabulüne karar verildi.

KARŞI OY

Taraflar arasındaki ana uyuşmazlık konuları Ankara Büyük Şehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığı'nın “Ulusal Kültür Merkezi Kapalı Çarşı Dolmuş Durakları Kompleksi Mimari Ön ve Kesim Projesi” adlı eser sahipliği ile bu eser üzerindeki mali hak sahipliğinin tespiti hususlarında toplanmaktadır.

Davaya konu Proje FSEK’nın 2/3. maddesi uyarınca ilim ve edebiyat eseri olarak değerlendirilmiştir. FSEK 4/3. maddesi uyarınca mimarlık eserleri güzel sanat eserleri arasında sayılmaktadır. FSEK 8. maddesi uyarınca bir eserin sahibi onu meydana getirendir.

Mimarı proje sahibi yapının değil, projenin sahibidir. FSEK 10/4. maddesi uyarınca mimari projenin hazırlanmasında yüklenici şirketin ve çalışanlarının yardımcı olması teknik hizmetler veya teferruata ait yardımlar iştirake esas teşkil etmez.

Bilirkişi kurulunun 07.09.2016 asıl ve 19.06.2017 tarihli ek raporlarında da belirtildiği üzere davacı şirket ile davalı-karşı davacı Mimar ... arasında daha önceki birçok projede de taşeron olarak iş ilişkisi olduğu, davaya konu mimarı ön projelerinin tamamında yapan olarak Mimar ...’ın ismi ve imzası bulunduğunu, orijinal paftalarında ıslak imzalarının bulunduğunu, 2. koruma kurulunda 5 defa proje hakkında görüşme yapıldığını, FSEK 9. ve 11. maddeleri uyarınca aksi iddia edenin iddiasını ispat etmesi gerektiğini, davacının karinenin aksini ispat edememesi nedeniyle eser sahibinin Mimar ... olduğu belirtilmiştir.

FSEK 11. madde hükmü uyarınca bir güzel sanat eserinin aslında, o eserin sahibi olarak adını kullanan kimse aksi sabit oluncaya kadar o eserin sahibi sayılır.

Somut olayımızda mimarı proje ve ilgili belediyece onanan resmi belgelerde davalı-birleşen dosyada davacı Mimar ...’ın isim ve imzasının bulunduğu, tüm resmi kurul toplantılarına Mimar ...’ın katıldığı dolayısıyla adi kanuni karine uyarınca eser sahibinin de bu kişi olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı davalının aylık ücret karşılığı çalıştığını, eserin kendilerine ait olduğunu iddia etmiş, bu konuda da yalnızca zayıf bir delil olan tanık delillerine başvurmuştur.

Somut olayımızda mimarı proje ve ilgili belediyece onanan resmi belgelerde davalı-birleşen dosyada davacı Mimar ...’ın isim ve imzasının bulunduğu, tüm resmi kurul toplantılarına Mimar ...’ın katıldığı dolayısıyla adi kanuni karine uyarınca eser sahibinin de bu kişi olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı davalının aylık ücret karşılığı çalıştığını, eserin kendilerine ait olduğunu iddia etmiş, bu konuda da yalnızca zayıf bir delil olan tanık delillerine başvurmuştur.

Mahkemece davacı tanıkları dinlenmiş tanıkların davacı şirket çalışanları olduğu, soyut bilgiler dışında somut bilgilere sahip olmadıkları kanaatiyle tanık beyanları ispata elverişli delil olarak kabul edilmemiştir.

Mimarı projenin güzel sanatlar niteliğinde bir eser olduğu yasa tarafından kabul edilmiştir.

Bilindiği üzere güzel sanatlar niteliğinde bir eseri bu konuda yeterli eğitimi, yeteneği olmayan bir kişinin meydana getirebilmesi hayatın olağan akışına aykırıdır. Söz konusu mimarı projenin büyüklüğü dikkate alındığında bu tür esere mimarlık konusunda yeterli eğitimi almayan birinin meydana getiremeyeceği çok aşikardır.

Davacı davalının aylık çalışanı olduğunu ileri sürmüş ise de bu konuda herhangi bir yazılı sözleşme, bordro örneği, SSK bildirimi, prim makbuzu gibi çalışanlarına ait bir belge ibraz edememiştir. Yine davacı adına davalının ortağı olan Erdoğan Kardeşler İnş. San. ve Ltd. Şti. tarafından 3 adet fatura düzenlendiği faturaların açıklama kısmına “Ankara-Gölbaşı 111177 ada-9 parsel için mimarlık hizmetlerinin yapılması” ibaresinin yer aldığı, bu faturaların davacının ticari defterlerine işlendiği ve karşılığında toplam 64.073,60 TL ödeme yapıldığı, 21.06.2018 tarihli bilirkişi raporundan anlaşılmıştır. Söz konusu belgeler dahi mimarı hizmetin davalı birleşen dosya davacısı tarafından verildiğini ispata yeterlidir.

Davacı tüm belgeleri kayıt altına aldığına göre hiç kimse kendi muvazasına da dayanamayacağından davacı ve davalı birleşen dosya davacısı arasındaki hukuki ilişkinin yüklenici-taşeron ilişkisi olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının davalı mimara kendi işyerinde teknik destek vererek yardımcı olmasıda FSEK 10/4. maddesi uyarınca teknik hizmetler veya teferruata ait yardımlar olup, eser sahipliğine iştirake esas teşkil etmez.

Mahkemece davacı tarafın tüm delilleri toplanmış tanıklar dinlenmiş usul ve yasaya göre oldukça bilimsel olarak ayrıntılı gerekçe ile değerlendirilmiş ve tartışılmış olup, dosya içerisinde bulunan delillerin niteliği, kapsamı, bilirkişi kurulu rapor ve ek raporları dikkate alındığında mahkemece eser sahibinin davalı-birleşen dosya davacısı Mimar ... olduğuna dair kabulü yerinde ve tam isabetli olup bu nedenlerle sayın çoğunluğun ilamda belirtilen (1) nolu eksik incelemeye ilişkin bozma nedenine katılamamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2009/5310, Karar No: 2010/3056, Tarih: 18.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/5310 E.  ,  2010/3056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin çok yakın dostu olan dava dışı ...’nın hatır çekleri istemesi üzerine müvekkilinin, çek karnesini kendisine vererek “al doldur” dediğini, bunun üzerine ...’nın üç adet çek doldurduğunu ve müvekkilinin imzaladığını, çeklerden 28.8.2003 tarihli olanın tarihinin ... tarafından 30.8.2003 olarak değiştirildiğini ve müvekkilinin sadece tarih kısmının üzerini paraf ettiğini, daha sonra çeklerden iki adedinin davalıya ciro edildiğini, çeklerin ödenmemesi üzerine davalı tarafından icra takibi yapıldığını ancak, 15.000.000.000.-TL meblağlı çekin tahrifatla 35.000.000.000.-TL haline getirildiğini, müvekkilinin sözkonusu çeklerden dolayı borcuna karşılık davalıya 19.338.000.000.-TL’lık mal verdiğini, 5.000.000.000.-TL’da nakit ödeme yaptığını iddia ederek müvekkilinin icra dosyasında belirtilen miktarda borcunun bulunmadığının ve gerçek borç miktarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, müvekkilinin sattığı mal bedeline karşılık dava konusu çekleri ciro yoluyla aldığını, dava dışı ...’nın oyalamaları nedeniyle çeklerin ibraz edilmediğini, daha sonra tanıdığı davacının da borcu ödeyeceğini, bankaya çeklerin ibrazının gerekmediğini söylediğini, çeklerin miktarı konusunda davacının hiçbir itirazı olmadığını,çeklerde tahrifat olduğundan bahsetmediğini, davacının olayın başından beri ... ile birlikte hareket ettiğini, müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre, dava dilekçesinde davacı, çek karnesini dava dışı ...’ya “al doldur” diyerek kendisinin verdiğini, bu şahsın çekleri istediği gibi doldurduğunu, kendisinin imzaladığını, o dönemde ...’nın samimi arkadaşı olduğunu kabul ettiği gibi bilgisi dışında değiştirildiğini iddia ettiği çekin tarihini de yine kendisinin bilgisi dahilinde değiştirilerek paraflandığını kabul ettiği, Adli Tıp raporu ile de miktardaki değişikliğin tahrifat olduğunun tespit edilemediği, davacının dava dilekçesindeki beyanları, çekteki değişikliğin davacının bilgisi dışında değiştirildiği ispat edilemediği ve takip dosyasında davacı tarafından çek miktarında değişiklik yapıldığına dair hiçbir itirazda bulunmadığı hususları nazara alındığında ... nolu çekteki miktar değişikliğinin davacının bilgisi ve rızası dahilinde yapıldığı, davacı tarafından paraflandığının kabulü gerektiği, ayrıca davacının davalıya mal teslim ettiğinin ispatlanamadığı, hatırlatılan yemin teklif hakkının davacı yanca kullanılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15768, Karar No: 2014/9669, Tarih: 09.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/15768 E.  ,  2014/9669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31163, Karar No: 2013/6989, Tarih: 21.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/31163 E.  ,  2013/6989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın eylemi sonucu mağdurun ayak bileğinde 2 (orta) derece kırık meydana gelecek şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında, 5252 sayılı yasanın 9/3. maddesi hükmü uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinin 19.12.2006 tarih ve 5560 sayılı yasa değişikliğinden önceki ve 5560 sayılı yasa ile yapılan değişiklik sonrası haline göre denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı somut olaya dair uygulaması hükmün gerekçesinde gösterilip lehe yasa karşılaştırması bu şekilde yapıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi

2) Görgü tanığı bulunmayan olayda, sanık savunması ve mağdurun aşamalarda değişmeyen beyanlarına göre önce mağdurun sanığa ... attığı ve sanığın da olayda yaralandığının anlaşılması karşısında,sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3) Hükümden önce 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562/1. maddesi uyarınca 5271 sayılı CMK'nin 231/5-14. madde ve fıkralarında öngörülen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ve soruşturma ile kovuşturması şikayete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 21/02/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6575, Karar No: 2012/8238, Tarih: 18.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6575 E.  ,  2012/8238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 24.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 17.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/755 Esas, 2012/560 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasa'nın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 24.10.2011 tarih ve 2011/2977 Esas, 2011/6393 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, ödeme emrinin kayıtlı olduğu adresten başka bir adreste Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebliğin geçerli olup olmadığının belirlenmesi için tebligat tarihinde borçlu şirketin kayıtlı adresinin tebligat yapılan adres olup olmadığı kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan öğrenilmeden ve kayıtlı adresi olmadığının bildirilmesi durumunda takibin kesinleşip kesinleşmediği saptanmadan ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanıkların ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve ... Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.