muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14870, Karar No: 2014/6744, Tarih: 18.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14870 E.  ,  2014/6744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :Sanıklar hakkında TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’in saat 12:00 sıralarında aracı ile çift yönlü yolun sağ şeridinde seyrettiği bir sırada aracını yolun sağında, yönü ters olacak şekilde banket üzerine park etmiş olup, aracı içinde bulunan sanık ... ile yolun sağ şeridi üzerinde ayakta bulunuyorken konuşmakta olduğunu gördüğü yaya ...’a çarpması sonucu yaralanmasına ve 26/09/2010 tarihinde ölümüne neden oldukları olay nedeni ile yapılan keşif sonucu alınan ve sanıkların tali kusurlu olduklarını bildiren bilirkişi raporunun hükme esas alınarak sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş, bu nedenle tebliğnamedeki (1) nolu kısa kararda sanıklar hakkındaki temel cezanın TCK’nın 85/1. maddesi yerine 86/1. maddesi ile tayin edilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, bu nedenle de tebliğnamedeki (2) nolu görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve sanık ...’in kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17828, Karar No: 2024/5150, Tarih: 23.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/17828 E.  ,  2024/5150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili Pendik ilçesi ... 1293 parsel sayılı 1.046,06 m2 yüzölçümlü taşınmazla ilgili yapılan kadastro çalışmasının 30.10.2018 tarihinde askıya çıkartıldığını, 1293 nolu parselin tamamının 643,34 m2 olarak ... Devlet Ormanı içerisinde bırakıldığını, İstanbul Anadolu 29. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/5 Esas sayılı dava dosyası ile ... 1293 parsel sayılı 1.046,06 m2 miktarlı taşınmaza ilişkin (1292 parsel ile birlikte) yargılamanın devam ettiğini, öncelikle bu davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini, bu nedenlerle 1293 nolu parselin 1.046,06 m2 olan yüzölçümünün 643,34 m2 olarak düzeltilmesine dair tespitin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle husumet yönünden değerlendirme yapılması, husumet düşmüyor ise husumetten reddine karar verilmesini talep ederek, davacılar 6292 sayılı Kanun'un 11 inci madde 10 uncu bendine göre taşınmazın yüzölçümünü düzeltme yetkisinin bulunmadığını iddia etmiş iseler de düzeltme işlemlerinin 7139 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca yapılan değişikliğe göre yapıldığını ve bu hususun 10.08.2018 tarihli tutanağın 1.sayfasında belirtildiğini, Anayasanın 169 uncu maddesinin 2 nci fıkrası gereği devletin mutlak mülkiyetinde bulunan sahalardan olduğundan mülkiyetin Hazine adına tescili gerektiğini, tüm bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle davacı ... bakımından davanın usulden reddini talep ettiklerini, dava konusu 1293 nolu parselin tamamının ... Devlet Ormanı sınırları içerisinde kaldığını, ... ormanlarındaki ilk tahditin 1942 yılında 3116 sayılı Kanun'a göre 1/10000 ölçekli krokiye dayalı olarak yapıldığını, bu çalışmalarda 1293 nolu parselin bulunduğu yerin ... ormanı sınırlarında kaldığının tespit edildiğini, daha sonra yapılan 1744 sayılı 6831 Sayılı Kanunun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun'un (1744 sayılı Kanun) ile 2 nci madde uygulamasının ise 1981 yılında kesinleştiğini, bu çalışma neticesinde 1293 nolu parselin bulunduğu yerin (103 ve 865 nolu parsel sınırları içerisinde) orman sınırları içerisinde kaldığının tespit edildiğini, 3302 Sayılı çalışmalar sırasında düzenlenen 1/5000 ölçekli orman kadastro haritalarının ve ölçü değerlerinin grafik olarak elle çizilmesi nedeniyle ... ile TKGM'nin tescil mevzuatı esasları uymadığından, hataların 3402 sayılı Kanun'un 4/13 maddesi gereğince orman kadastro haritalarına göre düzeltilip, kadastro kontrol mühendisinin yetkisi ve sorumluluğunda aktarılarak, gerekli düzeltmelerin yapıldığını, dava konusu 1293 nolu parselin yüzölçümü ve orman sınırlamasının kanun gereği kadastral değerlere uyularak yapıldığından düzeltme işlemi kadastro müdürlüğünden alınan güncel verilerine dayalı olarak yapıldığını, dava konusu yerde kesinleşmiş orman kadastrosu olduğundan, orman kadastrosu da her hangi bir mahkeme kararı ile iptal edilmediğinden, geçerli ve kesinleşmiş orman kadastrosuna göre orman sayılan alanlara ada ve parsel numarası veren ikinci kadastronun mükerrer olduğu için geçersiz sayılacağını, nitekim orman sayılan alanlarda vasfı tayin edebilecek kadastro çalışması orman kadastrosu olup, arazi kadastro ekiplerinin orman sayılan alanlara ilişkin vasıf tayin etmesinin mümkün olmadığını, tüm bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "Kartal Tapulama Mahkemesinin 1968/36 Esas, 1968/98 Karar sayılı kararı uyarınca 111 nolu parselin orman sınırlarında kalan bölümleri tespit edilerek bu kısımlar 111 nolu parselden ayrılıp orman alanında bırakılmıştır. Diğer kısımların orman olmadığına ilişkin kesin hüküm oluşmuştur. Mahkeme kararından sonra yeniden bir orman tahdit çalışması yapılmamıştır. Kesin hüküm nedeniyle 111 parselin diğer kısımları hakkında orman tahdidi içerisinde kaldığı gerekçesi ile işlem yapılamaz." gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün, davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusu esastan reddedilmiş ve iş bu karar, davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18242, Karar No: 2013/13010, Tarih: 10.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/18242 E.  ,  2013/13010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi sıfatıyla

vekili Av....

Dava Türü : İşe İade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli neden olmadan feshedildiğini, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığını belirterek; feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının çalıştığı teknik müdür yardımcılığı kadrosunun iptal edilmiş olduğunu ve davacının başka bir birimde çalışma olanağı bulunmadığından işletmesel nedenle fesih yapıldığını, feshin geçerli nedene dayandığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı işçinin çalıştığı kadronun iptali nedeniyle iş akdinin feshedildiği, alınan bu kararın yönetim hakkı ve işletmesel karar alma özgürlüğü kapsamında olduğu, davacının başka bir birimde çalıştırılması imkanı bulunmadığı gibi başka bir işçinin de aynı kadroda işe alınmadığı, bu haliyle işverenin bu kararı tutarlı şekilde uyguladığı (tutarlılık), işverenin fesihte keyfi davranmadığı (keyfilik) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olduğu (ölçülülük -feshin son çare olması) bu hususların bilirkişi raporları, tanık beyanları ve dosyaya celp edilen belgelerden açıkça anlaşıldığı, bununla beraber davacının feshin işletmesel sebep dışında başkaca bir sebeple de gerçekleştiği hususunu da somut ve inandırıcı delillerle ispat edemediği gerekçesiyle sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararları, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak, gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işveren tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında

işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Girişim özgürlüğü kapsamında serbestçe işletmesel karar alan, bu işletmesel kararı şekil açısından 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesi, esas yönünden ise aynı Yasanın 18, 20, 21 ve 22. maddeleri uyarınca yukarıda açıklanan ilkeler kapsamında denetime tabi tutulan işverenin, ileri sürülmediği veya taraflar arasında bu konuda ayrıca bir düzenleme bulunmadığı sürece işgücü fazlalığı nedeni ile işten çıkarılacak işçilerin seçiminde bir kritere tabi tutulması yasal olmayacaktır. İşten çıkarılacak işçilerin seçiminde taraflar arasında bir bireysel veya toplu ya da sözleşme eki iç yönetmelik hükmü var ise, işverenin bu hükümlere uyup uymadığı, keza işveren hiçbir iddia ve sözleşme hükmü olmadan çıkarılan işçilerin seçiminde bazı kriterleri dikkate aldığını, örneğin emekliliği gelenleri veya performansı yetersiz olanları seçtiğini savunmuş ise, bu savunması tutarlılık denetimi kapsamında denetime tabi tutulmalıdır. Feshin geçersizliğini iddia eden işçi, işverenin kendisini işten çıkarırken, keyfi olarak davrandığını, kendisinin seçilmemesi gerektiğini ileri sürerse, bu iddiası da keyfilik denetimi kapsamında incelenmelidir.

Somut olayda; işletmenin pozisyon değişikliğine ve davacının görev tanımına ilişkin herhangi bir işletmesel kararının bulunmadığı hususunun davalının kabulünde olduğu da dikkate alındığında mahkemenin kabulüne uygun olarak her ne kadar işletmesel kararın dengeli ve tutarlı uygulandığı kabul edilmiş ise de davacının Teknik Müdür iken (Teknik) Müdür Yardımcısı görevine getirildiğinde hangi yetkilerin kendisine verildiği hususuna açıklık getiren yazılı herhangi bir belge ve görev tanımının bulunmadığı, işletmesel kararın ayrıca yazılı yapılarak davacıya tebliğ edilmediği hususu da dikkate alınarak davacının pozisyonunun ne olduğu hususlarına tam bir açıklık getirilmeden eksik inceleme ile işe iade davasının reddi yönünde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.07.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6437, Karar No: 2020/11657, Tarih: 17.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/6437 E.  ,  2020/11657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Suçta kullanılan tahsisli beylik tabancasının idareye teslimi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkeme tarafından verilen hüküm Yüksek Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 26.02.2014 gün ve 2012/4461 E., 2014/2354 K. sayılı ilamı ile bozularak, mahkemece usul ve yasaya uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra sanık hakkında yeniden hüküm kurulması yerine, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin sanığın temyiz talebini reddettiğinden bahisle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığında karar verilmesi;

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nun 321 ve 326 . maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2198, Karar No: 2024/8342, Tarih: 10.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/2198 E.  ,  2024/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2855 E., 2021/1246 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 30. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/1116 E., 2019/285 K.

Taraflar arasında meslek hastalığından kaynaklı tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı davalı yanında 08.11.2002- 27.08.2007 arasında cam pudralama bölümünde çalışması nedeniyle müvekkilinde pnömokonyoz ve orta dereceli obstrüktif SFT bozukluğu tespit edildiğini, bu rahatsızlığı nedeniyle %67,06 oranında sürekli iş göremezlik oranı tespit edildiğini, işyerinde yeterli havalandırma, uygun maske verilmemesi ve sağlık tarması yapılmaması nedeniyle işverebin kusurlu olduğunu beyanla iş gücü kaybından kaynaklı fazlaya ilişkin talep hakkı saklı 1.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın meslek hastalığının tespit edildiği rapor tarihi olan 15.04.2008 tarihinden itibaren faiziyle tahsilini talep etmiş, yargılamanın devamında maddi tazminat istemini 209.256.57 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkili işyerinden önce uzun yıllar gaz altı kaynak ve kazan kaynak işlerinde çalıştığını bu rahatsızlığının önceki işyerlerinde çalışmasından kaynaklı olduğunu, kullanılan malzemenin saf kalsiyum karbonat olup rahatsızlığa sebep olmadığını işyerinde gerekli havalandırma önlemlerinin alındığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkili işyerinden önce uzun yıllar gaz altı kaynak ve kazan kaynak işlerinde çalıştığını bu rahatsızlığının önceki işyerlerinde çalışmasından kaynaklı olduğunu, kullanılan malzemenin saf kalsiyum karbonat olup rahatsızlığa sebep olmadığını işyerinde gerekli havalandırma önlemlerinin alındığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; "Yapılan araştırma ve inceleme sonucunda; dava konusu uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olduğu, davacının 10.04.2007 tarihinde malul kaldığı ve meslekte kazanma gücü kaybının %67,6 oranında olduğu, meslek hastalığının meydana gelmesinde %15 oranında müterafik kusurunu ile %5 orannında kaçınılmazlık kusuru bulunduğu, kaçınılmazlık kusurunun %60'ından işverenin sorumlu olduğu da dikkate alınarak meslek hastalığının meydana gelmesinde işveren kusurunun %83 oranında olduğu, aldırılan hesap bilirkişisi raporuna göre davacının karşılanmamış gerçek zararının 264.196,53 TL olduğunun tespit edildiği, taleple bağlı kalınarak 209.526,57 TL maddi tazminatın hüküm altına alınması gerektiği, ayrıca davacının olay tarihinde 35 yaşında olduğu, maluliyetinin %67,6 olduğu ve %15 oranında kusurlu olduğu da göz önüne alındığında, olaydan duyduğu üzüntü ve elem derecesi, paranın alım gücü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, davacının yaşı, bedensel bütünlük veya vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasız olup, bu objektif ölçülere göre tarafların meslek hastalığının meydana gelmesindeki kusur durumları göz önüne alındığında takdiren 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verildiği" gerekçeleriyle davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusura itiraz ettiklerini, davacının daha önce çalıştığı yerlerden ciğerinin etkilendiğini, işe girişte bu durumun tespit edildiğini, davacının sigara içen birisi olduğunu, %15 kusurun az verildiğini, davacının ücretinin asgari ücret olduğunu, yine ilk peşin sermaye değerinin güncellenmediğini, manevi tazminatın fahiş olduğun beyanla kararın kaldırılması talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç