muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1270, Karar No: 2013/248, Tarih: 21.05.2013

6352 sayılı Kanun ile maddede yapılan değişiklikle suç rüşvet suçu gibi bir karşılaşma suçuna dönüştürülmüş, işinin gördürülmesi karşılığında veya gördürüleceği beklentisiyle menfaat sağlayan kişi de suçun faili olarak kabul edilmiştir.

Başlangıçta maddedeki suç yönüyle teşebbüs hükümlerinin uygulanması kabul edilmişken, 6352 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle maddenin ikinci fıkrasında, menfaat temini konusunda anlaşmaya varılması halinde dahi, suç tamamlanmış gibi cezaya hükmolunacağı kararlaştırılmıştır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Başlangıçta maddedeki suç yönüyle teşebbüs hükümlerinin uygulanması kabul edilmişken, 6352 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle maddenin ikinci fıkrasında, menfaat temini konusunda anlaşmaya varılması halinde dahi, suç tamamlanmış gibi cezaya hükmolunacağı kararlaştırılmıştır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Aşamalarda değişmeyen, tutarlı ve samimi katılan anlatımları, katılan ile sanıklar arasında yapılmış olan konuşma içeriklerine ilişkin dosya içerisinde bulunan çözümlemeler, katılan tarafından alınmış olan üç adet uçak bileti ile sanıkların birbirleriyle ve katılanla sık sık telefon görüşmesi yaptıklarına ilişkin iletişimin tespitı raporları gözönüne alındığında; katılanın davasının görüldüğü mahkemede katip olan ve katılanı adliyedeki başka davaları nedeniyle tanıyan sanık Kamer'in, davasının reddedilmesi üzerine katılanın neden davanın bu şekilde sonuçlandığını sorması sonrasında, mesai haricinde yanında çalıştığı, turizm işiyle uğraşan ve aynı zamanda sanık hakim Aydın 'in de arkadaşı olan sanık Nurettin ile katılanı tanıştırması, bir araya geldiklerinde katılanın ekonomik durumunu öğrenmeleri, temyiz istemi reddedilmiş olan katılan üzerinde davaya bakan hakimin tashihi karar aşamasında dosyayı Yargıtay'da katılan lehine bozdurulabileceği kanaati oluşturmaları, daha sonra da katılanı davaya bakan sanık hakim Aydın ile tanıştırıp, hep birlikte dosyanın tashihi karar aşamasında Yargıtay'da lehine bozdurulabileceği kanaati oluşturmak suretiyle katılandan menfaat temininin kararlaştırılması, bu amaçla sanık hakimin katılandan bu işin çözümü için 600.000 Euro talep etmesi, ancak sanık hakimin paranın diğer sanıkların bilgisi olmaksızın kendisine verilmesini talep etmesinin, dosya içerisinde bulunan katılanın sanıklar ile aynı ortamda ve telefonda yaptığı görüşmeleri cep telefonuna kayıt etmek suretiyle elde ettiği ve Ceza Genel Kurulunca hukuka uygun olduğu kabul edilen yaklaşık 60 sayfalık çözümleme kayıtlarından anlaşılması, diğer sanıkların da paranın mutlaka yanlarında sanık hakime verilmesini istemeleri nedeniyle kendisini kandıracakları düşüncesine kapılan katılanın parayı vermeyip sanıklar hakkında şikayetçi olması şeklinde gerçekleştiği anlaşılan olayda, 5237 sayılı TCK'nun 6/1-c maddesi uyarınca kamu görevlisi olan sanık Aydın 'ın eyleminin, görevine girmeyen veya yetkili olmadığı bir işi yapabileceği veya yaptırabileceği kanaati uyandırarak yarar sağlama suçunu oluşturduğunun kabulünde, sanık Nurettin'in ise; bağlılık kuralının düzenlendiği aynı kanunun 40/2. maddesi uyarınca eylemden azmettiren sıfatıyla suça iştirakten sorumlu tutulmasında ve katılanın kendisinden istenilen parayı sanıklara vermemesi nedeniyle de eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile uygulama yapılmasında suç ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan kanuni düzenleme gözetildiğinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Diğer taraftan, Yargıtay tarafından karara bağlanan bir dosyaya kanuni olmayan yöntemlerle müdahale edilme çabalarının "haksız bir işin gördürülmesi" kapsamında kaldığı gözönüne alındığında, maddenin ilk halinde temel hapis cezasının alt sınırı bir yıl iken, 6352 sayılı Kanunun 89. maddesi ile yapılan değişiklikle iki yıla çıkarılması, adli para cezasının üst sınırının 730 günden 5000 güne yükseltilmesi, failin kamu görevlisi olması halinde cezanın yarı oranında artırılacağı düzenlemesinin kabul edilmesi, önceki düzenlemede teşeşbüs hükümlerinin uygulanması mümkün iken, 6352 sayılı Kanunla yapılan değişik ile menfaat temini konusunda anlaşmaya varılması halinde dahi, suç tamamlanmış gibi cezaya hükmolunacağının hüküm altına alınması nedenleriyle yeni kanuni değişikliğin aleyhe olduğu, bu itibarla, sonradan yürürlüğe giren kanuni değişikliğin sanıklar lehine hükümler içermediği ve Özel Daire hükmünün isabetli olduğu anlaşıldığından, sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan Özel Daire hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi A.Kınacı; "Aynı davayla ilgili Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.06.2011 tarihli 2010/187- 2011/131 sayılı bozma kararına yazdığım karşı oy gerekçemde belirttiğim nedenlerle;

a)Katılanın, hâkim veya Cumhuriyet savcısı tarafından verilmiş bir karar bulunmadığı halde, sanıklarla birlikte olduğu ortamdaki konuşmaları ve sanıklarla yaptığı telefon görüşmelerini 5 ayı aşkın süreyle kayda alması 'hukuka aykırı olarak elde edilmiş delil' niteliğinde olup, bu kayıtların hükme esas alınması mümkün değildir.

b) Sözü edilen kayıtlara dayanılarak verilen mahkûmiyet hükümleri yasaya aykırıdır.

c)Sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin bozulması gerektiği görüşündeyim.

Sonuç olarak; hükümlerin onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum" düşüncesiyle,

Diğer bir Genel Kurul Üyesi de, benzer görüşlerle karşı oy kulanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 07.03.2012 gün ve 5-2 sayılı hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7388, Karar No: 2017/3109, Tarih: 07.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7388 E.  ,  2017/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 25.06.2015 gün ve 4071 Esas, 4923 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, şikayete konu sıra cetvelinin birinci sırada şikayet olunana ait Tavşanlı İcra Müdürlüğü'nün 2010/4258 E. sayılı dosyasına, ikinci ve üçüncü sırada ise müvekkili bankaya ait Kütahya 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3122 E. ve 210/3125 E. sayılı dosyalarına yer verildiğini, bedeli paylaşıma konu araca müvekkilinin dosyalarından 02.02.2011 tarihinde haciz konulduğu halde, bu hacizlerin dikkate alınmadığını, hacizlerin 5411 sayılı Kanun'un amir hükümleri gereği kamu haczi olduğundan düşmediğini, geçerli olan bu hacizlerin birinci sırada yer alması gerektiğini, sıra cetvelinin hatalı olduğunu ileri sürerek, iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin haczinin düştüğünü, sıra cetvelinin doğru olduğunu, şikayetin süresinde yapılmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemenin 18.11.2013 tarih ve 2013/93 E., 2013/161 K. sayılı ilamı ile şikayetin reddine dair kararın şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 25.06.2015 tarih ve 2015/4071 E., 2015/4923 K. sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29617, Karar No: 2010/34188, Tarih: 21.12.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/29617 E.  ,  2010/34188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere,mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5.maddesi gereğince beraat eden ve kendisini Avukat ile temsil ettiren sanık yararına hükmolunan dilekçe yazım ücretinin hazine aleyhine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görelmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, "120 YTL dilekçe yazım ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine" karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6867, Karar No: 2022/721, Tarih: 08.02.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/6867 E.  ,  2022/721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 08/02/2022 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

21,40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20826, Karar No: 2012/23081, Tarih: 19.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20826 E.  ,  2012/23081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz. Davacı ... 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4910, Karar No: 2018/14600, Tarih: 03.07.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/4910 E.  ,  2018/14600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup davalıların kararı temyiz etmesi üzerine eksik harçların tamamlanması için İlk Derece Mahkemesince muhtıra çıkarılmıştır. 02.04.2018 tarihli İlk Derece Mahkemesinin Ek kararı ile davalıların muhtıra gereğinin yerine getirilmediği gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Ek karar taraflara usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmiş, ancak ek karar temyiz edilmemiştir.

Ek Karar usulünce temyiz edilmediğinden; usulüne uygun bir temyiz talebi olmadığından dosyanın İlk Derece Mahkemesine İADESİNE, 03.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/600, Karar No: 2010/260, Tarih: 20.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/600 E.  ,  2010/260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Uyuşmazlık köy boşluğu olarak kadastro harici bırakılan yerin tescili istemine ilişkindir.

Bu durumda temyiz incelemesi dairemizin görevi dışında bulunduğundan dosyanın görevli Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6362, Karar No: 2012/7760, Tarih: 09.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6362 E.  ,  2012/7760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nin beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 30.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 30.01.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0217 Esas, 2012/871 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine

göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 30.11.2011 tarih ve 2011/7127 Esas, 2011/8241 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın yetkilisi ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5337, Karar No: 2016/4536, Tarih: 16.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/5337 E.  ,  2016/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın “İlk mühürleme zaptının tutulduğu tarihte iş yerinin açık olmadığı halde tutanak tutulduğu, bunun üzerine belediye başkan yardımcısı olan Adnan isimli şahsın yanına gittiği,....'in zabıtalara iş yerinin faaliyete geçmediği halde niçin mühürlediklerini sorması üzerine görevlilerin başbakanlıktan gelen bir yazıdan bahsettikleri, konuşma sonrasında ....'in herhangi bir belge vermeden iş yerini açabileceğini söylemesi üzerine bu söze güvenerek gidip iş yeri açtığı” yönündeki savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından sanığın savunmasında adı geçen belediye başkan yardımcısının açık kimlik bilgilerinin tespit edilmesi ve tanık olarak beyanına başvurulmasından sonra 24.09.2012 tarihli mühürleme, 25.09.2012 tarihli mühür bozma tutanakları içerikleri ve tüm dosya kapsamı ile birlikte sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2090, Karar No: 2018/7616, Tarih: 04.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2090 E.  ,  2018/7616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23/11/2016 tarih ve 2015/1384 E. - 2016/1247 K. sayılı kararın davalı şirket kayyım ve fer'i müdahil vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esasatan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce verilen 23/02/2017 tarih ve 2017/61-2017/64 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kayyımı ve fer'i müdahil vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin iki ortaklı limited şirketi olduğunu, müvekkilinin ve diğer ortağın eşit hisseye sahip ve münferiden yetkili müdürler olduğunu, davalı şirketin 2012 ve 2013 yılı yıllarına ait olağan genel kurulunun 03.06.2014 tarihinde gerçekleştirildiğini, genel kurulun çağrısız yapıldığını, genel kurul tutanağında müvekkiline ait olarak görünen imzasının sahte olduğunu ileri sürerek 03.06.2014 tarihli genel kurulun yok hükmünde ve batıl olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin müdürlerinin görev süresinin dolduğu, bu nedenle şirketin organsız kaldığı gerekçesi ile 23.11.2016 tarihli duruşmada verilen ara karar ile SMM ...'nun davalı şirket temsil kayyımı olarak atanmasına karar verilmiştir.

Davalı kayyımı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Feri müdahil vekili, genel kurulun usulüne uygun icra edildiğini, ...'nın 445. maddesine göre davanın 3 aylık hak düşümü süresinde açılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, ceza dava dosyasındaki kriminal raporda ve grafoloji uzmanından alınan raporda dava konusu yapılan 03/06/2014 tarihli hazirun cetvelindeki imzanın davacının eli ürünü olmadığının belirlendiği, genel kurulda davacı ortak hazır bulunmuş gibi sahte işlemle genel kurulun gerçekleştirildiği, pay sahibinin genel kurula katılma hakkını ortadan kaldıran kararların batıl olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı şirketin 03/06/2014 tarihli genel kurulunun batıl olduğunu tespitine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı şirket kayyımınca ve feri müdahil vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Karara karşı davalı şirket kayyımınca ve feri müdahil vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu 03.06.2014 tarihli olağan genel kurulun çağrısız olarak yapıldığının ihtilafsız olduğu, davacı tarafın imzasının davacının eli ürünü olmadığı, bu durumda alınan kararların yok hükmünde olduğu, yok hükmündeki bir işleme sonradan icazet verilmesi mümkün olmadığı gibi, yokluğun ileri sürülmesi dürüstlük kuralına aykırılık olarak değerlendirilemeyeceği, İlk Derece Mahkemesince yokluk durumunun varlığına rağmen butlana karar verildiği, fakat istinaf sebepleri ve davacı tarafın istinaf yoluna başvurmamış olması nedeniyle bu hususun kararın kaldırılması veya düzeltilmesi sebebi yapılmadığı, zira yokluk, mahiyeti itibariyle butlana nazaran daha ağır bir hukuki durum olduğu, istinaf edenin aleyhine sonuç doğuracak şekilde karar verilemeyeceği gerekçesi ile davalı kayyımı ve feri müdahil vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı kayyımı ve feri müdahil vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kayyım ve fer'i müdahil vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kayyım ve fer'i müdahilden ayrı ayrı alınmasına, 04/12/2018 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.