muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7016, Karar No: 2023/4366, Tarih: 03.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7016 E.  ,  2023/4366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1475 E., 2023/1546 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/1450 E., 2023/352 K.

Taraflar arasındaki baba ile çocuk arasında daha önce kurulmuş olan kişisel ilişkinin kaldırılması olmadığı takdirde azaltılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kişisel ilişkinin kaldırılması talebinin reddine, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde özetle; davalı babanın çocuk doğduğundan itibaren hiçbir zaman ilgilenmediğini, 21.03.2022 tarihine kadar kişisel ilişki kurmadığını, yaz döneminde çocuğu aldığında davalının çocuğu kendisine teslim ettiğinde kolunda morluklar bacağında kızarıklıklar gördüğünü, müşterek çocuğun morluğu davalının yaptığını söylediğini, bu konuda şikayetçi olduklarını, çocuğun güven kaybı yaşadığını ve babasına gitmek istemediğini, davalının kişisel ilişki kararını kötüye kullandığını ve ortak çocuğun davalının kendisine ayakkabı ile vurduğunu söylediğini iddia ederek müşterek çocuk ile davalı babası arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını aksi kanaatte kısıtlanmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının fiili livata iddiası nedeni ile yapılan soruşturmada takipsizlik kararı verildiği, dosya kapsamı itibariyle davacının iddialarını destekler bir delilin bulunmadığı Mahkemece aldırılan sosyal inceleme raporunda çocukla davalı arasında bir yetişkin ile birlikte yatılı olmadan kişisel ilişki kurulmasının çocuğun yüksek yararına olacağını bildirildiği, ayrıca davalının sosyal inceleme raporunda alınan beyanında ortak çocukla toplum içinde saatli olarak görüşmek istediğini beyan ettiği gözetilerek, baba ile müşterek çocuk arasında kurulan şahsi ilişkinin kaldırılması şartları oluşmadığından davacının baba ile müşterek çocuk arasındaki şahsi ilişkinin kaldırılması talebinin reddine, baba ile müşterek çocuk arasındaki şahsi ilişkinin azaltılması talebinin kabulü ile; davalı baba ile müşterek çocuk Fatma Ceylin arasında her ayın 2. haftası Cumartesi günü sabah saat 11.00'den aynı gün öğlen saat 12.00'ye kadar bir yetişkin gözetiminde şahsi ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı asıl dilekçesinde özetle; davalı babanın çocuğu ve kendisini tehdit ettiğini, dosya kapsamında belirttiği nedenlerle çocuğu ile babanın görüşmesini istemediğini belirterek kişisel ilişkinin tamamen kaldırılması talebiyle kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların 25.09.2014 tarihinde evlendikleri, 15.06.2016 tarihinde boşandıkları, bu evliliklerinden Fatma isimli çocuklarının olduğu, davalı babanın müşterek çocuğun doğumundan sonraki ilk bir kaç yıl çocukla görüşmek için girişimde bulunduğu, sonrasında davalının 2022 yılı mart ayına kadar çocuğu görme girişiminde bulunmadığı, 2022 mart ayından sonra ayda iki defa yatılı olarak görüştükleri, çocuğun kolunda ve bacağında morluklar oluşması nedeniyle davacı kadının davalı hakkında şikayetçi olduğu, halen söz konusu soruşturmanın devam ettiği, uzman raporunda yatısız kişisel ilişki düzenlenmesinin uygun olacağının belirtilmesi, davalı hakkında devam eden savcılık soruşturmasının sonucunun henüz belli olmaması hep birlikte değerlendirildiğinde çocuk ile baba arasında yatısız şekilde kişisel ilişki kurulması ve süresinin yerinde olduğu gerekçesi ile davacının istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asıl temyiz dilekçesinde özetle; babanın çocuğu ve kendisini öldürmekle tehdit ettiğini, babanın çocuğa yönelik fiziksel şiddeti ve ceza soruşturmasına konu davranışları nedenlerle çocuğu ile babanın görüşmesini istemediğini belirterek kişisel ilişkinin tamamen kaldırılması talebiyle kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı baba ile ortak çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirir olguların ispatlanıp ispatlanmadığı, boşanma davasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılarak yeniden yapılan düzenlemenin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı anne tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1238, Karar No: 2025/2001, Tarih: 14.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/1238 E.  ,  2025/2001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 01.10.2024

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2023/135 E., 2024/38 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 01.10.2024 tarihli ek karar ile davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; Bölge Adliye Mahkemesince verilen, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 01.10.2024 tarihli ek karara ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesinde, temyiz edilemeyen kararlar düzenlemesinin yer aldığı, 362/1-(c) hükmü uyarınca "Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar..." şeklindeki düzenleme karşısında, anılan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemeyen kararlardan olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak karar verilmesi ve işbu karara karşı yapılan temyiz başvurusuna ilişkin, temyiz başvuru dilekçesinin reddine yönelik ek karar verilmesi doğru olup, anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 346/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Belirtilen nedenlerle; temyiz başvuru dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesince verilen 01.10.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11434, Karar No: 2017/1932, Tarih: 23.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/11434 E.  ,  2017/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalıların müvekkilinin çocukları olduğunu, davalılardan ...' ve ... den aylık olarak 500,00 TL çocukları ... ve ... den 200,00 TL yargılama süreci boyunca tedbir nafakası ve hükümle birlikte yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir .

Mahkemece"... Davacının kendisine ait evde aleyhlerine dava açtığı ... ve ...ile beraber ikamet ettiği ,kocasından kalan emekli maaşını kızı ile beraber aldığı, ... İlçesi ... Köyünde 50 parsel numaralı tarla vasfındaki taşınmazda hisse sahibi olduğu, dinlenen tanıkların beyanlarından ,davacının eşinden kalan taşınmazları davalı oğlu ... ile beraber ektiği ve gelirlerini aldıkları, almış oldukları traktörü davalı kızı ... üzerine yaptıkları ve hayatın olağan akışı nazara alındığında bu traktörü kendi işleri için kullandıkları anlaşılmakla, davacının HGK'nın yukarı açıklanan ilamındaki yoksul kavramına girmeyeceği... " gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; sözkonusu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) TMK.nun 364.maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir. Yardım nafakasına hükmolunması için nafaka talep edenin zaruret içinde bulunması ve bu halin devam etmesi gerekir.

Somut olayda davacı; davalı ...'nin PTT Müdürlüğünde memur olarak çalışmakta olduğunu, kendisinin ise herhangi bir tarla işlememekte olduğunu, kendisinin aylığının eşinin hazine tarlasındaki borçlarına kesilmekte olduğunu, kendisinin muhtaç olduğunu, çocuklarının kendisini bu haliyle mahkemeye çıkardıklarını, davalı çocuklarının 100,00 TL vermiş olsalardı kendisinin bu duruma düşmeyeceğini, eşinden kalan aylığın kendisinin yaşlılığı, bakıma muhtaç olması ve hastane masrafları nedeniyle yetersiz kaldığını beyanla nafaka talebinde bulunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de; davacı hakkındaki sosyo ekonomik durum araştırması yetersiz olup, davacının eşinden aldığı net maaş miktarı, eşinden kalan tarlalardan bir geliri olup olmadığı; davacıya eşinden kalan maaş üzerinde çekilen kredilerin murisin borcu için çekilip çekilmediği ve kredi kesintilerinden sonra davacının eline geçen net maaş miktarı hususunun tam olarak tespitiyle (TMK 4.maddesi) hakkaniyet ilkesi de gözetilerek sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetsiz olup bozmaya gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/774, Karar No: 2018/1504, Tarih: 01.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/774 E.  ,  2018/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (üç kez), tehdit, hakaret

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (üç kez) mahkûmiyet, diğer atılı suçlardan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 27.02.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılanların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9588, Karar No: 2020/2544, Tarih: 08.07.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9588 E.  ,  2020/2544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davalarda sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, ... tarafından açılan karşı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı, birleşen davada davacı ... ve asıl ve birleşen davalarda davalı ..... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili,..... 05.09.2012 tarihinde sıra cetveli düzenlendiğini, müvekkilinin amme alacağının 35.066,40 TL olarak belirlendiğini, oysa davalı borçlu ...’ın sahibi olduğu şirketlerin de müvekkiline vergi borçlarının bulunduğunu, kanun gereğince şirket yetkililerinin tahsil imkanı bulunmayan şirket vergi borçlarından da sorumlu olduklarını, sadece borçlunun kişisel vergi borcu için taşınmaza haciz konulmadığını, toplam amme alacaklarının 1.914.092,18 TL olmasına rağmen sıra cetveline 35.066,40 TL dışındaki alacağın dahil edilmediğini, bu durumun usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalı kamu kurumlarının hacizlerinin zamanaşımına uğradığını, İİK’nın 106 ve 110 maddeleri uyarınca süresinde satış talep etmediklerini, bu nedenle davalıların hacizlerinin düştüğünü ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalılar ..... ve ... vekilleri, asıl davanın reddini istemiştir.

Birleşen dosyada davalılar .... ve ...... vekilleri, birleşen davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, asıl ve birleşen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, birleşen dava yönünden yapılan değerlendirmede davalı borçlunun taşınmazına haciz konulması ile birlikte davalı kurumların zamanaşımı süresinin kesildiği, kurum alacaklarının zamanaşımına uğramamış olduğu, 6183 sayılı Yasa’da amme alacağı için haciz tatbikinden sonra satış isteme için süre öngörülmediği, asıl dava yönünden yapılan değerlendirmede davacı ... dairesinin şirket ortağından önce asıl mükellef şirketler hakkında ödeme emri düzenlediği ve takip yaptığı, davacı tarafından yapılan işlemlerin 6183 sayılı Yasa’nın mükerrer 35 ve 57. maddesine uygun olduğu gerekçesiyle, birleşen davanın reddine, asıl davanın kabulü ile sıra cetvelinde satış bedeli olan 233.399,86 TL’nin asıl davada davacıya ayrılmasına karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili ve asıl ve birleşen davalarda davalı .... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin ve asıl ve birleşen davalarda davalı ..... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili ve asıl ve birleşen davalarda davalı .... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin ve asıl ve birleşen davalarda davalı ..... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin ve asıl ve birleşen davalarda davalı ...... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının asıl davada davalı, birleşen davada davacı ...'tan alınmasına, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca asıl ve birleşen davada davalı .... harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3, Karar No: 2022/397, Tarih: 02.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/3 E.  ,  2022/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ceza Dairesi

. 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2018 tarihli ve 101-156 sayılı kararıyla sanıklar ... ve ...’ın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna; sanıklar ..., ... ve ...’in silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddesi delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 63. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna ilişkin hükümlere yönelik, sanıklar müdafileri tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine duruşmalı olarak yapılan inceleme sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 04.02.2019 tarih ve 2125-325 sayılı kararıyla sanıkların beraatlerine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcılığınca yapılan temyiz başvurusu üzerine dosyayı inceleyen (Kapatılan) Yargıtay 16. Ceza Dairesince 13.01.2020 tarih ve 5421-44 sayı ile, Cumhuriyet savcılığınca süresinden sonra temyiz talebinde bulunulduğundan temyiz taleplerinin reddine karar verilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.04.2020 tarih ve 42190 sayı ile;

''...Bölge Adliye Mahkemeleri ceza daireleri tarafından verilen hükümler kural olarak temyize tabidir (CMK 286/1). Bu genel kuralın istisnaları CMK'nın 286/2 maddesinde sayılmak suretiyle belirtilmiştir. Temyiz eden, temyiz sebeplerinin temyiz başvurusunda göstermek zorundadır (CMK 294/1). Temyiz süresi hüküm yüzüne karşı açıklananlar yönünden tefhim tarihinden, yoklukta karar verilenler yönünden ise tebliğ tarihinden itibaren onbeş gündür. Bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunduğu halde temyiz sebeplerini bildirmeyenler için CMK'nın 295.maddesinde temyiz süresinin bitiminden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlamak üzere yedi günlük bir ek süre verilmiştir. Bu ek süre yasa koyucu tarafından hak kayıplarını önlemeye matuf konulan bir süredir. Bu özelliği itibariyle herhalde temyiz süresini daraltan değil fakat özellikle sebep bildirme zorunluluğu bakımından bu süreyi genişleten bir etkiye sahiptir.Somut olayda duruşma açılarak verilen bu karara karşı karar tarihi olan 04/02/2019 günü ... Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından sanıklar aleyhine müddeti muhafaza talebi ile temyiz kanun yoluna başvurulmuştur. Gerekçeli kararın Cumhuriyet Savcısına görüldüye gitme tarihi 11/02/2019 günü olup, Cumhuriyet Savcısı tarafından 22/02/2019 temyiz gerekçelerini içeren temyiz dilekçesi verilmiştir. Yüksek Daire gerekçeli kararın onaylanarak Cumhuriyet Savcısının UYAP görüldü ekranına düştüğü tarihi esas alarak yedi günlük süreyi belirlemiş ve bu süreden sonra verilen temyiz sebeplerini gösterir temyiz dilekçesini nazara almayarak temyiz isteminin sebep gösterilmemesi gerekçesi ile reddine karar vermiştir.Tefhimle 04/02/2019 günü temyiz süresinin işlemeye başladığı ve sürenin 19/02/2019 günü sona erdiği, Cumhuriyet Savcısının 04/02/2019 günü temyiz sebeplerini içermeyen bir müddeti muhafaza dilekçesi ile hükmü temyiz etmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi gerekçeli kararını 11/02/2019 günü onaylayarak Cumhuriyet Savcısına UYAP sistemi üzerinden göndermiştir. CMK'nın 295. maddesinde yazılı sürenin bu tarihten itibaren başladığı kabul edildiğinde Cumhuriyet Savcısının temyiz sebeplerinin bildirme süresinin 18/02/2019 günü bittiği, oysa ki hala hükmün temyiz süresinin sona ermediği, bu durumda ek sürenin temyiz süresinden önce bitmesi gibi çelişik ve yasal düzenlemenin ruhuna aykırı bir durumun ortaya çıktığı, bu itibarla Yüksek daire uygulamasının somut olay bakımından bir hak ve yetkiyi daraltıcı etki yaptığı kanaatine varılmıştır. Bu nedenle Cumhuriyet Savcısının 22/02/2019 günlü temyiz sebeplerini içeren dilekçesinin, temyiz süresinin bitim tarihi olan 19/02/2019 esas alınarak yapılan hesaplamada CMK'nın 295. maddesinde yazılı yedi günlük ek süre içinde olduğu kabul edilerek temyiz isteminin esastan incelenmesi gerektiği düşüncesi ile Yüksek Dairenin temyiz isteğinin reddine dair kararına itiraz etmek gerekmiştir. (Sanıklar ... ve ... hakkındaki kararlar itiraz kapsamı dışındadır'' görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur