muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12511, Karar No: 2022/4016, Tarih: 09.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12511 E.  ,  2022/4016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

02.12.2016 günlü Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı yasa ile değişik 6100 sayılı Kanun'un geçici 4. maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Mahkemece, Dairemizin 15.04.2021 tarih 2020/4642 E. ve 2021/5638 K. sayılı bozma ilamına karşı önceki kararda kısmen direnilmiş, kısmen direnme kararı davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 14/3. maddesi uyarınca kamulaştırma davalarında paydaşlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı yoktur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 78.630.00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu nedenle; davalı ... dışındaki davalılar yönünden davacı idare vekilinin ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verildikten sonra adı geçen davalı yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyadaki kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; yan ürün gelirlerinin ortalama üretim masrafından düşürülmesi nedeniyle buğday samanı münavebeye dahil edilmeyerek dava konusu taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer tespit edilmesinde isabetsizlik bulunmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kısmen direnme kararı yerindedir.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davalılar yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce verilen hüküm, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 78.630.00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 78.630.00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu nedenle; davalı ... dışındaki davalılar yönünden davacı idare vekilinin ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verildikten sonra adı geçen davalı yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Mustafakemalpaşa İlçesi, Çeltikçi Mahallesi, 931 ve 932 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı bir kısım davalılar vekili ile davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun davalılar yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden kabulü ile yan ürün gelirleri ortalama üretim masrafından düşülmesi nedeniyle buğday samanı münavebeye dahil edilmeyerek hesaplanan bedeline hükmedilmek ve karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi yönünden hükmün düzeltilmek suretiyle 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8.Hukuk Dairesi'nin 2021/1146 E. - 2021/1685 K. sayılı ilamının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi gereğince DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9259, Karar No: 2016/6078, Tarih: 31.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/9259 E.  ,  2016/6078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dairede temyiz incelemesi yapılan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/187 E. - 2015/117 K. sayılı dava dosyası içinde bulunan tapu kayıtları ve belgelerden; ... Yönetiminin; 23.09.1980 tarih 14 sıra nolu tapu kaydının malikleri olan ... mirasçıları ile ... aleyhine, anılan tapunun hukuki değerini yitirdiğini, orman sayılan yerlere ilişkin olduğunu ileri sürerek tapunun geldi ve gittilerinin iptaline karar verilmesi istemiyle dava açtığı, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı kararıyla "...dava edilen yerin tapu miktarından çok fazla olduğu, davalı yer üzerinde ...'ın ... Kanununa muhalefet suçundan cezalandırıldığı yine ... Sulh Ceza Mahkemesinin 1982/46 E. - 1986/72 K. sayılı dosyasında ... ve ... hakkında açılan davada ...'ın cezalandırılmasına karar verildiği, temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği, anılan dosyalarda sanıkların iptali istenen tapu kaydına dayandıkları, orman bilirkişinin davalı yerin orman sayılan yerlerden olduğu yönünde rapor verdiği..." gerekçesiyle ... ve ... adlarına kayıtlı olan 23.09.1980 tarih 14 sıra nolu tapu kaydının tüm geldi kayıtlarıyla birlikte iptaline karar verildiği, ancak kararın kesinleşmediği, anılan dava dosyasının zayii olduğundan ihya edilmeye çalışıldığı, orman yönetiminin; çekişmeli taşınmazın ihya edilmeye çalışılan dava dosyasının kapsamı içinde kaldığını, öncesi itibariyle de orman sayılan yerlerden olduğu ileri sürerek temyize konu davayı açtığı, davalının akdi bayii ...'a ait 12.08.1985 tarih 6 ile 18.11.1985 tarih 2 sıra nolu pay tapularının geldileri olan Eylül 1950 tarih 64 ve 65 sıra nolu tapular ile ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün 1983/177E-1993/129 K sayılı kararıyla iptal edilen 23.09.1980 tarih 14 sıra nolu tapunun aynı bütünden (Eylül 1950 tarih 47 sıra nolu tapudan) bölünme ifraz tapuları oldukları anlaşılmaktadır. Çekişmeli taşınmazın ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı kararının kapsamı içinde kalıp kalmadığı yönünde araştırma ve uygulama yapılmamıştır. Bu sebeple 23.09.1980 tarih 14, 12.08.1985 tarih 6 ve 18.11.1985 tarih 2 nolu tapu kayıtlarının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ile 23.09.1980 tarih 13 ve 14 , Eylül 1950 tarih 62, 63, 64, 65 sıra nolu tapu kayıtlarına ait ifraz haritaları tapu sicil müdürlüğünden, ihya edilmeye çalışılan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı dava dosyası ile ... Sulh Ceza Mahkemesinin 1982/46 E. - 1986/72 K. sayılı dava dosyası bulundukları yerlerden getirtildikten sonra dava dosyası raporu hükme dayanak yapılan fen bilirkişiye verilerek 23.09.1980 tarih 13 ve 14 , Eylül 1950 tarih 62, 63, 64, 65 sıra nolu tapu kayıtlarına ait ifraz haritaları yine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı ve ... Sulh Ceza Mahkemesinin 1982/46 E. - 1986/72 K

.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı dava dosyası ile ... Sulh Ceza Mahkemesinin 1982/46 E. - 1986/72 K. sayılı dava dosyası bulundukları yerlerden getirtildikten sonra dava dosyası raporu hükme dayanak yapılan fen bilirkişiye verilerek 23.09.1980 tarih 13 ve 14 , Eylül 1950 tarih 62, 63, 64, 65 sıra nolu tapu kayıtlarına ait ifraz haritaları yine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.09.1993 gün ve 1983/177 E. - 1993/129 K. sayılı ve ... Sulh Ceza Mahkemesinin 1982/46 E. - 1986/72 K. sayılı dosyasında hükme dayanak yapılan bilirkişi raporları ekindeki krokilerin ölçekleri ile kadastro paftası ölçeği eşitlenerek 3402 sayılı Kanunun 20/A maddesine uygun olarak kapsamlarını aynı kroki üzerinde değişik renklerle gösterir şekilde ek rapor alınıp dosya içine konulması ,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 31/05/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1006, Karar No: 2015/7398, Tarih: 07.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1006 E.  ,  2015/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak, her tam yıl için, 90 günlük itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, çalıştığı iş ve işyeri itibariyle 1998 yılından itibaren itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının dava konusu dönemde yaptığı işin 2098 sayılı Yasayla 506 sayılı Yasaya eklenen 5/II. maddesi ve alt bentlerinde sayılı işlerden olduğu kabul edilmekle birlikte, Ek-6 maddesinde belirtilen “malülük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3.600 gününü Ek madde 5 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar Ek madde 5 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanır” hükmünün gereği oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, nitelikçe tütün işleme işyerinde çalışıldığından bahisle sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasanın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5/II ve Ek 6. maddeleridir.

506 sayılı Yasanın Ek 5/II maddesine göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Yasanın öngördüğü birinci koşul sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olmasıdır. Ancak bu koşulun araştırılıp saptanmasında işyerinin dar anlamda sadece gazete basımıyla uğraşan bir basımevi olarak düşünülmeyip, yasanın açık amacı göz önünde bulundurularak söz değil öze üstünlük tanıyan bir yoruma gitmek gereklidir. İkinci koşul ise; II. bendin (a,b,c,d,e,f) alt bentlerinde belirtildiği biçimdeki fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır. Buna göre basım işyerinde geçen çalışmalar sırasında: a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılması veya b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışılması veya c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılması veya d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek çalışılması veya e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılması veya f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra olacak biçimde çalışılması halinde belirtilen çalışmanın itibari hizmete tabi olduğunun kabulü mümkündür.

506 sayılı Yasanın Ek-6 maddesine göre ise: “Malüllük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3600 gününü ek madde 1 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar, ek madde 1 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanırlar.”

Mahkemece bu maddedeki düzenlemeden yola çıkılarak davacının çalışmalarının 3.600 günü bulmadığından bahisle davanın reddine karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek-5. Maddesi 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 5510 sayılı Yasanın itibari hizmeti düzenleyen 40. maddesindeki düzenlemeyle de davacının çalıştığı iş kolu kapsamdan çıkarılmıştır.

506 sayılı Yasanın Ek-5 maddesi kapsamında çalışmakla birlikte bu madde kapsamındaki çalışmaları 3.600 günü bulmayan ancak 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile çalıştıkları iş kolu kapsamdan çıkarılan sigortalıların durumu ile ilgili olarak 5510 sayılı Yasanın geçici 7/2.maddesi ile düzenleme yapılmıştır. Anılan düzenlemeye göre: “506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” Hal böyle olunca da davacının çalıştığı iş kolu bakımından 506 sayılı Yasanın Ek-5. maddesine göre hak edilen itibari hizmet sürelerinin değerlendirilmesi için 3.600 gün prim ödeme şartının ortadan kalkmış olduğu, Ek-5 madde yazılı bulunan koşulara sahip olan sigortalının 3.600 gün şartı aranmaksızın itibari hizmetten yararlandırılması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile birlikte davacının işyeri ve yaptığı işe göre itibari hizmetten yararlanmak için Ek-5. maddede belirtilen işlerde 3.600 gün çalışmasının gerekli olmadığı göz önüne alınarak, çalışılan işyeri, yapılan iş ve çalışma koşullarına göre itibari hizmetten yararlanıp yararlanmayacağını ve itibari hizmetten yararlanacak ise bunun süresini belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, işin esasına girilmek gerekirken itibari hizmete tabi 3.600 gün çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4499, Karar No: 2025/2479, Tarih: 26.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/4499 E.  ,  2025/2479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2505 E., 2023/390 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2021/115 Esas, 2022/210 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81, 35, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2022/2505 Esas, 2023/390 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, meşru savunmaya ve haksız tahrike ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, meşru savunma şartlarının oluşmadığı, katılandan sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılan ile sanığın arasında yolcu taşımacılığı nedeniyle anlaşmazlık olduğu, olaydan önce bu nedenle tartışarak birbirlerine hakaret ettikleri ve polis merkezine başvurdukları, bu olaydan birkaç saat sonra katılanı tanık ...'in yönetimindeki minibüste gören sanığın av üfeğiyle birlikte minibüsün yanına giderek, katılanın oturmakta olduğu sağ ön yolcu kapısını açmaya çalıştığı, kilitli olan kapıyı açamayınca av tüfeğiyle kapının alt kısmına doğru iki kez ateş ettiği, şoför mahallinden inen tanık ...'in sanığa engel olmaya çalıştığı sırada kapıyı açan sanığın aynı tüfeğini katılanın ayağına doğrultarak bir kez ateş ettiği ve hayati tehlike geçirmesine neden olmaksızın, sağ ayak 4. ve 5. tarak kemiklerinin bulunduğu bölgeden hayati fonksiyonlarını ağır derecede etkiler nitelikte kemik kırıklarına ve tendon yaralanmasına neden olacak şekilde yaraladığı, devam etmesine herhangi bir engel olmadığı halde eylemine son vererek olay yerinden ayrıldığı anlaşılan olayda, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde yanılgılı değerlendirme sonucu kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2022/2505 Esas, 2023/390 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6646, Karar No: 2015/95, Tarih: 12.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/6646 E.  ,  2015/95 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/4, 22/3, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, hapis cezasının tam gün karşılığının 360 gün yerine, 365 gün olarak kabulü sonucu adli para cezasının 100 TL fazla tayini,

2. Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulama maddesinin gösterilmemesi, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi ve adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6 ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 4. bendi çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 12 hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 360 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve sosyal durumu göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 7.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.