muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4404, Karar No: 2019/1692, Tarih: 05.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4404 E.  ,  2019/1692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 30/07/2005 tarihinde Colgate Palmolive Tem. Ür. Tic. A.Ş.nden Tekirdağ'a götürmek üzere ... plakalı kamyona yük aldığı, ancak sonrasında yükü teslim etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda;

Sanığın yükü 30/07/2005 tarihinde almasına rağmen, şikayetçi şirkete çalınma olayını 26/08/2005 tarihinde bildirmesi, sanığın kullanmış olduğu kamyona ait dosya içinde bulunan trafik dosyasında sanığın kamyonun çalındığına ilişkin olaydan kısa bir süre sonraki tarih olan 04/09/2005 tarihli ihbarının bulunması, bu olaya ilişkin bir çalıntı kaydının yer almaması, sanığın kamyonun yakın zaman aralığında yük olduğu zamanlarda peş peşe çalınmasının hayatın olağan akışına uygun olmaması nedeniyle, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş olup, sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 05/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27953, Karar No: 2014/39952, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/27953 E.  ,  2014/39952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/610-2014/176

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.360,47 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 21.4.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.360,47 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 21.4.2014 tarih ve 2013/610 esas 2014/176 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki 30.5.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır.Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 21.4.2014 tarih ve 2013/610 esas 2014/176 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4246, Karar No: 2015/5533, Tarih: 22.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4246 E.  ,  2015/5533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, katılana ait ekmek fırını olarak işletilen işyerini eşyaları ile birlikte kiraladığı, işyerine kısa bir süre çalıştırdıktan sonra katılana ait eşyaları ... iline götürmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda;

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıkla katılan arasında bir hizmet ilişkisinin bulunmadığı dikkate alınarak eylemin TCK'nın 155/1. maddesinde yazılı basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

Kabule göre de;

a)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırından tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,

b)Sanığın adli sicil kaydında sabıkasının bulunmamasına rağmen, geçmişteki suç işleme eğilimi gerekçe gösterilerek TCK'nun 51. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1374, Karar No: 2019/8288, Tarih: 18.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1374 E.  ,  2019/8288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 31/10/2018 tarih ve 2017/74-2018/468 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili ve davalı şirket yetkilisi tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete % 50 pay sahibi olduğunu, diğer paydaş ... ile birlikte şirketi ayrı ayrı tek başına temsil ve imza yetkisine sahip müdürleri olduklarını, davalı şirketin İzmir'in çeşitli bölgelerinde kat karşılığı inşaat sözleşmeleriyle iş yaptığını, başarılı ve güven duyulan bir şirket olduğunu, ancak ...'in imza yetkisini kötüye kullanarak şirket adına tescili gereken taşınmazların bir kısmını kendi adına tescil ettirdiğini, bu konuda tapu iptal ve tescil davası açtıklarını, yine ...'in şirket aracını kendisinin kurduğu diğer bir şirkete devrettiğini, şirketin malvarlığını azaltıcı eylemlerde bulunduğunu ileri sürerek davalı şirketin haklı nedenle feshine, şirketi temsile yetkili ...'in temsil yetkisinin TTK'nın 630/2.maddesi uyarınca kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket yetkilisi ...; Mavişehir Yapı Otomotiv Petrol Gıda Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti'yi kendisinin kurduğunu, şirket adına kayıtlı olan aracın rehinli olması ve üzerine haciz gelmemesi için kurmuş olduğu bu şirkete devrettiğini, davalı şirket ve bir kısım arsa sahipleri arasında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmelerini kendi kurduğu şirkete noterde devrettirdiğini, ancak ruhsat alınamadığı için yapılan bu sözleşmelerin geçersiz olduğunu, bir kısım taşınmazları kendi adına tescil ettirdiği gibi davacının da aynı şekilde kendi adına taşınmazlar geçirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.Mahkemece, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, 6102 sayılı TTK'nın 636. maddesinde öngörülen haklı sebebin gerçekleştiği, fesih yerine duruma uygun düşen ve kabul edilebilir diğer bir alternatif çözümün davacı ortağın ortaklıktan çıkarılması olduğu, bu doğrultuda davacının ayrılma payının hesaplanabilmesi için başta şirketin yasal defterleri ve mizan olmak üzere diğer belgelerin incelenmesi gerektiği, ancak şirkete ait ticari defter belge ve bilgilerin mahkemeye ibraz edilmediği, şirketin aktif ve pasiflerinin gerçek değeri tespit edilmeden davacı ortağın ortaklıktan çıkarılmasının ya da diğer uygun çözümlerin tespitinin mümkün olup olmadığının belirlenemeyeceği, davalı şirketin taraf olduğu kat karşılığı inşaat sözleşmelerinin önemli bir kısmına hiç başlanmadığı, başlanan bir kısım projelerin de yarım kaldığı, bu projelere ilişkin herhangi bir faaliyetin tespit edilemediği, bu açıklamalar ışığında şirketin feshi yerine alternatif bir çözümün mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, davalı şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı şirket yetkilisi temyiz etmiştir.

1-Mahkemece, yargılamanın devamı sırasında davalı şirket yetkilisi ...’in davalı şirketi temsil ve idare yetkileri kaldırılarak yerine kayyım heyeti atanmıştır. ... tarafından davalı şirket adına verilen temyiz dilekçesinin, verildiği tarih itibariyle de şirketi temsil ve idare yetkisinin kayyım heyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Bir davada karar temyiz etme hakkı kural olarak tarafların ve onun kanuni temsilcilerine ait bir haktır. Bu durumda ... davalı şirket adına temyiz isteminde bulunamayacağından ve işbu davada ...’e husumet yöneltilmediği gibi ... aleyhine de bir karar verilmediğine göre ... tarafından yapılan temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket yetkilisi ...’in temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlere davacı vekilin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı şirket yetkilisine iadesine, 18/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6496, Karar No: 2015/2028, Tarih: 06.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6496 E.  ,  2015/2028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, yağma

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, 05/09/2013 tarihli dilekçe ile suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş ise de, dilekçe tarihinde 18 yaşından büyük olan suça sürüklenen çocuk tarafından verilen ve hükmün onanmasını isteyen 06/09/2013, 10/09/2013 ve 22/11/2013 tarihli dilekçeler, temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, müdafiinin temyiz talebinin, reddine karar verilmiştir.

2)Suça süreklenen çocuk , 22/06/2013 tarihinde 18 yaşını doldurduğu gözetilmeden, bu tarihten sonra yapılan 01/07/2013 tarihli celse ile Cumhuriyet savcısının esas hakkında görüş bildirdiği 14/08/2013 celselerin kapalı yapılarak CMK.nun 182. ve 185. maddelerine aykırı davranılması; ayrıca hükmün verildiği 04/09/2013 tarihli celseye ise açık yerine kapalı olarak başlanmasından sonra açık yargılamaya son verildi denilerek hükmün açıkça okunması suretiyle karışıklığa yol açılması, Usule aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin farklı gerekçe ile tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 06/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3679, Karar No: 2014/9919, Tarih: 15.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3679 E.  ,  2014/9919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/276672

MAHKEMESİ : Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12.06.2012

NUMARASI : 2011/508 Esas, 2012/367 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınan nüfus kaydında sanığın hükümden sonra 02.07.2014 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, bu hususun mahallinde araştırılmasından sonra 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13625, Karar No: 2015/15838, Tarih: 06.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13625 E.  ,  2015/15838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 18.11.2014

No : 2013/1525-2014/1131

Sandık tazminatı alacağının tahsili davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesini tarafların avukatlarının istemesi ve davalıların avukatlarının duruşma talep etmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.10.2015 günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü temyiz eden davalılar adlarına Av. C. Ş. ile karşı taraf adına Av. S.. G.. geldiler. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunanların açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

29/06/1956 tarih ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun “Müstahdem ve işçiler lehine yardım akçesi” başlıklı 468. maddesi hükmü uyarınca; “Esas mukavelede şirketin müstahdem ve işçileri için yardım sandıkları ve sair yardım teşkilatı kurulması ve idamesi maksadiyle akçe ayrılması derpiş olunabilir. Yardım maksadına tahsis olunan para ve diğer mallar, şirket mallarından ayrılarak bunlarla Medeni Kanun hükümleri dairesinde bir tesis (vakıf) meydana getirilir.”

13/07/1967 tarih ve 903 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne eklenen “İstihdam Edilenlere ve İşçilere Yardım Vakıfları” başlıklı 77/A maddesi ile getirilen düzenleme uyarınca; “Türk Ticaret Kanununun 468 inci maddesi gereğince kurulan istihdam edilenler ve işçilere yardım vakıfları ayrıca aşağıdaki hükümlere tabidirler.” denmekte olup, maddenin son fıkrasında “Faydalananlar vakfa aidat ödedikleri veya vakfı düzenleyen hükümler onlara edayı talep hususunda bir hak bahşettiği takdirde, vakfın edalarını dava yoliyle…” talep edebilecekleri hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup; “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

17.07.1964 tarih ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun yürürlüğe girmesi üzerine “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren “…bu personelin, iş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlıyacak, birer tesis (vakıf) haline getirildikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli 506 sayılı Kanun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları belirtilmektedir.

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı) gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık - vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık - vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip - girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca imkan bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı sandığın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen imkandan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali imkanlar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı/vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 Sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliğ ekindeki “506 Sayılı Kanunun Geçici 20. maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı Sandığın adının geçmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 Esas, 810 Karar, 29.09.2010 gün 2010/10-382 Esas, 441 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı sandığın 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi bulunmadığı, Türk Kanunu Medenisi hükümlerine göre kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, sandık tüzüğünün uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, tarafların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, davalılar avukatı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.