muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/427, Karar No: 2020/417, Tarih: 15.10.2020

Tanık ...’un kendisi hakkında yürütülen soruşturma kapsamında savcılıkta alınan ifadesinde ve kovuşturma aşamasında talimat Mahkemesince tanık olarak alınan beyanında; 1998-2002 yıllarında Ankara’nın Ayaş ilçesinde görev yaptığını, komşu ilçelerde görev yapması dolayısıyla sanığı tanıdığını, yakın ilçelerde görev yapan..., ... ve ... ile toplantılar yaptıklarını, toplantılarda formatın hep aynı olduğunu, Fethullah Gülen -CD-leri ya da kasetlerinin dinlendiğini, Risale-i Nur ve Fethullah Gülen'in kitaplarının okunduğunu, namaz kılındığını, gündemin konuşulduğunu, burada yapılan sohbetlerin grup sorumlusunun ... olduğunu, beşinci görev yeri olan Bursa'ya 2007 yılında gittiğini, 2011 yılına kadar Bursa’da görev yaptığını, o dönemde sanığında Bursa’da Cumhuriyet savcısı olduğunu, burada yapılan sohbetlerde sanık ...'ın grup sorumlusu olduğunu, aynı sohbetlere ..., Yavuz Temizel'in de katıldıklarını,

Tanık ...’ın kendisi hakkında yürütülen soruşturma kapsamında savcılıkta alınan ifadesinde ve kovuşturma aşamasında talimat Mahkemesince tanık olarak alınan beyanında; sanığı köylüsü olması sebebiyle tanıdığını, sanığın lise çağlarında, daha sonradan FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile irtibatlı olduğunu öğrendiği İzmir Bozyaka'da bulunan Bozyaka Öğrenci Yurdunda kaldığını duyduğunu, bunun dışında bu silahlı terör örgütüyle başkaca bir irtibatı olup olmadığını bilmediğini,

Tanık ...’ın kendisi hakkında yürütülen soruşturma kapsamında Kollukta alınan ifadesinde; Yargıtayda hâkim olan ve Türkelli Mahallesi nüfusuna kayıtlı olan sanığın örgütle iltisaklı olduğunu bildiğini,

Kovuşturma aşamasında talimat Mahkemesince tanık olarak alınan beyanında; sanığı Türkelli Köyünden tanıdığını, yılda bir kez gördüğünü veya görmediğini, sanığın Fetö ile ilgisinin olup olmadığını bilmediğini, çelişki üzerine sorulduğunda; kollukta verdiği ifadesinin yanlış anlaşıldığını, kollukta sanığı aynı mahalleden olmaları nedeniyle tanıdığını söylediğini, ancak bunun dışında sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı olduğunu beyan etmediğini, neden ifadesinde böyle geçtiğini bilemediğini,

Tanık ...’nun kendisi hakkında yürütülen soruşturma kapsamında savcılıkta alınan ifadesinde; sanığın 18. Hukuk Dairesinde üye olduğunu, ... Cemaati üyesi olduğunu düşündüğünü,

Kovuşturma aşamasında talimat Mahkemesince tanık olarak alınan beyanında; 2007 - 2014 yılları arasında Yargıtay 18. Hukuk Dairesinde tetkik hâkimi olarak görev yaptığını, sanığı bu dairede 2012-2014 yılları arasında üye olarak görev yapması nedeniyle tanıdığını, FETÖ/PDY silahlı terör örgütüyle münasebeti veya irtibatı yönünden somut görgüye dayalı bir bilgisi olmadığını, "Kuşçubaşı Eşref", "örgütü ihbar et", "adalet.org" gibi internet sitelerinde sanığın cemaatçi olduğu yönünde isimler ve listeler yayınlandığını, bu sebeple etrafta ve daire çevresinde dedikodu ve konuşmaların da bu yönde olduğunu, bunlardan dolayı sanığın örgüt üyesi olduğu şeklinde bir kanaatinin oluştuğunu,

Tanık ...’nın kendisi hakkında yürütülen soruşturma kapsamında Kollukta alınan ifadesinde; eşinin kuzeni olan sanık ...’ın örgütle irtibatlı olduğunu bildiğini,

Kovuşturma aşamasında talimat Mahkemesince tanık olarak alınan beyanında; sanığı köylerinden bir savcı olarak ve eşinin amca çocuğu olması sebebiyle tanıdığını, tutuklandıktan sonra örgüt ile bağlantısı olduğunu öğrendiğini, tutuklanmadan önce örgütle bağlatısı olduğunu bilmediğini,

Beyan etmişlerdir.

Sanık aşamalarda; Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca bu davaya ilişkin soruşturmanın başladığı 16.07.2016 tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesine göre Ceza Genel Kurulunda görülmesi gerektiğini, zira anılan Kanun hükmünde, kişisel suçlarda yargılama makamının Yargıtay Ceza Genel Kurulu olduğunun açıkça ifade edildiğini, 02.01.2017 tarihli ve 680 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 5. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesinin 5. fıkrasında yer alan "Yargıtay Ceza Genel Kuruluna" ibaresinin "Yargıtay ilgili Ceza Dairesine" olarak değiştirilmesi ile davanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine açıldığını, bu durumun Anayasa’nın 142 ve 37. maddelerinde belirtilen ''doğal hâkim'' ilkesine ve ''kanuni hâkim'' güvencesine aykırı olduğunu, Kanun Hükmünde Kararname ile mahkemelerin görev ve yetkilerinin düzenlenemeyeceğini, bu durumun adil yargılanma hakkının açıkça ihlali olduğu gibi doğal hâkim ilkesine de aykırı olduğunu, ayrıca bu suçlara bakma görevi terör örgütü üyeliği suçları da dahil olmak üzere Yargıtay 16. Ceza Dairesine ait iken bu suçları yargılamak amacıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevlendirilmesinin de doğal hâkim ilkesine aykırı olduğunu, bu nedenle 680 sayılı Kanun Hükmünde Kararname tabi hâkim ilkesine aykırı olup Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevli ve yetkili yargı mercisi olmadığını, dosyanın görevsizlik kararı verilerek Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi gerektiğini,

Soruşturmanın başladığı tarihte yürürlükte bulunan Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesinin 6. fıkrası uyarınca son soruşturmanın açılmasına karar verme yetkisi Yargıtay Birinci Başkanlık Kuruluna ait iken 29.04.2017 tarihli ve 690 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iddianame düzenleme yetkisi verildiğini, bu durumun da tabi hâkim ilkesine aykırı olduğunu, daha önce Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Yargıtay Kanunu’nun 27 ve 28. maddelerine göre ilgili ceza dairesine iddianame düzenleme yetkisi bulunmadığını,

Soruşturma başladığı tarihte Yargıtay Üyesi olarak görev yapmakta olduğunu, Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesinin ''Yargıtay üyelerinin görevleriyle ilgili veya kişisel suçlarından dolayı haklarında soruşturma yapılabilmesi Birinci Başkanlık Kurulunun kararına bağlıdır. Ancak ağır cezayı gerektiren suçüstü hallerinin hazırlık ve ilk soruşturması genel hükümlere tabidir.'' demek suretiyle soruşturma usulünü gösterdiğini, Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesine göre genel hükümler doğrultusunda ceza soruşturması yapılabilmesi için ağır cezalık ve suçüstü hâllerinin birlikte gerçekleşmesi gerektiğini, örgüt üyeliği suçunda suçüstü hâlinin oluşmayacağını, Türk Ceza Kanunu’nun 314. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen silahlı örgüt üyeliği suçunun doğrudan kasıtla işlenen, temadi eden, şekli soyut ve bir tehlike suçu olduğunu, örgüt üyeliği suçunun temadi eden suç olmasının onu her zaman ve her şartta işlenmekte olan suç kavramı içine almayacağını, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 2-j maddesinde suçüstü hâlinin; ''işlenmekte olan bir suçu, suç işlenirken şüphelinin yakalanması veya az önce işlendiğini gösteren delillerle birlikte şüphelinin yakalanması olarak'' tanımlandığını, suçüstü hâlinden bahsedebilmek için somut eylemlerin bulunması gerektiğini, soyut bir suç olan örgüt üyeliği suçunda bu özellikleri bulmanın mümkün olmadığını, Türk Ceza Kanunu’nun 314. maddesinin 2. fıkrasında suçüstü hükümlerinin uygulanamayacağını, suçüstü hâli ile temadi eden suçun karıştırıldığını, suçüstü hâlinin varlığını ancak Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesi gereğince Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun belirleyebileceğini, netice itibarıyla Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca başlangıçta Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 161/8. maddesine göre hakkında soruşturma başlatılması ve delil toplanması usule aykırı olup toplanan delillerin de hukuka aykırı olduğunu, soruşturma da usul hükümlerine aykırı başlatıldığından tutukluluk dahil uygulanan tüm tedbirler, arama, el koyma tedbirlerinin usule aykırı hale geldiğini, bu sebeplerle bu davanın reddine karar verilerek, Yargıtay Birinci Başkanlık Kuruluna gönderilmesi gerektiğini, Birleşmiş Milletler Keyfi Tutuklamalar Çalışma Grubu tarafından Yargıtay eski Üyesi Hamza Yaman hakkında verilen 21 Kasım 2018 tarihli 2018/78 sayılı raporundan da kısaca söz etmek istediğini, Birleşmiş Milletler Çalışma Grubunun bu raporunda suçüstü kavramının yanlış uygulandığının, örgüt suçlarıyla mevcut evinde gözaltına alınan kimseler için suçüstü hâlinin oluşmayacağının belirtildiğini, suçüstü hâli söz konusu olmadığı ve suçun işlendiği iddia edilen tarihte Yargıtay Üyesi olduğundan genel hükümlere göre soruşturma yapılması mümkün olmadığı için Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının ve Ankara Sulh Ceza Hakimliklerinin herhangi bir görev ve yetkileri bulunmadığını, Yargıtay Kanunu’nun 46

. maddesi gereğince soruşturma izninin ve son soruşturmanın açılmasına ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu Kararının kovuşturma şartı olması nedeniyle bunun gerçekleşmesini beklemek üzere Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereğince durma kararı verilmesini talep ettiğini,

Arama kararı ve tutanakların verilmemesinin Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 120. maddesinin ihlali niteliğinde olduğunu, hukuka aykırı olarak kelepçe takıldığını, hakkındaki arama ve elkoyma talep yazısında tutaklanmasının sağlanması şeklinde bir ifadenin olduğunu, bu talimatın yasal olmadığını, tutuklanmasından çok sonra hakkındaki delillerin dosyaya girdiğini, bu nedenle tutuklama kararının hukuka aykırı olduğunu, bilgisayar statüsünde olan cep telefonuna 18.07.2016 tarihinde el konulduğu sırada CMK 134/1. maddesine göre karar almak için olması gereken somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığının bulunmadığını, CMK'nın 134/3 ve 134/4. fıkralarına göre, cep telefonuna el konulması sırasında sistemdeki bütün verilerin yedeklenmesinin yapılması ve yedekten bir kopyanın tarafına verilmesi gerekirken bunların yapılmadığını, bu nedenle cep telefonu ve iş yerinden elde edilen bilgisayarlar ve içindeki programların yasal delil niteliğinde olmadıklarını ve hükme esas alınamayacaklarını, sonradan CMK 134/3. fıkrasının KHK ile kaldırılmasının bu durumu değiştirmeyeceğini,

Soruşturma aşamasında gizlilik kararıyla savunma hakkının kısıtlanarak soruşturma makamlarının Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 160. maddesine aykırı hareket ettiklerini, tutuklama ve devamına ilişkin kararlarda yasal tabirlerin tekrarıyla yetinildiğini, son döneme kadar avukatıyla rahat bir ortamda görüşme, bilgi ve belge alışverişi imkanlarının kısıtlandığını, görüşmelerin memur nezareti yanında sesli olarak kayda alındığını, tutukluluk incelemelerinin kovuşturma evresinde de dosya üzerinden yapılarak Anayasa ve Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’na aykırı davranıldığını,

Atılı suçlamaları kabul etmediğini, bugüne kadar silahlı terör örgütü üyesi olmadığını, bundan sonrada ölünceye kadar olmayacağını, İddianamede adına kayıtlı ...ile... numaralı telefonlara 2014 yılında ByLock haberleşme programını yüklediğinin belirtildiğini, bu tespitin öncelikle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 134 ve 135. maddelerindeki usul hükümlerine aykırı olarak elde edilmiş, yasal olmayan bir delil niteliğinde olduğunu, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 135/1. maddesi bir suç dolayısıyla yapılan soruşturmada, suçun işlendiğine ilişkin somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka surette delil elde edilmesi imkanının bulunmaması durumunda şüphelinin telekominikasyon yoluyla iletişimi dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. 135/6. maddesinde ise şüphelinin telekomünikasyon yoluyla iletişimin tespiti hâkim kararına istinaden yapılabilir denildiğini, velev ki adı geçen programı yüklediği ve kullandığı kabul edilse bile, 2014 yılında hakkında herhangi bir soruşturma olmadığından ve o tarih itibarıyla verilmiş bir iletişimin denetlenmesi kararı bulunmadığından ve Bylock programı da bir iletişim programı kabul edildiğinden elde edilen delilin yasal delil olmaktan çıktığını, hükme esas alınamayacağını, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 4. Dairesinin 2014/62357 başvuru nolu ve 24/04/2018 tarihli Venedik Slovenya kararında Slovenya polisinin İsviçre polisinden elde ettiği dinamik IP adreslerine dayanarak ISB adlı internet sağlayıcı şirketten bir mahkeme kararı olmadan elde edilmesi neticesi ulaşılan bilgilerin kişi aleyhine kullanılmasında, bu bilgilere ulaşmanın da yargılamada kullanılmasının da delilin hukuka uygun elde edilme ilkesine uygun olmadığını ve sözleşmenin 8. maddesinin ihlal edildiğine karar verdiğini, aynı şekilde ByLock haberleşme programına ait dijital verilerin de ilk olarak Litvanya'dan elde edilirken öncesinde ne ulusal ne de uluslararası mahkemelerden izin alınmadan elde edildiğinden hukuka aykırı olduklarını,

16.07.2016 tarihinde yasal olmayan şekilde internet sitelerinde yayınlanan listeler ve MİT'ten gelen raporlar doğrultusunda hakkında soruşturma başlatıldığını, MİT raporlarının Devlet sırlarına karşı suçlar ile casusluk suçları hariç istihbari nitelikte bilgi içerip, soruşturma ve kovuşturmalarda kullanılamayacaklarını, istihbari bilgilerin hiçbir şekilde delil olarak kullanılamayacağının Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu ile MİT Kanunu’nda ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2011 tarih ve 2011/9-53 esas 2011/95 karar sayılı kararı ile Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 28.07.2007 tarihli ve 2007/155 – 2007/190 sayılı, Anayasa Mahkemesinin 09.01.2014 tarihli ve 2013/533 sayılı kararlarında belirtildiğini, Ankara 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 09.12.2016 tarihli ve 2016/6774 değişik iş sayılı kararıyla Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 24.03.2017 tarihli ve 2017/2056 değişik iş sayılı kararları ile MİT’ten gönderilen flash diskler üzerinde Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 134. maddesi uyarınca karar alınmışsa da bu alınan kararların hem suç tarihinden çok sonra alındığını, hem de MİT tarafından gönderilmiş olmasının elde edilen Bylock veri tabanını hukuka uygun bir delil hâline getirmeyeceğini, adının ve GSM numaralarının bu listede yer aldığına dair yapılan tespit tutanağının yasal delil niteliğinde olmadığını, bir kimsenin isminin, MİT'in Bylock listesinde olmasının o kişinin kesinlikle o programı kullandığı anlamına gelmeyeceğini, MİT’ten gelen bilgilerin de hatalı olabileceğini, listelere ekleme veya çıkarma yapılabileceğini, neticede adı geçen veri zaten hackerlık yöntemiyle mahkeme kararı olmadan temin edildiğinden ve server üstündeki bilgilerin imajı alınmadığından listeler üzerinde oynama yapılabileceğini, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca söz konusu delilin mahkûmiyet için yeterli, kesin ve inandırıcı delil olarak kabul edilemeyeceğini, sonuç olarak cep telefonuna ByLock programını indirmediğini ve kullanmadığını, dosyada bulunan haberleşme bilgilerini kabul etmediğini, velev ki adı geçen programı kullandığı kabul edilse bile hukuka aykırı elde edilen deliller yasal delil olmadıklarından duruşmada tartışılamayıp hükümde kullanılamayacaklarını,

Kullandığı iddia edilen 183176 nolu ID'ye ait ilk log tarihinin 8 Kasım 2014, son online tarihinin ise 25 Ocak 1970 olarak görüldüğünü, tek başına bu verinin dahi bu bilgilerin güvenilmez olduğunu gösterdiğini, ayrıca yine aynı ID'yle ilgili olarak şifrenin de 270073436 olduğu iddiasında bulunulduğunu, kullanıldığı iddia edilen tarihlerde sadece rakamlardan oluşan bir şifreyle uygulamaya kayıt olmanın mümkün olmadığını bilirkişilerin ifade ettiklerini, bu derece tutarsız olan bilgilerin delil niteliğinden bahsedilmesinin mümkün olmadığını, ayrıca yine 28735 User ID ile 183176 nolu ID'ye ait istatistik bilgileri içerisinde yer alan hiçbir log kaydının, adına kayıtlı bulunan ...ve... nolu hatlara ait CGNAT kayıtlarının hiçbir satırıyla uyumlu olmadığını, dolayısıyla ID ile operatör kayıtlarının eşleştirilmesinin söz konusu olmadığını, bu sebeple bu kayıtların delil niteliğinden bahsedilemeyeceğini, 183176 ve 28735 nolu ID'lere bağlı istatistik bölümünde yer alan veri ve log bilgilerinin kendi içerisinde tutarsız olduklarını,

Bylock haberleşme programını kullandığını kabul etmemekle beraber velev ki böyle olsa bile 15 Temmuz 2016 öncesi aralarında dua, sohbet, paylaşmak yahut belirli buluşma organizasyonları yapmak gibi başlı başına suç olmadığı kesin olan faaliyetleri yapmak amacıyla iletişim programının telefona yüklenip kullanılmasının ve bunun üzerinden iletişimin sağlanmasının bizatihi suç teşkil etmediğinin açık olduğunu, içeriğinde bir suç içeren bulgu tespit edilemediği müddetçe bir kimsenin söz konusu programı indirip kullanmış olmasının örgüt üyeliğine yetmeyeceğini, olsa olsa 2017 yılında Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından FETÖ/PDY terör örgütü kabul edildikten sonra işlenen suçlar açısından terör örgütü üyeliği suçunu oluşturabileceğini,

MASAK raporunda 02.01.2011 yılında Mustafa Bilgili'ye 45.000 TL havale gönderdiğinin görüldüğünü, Mustafa Bilgili'yle aynı lojmanda oturduklarını, meslektaşı olduğunu, aynı dönem beraber kura çektiklerini, 2011 yılında kendisinden bir araç satın aldığını, bu havalenin onun için gönderildiğini, ayrıca avukatının bununla ilgili olarak da noter satış sözleşmesini ibraz edeceğini, ayrıca tutuklandıktan sonra Avrupa Hâkimler Birliği tarafından ailesine gönderilmiş bir miktar EURO'nun nasıl bir örgüt bağlantısı oluşturduğunu anlayamadığını,

HTS verilerindeki baz istasyonu lokasyon bilgilerine göre, Ankara’daki çeşitli adreslerde haklarında soruşturma yapılan yargı imamlarıyla yakın yerlerde ve yakın zaman aralıklarında bulunduğunun belirtildiğini, bu adreslerden bazılarının lojmanın bulunduğu, servis güzergahı ve iş yeri adresi yakınları olduklarını, Baran Tesisleri Kulu adresinin ise hergün yüzlerce aracın gelip geçtiği dinlenme tesisi olduğunu, buradan geçmiş olabileceğini, ancak tam hatırlayamadığını, 2014, 2015, 2016 tarihli bu sinyal bilgilerinin hangi mahkeme kararına istinaden çıkarılıp incelendiğinin belli olmadığını, 5 milyonu aşan bir şehirde baz çakışmalarının olabileceğini, ayrıca belirtilen Selçuk Ayhan, Mehmet Özçelik, Hakan Ceylan, Cumali Şahin, Hasan Murat Küçüközdemir isimli şahısları tanımadığını, Selçuk Ayhan ve Sibel Acar ile 2014 yılında HTS verilerinde baz çakışması sebebiyle irtibatı bulunduğu iddiasını kabul etmediğini, bu şahısları tanımadığını, gerekirse tanık olarak dinlenebileceklerini, Muharrem Çetin isimli şahısla irtibatının olduğu iddiasını da kabul etmediğini,

...nolu telefon hattının Telli Tel İletişimin yetkilisi Atilla Dalkıran'ın satmış olduğu 535 828 17 14 nolu telefon hattından 27.04.2013 tarihinde bir kez arandığına ilişkin iddia ile ilgili olarak; BTK'dan gönderilen HTS trafik sorgulamasında o tarihte 535 828 17 14 nolu telefon hattından aranması bulunmadığını, bunun bir yanlışlık, karıştırma olduğunu düşündüğünü, belgeleri incelediğinde böyle bir aramanın olmadığını gördüğünü, ne Atilla Dalkıran'ı, ne bayisini bildiğini, ne de Yaşar Acar isimli şahısla görüştüğünü, incelendiğinde böyle bir aramanın olmadığının görüleceğini,

Tanıkların hepsinin ortak özelliklerinin aynı suçtan haklarında soruşturma açılmış olması olduğunu, soruşturma sürecinde gözaltına alınan ve tutuklanan bazı kişilerin itirafçı oldukları gerekçesiyle serbest bırakıldıklarını, bu tanıkların biran önce tahliye olmak, TCK’nın 221. maddesi kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmak ve mesleğe geri dönmek için itiraf adı altında beyanda bulunduklarını, dönemin HSYK Başkan Vekilinin “Örgütü çökertmede çok samimi itirafta bulunanları meslekte tutmayı tartışacağız.” şeklinde beyanda bulunduğunu, daha sonra ise “Bu açıklamayı tamamen teşvik amacıyla yaptım ve çok da başarılı oldum.” dediğini, bu ifadeler de elde edilen delillerin yasal olmadığını gösterdiğini, çünkü CMK’nın 148. maddesine göre ifade alma ve sorgu sırasında şüpheli veya sanığın beyanı özgür iradesine dayanması gerektiğini, hangi hâllerde özgür iradenin ortadan kalkacağının sayıldığını, bunlardan birisinin de aldatma hâli olduğunu, hâkim, savcı olan sanık tanıkların ifade ve sorgularından yaklaşık 4-5 ay sonra HSYK Başkan Vekilinin açıklamasından sonra mesleğe geri dönme, tahliye edilme düşüncesiyle yapmış oldukları itiraf niteliğinde kabul edilen beyanlarının özgür iradelerini ortadan kaldıran aldatma hâlinin bir örneği olduğunu, kanuna aykırı elde edilen delil hükmünde olduklarını ve Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 206. maddesine göre kanuna aykırı olarak elde edilen delillerin ret olunup ve yargılamada kullanılamayacaklarını,

2009 yılında Adalet Bakanlığına atanması yapıldıktan sonra ... ile tanıştığını, resmî olanlar hariç herhangi bir görüşmesi olmadığını, kesin ve somut olmayan beyanlarını kabul etmediğini,

2009 yılında Adalet Bakanlığına atanması yapıldıktan sonra ... ile tanıştığını, resmî olanlar hariç herhangi bir görüşmesi olmadığını, soyut ve genel nitelikteki bu beyanlarını kabul etmediğini,

... ile de Bakanlığa geldiğinde tanıştığını, aynı lojmanda kalmalarına rağmen pek görüşmediklerini, niçin bu şekilde ifade verdiğini bilemediğini, resmî görüşmeleri dışında herhangi bir görüşme ve irtibatının olmadığını, genel ve soyut beyanlarını kabul etmediğini,

1999-2002 yılları arasında Nallıhan Cumhuriyet Savcısı olarak görev yaptığını, ...'u Ayaşta tanıdığını, Ankara’ya gelip giderken bir kaç kez uğradığını, tanığın bir kez bile Nallıhan'a gelmediğinden kendisini Beypazarı Cumhuriyet Savcısı olduğunu zannettiğini, 2004 ve 2009 yılları arasında Bursa Cumhuriyet Savcısı olarak görev yaptığını, buradayken ... kendisinden sonra geldiğinden kendisine ailecek hoşgeldin ziyaretine gittiklerini, onun da iadeyi ziyarete geldiğini, ancak iddia edildiği gibi bir program çerçevesinde değil aile ziyareti şeklinde görüştüklerini, bu nedenle tanığın 15-16 sene öncesine ait gerçekleştiğini söylediği olaylar ve anlatımlarını somut bilgilere dayanmadığından kabul etmediğini,

1994 yılında kura çekerek Rize/Kalkandere ilçesinde Cumhuriyet savcısı olarak göreve başladığını, aynı kura ile Şadan Sakınan'ın da İkizdere ilçesinde göreve başladığını, aynı dönem olduklarından görev yaptıkları sırada hafta sonları ailecek görüştüklerini, ancak bu görüşmelerin çok seyrek olduğunu, ... ile İkizdere’de tanıştıklarını, ailecek görüştüklerini, ancak iddia edildiği gibi kendisi ile sohbet toplantısı yapmadığını, kaldı ki İkizdere ilçesi 1500-2000 nüfuslu küçük bir ilçe olduğundan burada herhangi bir özel okul olduğunu da zannetmediğini, kesinlikle böyle bir okulda bir araya gelip sohbet yapmadığını, ...’dan aidat adı altında parada almadığını, Kalkandere’den tayini çıktıktan sonra kendisi ile uzun süre görüşmesi olmadığını, ... ile Yargıtay Üyesi seçildikten sonra dahi görüşmediğini, grup sorumlusu olduğunu nereden çıkardığını bilemediğini, ...'ın hem kendisini tutuklanmaktan kurtarmak hem de subay olan oğlu ve damadını kurtarmak maksadıyla böyle bir beyanda bulunduğunu zannettiğini, ifadelerini kabul etmediğini,

...'i Bakanlığa geldiğinde tanıdığını, aynı lojmanda oturduklarını, ailecek tanıştıklarını, zaman zaman aile ziyaretleri şeklinde görüşmeleri olduğunu, ancak tanığın iddia ettiği gibi Bakanlıkta bulunan diğer Genel Müdür ya da Genel Müdür Yardımcılığınca resmî görüşmeler dışında bir araya gelmediklerini, kaldı ki yaklaşık 9 ay gibi kısa bir süre Ceza İşleri Genel Müdürlüğü yaptıktan sonra Yargıtay Üyeliğine seçildiğini, 18. Hukuk Dairesinde çalıştığı sırada da ... ile aile ziyareti şeklinde görüşmeleri olduğunu, ayrıca aynı dairede birlikte çalıştığı Hüseyin Güngör Babacan ile de hem aynı lojmanda altlı üstlü oturmaları hem de İzmirli olmaları sebebiyle eşlerinin de iyi görüştüklerini, Osman Yurdakul Çankaya lojmanlarında oturduğundan onunla hiç evine gidip gelmesi olmadığını, tanığın iddia ettiği gibi sohbet toplantısı değil ..., Hüseyin Güngör Babacan ile aile ziyareti şeklinde görüşmeleri olduğunu, hatta bir iki kez de ailecek Gölbaşı’nda bulunan Sayıştay Tesisleri’ne kahvaltıya gittiklerini hatırladığını, iddialarını kabul etmediğini,