muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1272, Karar No: 2017/28, Tarih: 24.01.2017

Savcılık, sorgu ve kovuşturmada da önceki ifadelerini tekrar ederek suçlamaları kabul etmemiş,

Sanık ... müdafii huzurunda kollukta; olay tarihinde Yıldız Teknik Üniversitesi Endüstri Mühendisliği Bölümü 4. sınıfta öğrenci olduğunu, sanık ...’yi 5 yıldır tanıdığını, ona ait Akhisar’da Tütün Oteli karşısındaki tekel büfesinde çalıştığını, sanık ...’i tanıdığını ancak soyadını bilmediğini, büfede çalıştığı zamanlar ...'in gelip gittiğini, ...’u da ...’ün büfesinde çalıştığı zamandan bu yana tanıdığını belirttikten sonra kendisine iletişim tespit kayıtları okunarak dava konusu eylem sorulduğunda; arkadaşı olan mağdur...'un anlattıklarının doğru olduğunu, ...’in olaydan önce ...’den kiraladığı araçla kaza yaptığını, aracı sanayiye götürdüğü zaman ...’in kendisini arayıp durumu anlattığını, bunun üzerine yanına gidip yedek parça aradıklarını, bunun haricinde aracın tamiri ile ilgili olarak bilgi sahibi olmadığını, olay günü birlikte alkol alırken bulundukları yere ... adlı kişinin gelerek ...’in kim olduğunu sorduğunu, ...’in de kendisini tanıttığını, bir süre bu şekilde oturduktan sonra birahaneden ayrılıp dışarıda bulunan bir araca bindiklerini, aracı ...’in kullandığını ve beraber Kapaklı Mevkiindeki ...’e ait büfeye geldiklerini, burada ... ve ... ile otururlarken ...’in ...’e “parayı ödeyeceksin, arabayı çarptın” diye bağırdığını ve ...’in de sessiz bir şekilde ...’i dinlediğini, bir ara ...'in ...'e tokat attığını, bunun üzerine kendisinin ...’e “abi yapma” dediğini ve bu hareketten dolayı canı sıkıldığı için arkasını döndüğünü, tekrar önüne döndüğünde ...’in, önünde bulunan senedi imzalamakta olduğunu, kendisinin kalkıp araca doğru gittiğini, sonra diğerlerinin de araca geldiğini ve birlikte Akhisar’a döndüklerini, ...’in eski garaj civarında araçtan indiğini, kendilerinin yola devam ettiklerini, bir süre sonra kendisinin de araçtan indiğini, sonrasında yaşanan gelişmeleri hatırlamadığını,

Kovuşturma evresinde de; içeriğini tekrar ettiği kolluktaki savunmalarına ek olarak; İstanbul’da üniversitede okuyup yazları da İstanbul’da kaldığını, yılda toplam on gün kadar Akhisar’da bulunduğunu, örgütle ilgisi olmadığını, olay günü ... ...ve ... ile birahanede oturduktan sonra ...’in büfesine geçtiklerinde ... ile ... arasında aracın kiralanması ve kaza ile ilgili konuşma olduğunu, senet ve para alma olayını görmediğini, ertesi gün ...'in kendisine; bir gün önce aracın kazası ile ilgili masraflardan dolayı senet verdiğini, daha sonra olayı öğrenen babasının masrafları ödeyip senedi geri aldığını söylediğini, bunun dışında...’na yönelik suçlamaları kabul etmediğini,

Savunmuştur.

5237 sayılı TCK'nun “suç işlemek amacıyla örgüt kurma” başlıklı 220. maddesinde;

Savunmuştur.

5237 sayılı TCK'nun “suç işlemek amacıyla örgüt kurma” başlıklı 220. maddesinde;

“(1) Kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla örgüt kuranlar veya yönetenler, örgütün yapısı, sahip bulunduğu üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaç suçları işlemeye elverişli olması halinde, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Ancak, örgütün varlığı için üye sayısının en az üç kişi olması gerekir.

(2) Suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olanlar, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında da belirtildiği üzere, TCK'nun 220. maddesi anlamında bir örgütten bahsedilebilmesi için,

a) Üye sayısının en az üç veya daha fazla kişi olması gerekmektedir.

b) Üyeler arasında gevşek de olsa hiyerarşik bir bağ bulunmalıdır. Örgütün varlığı için soyut bir birleşme yeterli olmayıp, örgüt yapılanmasına bağlı olarak gevşek veya sıkı bir hiyerarşik ilişki olmalıdır.

c) Suç işlemek amacı etrafında fiili bir birleşme yeterli olup, örgütün varlığının kabulü için suç işlenmesine gerek bulunmadığı gibi işlenmesi amaçlanan suçların konu ve mağdur itibariyle somutlaştırılması mümkün olmakla birlikte, zorunluluk arz etmemektedir. Örgütün faaliyetleri çerçevesinde suç işlenmesi halinde, fail, örgütteki konumuna göre, üye veya yönetici sıfatıyla cezalandırılmasının yanında, ayrıca işlenen suçtan da cezalandırılacaktır.

d) Örgüt niteliği itibariyle devamlılığı gerektirdiğinden, kişilerin belli bir suçu işlemek veya bir suç işlemek için bir araya gelmesi halinde, örgütten değil ancak iştirak iradesinden söz edilebilecektir.

e) Amaçlanan suçları işlemeye elverişli, üye, araç ve gerece sahip olunması gerekmektedir.

TCK’nun 220/2. maddesinde düzenlenen üyelik suçunun manevî unsurunu, örgütün belli amaçlarını gerçekleştirme gayesini (manevi unsur içinde yer alan amaç veya saik) bilerek ve isteyerek örgüte girme iradesi oluşturduğuna göre; failin konumunun örgüt üyesi sayılmasını gerektirecek boyuta ulaşıp ulaşmadığı hususunun, örgütün amacını benimsemesinden ibaret bu amaç ya da saikini dışa yansıtan-açığa vuran hareketlerinin, fiilin gerçekleştiği yer ve zaman, şartlar (somut olay) göz önünde bulundurulmak, gerçekleştirilmek istenen amaç suç (tehlike suçu) ve tüm koşullar nazara alınmak ve fail tarafından gelinen-içinde bulunulan aşamaya göre belirlenmesi, herhangi bir duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması gerekir. (Osman Yaşar, Hasan Tahsin Gökcan, Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 5. Cilt, Adalet Yayınevi, Ankara, 2014, s. 6640)

Aynı Kanunun "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" başlıklı 109. maddesinde de;

"(1) Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir.

Aynı Kanunun "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" başlıklı 109. maddesinde de;

"(1) Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir.

(2) Kişi, fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanırsa, iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) Bu suçun;

...b) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

...İşlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza bir kat artırılır..." hükmüne yer verilmiştir.

Maddenin 1. fıkrasında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel şekline yer verilmiş ve eylem bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile yaptırıma bağlanmış, 2. fıkrada ise, suçun cebir, tehdit veya hile ile işlenmesi nitelikli hal olarak kabul edilerek, failin iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılacağı hükmüne yer verilmiştir. 3. fıkrasının (b) bendinde de, suçun birden fazla kişi ile işlenmesi cezayı arttırıcı neden olarak öngörülmüştür.

Bu suç ile cezalandırılmak istenen husus, bireylerin hareket ...lüğünün hukuka aykırı biçimde kaldırılması ve sınırlandırılmasıdır. Nitekim bu durum madde gerekçesinde; “korunan hukuki değer, kişilerin kendi arzusu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme hürriyetidir” şeklinde belirtilmiştir. Suçun maddi unsuru, kişinin ...lüğünden yoksun bırakılmasıdır. Bu fiil, failin doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Sonuç ise, mağdurun hareket etme ya da yer değiştirme ...lüğünün kaldırılması biçiminde kendini gösterir.

Diğer taraftan, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemeli, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar ..., ... ...ve ... ...dışında, inceleme konusu olmayan diğer eylemlerin tarafı konumundaki mağdur ve sanıkların, ....’le ilgili doğrudan bir anlatımda bulunmamaları, mağdurun Kapaklı beldesine getirilip orada bir süre tutulduktan sonra Akhisar’a bırakıldığı süreçte yanında bulunan sanık ...'in, olay günü arkadaşı olan mağdurla vakit geçirmek için buluştukları ve mağdurun hürriyetinin yoksun bırakılması eylemine iştirak etmediğine ilişkin savunmasının mağdurun anlatımıyla da desteklenmesi, eylemi telefonla yönlendiren ...'ün, olay anında diğer örgüt üyeleri ... ve ...'a talimat vermesine rağmen sanık ...'le yaptığı tek görüşme içeriğinin, ...’in telefonunu açan sanık ...'ten telefonu ...’e vermesini istemeye ilişkin olması, sanık ...'in, mağdurun yerini ... ve ...'e bildirdiğine ve ...'i yanlarına çağırdığına dair delil bulunmaması, ...'in kolluk ifadesindeki; ...'ün alacağının tahsili amacıyla olay yerine birlikte getirdikleri mağdura kendisinin tokat atıp tehdit ettiği sırada, ....'in de parayı ödemesi veya senedi imzalaması için ikna etmeye çalıştığı yönündeki iddiasının, mağdur ile diğer sanıklar ... ve ... tarafından doğrulanmadığı gibi ...'in de sonradan bu beyanından dönmesi, eylemin gerçekleştiği tarihte Yıldız Teknik Üniversitesi'nde öğrenci olan, yaz aylarında kısa sürelerle Akhisar'da bulunup bunun haricinde İstanbul'da yaşadığı anlaşılan sanığın; ... tarafından Manisa'da kurulup bu yerde faaliyet gösteren suç örgütü içerisindeki hiyerarşik yapıya dahil olduğunun ve örgütün amacına hizmet ettiğinin sabit olmaması karşısında; sanığın suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma suçunu işlediğine ve diğer sanıkların mağdur ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna iştirak ettiğine ilişkin, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının sanık ... yönünden kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, sanığın suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden mahkûmiyetine hükmolunması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "sanığın suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği sabit bulunduğundan itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.11.2013 gün ve 24421-21962 sayılı onama kararının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "sanığın suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği sabit bulunduğundan itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.11.2013 gün ve 24421-21962 sayılı onama kararının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

3- İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2012 gün ve 88-22 sayılı hükmünün, sanık ...’in suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2017 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3376, Karar No: 2024/2269, Tarih: 12.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3376 E.  ,  2024/2269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1851 E., 2023/218 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/219 E., 2022/174 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; 10.05.1975 doğumlu ...'in dava dışı ...'nin ikametgahına 28.06.2016 tarihinde klima montajı yaparken deldiği duvardan geçirdiği klima motoruna ait bakır borunun evin 1,5 metre yakınından geçen davalı şirkete ait yüksek gerilim hattına değmesi sonucu elektrik akımına kapılarak vefat ettiğini, ortaya çıkan zarardan davalı şirketin sorumlu olduğu ileri sürülerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar için ayrı ayrı 250,00'er TL olmak üzere toplam 500,00 TL maddi, davacı eş ... için 85.000,00 TL, davacı çocuk ... için 45.000,00 TL olmak üzere toplam 130.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili talep edilmiş, 04.02.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebi davacı eş ... için 265.668,75 TL, davacı çocuk ... için 38.854,19 TL olmak üzere toplam 304.522,94 TL'ye yükseltilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davalı şirketin kusurlu olmadığını, ceza dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, tanık dinlenmesine muvafakatlerinin olmadığını, dava konusu olayın meydana geldiği yerdeki hattın kime ait olduğunun tespiti gerektiğini, olayın ... adlı şahsın evinde ve bu şahsın işini yaparken meydana geldiği iddia edildiğinden bu kişinin de davaya dahil edilmesi gerektiğini, dava konusu evin kaçak olup olmadığının araştırılması ve bu konuda denetleme yetkisi olan belediyenin davaya dahil edilmesi gerektiğini, davalı şirkete ait tüm trafo ve hatların bakımının yapıldığını, tüm uyarı levhalarının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yüksek gerilim hattının yapıya olan mesafesi gerekli sınırda tutulmadığından davalı şirketin kusurlu olduğu, desteğin muhtemel yaşam süresinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 1989/4 -586 E., 1990/1999 K. sayılı kararı gereğince PMF 1931 yaşam tablosu esas alınarak bilirkişi raporunun hazırlandığı, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 257.693,95 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi, davacı ... için 36.388,81 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; desteğin gelir düzeyinin yüksek olduğunu, tazminat hesaplamasında ölenin kazancı ve asgari ücretin artış oranı hesaplanmadan rapor düzenlendiğini, davanın ıslah dilekçesi doğrultusunda kabul edilmesinin gerektiğini, manevi tazminat miktarının düşük olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; desteğin gelir düzeyinin yüksek olduğunu, tazminat hesaplamasında ölenin kazancı ve asgari ücretin artış oranı hesaplanmadan rapor düzenlendiğini, davanın ıslah dilekçesi doğrultusunda kabul edilmesinin gerektiğini, manevi tazminat miktarının düşük olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; kusur oranının objektif olarak belirlenmediğini, olayda enerji tesisinde arıza olmadığı gibi herhangi bir bakım onarım eksikliğinin de olmadığını, aldırılan bilirkişi raporları arasında çelişkiler olduğunu, elektrik çarpılmasının meydana geldiği yapının "kaçak yapı" vasfı taşıması sebebiyle yapı müteahhiti/maliki ve Hani Belediyesinin sorumlulukları bulunduğunu, yapının "kaçak yapı" vasfı taşıması ve inşa edildiği tarih itibariyle enerji nakil hattından sonra inşa edilmiş olması sebebiyle müvekkil şirketin herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, ... Obi'nin yalnızca %10 oranında kusurlu olarak nitelendirilmesinin doğru olmadığını, olayın tamamen desteğinin dikkatsiz ve tedbirsiz davranması sonucu meydana geldiğini, müvekkilinin sorumluluğunu doğuracak nedensellik bağının gerçekleşmediğini, davalı şirketin kuvvetli akım tesisleri yönetmeliği çerçevesinde tüm önlemleri aldığını, ıslah talebinin zamanaşımının süresi içinde yapılmadığını, davacı tarafa 16.01.2019 tarihli celse ile ıslah için bir haftalık kesin süre tanındığı halde belirtilen ve kesinlik arz eden bir haftalık süre içinde ıslah talebinin sunulmadığını, dava konusu olayı müvekkil işletmesinin kendi olanaklarıyla önlemesi mümkün olmadığından hükmedilen tazminattan kaçınılmazlık nedeniyle indirim yapılması gerektiğini, tazminat bilirkişi raporunun eksik, hatalı ve hükme esas alınamayacak nitelikte olduğunu, destekten yoksun kalma tazminatlarının fahiş hesaplandığını, geçmiş dönem, gelecek aktif ve pasif dönem yüksek hesaplandığını, davacıların Sosyal Güvenlik Kurumundan ödeme alıp almadığı hususunun araştırılması gerektiğini, bilirkişi raporunda desteğin ve davacıların muhtemel ömürlerinin normalden fazla hesapladığını, muhtemel ömürlerin hesaplanmasında PMF 1931 yaşam tablosunun uygulanması gerektiğini, desteğin tehlikenin varlığını bilerek ve isteyerek enerji nakil hattına müdahale ettiğinden zarardan indirim yapılması gerektiğini, olay tarihinden itibaren faiz yürütülmesinin doğru olmadığını, hükmedilen manevi tazminatın yüksek olduğunu, müvekkilinin kusur oranına göre değil de müştereken sorumlu olduğundan bahsedildiğini, davacı tarafların kendilerini tek vekil marifetiyle temsil ettirdikleri gözetilmeden maddi ve manevi tazminat tutarları yönünden vekalet ücretine hükmedilmesinin haksız olduğunu, harç miktarlarının hatalı hesaplandığını belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hükme esas alınan kusur bilirkişisi raporunun olaya ve dosya kapsamına göre yerinde olduğu, tazminat raporunun kaldırma kararında belirtildiği şekilde PMF 1931 yaşam tablosuna göre ve kusur oranları gereğince düzenlendiği, olayın 28.06.2016 tarihinde meydana geldiği, olayın aynı zamanda kovuşturma konusu olması nedeniyle sekiz yıllık ceza zamanaşımının uygulanması gerektiği, davanın 18.10.2016 tarihinde açıldığı, ıslahın 04.02.2019 tarihinde yapıldığı, zamanaşımı süresinin dolmadığı, desteğin kusur oranının tazminat hesabında dikkate alındığı, bu nedenle yeniden kusur indirimi yapılamayacağı, davalının kusursuz sorumluluk ilkesi gereği illiyet bağının kesildiğini ispat edemediği, hükmedilen maddi tazminat miktarında bir hata olmadığı, desteğin yaşı, olay tarihi, olayın meydana geliş şekli, tarafların kusur oranları, sosyal ekonomik durumlarına göre davacılar yararına takdir edilen manevi tazminatın yerinde olduğu, Mahkemece kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarları yönünden davacılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinde ve faizin olay tarihinden itibaren yürütülmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucu desteğin ölümü nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 71 inci maddesi

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 5 inci maddesi

3. Değerlendirme

Hükme esas alınan ve tarafların olaya ilişkin sorumluluklarının belirlenmesine yönelik bilirkişi raporunda yer alan değerlendirmelerin denetime elverişli ve yürürlükteki mevzuata uygun olduğu, desteğin gelirinin yıllık gelir vergisi beyannamelerinde belirtilen değerler kullanılmak suretiyle hesaplandığı, zamanaşımı süresinin dolmadığı, desteğin kusur oranının tazminat hesabında dikkate alındığı, davalının kusursuz sorumluluk ilkesi gereği illiyet bağının kesildiğini ispat edemediği, hükmedilen maddi tazminat miktarında bir hata olmadığı, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminatın yerinde olduğu, kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarları yönünden davacılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinde ve faizin olay tarihinden itibaren başlatılmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.