muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4788, Karar No: 2024/6137, Tarih: 11.11.2024

II. CEVAP

Davalı; davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığını, taraflar arasında yapılan paylaşım gereğince taşınmazın dava dışı ... tarafından kendisine devredildiğini, taraflar arasında yapılan yazılı bir miras taksim sözleşmesi bulunmadığını, davacının taşınmazdaki payını kendisi ile birlikte dava dışı ...’a sattığını, kendisinin ise taşınmazın tamamını sonrasında dava dışı ...’dan satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Babaeski Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2020/224 E., 2021/386 K. sayılı kararı ile; taraflar arasında miras taksimine ilişkin yazılı belge bulunmadığı, dava konusu taşınmazın önce dava dışı ...’e, O’ndan da davalıya satış suretiyle devredildiği, davacı ile davalı arasında herhangi bir temlik işleminin bulunmadığı, hile iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, mirasbırakan ... mirasçılarının mirasbırakandan intikal eden taşınmazları dava dışı ...’ın yardımları ile haricen paylaştıklarını, bu nedenle de mirasbırakan adına kayıtlı taşınmazların tamamının ...’a satış suretiyle devredildiğini, ...’ın paylaşım sözleşmesi uyarınca her bir mirasçıya paylarını devir ettiğini, dava konusu taşınmazın ise davacı ile davalıya ait olmasının kararlaştırıldığını, ancak Tapu Müdürlüğünde işlem yapıldığında taşınmazın ayrı parsellere ayrılması mümkün olmadığından, taşınmazın daha sonra haricen yarısı davacıya, yarısı davalıya ait olacak şekilde ayrı parsellere ayrılmak üzere dava dışı ... tarafından davalıya devredildiğini, daha sonra yapılan araştırmada taşınmazın ayrı parsellere bölünmesinin olanaksız olduğunun anlaşıldığını, bunun üzerine davacının taşınmazın yarı payının kendisine devredilmesi için davalıya başvurduğunu, ancak davalının davacıyı oyaladığını ve taahhüt ettiği gibi taşınmazın yarı payını davacıya devretmediğini, davacının, aldatıldığını 2020 yılı Ocak ayında öğrendiğini ve süresi içinde eldeki davayı açtığını, 30.05.2017 tarihli tapu istem belgesinden taraflar arasında yazılı taksim olduğunun ispatlandığını, mirasbırakan Şaban’ın tüm mirasçılarına taşınmaz intikal ettiğini, sadece davacıya taşınmaz intikal etmediğini, tanık beyanları ile de davanın ispat edildiğini, davalının davacıyı aldattığını, söz vermesine rağmen taşınmazın yarı payını davacıya devretmediğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 16.12.2022 tarihli ve 2021/2040 E., 2022/1967 K. sayılı kararıyla; tarafların da dahil olduğu ... mirasçıları arasında miras taksimine ilişkin sözlü anlaşma yapıldığı, dava konusu 488 parsel sayılı taşınmazın önce dava dışı ...'a, bu şahıstan da davalıya temlik edildiği, davacı ile davalı arasında herhangi bir temlik işleminin gerçekleşmediği, hile ile yapılmış bir işlem bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun, HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek istinaf dilekçesindeki taleplerinin tekrarı ile kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, hile hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 36 . ve 39. maddeleri

TMK'nın 6. maddesi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların mirasbırakanı ...’ın 02.05.2017 tarihinde öldüğü, geride davacı oğlu... ve davalı oğlu ... ile dava dışı eşi Hediye ve çocukları ... ile...'nın mirasçı olarak kaldığı, mirasbırakan ...’a ait 1734, 1776, 1857, 2, 2013, 337 parsel sayılı taşınmazlar ile, 349 parsel sayılı taşınmazadaki ½ ‘pay, 547 parsel sayılı taşınmazdaki ½ pay ve dava konusu 488 parsel sayılı taşınmazın elbirliği halinde ... mirasçıları adına tescil edildiği, 04.01.2018 tarihli 99 yevmiye nolu işlemle tüm ... mirasçılarının taşınmazlardaki elbirliği halindeki paylarını bizzat dava dışı ...’a devrettiği, ...’ın da 05.01.2018 tarihli 113 yevmiye nolu işlemle 2013 parsel sayılı taşınmazı davacı ...’e, 1857, 547, 1776 parsel sayılı taşınmazlar ile 2 parsel sayılı taşınmazın ½ payını dava dışı kardeş ...’a, 337 parsel ile 349 parseldeki ½ payı dava dışı kardeş...’ya, 2 parselin kalan ½ payı ile dava konusu 488 parsel sayılı taşınmazı ise davalı ...’e, 1734 parsel sayılı taşınmazı da tarafların annesi olan dava dışı Hediye’ye satış suretiyle devrettiği, eldeki davanın 12.06.2020 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

2. Hemen belirtmek gerekir ki, davacı, dava dilekçesinde 2020 yılı Ocak ayında taşınmazın bölünmesinin olanaksız olduğunun anlaşılması üzerine, davalıdan dava konusu taşınmazın yarı payının kendisine devredilmesini istediğini, ancak davalının bu talebi kabul etmemesi ile hileye uğradığını farkettiğini ileri sürmüş olup bunun aksi davalı tarafından kanıtlanmış değildir. Bu durumda hak düşürücü sürenin geçmediği, davanın hak düşürücü süre içinde açıldığında kuşku yoktur.

3. Somut olaya gelince; tüm mirasçılar bir araya gelerek mirasbırakan babaları ...’dan itikal eden taşınmazları tanıdıkları ...’ın yardımı ile paylaştıklarını, işlemlerin kolay yürümesi için önce tüm mirasçılar tarafından taşınmazların dava dışı ...’a devredildiği, daha sonra da ... tarafından mirasçılar arasında yapılan taksim anlaşmasına uygun şekilde taşınmazların ilgili mirasçıya devredildiği, dava konusu 488 parsel sayılı taşınmazın da yarı payının kendisine, yarı payının ise davalı ...’e ait olduğu hususunda anlaşıldığını, ancak taşınmazın fiilen bölünmesi mümkün olmadığından, daha sonra ifraz edilerek yarısının kendisine devredilmesi şartı ile ... tarafından taşınmazın davalı ...’e devredildiğini, 2020 yılı Ocak ayında taşınmazın bölünmesinin olanaksız olduğunun anlaşılması üzerine davalıdan taşınmazın yarı payının kendisine devredilmesini istediğini, ancak davalının kendisini oyaladığını ve taşınmazın yarı payını kendisine devretmediğini, davalıya yapılan temlikin hile ile olduğunu ileri sürmüş; davalı ise taraflar arasında yapılan paylaşım gereğince taşınmazın dava dışı ... tarafından kendisine devredildiğini, taraflar arasında yapılan yazılı bir miras taksim sözleşmesi bulunmadığını, davacının taşınmazdaki payını kendisi ile birlikte dava dışı ...’a sattığını, kendisinin ise taşınmazın tamamını sonrasında dava dışı ...’dan satın aldığını belirtmiştir. Dinlenilen davacı tanığı ..., bütün mirasçıların yaklaşık 11 adet taşınmazı paylaşmak üzere anlaştıklarını, bu nedenle de 5-6 parça taşınmazın üzerine geçirildiğini, anlaşma gereği 488 parsel sayılı taşınmazın ½ payının ..., ½ payının ise...’e ait olduğunun kararlaştırıldığını, ancak daha sonra paylaşım yapılması için taşınmazın tamamının ...’e devredildiğini beyan ettiği, yine tarafların ortak tanığı dava dışı kardeş ..., tüm mirasçılar bir araya gelerek, taşınmazların ne şekilde paylaşılacağının karalaştırıldığını, 488 parselin yarı payının ... ve yarı payının da...’e ait olacağını, tapudaki işlemleri hızlandırmak için bir takım parsellerin ...'a temlik edildiğini, tapuda parselin iki kişi üzerine kayıtlanacağının, bir mirasçının seçileceğinin söylendiğini, bu nedenle taşınmazın ...’e temlik edildiğini, bir süre sonra taşınmazın bölünemeyeceğinin öğrenildiğini, ...’in, taşınmazın tamamının ...'e devredilmesine razı olmasının sebebinin taşınmazın ifraz edilerek... adına tescilinin yapılacağı olduğunu, taşınmazın yarısını 2019 yılına kadar kendisinin işlediğini ve icar parasını da davacı ...’e verdiğini, taşınmaz bölünseydi dava açılmasına gerek olmayacağını beyan etmiş, tarafların ortak tanığı dava dışı kardeş ..., babalarından kalan taşınmazların paylaşımı hususunda mirasçıların anlaştıklarını, bunun için taşınmazların ...’a devredildiğini, ...’in de anlaşmaya uygun şekilde taşınmazları ilgili mirasçıya devrettiğini, 488 parselin yarı payının davacı, yarı payının davalıya ait olması hususunda anlaşıldığını beyan etmiştir.

Dosya içeriğinden, davalının cevabında çelişkiler bulunduğu, tüm tanık beyanlarının davacının iddiasını desteklediği, tüm mirasçıların bir araya gelerek mirasbırakanları ...’dan intikal eden taşınmazların paylaşımı hususunda anlaştıkları, dava konusu 488 parselin de yarı payının davacıya, yarı payının da davalıya ait olacağının kararlaştırıldığı, paylaşımın daha kolay yapılması için tüm mirasçıların paylarını dava dışı ...’e devrettiği ve taşınmazların ...’de toplandığı, ...’in de anlaşmaya uygun şekilde taşınmazları ilgili mirasçılara devrettiği, ancak ...’in taraflar arasındaki anlaşmaya ayrıkı şekilde dava konusu taşınmazın tamamını davalı ...’e devrettiği, taşınmazın ifraz edileceği ve yarısının davacıya verileceği hususunda davacının kandırılarak hileye düşürüldüğü, geri çevirme ile gelen belgelerden taşınmazın ½ oranda ifrazının mümkün olmadığının anlaşıldığı, tüm bu olgular birlikte değerlendirildiğinde, hile iddiasının kanıtlandığı anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca; davanın kabulüne karar vermek gerekirken delillerin takdirinde ve olayın değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yüzeysel ve biçimsel bir anlayışla yargıya varılıp yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde temyiz eden davacıya iadesine,

Temyiz eden davacı vekili duruşmaya katılmadığından lehine duruşma vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17919, Karar No: 2023/15845, Tarih: 25.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/17919 E.  ,  2023/15845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/216 E., 2023/357 K.

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfında çalışmakta iken nakil yoluyla başka bir sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfına geçiş yaptığını, nakil yoluyla geçişinin hatalı değerlendirilmesi suretiyle kıdem süresi ve buna bağlı yıllık izin süresinin hatalı tespit edildiğini iddia ederek kıdem ve yıllık izin süresinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının tüzel kişiliğe sahip olup ayrı işyeri olan bağımsız işveren olduklarını, özel hukuk kişiliğine sahip olan bu vakıflar ile müvekkili Bakanlık arasında hiyerarşi ve idari vesayet ilişkisi bulunmadığını, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfının işçi alması veya çıkarması hususunda müvekkili Bakanlığın herhangi bir yetkisi ve görevi bulunmadığını, dava dilekçesindeki iddiaların da hukuka ve mevzuatlara aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2021 tarihli ve 2020/115 Esas 2021/230 Karar sayılı kararıyla; dava dışı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının özel hukuk tüzel kişisi olduğu ve davanın Bakanlığa açılmasının hatalı olduğu gerekçesiyle davanın husumetten reddine karar verilmiş; ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 14.10.2021 tarihli ve 2021/2290 Esas, 2021/2828 Karar sayılı ilâmıyla davalı Bakanlığa husumet yöneltilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının son işvereninin Tuzla Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı olup 4721 sayılı ... Medenî Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 101 inci maddesi gereğince vakıfların ayrı bir tüzel kişiliği haiz olduğu, Vakıflar Genel Müdürlüğünün 24.11.2020 tarihli yazı cevabı ile Tuzla Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 31.12.1992 tarihli ve 1992/453 Esas, 1992/670 Karar sayılı kararı ile tüzel kişilik kazanarak genel müdürlük ... siciline kayıt edildiğinin ve 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun (5737 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi gereğince özel hukuk tüzel kişisi olduğunun bildirildiği, davalı Bakanlık da benzer şekilde yazı cevabı ibraz ettiğinden davacının son işvereninin Tuzla Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının özel hukuk tüzel kişisi olduğu, davacının son işvereninin ayrı bir tüzel kişiliği bulunduğuna göre davanın işveren olan tüzel kişiye yöneltilmesi gerektiği, davacının ileri sürdüğü kanuni değişiklik sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının tüzel kişiliğini sona erdirmediğinden ve davalı Bakanlık davacının işvereni olmadığından davalının husumet itirazının yerinde olduğu, İlk Derece Mahkemesince davalı Bakanlığın pasif husumet ehliyeti bulunmadığına dair ilk kararındaki görüşü aynen korumakla birlikte; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (6100 sayılı Kanun) gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı direnme mümkün olmadığından zorunlu olarak davanın esasına girilmek suretiyle davacının nakil öncesi çalıştığı işyerindeki çalışmalarının yok sayılamayacağı, bu çalışmanın da kıdemi ve yıllık izin süresini etkileyeceği tespitinde bulunularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

C. Gerekçe ve Sonuç

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 22.09.2022 tarihli ve 2022/3722 Esas, 2022/3061 Karar sayılı kararı ile; öncelikle taraflar arasında davada taraf sıfatının kime yöneltileceği konusundaki uyuşmazlığın çözülmesinin gerektiği, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfının hukuki dayanağının 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu (3294 sayılı Kanun) olup bu Kanun'un 7 nci maddesinde "Bu Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıfları kurulur." denildiği, 3294 sayılı Kanun'un amacının, fakru zaruret içinde ve muhtaç durumda bulunan vatandaşlar ile gerektiğinde her ne suretle olursa olsun ...'de kabul edilmiş veya gelmiş olan kişilere yardım etmek, sosyal adaleti pekiştirici tedbirler alarak gelir dağılımının adilane bir şekilde tevzi edilmesini sağlamak, sosyal yardımlaşma ve dayanışmayı teşvik etmek olduğu, parasal kaynaklarının sağlanması için Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonunun kurulmasının öngörüldüğü, görevlerinin 21.08.2005 tarihli ve 25913 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonu Kurulunun Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik kapsamında düzenlendiği, buna göre görevleri arasında; "Fonda toplanan kaynakların, vakıflar ve Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce yürütülecek sosyal yardım proje ve programları ile yatırım programları çerçevesinde dağıtım önceliklerini belirlemek ve dağıtımına karar vermek, vakıflarda çalıştırılacak personelin nitelikleri ile özlük hakları ve diğer hususlarla ilgili belirlenecek kriterleri görüşmek ve karara bağlamak ile Vakıflardan ve diğer kurum ve kuruluşlardan gelen sosyal yardım amaçlı talep ve teklifleri değerlendirmek, Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğüne önerilerde bulunmak" hususlarının yer aldığı, Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünün ... bünyesinde yer aldığı, Genel Müdürlüğün görevleri arasında; 3294 sayılı Kanun hükümlerine göre kurulan vakıfların harcamalarını, ..

... bünyesinde yer aldığı, Genel Müdürlüğün görevleri arasında; 3294 sayılı Kanun hükümlerine göre kurulan vakıfların harcamalarını, ... ve işlemlerini araştırmak, incelemek, izlemek ve denetlemek, görülen aksaklıklarla ilgili gerekli tedbirleri almak, vakıfların çalışma usul ve esasları ile sosyal yardım programlarının ölçütlerini belirlemenin yer aldığı, Genel Müdürlük içinde idari yapılanmada Vakıf Hizmetleri Daire Başkanlığının yer aldığı, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevlerine İlişkin Yönergesi'ne göre bu Daire Başkanlığının görevlerinin; "Vakıfların norm kadro usul ve esaslarını belirlemek ve Fon Kurulu’nun onayına sunmak, Fon Kurulu ilke ve kararları doğrultusunda Vakıf personelinin işe giriş ve işten çıkış işlemlerini yürütmek, Vakıfların yatırım taleplerini ve hizmet mekânlarının iyileştirilmesine yönelik kaynak taleplerini değerlendirmek ve Fon Kuruluna sunmak, Vakıfların görüş taleplerini içeren, proje ve yardımları ilgilendirmeyen, yazılarını cevaplamak, Hukuk Müşavirliğinin görüşüne ihtiyaç duyulmayan hallerde Vakıfların hukuki görüş taleplerini sonuçlandırmak ve Vakıfların taraf olduğu hukuki uyuşmazlıklarda hukuki destek sağlamak, Vakıf denetim raporlarının takibini yapmak ve denetim raporları doğrultusunda gerekli düzeltici işlemleri yürütmek, Vakıfların senetlerinin takibini yapmak, arşivlemek, senetlerde uygulama birliğini sağlayıcı tedbirleri almak, Mütevelli Heyette yer alan seçimlik üyelerin seçilme ve üyeliklerinin sona ermesine ilişkin usul ve esasları belirlemek ve üye listelerini güncellemek, Vakıf personelinin eğitimine yönelik programlar hazırlamak, Kaynak aktarım talimatlarını Fon Kurulu kararlarına uygun olarak düzenlemek" olarak belirtildiği; sayılan bu görevlere bakıldığında, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfı tüzel kişiliğe sahip olsa da vakıfların finansının Bakanlık tarafından gerçekleştirildiği ve işe alınacakların nitelikleri, görevleri, işe alma, işten çıkarma, tayin, ücretin belirlenmesi gibi özlük işleri ile çalışma koşullarının belirlenmesinde söz sahibinin davalı Bakanlık olduğu, buna göre işveren yetkilerinin davalı Bakanlıkta olduğu, 25.05.2018 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 7144 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (7144 sayılı Kanun) 7 nci maddesinde, "Vakıflar, 18.10.2012 tarihli ve 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyerleridir.” düzenlemesinin getirildiği, maddenin gerekçesinde "Madde ile 6356 Sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun 34. maddesinin ikinci fıkrasında bahsi geçen kamu kurum ve kuruluşlarının aynı işkolundaki birden çok işyerlerinde toplu ..

... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyerleridir.” düzenlemesinin getirildiği, maddenin gerekçesinde "Madde ile 6356 Sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun 34. maddesinin ikinci fıkrasında bahsi geçen kamu kurum ve kuruluşlarının aynı işkolundaki birden çok işyerlerinde toplu ... sözleşmesinin ancak işletme düzeyinde yapılması gerektiği hükmü uyarınca, Vakıfların, mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce veya yetkili kıldığı işveren sendikasınca imzalanan işletme toplu ... sözleşmesi kapsamındaki kamu işyerleri olduğu düzenlenmiştir." denildiği, bu düzenleme ile vakıfların bir kamu işyeri olduğu ve toplu ... sözleşmesinin tarafının da Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı olacağının açıklığa kavuşmuş olduğu, somut olayda davanın 7144 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası açıldığı, anılan Bakanlıkça işyerlerinde uygulanmak üzere işletme toplu ... sözleşmesi bağıtlandığı da dikkate alındığında; davacı tarafından husumetin davalı Bakanlığa yöneltilmesinde bir hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

2. Esasa yönelik istinaf incelemesinde ise davacının hizmet süresinin nakil yolu ile geçiş yapmadan önceki çalışmalarının dikkate alınarak hesaplanması ve hizmet süresi ile dosya kapsamında mevcut işletme toplu ... sözleşmeleri hükümlerinin birlikte değerlendirilerek yıllık izin sürelerinin tespit edilmesinin hukuka uygun olduğu gerekçeleriyle davacı ... davalı vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 22.03.2023 tarihli ve 2023/709 Esas, 2023/4200 Karar sayılı ilâmı ile; 7144 sayılı Kanun ile 3294 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde yapılan değişikliğin sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının hukuki niteliğini değiştiren yeni ve farklı bir düzenleme olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 09.....2017 tarihli ve 2016/3 Esas, 2017/4 Karar sayılı kararı ile "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu ile kurulan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu, ayrı işyeri olan bağımsız işveren oldukları" belirlendiğinden ve içtihadı birleştirme kararları, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 45 nci maddesine göre bağlayıcı olduğundan somut olayda, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğuna yönelik kanuni bir düzenleme, Anayasa Mahkemesinin iptali kararı yahut aksi yönde içtihadı birleştirme kararı bulunmadığına göre 09.....2017 tarihli içtihadı birleştirme kararının hâlen bağlayıcı olduğu kabul edildiğinde Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olarak kabulü ile husumetin davalı olarak Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yöneltilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar