muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8905, Karar No: 2018/4856, Tarih: 12.03.2018

Diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak ve ... ve ...'nun davalı... Deri San. ve Tic. Ltd. Şti'nin işçisi oldukları, muvazaalı işlemlerle bu işçiler adına işyeri açıldığı ve davalılar arasında organik bağ olduğu ve davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, tazminat ile alacak hesabına esas alınması gereken hizmet süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında, işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi, hizmet birleştirmesi için şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz. Ancak aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde, önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli nedenlerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemeler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar yasal faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 2008/18826 E, 2008/14859 K).

İş akdinin devamı sırasında kıdem tazminatı ödenmiş ise, bu ödeme ile ödeme tarihinden fesih tarihine kadar hesaplanacak olan yasal faiz miktarı iş akdinin sona erdiği tarihteki ücret üzerinden hesaplanan kıdem tazminatından mahsup edilir. Ancak kıdem tazminatı ile beraber ihbar tazminatı da ödenmiş ise, iş akdi ertesi gün devam etmiş olsa bile bu yeni bir iş akdi niteliğinde olup önceki dönemin tazminatlar açısından tasfiye olduğu kabul edilir.

İş akdinin devamı sırasında kıdem tazminatı ödenmiş ise, bu ödeme ile ödeme tarihinden fesih tarihine kadar hesaplanacak olan yasal faiz miktarı iş akdinin sona erdiği tarihteki ücret üzerinden hesaplanan kıdem tazminatından mahsup edilir. Ancak kıdem tazminatı ile beraber ihbar tazminatı da ödenmiş ise, iş akdi ertesi gün devam etmiş olsa bile bu yeni bir iş akdi niteliğinde olup önceki dönemin tazminatlar açısından tasfiye olduğu kabul edilir.

Somut uyuşmazlıkta, öncelikle davacının hizmet süresinin aksi kanıtlanmayan SGK kayıtları esas alınarak belirlenmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda SGK kaydına aykırı ve dayanaksız şekilde, davacının dava dışı Atölye Deri şirketindeki 05/08/2009 ila 19/10/2009 çalışması çıkartıldıktan sonra, davacının 11/10/2005 ila 20/07/2012 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı kabul edilerek belirlenmesi hatalıdır.

Diğer taraftan, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacı, 11/10/2005 ila 03/07/2007 tarihleri arasında davalı... şirketinde, 18/09/2007 ila 25/02/2009 arasında davalı ... ve son olarak 13/04/2010 ila 23/07/2012 tarihleri arasında davalı ... yanında sigorta kaydı görülmektedir. Ancak davalı... şirketi nezdinde sigorta kaydının bulunduğu 11/10/2005 ila 03/07/2007 tarihleri arasındaki çalışması için davacının 03/07/2007 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatlarını aldığı dosya arasında bulunan ve imzası davacı tarafından inkar edilmeyen kıdem ve ihbar tazminatı bordrolarından anlaşılmaktadır.

Hizmet akdi devam ederken kıdem tazminatı ödenmesi halinde, iş sözleşmesi sona erdiğinde tüm çalışma süresine göre hesaplanan kıdem tazminatının mahsup edilebilmesi için önceki kıdemin alacak yönünden tasfiye edilmemesi gerekir. Davacının... şirketi nezdinde sigorta kaydının bulunduğu ilk dönem çalışmasında kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapıldığından tasfiye bulunmaktadır. Bu nedenle, davacının ilk dönem çalışması için işyerinden ayrıldığı 03/07/2007 tarihindeki süre ve ücret üzerinden kıdem ve ihbar tazminatı hesaplanmalı, ödemeler mahsup edilmeli ve sonucuna göre fark kıdem ve ihbar tazminatı var ise bu miktar hüküm altına alınmalıdır. Davacının ikinci ve üçüncü dönem çalışması ise ayrı bir iş sözleşmesi kabul edilerek, bu çalışma dönemleri birleştirilerek fesih tarihi olan 03/07/2012 tarihindeki süre ve ücret üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece açıklanan hususları gözetmeksizin hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasında davacıya ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece açıklanan hususları gözetmeksizin hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasında davacıya ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas raporu hazırlayan bilirkişi tarafından, davacının aylık ücreti Deri-İş sendikası tarafından bildirilen emsal ücret miktarı ile davacı tanığının bildirdiği tahmini ücret miktarının ortalaması alınarak belirlenmiştir. Ancak davacı deri sektöründe ayakçı olarak çalışmakta olup, dosyadaki tanık beyanlarından da anlaşılacağı üzere, parça başı ücret almaktadır. Bu durumda, davacının aylık ücretinin tanık beyanlarına göre, ortalama olarak ürettiği ürün sayısı ile ürün başına aldığı ücret tespit edilip bunlara göre belirlenmesi gerekir. Nitekim, davacı ile aynı işyerinde çalışan kardeşi Soner Ayhan’ın açtığı ve Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan davada, aylık ücret, parça başı üretilen ortalama ürün sayısı ile bunların karşılığında alınan ücretler esas alınarak belirlenmiştir. (Bakırköy 4. İş Mahkemesinin 2012/408 E-2015/117 K sayılı, Dairemizin 2015/30349 E, 2018/4857 K Sayılı dosyası) Bu nedenle, mahkemece davacının parça başı ücretle çalıştığı gözetilerek, aylık ücretinin, günlük ürettiği ortalama ürün sayısı ve ürün başına aldığı ücret tespit edilip, bunlara göre hesaplanıp belirlenmesi gerekirken davacının parça başı ücret karşılığında çalıştığı göz ardı edilerek tespit edilmesi hatalıdır.

4- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41’inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Dosya kapsamına göre; her iki taraf tanıklarının beyanlarından davacı işçinin parça başı usulü çalıştığı sabittir. Fazla çalışma alacağının, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanması gerekirken % 150 zamlı miktara göre hesaplanması hatalıdır.

Diğer taraftan davacı vekili dava dilekçesinde, sezon dışında kalan aylarda hafta içi 08.00 ila 18.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiştir. Ancak hükme esas raporu hazırlayan bilirkişi tarafından talep aşılarak ve maddi vakıayla bağlılık kuralı da ihlal edilerek sezon dışındaki aylarda hafta içi çalışmanın 08.00 ila 19.00 saatleri arasında olduğu kabulüne göre hesaplama yapılmış olup, bu kabulde de isabet yoktur.

5- Dava belirsiz alacak davası şeklinde açılmıştır. Bu nedenle, mahkemece ıslah zamanaşımı savunmasının dikkate alınmamasında isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak davalılar vekili süresinde dava zamanaşımı savunması yapmıştır. Her ne kadar hükme esas raporu hazırlayan bilirkişi tarafından, raporun açıklama bölümünde dava zamanaşımı savunması gözetilerek hesaplamaların 06/08/2007 tarihinden başlatılacağı beyan edilmiş ise de, bu açıklama ile de çelişki oluşturacak şekilde raporun hesaplama bölümünde fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları davacının ilk işe girdiği tarihten itibaren, bir başka anlatımla zamanaşımı savunması gözetilmeden hesaplanmıştır. Mahkemece, bu şekilde zamanaşımı savunmasını gözetmeksizin hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

6- Davacı işçinin ikinci ve üçüncü dönem çalışmaları için ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25. maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili dava dilekçesinde terditli olarak, müvekkilinin davalı işverenden hak ettiği işçilik alacaklarını talep etmesi üzerine, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini ancak iş akdinin müvekkili tarafından eylemli olarak feshedildiği kanaati oluşması halinde ise, müvekkilinin eylemli feshinin haklı olduğunun kabulü gerektiğini ileri sürmüş, davalı taraf ise davacının işi bıraktığını savunmuştur.

Davacı tanıkları fesih tarihinde işyerinde çalışmamakta olup, feshe ilişkin bir beyanları da bulunmamaktadır. Davalı tanığı ise “…Davacı izne gitti, izin dönüşünde ... ve kardeşi biz ayrılıyoruz dediler, vedalaştık …” yönünde beyanda bulunmuştur. Dava ve cevap dilekçeleri, devamsızlık tutanakları ve davalı tanığının bu beyanı birlikte gözetildiğinde, iş sözleşmesinin davacı tarafından ödemeyen işçilik alacakları nedeniyle haklı nedenle feshedildiği anlaşılmaktadır: İş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmadığından, davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7144, Karar No: 2010/7867, Tarih: 28.12.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7144 E.  ,  2010/7867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ...l tarafından istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İnceleme sırasında aşağıda yazılı eksikliklerin tamamlanmasına gerek görülmüştür.

Bu nedenle;

1) Davacının dayandığı Kasım 1972 tarih 184 sıra numaralı tapu kaydının geldilerinden olan, 14.11.1944 tarih 33 sıra numaralı tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulması,

2) Dosya arasında bulunan elatmanın önlenmesi davasının davacısı ...'un dayandığı Kasım 1944 tarih 34 sıra numaralı tapu kaydının tüm gittilerinin (tedavüllerinin) getirtilerek dosya içine konulması,

3) Komşu 1526, 1528, 1522 ve 1523 parsel sayılı taşınmazlara revizyon gören tapu kayıtlarının ilk tesislerinden itibaren tedavülleri ile birlikte bulundukları yerlerden getirtilerek dosya içine konulması,

4) Gerektiğinde, eski yazı olan tapu kayıtlarının Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Daire Başkanlığı'ndan istenmesi,

5) Davacının dayandığı Kasım 1972 tarih 184 sıra numaralı tapu kaydının kadastro sırasında revizyon görüp görmediğinin mahalli Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden sorularak, varsa revizyon gördüğü taşınmazlara ait kadastro tutanak örneklerinin getirtilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1292, Karar No: 2010/4365, Tarih: 14.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/1292 E.  ,  2010/4365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyet, şikâyetçi alacağının ilama bağlı işçi alacağı olduğu ve iflas sıra cetvelinde birinci sıraya alınması gerektiği iddiasına dayalıdır.

İcra Mahkemesince şikâyetçi alacağının İcra ve İflas Kanunu'nun 206 ncı maddesinde sayılan alacaklardan olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiş; hüküm şikâyet olunan iflas idaresi memuru tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle iflasın açılmasından geriye doğru bir yıllık süre içinde tahakkuk eden işçi alacaklarının (İİK.m.206) sıra cetvelinde birinci sıraya alınmasında bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı iflas idare memurunun yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 14.04.2010.gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/184, Karar No: 2011/16907, Tarih: 13.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/184 E.  ,  2011/16907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30/09/2009 tarih ve 2007/331-2009/240 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13.12.2011 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ..... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin de ortağı olduğu davalı şirketin 27.09.2003 tarihli genel kurul toplantısında şirketin tüm malvarlığının satılması konusunda yönetim kuruluna yetki verildiğini, bu kararın akabinde yaptıkları araştırmada, şirketin Avrupa' da yaşayan ortaklarının hiçbirisinin şirket genel kurulunda kendilerini temsil etmek üzere yetki vermediklerinin ayrıca nama yazılı şirket hisselerinin de hamiline yazılı hale getirilmesi konusunda da yönetime hiçbir yetki verilmediği halde, şirket yönetim kurulu başkanının sahtecilik yoluyla genel kurul tutanaklarına şirket hisse nevilerinin değiştirildiğinin anlaşıldığını, bu şekilde yapılan sermaye artışı sonucunda başlangıçta % 2,5 pay sahibi olan yönetim kurulu başkanı ve ailesinin şirketteki payının % 97 olduğunu ve en son iptali istenen genel kurulda alınan kararla yüzlerce ortağın birikiminin elden çıkarılmaya çalışıldığını, genel kurula sunulan faaliyet raporu ile hazurun cetvelindeki ... ve ... imzalarının sahte olduğunu ileri sürerek, 27.09.2003 tarihli genel kurulun, ıslah ile de şirketin 04.05.1997 tarihinde Hollanda' da yapılan genel kurul toplantısında sermaye artışı kararı alındığını, ancak böyle bir karar için toplantıda şirket sermayesinin en az yarısını temsil eden ortağın hazır bulunmadığını, zira anılan genel kuruldan ortaklardan ..., .....' a vekaletname vermediklerini, o halde 04.05.1997 tarihli genel kurul toplantısında alınan kararların ve buna bağlı olarakta 23.04.2000 ve 27.09.2003 tarihli genel kurul kararlarının da yok hükmünde olduğundan iptallerini istemiştir.

Davalı vekili, aynı davada birden fazla ıslah isteminde bulunulamayacağını, ıslah konusu genel kurul kararlarının iptali yönündeki davanın süresinde açılmadığını, genel kurul kararlarının iptali yönündeki davanın süresinde açılmadığını, genel kurul nisabının verilen vekaletnamelerle sağlandığını, tutanaklardaki ve vekaletnamelerdeki imza sahteliği iddiasının da kanıtlanması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, aynı davada birden fazla ıslah isteminde bulunulamayacağını, ıslah konusu genel kurul kararlarının iptali yönündeki davanın süresinde açılmadığını, genel kurul kararlarının iptali yönündeki davanın süresinde açılmadığını, genel kurul nisabının verilen vekaletnamelerle sağlandığını, tutanaklardaki ve vekaletnamelerdeki imza sahteliği iddiasının da kanıtlanması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda TTK 372. maddesinde anonim şirket genel kurulunun toplantı ve karar nisabının düzenlendiği, anasözleşmeyle bu nisapların daha üzerinde daha yüksek oran belirlenebileceği, davalı anasözleşmesinde de genel kurulda sermayenin en az %50 sinden bir fazlasını temsil eden pay sahiplerinin mevcut olmasının şart koşulduğu, 04.05.1997 tarihli genel kurulda bir çok pay sahibinin vekaleten temsil edildiğinin açıklandığı, gerek ticaret sicil memurluğunca verilen cevapta, gerekse davalı temsilci beyanlarında temsile dair kayıtların bulunmadığının bildirildiği, uzun süre önce yapılması nedeniyle vekaletnamelerin saklanmadığının ve atıldığının açıklandığı, ibraz edilen vekaletnameler de dikkate alındığında, genel kurulda 14.764 payın temsil edildiği, toplantı için asgari 15.001 payın temsilinin zorunlu olduğu, oy kullandığı gösterilen 1.538 payın temsiline dair bilgi ve belge sunulmadığı, davalının bunu kanıtlaması gerektiği, genel kurulun yok hükmünde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 04.05.1997 tarihli genel kurulun yok hükmünde olması nedeniyle iptaline, buna bağlı olarak 23.04.2000 ve 27.09.2003 tarihli genel kurul toplantılarının ve kararların iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.