muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/35210, Karar No: 2017/14583, Tarih: 19.06.2017

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda toplu iş sözleşmesi 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3, maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsam dışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile getirilen artışlardan yararlandırılmalı ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir.

Davalı kurum, taraflar arasındaki sözleşme hükmü veya eki yönetmelik hükümleri ile kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacının 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine artışlar yapmış olabilir. Bu artışlar Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan ve kamuda çalışan sözleşmeli personel ile kapsam dışı personel için sağlanan artışlardan az da olabilir, fazla da olabilir. Aynı oranda veya fazla oranda artış yapılmış ve yansıtılmış ise kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacı, kamudaki personel için getirilen artışlardan faydalanamaz. Ancak davalı işveren anılan hükümleri dikkate almadan artış yapmamış veya daha az artış yapmış olabilir. Taraflar arasında yapılan sözleşmenin 7. maddesine göre, davacının ücretinde yapılacak artış, memur maaşlarına yapılan artış oranından az olamaz. Buna göre davalı şirketçe davacının ücretine yapılan artışlar kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan az ise aradaki fark alacak hüküm altına alınmalıdır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerek 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan unvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir. Şu halde davacı için 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenen unvanda görev yapanların 5473 sayılı Kanun ile öngörülen ek ödeme kapsamında olup olmadığı önem arz etmektedir. Bunun için öncelikle davacının belirlenmiş olan unvanı itibariyle ek ödeme yapılması gereken kamu görevlilerinden olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacı ile aynı unvanda görev yapan kamu görevlilerinin belirtilen ek ödemelerden yararlanması söz konusu ise davacının da ek ödemeden yararlandırılması ve varsa bundan kaynaklanan fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekir.

Davacı, maaş nakil ilmuhaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanuna uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer malî haklarına, bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmuhaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13522, Karar No: 2011/22905, Tarih: 30.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2011/13522 E.  ,  2011/22905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümle, 62/1. maddeleri uyarınca 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51/1. maddesine göre ertelenmesine ilişkin ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/04/2010 tarihli ve 2009/868 esas, 2010/532 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 02.05.2011 gün ve 24305 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.06.2011 gün ve 192255 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

“1- Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/1-2. cümle ve 62/1. maddeleri uyarınca hükmedilen 25 gün adli para cezasının, aynı Kanun'un 52/1-2. maddeleri gereğince para cezasına çevrilmemesinde,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kipinin cezasının ertelenebileceği hüküm altına alınmış iken, para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

5237 sayılı T.C.Y.'nın 52. maddesinin 1. fıkrasında "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." 2. fıkrasında "En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." 3.fıkrasında "Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." Anılan Yasanın 51 maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde ise "İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir." hükümleri yer almaktadır.

İncelenen somut olayda, mahkeme, sanık hakkında 5237 sayılı T.C.Y.'nın 106. maddesinin 1. fıkrası 2. cümlesinde öngörülen seçimlik cezalardan adli para cezasını tercih etmesine karşın kararda belirlediği temel gün sayısını aynı Yasanın 52/2 maddesi gereğince bir gün karşılığı olarak takdir edilecek miktarla çarpmadan sonuç cezayı 25 gün adli para cezası olarak göstermiştir. Uygulamanın adli para cezalarının hesaplanması yöntemine uymadığı açıktır. Ayrıca anılan Yasanın 51. maddesi uyarınca yalnızca hapis cezalarının ertelenebileceği gözetilmeden, adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinin hukuka uygun olmadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenlerle, istem yerinde bulunduğundan, tehdit suçundan sanık ... hakkında ... 2. Sulh Ceza Mahkemesince 28.4.2010 tarih ve 2009/868-2010/532 sayı ile verilip temyiz edilmeksizin kesinleşen kararın, 5271 sayılı C.Y.Y.'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası gereğince adli para cezasının hesaplanmasıyla ilgili hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi olanaklı görüldüğünden, mahkemece belirlenen 25 temel gün sayısı T.C.Y.'nın 52/2 maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL ile çarpılarak sanığın 500 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, adli para cezasının ertelenmesine ilişkin hukuka aykırılıkla ilgili kanun yararına bozmanın C.Y.Y.'nın 309/3. maddesi gereğince sanık aleyhine sonuç doğurmamasına, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3913, Karar No: 2022/5017, Tarih: 20.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/3913 E.  ,  2022/5017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen karar asıl ve birleşen davada davalı ... Tic. Ltd. Şti. ile birleşen davada davalılar Universal İnşaat San. ve Tic. A.Ş., ... ve ... vekili tarafından adli yardım talepli temyiz edilmiş, Dairemizin 14.02.2022 tarih ve 2022/827- 2022/1076 E.K. sayılı kararı ile davalıların adli yardım talebinin reddine, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması hususunda meşruhatlı davetiyenin tebliği için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş olup, asıl ve birleşen davada davalı ... Tic. Ltd. Şti. ile birleşen davada davalılar Universal İnşaat San. ve Tic. A.Ş., ... ve ... vekili Dairemizin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itiraz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 337/2'nci maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verme görevi Yüksek Yargıtay 12. Hukuk Dairesine ait olduğundan dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 20/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17, Karar No: 2021/70, Tarih: 14.09.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/17 E.  ,  2021/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı vekilince açılan sıra cetveline itiraz davası sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş, verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, hükmün Kapatılan 23. Hukuk Dairesi'nin 02.02.2021 tarih, 2018/2180 Esas, 2021/310 Karar sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez onama kararına karşı davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, karar düzeltme harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 490,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 14.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2098, Karar No: 2024/4391, Tarih: 27.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2098 E.  ,  2024/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/449 E., 2022/260 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul

İlk Derece Mahkemesince, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ileriye etkili feshi, eksik ve ayıplı ifa nedeniyle doğan zararın tazmini davasında, yapının imar mevzuatına uygun yapılmadığı, bu şekli ile yapı kullanma izin belgesinin düzenlenme imkanının bulunmadığı, mevcut inşaatın, kacak inşaat niteliğinde olup, İmar Kanunu ve bu kanuna uygun tasdikli projesine göre inşaat yapmayan yüklenicinin edimini ifa ettiği, yani sözleşmeyle öngörülen tapu devrine hak kazandığının düşünülemeyeceği, böyle bir yapının kaçak oluşu nedeniyle sadece yıkımı istenebileceğinden, davacının sözleşmenin geriye doğru feshini istemekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile sözleşmenin geriye etkili feshine, tazminat istemlerinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı yüklenicinin temyizi üzerine Yargıtay (kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 2015/7872 Esas, 2018/4026 Karar, 05.07.2018 tarihli ilamıyla dosyada mevcut Pendik Belediyesi Ruhsat ve Denetim Müdürlüğü’nün 15.12.2014 tarihli yazı cevabında “…ilgili parsele ait imar doyasında bulunan 2008/200 numaralı projesinde yapılan inceleme neticesinde 08.09.2013 tarihli Tip İmar Yönetmeliği'nin 26. maddesinde belirtilen “yoldan yüz almayan cephelerden köprü veya giriş şeridi aksı hizasındaki bordür seviyesinden en fazla 2,00 m inilmek veya çıkılmak suretiyle giriş yapılabilir. ” Hükümlerince muvafakatnameler ve gerekli evraklar ile ruhsata bağlanabileceği değerlendirildiği, belediyenin yazı cevabında inşaatın imara uygun hale getirilebilmesinin mümkün olduğu belirtildiğine göre bu durumda mahkemece yükleniciye bu konuda makul süre verilerek bu kapsamda İmar Barışı Yasasının geçici 16. maddesi de gözönünde bulundurularak, yüklenicinin inşaatı verilen sürede imara uygun hale getirmesi halinde inşaatın geldiği seviye de dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan inceleme neticesinde; tarafların itirazlarının bozma dışında kaldığı, inşaatın tamamlanma oranının %98 olduğu, imar mevzuatına aykırı inşaat olduğu, bu aykırılıkların halen giderilmediği, yapı kayıt belgesinin alınmasının binaya yasallık sağlamadığı, arsa sahiplerinin belediyenin takdir ettiği cezayı yükleniciden istemesinin yerinde olacağı, geriye etkili olarak feshin ise inşaatın tamamlanması sebebi ile istenmesinin yerinde olmadığı, rapor halinde sunulmuş 2011 ve 2012 yıllarında yapılan masrafların bozma kararı dışında kaldığı, bu aşamada hesap yapılamayacağı, ıslah talebi de değerlendirilerek 14.094,00 TL'nin dava tarihinden 83.324,99 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizinin davalıdan tahsiline, davacı tarafa ödenmesine, ileri dönük fesih talebinin reddine karar verilmiş olup, taraflar vekillerince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1.Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapıldığı, bozma kapsamı dışında kalan hususların kesinleşerek lehine olan taraf hakkında usuli kazanılmış hak oluşturduğu anlaşılmakla, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2.Gerek 1086 sayılı HUMK'un 429/2. maddesi, gerekse 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373. maddesi hükmüne göre mahkeme Yargıtay'ın bozma kararına uyulup uyulmayacağı konusunda serbest takdir yetkisine sahip olup, bu hususta kendisi karar verir, direnmek zorunda değildir. Nitekim somut olayda da İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmuştur. Diğer taraftan Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 09.05.1960 gün, 21/9 sayılı içtihadı birleştirme kararı uyarınca, bozmaya uyulmakla bozmada belirtilen hususlar yararına olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturacağından, bozma uyarınca inceleme yapılması ve karar verilmesi zorunlu hale gelir. Somut olayda usuli kazanılmış hakkın istisnalarının varlığı da ileri sürülüp, ispatlanmamıştır. Bu durumda mahkemenin bozma ilamına uyması halinde buna uygun işlem yapması gerekmektedir. Bozma ilamından belediyeden gelen yazı uyarınca taşınmazın yasal hale getirilebileceği, ilgili muvafakatnameler ve gerekli evraklar ile taşınmazın ruhsata bağlanabileceği, yükleniciye binanın yasal hale getirilmesini sağlaması için yeterli sürenin verilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında dava konusu sözleşme uyarınca yükleniciye gerekli işlemlerin tamamlanması için vekaletname ya da yetki belgesi verildiği bilgisine rastlanmamıştır. Nitekim bahsedilen bozma ilamının ardından da yükleniciye işlemleri başlatıp, takip edebilmesi ve yerine getirmesi için verilmiş bir vekaletname ya da yetki belgesi, taraflarca sunulmuş muvafakatname bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda Yargıtay bozma ilamına uyulduğu halde, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Az yukarıda bahsedilen Belediye Başkanlığı yazısı uyarınca taşınmazın yasal hale getirilmesinin olanaklı olduğu görüldüğünden, yüklendiği edimin kapsamında olması dolayısıyla inşaatın yasal hale getirilmesi, yapı kullanma izin belgesinin alınması için davalı yükleniciye yetki ve uygun süre verilmesi, yüklenicinin inşaatı verilen sürede imara uygun hale getirmesi halinde inşaatın geldiği seviye de dikkate alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi, verilecek yeni kararda daha önceki kararın temyiz edilmemesi üzerine oluşan usuli kazanılmış haklara da riayet edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile kararın taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 27.11.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.