muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9774, Karar No: 2019/983, Tarih: 12.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/9774 E.  ,  2019/983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 12/02/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davacı vekili Av.... ile davalı asil ... ve bir kısım davalılar vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan asil ve vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; tapu kaydında ... İli ... İlçesi Cihatlı Köyü Livadiye mevkiinde ve pafta 6 , parsel 824 de 12.070 m², cinsi Zeytinlik olarak ve tapuda " ... " olarak kayıtlı iken , ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1988/785 Esas 658 Karar ve 06.09.1988 tarihli Karar ile tapu kaydı tashihi yapılarak "Ali oğlu - ölü ... Mirasçıları" olarak tescilli bulunan taşınmazı, ... varisleri adına ...'den Kira Kontratı ile 15 Nisan 1989 tarihinde 6 yıllığına yarıcı usulü ile kiraladığını, kiralandığında bu taşınmazın her ne kadar tapu kaydında zeytinlik olarak görülmekte ise de verimsiz, mahsul vermeyen, bakımsız, terk edilmiş vaziyette teslim alındığını, tarlayı bakıp sürüp imar ve ihya ederek tam bir zeytinlik haline getirdiğini, bir kısım davalılardan ve bir kısım davalıların da murisleri olan şahıslardan, murislerinden kendilerine intikal edecek hisselerini satın aldığını, satış bedelini ödediğini, satın aldığı bu hisseleri halen kullandığını, ancak tapunun kendisine devredilmediğini ileri sürerek ödenen paranın ulaştığı değerin faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın talebinin öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece; dava konusu taşınmaz hisselerinin haricen satımına ilişkin olarak 2000 yılı ve öncesinde sözleşmeler düzenlendiği, dava konusu ihtilafa uygulanacak zamanaşımı süresinin taraflar arasındaki sözleşme ilişkisi bulunması nedeniyle 10 yıl olduğu, sözleşme tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava konusu uyuşmazlık; tapulu taşınmaza ilişkin adi yazılı taşınmaz satış sözleşmesinden kaynaklı alacağın, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi talebine ilişkindir.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

1-) Dava konusu uyuşmazlık; tapulu taşınmaza ilişkin adi yazılı taşınmaz satış sözleşmesinden kaynaklı alacağın, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi talebine ilişkindir.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

Borçlar Kanunu'nun konuya ilişkin 61 ve ardından gelen maddelerindeki (TBK'nın 77 ve ardından gelen maddelerindeki) düzenlemelere göre, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan veya tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir.

Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı, geri verme borcu altındadır.

Tapulu taşınmazın satışına ilişkin sözleşme, resmi biçimde yapılmadığından, hukuken geçersizdir (TMK'nun md.706, BK.md.213, Tapu Kanunu md.26 ve Noterlik Kanunu md.60). O nedenle, geçerli sözleşmelerde olduğu gibi taraflarına hak ve borç doğurmaz. Bu durumda taraflar, verdiklerini haksız iktisap kuralları gereğince geri isteyebilirler. Ancak, taraflar arasında harici de olsa bir sözleşme olduğundan dava BK.nun 125.maddesine (6098 sayılı BK.'nun 146.maddesine) göre 10 yıllık zamanaşımına tabidir. Ayrıca, zamanaşımı borcun muaccel olması ya da ifanın imkansız hale geldiği tarihte başlar. Zilyetlik devam ettiği sürece ise zamanaşımı işlemeye başlamaz.

Somut olayda,dosya kapsamında taraf beyanlarından ve tanık beyanlarından davacının, dava konusu taşınmazı kullandığı, davacının taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin devam ettiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; davacının zilyetliğinin dava tarihi itibari ile devam ettiği, 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçmediği gözetilerek, işin esasına girilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22439, Karar No: 2021/8807, Tarih: 02.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22439 E.  ,  2021/8807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hayasızca hareketlerde bulunma

HÜKÜM : Cinsel taciz suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 23.02.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/1362, Karar No: 2006/1253, Tarih: 13.02.2006

11. Hukuk Dairesi 2005/1362 E., 2006/1253 K.

**11. Hukuk Dairesi 2005/1362 E., 2006/1253 K.**

**- MARKANIN DEVRİ

- ŞİRKETİN TEMSİLİ**- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 542 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 56 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 321 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 443 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Ankara Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 02.12.2004 tarih ve 2004/750 - 2004/330 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına tescilli "Y.........Nalın" markasının davalı şirketçe aynen kullanıldığını, bununla da yetinilmeyip birkaç yıllık faaliyetlerine rağmen "52 yıldır hizmetinizde" ibaresi kullanılıp müvekkili şirketin şubesi oldukları izlenimi yaratılmak suretiyle müvekkilinin zarara uğratıldığını, davalının eylemlerinin 556 sayılı KHK.'nin 61. maddesi uyarınca müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve TTK.'nun 56. vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, müvekkiline ait markaya vaki tecavüzün önlenmesini, şimdilik toplam (2.000.000.000) TL tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu markanın, davacı şirket yetkilisi ile yapılan sözleşmeye dayalı olarak kullanıldığını ve marka sahibinin izninin alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacı şirketin 20.12.1995 tarihli ortaklar kurulu kararına göre Nermin ve Seyhan'ın münferiden temsil ve ilzama yetkili kılındıkları, 07.02.1996 tarihli imza sirkülerinde de şirketin yönetimi ve idaresi için lazım gelen her türlü imzayı atmaya Nermin'in münferiden yetkili olduğunun belirtildiği davacı şirketin anılan temsilcisi ile davalı şirket arasında 15.04.2002 tarihinde, davacıya ait (129363) numaralı markanın üç yıl süreyle davalı şirkete devredildiğine ilişkin sözleşme imzalandığı, davalının bu sözleşmeye dayanarak dava konusu markayı kullandığı, 556 sayılı KHK.'nin 61/a ve 9. maddeleri uyarınca markanın, "sahibinin izni olmadan" değil, marka sahibi şirketin yetkili temsilcisi ile yapılan sözleşmeye istinaden kullanılması nedeniyle marka hakkına tecavüzün söz konusu olmadığı, davacı şirket temsilcisinin, şirketin mameleki içerisinde bulunan söz konusu marka ile ilgili olarak tasarruf işlemleri yapabilme yetkisi bulunduğundan, davacı şirket yetkili organları tarafından özel bir yetki verilmediğine ilişkin davacı iddiasına itibar edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, haksız rekabet ve marka hakkına tecavüze dayalı tecavüzün önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, haksız rekabet ve marka hakkına tecavüze dayalı tecavüzün önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı şirketi münferiden temsile yetkili Nermin tarafından davacı şirkete ait markanın üç yıl süreyle kullanımının davalı şirkete devredilmesi, yukarıda belirtilen gerekçelerle geçerli kabul edilmiş ve yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Gerçekten de dosyada bulunan 07.02.1996 tarihli imza sirkülerine göre, Nermin ve Seyhan'ın, şirket müdürü olarak şirketi dışarıya karşı en geniş şekilde temsil ve ilzama yetkili kılındığı anlaşılmaktadır. Davalı şirkete ait ana sözleşmesinin "Temsif'e ilişkin 9. maddesinde de, şirketi müdürlerin temsil edeceği belirtilmiş, 13. maddede ise, ana sözleşmede hüküm bulunmayan hususlarda Türk Ticaret Kanunu hükümlerinin uygulanacağı ifade edilmiştir.

Limited şirket müdürlerinin temsil yetkisinin kapsamı, TTK.'nun 542. maddesi yollaması ile aynı Yasa'nın 321. maddesi ile belirlenmiştir. Bu maddede, temsile yetkili olanların şirketin maksat ve konusuna dahil olan her nevi İşleri ve hukuki muameleleri şirket adına yapmak ve şirket unvanını kullanmak hakkını haiz oldukları belirtilmiştir. Davalı şirketin ana sözleşmesinin "Amaç ve Konu" başlığını taşıyan 3. maddesinin l-e bendinde, şirketin amacı ile ilgili olarak marka, ihtira beratı, patent, know how lisans, royalite, ustalık ve diğer sınai mülkiyet haklarını elde etmek, bunlar üzerinde müktesap haklar sağlamak amaçları yer almakla birlikte, maddede belirtilen hakların başlarına devri işleriyle uğraşmak, şirketin amaçları arasında sayılmamıştır.

Ana sözleşme ve açıklanan yasa hükümlerine göre, kural olarak şirketi temsile yetkili müdürün şirkete ait bir malvarlığı üzerinde tasarrufta bulunabileceğinin kabulü gerekir. Ancak bu malvarlığının, şirketin sahip olduğu tek malvarlığı olduğunun veya şirketin varlığını sürdürebilmesi için hayati önemi haiz bulunduğunun belirlenmesi halinde bu kez, anılan devir yönündeki taahhüdün geçerli olabilmesi için limited şirketlerde de uygulama alanı bulunan TTK.'nun 443/2. maddesi uyarınca ortaklar kurulunun bu konuda anılan maddede açıklanan çoğunlukla karar alması gerekmektedir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olayın incelenmesinde, dava konusu "Y........ Nalın" markasının davacı şirketin varlığını sürdürmesinde hayati öneminin bulunduğu ve bu markanın devri konusunda ortaklar kurulunun TTK.'nun 443/2. maddesinde belirtilen çoğunlukla karar almasının zorunlu olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Zira, her iki şirket de bu ibareyi hem işletme girişinde hem de peçete, mönü, sipariş kutusu gibi tanıtım araçlarında kullanmaktadır. Ayrıca, dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden davacı şirketin iki ortağı arasında anlaşmazlıklar yaşandığı, ortaklardan Nermin'in, diğer ortak Seyhan'ın muvafakati olmadığı halde dava konusu markayı davalı şirkete devrettiği ve Nermin'in, davalı şirketin de münferiden temsile yetkili iki ortağından birisi olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre mahkemece, dava konusu markanın devri işleminin esaslı işlerden olduğu ve yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ile somut olayın özellikleri dikkate alındığında, ortaklar kurulu kararı ile özel bir yetki verilmeden devredilemeyeceği kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2- Davacı vekili tarafından sunulan dava dilekçesinde, marka hakkının yanında, davalı şirket tarafından, kendilerinin davacı şirketin şubesi oldukları izlenimini yaratacak şekilde davranılmasının haksız rekabet oluşturduğu da belirtilmek suretiyle, TTK.'nun 56 vd. maddelerinde de dayanılmıştır. Bu durum karşısında mahkemece, davacı tarafın haksız rekabete dayalı iddiaları tartışılıp değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması dahi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda (1) ve (2) no'lu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19353, Karar No: 2013/14369, Tarih: 12.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19353 E.  ,  2013/14369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı belediyede itfaiyeci olarak çalıştığı dönemde 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme şeklinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu ve fazla mesai ücreti alacaklarının Toplu İş Sözleşmesine göre % 100 zamlı ödenmesi gerektiğini, fazla mesai ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, zabıta ve itfaiye personelinin fazla mesai ücretlerinin 5893 sayılı Kanunun 51. ve 52. maddeleri kapsamında üst sınırı aşmamak kaydıyla Bütçe Kanununda nüfus oranlarına göre belirlenen limitlerde Belediye Meclisince belirlenen maktu miktarın ödenmesine karar verildiğini, 2011 yılı için 06.01.2011 tarih ve 2 sayılı meclis kararı ile fazla mesai ücretlerinin belirlendiğini ve bu limit üzerinden her ay için 187 TL ödeme yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 24 saat çalıştığı günlerde 3 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek yapılan hesaplamadan 2011 yılı için yapılan ödemelerin mahsubu ile belirlenen fazla mesai ücreti alacağı üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalı Belediyenin itfaiye bölümünde hangi tarihte çalışmaya başladığını beyan etmemiş, davalı ise davacının 2003 Ocak ayından itibaren davalı belediyenin itfaiye biriminde çalıştığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanına göre davacının 1999 yılında itfaiyede çalışmaya başladığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Resmi kurum olan davalı işyerinde davacının hangi tarihte itfaiyede görevlendirildiğine dair kayıtlar getirtilerek davacının hizmet süresinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

3-Davalı tarafça Bütçe Kanununa göre itfaiye işçilerinin fazla mesai ücreti alacaklarının ödendiği savunulmuş ise de söz konusu düzenleme devlet memuru olan itfaiye çalışanlarını kapsamakta olup davacı işçiye uygulanamaz. Belediye Meclisinin bu yönde aldığı karar Yasaya ve Toplu İş Sözleşmesine aykırı olduğundan geçerli değildir. Davacının aksini kabul ettiğine dair bir bildirimi de olmadığından işçinin aleyhine yorumlanamaz. Davacıya Toplu İş Sözleşmesine ve Yasaya göre alacaklarının ödenmesi gerekir. Bu nedenle Mahkemece davacının fazla mesai ücreti alacalarından yapılan itfaiye mesai ödemelerin mahsubu doğrudur. Ancak dosyada bulunan ücret bordrolarından itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı olarak davacıya 2003 Ocak ayından itibaren ödemeler yapıldığı tespit edilmektedir. Dosyadaki ücret bordrolarının imzalı olmadığı anlaşılmakla, Mahkemece öncelikle varsa davacıya ait imzalı ücret bordroları ve banka kayıtları getirtilmeli, bordrolarla banka kayıtlarının uyumlu olup olmadığı tespit edilmeli, davacıya Toplu İş Sözleşmelerine göre ödenen yakacak yardımının tespiti ile bu miktarın itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı adı altında yapılan ödemelerden mahsubu ile davacıya ödenen itfaiye mesai ücretlerinin tespiti ve davacının fazla mesai alacaklarından yapılan tüm itfaiye mesai ödemelerinin mahsubu gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, fazla alınan temyiz harcının davacıya iadesine, 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2758, Karar No: 2020/9417, Tarih: 05.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/2758 E.  ,  2020/9417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... Muhakemat Müdürlüğü Vek.Av.Dilara Güven

3-... Vek.Av....

4-...

Vek.Av.Ayşegül Ceren Ayaş

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 05/11/2020 günü temyiz eden davalı ... ile aleyhine temyiz olunan davacı ve davalı idareler vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden davalı ... vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne, bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, aleyhine temyiz olunan taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 2.540,00-TL vekalet ücreti verilmesine, 05/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26795, Karar No: 2024/2912, Tarih: 19.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/26795 E.  ,  2024/2912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/28 E., 2020/121 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

01.07.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinde Yargıtay incelemesinden geçmiş hükümler hakkında yeniden kanun yolu incelemesinin Yargıtay tarafından yapılacağının düzenlenmesi ve dosyanın daha önce (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Daire'sinin temyiz incelemesinden geçmesi nedeniyle, Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli ve 2017/562 Esas, 2018/1071 Karar sayılı kararına ilişkin dosyanın sanığın temyizi üzerine Yargıtay'a gönderilmesi gerekirken İstinaf Mahkemesine gönderilmesinden sonra Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince verilen 20.01.2021 tarihli kararın hukuki değerden yoksun, Cumhuriyet savcısının da bu karara yönelen temyiz isteminin hukuken geçerli bir temyiz sayılamayacağı anlaşılmakla sanığın temyiz isteminin Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2020/28 Esas, 2020/121 Karar sayılı kararına yönelik olduğu kabul edilmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 318 inci maddesi gereğince hükmolunan cezanın nevî ve

miktarına göre sanığın duruşma talebinin reddine karar verilerek gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkında beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Ayrıntıları Dairemizin 17.05.2022 tarihli ve 2021/22573 Esas 2022/9544 Karar sayılı, 21.09.2022 tarihli ve 2021/5792 Esas 2022/12341 Karar sayılı, 27.10.2022 tarihli ve 2021/23302 Esas 2022/14979 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere; Anayasanın 129 uncu maddesinin beşinci fıkrası ile suç tarihinde yürürlükte bulunan 353 sayılı Askerî Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu’nun 8 inci ve 95 inci maddeleri uyarınca; asker kişilerin askeri suçları ile bunların asker kişiler aleyhine yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlar hakkında soruşturma yapılması, teşkilatında askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amirinin iznine bağlı kılındığı, dolayısıyla 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin yedinci fıkrası gereğince basit yargılanma usulünün uygulanamayacağı anlaşıldığından Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.