muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4123, Karar No: 2024/9259, Tarih: 30.09.2024

..., haşıl makinesinde ... yükleme işlerinden kaynaklanacak riskleri belli ölçüde idrak edebilecek yapıda bir kişi olduğu, bu niteliklere sahip bir kişinin, kendi güvenliğini sağlamak üzere ... uygun şekilde sabitlenmedikçe yükseklik ayarının ayaklarla ... arasına konulan ek aparatları eliyle almaya çalışmaması, ellerini risk bölgesinden uzakta ve güvenli alanlarda bulundurmaya azami özeni göstermesi gerektiği tespitleri yapılarak %20 oranında kusurlu bulunduğu, davacı tanıkların ve müfettiş raporunda dinlenen tanıkların beyanları, dosya sunulan iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili belgeler ve tüm dosya kapsamında; kazanın gerçekleştiği makinenin diğer tip makinelere göre daha eski teknolojiye sahip olduğu, bu makinelerde leventin bağlanması sırasında aparatların makaranın alt kısmına el yordamı konulduğu, makineye el girdiği zaman algılayacak sensörlerin bulunmadığı, aynı işi gören yeni tip makinelerde ise aparatların makinede otomatik olarak el değmeden çalışacak şekilde hazır bulunduğu, kaza gerçekleştikten sonra kazanın yaşandığı makineye lineer kızak ve motorlarla çalışan mekanik kaldırma aparatların takıldığı, böylece düşmesinin önlendiği ve sensör konularak el gördüğünde makinenin otomatik durmasının sağlandığı, bu hususun müfettiş raporunda işveren vekili sıfatı ile beyanı alınan Temer Tok’un da kabulünde olduğu, bu itibarla davalı işyerinde aynı işi gören makinelerden bir kısmında gerekli önlemler alınmasına rağmen kazanın gerçekleştiği makinenin de içinde bulunduğu diğer makinelerde kaza tarihinde gerekli önlemlerin alınmadığı, önlemlerin sonradan alındığının davalı işveren vekilinin de kabulünde olduğu anlaşılmakla iş sağlığı ve güvenliği konusunda gerekli özen ve sorumluluğunun davalı işveren tarafından gösterilmediği, eğer kazanın gerçekleştiği makinede de diğer yeni tip makinelerdeki gibi bir sistem olsa idi kazanın gerçekleşme riskinin en aza inebileceği sonucuna ulaşılarak davalı işverenin somut olayda asli kusurlu olduğu kanaatine varıldığı, davalı vekili tarafından dava dışı diğer işçi ... ...'in birtakım eylemleri ile kazanın gerçekleşmesinde ağırlı kusur olduğu yönünde iddia da bulunmuş ise de söz konusu işçinin davalı tarafça ileri sürülen eylemi yaptığına ilişkin şüpheye mahal vermeyecek açıklıkta bir delil bulunmadığı, bu itibarla söz konusu iddialarının mahkemede kanaat oluşturacak şekilde ispatlanamadığı, kusur raporunda davalı işverene %80, davacı işçiye ise %20 oranında atfedilen kusur aidiyet ve oranlarının uygun bulunarak hükme esas alındığı, davacı kazazede işçinin maluliyet oranının yasal mevzuat ve Yargıtay içtihatları doğrultusunda benimsenen prosedür işletilerek ATK 2. Üst Kurulun 04.06.2020/835 sayılı raporu ile %43,2 oranında kesinleştiği, bu oran üzerinden SGK tahsislerin farazi hesaplanması ve bulunan sonucun mahkemeye bildirilmesi amacı ile SGK'ya yazılan müzekkereye Kurum tarafından 18.01

. Üst Kurulun 04.06.2020/835 sayılı raporu ile %43,2 oranında kesinleştiği, bu oran üzerinden SGK tahsislerin farazi hesaplanması ve bulunan sonucun mahkemeye bildirilmesi amacı ile SGK'ya yazılan müzekkereye Kurum tarafından 18.01.2021 tarihinde verilen cevabi yazıda özetle; manuel olarak farazi gelir/aylık hesaplamaların Kurumca yapılamadığının bildirildiği, tüm doneler korunmak suretiyle yeni orana göre bağlanması gereken farazi gelirin 07.01.2021 tarihli bilirkişi raporunda usulüne uygun hesaplandığı, aynı bilirkişi raporunda esas alınan ücret ve eklerinin tarafların bu ücrete itirazlarının bulunmadığı ve bu ücretin tüm dosya kapsamına uygun olduğu sonucuna varıldığı, bu ücret esas alınarak 07.01.2021 tarihli raporda aktüerya bilirkişi tarafından yapılan hesaplamalara itibar edildiği ve ıslah edilen miktar ile bağlı kalınarak davacının maddi zararının olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tazminine yönelik talebinin kabulüne karar verildiği; manevi tazminat bakımından yapılan değerlendirmede ise tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tarafların kusur durumu (davacı işçi %20, davalı işveren %80), olayın ağırlığı, kaza neticesinde davacı işçinin iş göremezlik oranının %43,2 olması, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikler dikkate alınarak davacının olay nedeniyle yaşadığı ve bundan sonra da yaşayacakları acı ve üzüntüyü bir nebze olsun hafifletmek amacıyla manevi tazminatın belirlendiği gerekçesiyle , "maddi tazminat talebinin kabulü ile 349.429,03 TL tazminatın kaza tarihi olan 24.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 70.000,00TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 24.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, dava konusu olayın meydana geldiği sırada makinada iki operatör çalışmakta olduğunu, ... makine yükleme programındaki ana panelde tanımlanmış olsa dahi diğer operatör ... ...’in makinaya müdahale etmesi sonucunda kazanın meydana geldiğini, bu hatalı işlem sonucunda davacının sağ el iki parmağı ... kaldırma ayağı ile ... mili arasında sıkıştığını ve iki parmağının sıyrılmasına yol açtığını, eylemle zarar arasındaki uygun neden - sonuç bağı, işçinin veya üçüncü kişinin tam kusuru ile kesilmişse, istihdam edenin tazminatla sorumlu tutulamayacağının doktrin ve yerleşik yargı içtihatlarıyla sabit olduğunu, zararlandırıcı olayın meydana gelmesinde üçüncü kişi durumunda olan ... ... ile davalının % 100 oranında kusurlu olduğunu, olay üçüncü kişinin tamamen kusurlu davranışı sonucu oluştuğundan nedensellik bağının kesildiğini, yargılama sürecinde ve keşif esnasında da mahkemece bu yöndeki iddia ve taleplerinin incelenip değerlendirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, manevi tazminat isteminin şartlarının oluşmadığını, hükmedilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı işyerinde, olayın meydana geldiği sırada çalışılan haşıl makinesinden iki adet bulunduğu, olayın vuku bulduğu ve davacının çalıştığı haşıl makinesinin otomatik olmadığı, diğer makinenin ise aparatlarının otomatik olarak el değmeden çalışacak vasıfta olduğu, dava konusu olaydan sonra, davacının çalıştığı eski tip makinenin aparatlarının da otomatik hale getirilmesinin sağlandığı anlaşıldığından; otomatik emniyet tedbirlerine sahip yeni tip makine temin etmeyen veya olaydan sonra yapıldığı gibi ilave önlemlerle eski tip makinenin aparatlarının da otomatik hale gelmesini sağlamayan davalı işveren yönünden tespit edilen %80 oranındaki kusurun dosya kapsamına uygun olduğu, söz konusu maddi olgular göz önüne alındığında, illiyet bağının kesildiğine yönelik istinaf başvurusuna itibar edilemeyeceğinin değerlendirildiği, diğer taraftan, dava konusu kaza olayı nedeniyle davacının uğradığı maluliyet oranının ATK 2. Üst Kurulunun raporuyla %43,2 olarak saptandığı, davalının %80 oranındaki kusuru ile davacının uğradığı zarar ve olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü ile davacının manevi tazminat konusundaki talebinin 75.000,00 TL olduğu dikkate alındığında, Mahkemece takdir edilen 70.000,00 TL tutarındaki manevi tazminatın dosya kapsamına uygun olmadığının değerlendirildiği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ,davanın kısmen kabulü ile "maddi tazminat talebinin kabulü ile 349.429,03 TL tazminatın kaza tarihi olan 24.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 60.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 24.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, eylemle zarar arasındaki uygun neden - sonuç bağı, işçinin veya üçüncü kişinin tam kusuru ile kesilmişse, istihdam edenin tazminatla sorumlu tutulamayacağının doktrin ve yerleşik yargı içtihatlarıyla sabit olduğunu, zararlandırıcı olayın meydana gelmesinde üçüncü kişi durumunda olan ... ... ile davacının % 100 oranında kusurlu olduğunu, nedensellik bağının kesildiğini, hükmedilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve devamı maddeleri ile 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

A.Davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

3.Dosya içeriğine göre davacı lehine hükmedilen manevi tazminat tutarının Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davalı vekilinin bu kısıma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

B. Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin aynı zamanda istinaf sebebi olarak daha evvelce ileri sürüldüğü ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde açıklandığı şekilde incelenerek maddi tazminat yönünden Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin de yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz istemlerinin miktardan REDDİNE,

2.Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının reddine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6392, Karar No: 2014/3115, Tarih: 26.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/6392 E.  ,  2014/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/42-2012/622

Davacı T.. A.. vekili Avukat S. Ö.. tarafından, davalı ..İnş. Taah. San ve Tic. A.Ş vd aleyhine 14/01/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, davalı İ.. İ.. yüklenicisi diğer davalı şirketin kanalizasyon bağlantısı sırasında davacıya ait kablo ve güzergaha verilen hasar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan .. İnş. Taah. San ve Tic. A.Ş yönünden davanın kısmen kabulüne, davalılardan İ.. İ.. Genel Müdürlüğü yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Ticaret Yasası'nın 18. maddesinde; kendi kuruluş yasaları gereğince özel hukuk hükümlerine göre idare edilmek veya ticari biçimde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin tacir sayılacakları belirtilmiş; aynı Yasa'nın 12/11. maddesinde de, su, gaz, elektrik dağıtma, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin ticarethane sayılacakları düzenleme altına alınmıştır.

2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Yasa gereğince İ.. İ.. Genel Müdürlüğü'nün genel kurul, yönetim kurulu ve genel müdürlük ile yönetileceği; denetçileri aracılığı ile denetleneceği yıllık çalışma ve yatırımlarının bilançolarda belirlenerek genel kurulun onayına sunulacağı ve bütçesinin kamu iktisadi teşebbüslerinde uygulanan bütçe formülüne göre düzenleneceği belirtilmiştir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davalının 2560 sayılı Yasa kapsamında bir kamu kurumu olduğu ve kamu hizmeti yaptığı ancak, çalışmalarının özel hukuk hükümlerine bağlı bulunduğu ve tacir sıfatını taşıdığı kabul edilmelidir. Davalının, haksız eylem niteliğindeki tutumundan kaynaklanan uyuşmazlığın da, adli yargı yerinde çözümlenmesi gerekir. Bu yöndeki yargısal uygulamalar yerleşiktir (Hukuk Genel Kurulu'nun 21/09/1983 gün ve 1980/11-2721, 1983/823; 29/11/1995 gün ve 1995/11-647, 1995/1043 sayılı kararları).

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalı İ.. İ.. Genel Müdürlüğü yönünden işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle davalı İ.. İ.. Genel Müdürlüğü yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19668, Karar No: 2020/11220, Tarih: 21.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/19668 E.  ,  2020/11220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 29, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.400,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ve 2017/198 Esas, 2019/279 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 16.04.2020 tarihli ve 2020/5884 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2020 tarihli ve...sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, anılan Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2. maddesi gereğince hükmolunan 120 gün karşılığı adli para cezası üzerinden, anılan Kanun’un 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapıldığında bulunan 180 gün adli para cezası üzerinden, aynı Kanun'un 29. maddesi gereği 1/4 oranında indirim yapıldığında 135 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, sanığa fazla ceza tayini ile 145 gün adli para cezasına hükmedilmesinde ve sonrasında bu rakam üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden 2.240,00 Türk lirası yerine, 2.400,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesi suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden;...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ve 2017/198 Esas, 2019/279 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 2.240,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4220, Karar No: 2007/3804, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/4220 E.  ,  2007/3804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan, dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ.

Kadastro sırasında 111 ada 4 parsel sayılı 1318.35 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz satış, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacı ..., adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içerisinde taşınmazına bitişik yolun kendisine ait olduğu ve 111 ada 4 nolu parselden kendisinin ayırıp bıraktığı, yol boşluğu olmadığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne ve yol boşluğu bırakılan fen bilirkişinin raporunda "A" ile sarıya taralı olarak gösterilen 124.74 metrekarelik kısmın en son parsel numarası verilerek davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro tesbiti sırasında dava konusu taşınmazla ilgili tutanak düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Kadastro mahkemelerinde davaya bakılabilmesi için davaya konu olan taşınmaz hakkında tutanak düzenlenmiş olması zorunludur. HUMK.nun 7.maddesi gereğince mahkemelerin görevi kamu düzenine ilişkin olup, re'sen gözetilmesi gerekir. Bu nedenle mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dava dosyasının görevli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğundan temyiz itirazlarının bu nedenle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, 18.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5116, Karar No: 2012/6328, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5116 E.  ,  2012/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirikişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday samanının ve mısırın (dava) 2011 yılı itibariyle sulu tarlada dekar başına ortalama verim ve üretim gideri ile kg başına toptan satış fiyatını gösteren veri cetvelinin Karpuzlu Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulmasından,

2-02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.