muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/669, Karar No: 2020/15070, Tarih: 07.07.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/669 E.  ,  2020/15070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eziyet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TCK.nın 96/1. maddesinde "bir kimsenin eziyet çekmesine yol açacak davranışları gerçekleştiren kişi..." ibaresi yer almakta; yasada eziyet kabul edilen eylemler tanımlanmamaktadır. Madde gerekçesinde ise "eziyet olarak, bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerekir. Aslında bu fiiller de kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Bir süreç içinde süreklilik arzeder bir tarzda işlenen eziyetin özelliği, işkence gibi, kişinin psikolojisi ve ruh sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerinin olmasıdır. Bu etkilerin uzun bir süre ve hatta hayat boyu devam etmesi, eziyetin bu kapsamda işlenen fiillere nazaran daha ağır ceza yaptırımı altına alınmasını gerektirmiştir." denilmektedir. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocukların mağdura cinsel organ gösterme, ayaklarını yakma şeklindeki eylemlerinin eziyet suçunu oluşturduğu konusundaki mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre suça sürüklenen çocuk ... müdafinin suçun unsurlarının oluşmadığına, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin suçun işlendiğine dair yeter delil bulunmadığına ve suça sürüklenen çocuk ... müdafinin eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3181, Karar No: 2021/2732, Tarih: 15.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2021/3181 E.  ,  2021/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310 “(1)Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ...’ın 05/10/2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından, İtiraz Hakem Heyetince davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın saklayan Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15873, Karar No: 2012/19582, Tarih: 15.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/15873 E.  ,  2012/19582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

..., 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22100, Karar No: 2013/16328, Tarih: 14.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22100 E.  ,  2013/16328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın aracının plakası verilerek olay günü 00.20 sıralarında meydana gelen bir kavga olayına karıştığının polis haber merkezince anons edilmesi üzerine, sanığın asayiş ekiplerince durdurularak saat 00.47'de alkolmetre cihazı ile yapılan ölçümde 0,98 promil alkollü olduğunun belirlendiği, İstanbul Adli Tıp Kurumu 5. Adli Tıp İhtisas Kurulunun bu konudaki raporlarında da belirtildiği üzere kandaki alkol düzeyinin bir saatte ortalama 0,15 promil gram azaldığı tıbben bilindiğine göre, olaydan 27 dakika sonra yapılan ölçümde 0,98 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, olay anında yaklaşık 105 promilin üzerinde alkollü olduğunun, 5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 105 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/21273, Karar No: 2016/15059, Tarih: 21.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21273 E.  ,  2016/15059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 27, HMK m. 297/1-b). Mahkemece; hükümde davacı-davalının adı, soyadı ile tarafların doğum tarihi ve yeri, baba ve ana adları, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numaraları yazılmamıştır. Bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.21.11.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/2418, Karar No: 2011/2261, Tarih: 07.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/2418 E.  ,  2011/2261 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi asli müdahil ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava Dernekler Kanunu'nun 32/b maddesi uyarınca dernek genel kurul toplantısının iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece gerekçeli kararında Asliye Ceza Mahkemesinin görevli olduğu benimsenerek dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, kısa kararda ise davanın kabulüne karar verilmiş ise de; oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere ve usul hükümlerine uygun düşmemiştir.

5253 Sayılı Dernekler Kanununun 32.maddesinin (b) bendinde genel kurul toplantılarını kanun ve tüzük hükümlerine aykırı olarak veya dernek merkezinin bulunduğu veya tüzüğünde belirtilen yer dışında yapan dernek yöneticilerinin beş yüz lira idari para cezası ile cezalandırılacağı, mahkemece, kanun ve tüzük hükümlerine aykırı olarak yapılan genel kurul toplantılarının iptaline de karar verilebileceği açıklanmıştır. 5253 sayılı Dernekler Kanunu’nun 32/b bendinde düzenlenen adli para cezasının 08.02.2008 tarihli ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 558.maddesi ile idari para cezasına dönüştürüldüğü bu değişiklikten sonra, artık dernek genel kurul toplantılarının iptali istemine ilişkin davalara ceza mahkemesinde görülemeyeceği kuşkusuzdur.

10.04.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadi Birleştirme kararında; kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olmasının mutlak bir bozma sebebi oluşturacağı ve bozmadan sonra hakimin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebileceği kabul edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde dernek genel kurulun iptali istemiyle C.Savcısı tarafından davaname ile Asliye Hukuk Mahkemesine dava açıldığı, mahkemece görevli olduğu halde, gerekçeli kararda görevsizlik kararı verildiği kısa kararda ise, davanın kabul edildiği anlaşılmaktadır. Az yukarıda açıklanan hukuksal olgular göz önüne alındığında verilen hüküm usul hükümlerine ve anılan Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararı’na açıkça aykırı olduğundan asli müdahil İçişleri Bakanlığının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 07.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12763, Karar No: 2017/5992, Tarih: 13.02.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/12763 E.  ,  2017/5992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/2, 62/1, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihinde sanığın, katılanın yanında çalıştığı; iş yerinin vergi borcunu yatırması için sanığa elden 1.100 TL para verildiği ayrıca talimat üzerine bankadan 4.000 TL paranın sanığa verildiği bu şekilde sanık toplam 5.100 TL parayı yatırması gerekirken yatırmayarak uhdesinde tuttuğu şeklinde sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın söz konusu paraları farklı tarihlerde almış olduğu bu nedenle sanık hakkında atılı suç yönünden zincirleme suç hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazının reddine ancak;

Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle fazla ceza tayini,ayrıca sanık hakkında belirlenen gün para cezası, adli para cezasına çevrilirken uygulanan yasa maddesinin hükümde gösterilmemesi, son olarak TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartla tahliye tarihine, diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “120 gün”, "100 gün" ve “2.000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün“, "4 gün" ve “80 TL“ adli para cezası ibarelerinin, gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesi ile ilgili kısımda yer alan "Yüz gün adli para cezası karşılığı da" cümlesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "Sanığa verilen 4 gün adli para cezasının TCK'nun 52/2 maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL'den adli para cezasına çevrilerek sanığın" cümlesinin eklenmesi, hüküm fıkrasında TCK'nın 53/1-c bendine ilişkin cümlenin çıkartılarak yerine “TCK'nın 53. maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarını kullanmaktan şartla tahliye tarihine, diğer hakları kullanmaktan ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” cümlesi eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/02/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5282, Karar No: 2023/152, Tarih: 11.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5282 E.  ,  2023/152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Kabul

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararı iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin "ALDİVA" ibareli markaları gıda sektöründe ilk kez kullanan, tanıtan ve Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) nezdinde ilk olarak 2012 yılında adına tescil ettirmekle birlikte World Intellectual Property Organization (WIPO) nezdinde de tescil ettiren bir şirket olduğunu, 108 adet "ALDİVA" ibareli tescilli markasının bulunduğunu, davalının 18.09.2015 tarih ve 2015/76712 sayılı "NEWALDİVA" ibareli marka başvurusunun yayınına yaptıkları itirazın, Markalar Dairesi Başkanlığınca kısmen kabul edildiğini; ancak yayına itirazlarının yeniden incelenmesi için yaptıkları itirazın, diğer davalının 11.02.2017 tarihli 2017-M-925 sayılı YİDK kararı ile reddedildiğini, bu kararın hukuka aykırı olduğunu, davalı başvurusunun müvekkilinin markalarının kapsamındaki mal ve hizmetlerle aynı sınıflara ilişkin bulunduğunu, markada yer alan ve İngilizce “yeni” anlamındaki "NEW" ibaresinin herkese açık bir kelime olup, ayırt ediciliğinin bulunmadığını, davalı markasında esas unsurun "ALDİVA" olduğunu, müvekkilinin markalarında "ALDİVA" ibaresine getirilen "GOLD", "THANKS", "LUXURY" gibi ibarelerin de aynı şekilde yan unsurlar olduğunu ve müvekkili markalarının esas unsuru olan "ALDİVA" ibaresinin davalı başvurusunda aynen yer aldığını, markalar arasındaki küçük farklılıkların iltibas tehlikesini ortadan kaldırmadığını ileri sürerek, davalı TPMK YİDK kararının iptalini ve diğer davalının 2015/76712 başvuru numaralı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin dava konusu marka başvurusunun 29. sınıfa dahil mallar için 08.03.2017 tarihi itibariyle tescil edildiğini, bu emtialar veya benzer hiçbir emtia için davacının tescilinin bulunmadığını, taraf markalarının tescil edildiği emtiaların birbirinden farklı olduğunu, farklı ihtiyaçları gidermekte kullanıldıklarını, birbirleri yerine ikame edilemediklerini, iddia edildiği gibi aynı reyonlarda yan yana satılmadıklarını, satış ve dağıtım kanallarının birbirinden farklı olduğunu, özel yazım biçimi itibariyle oluşturulan markalar arasında herhangi bir benzerliğin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının markalarında esaslı unsur konumundaki "ALDİVA" ibaresinin, ayırt ediciliği oldukça yüksek bir ibare olduğu, ortalama tüketici açısından hiçbir anlam taşımadığı, dava konusu "NEWALDİVA" ibaresi ile "Aldiva" ibareleri arasında da farklılık bulunmadığı, taraf markalarının emtiaları arasında çekişmeli malların bir kısmı bakımından (örneğin; 29. sınıf kurubakliyat ve 30. sınıf pirinç emtiası, 29. sınıf pastane ürünü puding ve 29. sınıf sütlü tatlı arasındaki benzerlik) benzerlik, bir kısmı bakımından ise zayıf bir benzerlik bulunduğu; ancak 29 ve 30. sınıf ürünler gıda niteliğinde olup çoğu kez aynı dükkanlarda veya mağazaların yakın reyonlarında satışa sunulduğu, somut uyuşmazlıkta taraf markaları açısından her ne kadar bazı emtialar yönünden zayıf bir benzerlik bulunsa da davacının "ALDİVA" markasının özgün niteliği ve yapısından kaynaklanan güçlü ayırt ediciliğinin yanı sıra, markalar arasındaki kuvvetli benzerliğin, taraf markaları arasında karıştırılma tehlikesini doğurabilecek boyutta olduğu, bu nedenle davalı markasının 29. sınıf mallar açısından da karıştırılma tehlikesi oluşturduğu, sonuçta çekişmeli tüm mallar yönünden dava konusu başvuru ile davacı markaları arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas tehlikesinin bulunduğu, davacı tarafça markasının tanınmışlığının ispatlanamadığı, ancak yukarıdaki kabul karşısında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrasının olaya uygulanmasına gerek olmadığı, başvurunun kötü niyetli olduğunun da kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ve davalı ... vekilince ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ve davalı ... vekilince ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

1. Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; tarafların markaları arasında görsel, işitsel, kavramsal düzeyde ilişkilendirilme ihtimali de dahil olmak üzere benzerlik bulunmadığını, tanınmışlık koşullarının davacı yararına oluşmadığı gibi davalının kötü niyetli olduğunun da ispatlanamadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin başvurusunun 29. sınıfına dahil mallardan oluşmakta iken davacının tescilli markalarının, tebliğin 30. sınıfına dahil mallardan oluştuğunu, mahkemece taraf markaları kapsamındaki bir kısım emtia arasında düşük/orta düzeyli bir benzerlik olduğunun belirtildiğini, bu görüşün kabul edilebilmesi imkanının olmadığını, bu iki ürün grubu arasında hiçbir benzerliğin bulunmadığını, bu malların birbirinin yerine kullanılabilmesinin söz konusu olmadığı gibi birbirini tamamlayan ya da birbiri yerine ikame edilebilen mallardan da olmadığını, müvekkili adına tescil edilen "newaldiva" ibaresinin, "New" ve "Aldiva" şeklinde ayrı iki kelimeden oluşmadığını, böyle bir kabulün markaların her şekilde bir çok kelimeye ayrılmasına olanak vereceğini, markalar arasındaki benzerliğin değerlendirilmesinde de markanın bütünü itibariyle bıraktığı izlenime, tümüne hakim olan görünüşe bakmak gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç