muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5704, Karar No: 2013/26050, Tarih: 19.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5704 E.  ,  2013/26050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ... ve ...'un mahkumiyetlerine ilişkin hükümlerin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafilerinin eksik inceleme yapıldığına, sanıkların kusurlarının bulunmadığına, CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümülerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanığın yönetim kurulu üyesi ve yetkilisi olduğu .....İnş. Taah. A.Ş. tarafından yaptırılmakta olan iş merkezi inşaatında, sanık ...'ün yetkilisi olduğu taşeron olarak faaliyet gösteren... San. Müh.Tic.Ltd.Şti.’nin elemanı olan ...’nin depo sorumlusu olması nedeni ile kendisine teslim edilmeyen bir malzemeyi aramak gayesi ile inşaata girip, inşaat içerisinde zemin ve alt katlarda ışıklandırma olmaması nedeni ile bilinmeyen bir kattaki asansör boşluğundan aşağıya düşerek ölmesi şeklinde gerçekleşen olayda, inşaatta asansör boşluklarının kapatılması için kullanılan tahtadan yapılmış engellerin seyyar olduğu ve bunların inşaattaki çalışmalar sırasında kaldırıldığı ve tekrar yerine konmaması nedeni ile olayın meydana geldiği, sanık ... Öztürk'ün, inşaat meslek yüksek okulu mezunu olan sanık ...'u şantiye şefi olarak görevlendirdiği, adı geçenin olayın özelliği de gözetildiğinde, kazanın meydana gelmesinde belirtilen eksiklikler nedeniyle sorumluluğunun ve kusurunun bulunduğu, bu sebeple de şirketin yönetim kurulu üyesi olan sanık ...'ye kusur izafe edilemeyeceği gözetilmeden, bu yönden oluşa uygun düşmeyen bilirkişi heyeti raporuna itibar edilerek mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8286, Karar No: 2015/16298, Tarih: 21.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8286 E.  ,  2015/16298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRŞEHİR AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/12/2014

NUMARASI : 2014/524-2014/791

Taraflar arasındaki yoksulluk ve istirdat nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; daha önce esnaflık yaptığını, işlerinin kötü gitmesi yüzünden işyerini devretmek zorunda kaldığını, markettte asgari ücretle çalıştığını, kazandığı paranın yetmediğini, davalının babasının verdiği dairede yaşadığını, nafaka ödeme imkanının olmadığını belirterek Gölbaşı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/529 esas 2012/266 karar sayılı ilamıyla hükmedilen 100,00 TL yoksulluk nafakası ve müşterek çocuklar Ceren ile Ceyda adına hükmedilen ayrı ayrı 200,00 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davalının ve müşterek çocukların ihtiyaçları, davacının ödeme gücü gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı eş yönünden yoksulluk nafakasının kaldırılması talebinin reddine, müşterek çocuklar Ceren ile Ceyda adına hükmedilen ayrı ayrı 200,00 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık ayrı ayrı 100,00 TL ye düşürülmesine karar verilmiş, hüküm iştirak nafakasının indirilmesi nedeniyle davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden tarafların 2012 yılında anlaşmalı olarak boşandıkları, boşanma neticesinde müşterek çocuklar 2005 doğumlu Ceren ve 2007 doğumlu Ceyda'nın velayetinin davalı anneye verildiği ve lehine aylık ayrı ayrı 100 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, taraflara ilişkin yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırma sonuçlarına göre ise, davacının markette işçi olarak çalıştığı, aylık ortalama 1.000,00 TL gelirinin olduğu, babasına ait evde anne ve babasıyla yaşadığı, davalı annenin ise ev hanımı olduğu, geçimini babasının sağladığı, araştırmaya göre abisinin evinde yaşadığı anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyacı, nafakanın hükmedildiği tarih ile artırım davasının açıldığı tarih arasında geçen süre ve nafaka yükümlüsünün (davacı babanın) gelir durumu nazara alındığında, TMK.nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine göre müşterek çocukları adına hükmedilen iştirak nafakasının indirilmesi talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde iştirak nafakalarının ayrı ayrı 100,00 TL'ye indirilmesine yönelik hüküm kurulması hatalı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2197, Karar No: 2025/896, Tarih: 10.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/2197 E.  ,  2025/896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1401 E., 2022/599 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin düzeltilerek onanması

Sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-e maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, ilk derece mahkemesince sanığın beraatine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise sanığın mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen "beraat" kararı, istinaf mercii tarafından "mahkumiyet" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden kararın temyiz edilebilir olduğu, İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-b maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2020 tarihli ve 2019/46 Esas, 2020/82 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunun 86/1, 86/3-e 87/1-d, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

b. Sanık ... hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir karar verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2020/1401 Esas, 2022/599 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2.maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanıklar hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e 87/1-d, 62/1 ve 53 maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın atılı suçu işlemediğine, kastın yokluğuna ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kastın yokluğuna, meşru savunmaya, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın atılı suçu işlemediğine, kastın yokluğuna ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kastın yokluğuna, meşru savunmaya, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından yaralama kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, düzeltme nedeni saklı olarak eylemlere uyan suçların vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, katılandan sanıklara yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz veya davranışın bulunmadığı, meşru savunmanın uygulanması koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından sanıklar müdafiilerince ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Dosya kapsamına göre; katılan hakkında düzenlenen rapora göre büyük damar yaralanması ile yaygın arteryel kanamaya bağlı hipovolemik şok oluşturması nedeniyle ... tehlikeye neden olan yaralanması dışında ayrıca sol bacakta meydana gelen yaralanmasının sol peroneal sinir hasarına sebebiyet vermesi nedeniyle duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu halde sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 87/1-a maddesi uygulanmaması suretiyle oluşa hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanıklar müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2020/1401 Esas, 2022/599 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2.maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1.maddesi gereği hüküm fıkrasının sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 87. maddesinin uygulanmasına ilişkin mahsus bölümlerine; aynı Kanun'un 87/1. maddesinin "a" fıkrasınında eklenmesi suretiyle, Tebliğame’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/323, Karar No: 2018/13031, Tarih: 02.07.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/323 E.  ,  2018/13031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yaralama eyleminden hükmolunan mahkumiyet kararında öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...'un TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Tehdit eyleminden kurulan mahkumiyet hükmünün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken denetim yükümlülüğü getirilmediği halde, 5271 sayılı CMK’nın 231/11. maddesinin 1. cümlesi gereğince hükmün açıklanmasıyla yetinilmesi yerine hapis cezasının paraya çevrilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

a)Açıklanmasına karar verilecek yeni hükmün Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hüküm olacağı bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, Anayasanın 141/3 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230, 232, 289/1-g (1412 sayılı CMUK’nın 308/7.) maddelerine aykırı davranılarak gerekçesiz hüküm kurulması,

b)Kabule göre de; katılan ...'un Beypazarı-Ankara arasında yolcu taşımacılığı yapan şirkette otobüs şoförü, katılan ... Akın'ın da aynı otobüste muavin olduğu, suç tarihinde katılan ...'in idaresinde bulunan otobüsün Ayaş İlçesi Karakaya mevkiinde yolcu indirip bindirdiği sırada, Ayaş Özel Halk Otobüs işletmesi yazıhanesinde

çalışan sanık ...'un, katılanlara o durakta yolcu indirmelerinin yasak olduğunu söyleyerek, katılan ...'e karşı gerçekleştirdiği tehdit eyleminin TCK'nın 117/1. maddesi kapsamında iş ve çalışma hürriyetini ihlal suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılmaması,

c)02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8532, Karar No: 2024/7632, Tarih: 21.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/8532 E.  ,  2024/7632 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/1064 E., 2023/858 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine 02.01.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairenin 21.02.2024 tarih ve 2024/1607 Esas, 2024/1052 Karar sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi talep edilmiş ve İlk Derece Mahkemesince verilen 28.05.2024 tarihli ek karar ile karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı, ek kararın bozularak karar düzeltme talebinin incelenmesini talep etmekle yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Yargıtay kararına karşı yapılan karar düzeltme kanun yolu başvurusunu inceleme görevi Yargıtay'a ait olduğundan İlk Derece Mahkemesi'nin 28.05.2024 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Davacının karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda bu Kanun'un temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması sonucunda verilen Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme yoluna gidileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durumda davacının karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.İlk Derece Mahkemesinin 28.05.2024 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

2.Davacının karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12817, Karar No: 2014/19821, Tarih: 18.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/12817 E.  ,  2014/19821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Mala zarar verme

HÜKÜM : Kısmen mahkumiyet, Kısmen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükmün incelenmesinde:

5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi gereğince verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ilişkin karara karşı itiraz yolu açık olup, temyizi olanaklı bulunmadığından; sanıklar ... ve ... savunmanlarının bu konudaki isteminin, 5271 sayılı CMK’nın 231/12 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 5271 sayılı CMK’nın 264/1. maddesi uyarınca, yasa yolu ile merciinde yanılma, başvuru hakkını ortadan kaldırmayacağından, aynı maddenin 2. fikrasına göre, itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye gönderilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE,

II-Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanık ...'dan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki “yargılama giderlerine” ilişkin bölümden “Sanık ... için yapılan 1 davetiye gideri 4,50 TL ile, 02.03.2007 tarihli 26450 sayılı resmi gazetede yayınlanan CMK gereği müdafi tayinine ve yapılacak ödeme usul ve esaslarına dair yönetmelik geçici 1.madde ve aynı tarihli resmi gazetede yayınlanan tarife gereği 5320 sayılı yasanın 13.maddesine göre sanığın zorunlu müdafii için ödenecek 452,00 TL’nin yargılama masrafı sayılarak toplam 456,50 TL yargılama giderinin bu sanıktan,” cümlesinin çıkartılarak, yerine “Sanık ... için yapılan 1 davetiye gideri 4,50 TL'nin bu sanıktan,” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/777, Karar No: 2020/4252, Tarih: 07.09.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/777 E.  ,  2020/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Talep eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Dairemizin 21/10/2019 gün ve 2019/11699 Esas, 2019/10430 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 16/03/2020 tarihinde yapılan yazım hatasının düzeltilmesi talebi incelendi:

Dairemizce temyiz üzerine yapılan inceleme neticesinde; suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen sonuç cezanın sehven yanlış yazıldığı anlaşılmakla, yerinde görülen yazım hatasının düzeltilmesi talebin kabulü ile Dairemizin yukarıda belirtilen ilamının son paragrafında yer alan “3000 TL” ibaresinin çıkartılması ve yerine “6000 TL” ibaresinin yazılması suretiyle, 5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanunla değişik 8/1. madde ve fıkrası uyarınca MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİNE, ancak sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğundan infazın 3000 TL üzerinden yapılmasına ve ilamdaki diğer hususların aynen korunmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavclığına TEVDİİNE, 07/09/2020 tarihinde karar verildi.