muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3829, Karar No: 2019/3735, Tarih: 12.06.2019

**1. Hukuk Dairesi         2017/3829 E.  ,  2019/3735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece 06/04/2012 tarih ve 2012/223 sayılı Mahalli İskan Komisyonu kararının kesinleşmiş mahkeme kararı ile iptaline karar verildiği ve açılan davaya temel teşkil eden idari kararın iptal edilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karara karşı taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, oy birliği ile davalı ...'un idari yargıda açtığı iptal davasının reddedilerek kesinleştiği, davalı ... adına olan mevcut kaydın yolsuz tescil durumunda bulunduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2. bendi uyarınca davalı ... yönünden davanın kabulü yönünde esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, davacının diğer davalılar yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davalıların istinaf başvuru yönünden oyçokluğuyla, İlk Derece Mahkemesince davalı ... dışındaki diğer davalılar yönünden verilen karar esas yönünden doğru olmakla birlikte nispi vekalet ücretine hükmedileceği yerde maktu vekalet ücretine hükmedildiği ve bunun yeniden yargılamayı gerektirmemesi nedeniyle HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince vekalet ücreti bakımından düzeltilerek davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, davalıların 5543 sayılı İskan Kanunu kapsamında göçebe hayatı yaşadıklarını ileri sürerek iskana başvurduklarını, Mahalli İskan Komisyonunun 30/06/1998 tarih ve 37 nolu kararına istinaden, 1816 parsel sayılı taşınmazın davalılara temlik edildiğini, Bayındırlık ve İskan Bakanlığı müfettişlerince başvuru sahibi olan aile reisinin

göçebe olmadığı, ayrıca hak sahipliğine müracaat tarihinden ve hak sahipliği kararı alınmadan önce sigorta kaydının bulunduğu, bu nedenle göçebelik durumu olmadığından yerleşik hayata geçiş amacı taşıyan iskandan faydalanmaması ve hak sahipliklerinin iptal edilmesi gerektiği hususunun tespit edilmesi üzerine, Mahalli İskan Komisyonunun 06/04/2012 tarih ve 2012/223 nolu kararı ile hak sahipliğinin ve daha önce alınmış komisyon kararının iptal edilmesine karar verildiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, 06/04/2012 tarih ve 2012/223 sayılı Mahalli İskan Komisyonu kararının iptali için idari yargıda açılan davanın devam ettiğini, anılan davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, 06/04/2012 tarih ve 2012/223 sayılı Mahalli İskan Komisyonu kararının kesinleşmiş mahkeme kararı ile iptaline karar verildiği ve açılan davaya temel teşkil eden idari kararın iptal edilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karara karşı taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, oy birliği ile davalı ...'un idari yargıda açtığı iptal davasının reddedilerek kesinleştiği, davalı ... adına olan mevcut kaydın yolsuz tescil durumunda bulunduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2. bendi uyarınca davalı ... yönünden davanın kabulü yönünde esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, davacının diğer davalılar yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davalıların istinaf başvuru yönünden oyçokluğuyla, İlk Derece Mahkemesince davalı ... dışındaki diğer davalılar yönünden verilen karar esas yönünden doğru olmakla birlikte nispi vekalet ücretine hükmedileceği yerde maktu vekalet ücretine hükmedildiği ve bunun yeniden yargılamayı gerektirmemesi nedeniyle HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince vekalet ücreti bakımından düzeltilerek davanın kabulü yönünde yeniden hüküm kurulmuştur.Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, 30.06.1998 tarih ve 37 nolu Mahalli İskan Komisyonu Kararı ile davalı ...'ın 2510 sayılı İskan Kanunu ve uygulanmasına dair Yönetmelik ve Genelgeler çerçevesinde tarımsal iskan edilmek üzere hak sahibi sayılmasına karar verildiği,alınan karar gereğince dava konusu 1816 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına tescil edildiği, 06.04.2012 tarih ve 223 nolu Mahalli İskan Komisyonu Kararı ile ise, ... ve diğer aile bireylerinin başvuru veya hak sahipliği karar tarihinden önce, Bağ-Kur kaydının bulunduğu tespit edildiği gerekçesi ile hak sahipliğinin ve daha önce alınan 30.06.1998 tarih ve 120 nolu Komisyon Kararı’nın iptaline karar verildiği, söz konusu iptal kararına karşı ... ve diğer aile bireyler tarafından açılan iptal davası sonucu ... İdare Mahkemesi'nin 28.02.2013 tarih, 2012/1349 Esas, 2013/348 Karar sayılı kararı ile davacı ... yönünden davanın süre aşımı nedeniyle reddine, diğer davacılar yönünden davanın esastan reddine yönelik kararın Danıştay 8. Dairesi'nin 26.02.2014 tarih, 2013/8990 Esas, 2014/1410 Karar sayılı kararı ile davanın süre aşımı nedeniyle reddine ilişkin kısmın onanmasına, esastan reddine ilişkin kısmın ise bozulmasına üzerine, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda ... İdare Mahkemesi'nin 04.02.2015 tarih, 2015/169 Esas, 2015/198 Karar sayılı kararı ile 06.04.2012 tarih ve 223 nolu Mahalli İskan Komisyonu Kararının iptaline karar verildiği, söz konusu kararın temyiz edilmeden 06.02.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, 5543 sayılı İskan Kanunu’nun Geçici 7/3.maddesi, “ Mülga 2510 sayılı Kanuna göre hak sahibi olanların hak sahiplikleri herhangi bir koşul aranmaksızın bu Kanuna göre devam eder.” hükmü uyarınca, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden davanın reddine ilişkin verilen karara karşı davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacı vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine.

Davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; 492 sayılı Harçlar Yasası hükümleri uyarınca harçtan muaf olan Hazine’nin yargılama aşamasında dava değerini 14.149,74 TL olarak belirtmesi sebebiyle, bu değer üzerinden ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T’nin 12. maddesi uyarınca davalı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin maktu vekalet ücretinin altında kalamayacağı da gözetilerek davalılar lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken keşfen belirlenen değer üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsizdir. Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, 5543 sayılı İskan Kanunu’nun Geçici 7/3.maddesinde, “ Mülga 2510 sayılı Kanuna göre hak sahibi olanların hak sahiplikleri herhangi bir koşul aranmaksızın bu Kanuna göre devam eder.” düzenlemesi yer almaktadır. Hal böyle olunca, 12.07.2013 tarihinde kabul edilen 6945 sayılı ile Kanun 5543 sayılı İskan Kanunu’na eklenen Geçici 7/3.maddesinde yer alan düzenleme dikkate alındığında davalıların hak sahipliklerinin kayıtsız şartsız devam edeceği gözetilerek davalı ... yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Tarafların değinilen yönlere ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/2. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,12.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4568, Karar No: 2024/2047, Tarih: 13.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4568 E.  ,  2024/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/255 Esas, 2023/285 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı Tarsim vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Kanola ürününün dolu nedeniyle zarar gördüğünü, hasar % 50-60 oranında olmasına rağmen işinin uzmanı olmayan davalı TARSİM ekspertizlerinin hasar oranını % 8-9 olarak belirlediğini ileri sürerek, 23.200,94 TL'nın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Tarsim A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; tüzel kişiliği bulunmayan Tekirdağ Bölge Müdürlüğüne karşı açılan davanın husumetten reddinin gerektiğini, %9 oranında belirlenen hasarın, muafiyet tutarının altında kaldığını, tespit dosyasına sunulan bilirkişi raporunun tarım tekniğinden uzak ve varsayıma dayalı düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... A.Ş. vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 05.12.2019 tarih, 2018/203 E. ve 2019/343 K. sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporunda ziraat bilirkişisinin %35 zarar tespit ettiği, dosyada alınan raporda belirlenen zararın bu değer üzerinden hesaplandığı, ancak dosyadaki raporu hazırlayan bilirkişi heyetinin, delil tespiti dosyasında alınan rapordaki hesaplama yöntemine katılmayarak, poliçede mevcut olan sigortalı alan, ürün fiyatı ve verim değerleri üzerinden hesaplama yaptığı, netice itibariyle ödenmesi gereken toplam zararın 16.770,81 TL olarak tespit edildiği, alınan bilirkişi raporunun hukuka uygun ve denetime açık, karar vermeye elverişli bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, Tekirdağ ili ... ilçesi ... mah. 154, 155, 164 parsellerde bulunan taşınmazlarda 19.06.2014 tarihinde meydana gelen dolu yağışı nedeniyle ürünlerde meydana gelen zararın 16.770,81 TL olduğunun tespiti ile sözkonusu zararın temerrüt tarihi olan 03.12.2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Tarsim'den alınarak davacıya verilmesine, davalı HDI Sigorta'ya karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, karar davalı Tarsim vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 13.06.2022 tarih, 2021/2853 E. ve 2022/4724 K. sayılı kararıyla;

B. Bozma Kararı

Dairemizin 13.06.2022 tarih, 2021/2853 E. ve 2022/4724 K. sayılı kararıyla;

"1. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Tarsim vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Tarafların arasında tanzim edilen sigorta poliçelerinin içeriğindeki muafiyet özel şartına göre, muafiyetin poliçede gösterilen sigorta bedelinin %10 oranı üzerinden belirlenmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hasar oranının %10' u esas alınarak muafiyetin belirlenmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma gerekçesindeki gibi dosyanın konusunda uzman bir sigorta bilirkişisine verildiği, bilirkişinin sigorta bedelinin %10' u üzerinden hesap yaptığı, raporun yasa ve usule uygun görüldüğü, davacının davasında haklı olduğu, 31.05.2023 havale tarihli bilirkişi raporu ve Dairemizin son bozma ilamı dikkate alınarak karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüyle Tekirdağ İli ... İlçesi ... Mahallesi 154, 155, 164 parsellerde bulunan taşınmazlarda 19.06.2014 tarihinde meydana gelen dolu yağışı nedeniyle ürünlerde meydana gelen zararın 13.310,17 TL olduğunun tespiti ile söz konusu zararın temerrüt tarihi olan 03.12.2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Tarsim'den alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı HDI Sigorta'ya karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Tarsim vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Tarsim vekili temyiz dilekçesinde özetle; hasar oranının muafiyet oranın altında kaldığını ve müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, poliçe hükümleri ve genel şartlar nazara alınarak tazminat hesaplanması gerekirken bilirkişi raporunda bu hususun dikkate alınmadığını, sigorta bedeli üzerinden %10 muafiyet hesaplanması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5363 sayılı Tarım Sigortaları Kanunu'nun 12 nci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Tarsim vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Tarsim vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Tarsim'e yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Tarsim vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Tarsim vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Tarsim'e yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17851, Karar No: 2012/17585, Tarih: 05.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/17851 E.  ,  2012/17585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :268-193

Davacı, tedavisinde kullanılan ilaçlı stent için fatura ile ödediği miktarın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa" ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır(HMK 1. madde). Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının, tedavisinin yapıldığı 12.12.2009 tarihinde ve halen Anamur Vergi Dairesi Müdürü olarak kamu çalışanı olduğu; kalp rahatsızlığı nedeniyle mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde yapılan tedavisinde kullanılıp, dava konusu edilen ilaç kaplı stent bedellerinin davacı tarafından ödenerek satın alındığı anlaşılmıştır.

5434 sayılı Yasanın sağlık yardımlarına ilişkin hükümleri 5510 sayılı Yasanın 106/8 maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak, 5510 sayılı Yasa'nın geçici 4. maddesinde, bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı taktirde; iştirakçi iken bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarih itibariyle bu Yasa'nın 4. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar, bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Yasa hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Yasa'nın 4. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Yasayla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Yasa hükümlerine göre işlem yapılacağı belirtilmiştir.

Yine, 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası geçiş hükümlerinin düzenlendiği geçici 12. maddesinde “Bu Kanunun uygulamasında sağlık hizmeti sunucularının sigortalılık kontrolü ve diğer provizyon işlemlerini elektronik ortamda yapmaya başlaması için gerekli altyapının kurulmasına kadar, sağlık bilgilerinin yazılı olarak tutulmasına başlanır ve sağlık belgesinin veya sağlık karnesinin Kurumca verilmesine devam edilir.

Kamu idarelerinin sağlık hizmetlerinin sağlanmasına ilişkin görevleri, yürürlükten kaldırılan kanunlardaki hak ve yükümlülükler çerçevesinde ilgili kayıt ve işlemler Kurum tarafından devralınan tarihe kadar devam eder.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.…

211 sayılı Türk Silâhlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun, bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.…

211 sayılı Türk Silâhlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun, bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasa koyucu, kamu çalışanlarının 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası kapsamına alınması yönünden bir devir süreci öngörmüştür. 31.12.2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Kamu Personelinin Sağlık Hizmetlerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna Devrine İlişkin Tebliğ; yine, 09.10.2010 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Türk Silahlı Kuvvetlerinde Görev Yapan Askeri Ve Sivil Personelin Genel Sağlık Sigortası Kapsamına Alınması Hakkındaki Tebliğ hükümleri gözetildiğinde,(5510 sayılı Yasanın geçici 12. maddesinin dokuzuncu fıkrası kapsamına girenler hariç) kamu personelinin 15.01.2010 tarihinden itibaren; Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan (ilgili tebliğin 5. maddesinde belirtilenler hariç) asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin 15.10.2010 tarihinden itibaren Sosyal Güvenlik Kurumu’na devredildikleri ve 5510 sayılı Yasa hükümlerine göre genel sağlık sigortalısı sayılacağı belirtilmiştir. Devir öncesinde kamu çalışanı olup, aktif çalışması devam edenler ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin sağlık yardımlarının, devir öncesi dönem için, yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre çalıştıkları Kurum tarafından karşılanırken, devir sonrasında Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı; pasif sigortalılar ile bunların hak sahiplerinin sağlık yardımlarının ise Emekli Sandığı tarafından karşılandığı gözetildiğinde, devir hükümlerinin, aktif kamu çalışanlarını kapsadığı kanaatine varılmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe ilişkin hükümleri düzenleyen 108. maddesinde, anılan Yasanın geçici 4. maddesinin, 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Burada, aybaşından neyin anlaşılması gerektiği üzerinde durulması gerekir. 10.09.1987 tarihli Resmi Gazetede yayınlandığı gün yürürlüğe giren Devlet Memurları ile Diğer Kamu Görevlilerinin Aylıklarının Ödenmesi Zamanının Değiştirilmesine Dair 289 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 1. maddesinde, “Aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu ile 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu hükümlerine göre almakta bulunan Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerinin (sözleşmeli statüdeki personel dahil) aylık veya sözleşme ücretleri, ilki 15 Ekim 1987 tarihinde olmak üzere her ayın 15’inde ödenir….  Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerine ilişkin kanunlarda yer alan “ay başı” ibareleri “ayın 15’i” olarak uygulanır.“ denilmiş; Yine, 5510 sayılı Yasanın tanımlara ilişkin 3. maddesinde, “Ay: Ücretleri; her ayın 15”inde ödenen 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılar için, ayın 15’inden ertesi ayın 15’ine kadar geçen, diğer sigortalılar için ise ayın 1’i ile sonu arasında geçen ve otuz gün olarak değerlendirilen süreyi …. ifade eder.” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu yöndeki düzenlemeler gözetildiğinde, kamuda aktif çalışan veya buradan gelir-aylık alanlar yönünden, aybaşı olarak, ayın 15’inin esas alınması gerektiği, 5510 sayılı Yasanın geçici 12.maddesi gereğince yapılan devirlerin de bu husus gözetilerek, ayın 15’i itibariyle yapıldığı; pasif sigortalılar yönünden de, 2008 yılı Ekim ayı başından, 15.10.2008 tarihinin anlaşılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetildiğinde; Emekli Sandığı iştirakçileri açısından görevli mahkemenin belirlenmesinde, tedavinin başladığı tarih esas alınarak; pasif sigortalılar için tedavisi 15.10.2008 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların hak sahipleri yönünden idari yargının, tedavisi anılan tarihten sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu; aktif olarak çalışmasına devam edenler yönünden ise, sağlık sigortası açısından Sosyal Güvenlik Kurumu’na devir tarihlerine göre, Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerden tedavisi 15.10.2010 tarihinden, diğer kamu görevlileri ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden tedavisi 15.01.2010 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden idari yargının, tedavisi anılan devir tarihlerinden sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Somut olayda; aktif kamu çalışanı olan davacının, davaya konu tedavisinin, sağlık sigortası açısından Sosyal Güvenlik Kurumu’na devredildiği 15.01.2010 tarihinden önce, 12.12.2009 tarihinde başladığı ve uyuşmazlığın idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek; Mahkemece, davanın, yargı yolu nedeniyle görevden reddi yerine, işin esasına girilerek, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13515, Karar No: 2025/1063, Tarih: 27.01.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/13515 E.  ,  2025/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/757 D.İş, 2022/754 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-42835

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/153505

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacının kaza tarihi itibariyle bağlı olduğu kuruma yazı yazılarak, dava konusu trafik kazası nedeniyle, 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun dahilinde davacıya bir ödeme yapılıp yapılmadığı, ödeme yapılmışsa ödenen bedelin hangi kalemlere ilişkin olduğu(maddi-manevi tazminat miktarlarının ayrı ayrı belirtilmesi) ve rücuya tabi olup olmadığına ilişkin alınacak yazının temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.