muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3797, Karar No: 2024/11791, Tarih: 16.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/3797 E.  ,  2024/11791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafisinin, beraat hükmü nedeniyle vekâlet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılan incelemede:

Dolandırıcılık suçundan yargılanan ve beraatine karar verilen sanığa, talebi üzerine 5271 sayılı Kanun'un 150 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafii ücretinin, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafi ve Vekillere Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8 inci maddesi gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılandığı gözetildiğinde ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre sanık yararına maktu vekalet ücretine hükmedilebilmesi için sanığın vekaletname ile atadığı bir vekille temsilinin gerekli olması karşısında, sanığın vekâlet ücretine hak kazanamayacağından mahkemece sanık lehine vekâlet ücreti verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmediğinden hükmün Tebliğnameye uygun olarak oybirliğiyle ONANMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18841, Karar No: 2016/11412, Tarih: 09.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/18841 E.  ,  2016/11412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından reddedilen manevi tazminat, yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat ile reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı kadının yapılan ekonomik sosyal durum araştırmasında ev hanımı olup, çalışmadığı tutanağa bağlanmıştır. Kadının dava sırasında... Firmasında bir gün deneme amaçlı çalıştığı, sonrasında devam etmediği anlaşılmaktadır. Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m. 175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı (kadın)'ın daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin eğitmen olduğu gerekçesiyle reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Dilay'a yükletilmesine, peşin alınan mahsubuna ve 143.50 TL. Temyiz bavşuru harcı peşin alınan başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Erkan'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.06.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/7614, Karar No: 2012/5756, Tarih: 08.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/7614 E.  ,  2012/5756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2008/91245

MAHKEMESİ : Kurucaşile Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2007

NUMARASI : 2007/37 (E) ve 2007/76 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanıklar M.. B.. ve S.. E.. hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar M.. B.. ve S.. E.. hakkında kasten yaralama suçundan alt sınırdan hüküm kurulurken gösterilen “ ...suçun işleniş biçimi ve yaralamanın niteliği ” şeklindeki gerekçe ile aynı sanıklar hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçundan 5237 Sayılı TCK'nun 116/4.maddesi gereğince alt sınır aşılarak hüküm kurulurken gösterilen “ Kastamonu ilinden kalkarak araçları ile geldikleri küçük köy içerisinde geceleyin yaşlı iki şahis ile kızlarının ikamet ettiği eve kapıyı kırmak suretiyle girdikleri gözönüne alındığında sanıkların kastlarının yoğunluğu, suçun işleniş biçimi..” şeklindeki gerekçe arasında çelişki bulunmadığı gibi yasal, yeterli olduğu kabul edilerek tebliğnamedeki (1) no.lu bozma düşüncesine, sanıklar hakkında 5237 Sayılı TCK'nun 116/4.maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından aynı yasanın 119/1-c .maddesi gereğince bir misli artım sonucu bulunan miktarın “2 yıl 12 ay hapis” yerine “3 yıl hapis” olarak belirlenmesi, aynı yasanın 62.maddeleri gereğince 1 / 6 oranında indirim sonucu bulunan sonuç cezanın aynı yasanın 61/6.maddesine de uygun şekilde “2 yıl 6 ay hapis ” olarak doğru olarak hükmedilmiş olması karşısında, sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamedeki (2) no.lu bozma düşüncesine karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması mahallinde gerekçeli karara eklenmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edildiğinden tebliğnamedeki (3) no.lu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre M.. B.. ve S.. E..'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar M.. B.. ve S.. E.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itiazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre M.. B.. ve S.. E..'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar M.. B.. ve S.. E.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itiazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 esas 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanıklara yüklenen kasten yaralama suçundan doğan herhangi bir maddi zarar olmadığı gibi katılanların bir tazminat taleplerinin de bulunmadığı, sanıklardan M.. B..'nun sabıka kaydının silinme koşullarının oluştuğu, diğer sanık S.. E.. 'in sabıkasına konu hükümlülüğünün ise karşılıksız çek keşide etmek suçundan 3167 Sayılı Çek Kanunun 16/1.maddesi gereğince cezalandırılmasına ilişkin olduğu ancak; 31.01.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Yasanın 3.maddesi ile değişik 5941 sayılı yasanın 5.maddesine göre karşılıksız çek keşide etmek eylemleri “ çek keşide etmekten yasaklılık ” idari cezasına dönüştürülmesi karşısında 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “ kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun her iki sanık yönünden bulunduğu anlaşılmakla sanıklar hakkında 5271 Sayılı CMK’nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, “kasten yaralama suçundan kaynaklı masraf ve zararlarını gidermemiş olmaları sebebiyle ” biçimindeki gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar M.. B.. ve S.. E..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1542, Karar No: 2024/7322, Tarih: 03.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1542 E.  ,  2024/7322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/47 E.,2021/17 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Küçükçekmece 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.09.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis ile 25 gün adli para cezası cezalandırılmasına, istinaf edilmeksizin 16.12.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.03.2023 tarihli ve 2022/9340 sayılı Evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40763 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40763 ayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22/02/2021 tarihli ve 2021/6525 Esas, 2021/1942 Karar sayılı ilâmında de belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "adli para cezası başlıklı" 52. maddesinde yer alan "(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir. (4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrası infaza elverişli olacak şekilde her bir gün karşılığı para cezası miktarı belirtilmeyerek hükmün eksik kurulmasında isabet görülmemiştir. ”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun 'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun 'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezasının kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder."

2. 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin inceleme konusu;

" (1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yüz ve en fazla beşyüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.

"

Şeklinde düzenlenmiştir.

3.İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan; 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenen 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezasına karar verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesindeki düzenleme karşısında, mahkemece gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrası infaza elverişli olacak şekilde her bir gün karşılığı para cezası miktarı belirtilmeyerek hükmün eksik kurulması, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Küçükçekmece 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.09.2021 tarihli ve 2021/47 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Küçükçekmece 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.09.2021 tarihli ve 2021/47 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

"Hüküm fıkrasının 5. numaralı bendinin ikincı parağrafından sonra gelmek üzere " Sanığa verilen 25 gün karşılığı adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca sanığın şahsi ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü takdiren 20,00 TL’den adli para cezasına çevrilerek, neticeten sanığın 500,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresinin yazılması, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına diğer hususların aynen muhafazasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5051, Karar No: 2023/3471, Tarih: 06.06.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/5051 E.  ,  2023/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1363 E., 2022/1027 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün

kaldırılarak esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/179 E., 2020/88 K.

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davanın davacısı ... tarafından duruşma talepli olarak temyiz edilmekle; duruşma talebinin nitelikten reddine karar verilerek, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kullanım kadastrosu sırasında, İstanbul ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 7522 ada 4 parsel sayılı 141,20 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 Sayılı Kanun) 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın kullanıcısının tespit edilemediği şerhi yazılarak arsa vasfıyla davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

2. Asıl davada davacı ... dava dilekçesinde; çekişmeli taşınmazın fiili kullanımında bulunduğunu ileri sürerek, lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

2. Asıl davada davacı ... dava dilekçesinde; çekişmeli taşınmazın fiili kullanımında bulunduğunu ileri sürerek, lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

3. Birleşen davada davacı ... vekili dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazın geldisi olan 709 parsel sayılı taşınmazın 1967 tarihinde yapılan kadastro tespiti sonucunda, tapu kayıtları ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tespit ve tescil edildikten sonra, 1744 sayılı 6831 Sayılı Kanunu'nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun (1744 Sayılı Kanun) gereği 1981 yılında kadastro çalışması yapılarak taşınmazın 2/B vasfı ile orman dışına çıkartıldığını, taşınmazın 1985 tarihinde kayıt malikleri tarafından müvekkiline satış vaadi sözleşmesi ile satıldığını ve tapu kaydına müvekkilinin malik lehdar olarak adının yazıldığını ancak, Pendik Kadastro Mahkemesinin 2008 yılında Yargıtay onamasından geçerek kesinleşen kararı ile şahıslar adına olan tapu kaydının iptaline ve Hazine adına orman olarak tapuya tesciline karar verildiğini, taşınmazın 2008 yılına kadar hukuken müvekkilinin zilyetliğinde olduğunu, emlak vergilerinin 1985 tarihinden önce tapu malikleri tarafından, 1985 tarihinden 2018 tarihine kadar müvekkili tarafından ödendiğini ve taşınmaz üzerinde müvekkilinin zilyetliğinin kesilmediğini ileri sürerek, çekişmeli taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesine müvekkili lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava dilekçesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 119 ve devamı maddelerinde yazılı şekilde düzenlenmediğini, delillerin tebliğ edilmediğini, taşınmazın 2/B vasfında olması nedeniyle orman idaresinin davaya dahil edilmesi gerektiğini belirterek, davanın müvekkili idare yönünden husumet yokluğu nedeniyle, aksi durumda ise esastan reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “davacı ...'in özel parselasyona bağlanan dava konusu taşınmazı 1993 tarihinde satın aldığı, taşınmaza ilişkin vergileri ödediği, emlak vergi kaydının taşınmaza uyduğu, ve davacının izni ile taşınmazın komşuları tarafından fiilen kullanıldığı, birleşen davanın davacısının ise taşınmaz üzerinde fiili kullanımının bulunmadığı" gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine, çekişmeli 7522 ada 4 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki "kullanıcısının tespit edilemediğine dair" şerhin iptali ile "taşınmazın 1993 tarihinden beri ...'in kullanımında" olduğuna dair şerh yazılmak suretiyle tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; eksik inceleme ile karar verildiğini, kadastro tespiti sırasında dava konusu taşınmaz üzerinde herhangi bir kullanımın bulunmadığının tespit edildiğini, tespit tutanağı ile keşif zaptı arasındaki çelişkinin giderilmediğini, tespit bilirkişileri, muhtar ve teknisyenlerin dinlenmediğini, keşifte davacı tarafından gösterilen köylüsünün beyanına dayalı hüküm kurulduğunu, taşınmaza ilişkin davacı tarafından verilen emlak vergi kaydının bulunmadığını, taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen garaj ve kömürlüğün komşular tarafından yapıldığının ve kullanıldığının ifade edildiğini, davacının taşınmaz üzerinde zilyetliğinin bulunmadığını açıklayarak, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "dava konusu taşınmazın öncesi itibariyle dayanak tapu kayıtlarının kapsamında olduğundan bahisle 1967 yılında yapılan kadastro çalışmalarında dayanak kayıt malikleri adına tespit edildiği, Hazine'nin taşınmazın 1942 yılında yapılan orman tahdit sınırları dahilinde kaldığı gerekçesiyle tespite itiraz ettiği, yargılama aşamasında dayanak tapu kayıt maliklerinin 1985 tarihli satış vaadi sözleşmesiyle ...'a devrettikleri, Kadastro Mahkemesi'nin kesinleşen hükmüyle taşınmazın dayanak kayıt kapsamının kayıt malikleri adına, kayıt miktar fazlasının Hazine adına orman vasfıyla tescil edildiği, bilahare 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazda kullanım kadastrosu çalışmalarının yapıldığı, tespitte kullanıcısı olmadığının belirlendiği ve Hazine adına tespit edildiği, asıl dosya davacısının kullanım iddiasıyla, birleşen davacının dayanak tapu kaydı kapsamı, emlak vergilerinin ödenmesi ve hukuken sürdürülen zilyetlik iddiasıyla tespite itirazda bulundukları, asıl davanın davacısı ve birleşen davanın davacısının taşınmaz üzerinde fiili kullanım emarelerine rastlanılmadığı, basit kömürlük tarzı depolama alanı olduğunun ve komşularınca istenildiğinde kaldırılmak üzere kullanıldığının belirlendiği, birleşen davacının dayanak kayıt kapsamına ilişkin itirazlarının kesinleşen 709 parsele ilişkin Kadastro Mahkemesi kararı gereği dayanak kaydın miktarı itibariyle geçerli bulunduğu, miktar fazlasının orman olarak tescil edilmiş olması nedeniyle yerinde olmadığının anlaşıldığı, bu nedenle asıl ve birleşen davanın tümden reddi gerekirken, asıl davanın kabulüne karar verilmesinin isabetsiz bulunduğu" gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak asıl ve birleşen davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar