muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6415, Karar No: 2012/8535, Tarih: 31.10.2012

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 17/10/2011 tarih ve 2010/7585 Esas, 2011/5890 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması için yazılan yazı cevabı beklenmeden ve mükellefiyetinin devam edip etmediğinin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden sorularak, ticareti re'sen terk ettirildiği anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13151, Karar No: 2019/15154, Tarih: 02.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/13151 E.  ,  2019/15154 K.**

**"İçtihat Metni"**

HÜKÜM : Mahkumiyet

SUÇ : Hırsızlık

Afyonkarahisar 2 Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/647 Esas ve 2018/348 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanığın CMK'nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu verilen 03.12.2018 gün, 2018/2127 Esas ve 2018/2363 Karar sayılı "Esastan Red" kararına karşı, sanığın temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 29/04/2019 tarih, 2019/1980 Esas ve 2019/6361 Karar sayılı kararıyla; temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 28/10/2019 tarih ve 2019/87516 sayılı yazısı ile;

ANLATIM VE TALEP:

Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 23/02/2017 gün ve 2017/451 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında, beraat kararı verilen suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte adet gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık yaptıklarından bahisle açılan kamu davasında, Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 gün 2016/647 Esas, 2018/348 Karar sayılı ilamı ile, sanık ...'ın eylemine uyan TCK'nın 142/2-h,143/1,53/1 maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık hükmü yasal süre içerisinde istinaf edilmekle Antalya Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 03/12/2018 tarihli hükmüyle sanık hakkındaki istinaf başvurusunun reddine karar verilmekle, sanık süresinde temyiziyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımıza intikal etmiş ve 29/01/2019 tarihli tebliğname ile dosya Yüksek 17.Ceza Dairesine "TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE, HÜKMÜN ONANMASI" talebi ile gönderildiği,

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 29/04/2019 gün, 2019/1980 Esas ve 2019/6361 Karar sayılı ilamıyla,

"5271 sayılı CMK'nun 294. maddesinde düzenlenen, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenlemede gözetilerek sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinin anlaşılması karşısında; sanık ...’ın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298. maddesi uyarınca REDDİNE" dair karar verildiğinden Yüksek Daireniz kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından yasal dayanığı 5271 sayılı Yasanın 308/1 maddesinde bulan yetki çerçevesinde itiraz yasa yoluna gidilmesini istemişlerdir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

İtiraza konu olayda, sanık ... suça konu motosikleti kendisinin çalmadığını, hakkında beraat kararı verilen...'ın çaldığını, beraatine karar verilmesi gerektiğini, beyan ederek kararı temyiz etmesinden sonra, Yargıtay 17 Ceza Dairesince temyiz eden temyiz başvurusunda gerekçe göstermek zorundadır, sanığın temyiz gerekçesi göstermemesi sebebiyle CMK 298.maddesi uyarınca temyiz istemini reddetmiştir,

İTİRAZ NEDENLERİ:

İtiraza konu olayda, sanık ... suça konu motosikleti kendisinin çalmadığını, hakkında beraat kararı verilen...'ın çaldığını, beraatine karar verilmesi gerektiğini, beyan ederek kararı temyiz etmesinden sonra, Yargıtay 17 Ceza Dairesince temyiz eden temyiz başvurusunda gerekçe göstermek zorundadır, sanığın temyiz gerekçesi göstermemesi sebebiyle CMK 298.maddesi uyarınca temyiz istemini reddetmiştir,

Sanığın temyiz dilekçesinde suçlamayı kabul etmemesi, CMK'nın 288, 289, 294. maddesi kapsamında temyiz sebebi olarak değerlendirilmelidir, zira aksini kabul halinde, hukuk eğitimi almamış olan sanığın, mesleği hukukla iştigal olmasına rağmen hukukçuların takip etmekte zorlandığı ceza hukukundaki mevzuat değişikliğini takip etmesi ve buna göre temyiz dilekçesi yazmasını beklemek olacaktır.

Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete başlamasından sonra tartışmalı konulardan biri olan temyizde sebep gösterme zorunluluğu konusunda,Yüksek Daireler arasında uygulama farklılıkları da ortaya çıktığından bu hususun ortak kabul gören yargısal içtihat haline getirilmesi zaruret haline gelmiş olup temyiz dilekçelerindeki hangi ibarelerin sebep olarak kabul edileceği, örneğin; "tarafıma fazla ceza verildi, eksik soruşturma ve araştırma ile karar verildi, tanıklarım dinlenmedi, lehime olan hükümler uygulanmadı, savunma hakkım kısıtlandı, usul ve yasaya aykırı hükmü temyiz ediyorum, mahkeme kasıtlı olarak aleyhime karar verdi, mağdur edildim" gibi ibarelerin temyiz sebebi olarak sayılıp sayılmayacağı açıklığa kavuşturulmalıdır. Keza, temyiz dilekçelerini yazan kişiler yönünden, sanık veya müdafii, vekil veya Cumhuriyet Savcısı olmasının bir önemi olup olmadığı da irdelenmelidir. Bu hususta diğer bir sorun ise, yine Yüksek Dairelerin uygulamalarına farklı şekilde yansıyan CMK'nın 289. maddesindeki kesin hukuka aykırılık hallerinden birinin varlığı halinde temyiz dilekçesinde bu husus açıkça yazılmış olmasa bile ya da temyiz dilekçesinde hiçbir sebep gösterilmemiş olsa bile temyiz incelemesi yapılıp yapılamayacağı konusudur. CMK.nun 289. maddesinin 1.fıkrasında, "temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hallerde hukuka aykırılık var sayılır." girişi yapılarak 9 bent halinde kesin hukuka aykırılık halleri tahdidi olarak sayılmıştır. Ancak, CMK.nun 294.maddesinin 1.fıkrasında yer alan "temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." düzenlemesi farklı bir hüküm içermekte olup sanki temyiz dilekçesinde CMK. 289.maddedeki sebepler yazılmasa inceleme konusu yapılamayacak gibi bir sonuç çıkmaktadır. Bu hususun da açıklığa kavuşturulması ve farklı uygulamaların gelişmesinin engellenmesi gerekmektedir.

Bu sebeplerle, sanık hakkındaki temyiz isteminin REDDİNE, dair karara karşı hükmün esastan incelenmesi talebiyle itiraz zorunluluğu doğmuş bulunmaktadır.

SONUÇ VE İSTEM: Açıklanan gerekçelerle;

Bu sebeplerle, sanık hakkındaki temyiz isteminin REDDİNE, dair karara karşı hükmün esastan incelenmesi talebiyle itiraz zorunluluğu doğmuş bulunmaktadır.

SONUÇ VE İSTEM: Açıklanan gerekçelerle;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 29/04/2019 gün, 2019/1980 Esas, 2019/6361 Karar sayılı ilamına yönelik "RED" kararı kaldırılarak, sanığın temyiz isteminin kabulüne, kararın incelenerek "TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE, HÜKMÜN ONANMASINA" dair karar verilmesi, itirazın Yüksek Dairenizce yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, şeklinde istemde bulunulması üzerine dosya dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;

KARAR;

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde "(1)Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. (2) Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir. " düzenlemesi, CMK'nın 298. maddesinde ise "(1) Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder." düzenlemesinin yer aldığı, sanığın 24.12.2018tarihli dilekçesinde suçu kendisinin işlemediğini, ... isimli şahsın işlediğini belirttiği anlaşılmakla sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediği gibi, hükmün hukuki yönüne ilişkin herhangi bir sebep de göstermediğinden Dairemizin anılan kararında usul ve Yasa'ya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/10/2019 Tarih ve 2019/87516 sayılı itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dairemizin 29.04.2019 Tarih, 2019/1980 Esas ve 2019/6361 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA YER OLMADIĞINA, itirazın incelenmesi için dosyanın 5271 sayılı CMK’nın 308/2. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1615, Karar No: 2013/11096, Tarih: 04.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/1615 E.  ,  2013/11096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret telefon parası, araç kirası, fazla çalışma, izin, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... Doğalgaz Dağ. ve Paz. Ltd. Şti avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Temmuz 2008-Haziran 2009 arası ödenmeyen ücretini istediğinde iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... şirketi, davacının kontrol mühendisi olup haftada iki defa, iki saat yapılan işleri kontrol ettiğini, işten haklı nedenle çıkarıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Gürgaz firması, davacının kendi elemanları olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan ... Doğalgaz Dağ. ve Paz. Ltd. Şti temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının işvereninin kim olduğu noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı Gürgaz şirketi diğer davalı ... firması ile...gaz Dağıtım Projesi 2. ve 3. Etap Sözleşmelerini imzalamıştır. Davacı 14.01.2008-15.06.2009 arası davalılar nezninde çalıştığını ileri sürdüğü halde SGK kayıtlarında birden fazla işyerinde çalıştığı görülmektedir. Anılan işverenlerin davalılar ile bağlantısı olup, olmadığı araştırılmadan , çalıştığı görünen işyerlerine ait işyeri sicil dosyaları getirtilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

2-Keza, mahkemece davacıya ait işyeri sicil dosyası, ücret bordroları ve diğer belgeler getirtilmeden, çalışma süresi kesin olarak belirlenmeden hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Keza, mahkemece davacıya ait işyeri sicil dosyası, ücret bordroları ve diğer belgeler getirtilmeden, çalışma süresi kesin olarak belirlenmeden hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Ayrıca davacının aldığı ücret de tartışmalıdır. Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir. Mahkemece davacının alabileceği ücret araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması da hatalıdır.

Dosyada yukarıda belirtilen eksiklikler giderilerek karar verilmediğinden hükmün sair hususlar incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11234, Karar No: 2022/3620, Tarih: 21.03.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/11234 E.  ,  2022/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İpoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı takipte, borçlunun sair şikayet nedenlerinin yanı sıra asıl borçlu şirket hakkında konkordato mühleti verilmiş olduğunu ve talep edilen % 60 oranındaki faizin de fahiş olduğunu ileri sürerek icra emrinin ve takibin iptaline karar verilmesini istediği, İlk Derece Mahkemesince; şikayetin reddine karar verildiği, borçlunun istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; şikayet ve istinaf dilekçesinde ileri sürülen bir kısım iddialar incelenmeksizin istinaf başvurusu kısmen kabul edilerek, mahkeme kararının kaldırıldığı ve şikayetin kısmen kabulüne, limit aşımı şikayetinin kabulü ile borçlu yönünden takibin 30.000,00 TL'yi aşan kısmının iptaline, bir kısım şikayet ve itirazların da reddine karar verildiği görülmüştür.

İstinaf incelemesi sonucunda kararın neleri içereceği HMK'nın 359. maddesinde açıklanmış ve özellikle 2. fıkrada;

“Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmüne yer verilmiştir.

HMK.nın 359/2. maddesinde amaçlanan, özellikle infaza esas alınacak hüküm sonucunun şüphe ve tereddüt uyandırmamasıdır.

Ayrıca, HMK. nın 298/2. maddesi uyarınca gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmamalıdır.

Buna göre, somut olayda Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli kararının hüküm kısmında İstanbul İli, Ataşehir İlçesi, Küçükbakkalköy Mahallesi, 1960 ada, 23 parsel, 311 nolu bağımsız bölümdeki 30.000.000,00 TL bedelli 26.05.2015 tarihli ve 10603 yevmiye sayılı ipotek limitinin 30.000,00 TL ve 30.000.000,00 TL olarak iki farklı şekilde ve hüküm kısmında 30.000,00 TL olarak yazılması gerekçe ve hüküm arasında çelişki oluşturduğundan doğru görülmemiştir.

Öte yandan, şikayetçi borçlu tarafından sair şikayet nedenlerinin yanı sıra asıl borçlu şirket hakkında konkordato mühleti verilmiş olduğu ve talep edilen % 60 oranındaki faizin fahiş olduğu hususları da ileri sürülmüş olmakla anılan konularda bir inceleme ve değerlendirme yapılmayarak, olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmeyip Bölge Adliye Mahkemesi kararının bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, şikayetçi borçlu tarafından sair şikayet nedenlerinin yanı sıra asıl borçlu şirket hakkında konkordato mühleti verilmiş olduğu ve talep edilen % 60 oranındaki faizin fahiş olduğu hususları da ileri sürülmüş olmakla anılan konularda bir inceleme ve değerlendirme yapılmayarak, olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmeyip Bölge Adliye Mahkemesi kararının bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 15.09.2021 tarih ve 2020/2380 Esas, 2021/2403 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK’nın 364/2.maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK’nın 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçlunun ve alacaklının esasa ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.03.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10111, Karar No: 2023/1742, Tarih: 04.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10111 E.  ,  2023/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/580 E., 2022/207 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karacabey Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2012 tarihli ve 2012/225 Esas sayılı iddianamesi ile; suça sürüklenen çocuk ...'ın, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte mağdura ait ikametinin önünde kilitli vaziyette park hâlinde bulunan ... plakalı aracın yanına gelerek çay kaşığı ile aracın ön sol kapısını açtıkları, ardından araçta bulunan 2 adet ses kolonları ile oto teybinin girişinde takılı vaziyette bulunan flaş belleği alarak kaçtıkları iddiasıyla, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-d ve 31/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karacabey 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2012 tarihli ve 2012/155 Esas, 2012/541 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun’un 31/3. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmek suretiyle hırsızlık suçundan, aynı Kanun’un 142/2-d ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 08.08.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Karacabey 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2015/91 Esas, 2016/206 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-d ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.