muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30523, Karar No: 2015/35514, Tarih: 15.12.2015

Somut uyuşmazlıkta, davalının kiraladığı kafelerden bir kısmının kira sözleşmelerinin bitiş tarihine kadar kira bedeli alınarak kullanım hakkının devri ve demirbaşlarının satışının yapılması kararı, işyerinin bir bölümün devridir. Zira işyerini kiralayacak kişi işletmeye devam etmektedir. Devir ise kural olarak fesih hakkı vermez. Diğer taraftan bir an için devir nedeni ile işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiği kabul edilse dahi, dosyaya göre işveren fesih dışındaki çözüm yollarına başvurmamış, örneğin fazla mesailerin veya gündelikçi işçilerin istihdamına son verilmesi gibi, feshin son çare olması ilkesine aykırı davranmıştır. Fesih geçerli nedene dayanmamaktadır. Davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 194.20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 15/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13972, Karar No: 2013/11620, Tarih: 04.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13972 E.  ,  2013/11620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.06.2012 tarih ve 2011/431-2012/204 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka genel müdürlüğü vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili üniversitenin mühendislik-mimarlık fakültesi derslikleri ikmal inşaatı işi için yüklenici firma adına düzenlenen 3 adet banka teminat mektubunun SGK talep yazısı gereği prim borçlarına mahsup edilmek üzere nakde çevrilerek müvekkilinin hesabına aktarılmasının davalıdan talep edilmesine rağmen, davalının teminat mektuplarını nakde çevirmekten kaçındığını belirterek teminat mektubundan doğan 5.013,79 TL alacağın ilk ihbar tarihi olan 11/03/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu teminat mektuplarının 1995-1996-1998 yıllarına ait olduğunu, iş bu teminat mektuplarının süresiz olmakla birlikte BK hükümlerine göre 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğunu, zamanaşımı süresinin mektup konusu işten kaynaklanan prim borcunun muaccel hale geldiği tarihten itibaren işlemeye başladığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, süresiz teminat mektuplarında zamanaşımı süresinin riskin doğduğu tarihinden itibaren başlayacağı, teminat mektubu lehtarının dava dışı SGK'ya prim borcunun bulunduğu, bu prim borcunun karşılanması için SGK tarafından 02/12/2010 tarihinde davacıya başvurulduğu, riskin belirtilen bu tarihte doğmuş sayılacağı, zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, 5.013,79 TL'nin 11/03/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı Banka Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Banka Genel Müdürlüğü vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Banka Genel Müdürlüğü vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 268,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Banka Genel Müd.'den alınmasına, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11004, Karar No: 2010/8428, Tarih: 01.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11004 E.  ,  2010/8428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit- istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elektrik abonesi olan davacıya ait elektrik sayaçlarının arızalı çıkması ve sayaçların değer kaydetmemesi nedeniyle tüketim kaydetmeyen dönemle ilgili olarak tahakkuk ettirilen 11.393.19 YTL'lik revizyon faturasının iptali ile Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 19. maddesi gereği borcun tespitine ilişkindir.

Davalı vekili cevabında, yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre aktif enerji yönünden davalı idarenin tahakkukunun yönetmeliğe uygun olup, reaktif enerji tahakkuku yapılmasının doğru olmadığı, 2.845.65 TL fazla tahakkukta bulunulduğu, fatura bedelinin tamamının ödendiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 2.845 TL'nin 04.07.2008 tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan istirdatı ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu talep, 11.393.18 YTL'lik revizyon faturasının iptaline ilişkin olup, davacı bu miktar üzerinden harç yatırarak dava açmıştır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenerek davalı idarece 2.845.65 YTL fazla tahakkukta bulunulduğu kabul edilmiştir. Bu durumda reddedilen kısım üzerinden kendisini vekille temsil eden davalı yararına hüküm tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, davalı yararına vekalet ücretine hükmolunmaması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11513, Karar No: 2014/1550, Tarih: 12.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11513 E.  ,  2014/1550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/355247

MAHKEMESİ : Kastamonu 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07.05.2013

NUMARASI : 2013/126 Esas, 2013/253 Karar

SUÇ : Cinsel taciz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra, temyiz aşamasında sanık M.. Ö..'ın 01.08.2013 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamından temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, mahkemece adı geçen sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nn 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6694, Karar No: 2008/6577, Tarih: 06.11.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/6694 E.  ,  2008/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar vekili avukat ... ile davalılar vekili avukat ... ve avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 1092 parselin 3000 m2 yüzölçümündeki kısmının üzerindeki blok ile birlikte ifrazı ile davacılar adına tapuya tesciline ve bu miktardaki arsa ile üzerindeki blok’a davalının elatmasının önlenmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında yapılan 28.04.1988 günlü ve 6004 yevmiye numaralı ... Noterliğince doğrudan düzenlenen sözleşme ile 16.07.1992 günlü ... Noterliğince düzenlenen 13261 yevmiye numaralı sözleşme; niteliğince, Borçlar Kanunu’nun 355. maddesinde tanımlanan eser sözleşmesinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleridir.

28.04.1988 günlü sözleşme ile davacı arsa sahiplerine ait ....Köyü, Gölcük mevkii 5 pafta 466 ve 498 parsellerde kayıtlı arsaların birleştirilip tek bir parsele dönüştürülmesinden sonra; bu tek parselin de %50 oranında iki ayrı parsele bölünmesi ve bu iki parsel üzerinde birbirine eşit iki blok halinde enaz 4 yıldızlı olabilecek iki otel inşa edilmesi, yüklenici tarafından üstlenilmiştir. Yüklenici tarafından inşaatın kabası bitirildiğinde yükleniciye ait %50’yi ihtiva eden bloğun tapu ferağı yükleniciye verilecektir. Daha sonra yanlar arasında düzenlenen 16.07.1992 tarihli ek sözleşmede ise; 466 ve 498 parsellere ait mevzi imar planının ... Belediye Meclisince onaylandığı, onaylı imar planına uygun olarak ifraz işlemlerinin yapılması sonucu 964-1091-1092 parsellerin oluştuğu, tarafların aralarında yaptıkları kura çekimine göre 1091 parselin arsa sahiplerine, 1092 parselin ise yükleniciye isabet ettiği belirtilerek, 964 parselin ise toplam değerinin %50’sinin arsa sahiplerine, %50’sinin ise yükleniciye ait olacağı kararlaştırılmıştır.

Arsa sahiplerine ait 1091 parselde (4) bloktan ibaret (4) yıldızlı otelin, yüklenici tarafından yapılarak arsa sahibi davacılara tesliminin kararlaştırıldığı hususunda, yanlar arasında çekişme yoktur. Ancak, fiilen 1091 parselde (4) blok yerine 3 blok yapılması sebebiyle yüklenicinin, 1092 parselin 1091 parsel cephesinde 3000 m2’lik kısmın tapusunu ifraz ederek üzerindeki blokla birlikte arsa sahiplerine kayden temlikini ve bu ifrazın yapılmasının teminatı olarak yüklenicinin arsa sahiplerine 15.000,00 YTL bedelli teminat senedi vermeyi kabul ettiği 01.01.1995 tarihinde yanlar arasında düzenlenen adî yazılı protokolden anlaşılmaktadır.

Yüklenici davalı savunmasında, imar mevzuatı gereği ifrazın mümkün olmaması sebebiyle 15.000,00 YTL tutarlı teminat senedinin kendisine iade edildiğini, davacı arsa sahipleri temsilcisi Hasan Sipahioğlu’nun 05.02.1998 tarihli tediye makbuzu ile tahsil ettiği 8.000,00 YTL karşılığında ifrazdan kaynaklanan haklarından feragat ettiğini ileri sürmüştür. Arsa sahibi temsilcisi Hasan Sipahioğlu’nun imzasını taşıyan 05.02.1998 tarihli tediye makbuzun da 8.000,00 YTL’nin başka işler yanında “1092 parsel ifrazından feragat için” de alındığı yazılı ise de, Adli Tıp Kurumu’nun Fizik İhtisas Dairesi’nin 31.07.2006 tarih ve 5915 numaralı raporu ve toplanan deliller değerlendirildiğinde, 8.000,00 YTL ödemenin 1092 parselden yapılacak ifrazla ilgili olmadığı açıklıkla anlaşılmaktadır. Teminat senedinin geri verilmiş olması ise, arsa sahiplerinin karşı edimlerinin kısmen de olsa ifasından feragat ettiklerini ve dolayısıyla 1092 parselden üzerindeki blokla birlikte 3000 m2 yüzölçümündeki arsa kısmının ifrazı ile arsa sahiplerine verilmesi istemlerinden arsa sahiplerinin vazgeçmiş olduklarını kanıtlamaz.

Davada, BK’nın 106. maddesi hükmünde öngörülen haklardan birisi olan akdin ifası kapsamında yüklenicinin karşı ediminin ifası istenmektedir. 3194 Sayılı İmar Yasası kamu düzeni gereği emredici hukuk kurallarını içermektedir. Arsanın ifrazı da, 3194 Sayılı Yasa'nın hükümleri çerçevesinde mümkündür.

O halde, mahkemece yapılacak iş; yerinde uzman harita mühendisi aracılığı ile kesif ve inceleme yaptırılarak, 1092 parselden, dolayısıyla dönüştüğü parselden yapılacak ifrazla ilgili kararlaştırılan şekilde ifraz haritası düzenlettirilmesinden sonra; bu haritanın, bilirkişi raporu ile birlikte yetkili Belediye Başkanlığı’na ya da Valiliğe gönderilerek 3194 Sayılı Yasa’nın 16. maddesi hükmü gereğince ifrazın olanaklı olup olmadığının sorulmasından, ifrazın mümkün olmadığının bildirilmesi durumunda davanın reddine; ifrazın mümkün olduğunun bildirilmesi durumunda ise, davanın kabulüne karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle kararın davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın, temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 06.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9820, Karar No: 2019/19355, Tarih: 12.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9820 E.  ,  2019/19355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Onsekiz yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında, 15.04.2015 tarihli oturumun kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden, açık duruşma yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Gerekçeli karar başlığında suç adının, "açıktan hırsızlık" yerine "elde veya üstte taşınan eşyayı özel beceri ile almak suretiyle hırsızlık" ve "haksız yere elde bulundurulan anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık " olarak yazılı şekilde gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/66779, Karar No: 2013/10149, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/66779 E.  ,  2013/10149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında “Resmi Belgede Sahtecilik” ve “Dolandırıcılık” suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın...Orman Ürünleri İnş. Yapı Malz. San Tic Ltd tarafından keşide edilmiş 20/03/2007 tarihli ve 4.000 TL bedelli sahte çeki aldığı orman ürünlerine karşılık olarak müşteki ...'e cirolayarak verdiği, müştekinin bu çeki katılan ... ilgili şubesine götürdüğünde sahte olduğunun ortaya çıktığı olayda “resmi belgede sahtecilik” ve “dolandırıcılık” suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "4.000 TL'nin iki misli olan "8.000 TL”, “6.666 TL” adli para cezası ibarelerinintamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "400 gün" ve "333 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 333 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 6.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, sahtecilik suçundan kurulan hükmün ise DOĞRUDAN ONANMASINA, 30/05/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.