muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/206, Karar No: 2013/1500, Tarih: 30.10.2013

Somut olayda fazla çalışmanın olup olmadığı ve işyerine ait normatif kuralların gerçeği yansıtıp yansıtmadığı araştırılmamış, bu bağlamda fazla çalışmaya ilişkin Personel Yönetmeliği ve Puantaj Yönergesi hükümleri davacı işçi yönünden değerlendirilmemiştir. Davaya konu olayın emsal olma yönü dikkate alınarak üçlü uzman bilirkişi raporu alınması somut olay açısından daha uygun olduğu halde; gerek teknik ve gerekse davayı tam olarak aydınlatma açısından yeterli olmayan hukukçu bilirkişiden rapor alınması, davalının rapora itiraz etmesine ve tereddütlü noktaların başka bir bilirkişi tarafından aydınlatılmasının istenilmesine rağmen bu talebin reddi hatalıdır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Bilirkişi raporuna itiraz” başlıklı 281. maddesine göre; “Taraflar, bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilirler. Mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden, yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi, tayin edeceği duruşmada, sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir. Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir.”

Resen Araştırma Yasağının Hatalı Yorumu Açısından

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 25. maddesine göre; “Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz.” Hâkimin resen (kendiliğinden) delil araştırma yasağı ile anlatılmak istenen, taraflardan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate almak ya da bunları taraflardan birine hatırlatabilecek davranışlarda bulunmak, taraflarca ileri sürülmeyen ve sözü edilmeyen delilleri toplamaktır. Taraflarca ileri sürülen deliller veya iddialar arasında tutarsızlık, çelişki ve belirsizlik varsa bunları aydınlatmak hâkimin aydınlatma ödevi kapsamında kalmaktadır. Dosya kapsamındaki delilleri değerlendirme, çelişkileri giderme, soyut ilkeleri veya belirsiz olguları hukuksal metotlara uygun olarak bilimsel ve mantıksal şekilde yorumlama, karanlıkta kalan hususları aydınlatma hâkimin ve mahkemenin temel görevidir. Tüm bu hususları içermeyen bir yargılama, yargılamanın diğer tarafı açısından ön yargı, hüküm ise peşin hüküm olarak algılanabilir.

Hâkim, dava dosyasındaki bilgilerden olayla ilgili olduğu anlaşılan kişileri tanık olarak dinleyebilir, keşfe ve bilirkişi incelemesi yapılmasına kendiliğinden karar verebilir; olayın aydınlatılması için taraflardan delil ikame etmesini isteyebilir. Hâkim, ikame edilen delillerin incelenmesinden sonra davayı aydınlatma ödevi çerçevesinde taraflardan delil göstermesini isteyebilir. Dava malzemesini getirmek ve buna uygun ispat faaliyetini gerçekleştirmek taraflara aitse de hukuki nitelendirme yapmak, delilleri incelemek, değerlendirmek, tereddütlü kısımları aydınlatmak, karar vermek ve bu kararı yeterli ölçüde ve açıklıkta gerekçelendirmek hâkimin işidir. Yargılamanın ve hükmün amacı hakkın ortaya çıkarılarak sahibine verilmesidir. Maddi gerçeğin bulunmasını, hakkın tam ve gecikmeksizin sahibine verilmesini, kısaca adaletin tecellisini engelleyen veya zorlaştıran yaklaşım ve yorumlar; hak, hakkaniyet, hukuk ve adalet kavramlarıyla çelişir. Dolayısıyla hâkimin resen delil araştırma yasağını hakkın özünü ortadan kaldırır, adalet duygusunu rencide eder ve adalete olan inanç ve güveni zedeler şekilde genişletmek hatalıdır. Resen delil araştırma yasağının sınırları, hâkimin davayı aydınlatma yükümlülüğü, hakkaniyet, ölçülülük, adil yargılama ve tarafsızlık kavramlarıdır.

“Hayatın Olağan Akışı” Ölçütüne Aykırılık Açısından

Yargıtay tarafından sıklıkla uygulanan ve öğreti tarafından da benimsenen “Hayatın olağan akışı” ölçütü ne delil ne de bir yorumdur. Bu ölçüt hâkimin vicdani kanaatinin oluşmasında veya güçlendirilmesinde başvurulan mantıksal çıkarıma ve analitik düşünceye dayanan ve sosyolojik yönü bulunan bir kavramdır. Mahkemece verilen hükmün yasal delillere ve bu delillerin yorumuna dayanması hukukilik açısından kaçınılmazdır. Hayatın olağan akışına uygun olma ölçütü, tutarlı, ölçülü, mantıklı ve vicdani olmak zorundadır. Söz konusu ölçüt, sadece hâkimin değil, davanın taraflarını da ikna edecek mantıksal kurguya ve hayati gerçekliğe sahip olmalıdır.

Somut olayla ilgili olarak mahkeme gerekçesinde “Bir işçinin karşılığını almadan ve işveren istemeden mesai saatleri dışında işyerinde kalması,  hafta ve bayram tatillerinde işyerine gelmesi hayatın normal akışına uygun bir davranış” olmadığına değinilmiş ancak davacının fazla çalışma ücreti almadığı halde 5 yıl süreyle hafta sonu ve genel tatil günlerinde çalışması hayatın olağan akışına uygun bulunmuştur. Oysa birçok davada dürüst ve iyi niyetli işçiler tarafından birkaç haftalık fazla çalışma süresinin işverence ödenmemesi iş sözleşmesinin haklı nedenle feshine konu edilmiş ve bu tür kararlar Yargıtay’ın ilgili daireleri tarafından da onanmıştır. Dosya kapsamında işçinin ödenmeyen fazla çalışma ücretlerini talep ettiğine, bunu dile getirdiğine ve fazla çalışma yapmak istemediğine dair hiçbir delil yoktur.

Yerel Mahkemenin gerekçeli kararında; çalışanlardan sözlü olarak fazla çalışma yapılması istenildiği, yapmayanların eleştirildiği, yapanların örnek gösterildiği, davacı işçinin de yapabileceği herhangi bir yaptırım olmadığı belirtilmektedir. Oysa bir işçinin yasaya aykırı olarak fazla çalışma yapmasını istemek ve fazla çalışma yaptığı halde makul süre içinde bu ücreti ödememek iş sözleşmesinin işçi tarafından haklı nedenle feshini gerektiren bir durumdur. İş sözleşmesinin işveren tarafından haklı nedenle feshinde olduğu gibi işçi tarafından feshi de bir tür yaptırımdır. Mahkeme gerekçeli kararında, davalı işyerinde fazla çalışma yapmayanların eleştirildiğine, yapanların ise örnek gösterildiğine değinerek davacı işçinin kendisini fazla çalışma yapmak zorunda kaldığı sonucuna ulaşmaktadır. Yeterli mantıksal temelden yoksun varsayımlara dayalı çıkarımlar hükmün özünü oluşturamaz. Bu tür çıkarımlar ve varsayımlar sadece vicdani kanaati güçlendiren hususlardır. Kararda benzer bir çıkarım; “İş Müfettişi raporunda şirket politikası gereği A grubu çalışanlara fazla çalışma ücreti ödenmediği tespit edilmiştir. A grubu personel idari birimlerde, toplu iş sözleşmesi kapsamı dışında, aylık ücretle çalışan beyaz yakalı işçiler olup B grubu mavi yakalı üretim ve yardımcı hizmetlerde çalışan işçilere göre görevleriyle ilgili sorumlulukları daha fazladır. Aynı işyerinde çalışan B grubu personele fazla çalışma yaptığı için ücretinin ödendiği anlaşıldığından sorumluluğu daha fazla A grubu personelin fazla çalışma yapmadığını iddia etmek işyeri işleyişine uygun bir durum değildir.” şeklinde yapılmıştır.

Usulüne uygun olarak mesaiye çağrılmayan, çağrıldığına dair en ufak bir delili mahkemeye ibraz edemeyen davacının işveren tarafından fazla çalışma için çağrılmadığı gerekçesiyle 7.000’den fazla işçinin çalıştığı işyerinden çıkartılmasının hayatın olağan akışına uygun olup olmadığı değerlendirilmemiştir. İşyerinde fazla mesaiye çağrılmayan A grubu (beyaz yakalı) işçilerin işyerine giriş yapamayacağına dair yazılı belge bulunmamakta veya işyeri uygulaması olduğu iddia ve ispat edilmemektedir. Böyle bir yasaklamanın bulunması halinde bir işçinin işyerine giriş yapmasını ve mesai bitimine kadar orada kalmasını fazla çalışma olarak yorumlamak ve işverenin bilgi ve rızası dâhilinde işe gidildiğini söylemek mümkündür.

İş Kanununa Aykırılık Açısından

İş Kanununa Aykırılık Açısından

Fazla çalışma yaptırılmasının koşulları İş Kanununun 41. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre “Fazla saatlerle çalışmak için işçinin onayının alınması gerekir.” İşverenin talebi olmaksızın yapılan çalışmalar fazla çalışma sayılmaz. Somut olayda işverenin fazla çalışmaya ilişkin daveti olmadığı, işçinin çalıştığı veya çalışmaya hazır olarak beklediği sabit olmadığı halde salt işyerine giriş yapmak fazla çalışma olarak değerlendirilmiştir. Küçük ve orta ölçekli işletmelerde tek çatı altında çalışılması veya tüm çalışanların aynı yerde bulunması halinde işyerine giriş fazla çalışma yapma olarak değerlendirilebilirse de dört milyon m2’lik bir alanda kurulmuş bulunan ve çok sayıda birbirinden bağımsız fabrikalardan ve sosyal tesislerden oluşan bir işletmede özellikle beyaz yakalı (A grubu) bir işçinin işyerine girişinin “fazla mesai yapmış olma” şeklinde değerlendirilmesi hatalıdır.

Takdiri İndirimin Uygulanmaması Açısından

İşyeri giriş kayıtları, fazla çalışma (mesai) çizelgesi (cetveli) olarak kabul edilemez. Kaldı ki işçi tarafından imzalanmamış olan bu kayıtlar aksi ispatlanamayacak mutlak bir delil olarak da görülemez. Gerekçeli kararda da belirtildiği üzere işyerinde fazla çalışma yapmanın istenildiğine, fazla çalışma yapanların övüldüğüne ve böyle bir durumda davacı işçinin fazla çalışmaya mecbur kaldığına değinilmektedir. O halde davacı işçiye yönelik açıkça verilmiş fazla çalışma davetinden söz etmek mümkün değildir. Sabit addedilen husus, kendisini fazla çalışma yapmak zorunda kalan davacı işçinin işyerine giriş yaptığı ve bir süre orada kaldığıdır. Davacının işyerine ait sosyal tesislerde mi yoksa işverenin emir ve talimatı altında işinin ve işçilerin başında mı bulunduğu hiç araştırılmamıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 2011/9-193 Esas ve 2011/269 sayılı Kararına ve bu kararda geçen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 09.10.2009 gün, 2009/30452 Esas ve 2009/26375 sayılı ilamına göre; “Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9. HD. 18.07.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K., Yargıtay 9. HD. 28.04.2005 gün, 2004/24398 E, 2005/14779 K. ve Yargıtay 9. HD. 09.12.2004 gün 2004/11620 E, 2004/ 27020 K.). Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Böyle olunca fazla çalışma ücretinden bir indirim yapılması gerçek duruma uygun düşer… Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.” denilmiş ve “Somut olayda, işe giriş-çıkış saatlerini gösterir belgeler dosyaya sunulmuş olup, belgeler dikkate alınmadan doğrudan tanık beyanları esas alınarak hüküm” kurulması hatalı görülerek yerel mahkeme kararı bozulmuştur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ile Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin anılan kararları işyeri giriş ve çıkış kayıtları dikkate alınmadan tanık beyanlarıyla hüküm kurulmasını hatalı bulmuştur. Kararda işyeri giriş ve çıkış kayıtlarının değerlendirilmemesi bozma nedeni yapılmış, böyle bir kaydın bulunması halinde tanık beyanlarının hiçbir şekilde dinlenilmeyeceği belirtilmemiştir.

Ücret bordrolarında olduğu gibi fazla çalışmaya ilişkin cetvel, liste veya puantaj kayıtlarında işçinin ve işveren ya da yetkilisinin imzası varsa, belirlenen fazla çalışma ücretinin miktarında takdiri indirim yapılamaz. Hakkaniyet ilkesi, belirlenen fazla çalışma ücretinin indirilmesini değil, adil ve doğru olan miktarın tespitini amaç edinir. Çünkü talep edilen fazla çalışma ücreti hak edilen ücret anlıma gelmemektedir. Hak edilen fazla çalışma ücreti, yargılama, delilleri yorumlama ve hakkaniyeti gözetme sonucu belirlenmektedir. Yargıtay’ın ilgili dairelerinin istikrarlı uygulamaları da bu yöndedir. Çünkü somut olayda işçinin işyerine gittiği sabit olup fazla çalışma yaptığı tartışmalıdır. Davalı vekilinin tek bir avukattan oluşan bilirkişi raporuna itirazı; yeniden teknik bilirkişi raporu alınmasına, iş müfettişi soruşturma raporunun dosyaya getirtilip değerlendirilmesine, işyerinde keşif yapılmasına, işçiye fazla çalışma daveti yapılmadığı, işyeri Personel Yönetmeliği ile Puantaj Yönergesinin fazla çalışma ile ilgili hükümlerine uyulmadığı, bu nedenle fiili durumun ve gerçeğin araştırılması gerektiğine dair istemi kabul edilmemiş ve Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin bozma gereklerine de uyulmamıştır. Tüm bu hususlar fazla çalışma olgusunu tartışmalı hale getirmektedir. Fazla çalışma olgusu mutlak bir kesinlik arz etmediği ve tartışmalı olduğu halde takdiri indirim yapılmaması hatalıdır. Fazla çalışma ücretlerinde takdiri indirimin yapılma nedeni maddi gerçeğin az da olsa belirsiz veya müphem olması ve hakkaniyetli bir sonuca varabilme düşüncesidir. Dolayısıyla kayıtların varlığı maddi olguyu tam olarak aydınlatmıyor, hâkimin ve tarafların vicdanını tam olarak tatmin etmiyor, temyiz makamının adil ve hakkaniyete uygun karar verildiğine dair tereddütlerini gidermiyorsa, tespit edilen fazla çalışma ücreti miktarında takdiri indire gidilmesi uygun olmaktadır.

Sonuç olarak; işyeriyle ilgili elektronik giriş ve çıkış kayıtlarına aksi ispat edilemeyen mutlak delil olarak bakılması, işyerine her girişin fazla mesai yapma şeklinde kabul edilmesi, işyeri kuralları ile uygulama arasında farklılıkların giderilmemesi ve bu bağlamda normatif düzenlemelerin ve işyerine giriş kayıtlarının gerçeği yansıtıp yansıtmadığının araştırılmaması, davalı tarafından itiraz edilmesine rağmen avukat bilirkişi raporu ile yetinilmesi ve bu yönde teknik ve uzman bilirkişiden ikinci bir rapor alınmaması, davalı tarafından istenilmesine rağmen keşif yapılmaması, iş müfettişinin soruşturma raporunun dosyaya getirtilmemesi ve değerlendirilmemesi, “hayatın olağan akışı” ilkesinin ve hâkimin davayı kendiliğinden araştırması yasağına ilişkin kanun hükmünün hatalı yorumlanması, hükmün bilimsel ve nesnel temelden yoksun olan varsayıma dayalı çıkarımlara dayandırılması, açıklanan nedenlerle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma ilkesinin ve dinlenilme hakkının ihlal edilmesi, fazla çalışma yapılıp yapılmadığı davanın özünü oluşturan tartışmalı konu olduğu halde belirlenen fazla çalışma ücretinde takdiri indirimin düşünülmemesi, tartışmalı olan hususların yeterince irdelenmesi, açıklığa kavuşturulmaması ve bu bağlamda hâkimin davayı aydınlatma ödevine aykırı hareket edilmesi, dürüstlük, hakkaniyet ve iyiniyet kurallarına uyulmaması, işçi lehine geniş yorum yerine dar yoruma gidilmesi, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin yerinde olan bozma gereklerinin kısmen de olsa dikkate alınmaması hatalı bulunmuştur.

Yukarıda anılan ve açıklanan nedenlerden dolayı Hukuk Genel Kurulu’nun çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2025/1157, Karar No: 2025/3826, Tarih: 10.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/1157 E.  ,  2025/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince kullanılan ilaç bedelinin Kurum tarafından karşılanması istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; uyuşmazlık konusu ilaçlara ilişkin SUT kapsamına alınmamasına ilişkin bilgi ve belge dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

1-Sağlık Bakanlığı... Kurumundan davaya konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen nivolumab etken maddeli ... ilaca ilişkin ilacın üretici firması/firmaları tarafından ruhsat başvurusunda bulunup bulunmadığı, ruhsat başvurusunda bulunmuş ise bu başvuruya ilişkin dayanak belgeler (faz çalışmaları, tıbbi araştırma ve görüşler ile vs. bilimsel veriler) ile kurumunuzca ruhsat verilmesi veya verilmemesine ilişkin bilimsel görüş, itiraz ve çekincelere ilişkin bilgi belge vs. tüm kayıtların celp edilip dosyaya eklenmesine, ayrıca ruhsat verilmiş ise hangi tür kanser hastalığına, ne zaman ruhsat verildiği ve ruhsatın devam edip-etmediğinin sorulmasına, ayrıca endikasyon dışı ilacın kullanılmasının uygun görülmesine ilişkin tıbbi komisyon görüşlerinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen nivolumab etken maddeli ... ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1625, Karar No: 2020/7891, Tarih: 30.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1625 E.  ,  2020/7891 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 06/10/2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04/11/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, İİK'nun 121. maddesi uyarınca alınan yetki belgesine dayalı olarak alacaklı tarafından açılan ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, haczedilen payın cebri icra yoluyla doğrudan satışı istenebileceğinden hukuki yarar yokluğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekili ve bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Davacı vekili ve bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Tarafların, davanın görülmesi ve sonuçlandırılması için ödedikleri paraların tümüne yargılama giderleri denir. Keşif giderleri, tanık ve bilirkişiye ödenen ücret ve giderler, yargılama sırasında yapılan diğer tüm giderler, vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücreti yargılama giderleri kapsamındadır (HMK m 323).

Kural olarak yargılama giderleri davada haksız çıkan yani aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HMK m 326). Yargılama giderlerine mahkemece resen hükmedilir. Yargılama gideri tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümü hüküm altında gösterilir ( HMK m. 332 / 1, 2 ).

Somut olayda; davacı vekili aldığı yetkiyle İİK'nun 121. maddesine dayanarak 349 ada 11 parsel sayılı taşınmaz hakkında ortaklığın giderilmesi davası açmıştır.

Mahkemece, 5403 sayılı Kanunun 8. maddesinde 30.04.2014 tarih, 6537 sayılı Kanunun 4. maddesiyle yapılan ve 15.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikle "Tarım arazileri Bakanlıkça belirlenen büyüklüklerin altında ifraz edilemez, hisselendirilemez, Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedi arttırılamaz." düzenlemesi yapıldığından artık asgari tarımsal arazi büyüklüklerinin altındaki arazilerde paydaş dışındaki 3. şahıslara satış ve devri mümkün hale geldiği gerekçesiyle alacaklı davacının haczedilen payı doğrudan icra yoluyla satışını sağlayabileceği belirtilerek hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

5403 sayılı Kanunun 8. maddesinde 30.04.2014 tarih, 6537 sayılı Kanunun 4. maddesiyle yapılan ve 15.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişikliklikten sonra paydaş dışındaki 3. şahıslara dava konusu taşınmazların satışı mümkün hale gelmiştir. Dava 26/02/2015 tarihinde, kanun değişikliği yürürlüğe girdikten sonra açıldığından davacı alacaklının ortaklığın satış suretiyle giderilmesini talep etme hakkı bulunmamaktadır. Mahkemece kendisini vekille temsil ettiren davalılar lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususta hüküm kurulmamış olması doğru değil ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ve bir kısım davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bent uyarınca davacı vekili ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hüküm sonucuna 4. madde olarak "Davalılar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca belirlenen 1.500,00TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine, hükmün DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 30.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.