muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3466, Karar No: 2023/14204, Tarih: 08.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3466 E.  ,  2023/14204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/429 E., 2015/753 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, bozma

Sanık hakkında hakaret suçundan neticeten hükmolunan 1.800,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında katılana karşı tehdit suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığının, 2015/114503 soruşturma numaralı iddianamesi ile; sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125/1, 129/3, 106/1-1. cümle ve 53 üncü maddesi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2015 tarihli ve 2015/429 Esas, 2015/753 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 125/1 inci maddeleri uyarınca 1.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1 inci maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 50/a, 52/2 nci maddeleri uyarınca 3.600,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 12.12.2020 tarihli 2016/20379 sayılı,

"Hakaret suçundan yapılan incelemede;

Kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddeleri uyarınca sanık müdafiinin temyiz talebinin reddi,

Tehdit suçundan yapılan incelemede;

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 12.12.2020 tarihli 2016/20379 sayılı,

"Hakaret suçundan yapılan incelemede;

Kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddeleri uyarınca sanık müdafiinin temyiz talebinin reddi,

Tehdit suçundan yapılan incelemede;

Suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçu ile uzlaşma kapsamında olan hakaret suçlarının birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulamayacağı, ancak hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 253/1 inci madde hükmü uyarınca, sanığa atılı 5237 sayılı Kanun'un 106/1 inci maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması nedeniyle tehdit suçundan uzlaştırma işlemi yapılması gerekliliğinin ortaya çıkması karşısında; anılan Kanun'un 35 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Uzlaşma sağlanamadığı takdirde,

Sanığa isnat edilen ve üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren tehdit suçundan dolayı verilen hükümden sonra, 19.08.2020 tarihinde 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 esas- 2020/33 sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’a 17.10.2019 tarihli 7188 sayılı Kanunu’nun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “basit yargılama usulü” ibaresi bakımından Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması nedeniyle, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği kararın bozulması gerektiğine,

2.Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan arasında eskiye dayalı anlaşmazlık olduğu, suç tarihinde sanığın, katılanın kullanmış olduğu 0532 ... .. .. numaralı telefonu arayarak "seni sinkaf ederim öğrendim eşinde çok güzelmiş, senin yanında onu sinkaf ederim, eğer sinkaf etmez isem adam değilim, senin yanında onu arkadan sinkaf edeceğim, senin yanında ağzına vereceğim, seni Pendik'te yaşatmayacağım" dediği iddiası ile dava açılmıştır.

2. Sanığın, katılana "seni pendikte yaşatmayacağım, seni sinkaf ederim. Eşini sinkaf ederim." şeklinde sözler söylediği, ilk derece mahkemesi tarafından kabul edilmiştir.

3. Katılanın aşamalarda alınan beyanları dosyada mevcuttur.

2. Sanığın, katılana "seni pendikte yaşatmayacağım, seni sinkaf ederim. Eşini sinkaf ederim." şeklinde sözler söylediği, ilk derece mahkemesi tarafından kabul edilmiştir.

3. Katılanın aşamalarda alınan beyanları dosyada mevcuttur.

4. Sanığın, katılanı aradığını kabul ettiği ancak tehdit ve hakarette bulunmadığını savunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın isnat olunan suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, olayda şüphenin söz konusu olduğu, şüpheden sanığın yararlanması gerekeceği şeklindeki genel ceza hukuku ilkeside gözetilerek beraati yerine sanık hakkında yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Öninceleme bölümünün ilk paragrafında açıklanan nedenle ... Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2015 tarihli ve 2015/429 Esas, 2015/753 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2015 tarihli ve 2015/429 Esas, 2015/753 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2013/10729, Tarih: 21.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/852 E.  ,  2013/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 22. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayıl İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta  -  Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Madde de açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda belediyenin Halk Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu görülmektedir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda belediyenin Halk Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu görülmektedir.

Bu durumda, mahkemece, haczedilen banka hesapları ile ilgili kayıtlar ve hesap ekstresi bankalardan getirtildikten ve Belediyeden hesaplardaki paraların nitelikleri ayrıntılı olarak sorulduktan sonra bu hesaplara yatan paraların nitelikleri incelenmeli, gerektiğinde defter ve kayıtlar ve banka hesap ekstreleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra haczedilen  paraların niteliği belirlenmelidir. Hesaptaki paraların, vergi, resim ve harç niteliğinde olmaları halinde (bu olgu belirlendiği takdirde) haczedilemeyeceği düşünülmelidir. Hesapların yukarıda açıklandığı üzere havuz hesabı olduğunun belirlenmesi halinde ise haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmelidir.

Öte yandan karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 6100 Sayılı HMK.nun 297.maddesinin 1.fıkrasının e bendi gereği gerekçeli kararın yazıldığı tarihin kararda belirtilmemiş olması da doğru bulunmamıştır. SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2629, Karar No: 2018/8056, Tarih: 26.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/2629 E.  ,  2018/8056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2. Suça sürüklenen çocuğun üzerinde ele geçirilen sustalı çakı bıçağı nedeniyle 6136 sayılı Kanun’un 15/1. maddesi gereğince hüküm kurulurken, temel ceza olarak belirlenen 6 ay hapis 25 gün adli para cezası üzerinden TCK'nın 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken 4 ay hapis 16 gün adli para cezası yerine 4 ay hapis 25 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve buna bağlı olarak da sonuç adli para cezasının 320,00 TL doğrudan, 2.400,00 TL hapisten çevrili adli para cezası yerine 500,00 TL doğrudan, 2.400,00 TL hapisten çevrili adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında; sonuç adli para cezasının 320,00 TL doğrudan, 2.400,00 TL hapisten çevrili adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2122, Karar No: 2023/1813, Tarih: 13.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2122 E.  ,  2023/1813 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1698 E., 2022/2585 K.

DAVA TARİHİ : 10.11.2020

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/671 E., 2022/331 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların ... 3. Aile Mahkemesi'nin 06.09.2018 tarihinde kesinleşen 2018/801 Esas ve 2018/712 Karar sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, ilamda tarafların ortak çocuğunun velâyetinin davalı anneye verildiğini, o dönemde ortak çocuğun yaşı küçük olması nedeniyle davacı ile her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00'dan akşam 18.00'e kadar, dini bayramların 1. günü sabah 10.00'dan akşam 18.00'e kadar kişisel ilişki tesisine karar verildiğini, aradan geçen zaman zarfında ortak çocuğun büyüdüğünü, davacının yeniden evlendiğini, bir çocuğunun daha dünyaya geldiğini, ortak çocuğun kardeşi ile birlikte vakit geçirmesinin her iki küçüğün de kişisel ve sosyal gelişimi açısından önem arz ettiğini, davacının çocuğu her Cuma günü saat 12.00'den Cumartesi günü saat 18.00'e kadar, dini bayramların 1. günü saat 10.00'dan ikinci günü saat 18.00'e kadar görmek istediğini davalıya bildirdiğini ancak davalının bunu reddettiğini belirterek ortak çocuk ... ile davacı arasında her Cuma günü saat 12.00'den Cumartesi günü saat 18.00'e kadar, dini bayramların 1. günü saat 10.00'dan ikinci günü saat 18.00'e kadar yatılı olacak şekilde kişisel ilişki tesis edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 14.02.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile her hafta veya iki haftada bir Cuma günü saat 12.00'dan Cumartesi gümleri 18.00'e kadar, babalar gününde ve dini bayramların birinci günlerinde, sömestr tatillerinin ilk üç günü ve yine yaz tatillerinde 1 Ağustos-15 Ağustos arasında olacak şekilde küçük ile babası arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; davacının evlilik sürecince esrar kullandığını, yaşantısı boyunca pek çok suça karışan agresif kişilikte biri olduğunu, davalının iki sene önce hem kendisi hem de küçük ...'ın psikolojik yıpranmalarına son vermek adına anlaşmalı boşanma yoluna gittiğini, davalının çocukla babanın görüşmesine engel olmamasına rağmen davacının belirlenen günler de bile çocuğu görmek istemediğini, görüştüğü günlerde de küçük ...'ı akrabalarına veya çalıştığı iş yerinde bıraktığını, davacının, çocuk ile görüştüğü zamanlarda küçüğün kişisel ihtiyaçlarını yerine getirmediğini, küçüğün yanında argo kelimeler kullanmaktan çekinmediğini, küçüğün gelişme çağında olduğu için hem ahlaki hem psikolojik yönden davacı babanın bu tavırlarından etkilendiğini, davacının her ne kadar çocuğa karşı uygunsuz davranışları da olsa davalının çocukla babanın kişisel ilişki kurmasına engel olmadığını, küçük ...'ın tarafların ayrılık sürecinde psikolojik olarak ciddi bir şekilde etkilendiğini ve konuşma güçlüğü çektiğini ve psikolojik olarak tedavi gördüğünü, bu tedavisini ve diğer tüm ihtiyaçlarını davalının karşıladığını, davalının bir alışveriş merkezindeki mağazada satış sorumlusu olarak çalıştığını, bu nedenle küçük ...la hafta içi verimli bir şekilde ilgilenemediğini, haftasonu zaman geçirebildiğini, davalı ile çocuğun şuan oturmuş bir düzenlerinin olduğunu, davacının çocuğun hiçbir ihtiyacına destek olmadığını, çocuğuyla ilgilenmediğini, boşanmadan hemen sonra pavyondan tanıştığı Ukraynalı bir kadınla evlendiğini, küçüğün uyuşturucu bağımlılığı olan baba ve böyle uygunsuz bir hayat sürmüş kadın ile aynı evde yatılı kalmasının çocuğun psikolojisi açısından iyi olmayacağını belirterek boşanma davasında karar altına alınan, küçüğün davacı ile her ayın 1. ve 3. Cumartesi günü saat 10.00 ile akşam 18.00' e kadar, dini bayramların 1. Günü sabah 10.00'dan akşam 18.00'a kadar kişisel ilişki kurulmasına devam edilmesi suretiyle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların ... 3. Aile Mahkemesi'nin 05.09.2018 tarihli ve 2018/801 Esas, 2018/712 karar sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıkları, boşanma ile birlikte ortak çocuğun velâyetinin davalı anneye verildiği ve davacı baba ile ortak çocuk arasında her ayın 1. ve 3. Günü Cumartesi günü saat 10.00'dan akşam 18.00'e kadar, dini bayramların 1. Günü saat 10.00'dan akşam saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verildiği, davacının sonradan Ukrayna uyruklu bir kadınla evlendiği, bu evliliğinden bir çocuğunun olduğu, davalının boşanmadan sonra yeniden evlenmediği, düzenli olarak çalıştığı, davalı anne işe gittiğinde ortak çocuğa birlikte yaşadığı annesinin baktığı, ortak çocuğun konuşma güçlüğü çektiği, uzman raporunda belirtildiği üzere sorulan sorulara verdiği cevapların tam olarak anlaşılamadığı, ortak çocuğu ...'ın beş buçuk yaşında olduğu, boşanmadan sonra sürekli davalı anne yanında kaldığı, kendisini tam olarak ifade edemediği, çocuğun baba yanında hiç yatılı kalmadığı, baba ile çocuk arasında yatılı kişisel ilişki kurulması halinde davacının çocuğun istek ve ihtiyaçlarını anlayıp karşılık vermesinde sorunlar yaşayabileceği, davalının çocukla babası arasındaki kişisel ilişkiye engel olmadığı, daha önceki mahkeme kararında verilen kişisel ilişkinin yasal şartlara uygun olduğu değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde; davalının velâyet görevini kötüye kullandığını, baba ile ortak çocuk arasında yatılı kişisel ilişki kurulmamasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davanın kabulüne karar verilmek üzere kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç