muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4916, Karar No: 2010/12981, Tarih: 15.12.2010

havuza devrettiğini, kanun ve yönetmelik uyarınca sigorta şirketlerinin sorumluluğunun tarım sigorta poliçeleri tanzim etmekle sınırlı olup, hasar değerlendirilmesinin yapılması ve tazminat ödenmesinin sorumluluğunun diğer davalı TARSİM’e ait olduğunu, davalı ... şirketine husumet yöneltilemeyeceği belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı adına düzenlenmiş 24.02.2007 başlangıç, 28.08.2007 bitiş tarihli, 40000, 39997, 39990, 34696 numaralı sigorta poliçeleri bulunduğu, davaya konu sigorta poliçeler incelendiğinde “meyvelerde don teminatı” başlığı altında, “diğer meyve ağaçlarında çiçeklenmenin son bulması (meyve bağlaması) ile 0 C’nin altına düşen hava sıcaklığının doğrudan meyvelere zarar vermesi yoluyla meyve miktarında meydana gelen azalmaların teminat kapsamında” olduğu ve don sebebiyle meydana gelen hasarlarda hasar miktarının %50’sinin tazminat olarak ödenece- ğinin hüküm altına alındığı, 24 Nisanı 25 Nisana bağlayan gece don olayının yaşandığı, bu tarihte kayısı ağaçlarının çiçek aşamasından çıkıp meyve aşamasına geçtiği, beyaz olan taç yapraklarının dökülmüş olduğunun tanıklar tarafından beyan edildiği, kayısı ağaçlarında meydana gelen don olayının ve rizikonun meyve döneminde gerçekleştiği ve poliçe kapsamında olduğu, hasar miktarının 33.732,19 TL olup davalılardan sadece TARSİM’den talep edilebileceği, davacı vekili tarafından davalı ...Ş. aleyhine dava açılmış ise de, 5363 sayılı Tarım Sigortaları Kanun’un 4 ve 14.maddeleri ile Tarım Sigortaları Havuzu Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik’in 22. maddesi uyarınca sigorta şirketlerinin bu kanun kapsamında tarım sigortaları alanında elde ettikleri primin tamamını havuza devretmekle yükümlü olup, sigorta şirketlerinin tarım üreticileri ile tarım sigortaları sözleşmelerini kendi adlarına akdedecekleri, prim ve riskin tamamını havuza devredecekleri, sigorta sözleşmelerinin havuz tarafından belirlenen standart poliçeler üzerinden yapılacağı, buna göre davalı ...Ş. tarafından davacı ile imzalanan sigorta poliçelerinin davalı TARSİM hesabına akdedildiği, tahsil edilen prim ve riskin TARSİM’e devredilmesi nedeniyle davalı ...Ş’ne husumet yöneltilemeyeceği, acente olarak sözleşmeye aracılık eden davalı Yahya Öz Malatya Acenteliği aleyhine de dava açılamayacağı sonucuna varılarak, davalı ... ile Yahya Öz Koç Allianz Malatya Acenteliği aleyhine açılan davaların husumet yokluğu nedeniyle reddine, davacının 39990 numaralı poliçeye ilişkin talebinden feragat nedeniyle reddine, 33.732,19 TL’nın dava tarihinden itibaren davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi AŞ’den tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

Karar, davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Tarım Sigortaları Havuz İşletmesi A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.548,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/185, Karar No: 2013/13316, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/185 E.  ,  2013/13316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehin etmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın katılanın ... yerinde muhasebeci olarak çalıştığı, çalışmaları sırasında tahsil edilen ürün bedellerinin bir kısmını kayıtlara hiç girmediği, bir kısmını ise eksik olarak kayıtlara yansıtmak suretiyle sahiplendiği olayda, sanığın kasa defterinin katılan tarafından tutulduğunu, bazı yazılar dışındakiler hariç yazıların katılana ait olduğunu beyan etmesi, hükme esas alınan 17/03/2009 tarihli bilirkişi raporunda sanığın imzasını taşıyan bazı makbuzların kasa defterine eksik işlendiğinin tespit edilmesi karşısında, sanık ve katılanın otururken ve ayakta kasa defterinde bulunan yazı ve rakamlar yazdırılarak Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Fizik İhtisas Dairesine gönderilmek suretiyle eksik işlendiği belirtilen makbuzlara ilişkin kasa defterindeki yazı ve rakamların kimin eli ürünü olduğu hususunda rapor aldırılması ve elde edilecek sonuca göre sanıkların hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kabule göre de;

TCK’nın 50/1. maddesinin kısa süreyi hapis cezalarında

uygulanabileceği gözetilmeyerek sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 gün adli para cezasına çevrilmesine ve aynı kanunun 51. maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine karar verilerek hükümde çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6412, Karar No: 2012/8532, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6412 E.  ,  2012/8532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...’in beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 17/10/2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 07/12/2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/07/2012 ve 2011/602 Esas, 2012/414 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 17/10/2011 tarih ve 2010/7580 Esas, 2011/5885 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Dosya içerisinde bulunan ve şikayete dayanak yapılan .... İcra Müdürlüğü'nün 2009/1692 Esas sayılı takip dosyasının onaysız örneğinde ödeme emrinin borçlu şirkete tebliğine ilişkin tebligat parçasının bulunmaması nedeniyle takibin kesinleşip kesinleşmediği denetlenmeden ve sanıkların borçlu şirket yetkilisi olup olmadığı kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan öğrenilmeden, ayrıca fiili durumun belirlenmesi amacıyla borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırılması yaptırılmadan ve mükellefiyetin devam edip etmediği kayıtlı olduğu vergi dairesinden sorularak, ticareti re'sen terk ettirildiğinin anlaşılması halinda hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20540, Karar No: 2014/25845, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20540 E.  ,  2014/25845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı kurumun 13/01/2012 sayılı yetim aylığının kesilmesine yönelik işleminin iptaline, kesilen aylığın yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 01/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4554, Karar No: 2018/9556, Tarih: 20.12.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/4554 E.  ,  2018/9556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacılar,iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalı şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, 25/01/2005 tarihli iş kazasında yaralanarak % 11,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemi ile kazalı sigortalının anne ve babasının manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; sigortalının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, manevi tazminat talebinin kabulüne, davacı anne ve babanın manevi tazminat taleplerinin kabulü ile davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

2- Dava, 25/01/2005 tarihli iş kazasında yaralanarak % 11,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemi ile kazalı sigortalının anne ve babasının manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; sigortalının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, manevi tazminat talebinin kabulüne, davacı anne ve babanın manevi tazminat taleplerinin kabulü ile davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

Kaza tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Hal böyle olunca doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan yalnızca maddi sağlık bütünlüğü ihlal edilen kişi midir? Zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulmuşsa, onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Nitekim, kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655) ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır. Yine dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56.maddesi ile bu konu yeniden düzenlenmiş olunup özetle "ağır bedensel zarar yada ölüm halinde zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar para ödenmesine karar verilebilineceği"hükmü getirilmiştir. Bu yeni düzenlenme ile 818 sayılı Borçlar Kanununun yürürlük zamanında içtihatlarla düzenlenen husus yasa koyucu tarafından açıklığa kavuşturulmuş ve yaralanan sigortalının yakınlarının manevi tazminat davası bakımından hak sahipliği durumu ön şartı olarak "ağır bedensel"zarar koşulunu getirmiştir.

Buraya kadar yapılan izahatlar kapsamında gerek haksız fiil zamanında yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar kanununda gerekse bu kanun zamanında gelişen içtihatlar ışığında düzenlenen ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda iş kazası nedeniyle ağır bedensel zarara uğrayan sigortalının yakınlarının manevi tazminat talep etme haklarının bulunduğu açıktır. Burada dikkat edilmesi gereken öncelikli hususlar “yakınlık” kavramından ne anlaşılması gerektiği ile yaralanmanın “ağır bedensel zarara” neden olup olmadığıdır.

Somut olayda davacı sigortalının diğer davacıların çocuğu olduğu ve buna göre de gerek içtihatların gerekse yasanın öngördüğü “yakın” kavramın içinde değerlendirilmeleri gerektiğinde şüphe bulunmamaktadır. Fakat davacı kazalının % 11,2 olan sürekli iş göremezlik oranına ve yaralanmasının niteliğine göre “ağır bedensel zarar” koşulu bakımından aynı şeyi söyleme ve giderek davacı anne ve babanın manevi tazminat talep edebilme hakkından bahsetme imkanı bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davacı anne ile davacı babanın manevi tazminat istemlerinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3- Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı taraf dava dilekçesi ile davalı ...'ya ilişkin olarak geçici iş göremezlik geliri ödenmesi ile sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasına karar verilmesini talep ettiği halde davacı tarafın bu talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi ve karar başlığında SGK'nın davalı olarak gösterilmesine rağmen hükmedilen maddi tazminatın hangi davalıdan tahsil edileceğinin infazda tereddüt yaratır şekilde açıkça gösterilmemesi hatalıdır. Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir. O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4325, Karar No: 2014/14005, Tarih: 13.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4325 E.  ,  2014/14005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ferizli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI : 2013/149-2013/177

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Vakıf senedinin vakfın amacını açıklayan 3. maddesinin, 3294 Sayılı Kanuna uygun olarak "Bu vakfın amacı, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanununun amaç ve kapsamına giren faaliyet ve çalışmalar yapmak, diğer kanun ve bu doğrultuda düzenlenmiş mevzuatla vakıflara açıkça tevdi edilmiş görevleri ifa etmektir" şeklinde düzenlenmesi gerekirken bu hususlara dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

2-Kabule göre de; vakfın sadece değiştirilmesi istenilen maddeler dışında gerekli olmadığı halde vakıf senedinin tamamının yeniden düzenleme şeklinde noterden düzenlenmiş olması, bu düzenleme yapılırken maddi hatalar yapılması ve gerek olmadığı halde kurucu iradeye aykırı olacak şekilde vakfın malvarlığını düzenleyen 4. maddede değişiklik yapılması,

3-3294 Sayılı Kanunun 5263 sayılı Kanun ile değişik 9. maddesinin (c) bendinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları yapacakları tüm muameleler dolayısıyla her türlü harçtan muaf tutulmuş olup, bu muafiyet vakfın doğrudan yapacağı işlemleri kapsamaktadır. Vakfın yargı harcından muaf tutulabilmesi için bunun yasada açıkça belirtilmiş olması gerekir. Anılan Yasa maddesinde vakfın yargı harcından muaf tutulmadığı gözetilerek davacı vakıftan 492 Sayılı Harçlar Yasasına bağlı 1 sayılı Tarifede öngörülen başvurma ve karar harcı alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafa yukarıda belirtilen hususların yerine getirilmesi için süre verilip yeniden düzenleme şeklinde noter senedi hazırlatılması ve Türk Medeni Kanunu’nun 112-113 ve Vakıflar Yönetmeliği’nin 14. maddeleri gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün de görüşü alındıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4175, Karar No: 2019/12350, Tarih: 12.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/4175 E.  ,  2019/12350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.03.2017 gün ve 2016/100 Esas, 2017/66 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

İlk derece mahkemesinde yapılan yargılama sırasında mağdure hakkında düzenlenip mahkemece hükme esas alınan Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Bakanlığının 21.10.2016, 11.01.2017 tarihli raporlarının içerikleri itibarıyla yetersiz ve kendi içinde çelişkili olduğunun anlaşılması karşısında, mağdurenin İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kuruluna sevk edilerek suç tarihi itibarıyla akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olup olmadığı, kendisine karşı işlenen eylemin ahlaki kötülüğünü idrak edip edemeyeceği, fiile karşı mukavemete muktedir olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, akıl hastalığı veya zayıflığı varsa bunun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı hususlarında açıklayıcı rapor alındıktan sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği nazara alınmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi karşısında anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine, yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 16.11.2018 gün ve 2018/2048 Esas, 2018/2030 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 12.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.