muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7273, Karar No: 2024/8798, Tarih: 19.11.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; boşanma dosyasında ortak çocuğun velayetinin anneye verildiği, baba ile çocuk arasında her ayın 1 inci ve 3 üncü cumartesi günleri saat 10.00' dan aynı gün akşam saat 19.00'a kadar kişisel ilişki tesis edildiği, dosyaya sunulan 17.11.2023 tarihli uzman raporunda baba ile çocuk arasında dini bayramlar ve babalar gününü kapsayan kişisel ilişki tesisinin önerildiği, eldeki davada düzenlenen kişisel ilişki süresinin makul olduğu, dini bayramlar ve babalar gününde kurulan yatısız kişisel ilişkinin çocuğun yaşına ve ihtiyaçlarına uygun olduğu, baba ile olan duygusal bağı güçlendirmesi nedeni ile çocuğun üstün menfaatine olduğu, babanın çocuğa yönelik ihmal ve istismarının iddia ve ispat edilemediği de nazara alındığında karar ve gerekçesinin yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; velâyetin değiştirilmesi davasının ıslahla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davası olarak değiştirilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, dava tarihinden yaklaşık altı ay önce kişisel ilişkinin düzenlendiğini, davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığını, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesini gerektirir bir durum olmadığını ileri sürerek; hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile ortak çocuk arasında yeniden kişisel ilişki düzenlemesi yapılması koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 323, 324 üncü maddeleri, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3. maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12049, Karar No: 2013/13564, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/12049 E.  ,  2013/13564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkiline plakası tespit edilemeyen bir kamyonetin çarpması sonucu müvekkilinin yaralanarak daimi maluliyete uğradığını, davalıya yaptıkları başvuru üzerine davalının müvekkiline 8.422 TL ödeme yaptığını, ancak yapılan ödemenin müvekkilinin gerçek zararını karşılamaktan uzak olduğunu ileri sürerek 9.000 TL sürekli iş göremezlik zararının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya 28.10.2009 tarihinde 8.422 TL ödemede bulunduğunu, bu sebeple müvekkilinin sorumluluğunun sona erdiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 7.592 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

KTK unun 111/2 maddesinde,”bu kanunda öngörülen hukuki sorumluluğu kaldıran veya daraltan anlaşmalar geçersizdir. Tazminat miktarlarına ilişkin olup da, yetersiz veya fahiş olduğu açıkça belli olan anlaşmalar veya uzlaşmalar yapıldıkları tarihten başlayarak iki yıl içinde iptal edilebilir” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın bu hükmünden yararlanmak için ibra belgesinin iptalini açıkça veya ayrıca istenmesine gerek olmayıp, dava sırasında bu husus ileri sürülebileceği gibi, yapıldığı tarihten itibaren 2 yıl içinde hükümlerinin kabul edilmediğine ilişkin bir irade açıklaması da yeterlidir.

Somut olayda, davacı ile davalı Güvence Hesabı arasında 22.10.2009 tarihli ibraname imzalanmış, davalı tarafından davacıya 28.10.2009 tarihinde 8.422 TL ödeme yapılmış, davacı bu ödemenin yetersiz olduğu gerekçesiyle KTK 111/2'de öngörülen 2 yıllık süre içerisinde eldeki davayı açmıştır. Bu hususlar tartışma konusu değildir.

Ancak; davalı tarafından yapılan ödemenin açıkça yetersiz veya fahiş olup olmadığının değerlendirilmesi, hesaplamanın ancak ödeme tarihindeki verilere göre yapılması halinde mümkündür. Oysa; hükme esas alınan 10.10.2011 tarihli bilirkişi raporunda hesaplama rapor tarihindeki verilere göre yapılmıştır. Üstelik anılan raporda, kusur mahsubu yapılmaksızın hesaplanan 35.219 TL maluliyet tazminatının önce kusura oranlanarak ortaya çıkan meblağdan ödenen tazminatın güncellenmiş halinin en son işlem olarak mahsubu gerekirken, önce ödeme mahsup edilip, sonrasında bunun kusura oranlanması sonucu çok ciddi hesap hatası yapılmıştır.

Bu durumda mahkemece, öncelikle bilirkişiden ödeme tarihi itibariyle davalının sorumlu olduğu miktarın tespitinin istenmesi, bu tespitten sonra yapılan ödemenin açıkça yetersiz olup olmadığının belirlenmesi, açıkça yetersizliğin tespiti halinde ise, bu sefer rapor tarihindeki verilere göre hesaplama yapılarak, davalı tarafından yapılan ödemenin de faiziyle güncellenerek mahsubu sonucu ortaya çıkan farka hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itiarzlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 8.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20822, Karar No: 2017/16342, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/20822 E.  ,  2017/16342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32379, Karar No: 2014/31149, Tarih: 22.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/32379 E.  ,  2014/31149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2014/217-2014/296

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yine aynı Kanun'un 298/2. maddesinde ise; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda davanın reddi ile birlikte şikayetçinin ihale bedelinin %10'u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir. Her ne kadar bu çelişki mahkemece 10.6.2014 tarihli düzeltme kararıyla giderilmeye çalışılmışsa da, çelişkinin mahkemenin düzeltme kararıyla ortadan kaldırılması mümkün değildir. Zira hükmün neticesini değiştirecek şekilde düzeltme kararı verilemez .

10/04/1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre; kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

Öte yandan; İİK'nun 134. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesinde; işin esasına girilmeden ihalenin feshi talebinin reddi halinde şikayetçi aleyhine para cezasına hükmedilemeyeceği öngörülmektedir. Mahkemece, şikayetçinin ihalenin feshi istemi aktif husumet yokluğu nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddedildiğine göre, aleyhine para cezasına hükmedilmesi de doğru bulunmamıştır.

Öte yandan; İİK'nun 134. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesinde; işin esasına girilmeden ihalenin feshi talebinin reddi halinde şikayetçi aleyhine para cezasına hükmedilemeyeceği öngörülmektedir. Mahkemece, şikayetçinin ihalenin feshi istemi aktif husumet yokluğu nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddedildiğine göre, aleyhine para cezasına hükmedilmesi de doğru bulunmamıştır.

SONUÇ : Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29170, Karar No: 2020/2564, Tarih: 13.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2016/29170 E.  ,  2020/2564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

BİRLEŞEN ANKARA 39. İŞ MAHKEMESİNİN 2016/835 E.-2016/33 K. DOSYASI.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı Üniversite, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, birleşen davada davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı Üniversite tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının olup olmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece davalının, davacının fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma, hafta tatili ve ubgt günlerinde çalışma yaptığına ilişkin puantaj kayıtlarına rastlanılmadığını beyan ettiği ve bu hususta bir takım puantaj kayıtları ve ücret bordroları sunduğu, fakat sunduğu bu ücret bordroları ile puantaj kayıtları arasında talep konusu döneme ait puantaj cetvelleri ve ücret bordroları yer almadığı, ancak davacının, 2011 yılı 15 Temmuz -14 Ağustos, 15 Ağustos - 14 Eylül, 15 Eylül -14 Ekim dönemlerine ait çalışma şeklini iş yeri yetkililerince imzalanmış puantaj cetvelleri ile kanıtladığı ve davacının anılan dönemlere ait fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatili ücret alacağının bulunduğunun tespit edildiği gerekçesiyle fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hükmedilmiştir.

Dosya içeriğinden, Mahkemenin kararına esas aldığı puantaj cetvellerine davalı tarafça itiraz edildiği, sunulan puantaj cetvellerinin kayıtlarında olmadığı ve yazışma formatlarına uygun olmadığı savunmasında bulunulduğu görülmektedir. Diğer yandan, yine dosya içeriğinden davacı işçinin davalı Üniversitede yaptığı iş anlaşılamamaktadır. Mahkemece davalının itiraz ve savunması üzerinde durulmaması ve davacının yaptığı iş konusunda gerekli araştırmanın yapılmaması isabetsizdir. Anılan nedenlerle; davacının sunmuş olduğu puantaj cetvellerinin altında imzaları yer alan kişilerin yetkili olup olmadığı, gerekirse o kişiler de çağrılıp puantaj cetvelleri gösterilerek imzaların kendilerine ait olup olmadığı araştırılmalı, diğer yandan davacının davalı Üniversitede yaptığı işin netleştirilmesinden sonra yaptığı işin fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma yapılmasını gerektirip gerektirmediği, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmayı gerektirip gerektirmediği araştırılmalıdır. Mahkemece yapılacak araştırmalardan sonra neticesine göre davacı talepleri değerlendirmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

2-Ayrıca, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 90 ve 93 saatler gibi fazla mesai sürelerinin nasıl hesaplandığı anlaşılamamakta olup bu yönüyle bilirkişi raporu denetlenememektedir. Kararın bu yönüyle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, 13.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4634, Karar No: 2018/7101, Tarih: 20.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4634 E.  ,  2018/7101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, yüzüne karşı verilen hükmü 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, 05.05.2015 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 20.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1723, Karar No: 2017/1691, Tarih: 22.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1723 E.  ,  2017/1691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasına yer olmadığına

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Açıklanması geri bırakılan kararın deneme süresi içinde yeniden suç işlediğinden bahisle dosyanın yeniden ele alınması sonucu "hükmün açıklanmamasına yer olmadığına" dair mahkemenin kararının 5271 sayılı CMK’nin 223/1. maddesine göre yargılamayı sonlandırıcı nitelikte hüküm niteliği bulunmadığı, diğer taraftan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesinde itiraz yasa yoluna tabi olduğu, aynı yasanın 264/1. maddesinde kanun yoluna başvurmada yanılmanın başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağının yazılı bulunmasına göre, sanığın başvurusunun itiraz mahiyetinde olduğu kabul edilerek, dosya hakkında inceleme yapılması için itiraz merciince gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.02.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3878, Karar No: 2014/18918, Tarih: 26.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3878 E.  ,  2014/18918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2013

NUMARASI : 2012/101-2013/442

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaza müdahalenin önlenmesi, kal ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan B.. A.. vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaza müdahalenin önlenmesi, kal ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davalılardan B.. A.. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Enerji nakil hattının taşınmaza vaki müdahale'nin önlenmesi ve kal'ine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın üzerinden enerji nakil hattı geçirilmesi sırasında davacının taşınmazdan yararlanmasına engel olunmadığı gözetilerek ecrimisil isteminin reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan Bedia Ayık vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.