muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/702, Karar No: 2019/5604, Tarih: 18.12.2019

- Sanıklar... ve ...'in, diğer suça sürüklenen çocuklar ve sanıklarla beraber maktule yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarını, eylem ve irade birliği içinde, birlikte suç işledikleri anlaşıldığı halde, "fail" sıfatıyla TCK’nin 37, 109/2, 109/3-b maddeleri uyarınca cezalandırılmaları yerine, yazılı biçimde, "yardım eden" sıfatıyla cezalandırılmaları,

Kabule göre, TCK’nin 109/3-b maddesinin uygulanmaması ve 2 ile 7 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK'nin 109/2. maddesinin uygulanması sırasında, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi ve kastın yoğunluğu gibi hususlar ile ayrıca iştirakin derecesi de dikkate alınarak, sanıklar hakkında suçuna iştirak ettiği diğer sanıklar gibi alt sınırdan uzaklaşarak ve aynı şekilde uygulama yapılması yerine, yazılı biçimde alt sınırdan hükümler kurularak, farklı uygulama ile eksik cezalar tayin edilmesi,

- Sanıklar... ve ... yönünden, 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c- Suça sürüklenen çocuklar... ve ...’ın, nitelikli cinsel saldırı suçları ile sanıklar... ve ...’in, nitelikli cinsel saldırıya yardım suçlarından kurulan hükümler yönünden,

- Suça sürüklenen çocuklar... ve ... yönünden, TCK'nin 102/2. maddesinin uygulanması sırasında, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi ve kastın yoğunluğu gibi hususlar ile ayrıca iştirakin derecesi de dikkate

alınarak, suça sürüklenen çocuklar için, suçuna iştirak ettiği diğer sanıklar gibi alt sınırdan uzaklaşarak ve aynı şekilde uygulama yapılması yerine, yazılı biçimde alt sınırdan hükümler kurularak, farklı uygulama ile eksik cezalar tayin edilmesi,

Sanıklar... ve ...'in, diğer suça sürüklenen çocuklar ve sanıklarla beraber maktule yönelik nitelikli cinsel saldırı suçlarını, eylem ve irade birliği içinde, birlikte suç işledikleri anlaşıldığı halde, "fail" sıfatıyla TCK.nin 37, 102/2, 102/3-d maddeleri uyarınca cezalandırılmaları yerine, yazılı biçimde "yardım eden" sıfatıyla cezalandırılmaları,

Kabule göre de, TCK'nin 102/2. maddesinin uygulanması sırasında, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi ve kastın yoğunluğu gibi hususlar ile ayrıca iştirakin derecesi de dikkate alınarak, sanıklar hakkında suçuna iştirak ettiği diğer sanıklar gibi alt sınırdan uzaklaşarak aynı şekilde uygulama yapılması yerine, yazılı biçimde alt sınırdan hükümler kurularak, farklı uygulama ile eksik cezalar tayin edilmesi,

- Sanıklar... ve ... yönünden, 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

- Sanıklar... ve ... yönünden, 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d- Sanık ...'ın "kasten öldürmeye yardım", "hürriyeti sınırlamaya yardım" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Sanığın üzerine atılı suçları işlediğine yönelik, her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı anlaşılmakla, CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatına, maktulün cesedinin saklanmasına yönelik eyleminin "suç delillerini gizleme" suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla, bu suçtan Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi yerine, yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanıklar müdafilerinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 18/12/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

18/12/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı...huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafii Avukatlar ..., ..., ... ve ...'nun yokluklarında 19/12/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2020/9950, Karar No: 2020/12063, Tarih: 29.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/9950 E.  ,  2020/12063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdurun yaralanmasına ilişkin... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 29.07.2015 tarihli raporunda ''...sol frontotemporal bölgede 1x1 cm yüzeyel sıyrık, sol el 5. metakarp kemik distalinde kırık, yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilemez, kırık 2. Derece, yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığı ve duyu veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması / yitirilmesi niteliğinde olup olmadığı hususunda görüş bildirilebilmesi için kişinin olay tarihinden (13/06/2015) en az altı ay sonra muayene edilmek üzere Şubemize gönderilmesi gerektiği'' belirtildiği ancak meydana gelen yaralanmanın niteliği ile yüzde sabit iz yönünden rapor alınmadığı anlaşılmakla, mağdurun, tüm tedavi evrakları, film ve grafileri, geçici ve kesin raporları ile birlikte en yakın Adli Tıp kurumu ilgili Şube Müdürlüğüne sevki sağlanarak, yüz bölgesinde meydana gelen yaralanmanın niteliğine ilişkin rapor temininden sonra sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın dikkate alınmasına, 29.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6679, Karar No: 2020/5687, Tarih: 15.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6679 E.  ,  2020/5687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin karara uymaması nedeniyle verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilinin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

3) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4) Kabule göre; tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde sanığın, kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için bir yıl içinde yükümlülüklerini uyarıya rağmen iki kez ihlal etmesi gerektiğinden;

İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 2014/927 DS sayılı dosyasının incelenmesinde, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından sanığa gönderilen 04/02/2014 tarihli çağrı yazısının tebliği üzerine başvuran sanığın hastaneye sevk edilerek tedavisinin tamamlanması sonrasında denetim süresi içinde kendisine uzman görevlendirildiğine ilişkin yeniden 18/07/2014 tarihli çağrı yazısının tebliği üzerine Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmaması nedeniyle 08/12/2014 tarihinde infaz dosyasının kapatılarak mahkemeye bildirildiği ancak TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile sanığa yeniden tebligat yapılmadığı anlaşılmakla, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediği, bu nedenle, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

5) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunun 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunun 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 15.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1518, Karar No: 2024/5009, Tarih: 13.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1518 E.  ,  2024/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/22 Esas, 2022/1640 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/136 E., 2020/221 K.

Taraflar arasındaki Markaya tecavüzün tespiti, maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde,müvekkili şirketin uzun yıllardır özel eğitim-öğretim sektöründe faaliyet gösterdiğini, ... okulları ve/veya ... Özel Eğitim Kurumları unvanı ile bünyesinde anaokulu, ilkokul, ortaokul, anadolu lisesi, özel eğizim kursu, özel etüd merkezi olarak eğitim faaliyetlerinde bulunduğunu, müvekkilinin 2010/30622 nolu başvurusuyla "Kalabalıkta Kaybolma!" ibaresini marka olarak tescil ettirdiğini, bu markayı işyerlerinde, reklam panolarında, tabela ve reklam vasıtalarında kullandığını, davalı şirketin müvekkilinin bu sloganını billboardlarda, reklam tabelalarında, el ilanlarında kullanarak bu slogan ile iyi bir pazar payı oluşturduğu, davalı şirket sahibinin ve yetkililerinin de bu sloganın tuttuğunu görünce "kalabalıkta kaybolma!, kalabalıklarda kaybolmayın, çocuğunuz kalabalıklarda kaybolmasın" gibi müvekkili markası ile aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer ibareleri izinsiz ve haksız bir şekilde kullanarak haksız rekabete ve iltibasa yol açtığını, dolayısıyla hem müvekkilinin ticari itibarına zarar verdiğini hem de aynı faaliyet alanında hizmet veren bu iki farklı şirket hakkında halkta yanlış bir izlenim uyandırdığını, davalı şirketin eylemlerinin müvekkili markasına tecavüz teşkil ettiğini, Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinde 2017/33 Esas sayı ile ceza davası açıldığını, dosyadaki bilirkişi raporunda da iltibas suretiyle marka tecavüzünün ve dolayısı ile haksız rekabetin söz konusu olduğunun tespit edildiğini, ceza dosyasının henüz sonuçlanmadığını ileri sürerek, markaya tecavüzün tespiti ile davalılar tarafından müvekkilinin tescilli markasını kullanıldığı reklam malzemelerinin toplatılmasını ve şimdilik 1.000 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi olan Şubat 2016 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, hükmün tirajı en yüksek gazetelerden biri ile ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesinde, okullarının adının "Selçuklu Koleji" olduğunu, ismini Selçuklu Türk Devletinden aldığını, okullarının ismini "VİP Selçuklu Koleji" olarak 2015/35477 sayı ile marka olarak tescil ettirdiklerini, başka bir marka ile tanınmak, anılmak ve bilinmek kati suretle istemediklerini, böyle bir şeye ihtiyaçlarının olmadığını, davaya konu sloganı "Çocuğunuz Kalabalıklarda Kaybolmasın, Ayrıcalıklı Eğitimi Tercih Edin", "Kalabalıklarda Kaybolmayın, Ayrıcalıklı Eğitimi Tercih Edin" şeklinde, davalı tarafın tescilinden habersiz, iyi niyetli ve dürüst olarak, markasal anlam yüklemeden, literatürde kullanılan tasvir edici anlamıyla kullandıklarını, hangi özel kurumun hangi kelimeyi tescil ettirdiğini bilmelerinin mümkün olmadığını, zaten bu olay ortaya çıktıktan sonra bu sloganı kullanmayı bıraktıklarını, özel okul sektöründe "butik okul" ve "kitle okulu" olarak tarif edilen okulların bulunduğunu, derslik sayıları 25-30'u ve öğrenci sayıları 500-600'ü geçmeyen butik okulların verdikleri hizmetin mahiyetine ve öğrenci sayısının azlığına vurgu yapmak için davaya konu sloganı basılı ve görsel reklamlarında yaygın olarak kullandıklarını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı adına tescilli “kalabalıkta kaybolma” ibaresinin bir marka olarak oldukça zayıf olup markadan ziyade markaya yardımcı çağrışım unsuru (slogan) olarak algılanmaya uygun bir ibare olduğu, kullanım pratikliği ve gerekliliği sebebiyle ve bir örf olarak, okulculuk sektöründe, işletme adının arkasına “… koleji”, “… okulları”, “… lisesi” gibi tanım takılarının geleceğinin varsayılacağı, ayrıca bu sloganın özgün, ihtira edilmiş (buluş niteliği olan) bir ibare de olmadığı, butik okul ya da vip okul olarak da tarif edilmeye başlanan düşük öğrenci kapasiteli ve az sınıflı küçük okulların kendilerini tarif etmek istediklerinde “vip” ya da “butik” gibi kelimeler kullandıkları, aynı şekilde bu tip okulların müşterinin geliş sebebini izah ederken de “kalabalığa karışma”, “kalabalıklarda kaybolma”, “çocuğunuz kendisini özel hissedecek”, “siz özelsiniz”, “size özel” gibi tarif cümleleri kullandıkları, bu cümlelerin de birer slogan olduğu ama gerçek anlamda özgün sloganlar olmadığı, dolayısıyla bu sloganlardan birini kullanmayı düşünen bir özel okul işletmecisinin bu sloganın daha önce marka olarak tescil edilip edilmediğini incelemeye gerek duymayacağı, bu sloganın başka rakiplerce kullanıldığını bilse bile marka değil slogan olduğunu nazara alacağı ve herkesin kullanabileceğini düşünerek tercih edeceği, herhangi bir reklam mecrasında bu tür bir sloganı kullanan bir okul işletmecisinin zaten okulunun adını da zikredeceği ve kendisini başka okullardan bu sloganla değil markası ile ayırt edebileceği, nitekim davalıların da kendi okullarının reklamlarında okullarının işletme adı ile birlikte davacınin tanıtım cümlesine benzer biçimde “kalabalıklarda kaybolmayın” ibaresini kullandıkları, bu kullanım sebebiyle iltibas riski bulunmadığı, zira davacının kendi okul adının yanında “kalabalıkta kaybolmayın” ibaresini de kullandığını bilen herkes bu ibarenin bir marka değil bir tanıtım ibaresi olduğunu düşüneceği, bu sebeple de davacının reklamlarından bildiği “kalabalıkta kaybolma” ibaresini davalıların okullarının reklamlarında gören bir ortalama eğitim hizmeti alıcısının, bu iki işletmenin birbiriyle aynı ya da birbiriyle ilişkili iki işletme olduğunu zannederek yanılma ihtimalinin olmadığı, davalıların fiili marka ve slogan kullanım biçimleri markasal kullanıma uygun olduğu, diğer bir ifadeyle davalıyla mesela “Selçuklu Vip Okullarına gelin, kalabalıkta kaybolmayın” şeklinde bir marka tescil ettirmek isteselerdi davacının dava konusu markasının varlığının davalıların bu tescili elde etmelerine engel olmayacağı, zira “kalabalıkta kaybolma” markası ile “Özel Selçuklu Vip Okulları Kalabalıklarda Kaybolma” markasının içerdiği asıl marka unsuru (Selçuklu ibaresi) sebebiyle yeterince farklı olduğu ve iki marka arasında iltibas riski bulunmadığı, “kalabalıkta kaybolma” ibaresi her ne kadar davacı adına tescil edilmiş bir hizmet markası olarak görünse de başka benzer işletmelerin bu ibareyi kendi

isteselerdi davacının dava konusu markasının varlığının davalıların bu tescili elde etmelerine engel olmayacağı, zira “kalabalıkta kaybolma” markası ile “Özel Selçuklu Vip Okulları Kalabalıklarda Kaybolma” markasının içerdiği asıl marka unsuru (Selçuklu ibaresi) sebebiyle yeterince farklı olduğu ve iki marka arasında iltibas riski bulunmadığı, “kalabalıkta kaybolma” ibaresi her ne kadar davacı adına tescil edilmiş bir hizmet markası olarak görünse de başka benzer işletmelerin bu ibareyi kendi hizmet markaları (işletme adları) ile birlikte kullanmalarına engel konulmaması gerektiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir