muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8684, Karar No: 2024/836, Tarih: 16.01.2024

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek Bölge Adliye Mahkemesince kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmediğinden sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2021/134 Esas, 2021/1420 sayılı kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/277, Karar No: 2021/2210, Tarih: 13.04.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/277 E.  ,  2021/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet, tefecilik, 5464 sayılı Yasa'ya muhalefet

Hüküm : 1-213 SK'nın 359/b-1, TCK'nın 43/1, 62 maddeleri gereğince neticeden 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve hak yoksunluğu

2-TCK'nın 241, 43/1, 62, 52/2 maddeleri gereğince neticeten 2 yıl 1 ay hapis ve 100 TL APC ve hak yoksunluğu

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 17/11/2020 tarihli ... Karar sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; POS tefeciliğinde failin kastı, tefecilik suretiyle yarar sağlamaya dönük olup, amaç suç tefeciliktir. Fail, amaçladığı bu suçu işleme yolunda birden fazla hareket gerçekleştirmekte ve bu hareketlerden alacağını teminatlı hale getirmeye dönük bir kısım hareketlerle 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde tanımlanan suçu da işlemekte ise de söz konusu birden fazla hareket, hukuksal anlamda "tek bir fiili" oluşturmaktadır. Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi ile kanun koyucu "erime sistemini" benimsemiş olup, POS tefeciliğinde failin suç yolunda gerçekleştirdiği bir kısım hareketlerle işlediği 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesine muhalefet suçu, kastının dönük olduğu tefecilik fiilindeki teklik nedeniyle, bu fiilin içinde erimektedir. Bu açıklamalar ışığında, 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan da kamu davası açıldığı halde bu suçtan "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden bu suç yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, zamanaşımı süresi içinde mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüş, ayrıca tebliğnamede bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında tefecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan Hazine vekilinin 27/10/2014 havale tarihli dilekçesinde katılma isteminin sanık hakkında Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan açılan kamu davasına yönelik olduğu sanlaşılmakla tefecilik suçundan kurulan hükümde katılan Hazine lehine vekalet ücreti kazanamayacağının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya kapsamına göre suç tarihinin sanık lehine değerlendirme ile 01/09/2009 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 01/01/2009 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Türk Ceza Kanunu'nun 53/1. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanması hususlarının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür,

Dosya kapsamına göre suç tarihinin sanık lehine değerlendirme ile 01/09/2009 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 01/01/2009 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Türk Ceza Kanunu'nun 53/1. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanması hususlarının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür,

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suçlamaları kabul etmeyerek sahte fatura düzenlemediğini beyan ettiği, vergi inceleme raporuna göre de yasal defter ve belgelerine ulaşılamadığı, Ba-Bs analizinden tespitler yapıldığı ancak 2009 takvim yılında düzenlenen fatura tarihlerinin belli olmadığının anlaşılması karşısında, suç tarihinin ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından;

1-Sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden suça konu faturaların (hangi tarihte ve kimin adına ne miktar ve tutarda düzenlendiğini gösterecek şekilde) listesinin istenmesi,

2-Sahteliği iddia olunan fatura asıllarının sanıktan ya da ilgili vergi dairesinden temin edilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını başka bir kişiye ait olduğunu söylemesi halinde; bu kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, bu kişinin çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaların gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

3-İsmi bildirilen kişi de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişiye ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

4-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ismi bildirilen kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ismi bildirilen kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

5-Varsa şirket adına muhasebe işlemlerini yürüten kişi tespit edilerek, CMK'nın 46/1-c. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, fiilen şirketi kimin idare ettiği, şirket işlerinde kimle muhatap olduğu, faturaları ve belgeleri kimin getirdiği, beyannamelerin kimin tarafından verildiği, sanığı tanıyıp tanımadığının sorulması ile sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2099, Karar No: 2011/4562, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/2099 E.  ,  2011/4562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, galleye müstahak vakıf evladı olduklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacılar vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davalı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkilleri ... ve ...’un, ... Vakfı'nın galleye hak kazanan vakıf evladı olduklarının tespitini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacıların, dava konusu vakfın kesinleşmiş mahkeme kararları sonucunda vakıf evladı oldukları konusunda bir çekişme bulunmamaktadır. Dosya içerisinde bulunan ... Vakfına ait ... arşivi 610 numaralı defter 205. sıra 243. sırasında kayıtlı, 10 Rebi’ül-ahir 1068 (M.1658) tarihli vakfiyeye göre galle fazlası herhangi bir şart öngörülmeden vakıf evlatlarına bırakılmıştır. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunun da bu durumu tespit etmesi karşısında, Mahkemece; davacıların anılan vakfın (610 numaralı defter 205.sıra 243. sırasında kayıtlı, 10 Rebi’ül-ahir 1068 (M.1658) tarihli) galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduklarına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle bu istemin reddi yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacılar yararına takdir edilen 825,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı taraflara verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.042011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/282, Karar No: 2018/449, Tarih: 18.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2016/282 E.  ,  2018/449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 22. Ceza Dairesi

Mahkemesi : ESKİŞEHİR Çocuk

Sayısı : 434-220

Nitelikli hırsızlık suçuna teşebbüsten sanıklar ..., ... ve ...'nin TCK'nın 142/1-e, 143, 35/2, 31/3, 62/1, 50/1 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 5.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve taksitlendirmeye, sanıklar ... ve ... hakkında ayrıca aynı Kanun'un 63. maddesi uyarınca mahsuba ilişkin Eskişehir Çocuk Mahkemesince verilen 28.03.2011 tarihli ve 434-220 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 22. Ceza Dairesince 25.11.2015 tarih ve 6708-7735 sayı ile;

“Suça konu aracın kapılarının açık olduğu kabul edilse dahi, üzerinde kontak anahtarı olmaması nedeni ile motor kilidiyle kilitli olduğunun kabul edilmesi gerektiğinden, eylemin TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğunun gözetilmemesi sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır." eleştirisiyle onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.12.2015 tarih ve 211158 sayı ile;

"...Nitelikli hırsızlık hâllerini düzenleyen 5237 sayılı Yasa'nın suç tarihi itibarıyla uygulanması gereken 142/1-b maddesine bakıldığında; 'hırsızlık suçunun ...herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında ,...işlenmesi hâlinde, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." düzenlemesi bulunmaktadır. Bu düzenlemeye göre, suça konu malın (olayımızda otomobilin) herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle bırakılması hâlinde bu bent hükmü uygulanacaktır. Yani, mal sahibinin kilitleme fiilini bizzat icra ederek malını muhafaza altına alması ve malın bu şekilde emniyet altına alınmasına rağmen suçun işlenmesi gerekmektedir. Oysa ki, olayımızda ve mahkemenin kabulünde, 1972 model eski otomobil kapıları açık vaziyette sokak üzerine park edilmiş ve geceleyinde park hâlinde bırakılmaya devam edilmiştir. Artık bu durumda, aracın kilitlenerek bırakıldığını kabule yasal imkan bulunmamaktadır. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2013 tarihli ve 1313-521 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kapıların açık bırakılarak eşyanın korunması noktasında mağdurun üzerine düşen hiçbir yükümlülüğü yerine getirmediği bir durumda 765 sayılı Yasa'nın 491/ilk maddesinin uygulanacağı, 5237 sayılı Yasa döneminde de 141/1. maddenin uygulanacağı kabul edilmiştir. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.02.2010 tarihli ve 15055-860 sayılı, 22.02.2010 tarihli ve 8421-1639 sayılı içtihatlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Yüksek Dairenin ilamında yer alan 'motor kilidi' bilinen ismi ile 'immobilizer' kelime olarak 'hareketsizleştirici' anlamına gelmekte olup otomobillerin araç çalıştırma (kontak) sistemine takılan elektronik bir devredir. Bu elektronik devrenin bir parçası arabayı çalıştıran kontak anahtarı içindedir ve bu parça tamamlanmadan motor çalışmaz. Bu nedenle immobilizer olan otomobiller 'düz kontak' yapılamaz ve çalınmaları çok daha güçtür. Ancak, immobilizer sisteminin başlangıcı, 1993 yılından sonra Avrupa'daki sigorta şirketlerinin yaptıkları baskılar sonucunda otomotiv üreticilerinin, araçlar üzerinde kullanılacak bir güvenlik sistemi arayışı içerisine girmeleri ve bunun neticesinde 1995 yılından sonra Almanya başta olmak üzere tüm Avrupa'da araçların immobilizer sistemine sahip olarak üretilmeye başlanmasıdır. Oysa ki, suça konu otomobil 1972 model Wolkswagen (halk dilinde kaplumbağa) olup bu tarihte immobilizer uygulaması bulunmamaktadır. Kaldı ki, suça konu araç üzerinde motor kilidinin bulunup bulunmadığına dair bilirkişi incelemesi yapılmamış, şikâyetçi tarafından da aracın orjinalinde veya sonradan takılmak suretiyle motor kilidi olduğu iddiasında bulunulmamıştır.

Bu sebeple, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 29.01.2016 tarih ve 18-855 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıkların eylemlerinin TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında mı yoksa aynı Kanun'un 141/1. maddesi kapsamında mı kaldığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, sanık ...'nin hazır bulunduğu oturumda hükümden önceki son sözün sanıklar ... ve ... müdafilerine verilmiş olmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıklar hakkında nitelikli hırsızlık suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda yerel mahkemece 28.03.2011 tarihli oturumda, sırasıyla sanık ... ve müdafisi ile sanıklar ... ve ... müdafilerine esasa ilişkin savunma hakkı verildikten sonra sanık ...'ye son sözünün sorulduğu, ardından sanık ... ile aralarında menfaat çatışması da bulunan diğer sanıklar ... ve ... müdafilerine son sözleri sorularak hazır olan sanık ...'ye yeniden son söz hakkı verilmeden duruşmanın bitirildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'un 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’un 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse 5271 sayılı CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda yerel mahkemece 28.03.2011 tarihli oturumda, sırasıyla sanık ... ve müdafisi ile sanıklar ... ve ... müdafilerine esasa ilişkin savunma hakkı verildikten sonra sanık ...'ye son sözünün sorulduğu, ardından, sanık ... ile aralarında menfaat çatışması da bulunan diğer sanıklar ... ve ... müdafilerine son sözleri sorularak hazır olan sanık ...'ye yeniden son söz hakkı verilmeden yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesinin, 5271 sayılı CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açıkça aykırılık oluşturduğu ve savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükümlerinin, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanık ...'ye verilmemesi isabetsizliğinden tüm sanıklar yönünden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olmadığı ve uyuşmazlığın esastan incelenmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 22. Ceza Dairesinin 25.11.2015 tarihli ve 6708-7735 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Eskişehir Çocuk Mahkemesinin 28.03.2011 tarihli ve 434-220 sayılı hükümlerinin, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanık ...'ye verilmemesi isabetsizliğinden tüm sanıklar yönünden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8581, Karar No: 2013/7680, Tarih: 03.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/8581 E.  ,  2013/7680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın şatışı sonrası ... İcra Müdürlüğü'nün 1998/4438 E. sayılı dosyasından düzenlenen 17.04.2012 tarihli sıra cetvelinde, şikayet olunan alacağının fazla hesaplandığını ve müvekkilinin alacağı vekalet ücreti alacağı olmakla rüçhanlı olduğu halde müvekkilinin alacaklı olduğu ... İcra Müdürlüğü'nün 2008/5122 E. sayılı dosyasına pay ayrılmadığını ileri sürerek, anılan sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili, şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; şikayetçinin vekâlet ücret alacağının derece kararı yapılan dosyadaki ihalenin feshine ilişkin dosyadan doğduğu, bu dosyada genel vekâlet kullanıldığı ve genel vekâletle yapılan ilk işlemin açılan dava olduğu, davanın açılış tarihinin 16.08.2008 olduğu ve derece kararı düzenlenen şikayet olunanın alacaklı olduğu takip dosyasında 28.08.1998 tarihinde konulan hacizden sonra olduğu, ilk haciz alacaklısı şikayet olunan ...'a ödeme yapıldıktan sonra artan para olmadığı, bu nedenle sıra cetvelinde bir usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.