muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6682, Karar No: 2013/11348, Tarih: 30.05.2013

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım

delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Tarım Ürünleri San.Tic.A.Ş.'ye iadesine, 30/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9174, Karar No: 2017/3153, Tarih: 22.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/9174 E.  ,  2017/3153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme kararının Hüküm kısmında yasal ilave tediye dışındaki alacak kalemlerinin faizi açısından 05.06.2015 tarihli bilirkişi raporunun Ek: 1 tablo kısmının kararın eki sayılmasına karar verilmiş ancak Uyap ortamında ve dosya içerisinde belirtilen "Ek: 1 tabloya" rastlanılmadığından, bahsi geçen bilirkişi raporunun eki olan tablonun tamamının eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.02.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16355, Karar No: 2011/21432, Tarih: 15.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/16355 E.  ,  2011/21432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1834, Karar No: 2007/3382, Tarih: 05.04.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/1834 E.  ,  2007/3382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı banka vekili, müvekkiline ait alacakla davalı ... dairesinin alacağının garameten tatmin edilmesi gerektiğini zira 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 136 ncı maddesi uyarınca alacaklarının imtiyazlı olduğunu ileri sürerek düzenlenen sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine vekili sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu, davacının dayandığı yasa hükmüne göre müvekkili kurum alacağının öncelikli olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesi'nce 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’un 13 ncü maddesi kapsamında aynı yasanın 136 ncı maddesi uyarınca garameten paylaştırmaya karar verilmiş; hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu’un Geçici 13 ncü maddesi uyarınca, maddede belirtilen bankaların alacaklarının tahsilinde, üçüncü kişilerin muvazaadan ari hakları aleyhine olmamak üzere Fon alacaklarının tahsil ve takip hükümleri uygulanır.

Somut olayda vergi dairesinin haczi 07.06.2002 tarihli iken, davacı bankanın haczi 11.11.2004 tarihli olup, anılan hükmün uygulanması halinde dahi 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 69 ncu maddesi uyarınca alacakların tarih sırasıyla ödenmesine karar verilmek gerekir. Bu bakımdan hukuka uygun bulunan sıra cetvelinin yazılı şekilde değiştirilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 5.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20022, Karar No: 2014/25220, Tarih: 01.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20022 E.  ,  2014/25220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Keşan 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 14.04.2014

No : 2011/262-2014/105

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlığın çözümünde davanın yasal dayanağını 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddesi ile (mülga) 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir.

Anayasa’nın 12. maddesine göre; “Herkes kişiliğine bağlı, dokunulmaz devredilmez, vazgeçilmez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir.”. Sosyal güvenlik hakkı, bireylerin geleceğe güvenle bakmalarını sağlayan bir insan hakkıdır. Aynı zamanda “sosyal güvenlik, sosyal hukuk devleti içerisinde yer alan ve bu ilkeyi oluşturan temel kavramlardan birisidir”. Bu esası göz önüne alan anayasa koyucu “Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler” başlığı altında sosyal güvenlik hakkını da düzenlemiş ve 60’ncı madde ile “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar” hükmünü getirmiştir. Bu iki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sosyal güvenlik hakkının kişiye sıkı sıkıya bağlı dokunulmaz ve vazgeçilemez bir hak olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

(Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 6. maddesinde ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 92. maddesinde de, bu ilke aynen benimsenerek, çalışanların işe alınmalarıyla kendiliğinden sigortalı olduğu, bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği, sözleşmelere sosyal sigorta yardım ve yükümlerini azaltmak veya başkasına devretmek yolunda hükümler konulamayacağı belirtilmiştir. Bu haliyle sigortalı olmak, kişi bakımından sadece bir hak olmayıp aynı zamanda bir yükümlülüktür.

Mahkemece, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu gözetilerek, bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 2004 Eylül ile 2006 Haziran tarihleri ile 2009 Ağustos ve 2010 Ağustos tarihleri arasında davalı işveren nezdinde geçen çalışmalarının tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinin incelenmesinden, 28.09.2004-31.01.2005, 13.12.2005-01.06.2006 ve 04.08.2009-01.08.2010 tarihleri arasında davacının, kısmi olarak bildirimlerinin yapıldığı ve dosya kapsamında davacı sigortalı imzasını içerir 04.08.2009, 13.02.2005 ve 28.09.2004 tarihlerinde 3 adet işe giriş bildirgesinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davalı işveren tarafından eksik gün nedenini açıklayan bilgi ve belgelerin prim belgelerine eklenerek Kurum’a verildiği ve bu hususun "eksik gün neden kodu" ile sigortalı hizmet dökümünde yer aldığı gerekçeleriyle davanın reddine dair hüküm tesis edilmiştir. Dosya kapsamında, kısmi bildirimlerin dayanağını oluşturan Kurum belgelerinin mevcut olmadığı görülmüştür.

Mahkemece, yapılacak iş, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; davacının, sigortalı hizmet cetvelinde, eksik gün neden kodu ile bildirilen kısmi bildirimlerinin dayanağını oluşturan tüm belge ve evraklar Kurum’dan celbedilmeli ayrıca puantaj kayıtları ve ücret tediye bordrolarının asılları işverenden getirtilmeli, resen iş bu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden imzanın davacıya aidiyeti davacı tarafından kabul edilenler ile inkar edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan yine davacı tarafından hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından iş bu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlanması için davacıya delilleri sorulmalı, kısmi bildirimlerin dayanağı belirlendikten sonra toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17959, Karar No: 2014/25427, Tarih: 10.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/17959 E.  ,  2014/25427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/299-2013/827

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın usulden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ile davalılardan S.. B.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyuşmuş ise de dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından davanın GÖREV yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalı S.. B.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama sırasında imar planında sağlık alanı olarak ayrılan dava konusu taşınmaza idarelerce fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın görev yönünden reddine ve vekalet ücreti takdirine yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı ile davalı S.. B.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalılardan S.. B.. harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35165, Karar No: 2012/15444, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/35165 E.  ,  2012/15444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Yeniden karar verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2008 tarih ve 2006/102 Esas, 2008/92 Karar sayılı hükmün, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.02.2010 tarih ve 2008/22150 Esas,2010/889 sayılı kararı ile ONANARAK kesinleştiği, diğer sanık ...hakkındaki kararın ise anılan karar ile bozulması sonrası sehven bu sanığa ilişkin evrakın da esasa kaydedilerek duruşma açıldığı ve durumun farkedilmesi üzerine "Yeniden Karar Verilmesine Yer Olmadığına” dair karar verildiği, bu kararın 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi anlamında temyizi kabil bir hüküm olarak kabul edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5017, Karar No: 2017/7285, Tarih: 14.06.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/5017 E.  ,  2017/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, 18.03.2016 tarihinde yüze karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra temyiz etmiş olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26723, Karar No: 2016/16531, Tarih: 22.09.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/26723 E.  ,  2016/16531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, grev kararının durdurulmasını ve davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı sendika üyesi işçilerin 3/4 ünün sendikadan istifa ettiklerini iddia ederek grev kararının durdurulmasını ve davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı taraf davacı işverenin sendikal hakları engellemek istediğini ve sendikaya üye işçi sayısının 3/4 oranında eksilmesi halinde dahi sendikanın yetkisinin düşmeyeceğini bu nedenle davanın usulden ve esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin önceki kararı Dairemizin 29.03.2016 Gün, 2016/9772 Esas, 2016/7725 Karar sayılı kararıyla dava dilekçesinin davalı tarafa tebliği ile ön inceleme prosedürü işletilip duruşma açılarak tarafların açıklamaları dinlendikten sonra iddia ve savunmaları çerçevesinde deliller toplanıp bilirkişi raporu taraflara tebliğ edilerek taraflara rapora karşı itirazlarını sunma hakkı verildikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle sair temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda yetki başvuru tarihi itibariyle işyerinde 614 işçi bulunduğu bunlardan 457’sinin davalı sendika üyesi olduğu, grevin uygulamaya konduğu 04.12.2015 tarihinde ise üyelerin dörtte üçünün davalı sendikadan ayrıldıklarının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile grevin 10.02.2016 tarihi itibariyle sonlandırılmasına davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dilekçesinde, davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesi de talep edilmiştir.

6356 sayılı Kanunda, hangi durumlarda işçi sendikasının yetkisinin hükümsüz olacağı, sınırlı bir şekilde sayılmıştır. Ancak 6356 sayılı Kanun’un 75. maddesinin son fıkrasında ¾ oranında üye kaybı olması halinde yetkinin düşeceğine dair herhangi bir hüküm getirilmemiştir. Bu nedenle yetki belgesinin bu sebeple düşeceğini kabul etmek mümkün değildir. Mahkemece yetki belgesinin geçersizliğine ilişkin talebin reddi gerekirken yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesi hatalıdır.

6356 sayılı Kanunda, hangi durumlarda işçi sendikasının yetkisinin hükümsüz olacağı, sınırlı bir şekilde sayılmıştır. Ancak 6356 sayılı Kanun’un 75. maddesinin son fıkrasında ¾ oranında üye kaybı olması halinde yetkinin düşeceğine dair herhangi bir hüküm getirilmemiştir. Bu nedenle yetki belgesinin bu sebeple düşeceğini kabul etmek mümkün değildir. Mahkemece yetki belgesinin geçersizliğine ilişkin talebin reddi gerekirken yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesi hatalıdır.

3- Hükmün ilk fıkrasında grevin 10.02.2016 itibariyle sonlandırılması yönünde hüküm kurulduktan sonra ikinci fıkrasında 25.06.2016 tarihinde grevin sona ermesine şeklinde grevin sona ereceği tarih itibariyle çelişkili hüküm kurulması isabetsizdir.

4- Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 22.12.2015 yerine 02.05.2016 olarak gösterilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.09.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

...

.../..

KARŞI OY

Davacı işveren vekili, işyerinde Toplu İş sözleşmesi için yetki alan, sözleşme görüşmelerinin uyuşmazlıkla sona ermesi üzerine yasal koşullar uyarınca grev kararı alan davalı sendikanın, grev kararı uygulamaya konulduktan sonra üye sayısının ¾ oranında azalması nedeni ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 75/son maddesi uyarınca grevin sona erdirilmesine ve sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, grevin durdurulması şartlarının oluştuğu gerekçesi ile istemin kabulüne, grevin sonlandırılmasına ve davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmiştir.

Kararın davalı sendika vekili tarafından temyizi üzerine çoğunluk görüşü ile grevin sona erdirilmesi koşullarının olduğu kabul edilmiş, ancak “6356 sayılı Kanunda, hangi durumlarda işçi sendikasının yetkisinin hükümsüz olacağının, sınırlı bir şekilde sayıldığı, Kanun’un 75. maddesinin son fıkrasında ¾ oranında üye kaybı olması halinde yetkinin düşeceğine dair herhangi bir hüküm getirilmediği, bu nedenle yetki belgesinin bu sebeple düşeceğini kabul etmenin mümkün olmadığı, Mahkemece yetki belgesinin geçersizliğine ilişkin talebin reddi gerekirken yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesinin hatalı” olduğu gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yasal grevin üye kaybı nedeni ile mahkemece sona erdirilmesi halinde, sona erdirmenin sendikanın yetki tespitine etki edip etmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, yasal grevin üye kaybı nedeni ile mahkemece sona erdirilmesi halinde, sona erdirmenin sendikanın yetki tespitine etki edip etmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Yetki belgesinin hükümsüz kalması konusunda 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 46/2 (yetki belgesi alındıktan sonra onbeş gün içinde karşı tarafı toplu görüşmeye çağırmama), 47/2 (toplu görüşmeye çağrı tarihinden itibaren otuz gün içinde toplantıya gitmeme, toplantıya başlamama), 51/1 (grev oylaması sonucunda grev yapılmaması yönündeki kararın kesinleşmesinden itibaren alt iş günü içinde Yüksek Hakem Kurulu’na başvurmaması), 59/4 (Süresi içinde grev kararının uygulamaya konulmaması), 60/1 (grev kararının uyuşmazlık tutanağının tebliği tarihinden itibaren altmış gün içinde alınmaması ve bu süre içinde altı iş günü önceden karşı tarafa bildirilmemesi) ve 61/3 (Grev oylaması sonucunda grevin yapılmaması kararının verilmesi ve grev kararının uygulanmaması üzerine altmış gün içinde anlaşma sağlanmaması veya alt iş günü içinde Yüksek Hakem Kuruluna başvurulmaması) maddelerinde düzenlemelere yer verilmiş, kanunun 75/son maddesinde grevin mahkeme kararı ile sona erdirilmesi konusu kurala bağlanırken, sendikanın nasıl işlem yapacağı ve yetki belgesinin akıbeti hakkında bir olumlu veya olumsuz düzenlemeye yer verilmemiştir. Aynı durum yürürlükte kalkan 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu’nda da söz konusu idi. Burada açık boşluk olup, bunun bilinçli bir boşluk olup olmadığı yasanın gerekçesinde de anlaşılamamaktadır. Açık boşluk, düzenlemenin amacına ve temel düşüncelerine göre cevap verilmesi gereken bir soruna kanunun cevap vermemesi olarak tanımlanmaktadır. Somut uyuşmazlığa kanunun ne lafzına, ne de onun yorumu ile elde edilen içeriğine olumlu veya olumsuz herhangi bir çözüm getiren kurala rastlanmazsa, bu durumda açık boşluk vardır. (KIRCA, Ç, Örtülü Boşluk ve Bu Boşluğun Doldurulması Yöntemi Olarak Amaca Uygun Sınırlama, ... 2007. Sayı: 1, s:94)