muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11152, Karar No: 2017/24109, Tarih: 03.02.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11127, Karar No: 2014/13115, Tarih: 05.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/11127 E.  ,  2014/13115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2014

NUMARASI : 2013/62-2014/5

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından genel haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlu belediye başkanlığının, banka hesaplarına konulan haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece şikayetin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" Düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda, şikayete konu hesaplardaki paraların niteliğinin borçlu belediye başkanlığından sorulduğu, verilen cevapta, vergi cezaları, emlak vergisi, arsa ve bina vergileri, kayıt ve suret harçları, imar para cezaları, reklam vergileri, çeşitli diğer vergiler, yapı denetim hesabı, ihale teminat bedellerinden oluştuğunun bildirildiği gibi, şikayete konu banka hesap hareketleri de dosya arasına getirtilmiştir. Bilirkişi tarafından tanzim edilen 15.01.2014 tarihli raporda, paranın kaynağının kamu hizmetlerini karşılamak üzere iller bankasından gelen il hissesi olduğunun açıklandığı görülmektedir. Ancak ne var ki bilirkişinin bu tespitinin, borçlu Belediye Başkanlığının şikayete konu banka hesaplarıyla ilgili verdiği beyanla ve bankaca gönderilen hesap hareketleriyle bağdaşmadığı görülmektedir.

Bu durumda, mahkemece, gerektiğinde yeniden, bilirkişiden Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, hesap giriş çıkışları ayrı ayrı incelenerek ve yatırılan paraların niteliği belirlenerek, havuz hesabı olarak kabulü gerektirecek haczi kabil paraların anılan hesaba yatırılıp yatırılmadığının tespiti ile oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı gerekçe ile şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14252, Karar No: 2014/9632, Tarih: 08.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/14252 E.  ,  2014/9632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 165.maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun kanunda öngörülen yaptırımının hapis ve adli para cezası olması karşısında, sanık hakkında mahkemece, teşdiden hapis ve adli para cezası tayin edilerek, hapis cezasına, TCK'nun 43 ve 62. maddeleri gereğince artırım ve indirim maddelerinin uygulanıp sonuç ceza belirlenmesine karşın, tayin edilen 50 gün adli para cezasına; zincirleme suçtan artırım ve takdiri indirim sebeplerin uygulanması halinde 51 gün karşılığı olan adli para cezası hükmedilmesi gerekirken bu maddelerin uygulanmayıp, adli para cezasının miktarının belirlenmemesi,

2-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK.nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında kurulan hükümde, TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca tayin olunan 50 gün adli para cezasının, mahkemenin hapis cezasındaki takdirine göre “TCK'nın 43.maddesi gereğince 1/4 oranında arttırılarak sanığın 62 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, sanığın 51 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, ancak aleyhe temyiz olmadığından, mahkemenin tayin ettiği gün adli para cezasını aşmayacağı ve adli para cezasınında sonuç cezanın 50 gün olarak belirlenip, TCK'nın 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 1000 TL olarak belirlenmesine”, sanık hakkında, kurulan hükümden, TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine "kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesinin "a,b,c,d,e," bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına" cümlesinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21145, Karar No: 2025/1870, Tarih: 18.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/21145 E.  ,  2025/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

İSTİNAF SONRASI TEMYİZ

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2358 E., 2023/2341 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi, dosyayı ve dosyayla birlikte sunulmuş olan delilleri inceledikten sonra istinaf başvurusunun esastan reddine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine, hükmün bozulmasına ya da gerekli tedbirleri aldıktan sonra davanın yeniden görülmesine ve duruşma hazırlığı işlemlerine başlanmasına, karar vereceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında da duruşma sonunda bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu esastan reddeder veya ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kuracağı belirtildiği halde, sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçunun sonuç bölümünde herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, davayı esastan sonuçlandıran temyiz edilebilir bir hüküm olmadığından sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan Bölge Adliye Mahkemesince her zaman karar verilmesi olanaklı kabul edilerek katılan vekili ve sanıkların müdafilerinin bu konudaki vaki talepleri inceleme dışı bırakılmıştır.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle;

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

İstanbul Anadolu 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.04.2023 tarihli, 2023/125 Esas ve 2023/123 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, nitelikli yağma suçundan 5271 sayılı Kanun' un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 12.07.2023 tarihli ve 2023/2358 Esas, 2023/2341 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Katılan, eşini iş kazası sonucu kaybetmiş, dört çocukla tek başına kalmış yalnız bir kadın olduğu ve sanıkların katılanı çocukları ile tehdit etmiş olması nedeniyle şikâyet etmekten korktuğu için ilk anda yasal süreci başlatmakta tereddüt ettiğini, katılanın tapu müdürlüğünde yardım talebinde bulunmamış olması, sanıkların atılı suçu işlemediklerini göstermeyeceğinden sanıkların nitelikli yağma suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Katılan beyanlarında, oturduğu konutu devretme ve 140.000,00 TL para vermesi karşılığında sanıklar ... ve ...’ in, ...İnşaat Sanayi Tic. Ltd. Şti'nin ... Mahallesinde yapmakta olduğu dairelerden iki tanesini katılana vermeyi taahhüt ettiği, bu anlaşmanın adi yazılı şekilde yapıldıktan sonra katılan 100.000,00 TL parayı sanıklara ödediği, ancak katılan sanıkların güvenilir kişiler olmadığını öğrenmesi üzerine bu anlaşmadan vazgeçtiğini bildirmek üzere sanıkların ofisine abisi H.Ç. ve yengesi H.Ç. ile birlikte gittiğinde, sözleşmeden dönmek istediğini söylediği, sanık ...'in ise " Ben parayı harcadım, sözünü tutacaksın, dul bir kadınsın, çocuklarının sağlığını düşün, evini bana devredeceksin" diyerek tehdit ettiğini, bu nedenle korktuğu için sanık ... ve Nihat ile birlikte Pendik'te bulunan tapu dairesine giderek sanık ...’ın, tanık O.B.’ den aldığı vekaletname uyarınca dairesini tanık O.B.’ye devrettiğini belirterek şikâyetçi olmuş ise de, tanıklar katılanın abisi ve yengesi her ne kadar kolluk beyanlarında katılanı doğrular şeklinde beyanlarda bulunmuş iseler de mahkemedeki beyanlarında ve katılanın yargılama aşamasında gösterdiği tanık S.D. beyanında sanıkların katılana yönelik baskı kurduklarından bahsettikleri ancak cebir ve tehdit unsurundan bahsetmedikleri, tanık olarak dinlenen katılanın kızı F.E.’nin mahkemedeki beyanında annesinin vermiş olduğu parayı geri alamayacağı ve sanıkların vaat ettikleri daireyi alamama korkusuyla konutunu sanıkların üzerine devrettiğini belirtmesi, Tapu Müdürlüğündeki görüntü kayıtlarının yüzseksen (180) günden sonra otomatik olarak silindiği belirtilmiş bu nedenle görüntü kayıtlarına ulaşılamadığı, tanık olarak da tapu devri sırasında tapu sicili müdür yardımcısı olarak görev yapan İ.Y. ve bilgisayar işletmeni olarak görev yapan K.B.'nin olay sırasında herhangi bir cebir ya da tehdit olmadığını belirtmesi, tapu devrinin 25.12.2017 tarihinde tamamlandığı, katılanın ise 04.05.2018 tarihinde suç duyurusunda bulunduğu, katılanın suç duyurusunda bulunmak için bu kadar uzun süre beklediğini kabul edilebilir ve geçerli bir şekilde açıklayamadığı ve sanıkların üzerlerine atılı suçu kabul etmemeleri hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların üzerlerine atılı nitelikli yağma suçundan cezalandırılmalarına yeter derecede kesin, inandırıcı, her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediğinden ilk derece mahkemesince 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması sebebiyle sanıkların ayrı ayrı beraatlerine karar verilip katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmediğenden Tebliğname' deki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre sanıkların üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanık lehine değerlendirilerek atılı suçtan beraat kararları verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararında, katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302/1 maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 maddesi uyarınca nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm verilmek üzere takdiren İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

18.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14641, Karar No: 2015/11925, Tarih: 22.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14641 E.  ,  2015/11925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölbaşı (Adıyaman) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2014

NUMARASI : 2013/140-2014/239

Davacılar V.. Ö.. ve diğerleri vekili Avukat Burcu tarafından, davalı T. Enerji ve Ticaret A.Ş. aleyhine 13/03/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı T. Enerji Tic. A.Ş. vekili Avukat Tolga, kararı 25/08/2014 tarihinde temyiz ettiği; ancak, davalı vekilinin vekaletnamesinin süreli ve 30/12/2013 tarihine kadar geçerli bulunduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda, davalı asilin onayının alınması veya yeni tarihli vekaletname sunulması gerekmektedir.

Belirtilen eksiklik tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay'a yeniden gönderilmesi için, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6142, Karar No: 2021/4556, Tarih: 07.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/6142 E.  ,  2021/4556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KOCAELİ 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A-Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanıklar hakkında teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve CMK'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. CMK'nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

1-Dosya içerisinde CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek, tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek, tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

B-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28/04/2015 tarih,2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; gizli soruşturmacı tarafından sanıktan birden fazla kez esrar satın alınmasının, ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım-satım" söz konusu olmadığı gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanığın cezasının TCK'nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

C- Sanığın gizli soruşturmacılara sattığı kabul edilen maddelere ilişkin kriminal raporlarının fotokopilerinin dosya arasında bulunduğu anlaşılmakla, belirtilen maddelere ilişkin kriminal raporlarının aslı veya onaylı suretinin dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

D-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.