muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/16849, Karar No: 2008/9289, Tarih: 16.06.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/16849 E.  ,  2008/9289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2007

Davacı,  davalı kuruma 5335 sayılı Yasa nedeniyle kesilen yaşlılık aylıklarının hakediş tarihinden itibaren tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davalı Kurum’a 5335 sayılı yasa nedeni ile 01.01.2005 tarihinden itibaren kesile yaşlılık aylıkları nedeni ile  toplam 10,724,00 YTL alacağın hak ediliş tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, bu sonuca değildir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı 5335 sayılı yasanın 30/2 maddesidir. Anılan maddede, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacağı  ve görev yapamayacağı hükmü öngörülmüştür.5335 sayılı yasanın 30 maddesi 27.04.2005 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Davacıya, serbest Avukat olarak  01.01.1998 tarihinde davalı kurumdan yaşlılık aylığı bağlandığı,  Yakınca Belediye Başkanlığı ile davacı arasında 01.01.2005 tarihinden itibaren bir yıl süre ile aylık 600,00YTL ücret karşılığında 31.12.2004 tarihli Avukatlık sözleşmesi imzalandığı,  sözleşmenin 2006 yılında geçerli olmak üzere bir yıl uzatıldığı  daha sonra davacının isteği üzerine  31.06.2006 tarihinden itibaren sözleşmenin feshedildiği, davalı kurum tarafından bağlanan yaşlılık aylığının 01.01.2005 tarihinden itibaren iptal edilerek yersiz ödenen aylıklar nedeni ile davacıdan 7.434,00 YTL tahsil edildiği ayrıca 01.07.2006 tarihinden itibaren yeniden bağlanan yaşlılık aylıkları  nedeni ile birikmiş alacağından 2.740,63 YTL nin de mahsup edildiği dosyadaki kayıt ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık davacının 5335 sayılı yasanın 30/2 maddesindeki düzenleme nedeni ile Sözleşmeli Avukat olarak Belediyelerde çalışıp çalışamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık davacının 5335 sayılı yasanın 30/2 maddesindeki düzenleme nedeni ile Sözleşmeli Avukat olarak Belediyelerde çalışıp çalışamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Davacının  Yakınca Belediye Başkanlığı ile aylık ücret karşılığında belirli süreli Avukatlık sözleşmesi yaptığı anlaşıldığından anılan yasa hükmü gereği, yaşlılık aylığı almakta olan davacının   Belediyelerde sözleşmeli olarak çalışması mümkün değildir. Bu nedenle davacının 5335 sayılı yasanın 30 maddesinin yürürlüğe girdiği 27.04.2005 ile sözleşmenin sona erdirildiği 31.06.2006 tarihleri arasındaki süre yönünden yaşlılık aylıklarının iptali ile yersiz ödenen ve kurumca daha sonra tahsil edilen yaşlılık aylıklarının faizi ile birlikte ödenmesine ilişkin verilen hüküm doğru değildir.

Yapılacak iş konusunda uzman bilirkişi aracılığı ile 3535 sayılı yasanın 30 maddesinin yürürlükte olmadığı 01.01.2005 ile 27.04.2005 tarihleri arasındaki süreye ait ödenmeyen yaşlılık aylıkları ile ilgili  alacak miktarını tespit ettirip sonucuna göre karar vermekten ibarettir

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden  Belediye Başkanlığı ile davacı arasındaki sözleşme ile 5335 sayılı yasanın  yorumunda yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır

O halde, davalı Kurum’un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5098, Karar No: 2006/8459, Tarih: 02.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5098 E.  ,  2006/8459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisindeki İlçe Tarım Müdürlüğünün 7.11.2005 tarihli yazısında dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede yetiştirilen ürünlere ilişkin verilerin hangi yıla ait olduğunun bildirilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece İlçe Tarım Müdürlüğüne yazı yazılarak değerlendirme tarihi olan 2005 yılına ait yörede ekimi mutad ürünler ile bilirkişi kurullarınca münavebeye alınan ürünlerin dekara ortalama verim, ortalama kg satış fiyatı ile dekara ortalama üretim giderlerinin bildirildiği yazı cevabı istenip dosya içerisine konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 2.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2237, Karar No: 2020/5143, Tarih: 15.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/2237 E.  ,  2020/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım ve Tazminat

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş olup hükmün davalı-birleşen dosyada davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı-birleşen dosyada davalı şirket vekili, davalı şirketin denize dolgu eylemi sebebiyle el atmasının önlenmesine, limanda gerçekleştirilen dolgu yerlerinin yıkımına ve davacının doğmuş zararının giderilmesine karar verilmesini talep etmiş, birleşen davanın reddini savunmuştur.

Davalı-birleşen dosyada davacı şirket vekili, birleşen davada, davalı şirketin dolgu eylemi sebebiyle el atmasının önlenmesine, dolgu yerlerinin yıkımına, yıkım talebi kabul edilmediği taktirde 50.000,00 TL’nin davalı şirketten tahsiline karar verilmesini istemiş, asıl davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleşen dosya davacılarının davalarından feragat etmesi sebebiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm, davalı Hazine vekili tarafından vekalet ücreti ile sınırlı olarak temyiz edilmiş, verilen karar, Dairenin 22.11.2018 tarihli ve 2018/6089 Esas, 2018/19069 Karar sayılı ilamıyla, davalı Hazine kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden davalı Hazine yararına nispi vekalet ücreti tayini gerekirken bu husus gözetilmeksizin yazılı olduğu şekilde maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığına işaret edilerek bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 11.12.2019 tarihli kısa kararda “...bozma ilamına uyulmasına, ...Hazine lehine hem ana davada hem birleşen davada nispi ücreti vekalet takdirine...”; gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise “...ana davada...2.725,00 TL maktu ücreti vekaletin davacıdan tahsili ile davalı Hazine’ye verilmesine, ...birleşen davada... 2.725,00 TL maktu ücreti vekaletin davacıdan tahsili ile davalı Hazineye verilmesine...” şeklinde karar verilmiş, 12.03.2020 tarihinde ise re’sen tashih şerhi düzenlenerek davalı Hazine lehine asıl davada 33.950,00 TL, birleşen davada 5.850,00 TL nispi vekalet ücretine hükmedildiği düzeltmesi yapılmıştır. Hüküm, davalı-birleşen dosyada davacı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı HMK’nin 297/2. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre hüküm, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kapsar. Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Hüküm gerekçesi dosya içeriğine uygun olmak zorundadır. Ayrıca, hükmün gerekçesi ile sonuç kısmı birbiri ile çelişmemelidir.

T.C. Anayasası'nın 141. maddesi hükmü uyarınca, duruşmaların aleniyeti kuralı gereği, tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine aykırı ve çelişik olmaması gerekir. Bu nedenle Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece, az yukarıda belirtildiği üzere, kısa kararda Hazine lehine asıl ve birleşen davada nispi vekalet ücreti takdirine karar verilmiş, gerekçeli kararda ise asıl ve birleşen davada Hazine lehine 2.725,00’er TL maktu vekalet ücretine hükmedilmiş olup, kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur. Her ne kadar 12.03.2020 tarihli tashih şerhi ile Hazine lehine asıl davada 33.950,00 TL, birleşen davada 5.850,00 TL nispi vekalet ücretine hükmedildiği düzeltmesi yapılmış ise de, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK’nin) 304. maddesi uyarınca hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların mahkemece re’sen düzeltilebilmesi mümkün olup, tashih ile yazılı şekilde hüküm fıkrası değiştirilemez.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı-birleşen dosyada davacı şirket vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 15.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22376, Karar No: 2013/11135, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/22376 E.  ,  2013/11135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş ve mühür bozmak suçlarından sanık ... ve fuhuş suçundan sanık ...’ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 2009/1134 Esas, 2009/1479 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... haklarında fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Fuhuş suçunun fuhşa sürüklenen mağdur sayısınca oluşacağı gözetilmeden sanıklar hakkında yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında mühür bozma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında atılı suçtan kurulan hükümde adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırının, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az olamayacağını öngören 5237 sayılı TCK.nın 61/9. maddesindeki hükmün, 19.12.2006 tarihinde 26381 nolu Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girmiş olması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 203/1. maddesinden mahkûmiyet hükmü kurulurken, suç tarihi itibarıyla adli para cezasının alt sınırının 5 gün olmasına rağmen, alt sınırdan uzaklaşıldığı da belirtilmeden 180 gün adli para cezası üzerinden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, gerekçeli hükmün A-2. Bendinin 1. fıkrasında yer alan “… takdiren 180 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,” ibaresi çıkartılarak yerine “...5 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” , ikinci fıkrada düzenlenen “...150 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,” kısmı çıkartılarak yerine “...4 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ve üçüncü fıkrada bulunan “...150 GÜN ADLİ PARA CEZASININ…günlüğü takdiren 20 TL’den toplam 3000 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” bölümü çıkartılıp yerine “...4 GÜN ADLİ PARA CEZASININ… günlüğü takdiren 20 TL’den toplam 80 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ibarelerinin eklenmesi ve taksitlendirmeye ilişkin 4. fıkranın hükümden çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.11.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11438, Karar No: 2015/18482, Tarih: 19.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11438 E.  ,  2015/18482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/03/2015

NUMARASI : 2014/150-2015/113

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, Eyüp 4. Noterliği'nde düzenlenen, 02.12.2010 tarihli satış sözleşmesiyle, 23.000,00 TL ödeyerek dava dışı üçüncü kişiden araç satın aldığını, satış bedeli dışında, 70,00 TL devir bedeli ve 250,00 TL Zorunlu Trafik Sigortası ödediğini, sonradan, satışı yapan ve kendisini Emre olarak tanıtan kişinin, gerçek malik Emre olmadığının anlaşıldığını, aracın müvekkilinin elinden alındığını, satış işlemi sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek işlem yapan noterin, müvekkilinin doğmuş olan zararından sorumlu olduğunu ve bu zararı tazmin etmesi gerektiğini belirterek, 23.320,00 TL'nin davalı noterden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin eylemi ile davacının iddia ettiği zararın meydana gelmesi arasında uygun illiyet bağının bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, 30.05.3013 tarih, 2011/42 E.; 2013/373 K. sayılı ilamla, davalı noterin eylemi ile davacının uğradığı zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın temyiz incelemesi Dairemizce yapılmış, Dairemizin; 27.11.2013 tarih ve 2013/14070 E.; 2013/16771 K. sayılı ilamıyla, araç satış sözleşmesi aslı, satıcı adına düzenlenmiş sahte kimlik belgesi ve sahte araç ruhsatı getirtilerek uzman bilirkişiye incelettirilmesi, satıcı adına düzenlenmiş sahte kimlik belgesinin ve sahte araç ruhsatının iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı, davalı noterin sahte belgeyi anlamasının mümkün olup olmadığı, davalı noter yönünden, haksız fiil failinin kusurlu eylemi ile illiyet bağının kesilip kesilmediği hususlarında rapor aldırılması, satıcının soyadını sözleşmede "Hsırcı" olarak yazmasına rağmen noterin bu yazım hatasını fark etmemesinin, noterin sorumluluğuna bir etkisi bulunup bulunmadığı tartışılarak sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan mahkemece; satış sözleşmesine esas alınan nüfus cüzdanı aslı temin edilemediğinden dosyada bulunan fotokopisiyle birlikte iğfal kabiliyetinin tespiti için Jandarma Kriminal Laboratuvarına gönderilmiş, Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliği, 21.10.2014 tarihli raporda, fotokopi belgelerin yapılan tahrifatın özelliklerini tam olarak yansıtmadığını, inceleme konusu belge üzerinde tahrifat yapılıp yapılmadığının tespiti ile iğfal kabiliyeti hususunda müspet ya da menfi bir kanaat bildirilmesinin mümkün olmadığını bildirmiş, bunun üzerine mahkemece; satıcının soyadını satış sözleşmesinde "Hsırcı" olarak yazmasına rağmen noterin bu yazım hatasını fark etmemesinin, noterin yapılan işlemde gerekli dikkat ve özeni göstermediğini ortaya koyduğu gerekçesiyle davanın kabulü cihetine gidilmiş, 23.320,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; sahte belgelerle yapılan araç satışı nedeniyle uğranılan maddî zararın, davalı noterden tahsili istemine ilişkindir.

Noterlik Yasası'nın 162.maddesi gereğince noterler, yaptıkları işlemlerden doğan zararlardan dolayı kusursuz sorumludurlar. Tüm kusursuz sorumluluk hallerinde olduğu üzere, zarar gören davacı, davalı noterin kusurunu kanıtlamak zorunda değildir. Zarar gören davacı yalnızca zararla eylem arasındaki uygun illiyet bağını kanıtlamak zorundadır.

Noterlik Yasası'nın 72.maddesi gereğince noter, iş yaptıracak kişilerin kimlik ve adresleri ile gerçek isteklerini tamamen öğrenmekle yükümlüdür. Noterin sahte belgeler ile işlem yapması ve gerçek maliki iyi tespit edememesi, hatalı ve eksik bir işlemdir.

Bu bağlamda davalı noterin, sahte kimlik belgesine dayanarak satış sözleşmesini tamamlamış olması özen yükümlülüğünün kusurlu şekilde aksattığını göstermekte olup, noterin eylemi ile meydana gelen zarar arasında illiyet bağının kesilmediği açıktır.

Bu bağlamda mahkemece, davalı noterin sorumluluğu cihetine gidilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak, araç alım-satım işi ile iştigal eden davacının, araç alım-satımı konusunda mesleki tecrübesi de dikkate alındığında, satıcı ve araç hakkında yeterli araştırma yapmaması, satışa esas olan belgeleri incelememesi, noterde yapılan satıştan önce haksız fiil faili ile aralarında yaptıkları harici satış sözleşmesinde satıcının soyadını "Hasırcı" olarak yazıp, "Hazırcı" olarak düzeltmesinden ve yine noterde satış işlemi yapılırken satıcının soyadını "Hsırcı" olarak yazmasından şüphelenmemesi, davacının somut olayda kendisinden beklenen özeni göstermediğini ortaya koymaktadır.

Zarar görenin kendi menfaatlerini korumak için makul bir insandan beklenen davranışta bulunmayarak zararın meydana gelmesinde veya artmasında etkili olmasına birlikte kusur denir.

Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler. (BK m.43/1; TBK'nın 51/1)

Zarar görenin kendi menfaatlerini korumak için makul bir insandan beklenen davranışta bulunmayarak zararın meydana gelmesinde veya artmasında etkili olmasına birlikte kusur denir.

Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler. (BK m.43/1; TBK'nın 51/1)

Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir. (BK m.44; TBK m.52)

Hal böyle olunca mahkemece; davacının bölüşük kusuru nedeniyle, toplam zarar miktarından uygun bir indirim yapıldıktan sonra kalan miktardan davalı noterin sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davacının bölüşük kusuru olduğu göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1755, Karar No: 2006/4974, Tarih: 04.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/1755 E.  ,  2006/4974 K.**

**"İçtihat Metni"**

... A.Ş. vekili avukat .... ile ... vekili avukat Alev ... aralarındaki dava hakkında İzmir 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 23.12.2004 ... ve 995-1763 sayılı hükmün taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Mahkemenin 23.12.2004 tarihli karraı davacı ... A.Ş. tarafından temyiz edilmiş, 28.12.2005 tarihli dilekçe ile TMSF vekilleri tarafından temyiz talebinden vazgeçildiği bildirilmiş olup, davacı bankanın TMSF.na devredildiğine ilişkin belgeler ile TMSF vekilerinin temyizden feragat yetkileri olduğuna dair vekaletnamenin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 4.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5167, Karar No: 2015/8828, Tarih: 05.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/5167 E.  ,  2015/8828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hürriyeti tahdit

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.