muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6635, Karar No: 2012/8983, Tarih: 08.11.2012

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 15.11.2011 tarih ve 2011/4163 Esas, 2011/7162 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde sanığın talimat yoluyla alınan 18.12.2009 tarihli savunmasında bildirdiği Argıncık Toptancılar Sitesi No:24 adresinde zabıta araştırması yaptırılmadan ve mükellefiyetinin devam edip etmediği kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden sorularak, re’sen terk ettirildiğinin anlaşılması halinde, hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığının tespit edilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4589, Karar No: 2019/10114, Tarih: 23.10.2019

**5. Ceza Dairesi         2017/4589 E.  ,  2019/10114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet alma ve rüşvet verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin ve ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçların zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün ve İçişleri Bakanlığının duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye ve adı geçen Bakanlığa bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 23/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3298, Karar No: 2015/16713, Tarih: 18.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3298 E.  ,  2015/16713 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/3298

KARAR NO :

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2014

NUMARASI : 2014/334-2014/349

DAVACI :

DAVALILAR :

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, Bursa İli Gemlik İlçesi Hisar Mahallesi 191 ada 13 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın dosya içinde mevcut yazı cevapları, hakimin gerekçeli kararında belirttiği taşınmazın anayola, depolama alanlarına olan uzaklığı, imar parsellerine sınır oluşu gibi özellikleri ile hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen taşınmazın mahalle içinde zeytin bahçesi oluşu, etrafında yerleşimler ve yeni yapılan binaların bulunması, yakın çevresinde çok sayıda otel, motel ve sosyal tesisler ile çeşitli fabrikaların bulunması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %200 oranında objektif artışa neden olabileceği düşünülmeden, %70 oranında değer artışı uygulayan rapor doğrultusunda eksik bedele hükmedilmesi,

2-Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazdaki havuzun kaynak sularından doldurularak damlama sulama ile sulandığı belirtildiğine göre damlama sulama nedeniyle yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

3-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen tarım müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler arazi kıymetinin %5 faizi ve tesis masrafları amortisman payı gibi giderler dahil edilmemelidir.

./..

-2-

Buna göre ilçe tarım müdürlüğü cetvelinde zeytin ürünü için dekar başına üretim gideri 810,30 YTL olarak belirtildiği halde, bilirkişi raporunda üretim giderlerine dahil edilmemesi gereken bu unsurlar da dahil edilerek 825,50 YTL üretim gideri üzerinden değerlendirme yapılmış olması,

Doğru görülmemiştir.

./..

-2-

Buna göre ilçe tarım müdürlüğü cetvelinde zeytin ürünü için dekar başına üretim gideri 810,30 YTL olarak belirtildiği halde, bilirkişi raporunda üretim giderlerine dahil edilmemesi gereken bu unsurlar da dahil edilerek 825,50 YTL üretim gideri üzerinden değerlendirme yapılmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 18.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

BAŞKAN V. ÜYE ÜYE ÜYE ÜYE

Karşılaştırıldı NE.
Yargıtay — Esas No: 2010/1057, Karar No: 2010/3273, Tarih: 04.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1057 E.  ,  2010/3273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Vakıf senedinin 3. maddesinin değiştirilmesi yasa gereği olduğundan, değişikliğin yasa metnine uygun olarak "Bu vakfın amacı; fakru zaruret içinde ve muhtaç durumda bulunan kanunla kurulan sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olmayan ve bu kuruluşlardan aylık ve gelir almayan vatandaşlar ile geçici olarak küçük bir yardım veya eğitim ve öğretim imkanı sağlanması halinde topluma faydalı hale getirilecek, üretken duruma geçirilebilecek kişilere yardım etmek, gerektiğinde her ne suretle olursa olsun Türkiye'ye kabul edilmiş veya gelmiş kişilere yardım etmek ve sosyal adaleti pekiştirici tedbirler almak suretiyle, gelir dağıtımının adilane bir şekilde tevzi edilmesini sağlamak, sosyal yardımlaşma ve dayanışmayı teşvik etmektir. Sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olan ve bu kuruluşlardan aylık ve gelir alan özürlülerin, tedavi giderleri ile fonksiyon kazandırıcı ortopedik ve diğer yardımcı araç ve gereçlerin kurumlarca karşılanamayan kısmı vakıfça karşılanabilir” şeklinde düzenlenmesi gerekirken, bu hususlara dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tescili,

2-3294 Sayılı Yasanın 5263 Sayılı Yasa ile değişik 9. maddesinin (c) bendinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları yapacakları tüm muameleler dolayısıyla her türlü harçtan muaf tutulmuş olup, bu muafiyet vakfın doğrudan yapacağı işlemleri kapsamaktadır. Vakfın yargı harcından bağışık tutulabilmesi için bunun yasada açıkça belirtilmiş olması gerekir. Anılan yasa maddesinde vakfın yargı harcından bağışık tutulmadığı gözetilerek davacı vakıftan 492 Sayılı Harçlar Yasasına bağlı 1 Sayılı Tarifede öngörülen başvurma ve karar harcı alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4093, Karar No: 2024/9108, Tarih: 26.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4093 E.  ,  2024/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3048 E., 2023/18 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 25. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/360 E., 2022/618 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda,; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin şoför yardımcısı olarak işe başladığını, 13.09.2012 tarihinde %49 oranında maluliyete sebebiyet veren iş kazası geçirdiğini, iş kazası sonrasında müvekkiline total kalça protezi takıldığını, bu iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin tek taraflı kusurlu olduğunu, müvekkilinin şoför yardımcısı olarak hiçbir eğitime tabi tutulmadığını, dosya kapsamında adli yardım taleplerinin bulunduğunu beyan ederek, davanın kabulü 10.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının, müvekkili şirkette çalıştığı süre boyunca dava dilekçesinde belirtildiği gibi bir kazaya maruz kalmadığını, davacının böyle bir iş kazasına maruz kalmadığının, davacının, müvekkili şirket aleyhine açmış olduğu 17. İş Mahkemesinin 2015/662 Esas sayılı dava dosyasındaki beyanlarından da anlaşılabileceğini, davacının kötü niyetli olarak davayı açtığını beyan ederek davanın reddi ile yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; "... Adli Tıp İkinci Üst Kurulu raporunda; kişinin dava konusu olay tarihinde başvurduğu Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 13.09.2012 tarihli tıbbi evrağında; iş kazası düşme sonrası muayene ve gözleme alındığı, beyin ve sinir cerrahisi tarafından değerlendirildiği, servikal boyun ve beyin filmlerinin istendiği, normal sınırlarda incelemeler olduğu, dava konusu olaydan 3 sene sonra sağ kalça total protez operasyonu yapıldığı, davacının sağ kalça protezi ameliyatının dava konusu 13.09.2012 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası ile illiyet bağının bulunmadığı, olay tarihinde yürürlükte olan 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan çalışma gücü ve meslekte kazanma gücü kaybı oranı tespit işlemleri yönetmeliği hükümlerine göre Sosyal Güvenlik Kurumu'nun 18.03.2016 tarih ve 1028 sayılı kararında çalışır tarihi olarak bildirilen 20.09.2012 tarihinden itibaren kişinin meslekte kazanma gücü kaybı raporunda %0 olduğuna oy birliği ile karar verildiği ve 04.06.2018 tarihli Op. Dr. ... tarafından sunulan bilirkişi raporunda davacının geçirmiş olduğu sağ kalça protezi ameliyatının 13.09.2012 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası ile illiyet bağının olmadığı, davacının bu iş kazasından kaynaklı maluliyetinin %0 olduğu, davacının geçirmiş olduğu sağ kalça protezi ameliyatı ile ilgili davalının sorumluluğunun bulunmadığı tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davaya konu edilen olay nedeniyle davalı işverenin herhangi sorumluluğunun bulunmadığı..." gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporları,adli tıp raporları ile davacı müvekkilin geçirdiği kazanın hemen sonrasında yani olayın sıcağı sıcağına iken sayısız muayeneden geçerek konusunda uzman kişilerden oluşan araştırma hastanelerinden almış olduğu raporlar arasında çelişki bulunmakta olup çelişki giderilemeden karar verildiğini, bilirkişi raporları arasında çelişki olması durumunda çelişki giderilmeden karar verilmemesi gerektiğini, Mahkemeye sunulmuş olan ve kaza tarihinde ve hemen sonrasında alınmış olan ve müvekkilime her seferinde %49 oranında maluliyet oranı veren ve bu oranı da müvekkilim tepeden tırnağa muayene edilerek alınmış olan bu raporlar yerine kazadan 8-10 yıl sonra, müvekkilime muayene adı altında uzaktan bakılarak verilen atk raporunun hükme esas alınmasının kabulünün mümkün olmadığını, gerek hükme esas alınan çelişkili bilirkişi raporunda gerek gerekçeli kararda müvekkile atfedilen kusur oranının hangi kriterlere göre belirlendiğine değinilmediğini, bu sebeplerle de Mahkemenin hukuki dayanaktan yoksun olarak verilen kararının bozulması gerektiğini, ortada vuku bulmuş bir iş kazası varken ve davalıya %90 oranında kusur, davacı müvekkile %49 oranında maluliyet biçilmişken kazadan hemen sonra araştırma hastanelerince verilen raporlarda müvekkilimin yaşadığı kayıp gözler önüne serilmişken, yalnızca kazadan 10 yıl sonra verilen atk raporuna dayanarak müvekkilim aleyhine verilen Mahkeme kararının şüphesiz ki üst Mahkemenizce bozulması gerektiğini beyan etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili sunmuş olduğu temyiz dilekçesi ile istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369'uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi,

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369'uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5573, Karar No: 2019/11507, Tarih: 09.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/5573 E.  ,  2019/11507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 179/3-2 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 5 ay hapis cezasının, aynı kanunun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi ile sonuç cezanın 3.000 TL adli para cezası olarak belirlenmesi, hükmün gerekçesinde de sonuç cezanın 3.000 TL adli para cezası olduğunun belirtilmesi karşısında; hükmün (4.) paragrafında adli para cezasının ödenmemesi hali düzenlenirken “500 TL adli para cezası” ibaresinin kullanıldığı anlaşılmakla, bu husus mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin (50/1-a) gösterilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının adli para cezasına çevirmeye ilişkin üçüncü paragrafı hükümden çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince cezanın bir günü takdiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 3.000 TL adli para cezası olarak belirlenmesine" ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13541, Karar No: 2024/26039, Tarih: 16.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13541 E.  ,  2024/26039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 18.01.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/30837 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63696 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63696 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15.12.2015 tarihli ve 2015/150894 soruşturma, 2015/4795 sayılı kamu davasının açılmasının 5 yıl süreyle ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, denetim süresi içerisinde tekrardan uyuşturucu madde kullandığı gerekçesiyle İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2019 tarihli ve 2015/150894 soruşturma, 2019/1562 esas, 2019/1060 sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine, mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüphelinin öncelikle bilinen adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi gereğince tebliği yerine, mernis adresine doğrudan anılan Kanun'un 21/2. maddesi gereğince 06.01.2016 tarihinde mahalle muhtarına tebliğ edildiği, dosya kapsamında sanığın anılan adresine daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığı ve bu durumda tebligatın usulsüz olduğu, kamu davasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, bu nedenle infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların da hukukî sonuç doğurmayacağı, bu durumda denetim süresinin de başladığının kabul edilemeyeceği, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden sanık hakkında durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.