muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3177, Karar No: 2017/1928, Tarih: 20.12.2017

2) Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nın 76’ncı, vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nın 77’nci ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nın 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.

Somut olaya gelince;

Yukarıda (1) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “...” gösterildiği ve direnme kararının “... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak 6360 sayılı Kanun’un 36’ncı maddesinin birinci fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle Samsun İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1’nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince, mahkemece dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek direnme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kendisine tebliği sağlanarak dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Yukarıda (2) numaralı bentte yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Davalı olarak yargılamayı takip ettiği görülen Samsun Büyükşehir Belediyesi vekiline ait vekaletname ya da usulünce düzenlenmiş yetki belgesi dosya arasında bulunamamış, bu eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle eksiklikler giderildikten sonra Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22195, Karar No: 2013/14479, Tarih: 29.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22195 E.  ,  2013/14479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/2-3, 62/1, 53/1-2-3, 58/7. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği,

İncelenen dosyada; Olaydan yaklaşık bir buçuk saat sonra alınan alkolmetre çıktısından, 0.87 promil alkollü olduğu anlaşılan sanığın, olay günü saat 02.00 sıralarında, gece vakti, sevk ve idaresindeki aracı ile seyrederken, yol üzerinde bulunan trafik ekiplerinin, sanığa, aracını durdurması için işaret yapması üzerine, tek yönlü yola, ters istikametten girip, süratli bir şekilde ... kullanıp, yaklaşık bir saat sonra kolluk görevlileri tarafından yakalanabildiği olayda, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9650, Karar No: 2015/5068, Tarih: 30.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9650 E.  ,  2015/5068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 06.06.2014 gün ve 110 Esas, 4378 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, 4389 ve 5411 sayılı Kanunlar gereğince müvekkilinin alacaklarının imtiyazlı olduğunu, kamu bankalarının şikayet olunan .... ile aynı paylaşımda yer almasına yasal engel bulunmadığını, müvekkilinin alacağının şikayet olunan...’nun alacağından daha fazla imtiyazlı olduğunu iddia etmediklerini, buna rağmen şikayet olunanlar arasında yapılan garameye müvekkilinin de dahil edilmesi gerekirken, garame dışı bırakıldığını ileri sürerek, şikayete konu Kahramanmaraş 1. İcra Müdürlüğü’nün 1998/1 sayılı takip dosyasındaki 19.03.2007 tarihli 9 numaralı sıra cetvellerinin talepleri doğrultusunda düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan.... vekili, kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacakları için konulan hacizlerinin sıra cetvellerinde ilk sırada bulunduğunu, muvazaa iddiasında bulunulamayacağını, 4389 sayılı Kanun'a 5020 sayılı Kanun'la eklenen Ek 5. maddesinde diğer alacaklıların muvazaadan ari hakları etkileneceğinden şikayetçinin alacaklarının imtiyazlı olarak kendi alacaklarına iştirak etmesinin mümkün olmadığını, sıra cetvellerinin doğru olduğunu savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan .... vekili, müvekkilinin şikayete konu alacağı TMSF’den temlik aldığı için kanunlar tarafından TMSF’ye tanınan haklara sahip olduğunu, müvekkilinin hacizlerinin diğer şikayet olunan Vakıflar Bankası’nın hacizlerine kanun gereği iştirak ettiğini, şikayetçinin alacaklarının imtiyazlı olarak kendi alacaklarına iştirak etmesinin mümkün olmadığını, şikayetçinin hacizlerinin düşmüş olduğunu savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca, 4389 sayılı Kanun'a 5020 sayılı Kanun ile eklenen Ek 5. madde hükmündeki açık düzenleme karşısında, diğer alacaklıların muvazaadan ari haklarının etkileneceği durumlarda, maddede belirtilen bankalar yönünden fon alacaklarının tahsili ile ilgili hükümlerin uygulanmasına ve bu bankaların hacizlerinin 6183 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca ilk hacze iştiraklerine olanak bulunmadığı, şikayetçi alacağının üçüncü kişilerin muvazaadan ari haklarını etkileyebilecek hallerde imtiyazlı sayılamayacağı gerekçesiyle, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 06.06.2014 tarih ve 110 E., 4378 K. sayılı kararıyla onanmıştır.

Şikayetçi vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Şikayetçi vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve özellikle 19.03.2007 tarih ve 9 numaralı sıra cetveli şikayet konusu olduğu halde, onama ilamının şikayete ilişkin özet bölümünde 15.03.2007 tarihli 1 ve 2 numaralı sıra cetvelinin şikayete konu cetvel olarak belirtilmesinin maddi hataya dayalı olduğunun kabulü gerekmesine ve işbu karar düzeltme istemine konu ilamın şikayete ilişkin özetleme bölümünde doğru sıra cetveli bilgilerine yer verilmesi suretiyle maddi hatanın düzeltilmiş bulunmasına göre, şikayetçi vekilinin HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3/2. maddesi, "Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur." hükmünü içermektedir. Bu nedenle Dairemizce, ''mahkemece, ret sebebi ortak olan şikayet olunanlar lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde ayrı ayrı vekalet ücretine karar verilmesinin doğru olmadığı ve kararın bu nedenle şikayetçi yararına bozulması gerektiği, ancak yapılan yanlışlığın giderilmesinin, yeniden yargılamaya gereksinim göstermediği belirtilip, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına'' karar verilmesi gerekirken, onanmasına karar verildiği anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü ile, Dairemizin anılan onama kararı kaldırılarak, hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, karar düzeltme itirazının kabulü ile onama ilamı kaldırılarak kararın (HÜKÜM) bölümünün 5 nolu bendinin hüküm fıkrasından çıkarılması ve 4 nolu bendindeki "Vakıfbank" ibaresinden sonra ''T.A.O. ve davalı ....'ye yarı yarıya ödenmesine'' ibaresinin yazılması ve 6 nolu bent numarasının 5 nolu bent olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11470, Karar No: 2012/14704, Tarih: 11.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/11470 E.  ,  2012/14704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 5.480,46 TL alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; müvekkiline ait mecurda kiracı olarak bulunan davalı şirketin, sözleşmenin 1.7.2009 tarihinde sona erecek olmasına rağmen 2009 yılı Şubat ayında mecuru tahliye ettiğini, ayrıca boyalı olarak davalı şirkete teslim edilmiş olan mecurun boyatılmadan terk edildiğini, bu nedenle dönem sonuna kadar olan kira bedeli 4.350 TL, apartman aidatı 1.010 TL ve boya gideri 870,46 TL den ibaret olan alacaktan depozito olarak alınan 500 USD nin mahsup edilerek bakiye kalan alacağın takibe konulduğunu, ancak davalı şirketin haksız ve kötüniyetli olarak takibe itiraz ettiğini belirterek; takibe vaki itirazın iptali ile icra inkâr tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili; müvekkili şirketin, kira sözleşmesindeki şarta uygun olarak mecuru tahliye edeceğini süresinde davacı kiralayana bildirdiğini, ayrıca şubat ayına ait kira bedelinin davacıya elden ödenmiş olduğunu savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının, ödendiği ispat edilemeyen şubat ayı kira bedeli ile mecurun yeniden kiraya verilmesi için geçecek iki aylık süreye ait kira bedeli ve boya giderini davalı şirketten talep edebileceği, ancak bu alacaktan depozito bedelinin mahsup edilmesinin gerektiği gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının, ödendiği ispat edilemeyen şubat ayı kira bedeli ile mecurun yeniden kiraya verilmesi için geçecek iki aylık süreye ait kira bedeli ve boya giderini davalı şirketten talep edebileceği, ancak bu alacaktan depozito bedelinin mahsup edilmesinin gerektiği gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın tüm, davalı tarafın ise sair temyiz itirazları yerinde değildir.Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesi 01.07.2001 başlangıç tarihlidir. Sözleşmenin özel şartlar bölümünün 14. maddesinde kiracının sözleşme bitmeden mecurdan çıkmak istemesi halinde durumu bir ay önceden kiralayana haber vereceği kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Davalı tarafından davacıya gönderilen ve kiralananı 29.02.2009 tarihinde tahliye edeceğine ilişkin feshi ihbar ihtarnamesi, süresinde davacıya tebliğ olunmuştur. Şu durumda, feshi ihbar geçerli olduğundan, davalı tarafın ödendiği ispat edilemeyen şubat ayı kirası ile sorumlu tutulması ile yetinilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile mecurun yeniden kiraya verilmesi için geçecek iki aylık süreye ait kira bedeli ile de sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.Bundan ayrı, takibe konu alacağın varlığı ve miktarının yapılan yargılama sonucu belirlenmiş olduğu gözetilmeden mahkemece icra inkâr tazminatına hükmedilmiş olması da usul ve yasaya uygun değildir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/395, Karar No: 2011/129, Tarih: 21.07.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/395 E.  ,  2011/129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçme ve kaçırma suçlarından hükümlü ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanıp uygulanmayacağı ile ilgili olarak Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.12.2010 gün ve 2009/417 Esas, 2010/467 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle hükümlü hakkında mağdure Sibel'e yönelik ırza geçme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu lehe kabul edilip buna göre hükümlünün cezasının yeniden belirlenmesine, diğer suçlar yönünden ise, 765 sayılı Türk Ceza Kanununa göre verilip kesinleşen hükümlerin lehe olması nedeniyle yeniden belirlenmesine yer olmadığına dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan hükümlü müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğname gibi ONANMASINA, 21.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22980, Karar No: 2014/5976, Tarih: 17.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/22980 E.  ,  2014/5976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Antalya 4. İş Mahkemesi

Tarihi :28.11.2012

No :2009/959-2012/692

Dava, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı B. Emlak Gıda Tur. Tek. Deri. Ev Alet. İmal. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Yasemin Karabulut tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 20.10.2007-10.10.2007 tarihler arasında 1000 TL ücret karşılığında kahvaltı şefi olarak çalıştığının tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinde, davacının davalı işyeri tarafından 20.10.2007-01.10.2007 tarihler arasında asgari ücret karşılığı çalışmalarının bildirildiği sabittir. Mahkemece , emsal ücret araştırması neticesinde, davanın kabulü ile davacının davalı işyerinde 20.07.2007 - 10.10.2007 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı ve sigortalı olarak aylık 1000.TL ücret karşılığı çalıştığının tespitine hükmedilmiştir. Hizmet tespitine dair kurulan hükümde, bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, uyuşmazlık konusu husus, davacının çalıştığı dönemde prime esas kazancının gerçek ücretten tespiti konusunda yeterli araştırma yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağını, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesi teşkil etmektedir. Anılan maddede “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.” hükmü yer almaktadır.  Bilindiği üzere, belli bir dönemdeki çalışmaların tespiti istemini içeren hizmet tespiti davası, dava dilekçesinde açıkça belirtilmiş olmasa da, 506 sayılı Kanun’un 79/10. maddesinde de düzenlendiği üzere, özünde prime esas kazançlarının ve prim ödeme gün sayılarının tespiti talebini de içerir. Mahkemenin hizmet tespitine ilişkin ilamı ise, işverenin Kuruma vermediği bildirgeler yerine geçecek belge niteliğindedir. Bu nedenle mahkeme dava sonunda vereceği kararda, tespit edilen dönem için aylar itibariyle prim ödeme gün sayıları ile 506 sayılı Kanun’un 77.maddesine göre hesaplanacak olan ‘o dönemdeki’ bir günlük ücreti de belirtecektir.  Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Bununla birlikte hizmet tespitine yönelik davalarda, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı S.. B..na, davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. HMK 200. maddesi, Bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar ve değerleri iki bin beş yüz Türk Lirasını geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar ve değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle iki bin beş yüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz, demekle, Kanunda ispat sınırı olarak gösterilen belli tutarı aşan hukuki işlemler ve senede karşı olan iddialar kural olarak yalnız senetle ispat edilebilir. Bu kaidenin istisnaları bulunmakta olup somut olayda ise bir istisna bulunmamakla birlikte senetle ispat şartı geçerlidir. Bir hukuki işlemin senetle ispatının gerekip gerekmediği o hukuki işlemin tümünün değerine göre belirlenir. Buna göre de, Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla , işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları , banka kayıtlar , ticari defter kayıtları , ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa da tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanun’un 78.maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. (HMK m. 200) maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanun’un 78.maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı B. Emlak Gıda Tur. Tek. Deri. Ev Alet. İmal. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan B. Emlak Gıda Tur. Tek. Deri. Ev Alet. İmal. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.