muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/294, Karar No: 2013/615, Tarih: 17.12.2013

Anlaşılmaktadır.

Türk Ceza Kanununun uyuşmazlığa konu 103/2. maddesi; "Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur" hükmünü taşımaktadır.

Bu madde 5237 sayılı TCK'nun 102/2. maddesi ile birlikte 765 sayılı Kanunun 414 ve 416. maddelerinde düzenlenen "ırza geçme" suçunun karşılığını oluşturmakta olup, daha geniş kapsamlıdır.

Maddede vücuda organ veya sair cisim sokulmasından bahsedilmiş, ancak bundan ne anlaşılması gerektiği, hangi organ veya cismin vücudun hangi bölgesine sokulmasının suçun nitelikli halini oluşturacağı açıklanmamıştır. Madde gerekçesinde; "Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, suçun temel şekline nazaran daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektirmektedir. Suçun bu nitelikli hâline ilişkin açıklama için, cinsel saldırı suçunun gerekçesine bakılmalıdır" şeklinde, atıf yapılan cinsel saldırı suçunun gerekçesinde ise; "Suçun temel şekline ilişkin maddî unsuru, kişinin vücudu üzerinde gerçekleştirilen, cinsel arzuları tatmin amacına yönelik ve fakat cinsel ilişkiye varmayan cinsel davranışlar oluşturmaktadır. Suçun oluşması için, gerçekleştirilen hareketlerin objektif olarak şehevî nitelikte bulunmaları yeterlidir; failin şehevi arzularının fiilen tatmin edilmiş olması gerekmez... Cinsel saldırının vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, bu suçun nitelikli hâli olarak tanımlanmıştır. Suçun bu nitelikli hâli için, vücuda vajinal, anal veya oral yoldan organ veya sair bir cismin ithal edilmesi gerekir. Bu bakımdan vücuda penis ithal edilebileceği gibi, vajinal veya anal yoldan cop gibi sair bir cisim de ithal edilebilir. Bu bakımdan, söz konusu suçun temel şeklinin aksine, bu fıkrada tanımlanan nitelikli hâlinin oluşabilmesi için, gerçekleştirilen davranışın cinsel arzuların tatmini amacına yönelik olması şart değildir" biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

Maddede "organ" tabiri kullanıldığından cinsel organ dışındaki vücuda girme özelliği olan örneğin; parmak gibi diğer organların da vücuda sokulması suçun nitelikli halini oluşturabilecektir. Bu organın sahibinin kadın veya erkek olmasının bir önemi yoktur. Sokma fiili bizzat fail tarafından yapılabileceği gibi üçüncü bir kişinin veya bizzat mağdurun araç olarak kullanılması suretiyle de gerçekleştirilebilir. Kanunda bir sınırlama olmamakla birlikte sadece oral, anal veya vajinal bölgelere yönelik organ ya da sair bir cisim sokma eylemlerinin suçun nitelikli halini oluşturabileceği kabul edilmelidir. Böyle bir kabul madde gerekçesi de gözetildiğinde kanun koyucunun amacına daha uygun olacaktır. Vücudun bu bölgelerine organ veya sair bir cismin az da olsa girmesi bu nitelikli halin uygulanması açısından yeterlidir.

Cinsel istismarın vücuda organ veya cisim sokulması suretiyle işlenmesi durumunda failin suçun temel şekli için öngörülen cezanın en üst sınırı taban kabul edilerek çok daha ağır bir ceza ile cezalandırılması öngörülmüştür. Bu nedenle vücuda organ veya cisim sokulması suretiyle işlenen nitelikli cinsel istismar eylemlerinin suçun temel şekline göre mağdurun cinsel özgürlüğünü daha ağır bir biçimde ihlal eden eylemler olması gerekir.

Bu itibarla, her somut olayda hangi organ veya cismin vücudun hangi bölgesine sokulmaya çalışıldığı, sokulmak istenen organ veya cisim ile içine sokulmaya çalışıldığı vücut bölgesi arasında cinsel bir bağ veya ilişki bulunup bulunmadığı, yapılan davranışın objektif olarak cinsel özgürlüğü ihlal edici nitelik taşıyıp taşımadığı, mağdurun cinsel özgürlüğünün suçun temel şekline göre daha ağır bir biçimde ihlal edilip edilmediği belirlenmeli ve sonucuna göre uygulama yapılmalıdır.

Bu bakımdan, failin cinsel organını mağdurun ağzına sokması vücuda organ sokulması niteliğinde ise de ağza parmak sokulması veya somut olayda olduğu gibi öperken dilin ağza sokulması vücuda organ sokulması niteliğinde kabul edilemeyecektir.

Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 142. maddesinde; “Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3. maddesinde de; “Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir” denilmek suretiyle mahkemelerin görevlerinin kanunla belirleneceği hüküm altına alınmıştır.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 10. maddesinde sulh ceza, 11. maddesinde asliye ceza, 12. maddesinde ise ağır ceza mahkemelerinin görevleri düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler uyarınca kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezaları ve bunlara bağlı adli para cezaları ile bağımsız olarak hükmedilecek adli para cezalarına ve güvenlik tedbirlerine ilişkin hükümlerin uygulanması sulh ceza mahkemelerinin, yağma (m. 148), irtikâp (m. 250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m, 204/2), nitelikli dolandırıcılık (m. 158), hileli iflâs (m. 161) suçları ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmak ağır ceza mahkemelerinin, sulh ceza ve ağır ceza mahkemelerinin görevleri dışında kalan dava ve işlere bakmak ise asliye ceza mahkemelerinin görevi içine girmektedir.

Ceza Muhakemesi Kanununun 4 ve 5. maddeleri uyarınca davaya bakan mahkemece, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re’sen karar verebilecek, iddianamenin kabulünden sonra işin, davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, bir kararla işi görevli mahkemeye gönderecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Ceza Muhakemesi Kanununun 4 ve 5. maddeleri uyarınca davaya bakan mahkemece, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re’sen karar verebilecek, iddianamenin kabulünden sonra işin, davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, bir kararla işi görevli mahkemeye gönderecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Failin mağdureyi zorla öperken dilini ağzına sokması vücuda organ sokulması niteliğinde olmadığından iddianamede anlatılan eylemin 5237 sayılı TCK'nun 103/2. maddesinde düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturması mümkün değildir. Bu nedenle Özel Dairece yerel mahkeme hükmünün "müştekinin sanığın zorla dilini ağzına soktuğunu beyan etmesi karşısında eylemin TCK’nun 103/2. maddesinde düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin değerlendirilmesinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu” gerekçesiyle bozulmasında isabet bulunmamaktadır.

Ancak, sanığın vücut dokunulmazlığının ihlâli niteliği taşıyan sarılma ve öpme biçimindeki cinsel davranışlarla gerçekleştirildiği iddia olunanan eyleminin aynı kanunun 103/1. maddesinde düzenlenen çocuğun basit cinsel istismar suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılıp değerlendirilmelidir. Bu görev ise 5235 sayılı Kanunun 11. maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine aittir. Bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken sulh ceza mahkemesince yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 103/1. maddesinde düzenlenen çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılıp değerlendirilmesi amacıyla 5271 sayılı CMK'nun 4 ve 5. maddeleri uyarınca üst dereceli asliye ceza mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılama devamla hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı ve beş Genel Kurul Üyesi; "sanığın mağdureyi zorla öperken dilini ağzına sokmasının vücuda organ sokulması niteliğinde olmadığı söylenebilir ise de bu değerlendirmenin üst dereceli ağır ceza mahkemesince yapılması gerektiğinden itirazın reddi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 25.04.2012 gün ve 10970-4696 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 25.04.2012 gün ve 10970-4696 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Fethiye 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.03.2009 gün ve 367-244 sayılı kararının, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 103/1. maddesinde düzenlenen çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmayacağının takdir ve değerlendirilmesi amacıyla 5271 sayılı CMK'nun 4 ve 5. maddeleri uyarınca üst dereceli asliye ceza mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2013 tarihinde yapılan birinci müzakerede gerekli çoğunluk sağlanamadığından, 17.12.2013 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8697, Karar No: 2019/10591, Tarih: 11.11.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/8697 E.  ,  2019/10591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela Hazineye davanın haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 11/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2584, Karar No: 2020/4627, Tarih: 02.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2584 E.  ,  2020/4627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21.10.2016 tarih ve 2013/557 E. - 2016/468 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.10.2018 tarih ve 2017/509 E. - 2018/1097 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların Petlas Geri Dönüşüm şirketinin tüm demirbaşları ve şirkete ait iki kamyonuyla birlikte davacıya 100.000,00 TL bedelle devri hususunda anlaştıklarını, davacının bir kısım ödeme yaptığını kalan 70.000,00 TL için de senet verdiğini, ancak davalının 2 kamyonu devretmediğini, devre konu dükkanlardan birinin içindeki malzemeler ve kullanma hakkının devri ile yetinildiğini, diğer dükkanın malikinin 3. bir şahıs olduğunu ve başkalarına kiraya verildiğinin öğrenildiğini elirterek taraflar arasındaki protokol ve devir sözleşmesindeki şartlar yerine getirilmediğinden, davacının davalıya vermiş olduğu 3 adet toplamı 70.000,00 TL olan seneten dolayı borçlu olmadğının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı asil beyanında, şirketteki tüm hisselerini davacıya devrettiğini, bu devir ile alakalı bir de protokol yapıldığını, protokol gereği dükkanların demirbaşlarını ve iki kamyonu davacıya teslim ettiğini, davacının kamyonların devrini almak istemediğini, dükkanların kira olduğunu ve davacının babasına teslim ettiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, taraflar arasında imzalanan protokole göre davacıya devredileceği belirtilen iki adet aracın trafik tescil kayıtlarına göre 3. kişilere ait olduğu ve davacıya devredilmediği, taşınmaz mülkiyetinin devrinin resmi şekilde yapılan satım sözleşmesi ile mümkün olduğu ancak mülkiyet devrinin gerçekleştirilmediğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının davalıya vermiş olduğu toplamı 70.000,00 TL olan senetlerden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekilince istinafa başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince dosya kapsamı ve istinaf aşamasında alınan bilirkişi raporuna göre, protokol kapsamında yer alan 1047 no'lu dükkanın protokol öncesi dava dışı kişiler tarafından satın alındığı, protokole konu araçların maliklerinin dava dışı kişiler olduğu, araçlar üzerinde hacizler bulunduğu, davalının iki adet kamyon ve protokol kapsamındaki 1047 nolu dükkan üzerinde mülkiyet hakkının bulunmadığı ve devir işlemlerini gerçekleştirmediği, davacının protokolü feshinin haklı sebebe dayandığı, protokol ile hisse devir sözleşmesi arasında bağlantı olmadığından protokolün feshinin hisse devir sözleşmesinin de feshini gerektirmediği, davalıya iade edilmeyen demirbaşların değeri olan 17.800,00 TL ile davacıya teslim edilen 1045 no'lu dükkanın kiralanma yoluyla devralınması halinde 10.000,00 TL kira bedeli olmak üzere toplam 27.800,00 TL'nin davacı tarafından davalıya iadesi gerekmekte ise de davacı tarafça protokol imzalanırken davalıya 30.000,00 TL peşin ödeme yapıldığı, yapılan ödemenin bir başka takiple tahsil yoluna gidileceğinin davacı vekilince beyan edildiği ve bu miktarın dava konusu edilmemesi dikkate alındığında protokol kapsamında davalıya verilen 3 adet senetten ötürü davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun gerekçe yönünden kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının gerekçede hata yapılması nedeniyle kaldırılarak davanın kabulü ile davacının davalıya 12.06.2013 tarihinde düzenlenen sözleşme ile verdiği 15.08.2013 ödeme tarihli 20.000,00 TL, 15.09.2013 ödeme tarihli 30.000,00 TL, 15.10.2013 ödeme tarihli 20.000,00 TL bedelli senetler yönünden borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.586,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4436, Karar No: 2016/1376, Tarih: 17.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/4436 E.  ,  2016/1376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1278, Karar No: 2021/5495, Tarih: 24.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/1278 E.  ,  2021/5495 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/1-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında 1.830,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Samsun Karayolları 7. Bölge Müdürlüğünün 19/03/2018 tarihli ve HP seri 478208 sıra nolu trafik idarî para cezası karar tutanağına yönelik başvurunun reddine ilişkin Amasya Sulh Ceza Hakimliğinin 07/01/2019 tarihli ve 2018/1389 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 31/12/2019 gün ve 16832 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/01/2020 gün ve KYB-2020-2549 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 2918 sayılı Kanunun 65/1-b maddesindeki ''...İşleten ile gönderenin aynı olması halinde birinci fıkraya uymayan işleten ve gönderen için uygulanacak idarî para cezalarının toplamı uygulanır...'' şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, dosya kapsamında mevcut sevk irsaliyesinden idari para cezasına konu araca tonaj ağırlığını aşacak şekilde yüklenen çimentoları gönderen şirketin Adoçim Çimento Beton Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi olduğunun anlaşılması karşısında, idari para cezasının toplamının işleten kabahatli şirkete yazılmasında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozma talebini içeren ihbarnamede 2918 sayılı Kanunun 65/1-b maddesinin ''...İşleten ile gönderenin aynı olması halinde birinci fıkraya uymayan işleten ve gönderen için uygulanacak idarî para cezalarının toplamı uygulanır...'' şeklinde düzenleme içerdiği belirtilmiş ise de, 2918 sayılı Kanunun 65/1-b maddesinin '' b) Azami yüklü ağırlığın veya izin verilen azami yüklü ağırlığın aşılması,'' hükmünü içerdiği, '' İşleten ile gönderenin aynı olması halinde birinci fıkraya uymayan işleten ve gönderen için uygulanacak idarî para cezalarının toplamı uygulanır.(1)'' hükmünün ise anılan maddenin 7. fıkrasındaki düzenleme olduğu, dosya kapsamındaki idari para cezası karar tutanağında, idari para cezalarının işleten ve gönderenin aynı olması nedeni ile işletene verildiğine dair bir bilgi bulunmadığı, nitekim, Anayasa Mahkemesinin 12/07/2017 tarihli ve 2017/95 esas, 2017/119 sayılı kararında 2918 sayılı Kanunun 65/7. maddesinde yer alan ''İşleten ile gönderenin aynı olması halinde birinci fıkraya uymayan işleten ve gönderen için uygulanacak idarî para cezalarının toplamı uygulanır. '' yönündeki düzenlemenin 2918 sayılı Kanunun 65. maddesinin birinci fıkrasının b bendi yönünden iptaline karar verildiği, bu hali ile azami yüklü ağırlığın ya da izin verilen yüklü ağırlığın aşılması hallerinde işleten ve yük gönderenin aynı olduğu durumlarda 2918 sayılı Kanunun 65/1-b maddesi uyarınca idari para cezası uygulanırken birbirinden ayrı ve bağımsız ceza gerektiren fiiller söz konusu olmadığından işleten ve gönderen açısından tek idari para cezası tanzim edileceğinin sabit olduğu, somut olayda ise idari para cezası karar tutanağında açıkça gönderen Adoçim Çimento Beton Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi tarafından düzenlenen sevk irsaliyesine ilişkin numaranın yazılı olduğu, bu hali ile idari para cezası karar tutanağının kapsam ve içeriğinden gönderen ve işletenin ayrı olduğunun anlaşılmasına karşın, işleten hakkında iki ayrı idari para cezası düzenlenmesi hukuka aykırı olmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği farklı gerekçe ile yerinde görüldüğünden Amasya Sulh Ceza Hakimliğinin 07/01/2019 tarihli ve 2018/1389 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 24/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5718, Karar No: 2021/3911, Tarih: 22.04.2021

**16. Hukuk Dairesi         2018/5718 E.  ,  2021/3911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 1959 yılında yapılan kadastro sırasında ziraate sahih olmayan arazi olarak tespit harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasına dayanarak, adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece verilen önceki hüküm, Dairemizin 28.09.2017 tarih ve 2015/16853 Esas, 2017/5865 Karar sayılı ilamı ile, "TMK' nın 713/4-5 maddeleri gereğince yasal ilanların yapılması" gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 16.12.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 6.290,68 metrekarelik alan ile (B) harfi ile gösterilen 16.526,18 metrekarelik alanın davacı adına tapuya tesciline, aynı bilirkişi raporunda (C) ve (D) harfi ile gösterilen dava konusu alanların kuru dere olması nedeniyle bu bölümlere ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.04.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6446, Karar No: 2016/17863, Tarih: 19.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/6446 E.  ,  2016/17863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.