muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13479, Karar No: 2017/984, Tarih: 02.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/13479 E.  ,  2017/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki hayat sigortasından kaynaklanan alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davacıların murisi ...'ın 11.08.2010 tarihinde aniden rahatsızlanması ile kaldırıldığı hastanede vefat ettiğini, ...'ın davalı şirkette 17.03.2009 başlangıç tarihli Bireysel Emellilik Sigortası ile Uzun Süreli Hayat Sigortası yaptırdığını, murisin bu tarihte bilinen bir hastalığının da bulunmadığını, 23.09.2010 tarihinde davacıların davalı şirkete başvurmasına rağmen davalının poliçe kapsamında ödeme yapmaktan kaçındığını ileri sürerek 70.000,00 TL tazminatın vefat tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacıların murisi sigortalıya ait hastane kayıt ve raporları üzerinde yapılan inceleme sonucunda poliçenin imzalandığı tarihten önce hiper tansiyon ve dislipidemi rahatsızlıkları olduğunun tespit edildiğini, Kredi Hayat Sigorta Başvuru Formunda hastalıkların beyan edilmemesi nedeniyle Hayat Sigortaları Genel Şartları C.2/2.2 hükmü gereği beyan yükümlülüğünün yerine getirilmemesi nedeniyle yasal süre içinde cayma hakkının kullanıldığını ve poliçenin hükümsüzlüğü nedeniyle tazminat ödenmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 70.000,00.-TL'nin temerrüt tarihi olan 16.10.2010 tarihinden itibaren değişen oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.610,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4084, Karar No: 2014/3895, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4084 E.  ,  2014/3895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2291, Karar No: 2017/7258, Tarih: 12.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/2291 E.  ,  2017/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 27 - HMK m. 297/1- b). Mahkemece; hükümde tarafların doğum yeri ve tarihi ile baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgilerine yer verilmemiştir. İnfazda duraksamaya yol açacak şekilde, Nüfus Hizmetleri Kanununun 27, maddesi hükmüne aykırı hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer bölümlerinin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.06.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/42907, Karar No: 2017/23376, Tarih: 26.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/42907 E.  ,  2017/23376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığı’na bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının, TİP sözleşmeye göre Kamu Personeline gelen zamların uygulanması gerekirken, artış ve ödemelerin maaşına uygulanmaması sebebiyle hak kaybına uğradığı ve nakil il muhaberindeki ücretin de eksik ödenmiş olduğunu, dava konusu artışların dikkate alınması suretiyle maaş nakil ilmuhaberenin yeniden düzenlenerek; düzenleme tarihi itibari ile davacının ücretinin mahkemece yeniden tespitine, davalı nezdinde çalıştığı dönemde eksik ödenen ek ödeme ve denge tazminatlarının ve buna bağlı olarak değişen maaş tutarına uygulanan ikramiye tutarları farkının tespitini ve en yüksek mevduat faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile iş mahkemesinin görevsizlik kararını kaldırma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda, davacının 5473 Sayılı Kanun, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin, Ek II sayılı cetvelde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanması, maaş nakil ilmuhaberinin buna göre düzenlenmesi ve 2006/1, 2006/3 ve 2007/1 nolu tebliğde yer alan ek ödemelerden de yararlanması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizin 02.06.2016 tarihli bozma ilamı ile davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilerek, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenerek; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği yönünde bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda bozma ilamında yer alan hususlarla ilgili olarak dava dosyasına yeni bir bilgi, belge girmediğinden dosya kapsamına göre daha önce yapılan tespit, değerlendirme ve hesaplama tutarlarını değiştirecek yeni bir husus saptanmadığı belirtilerek bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda tespit edilen veriler esas alınmıştır.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiğinde bozma gereklerinin yerine getirilmesi yasal bir zorunluluktur. Bozma ilamında yapılması gereken işlemler izah edilmiştir. Bu doğrultuda Mahkemece, davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda yapılan tespit ve değerlendirmeler kapsamında, Mahkemece bozma gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Yukarıda yapılan tespit ve değerlendirmeler kapsamında, Mahkemece bozma gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5985, Karar No: 2014/13705, Tarih: 03.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5985 E.  ,  2014/13705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/90018

MAHKEMESİ : Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11.11.2010

NUMARASI : 2009/213 Esas, 2010/749 Karar

SUÇ : Fuhuş

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezalarının ertelenemeyeceği nazara alınmaksızın karar verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Aralarında menfaat çatışması bulunan mağdure sanık Alev ile sanık Kadir’in ayrı ayrı müdafiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken, Antalya Barosunun 20.11.2009 tarihli yazısıyla her ikisi için aynı avukatın görevlendirilmesi, mağdur sanık Alev’in vekâletname ile vekilliğini üstlenen avukatlardan Ş.. T.. 16.12.2009 tarihli duruşmada Kadir ve Alev’in vekili olduğunu belirterek her ikisi için savunma yaptığı halde sanıklar müdafii olarak duruşmaya kabulüne karar verilmesi, 15.01.2010 tarihli duruşmada ise bu defa mağdur sanık Alev’i vekaletname ile temsile yetkili diğer avukat olan A.. Ç..’ın Alev ile birlikte sanık Kadir’i de savunması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38 ve 5271 sayılı CMK.nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun; 52. maddesinin bir ve ikinci fıkralarında; “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.”

5560 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 61. maddesinin dokuzuncu fıkrasında “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.”

227. maddesinin ikinci fıkrasında “Bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.” hükümleri yer almaktadır.

227. maddesinin ikinci fıkrasında “Bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.” hükümleri yer almaktadır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 227/2. maddesinde yer alan fuhuşa teşvik etme suçunda birden fazla ceza türünün birlikte yer aldığı, her iki ceza türü “ve” bağlacı ile bağlanan, hâkimin ceza türlerinden birini tercih etme hakkının bulunmadığı birlikte ceza öngörüldüğü, birden fazla ceza türü seçenekli (alternatifli) olarak öngörülen, her iki ceza türü “veya” bağlacı ile bağlı olan hâkimin ceza türlerinden herhangi birini gerekçesini göstermek suretiyle tercih etme hakkının bulunduğu seçenekli ceza öngörülmediği, 5237 sayılı TCK.nın 61. maddesinin dokuzuncu fıkrasının sadece seçenekli ceza öngörülen hâllerde uygulanmasının mümkün olacağı, anılan fıkranın birlikte cezalarda uygulanmasının mümkün olmadığı gibi, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nın 227/2. maddesinde birlikte cezalardan olan adli para cezasının kanuna uygun olarak gerekçe de gösterilmeden aşağı hadden uzaklaşmak suretiyle “730 gün adli” para cezasına hükmedilmesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, olayda dosyaya yansıyan maddi bir zararının da bulunmadığı gözetilmeden, suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaat nedeniyle cezası ertelenen sanık Alev hakkında zararın giderilmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesinde düzenlenen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanıkların mahkemece ertelenmesine karar verilen 1 yıl 8 ay hapis cezalarının kısa süreli olmadığı gözetilmeyerek, haklarında TCK.nın 53 maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, mağdur sanık Alev müdafileri ile sanık Kadir’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3159, Karar No: 2024/8008, Tarih: 26.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3159 E.  ,  2024/8008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/14 E., 2024/7 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili ve dahili davalı ... Belediyesi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Anamur ilçesi Çeltikçi köyü çalışma alanında bulunan 131 ada 24 (yeni 131 ada 47) parsel sayılı 1.800,44 metrekare yüz ölçümündeki taşınmaz, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek, malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir.

Davacı ... tarafından, davalılar aleyhine, Asliye Mahkemesinde açılan tescil davası, davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.

İlk Derece (Kadastro) Mahkemesinde, çekişmeli parsel tutanağı ile aktarılan dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda verilen önceki tarihli karar, Yargıtay tarafından bozulmuş olup, hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "..