muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6402, Karar No: 2023/10263, Tarih: 24.10.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/6402 E.  ,  2023/10263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/617 Esas, 2015/717 Karar

SUÇLAR : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'na (1163 sayılı Kanun) muhalefet

HÜKÜMLER : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet,

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 1163 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkumiyet.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Van Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.12.2013 tarihli ve 2013/5610 Soruşturma, 2013/4685 Esas, 2013/1664 numaralı İddianamesiyle sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi, sanıklar ..., ... ve ... hakkında 1163 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 1163 sayılı Kanun'un ek 2 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları ile hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Van 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2014/617 Esas, 2015/717 sayılı Kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 150 tam gün karşılığı 4.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanıklar ..., ... ve ... hakkında 1163 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 1163 sayılı Kanun'un ek 2 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince hapis cezasından çevrilen 1500 TL ve doğrudan tayin edilen 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri

Suçun maddi ve manevi unsurlarının gerçekleşmediği, sanığın kusurunun bulunmadığı, hakkında şartları oluştuğu halde hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması hususlarının bozmayı gerektirdiğinden kararı temyiz etmiştir.

B. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin temyiz sebepleri

Sanıklar müdafii, sanıklar hakkında kurulan hükümleri eksik araştırma ile hüküm kurulduğundan bozulması talebi ile temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde S.S. ... yönetim kurulu üyesi olan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nin, kooperatifin faaliyeti kapsamında sanayi sitesinin 1. kısım iş yerinde yaptırılan 364 adet ek dükkan yapım işi ile ilgili olarak bilirkişiler tarafından aksaklıklar ve eksiklikler bulunduğunun tespit edilmesi nedeniyle üzerlerine düşen dikkat ve özeni göstermediklerinden haklarında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, kooperatifin denetim kurulu üyesi olan sanıklar ..., ... ve ...'nın, söz konusu dükkanlara ait yapım işleri ile ilgili yönetim kurulu üyelerinin gerekli dikkat ve özeni göstermediklerini denetlemediklerinden haklarında 1163 sayılı Kanun'un ek 2 nci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırılık nedeniyle kamu davası açılmış, Mahkemece sanıklar hakkında atılı suçlardan mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Kooperatif yönetim kurulu üyeleri olup haklarında mahkumiyet hükmü kurulan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nin yargılama konusu eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki görevi kötüye kullanma suçuna, kooperatif denetim kurulu üyesi olan sanıklar ..., ... ve ...'nın yargılama konusu eylemlerinin ise 1163 sayılı Kanun'un ek 2 nci maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında yer alan suça ilişkin olduğu, sanıklar hakkında bu suçlardan yapılan soruşturma ve kovuşturmanın izne tabi olmadığı, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7188 sayılı Kanun) 24 üncü maddesiyle yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası ile basit yargılama usulünün getirildiği ancak Anayasa Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 sayılı Kararı ile yargılama aşamasında olup henüz "kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış" dosyalar açısından Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin "basit yargılama usulü" bakımından iptal edildiği ve bu kararın sonuçları itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi gereğince "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2014/617 Esas, 2015/717 sayılı Kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri ve dosya kapsamında tespit edilen diğer hususlar nazara alındığında, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4104, Karar No: 2014/3915, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4104 E.  ,  2014/3915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı kurum ise davacının alt işveren işçisi olduğunu, davanın alt işverene yöneltilerek açılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinden bir süre sonra davacının yeniden işe başlatıldığı gerekçesiyle işe iade davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına ve boşta geçen süre ücreti ile diğer hakların tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı)

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. ve 298. maddeleri kamu düzeni amacıyla konulmuş emredici hükümlerdendir. Bu maddeler hükmünce kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesinde de tekrarlanmış; Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde ise “kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının iş sözleşmesinin 02.01.2012 tarihinde feshedildiği, 03.07.2012 tarihinde ise tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davanın kısa kararında, davacının boşta geçen süresi isabetli olarak dört (4) ay olarak belirtilmesine rağmen, gerekçeli kararda, boşta geçen süre 1 ay 13 gün olarak belirlenmiştir.

Bu durumda, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294, 297. ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20081, Karar No: 2012/21442, Tarih: 11.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/20081 E.  ,  2012/21442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yangın Sonucu Ölüme Neden Olma

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 383/2-son, 59/2, 647 sayılı Kanun'un 6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, (Tüm sanıklar için)

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihinde sanıklardan ...'nün genel müdürlüğünü yaptığı,...'ın kalite kontrol sorumlusu olduğu... Hanım ...'in gıda teknikeri olarak çalıştığı Doğan Gıda Sanayi Ticaret A.Ş. ait bisküvi fabrikasında staj yapan sanık ...’ün aynı işyerinde staj yapmakta olan mağdure ..., ... ve ölen ... ile birlikte hazırladıkları açık alev kaynağında mikrobiyoloji deneyi yapmakta iken ...'ün elindeki alkol şişesini deney masasının üzerinde bulunan pamuğun üzerine yoğun bir şekilde dökmesi sonucunda ortaya çıkan alev topunun ve oluşan patlamanın, masanın karşı tarafındaki ..., ... ve ...’in giysilerini ve bedenlerini yakması sonucunda mağdurlar ... ve ...’nın yaralanmalarına, ölen ...’in vücudunda oluşan yanık sonucu ölümüne sebebiyet verdiği olayda, sanıkların eylemlerinin 765 sayılı TCK'nın 383/2. maddesinde tanımlanan yangın ve infilak kapsamında bulunmadığı 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi gözetilerek 765 saylı TCK'nın 455/2 veya 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesinde düzenlenen taksirle ölüme neden olma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, suç vasfı yönünden kazanılmış hak olmayacağı gözetilerek, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza süresi yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/147, Karar No: 2019/1028, Tarih: 13.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/147 E.  ,  2019/1028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmiş, mahkemece temyiz taleplerinin reddine dair ek karar verilmiş, ek kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünden alınan 20.04.2009 tarihli 5084 sayılı yazıda, Türkiye İstatistik Kurumunda sözleşmeli olarak istihdam edilen uzman veya uzman yardımcısı kadrosunda çalıştırılan personele 17.04.2006 tarihli 2006/10344 sayılı Bakanlar Kurulu kararına ekli 3 sayılı cetvelin "E.Denetim Tazminatı" bölümünde öngörülen denetim tazminatının ödenmesinin mümkün olmadığı, 5429 sayılı Türkiye İstatistik Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra ödenmemesi gerektiği ve ödemelerin geri alınması gerektiğinin bildirildiği, bu nedenle sözleşmeli olarak uzman kadrosunda görevli olan davalıya 29.11.2005- 14.01.2009 tarihleri arasında ödenen denetim tazminatının iadesinin gerektiği ileri sürerek, 3.365,38 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; yersiz denetim tazminatının geri alınması konusunda başlatılan tasarrufun iptali ve yürütmenin durdurulması için davacı kurum aleyhine idare mahkemesinde dava açtığını, denetim tazminatının yalnızca kendisine değil tüm uzmanlara ödendiğini, açık hatanın bulunmadığını, kanunda bu ödemenin yapılmayacağına ilişkin mevzuatta bir hüküm bulunmadığını, hatalı ödemenin yapıldığı tarihten başlamak üzere dava açma süresinin geçtiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; açık hata veya hile bulunmadığından son ödeme tarihi olan 14.01.2009'dan itibaren 2577 sayılı kanunda öngörülen 60 günlük dava açma süresinin geçmiş olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 18/11/2009 tarih ve 2009/1540 E. - 2282 K. sayılı ilamı ile; “Ödemenin iadesi talebine karşı idari yargıda açıldığı bildirilen iptal davasının sonucunun beklenmesi gerektiği, davanın reddi halinde; davalıya yapılan ödemenin yasal düzenleme bulunmadığı halde hatadan kaynaklandığının kabul edilmesi, herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK’nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre istenebileceğinin açıklandığı, ancak alacağın haksız iktisap kurallarına göre istenip istenmeyeceğinin tartışılmadığı”ndan bahisle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyma kararı verilerek yeniden yapılan yargılama neticesinde; davanın kabulüne, 3.365,38 TL davacıdan alınıp davalıya verilmesine, davacının faiz isteminin reddine karar verilmiş, hüküm; taraflarca temyiz edilmiş, mahkemece ek karar ile; taraf vekillerinin temyiz taleplerinin; kesin hüküm niteliğinde olan karara karşı temyiz kanun yolunun açık olmaması nedeniyle reddine, ayrıca davalı vekilinin temyiz karar harcını tebliğe rağmen 1 haftalık kesin süre içerisinde yatırmamış olması nedeniyle kararı temyiz etmemiş sayılmasına karar verilmiş, ek karar da taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Her ne kadar mahkemece; taraf vekillerinin temyiz taleplerinin, kesin hüküm niteliğinde olan karara karşı temyiz kanun yolunun açık olmaması nedeniyle reddine karar verilmiş ise de; hüküm tarihi olan 06.02.2018’de temyiz sınırı 2.590 TL olup, mahkemece verilen; davanın kabulü ile 3.365,38 TL’nin davalıdan tahsiline yönelik kararın her iki taraf yönünden de temyiz kesinlik sınırının üstünde olduğu açıktır.

Bunun yanında mahkemece; davalı tarafın temyiz karar harcını, tebliğe rağmen 1 haftalık kesin süre içerisinde yatırmadığı gerekçesi ile kararı temyiz etmemiş sayılmasına karar verilmiş ise de; mahkemece temyiz harcının yatırılmasına ilişkin muhtıra davalı tarafa 18.07.2018 tarihinde tebliğ edilmiş olup davalı tarafça eksik olan temyiz harcı 19.07.2018 tarihinde yani süresinde yatırılmıştır.

Bu durumda; taraf vekillerinin temyiz taleplerinin, kesin hüküm niteliğinde olan karara karşı temyiz kanun yolunun açık olmaması nedeniyle reddine ve davalı tarafın temyiz karar harcını, tebliğe rağmen 1 haftalık kesin süre içerisinde yatırmadığı gerekçesi ile kararı temyiz etmemiş sayılmasına ilişkin 11.09.2018 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yasal süresi içinde verilen temyiz isteminin incelemesine geçilmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

3- 6098 sayılı Borçlar Kanununun 117.maddesinde; ''Muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarıyla temerrüde düşer'' şeklinde düzenlenme yer almaktadır. Temerrüt, ya bir ihtar ile ya da dava açılması vs. suretiyle gerçekleşir.

Sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre; borçludan faiz talep edilebilmesi için zenginleşenin iyiniyetli ya da kötüniyetli olduğuna bakılmadan bir ihtar ile ya da aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir. Borçlunun temerrüdü, borçluya gönderilen ihtarnamenin tebliğinden veya ihtarnamede ödeme için süre verilmişse bu sürenin bitiminden itibaren oluşur. İade talebinde bulunulmadan temerrüt faizi işlemez.

Somut olayda; davaya konu borcun tebellüğ tarihinden itibaren 1 ay içinde ödenmesi gerektiğini bildirir yazı davalı tarafça 21.05.2009 tarihinde tebellüğ edilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davaya konu borcun tebellüğ tarihinden itibaren 1 ay içinde ödenmesi gerektiğini bildirir yazı davalı tarafça 21.05.2009 tarihinde tebellüğ edilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

O halde yukarıda açıklanan nedenlerle mahkemece; tebliğden itibaren 1 ayın sonunda davalının temerrüde düşürüldüğü kabul edilerek, bu tarihten itibaren asıl alacağa faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken faiz isteminin reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nun geçici 3.maddesinin yollamasıyla HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle 11.09.2018 tarihli ek kararın kaldırılmasına, ikinci bentte belirtilen nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, üçüncü bentte belirtilen nedenle temyiz olunan hükmün 1. fıkrasından ''davacının faiz isteminin reddine'' ifadesinin çıkartılarak yerine ''asıl alacağa 21.06.2009 tarihinden itibaren faiz işletilmesine'' ifadesinin eklenmesi şeklinde düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5715, Karar No: 2012/8151, Tarih: 06.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/5715 E.  ,  2012/8151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2. maddesi gereğince 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanununun 86/3-a. maddesi uyarınca cezasından ½ oranında artırım yapılarak 7 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 86/3-e maddesi gereğince cezasından ½ oranında artırım yapılarak 10 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasından 5237 sayılı Kanunun 29. maddesi uyarınca 2/4 oranında indirim yapılarak 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına,sanığa verilen adli para cezasının, 5237 sayılı Kanunun 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 yeni Türk Lirasından hesaplanarak sonuç olarak 100 yeni Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Kayseri 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.12.2006 tarihli ve 2006/534-804 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 01.07.2009 tarih ve 2009/6885-34246 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.02.2012 tarih ve 2012/5204 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanunun 86. maddesinin 3. fıkrasında gösterilen kasten yaralama suçunun nitelikli hallerinden birden fazlasının bir arada olması durumunda bir kez artırım yapılacağı,her bir nitelikli hal için ayrı ayrı artırım yapılamayacağı gözetilmeden, sanığın eşini bıçakla kasten yaralama eyleminden dolayı iki kez artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden Kayseri 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.12.2006 ... ve 2006/534-2006/804 sayılı kararının 5271 sayılı CMK' nun 309/4. maddesinin ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın eşine karşı bıçakla basit şekilde yaralama eylemi gerçekleştirmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 86/2. maddesi gereğince 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, eylemi silahla ve eşine karşı gerçekleştirdiği anlaşıldığından 86/3-a-e. maddesi gereğince cezası ½ oranında bir kez artırılıp 7 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 29. maddesi gereğince cezasından ½ oranında indirim yapılarak 3 ... adli para

cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 60 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına,diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.