muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/162, Karar No: 2010/179, Tarih: 28.09.2010

1- Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinde esası kapatılan ve karara çıkan bir dosyanın muhatabının kararı beklenmeden, muhatap mahkeme ile uyuşmazlık bulunup bulunmadığı araştırılmadan, uyuşmazlık çıkarsa bunun çözüm yerinin müşterek yüksek görevli mahkeme yani Yargıtay 5.Ceza Dairesi olduğu ve onun kararının akibeti üzerine değerlendirme yapılabileceği gözetilmeden birleştirme kararı vermiştir. Bu nedenle bu karar yok hükmündedir.

2- Yargıtay 11 Ceza Dairesi 5-8 nolu ara kararlarında Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı verirken İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi ile aralarında bu davaların hangi mahkemede birleştirileceği konusunda karşılıklı olarak muvafakat alınmadan bu kararın verildiği, bu nedenle birleştirme kararının hukuksal sonuç doğurmayacağını kararında belirtirken, kendisi Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinden birleştirme ile ilgili karşılıklı muvafakat almadan birleştirme kararı vermiş ve kendi deyimiyle hukuksal sonuç doğurmayan birleştirme kararı vermiştir. Daha da ileri gitmiş hukuksal sonuç doğurmayan karara dayalı olarak da sanık İ.C. ve onun dışındaki tüm sanıklarla ilgili bağlayıcı, tahliye kararları vermiştir.

3- Yargıtay 11 Ceza Dairesi önemli kararlar verdiği incelemesini, dijital ortama kaydedilen dosya içeriği olan 2 (cd) yi kağıt ortama aktararak cd ler içerisinde bulunmayan duruşma tutanaklarını ise, sanık müdafiileri tarafından verilen duruşma tutanaklarından alarak, birleştirme kararına dayanak yapmıştır.

Bu inceleme ve irdeleme Ceza Muhakemesi Kanununa açıkca muhalefettir.

CMK.nun 222.maddesine göre, duruşmanın nasıl yapıldığı, kanunda belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılıp yapılmadığı ancak tutanakla ispat olunabilir. Tutanağa karşı yalnız sahtecilik iddiası yöneltilebilir. Maddenin gerekçesinde belirtildiği gibi, tutanağa yazılmış olan her şekli kural, uygulanmış kabul edilir. Buna karşılık tutanakda yer almayan noktaların gerçekleşmemiş olduğu kabul edilir.

Duruşma tutanağı sahteliği kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. Sahteliğin saptanması halinde tutanağın sahte olan bölümü ile birlikte bütün tutanak delil olma niteliğini yitirir. Bu durumda o tutanakla ilgili olarak duruşmanın yenilenmesi gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay'ın tüm özel ceza daireleri istikrar sağlamış tüm kararlarında; yargılamaya ilişkin duruşma tutanakları hazır evrakın ve dayanak belgelerin tasdiksiz fotokopilerini, çoğaltılmış örnekleri esas alınarak hüküm kurulmasını yargılama hukuku kurallarına aykırılık kabul etmiş ve hükmü, diğer yönlerini incelemeyerek bozmuştur.

Örneklemek gerekirse Yargıtay Ceza Genel Kurulu 16.10.2007 tarih ve 2007/6-191-209 sayılı kararında “Ceza Genel Kurulundaki itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında, işin esasına girilmeden önce dosya içerisinde bulunan bir kısım belge fotokopilerinin onaysız olduğunun saptanması üzerine bunu ön sorun olarak ele almıştır.

Örneklemek gerekirse Yargıtay Ceza Genel Kurulu 16.10.2007 tarih ve 2007/6-191-209 sayılı kararında “Ceza Genel Kurulundaki itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında, işin esasına girilmeden önce dosya içerisinde bulunan bir kısım belge fotokopilerinin onaysız olduğunun saptanması üzerine bunu ön sorun olarak ele almıştır.

“Ceza Yargılamasında başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları, suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken, kendiliklerinden getirttikleri ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadır. Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının, bu mümkün olmadığı takdirde ise aslına uygunluğunun yetkili makam ve kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir.

Dosya incelendiğinde, yasa yararına bozma talebine ekli olay tutanağı, Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının elkoyma talebi, Kadıköy Çocuk Mahkemesi ile Özel Dairece bozulmasına karar verilen Kadıköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi kararlarının onaysız fotokopi olduğu görülmektedir. Usulünce onaylattırılarak güvenilirliği sağlanmadan bu fotokopi belgelere dayalı olarak Özel Dairece yasa yararına bozma istemi konusunda karar verilmesi olanağı bulunmamaktadır.

Özel Dairece değerlendirme yapılarak karar verilmesinin olanaklı bulunmadığı bir durumda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca da doğrudan değerlendirme yapılamaycağından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu farklı gerekçeyle kabulü ile yasa yararına bozma kararının kaldırılarak, dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.” Denilmiştir.

Ceza Genel Kurulumuzun ve tüm özel dairelerimizin istikrar kazanmış kararları uyarınca Yargıtay 11 Ceza Dairesinin usulünce onaylattırılarak güvenilirliği sağlanmadan çıktı belgelere dayalı olarak birleştirme kararı vermesi olanağı bulunmamaktadır. Bu nedenle bu karar yok hükmündedir.

4-Yargılanacak uyuşmazlıklar arasında bağlantı olursa davalar yüksek görevli mahkemede birleştirilebilir. Bağlantı halinde birleştirme ihtiyaridir. Bu kuralın birleştirme veya birleştirmeme mecburiyeti şeklinde istisnaları da olabilir. Örneğin icra tetkik mercilerinin yetkisine giren ceza davaları diğer ceza davaları ile birleştirilemez. (İİK)

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 22.5.2007 tarih ve 10-85-109 sayılı kararında: Yargılamanın birleştirilmesi konusunda üç prensip düşünülebilir. Bunlar a)İhtiyari birleştirme b)Birleştirme zorunluluğu c)Birleştirmeme zorunluluğu

Yargılamaların birleştirilmemesi zorunluluğunun ceza yargılama sistemimizdeki en tipik örneklerinden birisi kaçakçılık suçlarının yargılamasının diğer suçların yargılamaları ile birleştirilememesidir, şeklinde açıklamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 22.5.2007 tarih ve 10-85-109 sayılı kararında: Yargılamanın birleştirilmesi konusunda üç prensip düşünülebilir. Bunlar a)İhtiyari birleştirme b)Birleştirme zorunluluğu c)Birleştirmeme zorunluluğu

Yargılamaların birleştirilmemesi zorunluluğunun ceza yargılama sistemimizdeki en tipik örneklerinden birisi kaçakçılık suçlarının yargılamasının diğer suçların yargılamaları ile birleştirilememesidir, şeklinde açıklamaktadır.

Özel mahkemeler ile genel mahkemeler arasında aşağılık yukarılık ilişkisi olma¬dığından özel mahkemede görülen bir dava ile genel mahkemede görülen bir dava CMK.nun 10.maddesine dayanılarak birleştirilemez. Zira aynı maddenin 2.fıkrasında “Birleştirilen davalarda bu davaları gören mahkemenin tabi olduğu yargılama usulu uygulanır.” hükmü yer almıştır.

Sanık İ.C.'in Yargıtay 11.Ceza Dairesinde ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılanması genel usul hükümlerine göre yapılmaktadır. Oysa, Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinde sanık.İ. C.ve arkadaşlarının yargılaması CMK.nun 250.maddesi ile yetkili Erzurum C.Başsavcılığınca açılan dava kapsamında Ceza Muhakemesi Kanununun bazı suçlara ilişkin muhakeme kurallarına tabidir.

Bu davaların Yargıtay'da denetlemesini yapacak dairede Yargıtay 11 Ceza Dairesi değildir ve 11 Ceza Dairesi bu davada temyiz mahkemesi değildir. İlk derece mahkemesi sıfatıyla davaya bakmaktadır. Kaldıki, birleştirme kararı geçerli sayılsa bu defa sanık İ. C.ve diğer 13 sanık hakkında silahlı terör örgütü kurmak, bu örgüte üye olmak, tehdit, kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetme suçlarından açılan kamu davası bazı suçlara ilişkin muhakeme kurallarına göre değil Yargıtay 11.Ceza Dairesine görev suçu nedeniyle açılan kamu davasının genel usul hükümlerine tabi olacaktır. Bu nedenle her iki davada birleştirmeme zorunluluğu vardır.

İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı irdelendiğinde;

Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin muvafakatını almadan birleştirme kararı vermiş, İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi bunu uyuşmazlık konusu yapmadan yani denetim makamı olan Yargıtay 5 Ceza Dairesinin önüne getirmeden birleştirme kararını kabul etmiş ve yargılamanın kendi dosyaları üzerinden yürütülmesine hükmetmiştir.

Kendi dosyaları, 2010/106 esas sayılı derdest dosyasıdır. Sanık D.Ç.ve arkadaşları hakkında “irticayla mücadele eylem planı” ile ilgili yürütülen soruşturma sonucunda, silahlı terör örgütüne üye olmak, Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs suçlarından dolayı yargılama yapılmaktadır.

Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi dosyalarındaki sanıkların, İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanan sanık D.Ç..tarafından hazırlandığı iddia edilen “irtica ile mücadele eylem planı” adlı belgeyi Erzincan'da icraya koydukları iddiasını, kovuşturmaktadır.

Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesi dosyalarındaki sanıkların, İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanan sanık D.Ç..tarafından hazırlandığı iddia edilen “irtica ile mücadele eylem planı” adlı belgeyi Erzincan'da icraya koydukları iddiasını, kovuşturmaktadır.

Erzurum ve İstanbul Ağır Ceza Mahkemelerinin dosyaları arasında dar anlamda hukuki ve fiili irtibat bulunduğu ve her iki dosyadaki sanıkların hukuki durumlarının birbirini etkilemesinin muhtemel olduğu kabul edilerek birleştirme kararı verilmekte ve bu karar muhatap mahkemece kabul edilmektedir.

Kaldıki, daha soruşturma sırasında Erzurum CMK.nun 250.maddesi ile yetkili Cumhuriyet Başsavcılığı İstanbul CMK.250.maddesi ile yetkili Cumhuriyet Başsavcılığına yetkisizlik kararı verdiğinde İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı irticayla mücadele eylem planı ile ilgili yürütülen soruşturma arasında bağlantı bulunduğu açıktır. Birleştirme hususunun mahkemeler arasında çözülmesi gerekir, diyerek kanaatini de belirlemiştir.

Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 10.5.2010 tarihinde birleştirme kararını vererek kapattığı 2010/108-165 esas ve karar nolu bitmiş dosyaya yaklaşık bir ay sonra Yargıtay 11 Ceza Dairesinin birleştirme kararı vermesinin hukuksal bir değeri yoktur. 25.06.2010 günü birleştirme kararını kabul edip kendi dosyasından yargılamanın sürdürülmesini kararlaştıran İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesi kararı yürürlüktedir. Yok hükmünde olan 11 Ceza Dairesinin kararının çözümlenmesi de söz konusu olamaz.

Arz edilen sebeplerle Erzurum 2.Ağır Ceza Mahkemesinin bahsedilen dosyasında bulunan CMK.nun 250.maddesi uyarınca yetkili İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinde görülmesinin usul ve kanuna uygun olduğunu düşünmekteyim.”

Gerekçeleriyle;

Kurul Üyesi İ. R.C..;

“Mahkemeler ve Yargıtay; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak millet adına yargılama yapıp millet adına denetim görevini yerine getirdiği için her mahkeme kararının ve Yargıtay ilamının başına "Türk Milleti Adına" karar verildiği yazılmaktadır. Nitekim aynı şey bu karar içinde geçerlidir. (Anayasa m. 138, CMK, m.232/1)

Türk Milleti adına yerine getirilen bu görev acaba her zaman gerçekten "Türk Milleti" adına yerine getirilmekte midir? Biz bu kararda bunun gerçekleşmediğini düşünüyoruz. Bir kere bu suçun soruşturmasından başlayarak birçok kasıtlı ve tasvip edilmez müdahaleler ve tasarruflar olmuştur.

Davaya konu olayların başlangıcı ve gelişmelerinde olduğu gibi, bu karar yalnız başına değerlendirilmeyecek; TV ekranlarına, gazete sayfalarına ve internet sitelerine yansıyan birçok bilgi ve belge ile anılacak ve yorumlanacaktır.

Biz Ceza Genel Kurulunun bu kararının aşağıdaki gerekçelerle hukuka aykırı olduğunu düşünüyoruz.

1-Fotokopi belgeler üzerinden birleştirme kararı verilmesi en başta kökleşmiş Yargıtay kararlarına aykırıdır.

Davaya konu olayların başlangıcı ve gelişmelerinde olduğu gibi, bu karar yalnız başına değerlendirilmeyecek; TV ekranlarına, gazete sayfalarına ve internet sitelerine yansıyan birçok bilgi ve belge ile anılacak ve yorumlanacaktır.

Biz Ceza Genel Kurulunun bu kararının aşağıdaki gerekçelerle hukuka aykırı olduğunu düşünüyoruz.

1-Fotokopi belgeler üzerinden birleştirme kararı verilmesi en başta kökleşmiş Yargıtay kararlarına aykırıdır.

Yargıtay yüksek 11. Ceza Dairesi Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi dosyasının aslını veya tasdikli örneğini incelemeden onaysız fotokopisi üzerinden inceleme yaparak karar vermiştir. Daha da önemlisi Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin duruşma tutanaklarını sanık müdafılerinden alarak incelemiş ve bu belgelere dayanarak arada irtibat olduğuna karar vererek dosyayı birleştirmiştir. Fotokopi belgeler üzerinden inceleme yapılamayacağına ilişkin başta genel kurulumuzun ve ceza dairelerinin binlerce kararı mevcuttur. Hatta ne gariptir ki yüksek 11. Ceza Dairesi bir tek evrakın bile onaysız olmasından dolayı yerel mahkeme kararlarını sair yönleri incelemeksizin bozmaktadır. Hal böyle iken bu kadar önemli bir dosyada sanık müdafılerinin verdiği duruşma tutanak örneklerine ve onaysız fotokopi evraka bakarak hukuki alanda sonuç doğuracak bir birleştirme kararı vermenin hukuksal bir dayanağı yoktur.

Böylece Yargıtay'ın ilk kuruluşu olan 6 Mart 1868 tarihinden 11 ceza dairesinin bu kararını verdiği 18.6.2010 tarihine kadarki sürede resmi yazıların asılları veya asıllarının resmi kurumlarca tasdikli suretleri aranmış ancak 11 .Ceza Dairesinin bu kararı ve bu kararı uygun gören Ceza Genel Kurulunun bugünkü kararı ile yaklaşık 150 yıllık uygulama bu dosyaya ve kişiye özgü olarak değiştirilmiş ve bu kararlar Türk Hukuk ve Yargı tarihinde yerlerini almışlardır.

YARGITAY'IN 11.CEZA DAİRESİNİN BİRLEŞTİRME KARARINI VERDİĞİ 18.6.2010 GÜNÜNDEN ÖNCE FOTOKOPİLERLE İLGİLİ BİNLERCE KARARI ARASINDAN ÜÇ ÖRNEK

a- Toplam 19 adet iletişimin tespitine dair kararın asılları dosyada bulunmamakta, buna karşılık dosyaya konulan fotokopilerinin de onaysız olduğu görülmektedir.

Bunun dışında sanıkların ev ve işyerlerinde yapılan aramalarda elde edilen ve asıllarının emanette bulunduğu anlaşılan Hukuk Genel Kurulu ve Danıştay Dava Daireleri Genel Kurulu listeleri, çeşitli ödemeleri gösteren elyazısı notlar, çeşitli notların yazıldığı ajanda sayfaları gibi belgelerin tamamının dosyada bulunan suretleri onaysız fotokopidir.

Bunun dışında sanıkların ev ve işyerlerinde yapılan aramalarda elde edilen ve asıllarının emanette bulunduğu anlaşılan Hukuk Genel Kurulu ve Danıştay Dava Daireleri Genel Kurulu listeleri, çeşitli ödemeleri gösteren elyazısı notlar, çeşitli notların yazıldığı ajanda sayfaları gibi belgelerin tamamının dosyada bulunan suretleri onaysız fotokopidir.

Fotokopi belgeler açıklanan kurallar çerçevesinde usulünce onaylattırılarak güvenilirliği sağlanmadan ve iletişimin tespitine ilişkin Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi C.Başsavcılığının istem yazıları ile bu yazılara dayanılarak verilen iletişimin dinlenmesi kararlarının asılları ya da yöntemince onaylanmış fotokopi yada suretleri getirtilmeden bunlara dayanılarak derlenen dinleme kayıtlarının değerlendirilmesi bu kayıtlara kanıt değeri yüklenerek sübuta yada ademi sübuta dayanak tutulması aynı şekilde sair onaysız fotokopi belgelerin kanıt sayılıp sayılmayacağının değerlendirme konusu yapılması hukuken olanaklı değildir. Benzer nitelikte değerlendirme Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.2007 gün ve 217-210 ile 191-209, 06.02.2007 gün ve 250-25, 04.07.2006 gün ve 127-180 sayılı kararlarında da yapılmış uygulama süreklilik kazınmıştır. Açıklanan nedenlerle; Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2007 gün ve 68-255 sayılı direnme kararının BOZULMASINA. (Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarih ve 49-219 sayılı kararı)

b-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2008 gün ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; Ceza Yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ve kendiliklerinden getirtilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar. Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örneklerinin dosyaya konulması gerekir. Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adlî Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesinde soruşturma evrakının ayrılmasına karar verildiği takdirde, belgelerin onaylı birer örneğinin ayrılan soruşturma evrakına konulacağı belirtilmektedir. (Yargıtay 11.Ceza Dairesinin 22.02.2010 tarih 3303/1788 sayılı kararı)

c-Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme dayanak alınan soruşturma evrakının onaylanmış örnekleri getirtilmeden onaysız fotokopileri ile yetinilerek ve belgelerin istenmesine ilişkin onaylı yazı örneği istenip suç tarihi de belirlenmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması BOZMAYI GEREKTİRMİŞ. (Yargıtay 11.Ceza Dairesinin 22.2.2010 tarih ve 5140/1813 sayılı kararı.)

YARGITAY 11.CEZA DAİRESİNİN BİRLEŞTİRME KARARINI VERDİĞİ 18.6.2010 TARİHİNDEN SONRA FOTOKOPİLERLE İLGİLİ VERMEYE DEVAM ETTİĞİ KARARLARA DAİR ÜÇ ÖRNEK

YARGITAY 11.CEZA DAİRESİNİN BİRLEŞTİRME KARARINI VERDİĞİ 18.6.2010 TARİHİNDEN SONRA FOTOKOPİLERLE İLGİLİ VERMEYE DEVAM ETTİĞİ KARARLARA DAİR ÜÇ ÖRNEK

a-29.09.2003 günlü iddianame içeriğinden, özel belgede sahtecilik suçundan açılan davanın dayanağını oluşturduğu anlaşılan ve Gümrük Müfettişlerince hazırlanan 15.09.2003 tarih ve 3/8 sayılı rapor ile suça konu sahte dolaşım belgelerinin (EUR 1 belgeleri) asılları ya da onaylı örnekleri getirtilerek, aldatma yeteneğini haiz olup olmadıkları, ithalatın gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin belirlenmesi yönünden incelenip, denetime olanak verecek biçimde dosya içersinde bulundurulmaları, sanık hakkında kaçakçılık suçundan tefrik edilen kamu davasının akıbeti araştırılarak bu davayı ilgilendirilen delillerin onaylı örneklerinin dosya içersine konulması gerektiği gözetilmeden ve sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma niteliğini korumak ve güveni sağlamak amacıyla, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2003 tarih ve 2003/282-306 sayılı tefrik ve görevsizlik kararından sonra oluşturulan işbu dava dosyasının, fotokopi ile çoğaltılan bölümlerinin aslına uygunluğu onaylanmadan, onaysız fotokopileriyle yetinilerek yargılamaya devamla hangi tarihli belgelerin sahte olduğu ve aldatıcı nitelikte olup olmadığı kararda açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması BOZMAYI GEREKTİRMİŞ. (Yargıtay 11.Ceza Dairesinin 21.6.2010 tarih ve 2305/7029 sayılı kararı, üç gün sonra.)

b-Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme dayanak alınan ve fotokopi olan soruşturma evrakının onaylanmış örnekleri getirtilmeden, onaysız fotokopileri ile yetinilerek yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması BOZMAYI GEREKTİRMİŞ. (Yargıtay 11.Ceza Dairesinin 21.6.2010 tarih ve 9333/7023 sayılı kararı, üç gün sonra.)

c-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2008 gün ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; Ceza Yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ve kendiliklerinden getirtilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar. Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir. Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adlî Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesinde soruşturma evrakının ayrılmasına karar verildiği takdirde, belgelerin onaylı birer örneğinin ayrılan soruşturma evrakına konulacağı belirtilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında dosya içersinde bulunan ve başka bir soruşturma evrakından ayrıldığı anlaşılan bazı soruşturma evraklarının onaysız fotokopi olduklarının anlaşılmış olması karşısında; bu evrakların asılları ya da onaylı suretleri getirtilip dosya içersine konmadan onaysız evraklara dayanılarak yargılamaya devamla yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine hükmolunması BOZMAYI GEREKTİRMİŞ. (Yargıtay 11.Ceza Dairesinin 8.7.2010 tarih ve 7936/8199 sayılı kararı, 20 gün sonra.)

2- Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirme kararı hukuken kesinleştiği halde yüksek 11. Ceza Dairesi 18.06.2010 tarihinde verdiği birleştirme kararında, İstanbul 13. ACM'den muvafakat alınmadığı için bu birleştirme kararının hukuken geçersiz olduğunu belirtmiştir. Bu uygulama hukuka aykırıdır. Zira yüksek 11. Ceza Dairesinin, Erzurum 2. Ağır Ceza mahkemesinin kesinleşmiş bulunan birleştirme kararını hukuken geçersiz kabul etme hak ve yetkisi var mıdır? Böyle bir yetkisinin olmadığı herkesçe malumdur.

3-Olumlu birleştirme uyuşmazlığına konu olan üç kararı yani yüksek 11. Ceza Dairesi, Erzurum 2. Ağır Ceza mahkemesi ve İstanbul 13. ağır ceza mahkemesinin kararlarını inceldiğimizde hukuken doğrular ortaya çıkmaktadır.

Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.05.2010 tarihli birleştirme kararı yaklaşık 160 sayfa olup, İstanbul 13. ağır ceza mahkemesi dosyası ile neden birleştirme kararı verildiği hukuki nedenleri de gösterilmek suretiyle ayrıntısıyla açıklanmaktadır. Her iki dosya arasındaki irtibatlar çok ayrıntılı ve net olarak ortaya konmuştur.

İstanbul 13. ağır ceza mahkemesinin 21.06.2010 tarihli birleştirme kararı da yaklaşık 15 sayfa olup tamamen sağlam hukuki temellere dayanan, dosyadaki sorunu çok iyi yansıtan manifesto niteliğinde çok güzel bir karardır. Gerçekten İstanbul 13. Ağır Ceza mahkemesinin birleştirme kararı çok ayrıntılı ve konunun bütün yönlerini değerlendiren hukuki dayanakları gösterilmiş, objektif değerlendirmeler yapılmış kusursuz nitelikte bir karardır. Bu kararı okuyunca uyuşmazlık ve tartışma konuları gayet açık bir şekilde anlaşılmaktadır.

Yüksek 11. Ceza Dairesinin 18 Haziran 2010 tarihinde verdiği birleştirme kararı bir ara karar şeklinde verilmiş toplamı yarım sayfadan ibarettir. Bu ara kararında aynen;

Yüksek 11. Ceza Dairesinin 18 Haziran 2010 tarihinde verdiği birleştirme kararı bir ara karar şeklinde verilmiş toplamı yarım sayfadan ibarettir. Bu ara kararında aynen;

"1- Sanık İ.C..hakkında Dairemizde görülmekte olan dava ile Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/108 Esas sayılı davası arasında 5271 sayılı CMK'nın 8/1 maddesi anlamında şahsi irtibatın bulunması, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/108 esas sayılı dosyasında kamu davasının dayanağını oluşturan Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının (CMK'nun 250. maddesi ile yetkili) 26.02.2010 tarihli ve 2010/66 nolu iddianamesinde Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yapan İ.C.'in Ergenekon Terör Örgütünün Erzincan yapılanması içerisinde, diğer sanıklar (S. B., A. T., R. G., N.E., E. E., O. E., Ş. B., M.Y., Ş. D., K.Ü., S.B. İ., A.S.ve Y. B.) ile birlikte faaliyette bulunduğunun iddia olunması karşısında sanıklar arasında fiili irtibatın da bulunduğu ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 86. maddesine göre hakim ve Savcıların işledikleri suçlara iştirak edenlerin de aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabii olmaları nedeniyle Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/108 esas sayılı davası ile Dairemizin 2010/1 Esas sayılı davasının şahsi ve fiili irtibat nedeniyle BİRLEŞTİRİL¬MESİNE,

2- CMK'nun 250. maddesinin 3. fıkrası ile de aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen suçları işleyen ve Anayasa Mahkemesi ile Yargıtay’da yargılanması gereken kişilerle ilgili hükümlerin saklı tutulması karşısında üst sınırı en ağır cezayı gerektiren suça göre görevli mahkemenin belirlenmesi gerektiği yolundaki genel kuraldan hareketle CMK'nun 9. maddesi de gözetilerek yargılamanın Dairemizce ve 2010/1 Esas sayılı dava dosyası üzerinden yürütülmesine" denilmektedir. Bu birleştirme kararında birleştirme kararının neden verildiğine ve her iki dosya arasında dair yeterli gerekçe bulunmamaktadır.

Yüksek 11. Ceza Dairesinin kararında, CMK'nın 8/1. maddesi kapsamında şahsi irtibatın bulunduğu belirtilmektedir. Sanığı aynı olan tüm dosyaların birleştirilmesi mi gerekir? Örneğin İlhan Cihaner'in trafik kazasından dolayı taksirle yaralama suçu olsa bu dosyayı da birleştirmek mi gerekir?