muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2325, Karar No: 2022/9187, Tarih: 18.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/2325 E.  ,  2022/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat

I)Sanık hakkında “ 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme ” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II) Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından açılan kamu davalarında; sanığın savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini, inşaat işçiliği dışında hiç bir iş yapmadığını, iddia edildiği gibi ticaretle de uğraşmadığını, 2009 yada 2010 yılında nüfüs cüzdanını kaybettiğini, işyeriyle alakasının bulunmadığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Sanığın nüfus cüzdanını kaybettiğine dair kolluk kuvvetlerine veya başka bir yere yaptığı başvuru bulunup bulunmadığının sorulup araştırılması,

2)İşyerinin açılışıyla ilgili belgeler, faaliyeti terke ilişkin belgeler, yoklama fişleri ile suça konu faturaların ilgili vergi dairesinden getirtilerek belgelerdeki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı sorulduktan sonra yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanığın temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile belgelerdeki yazı ve imzaların aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3)Belgelerdeki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3)Belgelerdeki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4)Mükellefin vergi beyannamelerinin ve Ba-Bs bildirimlerinin ne şekilde verildiği vergi dairesinden sorulup, e-beyanname ile internet üzerinden verildiğinin tespiti halinde GİB Merkezi sorgulamalar ekranından araştırma yapılarak belgelerin kim tarafından gönderildiğinin tespit edilmesi,

5)Beyannamelerin muhasebeci tarafından verildiğinin anlaşılması halinde bu kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak duruşmaya çağrılması, CMK’nin 46/1-c ve 48. maddeleri uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığı ve beyannamelere konu faturaların sanık tarafından kendilerine getirilip getirilmediğinin sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi, suçların sübutu halinde de, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5107, Karar No: 2015/4971, Tarih: 04.05.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/5107 E.  ,  2015/4971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.11.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olaya gelince; mahkemece 66 parsel sayılı taşınmazın davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Dosya çerisinde yer alan tapu kayıtlarına göre mahkemenin davanın reddine gerekçe yaptığı 66 parsel sayılı taşınmazın tapuda davacı adına değil, davacının babası olan ... oğlu ... adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Yine dosya içerisinde yer alan fen bilirkişi raporu ve eki krokisine göre de davacının maliki olduğu 71 parsel sayılı taşınmazın yola cephesi bulunmadığı ve mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu anlaşıldığından Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak en uygun yerden geçit tesisine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile ve yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13961, Karar No: 2012/12637, Tarih: 27.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/13961 E.  ,  2012/12637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozmak

HÜKÜM: 765 sayılı TCK.nun 274/1. maddesi uyarınca 3 ay hapis 40,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, TCK.nun 19. maddesi uyarınca 489,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca 1,620,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına neticeten ayrı ayrı 2,109,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına

1- Mühür bozma suçundan 05.11.2009 tarihli iddianame ile açılan davada sanık ...'ın savunması alınmadan mahkumiyetine karar verilerek CMK.nun 193 ve 147. maddelerine aykırı davranılması,

2- Sanıklar hakkında 765 sayılı TCK.nun 274/1. maddesi gereğince hapis cezasının alt sınırdan tayin edilip 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrildiği ve bu cezanın da ertelenmediği halde, 5237 sayılı TCK.nun mühür bozma suçunu düzenleyen 203. maddesinde hapis veya adli para cezası olarak seçenekli cezaların öngörülmesi ve 5560 sayılı Yasa yürürlüğe girmeden önce işlenen suçlarda, adli para cezasının alt sınırının açıkça gösterilmediği durumlarda, alt sınırın 5 gün olarak belirlenecek olması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 203. maddesindeki seçimlik adli para cezası uygulamasının tercih edilmesi durumunda, yeni yasanın daha lehe sonuç doğuracağı gözetilmeden 765 sayılı TCK.nun 274. maddesi ile hüküm kurulması,

3- Lehe kabul edilen 765 sayılı TCK uygulamasında suç tarihine göre 5252 sayılı Kanunun 5/2. madde ve fıkrası uyarınca temel ağır para cezasının 450 TL olarak tesbiti gerekirken 489 TL olarak belirlenmek suretiyle fazla para cezasına hükmedilmesi,

4- 5271 sayılı CMK'nun 231/6. bendinde öngörülen nesnel ve öznel koşulların bulunup bulunmadığı tartışılıp yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden soyut ve yasal olmayan gerekçeyle "sanıklar hakkındaki hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına" karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17450, Karar No: 2013/32857, Tarih: 25.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/17450 E.  ,  2013/32857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı S.S. Esindağ ... Kooperatifinin üyesi olduklarını, kooperatif ile dava dışı ... İnşaat Ltd şirketi arasındaki inşaat sözleşmesinden kaynaklanan ihtilaflarda kooperatifi ve kooperatif ortaklarını avukat olan davalının temsil ettiğini, davalı ile arasında 15.000 TL tutarında vekalet ücreti sözleşmesi düzenlendiğini, ancak davalı avukatın ... Ltd. şirketi ile işbirliği yaparak kooperatife ve ortaklarına zarar verdiğini, bu nedenle davalıyı vekillikten haklı olarak azlettiğini ileri sürerek sözleşmede kararlaştırılan vekalet ücreti yönünden davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, birleştirilen davada ise; vekalet ücretinin ödenmediğini, tahsili için yaptığı icra takibine de haksız olarak itiraz edildiğini beyanla itirazın iptalini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine, birleştirilen 16.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/142 esas sayılı davasının tefrikine karar verilmiş; hükmün davacı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.12.2011 tarihli 2011/14893 Esas ve 2011/20285 Karar Sayılı ilamı ile kısa karar ve gerekçeli karar arasındaki uyumsuzluk sebebi hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde asıl davanın reddine,birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, bu kez taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece verilen kısa kararda, davanın reddine denildiği halde, sonradan yazılan gerekçeli kararda asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar 2013/17450-32857

1-Mahkemece verilen kısa kararda, davanın reddine denildiği halde, sonradan yazılan gerekçeli kararda asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar 2013/17450-32857

verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır. Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca karar tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 297.maddesinin 2. fıkrası ile " Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta açıklanan yasal düzenleme gözetilmeyerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması, HMK' nın 297/2. madde ve fıkrasına aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 24,30 TL harcın istek halinde davacıya, peşin alınan 280,50 TL harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2465, Karar No: 2014/6836, Tarih: 19.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/2465 E.  ,  2014/6836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2876, Karar No: 2025/4793, Tarih: 24.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/2876 E.  ,  2025/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince kullanılan ilaç bedelinin Kurum tarafından karşılanması istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; uyuşmazlık konusu ilacın SUT kapsamına alınmamasına ilişkin bilgi ve belge dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

1-Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumundan dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen ... etken maddeli Keytruda ilaca ilişkin ilacın üretici firması/firmaları tarafından ruhsat başvurusunda bulunup bulunmadığı, ruhsat başvurusunda bulunmuş ise bu başvuruya ilişkin dayanak belgeler (faz çalışmaları, tıbbi araştırma ve görüşler ile vs. bilimsel veriler) ile Kurumunuzca ruhsat verilmesi veya verilmemesine ilişkin bilimsel görüş, itiraz ve çekincelere ilişkin bilgi, belge vs. tüm kayıtların celp edilip dosyaya eklenmesine, ayrıca ruhsat verilmiş ise hangi tür kanser hastalığına, ne zaman ruhsat verildiği ve ruhsatın devam edip-etmediğinin sorulmasına ve ayrıca endikasyon dışı ilacın kullanılmasının uygun görülmesine ilişkin tıbbi komisyon görüşlerinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen ... etken maddeli Keytruda ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2315, Karar No: 2010/3027, Tarih: 27.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2315 E.  ,  2010/3027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalılar vekili Avukat ... ... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapulu taşınmazların davalı ... adına olan tapu kayıtlarının iptâli ile davacı adına tescili istemiyle açılmış; mahkemece tapu iptâli tescili davasının reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davaya dayanak alınan 04.12.1994 tarihli ve “Kat Karşılığı İnşaat Yapımı Ön Sözleşmesi” adi yazılı şekilde düzenlenmiştir. Bu sözleşme, davacı şirket tarafından yüklenici; davalılar tarafından ise, arsa sahipleri sıfatlarıyla imzalanmıştır. Yanlar arasındaki sözleşme, zorunlu şekil koşuluna uygun değil ise de; sözleşme konusu ... Mahallesinde bulunan 38 ada 71 parsel olarak tapuya tescilli taşınmazdan yüklenici şirkete kayden pay temliki yapıldığından Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesi gereğince yanlar bağlayıcı nitelik kazanmıştır.

Davacı yüklenici, sözleşme ile yüklendiği edimini ifa ettiğini ileri sürerek, inşa ettiği (F) Bloktaki 5, 6, 7, 8, 9, 10 numaralı bağımsız bölümlerin mevcut tapu kayıtlarının iptâli ile adına tescilini dava etmiştir. Mahkemece, inşaatın tamamlanması halinde dava konusu bağımsız bölümlerin yükleniciye devri gerektiğini; ancak inşaatın tamamlanmaması sebebiyle bu bağımsız bölümlerin kayıtlarının iptâli ile davacı adına tescilini talep edebilme koşullarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek dava reddedilmiştir. Yanlar arasındaki sözleşmenin 4. maddesinde öngörülen koşulların oluşması halinde dava konusu bağımsız bölümlerin davacı yükleniciye kayden temlik olunacağı kararlaştırılmıştır. Buna göre, sözleşme eki olan puan listesinin ilk 7 maddesinde belirtilen 2350 puanlık işler kapsamındaki bağımsız bölümler tüm inşaatlar tamamlanıncaya kadar arsa sahiplerince teminat olarak tutulabilecektir.

Taşınmazın aynına ilişkin uyuşmazlıklarda mutlak yetkili mahkeme, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesidir (HUMK. md.13). Bu yasal nedenle, somut olayda da uyuşmazlığın çözümünde mutlak yetkili mahkeme, ... Asliye Hukuk Mahkemesidir.