muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3203, Karar No: 2018/7451, Tarih: 22.03.2018

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9715, Karar No: 2012/5193, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9715 E.  ,  2012/5193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde Ağustos 1996-28/12/2008 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak 1996/8.ay ile 1999/4.ay arasında ve 2002/2. Ay ile 28.01.2008 tarihleri arasında sürekli çalıştığının tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kısmen kabulü ile davacının yazılı şekilde hizmetinin olduğuna ilişkin hüküm verilmiş ise de varılan sonuç eksik incelemeye dayalı olduğundan usul ve yasaya uygun değildir.

Gerçekten, bu tür hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 86.(506 Sayılı Yasanın 79) maddesi olan bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli, daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu, niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli ve dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde çalışan işyerinde kayıtlı bordro tanıkları yada komşu ve yakın işyerlerinde çalışan kayıtlı tanıklar olması sağlanarak çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-532, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579, 2004/21-479-578 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda ise, Davacının 15.02.2002 tarihinden sonra geçen ve yazılı şekilde tespitine karar verilen çalışmaları yönünden mahkemece inceleme yapılmış ise de; yapılan iş niteliğinin deri kürk işleme-dikim işi olduğu ve ileri sürülen iddialara göre ve de müfettiş raporunda çalışmasının 15.01.2003 tarihinde başladığına dair imzalı beyanı bulunan tanık Yusuf Tuğtekin in beyanın dan da anlaşıldığı üzere bu işin sezonluk iş olduğu yılın nisan –Agustos ayları arasında çalışma olmadığı belirtildiği halde bu yönde ve tüm çalışma dönemlerini kapsar şekilde işyeri yada komşu işyerlerinde kayıtlı çalışan veya işyeri sahipleri dinlenmeden eksik inceleme ile sonuca gidildiği ortadadır.

Yapılacak iş,yukarı da açıklandığı şekilde inceleme yapılmakla birlikte özellikle işyeri ve işin niteliği konusun da araştırma yapılarak işin sezonluk olup olmadığını belirlemek sezonluk ise belirlenen sezon süreleri içinde, işyerinden bordo verilmediği ve mahkemece komşu işyeri tanığı da tespit edilemediğine ilişkin zabıta beyanına değer verilmeden yeniden işverene komşu işyerlerinin kayıtlarına geçmiş kişileri veya benzer işi yapanların kayıtlarına geçmiş kimseleri tespit edip, kayıtlarını isteyerek dinlenmek ve tüm deliller toplandıktan sonra delilleri takdir edip gerektiğinde bilirkişi raporu da alarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ... Deri Gıda ve Çiçekçilik San. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 03/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/237, Karar No: 2010/6321, Tarih: 03.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/237 E.  ,  2010/6321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 9.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.02.2008 tarih ve 2005/136 - 2008/16 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Pınar Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından sigortalanan ... Otom.Servis.... Ltd.Şti.’ne tamir için bırakılmış ... Ltd.Şti.’ne ait aracın tamir için bırakıldığı servis bölümünden çalındığını, çalınan aracın bedelinin müvekkili tarafından sigorta ettirene ödendiğini, aracın çalındığı sigortalı işyerinin güvenliğinden davalının sorumlu bulunduğunu, tamir için bırakılan aracın davalı güvenlik şirketinin tedbirsizliği ve dikkatsizliği sonucu çalındığını ileri sürerek, müvekkili tarafından ödenen 29.000,00 YTL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu hırsızlık olayının meydana geldiği servis binasının koruma ve güvenliğinin müvekkili şirket tarafından yerine getirilmediğini, araçların servis ve bakımlarının yapıldığı tamirhanelerin güvenliğinin sigorta ettiren ... Ltd.Şti.’ne ait olduğunu, olayın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurlu bir davranışının bulunmadığını, oluşan zarardan sorumlu olmadığını savunarak, davanın husumet ve esas yönlerinden reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, dava dışı ... Ltd.Şti ile davalı şirket arasında güvenlik hizmeti sözleşmesi bulunduğu, dava dışı anılan şirketin sözleşmeye uygun olarak görev yürütülecek yeri davalıya bildirmediği ve çalışanlarının tamir için bırakılan aracın anahtarını aracın üzerinde bırakarak çalınmasına neden oldukları, davalının da yeterli dikkat ve özeni göstermediği, bu durumda davaya konu olayın meydana gelmesinde eşit oranda kusurlu bulundukları sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile 14.500,00 YTL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 668,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4214, Karar No: 2015/5365, Tarih: 07.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/4214 E.  ,  2015/5365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18153, Karar No: 2022/15272, Tarih: 01.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/18153 E.  ,  2022/15272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'da cezaların içtimaına yer verilmediği halde, sanıklara verilen hapis cezasından çevrili adli para cezası ile gün adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1713, Karar No: 2017/3658, Tarih: 01.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/1713 E.  ,  2017/3658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILAN SANIKLAR : ..., ..., ...

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürme, yaralama, hakaret, tehdit

HÜKÜM : A- Sanık ... hakkında;

1- Sanığın ...'ı kasten öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası,

2- Sanığın ...'ı yaralamak suçundan 5237 sayılı TCK'nun 86/2, 86/3-e, 53/1-2-3, 54. maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası,

3- Sanığın ...'ı yaralamak suçundan 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e-son, 87/1-a, 29/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası,

4- Sanığın ..., ...'ı tehdit suçunu işlediğine ilişkin cezalandırılması için yeterli, şüpheden uzak, kesin delil elde edilmediğinden CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

5- Sanığın ..., ..., ...'ı tehdit etmek suçundan 5237 sayılı TCK'nun 106/1, 43/2-1, 29, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 6 ay 22 gün hapis cezası,

6- Sanığın ..., ..., ...'a karşı hakaret suçundan açılan davada hakaretin karşılıklı olması nedeniyle TCK'nun 129/2. maddesi uyarınca ceza vermekten vazgeçilerek ceza tayinine yer olmadığına,

B- Sanıklar ... ve ... haklarında; ...'ı yaralamak suçundan 5237 sayılı TCK'nun 86/2, 86/3-e, 29, 62/1, 52, 54. maddeleri uyarınca 1500'er TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin yasal süresinden sonra bulunduğu duruşmalı inceleme isteminin CMUK’nun 318. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Katılan sanıklar Okan ve Selçuk hakkında mağdur sanık ...’ye yönelik kasten yaralama suçundan verilen ve doğrudan 1.500 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümleri, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK'nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından sanıklar müdafiinin temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında maktul ... ile katılanlar Okan ve Selçuk’a yönelik tehdit suçu yönünden verilen mahkumiyet hükümleri yönünden; mahkemenin kabul ve takdirinde yasaya aykırı bir durum görülmemiş olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık ... hakkında maktul ... ile katılanlar Okan ve Selçuk’a yönelik tehdit suçu yönünden verilen mahkumiyet hükümleri yönünden; mahkemenin kabul ve takdirinde yasaya aykırı bir durum görülmemiş olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nin, katılan sanık ...’a yönelik eylemi ile, maktul ...’i kasten öldürme, katılan sanık ...’ı kasten yaralama, maktul ... ile katılanlar Okan ve Selçuk’a yönelik tehdit suçlarının sübutu kabul, sanık ...’nin, katılan sanık ...’a yönelik eylemi hariç olmak üzere, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, sanık ...’nin, maktul ...’i kasten öldürme ve maktul ... ile katılanlar Okan ve Selçuk’a yönelik tehdit suçu yönünden takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi ile diğer suç yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; öldürme kastı bulunmadığına, eylemin meşru savunma, meşru savunmada sınırın aşılması olduğuna, takdiri indirim hükmü, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılanlar vekillerinin, sanık hakkında tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiğine, Cumhuriyet savcısının Okan'a karşı yaralama suçundan kurulan hükümde eylemin öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık ...’nin maktul ...’i kasten öldürme, katılan sanık ...’ı kasten yaralama, maktul ... ile katılanlar Okan ve Selçuk’a yönelik tehdit suçları yönünden;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. ve 2015/85 K. sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nın 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

Sanık ...’nin, katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...’nin, katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanığın, olay sırasında yeğenleri olan maktul ... ile mağdur ...'a aynı yerden ateş ettiği, bu ateş sonucunda Ersin'in öldüğü, Selçuk'un ise; elde humerus açık parçalı kırığı ile radial ve ulnar sinir hasarına neden olan av tüfeği saçma taneleri yaralanması nedeniyle sağ dirsekte direk fonksiyon kısıtlılığı ve kaybına neden olan olayda, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında, sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği düşünülmeden, suç vasfının yaralama olarak kabul edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına BOZULMASINA, 01/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11294, Karar No: 2010/18801, Tarih: 01.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11294 E.  ,  2010/18801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibari ile doğrudur. Ancak;

1-Taşınmazda, iki ayrı enerji nakil hattı olduğu, mahkemenin gerekçeli kararında 2008 yılında tesis edilen son hattın bedelinin ödendiğinin belirtilmesine rağmen, hükme esas alınan bilirkişisi raporlarında ilk hattın irtifak ve pilon yeri bedeli hesaplanmıştır.

Davacının talebi açıklattırılarak, son geçirilen hat bedelini talep ediyorsa, bu hat ile ilgili olarak idarece kamulaştırma işleminin başlatıldığı ve Kamulaştırma Kanununun 27. maddesi uyarınca mahkemece taşınmaza acele el konulmasına karar verildiğinden idarece aynı Kanunun 10. maddesine göre bedel tespit ve tescil davası açılıp açılmadığı araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde kabulüne hükmedilmesi,

2-Kabule göre, münavebe bitkisi olarak alınan buğday ve mercimeğin ortalama üretim miktarları resmi verilerden fazla alındığından, ortalama verim miktarlarına göre taşınmaz bedelinin yeniden belirlenmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 01.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2327, Karar No: 2012/15081, Tarih: 03.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2327 E.  ,  2012/15081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın köy boşluğuna tecavüzü nedeniyle verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan ... köyü tüzel kişilik temsilcisine tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde usulünce tebligat yapılarak alındı belgesi ile verildiğinde temyiz dilekçesinin içerisine konulmasından sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1215, Karar No: 2013/1443, Tarih: 23.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1215 E.  ,  2013/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/12/2011 tarih ve 2010/219-2011/393 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacı ...'ın davalı şirket ortağı olup, şirkette müdür sıfatıyla çalışmaya başladığını, çalışma süresi içerisinde şirket için yapılan bazı harcamaların, şirket hesaplarında nakit bulunmaması nedeniyle davacıların kredi kartlarıyla yapıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla davacı ... için 20.000,00 TL, Aysema için 40.000,00 TL'nın temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dilekçede ileri sürülen iddiaların hayatın olağan akışına uygun düşmediğini, şirket kayıtları incelendiğinde durumun ortaya çıkacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, şirket kayıtları üzerinde yapılan incelemede, davacıların iddia ettiği gibi şirket adına yaptıkları bir ödemenin bulunmadığının ortaya çıktığı, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.