muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10392, Karar No: 2022/2906, Tarih: 28.03.2022

28.07.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi ile "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.1.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'u hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir." hükmü getirilmiştir. Hükmün gerekçesinde belirtildiği üzere, bu madde ile söz konusu davaların miktar veya değerine göre istinaf veya temyiz yoluna tabi olup olmadığıyla ilgili uygulamada oluşan tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, hukuk güvenliği ile hukuki belirlilik ilkesi, 28.07.2020 tarihli ve Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi karşısında, tereddüte yol açan usul kurallarının hakkaniyete halel getirecek kadar aşırı şekilci olarak uygulanmaması ve adalet duygusunun rencide edilmemesi gerektiği de gözetildiğinde, ... Kadastro Mahkemesinin 02.01.2018 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği kabul edilmelidir. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin İlk Derece Mahkemesinin istinaf isteminin reddine ilişkin kararının yerinde olduğuna ilişkin değerlendirmesi ve temyiz isteminin miktar itibariyle reddine ilişkin 14.05.2019 tarihli ek kararı doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davacı Hazine vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan gerekçeyle kabulüyle temyiz isteminin reddine dair 14.05.2019 tarihli ek kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesinin istinaf isteminin reddine ilişkin 06.03.2018 tarihli ek kararının kaldırılması suretiyle esastan istinaf incelemesi yapılmak üzere HMK’nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesinin 14.02.2019 tarihli kararının BOZULMASINA, dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 28.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6565, Karar No: 2012/8450, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6565 E.  ,  2012/8450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının sanıklar ... ve ... hakkında onama, diğer sanık ... yönünden bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 17.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının sanık ...'e ilişkin 03.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/631 Esas, 2012/442 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 17.10.2011 tarih ve 2011/2527 Esas, 2011/6047 sayılı kararının sanık ... yönünden kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın yetkilisi olduğu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği saptanıp buna göre şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4485, Karar No: 2017/6720, Tarih: 21.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/4485 E.  ,  2017/6720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 20.05.2013 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi ve zararın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki bulunduğu 126 ada 1 parsel sayılı taşınmazında bulunan kaynak suyunu kullanarak arazısinde bulunan ürünleri suladığını ve geçimini bu şekilde sağladığını, sınır komşusu olan davalının bu kaynak suyuna 20 metre mesafede kazdığı kuyu üzerine dinamo yerleştirerek kuyudan elde ettiği sudan faydalandığını bu durumun ise kendi arazisinde bulunan kaynak suyunun kesilmesine sebep olduğunu, çeşme suyunun kuruduğunu, yeteri kadar sulama yapamadığı için mağdur olduğunu ve zarara uğradığını belirterek mağduriyetinin giderilmesini istemiş, mahkemece 01.08.2013 günlü ön inceleme tutanağında dava konusunun "tazminat" olarak nitelendirildiği görülmüştür.

Davalı 126 ada 2 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, kendi taşınmazında açtığı kuyudan çıkan su ile ihtiyaçlarını karşıladığını, suyu açma nedeniyle davacının tarlasından çıkan suyun etkilenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, jeoloji mühendisi bilirkişisinin raporuna göre, davalı tarafından kullanılan su kuyusunun davacı taşınmazını etkilemediği ve davacının bir zararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Hükmü davacı temyiz etmiştir.

TMK'nun 756. maddesine göre; kaynaklar, arazinin bütünleyici parçası olup, bunların mülkiyetinin ancak kaynadıkları arazinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabileceği belirtilmiştir.

Gerçek kaynağın suyu bir akiferden gelir. Su çıkışı bir noktadan veya bir alandan olabilir. Bu alana kaynak alanı denir. Kaynak, yeraltı suyunun doğal olarak yeryüzüne çıkması halidir.

Kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular yararlanabilir.

Gerçek kaynağın suyu bir akiferden gelir. Su çıkışı bir noktadan veya bir alandan olabilir. Bu alana kaynak alanı denir. Kaynak, yeraltı suyunun doğal olarak yeryüzüne çıkması halidir.

Kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular yararlanabilir.

Uygulamada kaynak; "yeraltı suyunun üst düzeyinin yeryüzeyini kestiği yer" olarak tanımlanmaktadır. Yeraltı suyu doğal yoldan yeryüzüne çıkmamış, drenaj v.s, yollarla çıkarılmış ise, kaynak olarak değil, drenaj veya kuyu vs. isimlerle anılır. Bu şekilde insan eliyle çıkarılan sular, yeraltı suyu olarak kabul edilir.Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularınada malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK m. 756/2) Arazisinde faydalı ihtiyaçları için yeter miktarda su bulunmayan veya bu suyu elde etmesi fahiş masrafı icap ettiren bir kimsenin, komşu arazideki yeraltı suyundan istifade şartları 20. maddede sözü geçen tüzükte belirtilir. (167 sayılı yeraltı suları Kanunu 1-6 madde) Somut olayda;Mahkemece 18.09.2014 tarihinde mahallinde keşif yapılmıştır.

Keşif sırasında mahkeme hakimi tarafından yapılan ve tutanağa aktarılan gözlemde; "... keşif mahallinde jeoloji bilirkişisi vasıtasıyla öncelikli olarak dinamo çalışmaz halde iken ölçüm yapılmış daha sonra çalıştırılmak suretiyle yeniden bir ölçüm yapılmıştır. Dinamo çalıştıktan 15 dakika sonra kuyudaki suyun kesildiği görülmüştür." şeklinde belirleme yapılmıştır.

Fen bilirkişinin kroki ve raporuna göre davacı parselindeki kuyu ile davalıya ait 126 ada 2 parseldeki çeşme arasında 38.31 metre mesafe bulunduğu anlaşılmaktadır.

Jeoloji mühendisi bilirkişi ... tarafından düzünlenen raporda keşif alanı içerisinde yer alan çeşme ve elle açılmış su kuyusunun incelendiği, su kuyusunun derinliğinin yaklaşık 3,5 metre olduğunun tespit edildiği, çeşme ve su kuyusu arasındaki mesafenin yaklaşık 38.31 metre ve aralarındaki kot farkının ise 3,5 metre olduğu, davalı ...'a ait olan su kuyusunun davacı ...'a ait olan çeşmeyi etkileyip etkilemediğini anlamak için 2 defa debi ölçümünün yapıldığı, tek debi ölçümünün su kuyusu dolu iken yapıldığı, ikinci ölçümün ise su kuyusunun yaklaşık 10 dakika su pompası aracılığı ile tamamen boşaltıldıktan sonra yapıldığı ve sonuç olarak, ".. Yapılan her iki debi ölçümünde de değerlerin değişmemesi, su kuyusu yeraltı su seviyesi ile çeşmenin su seviyesinin 3.5 metre ile aynı seviyede olması sonucunda davalıya ait elle açılmış su kuyusunun davacıya ait çeşmeyi etkilemediğinin tespit edildiği" belirtmiştir.Şu duruma göre, keşif mahallindeki hakim gözlemi ile jeoloji mühendisi bilirkişi raporunun sonuç kısmında belirtilen saptamaların birbiri ile çelişik olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, belirtilen çelişkinin giderilmesi amacı ile mahallinde üç kişilik jeoloji mühendisi bilirkişilerden oluşacak kurul aracılığı ile yeniden keşif ve inceleme yapılarak, davalının kuyu açarak kullandığı su nedeniyle davacının taşınmazında çıkan suyun etkilenip etkilenmediği ve davacının bu nedenle bir zararının oluşup oluşmadığı tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Belirtilen hususlar gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.09.2017 tarihinde oybirilği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23983, Karar No: 2017/3088, Tarih: 22.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/23983 E.  ,  2017/3088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m.27, HMK m. 297/1-b). Mahkemece: hükümde davacı-davalının adı, soyadı ile tarafların doğum tarihi ve yeri, baba ve ana adları Türkiye Cumhuriyeti kimlik numaraları yazılmamıştır. Bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.03.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/18768, Karar No: 2014/3453, Tarih: 27.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/18768 E.  ,  2014/3453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2011/321-2013/551

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan münavebeye esas alınan domatesin resmi veri listesindeki masrafı 2.000 TL/da olmasına rağmen raporda 1.800 TL/da üzerinden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini düşük almak suretiyle taşınmazın net gelirini yüksek bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

2-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar tespit ve tescil dosyasında belirlenen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3309, Karar No: 2023/7247, Tarih: 17.10.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/3309 E.  ,  2023/7247 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/452 E., 2023/44 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2016 tarihli ve 2013/477 Esas, 2016/289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008,2009,2010,2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından, 4 kez 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2016 tarihli ve 2013/477 Esas, 2016/289 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 07.06.2022 tarihli ve 2021/6091 Esas, 2022/11806 Karar sayılı kararı ile " 7394 Sayılı Kanun'un 4 ve 5 inci maddeleriyle değişik 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin 3, 4, 5 ve 6 ıncı fıkraları ve 367 inci maddelerinde yapılan değişiklik nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesinin ikinci fıkrası da gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına,

3. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2023 tarihli ve 2022/452 Esas, 2023/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008,2009,2010,2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

3. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2023 tarihli ve 2022/452 Esas, 2023/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008,2009,2010,2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık hakkında kurulan hükmün, gerekçesinde uygulama denetimine olanak verecek şekilde lehe Kanun değerlendirilmesine yer verilmediğinden bahisle bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın tüm alım satım faaliyetlerinin gerçek olduğuna, hafriyat ve yük taşımacılığı işi yaptığına, bilirkişi raporlarının eksik incelemeye dayandığına, kullanıcı firma yetkililerinin dinlenmediğine, ticari defterler nezdinde karşılıklı inceleme yapılmadığına, mahkemece eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine, anılan ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği, sanık hakkında suçun ağırlaştırıcı unsurları gözetilmeden eksik ceza verildiğine, hükmün anılan nedenle ve resen gözetilecek nedenlerle katılan lehine düzeltilerek onanması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Pendik Vergi Dairesinin 45...99 vergi numaralı mükellefi ... hakkında yapılan vergi incelemesi neticesinde, sanığın 2008,2009,2010,2011 takvim yıllarında gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği tespitleriyle Vergi Suçu ve Vergi Tekniği Raporu düzenlenerek, mükellef sanık ... hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367 nci maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın 2008,2009,2010,2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verildiği anlaşılmıştır.

2. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2013 tarihli iddianamesi ile 213 sayılı Kanun'un 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaaya uygun olarak sanık hakkında, anılan takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmıştır.

3.Sanık ...'in, bundan 10,15 yıl kadar önce adına kayıtlı kamyonu bir süre işlettiğini, ancak suç tarihlerinde bu aracı işletmediğini, başkalarına ücretli şoförlük yaptığını beyan ederek inkar yönlü savunmada bulunduğu anlaşılmıştır.